Petrovski prospekt este un bulevard din cartierul istoric Mokruși al raionului Petrogradski din Sankt Petersburg, prima și singura magistrală rutieră longitudinală de pe insula Petrovski. El se întinde de la râul Jdanovka către piața Petrovskaia. În capătul vestic, situat la intersecția cu ulița Savinoi, Petrovski Prospekt continuă cu Petrovskaia kosa. Este conectat prin podul Krasnogo Kursanta de cheiul Jdanovskaia, care este, în general, paralel.

Istoric
În cea de-a doua jumătate a secolului al XVIII-lea a fost amenajat pe insula Petrovski un parc cu aspect obișnuit. Două alei principale, una de-a lungul insulei și cealaltă de-a curmezișul ei, se intersectau într-o piață vastă de formă rotundă, în centrul căreia se afla un palat din lemn. Aleea longitudinală era continuată cu un drum care urma întreaga lungime a insulei.

Drumul care străbătea insula de la est la vest a primit în 1836 numele de Voskobelilnaia ulița (în ) după fabrica de ceară care se afla acolo. În 1849 Voskobelilnaia ulița și aleea longitudinală a parcului au primit numele modern de Petrovski Prospekt.

Intersecții
Petrovski Prospekt intersectează de la est la vest (în sensul creșterii numerelor imobilelor) următoarele străzi:

 Remeslennaia ulița — o intersectează de la sud la nord;
 Piața Petrovskaia (Petrovskaia ploșcead) — de aici pornesc ulița Savinoi (spre nord) și Petrovskaia kosa (spre vest)

Transport
Cea mai apropiată stație de metrou de Petrovski Prospekt este "Sportivnaia" (la aproximativ 650 m în linie dreaptă de la începutul bulevardului). Până la stația "Cikalovskaia" sunt aproximativ 900 m în linie dreaptă de la începutul bulevardului, iar până la stația "Krestovski ostrov" sunt aproximativ 1100 m în linie dreaptă de la capătul bulevardului. Aceste stații se află pe linia de metrou nr. 5.

Pe porțiunea Petrovski Prospekt cuprinsă între Remeslennaia ulița și ulița Savinoi circulă troileibuze (traseul nr. 7), precum și autobuzele de pe ruta publică nr. 14 și ruta comercială К321.

În perioada 1933—1946 trecea o linie de tramvai pe porțiunea Petrovski Prospekt dintre Remeslennaia ulița și Piața Petrovskaia.

Obiective de importanță socială

 Parcul Petrovski cu iaz;
 grădinița de copii nr. 77 — imobilul de la nr. 10;
 grădinița de copii nr. 96 — imobilul de la nr. 12;
 centrul de gimnastică artistică "Jemciujina" — imobilul de la nr. 16;
 depozitul de malț al fabricii de bere "Bavaria" (arhitect L.A. Serk) — imobilul de la nr. 9; clădire din patrimoniul cultural nr. 7801097000
 fabrica "Kanat" — imobilul de la nr. 20;
 compania de construcții navale "Almaz" — imobilul de la nr. 26;
 Casa veteranilor scenei (în Piața Petrovskaia) — imobilul de la nr. 13 / ulița Savinoi nr. 1; clădire din patrimoniul cultural nr. 7810386000

Note

Bibliografie

 Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 440. — 511 с.
 Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 305. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
 Петровский пр. // Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 94. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
 Владимирович А. Г., Ерофеев А. Д. Петербург в названиях улиц. — М.: АСТ ; СПб.: Астрель-СПб ; Владимир: ВКТ, 2009. — С. 504. — 752 с. — 3000 экз. — ISBN 978-5-17-057482-7.

Legături externe
 Петровский пр., улицы Санкт-Петербурга, фотографии домов и архитектура, pe Citywalls.ru

Străzi din Sankt Petersburg

Petrovski Prospekt


China Open 2018 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på hardcourt-baner i Beijing Olympic Park i Beijing, Folkerepublikken Kina i perioden 29. september - 7. oktober 2018. Det var den 15. udgave af China Open, og det var sæsonens fjerde og sidste turnering på WTA Tour i kategorien WTA Premier Mandatory, mens det var sæsonens 10. turnering i kategorien ATP World Tour 500 på ATP World Tour.

Damesingleturneringen blev vundet af Caroline Wozniacki, der i finalen besejrede Anastasija Sevastova med 6-3, 6-3, og som dermed vandt China Open for anden gang (første gang var i 2010). Det var danskerens tredje turneringssejr i 2018 og hendes 30. turneringssejr i karrieren. I herresinglerækken gik sejren til Nikoloz Basilashvili, som vandt med 6-4, 6-4 over Juan Martín del Potro, og som dermed vandt en turnering på ATP Tour for anden gang i sæsonen 2018, idet han tidligere på året havde vundet sin første ATP-titel i Hamborg.

Damedoubletitlen blev vundet af Andrea Sestini Hlaváčková og Barbora Strýcová, mens sejren i herredoubleturneringen gik til Łukasz Kubot og Marcelo Melo.

Præmier

Den samlede præmiesum for turneringen androg $ 10.842.425 og fordelte sig som følger.

Kvinder

Den samlede præmiesum for kvindernes rækker var $ 7.440.565.

Mænd

Den samlede præmiesum for mændenes rækker var $ 3.401.860.

Resultater

Damesingle

Hovedturnering

Hovedturneringen i damesingle skulle have haft deltagelse af 60 spillere, der fordelte sig på:
 47 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 20. august 2018 (seks uger før turneringens start).
 5 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 8 spillere fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

De fire semifinalister i den foregående uges Premier 5-turnering, Wuhan Open 2018, modtog byes i første runde. En af disse spillere, Ashleigh Barty, meldte imidlertid afbud, hvilket gav plads til to lucky losere (markeret med LL), så turneringen fik deltagelse af 61 spillere i stedet for de normale 60.

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 32 spillere, der den 28. - 29. september spillede om de sidste otte ledige pladser i hovedturneringen. Følgende spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:
  Dajana Jastremska
  Julija Putintseva
  Kateřina Siniaková
  Ons Jabeur
  Polona Hercog
  Zarina Dijas
  Katie Boulter
  Andrea Petkovic

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen som lucky losere:
  Sorana Cîrstea
  Bernarda Pera

Damedouble

Damedoublerækken havde deltagelse af 28 par, der fordelte sig på:
 25 direkte kvalificerede par i form af deres placering på WTA's verdensrangliste.
 3 par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Herresingle

Hovedturnering

Hovedturneringen havde deltagelse af 32 spillere, der fordelte sig på:
 25 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 20. august 2018 (seks uger før turneringens start).
 3 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 4 spillere fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Kvalifikation

Kvalifikationen har deltagelse af 16 spillere, der spiller om de sidste fire ledige pladser i hovedturneringen.

Herredouble

Hovedturnering

Hovedturneringen i herredouble havde deltagelse af 16 par, der fordelte sig på:
 13 direkte kvalificerede par i form af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 1 par fra kvalifikationen (markeret med Q).

Kvalifikation

Fire par spillede i kvalifikationen om den sidste ledige plads i hovedturneringen. Følgende par kvalificerede sig til hovedturneringen:
  Denys Moltjanov /  Igor Zelenay

Eksterne henvisninger
 China Open
 WTA - Results - Beijing 2022
 ATP Tour - Results - Bejing 2022

Noter

2018
WTA Tour 2018
ATP World Tour 2018

China Open 2018


Trans se poate referi la:

Locuri
 Trans, Mayenne, Franța
 Trans, Elveția

Media
 Trans (film), film din SUA
 Trans (Festival), fost festival anual în Belfast, Ireland de Nord, Regatul Unit

Muzică
 Trans (album), de Neil Young

Știință și tehnologie
 Izomerie cis-trans, o formă de stereoizomerie în chimie
 Grăsimi trans, grăsimi ce conțin izomeri trans de acizi grași

Gen
 Trans sau trans-, prescurtare pentru transgen sau transsexual

Trans


Rurki Kasba es una ciudad de la India en el distrito de Patiala, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 259  a 58 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 9 287 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Rurki Kasba


Sirolo (im lokalen Dialekt: Sciròlo) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Ancona in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 13,5 Kilometer südöstlich von Ancona an der Adriaküste. Der Aspio begrenzt die Gemeinde im Südwesten.

Geografie
Sirolo liegt 125 m über dem Meeresspiegel, südlich des Monte Conero. Der größte Teil des Stadtgebiets ist Teil des 1987 gegründeten "Parco regionale del Conero", einem der wichtigsten Orte Italiens für die Vogelbeobachtung. Dieser ist reich an typisch mediterraner Flora (Erdbeerbäume, Steineichen, Kiefern, Ginster, Eibenbäume etc.) und Fauna (Rehe, Steinmarder, Mauswiesel, Fasane, Rebhühner, Eichelhäher, Wildschweine, Wölfe, Füchse, Hasen, Eichhörnchen). Es ist der einzige Ort an der Adriaküste an dem Wanderfalken, Blaumerlen und Erdbeerbaumfalter nisten.

Jedes Jahr, seit 1994, bekommt Sirolo die Blaue Flagge von der FEE; dank der Qualität ihres Meerwassers und für die umweltfreundliche Leistung ihres Gebiets, ist es eine der wenigen Städte, die die Umweltzeichen ISO 14001 haben. 2016 bekam Sirolo die Grüne Flagge für die Anpassbarkeit der Strände zu Kindern und Under 18, durch eine Jury von Psychologen.

Strände
Sirolo hat 8 Strände:
 Spiaggia Urbani befindet sich genau unter dem Dorf von Sirolo. Vom Zentrum ist er ca. 300 Meter entfernt. Er besteht aus Kiesel- und großen Steinen.
 Spiaggia di San Michele ist lang und erstreckt sich von Spiaggia Ubani bis unter den Monte Conero. Er ist ca. 500 Meter weit vom Zentrum Sirolos entfernt.
 Sassi Neri ist kein echter Strand, eher ein Küstenstreifen. Dieses Terrain besteht aus vielen Brocken, Klüften und Steinen. Er ist ca. 600 Meter weit vom Zentrum Sirolos entfernt.
 Spiaggia delle Velare wird auch Spiaggia delle Due Sorelle genannt, weil seine zwei Klippen "due Sorelle" ("zwei Schwestern") genannt werden, da sie wie zwei betende Nonnen aussehen. Der Strand besteht aus kleinen Kieselsteinen und Sand. Dieses ist der bekannteste Strand von Coneros Küste. 2013 wurde der Strand als einer der 10 schönsten Strände Italiens ausgezeichnet.
 Spiaggia dei Lavori besteht aus Kieselsteinen und größeren Steinen, die vom Meer und Wind geglättet wurden.
 Spiaggia dei Forni und Spiaggia dei Gabbiani sind zwei kleine Strände.
 Spiaggia dei Frati ist sowohl frei besuchbar als auch in einem Strandbad.

Geschichte
In einem Steinbruch zwischen Sirolo und Ancona lässt sich der Übergang zwischen Oligozän und Eozän nachvollziehen. Der Name der Gemeinde leitet sich von einem Ritter des Belisar ab. Ursprünglich handelte es sich um das Siedlungsgebiet der Picener.

Verkehr
Die Autostrada A14 von Bologna Richtung Tarent bildet mit dem Aspio die südwestliche Grenze der Gemeinde.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken
Weinbauort in Italien

Sirolo


Grigory Alexandrovich Stroganov (6 de junho de 1824 - 6 de fevereiro de 1878), marido morganático de Maria Nikolaevna, filha de Nicolau I.

Vida
Filho do Conde Alexander Grigoryevich Stroganov de seu casamento com Natalya Viktorovna Stroganova. Nascido em 6 de junho de 1824 e batizado em 23 de junho de 1824 em São Petersburgo, afilhado do imperador Alexandre I e da condessa M. G. Razumovskaya.

Ele era muito parecido com sua mãe, o historiador S. M. Solovyov escreveu sobre ele: "... ele não tinha nada Stroganov em si mesmo , animado, falador, hype, bonito, bem construído". Em 1843 foi promovido de pajens de câmara aos cornetas do Regimento de Cavalos de Guardas da Vida . Desde 1846 - tenente, ajudante do Ministro da Guerra A. I. Chernyshev, desde 1852 - tenente-coronel da cavalaria do exército. Durante a Guerra da Crimeia em 1855 foi nomeado comandante do 2º Regimento Cossaco Russo.

Posteriormente, atuou como vice-presidente e presidente (1862-1866) do escritório estável da Corte . De 1869 até sua morte, ele foi um administrador sob George Maximilianovich Romanovsky, Duque de Leuchtenberg. Ele era um guardião honorário do Conselho de Curadores de São Petersburgo, um curador da Demidov Charity House for Workers e do Nikolaev Children's Hospital, e o gerente do Hospital of All Who Sorrow.

Ele recebeu o título de tribunal "na posição de mestre do cavalo" (1856), as fileiras do atual conselheiro de estado (1859) e mestre do cavalo (1862).

Casamento

O romance de Maria Nikolaevna e Grigory Stroganov começou durante a vida de seu primeiro marido . Em 1º de novembro de 1852, Maximiliano de Leuchtenberg morreu. Depois de um ano de luto, a princesa decidiu se casar com "Georges", como chamava o conde Grigory Alexandrovich.

Em 4 de novembro de 1853, o conde se casou com a grã-duquesa Maria Nikolaevna. O casamento aconteceu na igreja doméstica, na propriedade da família de Tatyana Borisovna Potemkina, que estava muito ocupada com esse casamento. As testemunhas foram: Príncipe Vasily Andreevich Dolgorukov e Conde Mikhail Yuryevich Vielgorsky. O primeiro foi o Ministro da Guerra, e a divulgação de sua participação na cerimônia levaria inevitavelmente ao colapso de toda a carreira de serviço. Mas o irmão herdeiro, o grão-duque Alexander Nikolayevich, pediu tanto por sua irmã que Dolgorukov, que tinha grande simpatia pelo czarevich, não resistiu. A segunda testemunha, Vielegorsky, era o irmão mais velho do gerente do tribunal da grã-duquesa Matvey Yuryevich, e a princípio Maria Nikolaevna fez um pedido delicado ao seu gerente. Mas o conde se assustou e ofereceu seu irmão, um conhecido metropolitano "amante das musas", compositor e violinista amador, para esse papel.

Segundo D. Obolensky , Stroganov sempre foi um folião e se arrastava por todos os lugares públicos, tendo amigos e conhecidos em todos os lugares; com todo mundo estava em "você". Mas no ano de seu casamento, ele, provavelmente para desviar qualquer suspeita, se comportou ainda mais promíscuo, não havia festa ou aula de dança em que ele não se destacasse. Dizia-se que o casamento foi celebrado secretamente e o imperador Nicolau I não sabia disso, o que era muito difícil de supor, e ele também não poderia saber sobre o caso de amor de sua filha. Imperatriz Alexandra Feodorovna realmente não sabia nada sobre o casamento, ela foi anunciada mais tarde.

Sob Alexandre II
No novo reinado, Stroganov mudou-se para o palácio de sua esposa no Moika, onde ocupou uma sala separada. Alexandre II assinou um manifesto especial, mas o casamento continuou sendo um segredo. Alguns membros da família de Maria Nikolaevna começaram a tratar o conde com mais frieza, mas isso foi de pouco interesse para Grigory Alexandrovich. Até seu pai, o conde Alexander Grigoryevich, era contra o casamento.

De acordo com S. Sheremetev, Stroganov só teve que aceitar sua posição dolorosa e se estabelecer entre a grande família da grã-duquesa, o que ele conseguiu com perfeição. Seu rosto lembrava os retratos de Pedro I, e seu tipo era Zaporozhye. Moreno, com grandes bigodes negros, tinha olhos de águia, voz grossa e ressonante, era hábil e majestoso na maturidade, e quando dançava a mazurca era um banquete para os olhos. O escritor V. Sollogub lembrou:

Sempre fui muito amigável com Grigory Stroganov e posso dizer que raramente conheci uma pessoa tão nobre e gentil em minha vida. Ele era a personificação do que os franceses chamam de "queimador de vida", mas no sentido mais elegante. Sempre pronto a seguir as mulheres e a fazer farra, mas ao mesmo tempo estava sempre pronto a prestar um serviço a um camarada, a ajudar os pobres, a consolar os que sofrem.

Maria Nikolaevna morreu em 9 de fevereiro de 1876. Grigory Alexandrovich morreu em 6 de fevereiro de 1878 de câncer de estômago, foi enterrado no Sergius Hermitage.

Filhos
De seu casamento com Maria Nikolaevna, ele teve 2 filhos:

 Gregório (1857-13.02.1859), falecido em Roma de uma inflamação no cérebro, foi ali sepultado no cemitério municipal comum aos estrangeiros.
 Helena (1861-1908), primeiro casada com Vladimir Alekseevich Sheremetev (1847-1893), ajudante de ala, comandante do comboio imperial; então - para Grigory Nikitich Milashevich (1860-1918), um oficial da comitiva de Sua Majestade Imperial.

Referências

Stroganov
Casa de Holsácia-Gottorp-Romanov

Grigoriy Alexandrovich Stroganov


En Çok Büyüyebilir Müşteri Grubu (Most Growable Customers - MGC), bir firma için stratejik değeri gerçek değerini geçen müşteri tipidir. Bu tür müşteriler çapraz satış ve etkin maliyet yönetimi ile firma için en kârlı müşteri haline dönüştürülebilir.

Şirket için gelecek planları arasında en önemli yeri en çok büyüyebilir müşteri grubu alır. Bu gruptaki müşteriler uzun ve orta vadede firma için en değerli müşteri grubunda yer alabilirler. Halihazırda pek de yüksek kâr getirmeyen bu müşterileri olabildiği kadar sadık ve kârlı müşteriler haline getirmenin en önemli adımı öncelikle onları diğer müşterilerden ayırabilmek yani fark etmektir.

Pazarlama

En Çok Büyüyebilir Müşteri Grubu


Komařice (deutsch Komarschitz) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt acht Kilometer südwestlich von Borovany in Südböhmen und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie
Komařice befindet sich auf einer von der Stropnice und dem Lomecký potok umflossenen Terrasse gegenüber der Einmündung des Svinenský potok in die Stropnice. Nördlich erhebt sich die Střížovská planá hora (514 m) und im Nordosten der Strážkovický vrch (558 m). Gegen Süden liegen an der Stropnice zahlreiche Teiche.

Nachbarorte sind Lomec im Norden, Strážkovice und Řevňovice im Nordosten, Ostrolovský Újezd, U Želízků, Veselka und Jedovary im Osten, Rankov und Nežetice im Südosten, Pešlův Hamr, Stradov und Sedlo im Süden, Mokrý Lom, Branišovice und Pašinovice im Südwesten, Dolní Stropnice im Westen sowie Straňany, Bačkovák und Střížov im Nordwesten.

Nachbargemeinden

Gemeindegliederung
Die Gemeinde Komařice besteht aus den Ortsteilen Komařice (Komarschitz), Pašinovice (Paschnowitz), Sedlo und Stradov (Lichtblauendorf). Zu Komařice gehören außerdem die Wohnplätze Hamr, Nový Mlýn und V Chalupách. Grundsiedlungseinheiten sind Komařice, Pašinovice, Sedlo, Stradov und V Chalupách.

Das Gemeindegebiet gliedert sich in die Katastralbezirke Komařice, Pašinovice und Sedlo u Komařic.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung des Ortes datiert auf 1278, als die Leute des Zawisch von Falkenstein Komařice plünderten. Im Jahr darauf, als die Frauenburg an die Witigonen gefallen war, soll Hroznata von Hužice und Vítkovec nach Komařice eingefallen sein und erneut schwere Schäden verursacht haben. Jedoch gelten diese Überlieferungen nicht als gesichert. Der Historiker Jaromír Šiman behauptet, dass in Komařice bereits um 600 eine Siedlung unter dem Schutz der Zlitschanen bestanden haben soll, die um 800 in den Machtbereich der Slavnikiden übergegangen sein soll. Nach deren Sturz soll Komařice 995 nach Šimans Ansicht Boleslav II. zugefallen sein, der das Gut den Dúdlebi als verdienstvollen Gefolgsleuten überließ.

Urkundlich belegt ist der Ort seit 1346 als Sitz des Benessius de Komarzicz (Beneš z Komařic) und seiner Frau Vojslava. Ihm folgten ab 1370 seine Söhne Werner und Benesch II. Stradovec von Komařice, danach ab 1387 Benesch III. von Komařice und Stradov, ab 1411 Odolen von Komařice auf Slavkov, ab 1457 Benesch IV., Wenzel, Gregor, Johann und Nikolaus von Komařice, ab 1460 Mates von Komařice und Slavkov und ab 1525 Lipold Komařický von Hřeben als letzter des Rittergeschlechts mit den Adlerwappen. Nachfolgender Besitzer der Herrschaft wurde Wolf d. J. Kraiger von Kraigk, ihm folgte ab 1534 Ctibor Dráchovský von Dráchov. Da dessen Sohn Adam früh verstorben war, fiel der Besitz anteilig an seine Schwestern Anna und Christina. Letztere kaufte Annas Anteil, der Strážkovice, Sedlo, Kosov, Stropnice und die Mühle umfasste, ab und vereinte die Herrschaft wieder. Im Jahre 1550 heiratete Christina Dráchovský Georg Korzensky von Tereschau (Jiří Kořenský z Terešova). Unter den Korzensky von Tereschau gelangte die Herrschaft zu einer Blüte und die Feste wurde zum Renaissanceschloss ausgebaut. Durch mehrere Schlossbrände, bei denen auch das Schlossarchiv verloren ging, verarmten die Korzensky von Tereschau und waren nicht mehr in der Lage, den Wiederaufbau zu finanzieren. Tiburtius Korzensky von Tereschau (Ctibor Kořenský z Terešova) verkaufte deshalb am 16. Oktober 1623 das Gut Komařice mit dem abgebrannten Schloss, dem Vorwerk, der Brauerei, dem Dorf Komařice, der Hanžl-Mühle und dem Kretscham, sowie dem Dorf Strážkovice mit der Schänke und dem Dorf Petrovice mit zwei Schänken an das Kloster Hohenfurth. Die Hohenfurther Zisterzienser kauften später noch die Güter Sedlo, Stradov, Habří und Čakovec hinzu und vereinigten diese zum Stiftsgut Komarzitz. Infolge des Dreißigjährigen Krieges war das Stiftsgut so verarmt, dass lediglich zwei der nur noch 46 bewirtschafteten Gehöfte ihre Naturalabgaben leisten konnten. Das Kloster ließ deshalb das verödete Stiftsgut mit deutschen Siedlern aus der Gegend im Hohenfurth wiederbesiedeln. Das Gut erholte sich recht bald und es entstanden Mühlen, Hammerwerke, eine Schäferei und eine Pottaschesiederei. Außerdem bildete die Brauerei einen wesentlichen Wirtschaftsfaktor. Der 1752 angelegte Gemüsegarten am Schloss erlangte landesweit durch den ersten Anbau von Kopfsalat in Böhmen Bekanntheit. Außerdem entstand im Schlossgarten eine Orangerie, in der Feigensträucher, Hopfen, Wein, Flachs und Lein gezüchtet wurden. Die Feigen erfroren jedoch im Winter 1798. Bei Sedlo ließ der Orden große Obstgärten anlegen. 1831 wurde ein Armeninstitut gestiftet, dessen Kapitaldecke jedoch sehr gering war und sich 1838 auf lediglich 470 Gulden belief. Im Jahre 1840 hatte das Stiftsgut Komařitz 2222 Untertanen, wobei die Güter Komařitz und Sedlo tschechischsprachig, die Güter Habrij und Čekau gemischtsprachig waren. Das Stiftsgut bewirtschaftete die drei Meierhöfe in Komařitz (mit Schäferei), Sedlo und Klein-Čekau, der Meierhof Strobnitz war verpachtet und die Meierhöfe Stradow, Mehlhüttel und Habrij emphytheutisiert. Bei Hermannsdorf wurde ein Kalksteinbruch betrieben; außerdem bestand bei Straschkowitz eine Eisensteingräberei, die die Gabrielahütte in Deutsch Beneschau belieferte. Das Stiftsgut umfasste das Gut Komařitz (mit Komařitz, Hermannsdorf, Kwitkowitz, Straschkowitz, Strobnitz (Dolní Stropnice) und Paschnowitz (Pašinovice) sowie zwei Häuser einschließlich der Schänke in Slawtsche und vier Häusern in Petrowitz (Petrovice)), das Gut Sedlo (mit Sedlo, Rankau (Rankov) und Todnie (Todně) sowie drei Häusern von Miechau (Něchov)), das Gut Stradow (bestehend aus Lichtblaudorf (Stradov)), das Gut Habřj (mit Habřj und vier Häusern von Lippen), das Gut Klein-Čekau (bestehend aus Klein-Čekau (Čakovec)). In den 29 Häusern des Dorfes Komařitz lebten 201 Personen. Im Ort bestand ein Brauhaus, eine Schäferei, ein Wirtshaus, ein Jägerhaus, ein Glashaus (Orangerie) sowie mehrere Obstgärten und die wüste Bartholomäuskapelle am Barbarabrünnel. Gepfarrt war Komařitz nach Driesendorf. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf immer Sitz des gleichnamigen Stiftsgutes.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Komařice / Komařitz ab 1850 mit den Ortsteilen Pašinovice, Sedlo und Stradov
eine Gemeinde im Bezirk Budweis. Im Jahre 1904 stellte die Brauerei die Produktion ein. In der Gemeinde lebten im Jahre 1914 864 Personen, davon waren 850 Tschechen und 14 Deutsche. Die Güter befanden sich bis 1918 im Besitz des Klosters Hohenfurth. 1948 wurde die Gemeinde dem neu gebildeten Okres Trhové Sviny zugeschlagen, der zwölf Jahre später wieder aufgehoben wurde. Mit Beginn des Jahres 1961 wurde Komařice dem Okres České Budějovice zugeordnet. Am 1. Juli 1985 erfolgte die Eingemeindung nach Strážkovice. Seit dem 24. November 1990 bildet Komařice wieder eine eigene Gemeinde. Am 5. August 2002 war die Gemeinde durch einen Hangrutsch und ein fast zwei Wochen andauerndes Hochwasser der Stropnice und ihrer Zuflüsse schwer betroffen. Dabei wurde die Straßenbrücke nach Sedlo und sämtliche Stege zerstört. Im Juli 2005 begann der Neubau der Brücke über die Stropnice. Als der Fluss Ende März 2006 erneut starkes Hochwasser führte, wurde die im Bau befindliche Brücke zeitweilig freigegeben, da andere Verkehrswege überflutet waren. Eingeweiht wurde die Brücke im Mai 2006. Zur gleichen Zeit wurde auch die UNRRA-Brücke in der Ortslage Pazderna wiederhergestellt. Anlässlich der 730-Jahr-Feier wurde im Jahre 2008 ein Bildstock des hl. Laurentius am Straßenkreuz zwischen Komařice, Pašinovice und Střížov ein neues Heiligenbild geweiht und zudem im Ort eine Gedenktafel für vier bedeutende Söhne des Ortes, den Arzt Julius Adolf Červený, den Historiker Jakub Pavel, den Legionär Josef Kápar und den Piloten Jan Lenc enthüllt.

Sehenswürdigkeiten

 Renaissanceschloss Komařice, der zweiflügelige zweigeschossige Bau entstand zwischen 1561 und 1566 für Elisabeth Korzensky von Tereschau anstelle eines 1560 abgebrannten Vorgängerbaus. 1598 brannte das Schloss erneut gänzlich aus. Nach dem Wiederaufbau schlug 1621 der Blitz ein, dabei brannte das Gebäude bis zum Erdgeschoss ab. Nach der Zumauerung der offenen Arkaden entstand 1653 die Kapelle des hl. Bernhard. Weitere Brände folgten 1673, 1709 und 1742. Den Turm an der Nordwestseite ließ 1903 der letzte Administrator des Stiftsgutes, Otmar Wohl, errichten. Heute ist das als Kulturdenkmal geschützte Gebäudeensemble stark baufällig und durch aufsteigende Feuchte gefährdet. Die Fassade ist mit Sgraffito sowie Arkaden auf toskanischen Säulen verziert, erhalten ist auch eine Sonnenuhr, die jedoch kaum noch erkennbar ist. Das Portal flankieren zwei Meilensteine aus dem Jahre 1693. Zum geschützten Schlosskomplex gehören der Schlossgarten mit Gartenpavillon, Bassin, Orangerie und Gartenmauer sowie der Speicher. Jedoch sind die Orangerie und das Gartenbassin bereits nicht mehr erhalten und das Gärtnerhaus eingestürzt. Die Glocke des Schlossturmes wurde 2011 gestohlen.
 Barocker Kontributionsspeicher gegenüber dem Schloss, erbaut 1689–1697 im oberen Schlossgarten. Der 57,85 m lange, 14,24 m breite und 16,02 m hohe unterkellerte Bau mit sieben Stockwerken wurde nach dem Hohenfurther Klosterbrand von 17. Juni 1690 zunächst eingestellt und das Holz für die Dachbalken zum Wiederaufbau des Daches der Hohenfurther Klosterkirche verwendet. Bis 1692 wurde lediglich ein notdürftiger Dachstuhl aufgesetzt und dieser mit Stroh gedeckt. Erst 1696 wurde der Bau fortgesetzt. Der Speicher befindet sich in einem verwahrlosten Zustand.
 Statue der Immaculata vor dem Schloss, geschaffen 1730 auf Veranlassung des Administrators Tobias Opitz
 Nischenkapelle des hl. Johannes von Nepomuk auf dem Dorfplatz, errichtet 1844
 Údolí Želno mit Barbara-Brünnel, nördlich von Komařice. Das Tal war früher ein heidnischer Kultort. An der heilkräftigen Quelle ließen die Zisterzienser eine dem hl. Bartholomäus geweihte Wallfahrtskirche anlegen. Der vom Baumeister Cyprian aus Velešín errichtete Bau wurde 1679 geweiht und bildete eine Filialkirche der Pfarre Driesendorf. Mit einem Grundriss von 15,5 × 8 Metern war sie sogar etwas größer als die Driesendorfer Kirche. Im Zuge der Josephinischen Reformen wurde die Wallfahrtskirche im Jahre 1780 aufgehoben und 1787 für 50 Gulden zum Abbruch verkauft. Im Jahre 1900 ließ der Administrator des Stiftsgutes, Emanuel Putschögel, am Standort der Kirche eine steinerne Stele mit der Inschrift P.D.E.P 1900 setzen.

Weblinks

 Historie obce (Geschichte von Komařice) In: komarice.cz (tschechisch).

Einzelnachweise

Ersterwähnung 1278

Komařice


An Rhynchospora torreyana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Asa Gray. An Rhynchospora torreyana in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora torreyana


Iosif Tilicea (n. 1872, Comuna Daneș, Mureș, jud. Târnava Mare - d. 1943, Chimisdia) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918..

Biografie
Ca băștinaș și descendent al vechilor voievozi maramureșeni, a activat și luptat din greu împotriva acaparatorilor pentru salvarea pădurilor "Composesoratului Nobil" din Borșa, Moisăi și Vișău, singura avere rămasă în indiviziune și moștenită de la străbunii vestiți, în favoarea poporului băștinaș. A trăit în pribegie departe de ai săi, de glia străbună mestecată cu sudoarea și osemintele părinților săi, dar era nedespărțit cu gândul de văile, plaiurile, munții și codrii lui dragi, de la obârșia Cerimușului]], Bistriței și Vișăului din creasta Carpaților Borșeni, fiind mereu gata oricând la fapte demne de gloria Străbunilor săi Voievozi Maramureșeni, a căror amintire îi obliga pe cei de atunci să transmită urmașilor ca moștenire, neștirbit întreg Maramureșul Istoric stăpânit de ei în granițele lui vechi, spre vest până la Valea Ungului și apoi Tisa. A funcționat ca preot din 6 august 1903, până la 31 august 1942 în parohia ort. rom Hărău tractul Deva. La 1 septembrie 1942 a trecut la pensie cu domiciliu în satul Chimsidia tractul Deva.

Activitatea politică
În anul 1918 la 1 decembrie a luat parte la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia împreună cu Dionisie Albu, cantor ortodox român și Ivan Josan și Petru Jibetean din comuna Hărău.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1872
Decese în 1943
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Iosif Tilicea


El RIM-66 Standard MR (SM-1MR/SM-2MR) es un misil de medio alcance tierra-aire (SAM) desarrollado originalmente por la Armada de los Estados Unidos (USN). El SM-1 fue desarrollado como reemplazo para el RIM-2 Terrier y el RIM-24 Tartar que se implementaron en la década de 1950 en una variedad de barcos de la USN. El RIM-67 Standard  (SM-1ER/SM-2ER), es una versión de rango extendido con una etapa de refuerzo.

Descripción

El programa del misil estándar se inició en 1963 para producir una familia de misiles que reemplazaran a los misiles guiados existentes como los Terrier, Talos y Tartar. La intención era producir una nueva generación de misiles guiados que modernizarían los sistemas de misiles guiados existentes.

Misil estándar 1

El RIM-66A es la versión de medio alcance del misil estándar y se desarrolló inicialmente para reemplazar al anterior RIM-24C como parte del Sistema de Control de Disparo de Misiles Guiados Mk74 "Tartar". Utiliza el mismo fuselaje que el misil Tartar anterior para facilitar su utilización con los lanzadores y cargadores existentes para ese sistema. Mientras el RIM-66A/B se parece externamente al RIM-24C, interiormente posee una electrónica rediseñada y un sistema de guiado y espoleta más fiable que lo hacen más idóneo que su predecesor. El RIM-66 A/B Standard MR (SM-1MR bloque I a V) fue utilizado durante la guerra de Vietnam. La única versión restante del misil Standard 1 en servicio es el RIM-66E (SM-1MR bloque VI). Aunque ya no está en servicio con el USN, el RIM-66E está todavía en servicio con muchas armadas a nivel mundial y se espera que permanezca en servicio hasta el año 2020.

Misil estándar 2

El RIM-66 C/D Standard MR (SM-2MR bloque I), se desarrolló en la década de 1970 y fue pieza clave del sistema de combate Aegis y el programa New Threat Upgrade (NTU). El SM-2MR introdujo el mando y la orientación de vuelo inercial. El piloto automático del misil está programado para volar por la ruta más eficiente para alcanzar el objetivo y puede recibir las correcciones de curso desde tierra. La iluminación del objetivo para el guiado semi-activo se necesita sólo durante pocos segundos en la fase terminal de la intercepción. Esta capacidad permite que los buques equipados con el sistema de combate Aegis y el programa NTU compartan el tiempo de los radares de iluminación, lo que aumenta considerablemente el número de objetivos que se pueden alcanzar al mismo tiempo. El Mk 41 VLS adopta el concepto de diseño modular, que da lugar a diferentes versiones que varían en tamaño y peso. La longitud viene dada por tres tamaños: 209 pulgadas (5,31 m) para la versión de autodefensa, 266 pulgadas (6,76 m) para la versión táctica y 303 pulgadas (7,70 m) para la versión de ataque. El peso en vacío de un módulo de 8 células es de 26.800 libras (12.156 kg) para la versión de autodefensa, 29.800 libras (13.517 kg) para la versión táctica y 32.000 libras (14.515 kg) para la versión de ataque.

A mitad de los años 1980, el SM-2MR se desplegó en el sistema de lanzamiento vertical (VLS) Mk 41 a bordo del USS Bunker Hill, el primer barco de la Marina de Estados Unidos en emplear un lanzador vertical. El VLS ha sido el único lanzador utilizado para el misil estándar en la clase de cruceros Ticonderoga desde 2003 y la clase de destructores Arleigh Burke en la Armada de los Estados Unidos.

El SM-1 y el SM-2 han sido mejorados continuamente a través de bloques (véase abajo).

El estándar también puede utilizarse contra buques, ya sea en la gama de línea de visión usando su modo de rastreo semi-activo, o más allá del horizonte mediante orientación inercial y guiado terminal por infrarrojos.

Contratistas

El misil estándar fue construido por la División de General Dynamics de Pomona hasta 1992, cuando se convirtió en parte de la Empresa de Sistemas de Misiles Hughes. Hughes formó una empresa conjunta con Raytheon llamada Standard Missile Company (SMCo). Sistemas de Misiles Hughes fue finalmente vendida a Raytheon convirtiéndola en el único contratista.

Servicio operacional

El misil estándar uno comenzó a ser operativo en 1968. Fue utilizado por los buques equipados con el Sistema de Control de Disparo de Misiles Guiados Tartar. Tuvo su primer combate en la década de 1970 en la guerra de Vietnam. El misil estándar dos comenzó a ser funcional en la década de 1970 y se desplegó operacionalmente con el sistema de combate Aegis en 1983. El estándar uno y dos fueron utilizados contra blancos de superficie y aire durante la operación Mantis Religiosa. El 3 de julio de 1988, el USS Vincennes (CG-49) derribó el vuelo 655 de Irán Air, un Airbus A300B2, utilizando dos misiles SM-2MR desde su lanzador delantero.

Historia de despliegue

El misil estándar se designa por bloques en función de su paquete tecnológico.

SM-1 de medio alcance bloques I/II/III y IV, RIM-66A

Los primeros misiles estándar entraron en servicio con la USN en 1967. Los bloques I, II y III fueron versiones preliminares. El bloque IV fue la versión de producción. Este misil fue el reemplazo para el anterior misil RIM-24C Tartar.

SM-1 de medio alcance bloque V, RIM-66B

El RIM-66B introdujo cambios que dio lugar a una mayor fiabilidad. Se añadió un nuevo piloto automático que reacciona más rápido, un motor cohete más potente de doble empuje y una nueva cabeza. Muchos misiles RIM-66A fueron actualizados a RIM-66B.

SM-1 de medio alcance bloques VI/VIA/VIB, RIM-66E

El RIM-66E fue la última versión del misil estándar uno de rango medio. Esta versión entró en servicio en 1983 con la Marina de Estados Unidos y algunos clientes de exportación. El RIM-66E se utilizó por todos los buques restantes poseedores del sistema Tartar que no fueron modificados para utilizar el programa NTU (New Threat Upgrade) y las fragatas de clase Oliver Hazard Perry que lo dirige con el sistema de control de disparo Mk92. La producción de este misil terminó en 1987. Fue retirado del servicio con la USN en 2003; sin embargo hay un gran número de este modelo en servicio en el extranjero y se espera que sigan siendo viables hasta el año 2020.

SM-2 de medio alcance bloque I, RIM-66 C/D

El RIM-66C fue la primera versión del misil estándar dos. El misil comenzó a funcionar en 1978 con el sistema de combate Aegis equipados en los cruceros de la clase Ticonderoga. El RIM-66D fue la versión de rango medio del SM-2 bloque I para el programa NTU. El SM-2 incorpora un nuevo piloto automático dándole orientación inercial en todas las fases de vuelo excepto para la intercepción terminal donde todavía se usa el guiado por radar semi-activo. Esta versión ya no está en servicio, los misiles restantes no han sido actualizados a modelos posteriores ni tampoco han sido almacenados.

SM-2 de medio alcance bloque II, RIM-66 G/H/J

El bloque II se introdujo en 1983 con un nuevo motor cohete de mayor alcance y una nueva cabeza. El RIM-66G es para el sistema de combate Aegis y el lanzador de misiles Mk26. El RIM-66H es para el Aegis y el lanzador vertical Mk41. El RIM-66J es la versión para el programa NTU. El bloque II ya no se fabrica y los misiles han sido retirados del servicio. El resto ha sido puesto en almacenamiento, desechado para piezas de repuesto o actualizados en modelos posteriores.

SM-2 de medio alcance bloques III/IIIA y IIIB, RIM-66 K/L/M

El RIM-66M es la versión del misil estándar dos (SM-2MR) de alcance medio actualmente en servicio con la USN a bordo de los cruceros de la clase Ticonderoga y los destructores de la clase Arleigh Burke. El misil está diseñado específicamente para el sistema de combate Aegis y el sistema de lanzamiento vertical Mk41. Los misiles del bloque III difieren de bloques anteriores por la adición del dispositivo de detección de objetivos MK 45 MOD 9, para mejorar el rendimiento contra objetivos a baja altitud. El bloque IIIB tiene además un buscador dual infrarrojo/semi-activo para la intercepción terminal. El buscador doble está pensado para uso en entornos con altas contramedidas  electrónicas (ECM) o con pequeña sección de radar equivalente (RCS) contra objetivos más allá del horizonte. El buscador fue desarrollado originalmente para el cancelado misil aire-aire AIM-7R Sparrow. Todos los misiles del bloque III y IIIA de la USN van a ser actualizados al bloque IIIB. Los misiles del bloque IIIA son operados por la Fuerza Marítima de Autodefensa de Japón en su clase Kongo y en los destructores de clase Atago, ambos con el sistema de combate Aegis. Los buques españoles equipados con Aegis (F-100) y la armada de Corea del Sur. Las armadas holandesa y alemana lo han agregado a su sistema de guerra antiaérea que utiliza el APAR (Active Phased Array Radar) de Thales Nederland y el radar SMART-L. Los destructores surcoreanos KDX-II utilizan el bloque IIIA con un sistema compatible de control de disparo NTU (New Threat Upgrade). Las variantes del bloque III para el Aegis y los lanzadores de armas se designan RIM-66L. Los misiles del bloque III para el programa NTU se designan RIM-66K. Los misiles del bloque IIIB no son producidos para el programa NTU. Los bloques IIIA y IIIB son las versiones actuales de producción. También se admiten los sistemas de control de disparo STIR 1.8 y 2.4 de Thales Nederland.

Despliegue

En la Armada de los Estados Unidos, el RIM-66 Standard ha sido desplegado en los buques de las siguientes clases, reemplazando al RIM-24 Tartar en algunos casos:

 Destructores de la clase Charles F. Adams (Control de disparo de misiles Mk74)
 Cruceros de la clase Albany (Control de disparo de misiles Mk74)
 Fragatas de la clase Oliver Hazard Perry (Control de disparo de misiles Mk 92)
 Destructores de la clase Kidd (Control de disparo de misiles SM-1 Mk74/después programa     NTU para SM-2)
 Cruceros de la clase California (Control de disparo de misiles     SM-1 Mk74/después programa NTU para SM-2)
 Cruceros de la clase Virginia (Control de disparo de misiles SM-1 Mk74/después programa     NTU para SM-2)
 Cruceros de la clase Ticonderoga (Sistema de Combate Aegis)
 Destructores de la clase Arleigh Burke (Sistema de Combate Aegis)

El RIM-66 ha sido ampliamente exportado y está en servicio en otras armadas de todo el mundo.

Variantes superficie aire

Fuentes de la tabla, material de referencia:

Operadores

 Armada de Chile

 Ejército Pakistaní

 Royal Australian Navy

 Marina Canadiense

 Marina Francesa (reemplazados por SAMs de fabricación europea (ASTER))

 Marina Alemana (reemplazados por SAMs de fabricación europea (ASTER))

 Marina Italiana

 Fuerza Marítima de Autodefensa de Japón

 Marina Polaca (a bordo de las fragatas clase Oliver Hazard Perry)

 Marina de la República de Corea

 Marina de los Países Bajos

 Armada de los Estados Unidos

 Armada Española (a bordo de las fragatas clase Santa María (F-80) y Álvaro de Bazán (F-100))

 Marina Turca

 Marina Taiwanesa (a bordo de las fragatas clase Oliver Hazard Perry, Kidd y Knox)

Véase también
RIM-2 Terrier
RIM-8 Talos
RIM-24 Tartar
RIM-7 Sea Sparrow
RIM-67 Standard
RIM-161 Standard Missile 3
RIM-174 Standard ERAM
Sistema de Combate Aegis
New Threat Upgrade

Referencias

Enlaces externos

 Raytheon Standard missile website, mfr of Standard missiles
 Navy Fact file - Standard Missile 2
 NAVAIR War fighters encyclopedia - Standard missile
 Designation systems.net RIM-66
 FAS - SM-2
 GlobalSecurity.org - SM-2

Misiles de Estados Unidos
Misiles antiaéreos

RIM-66 Standard


The Rural City of Wangaratta is a local government area in the Hume region of Victoria, Australia, located in the north-east part of the state. It covers an area of  and, in June 2018, had a population of 29,087. It includes the towns of Cheshunt, Eldorado, Everton, Glenrowan, Greta, Greta West, Milawa, Moyhu, Oxley, Tarrawingee, Wangaratta and Whitfield. It was formed in 1994 from the amalgamation of the City of Wangaratta, Shire of Wangaratta, Shire of Oxley, and parts of the United Shire of Beechworth, Shire of Benalla and Shire of Yarrawonga. When formed the municipality was originally called the Shire of Milawa, but a few months later, was renamed to its current name.

The Rural City is governed and administered by the Wangaratta Rural City Council; its seat of local government and administrative centre is located at the council headquarters in Wangaratta. The Rural City is named after the main urban settlement located in the north of the LGA, that is Wangaratta, which is also the LGA's most populous urban centre with a population of around 18,500.

Council

Current composition
The council is composed of three wards and seven councillors, with four councillors elected to the City Ward and one councillor per remaining ward elected to represent each of the other wards. As of July 2021, the seven councillors are:

History

The election of Councillors in 2016 followed a three year period where the Council was governed by Administrators. Administrators had been appointed by an Act of Parliament, following the dismissal of the Councillors elected at the 2012 general election. A panel of three administrators, by an Act of Parliament, was appointed to oversee the council until the 2016 municipal elections.

Administration and governance
The councillors meet in the council chambers at the council headquarters in the Wangaratta Government Centre, which is also the location of the council's administrative activities. It also provides customer services at its administrative centre in Wangaratta.

Townships and localities
The 2021 census, the rural city had a population of 29,808 up from 28,310 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA

See also
 List of localities (Victoria)
 List of places on the Victorian Heritage Register in the Rural City of Wangaratta

References

External links
Wangaratta Rural City Council official website
Metlink local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas of Victoria (state)
Hume (region)

Wangaratta

Rural City of Wangaratta


Das Alte Komödienhaus war eine von Johann Joseph Couven in den Jahren 1748 bis 1751 zu einem Schauspielhaus umgebaute vormalige Tuchhalle auf dem Katschhof in Aachen. Bis zur Eröffnung eines neuen Theatergebäudes am 15. Mai 1825 diente das Komödienhaus als Aufführungsort für Bühnenwerke und Musiktheater und war damit das erste öffentliche Theater Aachens.

Geschichte
Erste Pläne für einen Theaterbau datieren bereits aus dem Jahr 1714. Dieses neue Theater sollte die lange Tradition des Theaterspiels in Aachen entscheidend beleben. Ein erster Spielort befand sich seit Beginn des 17. Jahrhunderts in den Räumen des Jesuitengymnasiums und späteren Kaiser-Karls-GymnasiumS. Vor dem Hintergrund des internationalen reichsstädtischen Badewesens und auf Initiative der Gesandten des Aachener Friedenskongresses von 1748, und hier speziell durch den Grafen Wenzel Anton Kaunitz, wurde der Umbau des im 12. Jahrhundert erbauten Gewandhauses zu einem Haus der Komödie beschlossen. Damit war das Alte Schauspielhaus eine der ersten selbständigen Bühnen, die ihre Entstehung der Eigeninitiative von Bürgern verdankten. Die erste Vorstellung wurde am 19. September 1751 von einer Schauspielergruppe des Prinzen Wilhelm IV. von Oranien einen Monat vor seinem Tod dargeboten, der zu dieser Zeit in Aachen zur Kur weilte. Mit dem neuen Komödienhaus besaß Aachen noch vor Frankfurt (1782) und Köln (1783) ein eigenes Theater. Bis 1806 wurden die Vorstellungen im Wesentlichen durch die Böhm'sche Theatertruppe von Johann Heinrich Böhm, die als Wandertruppe auch mit eigenem Orchester anreiste, geprägt. Im Jahre 1785 boten sie beispielsweise dem Aachener Publikum im Bereich des Musiktheaters die Aufführung von Mozarts Oper Die Entführung aus dem Serail und 1794 seine Zauberflöte an sowie zwischenzeitlich 1791 als Aachener Erstaufführung Schillers Drama Die Räuber und 1792 Don Juan.
Während der Franzosenzeit sollte der Einfluss des deutschen Schauspiels zurückgedrängt werden. Vor Beginn und teilweise auch während der Vorstellungen wurden ab 1796 auf Anweisungen des Pariser Direktoriums republikanische Lieder, wie Ah! Ça ira und die Marseillaise abgespielt.

Der Theaterbau befand sich auf der westlichen Platzseite des Katschhofes zwischen dem Aachener Rathaus und dem Gerichtsgebäude, genannt die "Acht". Für die regulären musikalischen Darbietungen am Komödienhaus waren zunächst Laienmusiker und später ein im Jahr 1804 reorganisiertes Harmoniekorps zuständig, welches unter der Leitung eines Musikdirektors stand und aus dem sich im Jahr 1852 das städtische Orchester und heutige Sinfonieorchester Aachen entwickelte. Die Verwaltung und Nutzung des Hauses war in den Jahren 1802–1818 dem Aachener Wohltätigkeitsbüro überlassen worden. Mehrfach konnte jetzt unter anderem die Schauspielergesellschaft von Josef Derossi für einige Auftritte verpflichtet werden, in dessen Ensemble sich auch der noch junge Albert Lortzing sowie seine zukünftige Ehefrau, die Schauspielerin Rosina Regina Ahles befand.

Da das Komödienhaus allseitig umbaut, überwiegend aus Holz und für Aufführungen im Winter unbrauchbar war, plante die französische Regierung des besetzten Aachens im Jahr 1802 im Zuge der Förderung des Kurwesens langfristig einen Theaterneubau. Der amtierende Maire von Aachen, Cornelius von Guaita, zog hingegen im Jahr 1820 eine Renovierung des Komödienhauses dem geplanten Neubau vor. Den Entwurf für den Um- und Ausbau übernahm der französische Architekt Jaques Cellerier (1742–1814), dessen Ausführung aber aufgrund massiven Geldmangels vorerst ebenso wenig wie ein möglicher Neubau realisiert werden konnte.

Nach Abzug der Franzosen und der Übernahme Aachens durch Preußen stand im Jahr 1815 das Theaterproblem erneut zur Debatte. Im Rahmen eines Besuches von Karl Friedrich Schinkel am 12. September 1816 in Aachen wurden ihm sowohl die Neubaupläne als auch die Entwürfe Celleriers zum Umbau des alten Schauspielhauses vorgelegt, die eine größere Tiefe und einen weiteren Rang vorsahen. In seinem Gutachten empfahl Schinkel zunächst den Umbau, aber nachdem im Juli 1816 König Friedrich Wilhelm III. das Grundstück des ehemaligen Kapuzinerklosters am Kapuzinerplatz der Stadt Aachen übergeben hatte, entschied sich der Stadtrat für den Neubau eines Theaters auf dem Areal des ehemaligen Klosters.

Der im Herbst 1818 nach Aachen einberufene Monarchenkongress und das damit einhergehende Rahmenprogramm sorgte jedoch für eine notdürftige Instandsetzung des Komödienhauses ohne Berücksichtigung der alten Pläne Celleriers. Stattdessen kam es nur zu notwendigen Reparaturen, Einrichtung einer Gasbeleuchtung, frischen Anstrich und Erstellung neuer Dekorationen für das Proszenium. Damit verschob sich das Neubauvorhaben des Theaters wiederum auf unbestimmte Zeit. Erst im Jahre 1822 wurde endgültig der Verkauf des alten Komödienhauses zur Finanzierung des Theaterneubaus beschlossen, dennoch sollte es bis zu dessen Fertigstellung erhalten bleiben. In dieser Zeit übernahm Friedrich Sebald Ringelhardt die Direktion und blieb es auch noch die ersten drei Jahre nach dem Umzug in das neue Theater im Jahr 1825. Nunmehr stellte sich jedoch heraus, dass das alte Komödienhaus doch nicht verkauft werden konnte, da ein Keller im Gebäude Eigentum eines Hauseigentümers aus der Krämerstraße war, der diesen nicht aufgeben wollte. Daraufhin wurden zwei Schulhäuser in der Ursulinerstraße verkauft und am 7. Dezember 1829 in das alte Komödienhaus verlegt, welches fortan als Elementarschule diente.

Schließlich musste das ehemalige Komödienhaus im Jahr 1902 doch noch für den Bau eines neuen Verwaltungsgebäudes endgültig abgerissen werden.

Architektur
Das Komödienhaus gehörte zu Couvens Umgestaltung des ehemaligen Kernbereichs der karolingischen Residenz in einen Platz barocken Stils. Gemäß seinen Plänen für den Umbau der Tuchhalle wurden nur neue Fensterachsen mit Keilstein im Stichbogen angebracht und das Mansarddach an der Außenfront verändert. Das hohe Mansarddach verband das nördlich anschließende Gerichtsgebäude mit dem Komödienhaus, in welches von der Theatergalerie aus eine Treppe hineinführte, da im Obergeschoss der alten "Acht" die Garderoben eingerichtet worden waren.

Das zweigeschossige Gebäude vom Typus eines italienischen Logentheaters des 17. Jahrhunderts bestand aus dem Parterre, den Parterre- und Balkonlogen und den Galerien mit insgesamt etwa 560 Plätzen. Das Untergeschoss öffnete sich in eine Bogenhalle, über dessen Gewölben der Zuschauerraum der ersten Etage angeordnet war. Der Einbau einer tonnenförmigen Decke war in das Mansarddach erfolgt, welches von einem Tambour gekrönt wurde.

Eine korinthische Ordnung gliederte den Bühnenprospekt. Zwei allegorische Figuren wurden auf das Gebälk platziert. Über der Bühne schwebte im Scheitel das Granuswappen der Stadt Aachen. Girlanden, Kartuschen und Vasen zierten die Brüstungsfelder.

Mit der malerischen Ausgestaltung des Vorhangs wurde Johann Baptist Joseph Bastiné betraut, dessen Wohnung sich im Erdgeschoss direkt neben dem Saal, in dem die Dekorationen bemalt wurden, befand.

Auf dem Katschhof durften zu jener Zeit keine Wagen fahren und sie hielten daher jeweils auf dem Marktplatz. Der Zugang zum Komödienhaus führte von dort in Form eines bedeckten Ganges durch den Marktturm.

Literatur
 Alfons Fritz: Zur Baugeschichte des Aachener Stadttheaters, In: Zeitschrift des Aachener Geschichtsverein, 22. 1900. Kaatzer, Aachen, 1900. ZAGV XXII google online

 Alfons Fritz: Theater und Musik in Aachen zur Zeit der französischen Herrschaft, In: Zeitschrift des Aachener Geschichtsverein' 23. 1901, S. 31–170.

 Richard Pick: Das Aachener Theater in reichsstädtischer Zeit, in: Aus Aachens Vergangenheit. Beiträge zur Geschichte der alten Kaiserstadt. Creutzer, Aachen 1895, S. 447–495 (digitalisat)

Einzelnachweise

Theater (Aachen)
Abgegangenes Bauwerk in Aachen
Erbaut im 12. Jahrhundert
Aachen im 19. Jahrhundert
Geschäftshaus in Aachen
Aachen
Schulgebäude in Nordrhein-Westfalen
Umgenutztes Bauwerk in Aachen
Zerstört in den 1900er Jahren
Theater Aachen
Altstadt (Aachen)

Altes Komödienhaus (Aachen)


تنشأ مقاومة التلامس الحراري  عند وجود جسمين صلبين في حالة تلامس، ويكون هذا «الاتصال» غالباً غير كامل فتظهر مقاومة اتصال حراري بين الجسمين.

وجد عملياً أن قيمة الناقلية الحرارية للجملة المكونة من هذين الجسمين تنخفض عن القيمة المحسوبة نظرياً بسبب وجود هذه الممانعة الحرارية.

تجري الدراسات حالياً لإيجاد نموذج رياضي قادر على تحديد قيمة هذا الثابت الذي يمكن اعتباره على أنه ظاهرة محلية تتعلق بتعرج وخشونة سطحي التلامس، بالإضافة إلى الخواص الحرارية للجسمين المتلامسين.

تعريف

عند تلامس جسمين مثل A و B في الشكل 1، تنتقل الحرارة من الجسم الساخن إلى الجسم البارد. وتبين التجربة أن منحنى درجة الحرارة بين الجسمين تتخذ الشكل الموضح بالتقريب. ونلاحظ انخفاضًا مفاجئًا في درجة الحرارة عند سطح التلامس. تلك الظاهرة هي نتيجة لما يسمى «مقاومة التلامس الحراري» أو «مقاومة الاتصال الحراري»، هي خاصية متعلقة بعدم مثالية التلامس. وتعرف مقاومة التلامس الحراري بأنها حاصل قسمة الانخفاض في درجة الحرارة عند سطح التلامس مقسومًا على معدل انتقال الحرارة بين الجسمين.

وطبقًا لقانون فورير يعين انتقال الحرارة بين الجسمين بالمعادلة:

حيث:

 ، كمية الحرارة المنطلقة
 ، التوصيلية الحرارية
 ، مساحة التلامس
 ، تدرج درجة الحرارة في اتجاه سريان الحرارة
 والاتجاه x هو العمودي على سطح التلامس.

وبأخذ قانون بقاء الطاقة في الاعتبار، يُعطى التسريب الحراري بين الجسمين المتلامسين A و B بالمعادلة:

ويمكن مشاهدة أن الانتقال الحراري يعتمد على التوصيل الحراري لمادتي الجسمين
 و ،
وعلى مساحة التلامس ، وعلى مقاومة التلامس الحراري ، التي هي مقلوب الناقلية الحرارية
.

المراجع

اقرأ أيضا
 ناقلية حرارية

انتقال الحرارة
توصيل حراري
خصائص كيميائية
ديناميكا حرارية
كميات فيزيائية

مقاومة الاتصال الحرارية


"All You Pretty Things" é o quarto single tirado do álbum Homosexual do cantor australiano Darren Hayes. A faixa foi lançada em agosto de 2022, antecipando o lançamento do álbum no mês de outubro.

Composição
A música foi composta e produzida por Hayes totalmente sozinho, em seu estúdio em casa, na cidade de Los Angeles, sendo dedicada às vítimas do Massacre de Orlando, na boate Pulse, ocorrido em 2016.

Como inspiração para a letra, o compositor disse à revista People que "queria escrever uma canção que honrasse as vítimas sem soar lúgubre, para tirar o foco do assassino e colocá-lo de volta no tremendo amor e conexão que são as bases de uma comunidade gay e que nunca podem ser apagadas".

Lançamento
O single foi lançado mundialmente por download digital e streaming em 18 de agosto de 2022. O videoclipe da música foi divulgado no mesmo dia, no site oficial do cantor e via seu canal oficial no YouTube.

Uma versão estendida faixa foi divulgada posteriormente, em 26 de outubro de 2022.

Videoclipe
O clipe foi gravado nos Estados Unidos e é inspirado na música disco, com imagens de uma pista de dança e do cantor dançando e performando a música.

Single Digital
Internacional
 "All You Pretty Things" - 8:17
 "All You Pretty Things" (Edit) - 3:26

12 Inch (Compacto duplo)
 "All You Pretty Things" (12 Inch Extended Mix)
 "All You Pretty Things" (1986 Version)

Paradas musicais
O single entrou nas paradas digitais de diversos países, notavelmente na Austrália e no Reino Unido.

Singles de Darren Hayes
Singles de 2022

All You Pretty Things


Conform IAEA, materialul nuclear este acel material care conține uraniu, plutoniu sau thoriu în orice formă. Se face diferența între "material sursă" (uraniu natural sau sărăcit) și "material special fisionabil" (uraniu îmbogățit, 233U și 239Pu). Minereul uranifer este încadrat în clasa "materialelor sursă", chiar dacă nu face obiectul controlului de garanții în cadrul Tratatului de Neproliferare Nucleară.

Unele țări utilizează terminologii diferite: în SUA, sintagma "material nuclear" este utilizată în mod uzual pentru "material nuclear special", respectiv acel materil nuclear care poate fi utilizat pentru construcția de arme nucleare (așa cum a fost definit de către Atomic Energy Act în 1954). "Materialele speciale fisionabile" (uraniu îmbogățit, 233U și 239Pu) sunt încadrate în clasa "materialelor nucleare speciale".

La nivelul anului 1980, definiția Convenției asupra protecției fizice a materialului nuclear (eng. Convention on the Physical Protection of Nuclear Material) nu includea thoriul.

Note

Materiale nucleare
Arme nucleare
Fisiune nucleară
Radioactivitate

Material nuclear


منذ زمن وغزة تقاوم القوات الإسرائيلية وقد أطلقت إسرائيل عدّة تسميات على العمليات العسكرية هناك ومنها الرصاص المصبوب.

التسميات الإسرائيلية للعمليات العسكرية على غزة
تعددت أسماء الحملات العسكرية الإسرائيلية في مواجهة المقاومة، خلال سنوات الانتفاضة، ومنها:
 حقل الأشواك
 الجحيم أو جهنم
 المتدحرجة
 السور الواقي
 رحلة بالألوان
 المسار الحازم
 فارس الليل
 قوس قزح
 السهم الجنوبي
 الطريق الحازم
 أول الغيث
 أيام الندم
 انفجارات بلا حدود
 الواقي الأمامي
 رياح خريفية
 الحديد البرتقالي
 سيف جلعاد
 أمطار الصيف
 الشتاء الساخن
 الرصاص المصبوب
 عامود السحاب
 الجرف الصامد

تسميات عمليات حماس من قطاع غزة
أطلقت حماس من جهتها عديد الأسماء على عملياتها، من أهمها:
 ثقب في القلب
 السهم الثاقب
 أيام الغضب
 زلزلة الحصون
 الوهم المتبدد
 براكين الغضب
 غضب الفرسان
 وفاء الأحرار
 بقعة الزيت
 صيد الأفاعي
 حرب الفرقان
 حجارة السجيل
 العصف المأكول

المصادر

انظر أيضا
 «بقعة الزيت» ستطفو على «الرصاص المنصهر» أخيرا - الجزيرة نت

قطاع غزة
عمليات إسرائيل العسكرية

الحملات العسكرية الإسرائيلية على غزة


Mehmet Behiç Erkin (5 Nisan 1876, İstanbul - 11 Kasım 1961, İstanbul), Türk asker, siyasetçi, diplomat.

Çanakkale Harbi bittikten sonra müttefikimiz Almanların savaşın kazanılması payından dolayı Alman Devleti'nin en önemli nişanı olan Demir Haç Madalyası'nın en üst mertebesi olan 1. Dereceden Demir Haç Madalyası ile onurlandırdıkları iki komutandan biri. Diğeri ise Mustafa Kemal Paşa.

Gerek Çanakkale Harbi'nin Savunma Seferberlik Planı'nı hazırlayan, gerekse de Ordu Dairesi Reisi yapıldığı için hazırladığı savunma seferberlik planını başarı ile uygulayarak savaşın kazanılmasında cephe gerisindeki sevkiyatları kusursuz olarak yöneterek gerek Osmanlı'nın iki madalya ile, gerekse de Almanların iki madalya ile kahraman ilan ettikleri komutan.

Keza Türk Kurtuluş Savaşı'nın Mustafa Kemal tarafından "Siz sevkiyatlarda başarılı olun ki, ben cephelerde başarılı olayım" diyerek tüm İstiklal Harbi cephe sevkiyatlarını güvenerek emanet ettiği ve tarihte Mustafa Kemal'in yakın arkadaşı olarak bilinen komutan. Kurtuluş Savaşı sonrasında gerek İstiklal Madalyası, gerekse de TBMM Özel Takdirnamesi ile onurlandırılan Kurtuluş Savaşı kahramanı.

Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları'nın kurucusu ve ilk genel müdürü (1920-1926) olan Erkin, "Demiryollarının Babası" olarak anılır.

TBMM'de II. (Ara Seçim) ve III. (22 Kasım 1928 tarihinde istifa etmiştir) dönem İstanbul, VII. dönem Çankırı milletvekilliği ile 1926-1928 yılları arasında Nâfıa Vekili (bugünkü bayındırlık bakanı) olarak görev yaptı. Bakanlığı sırasında İcra Vekilleri Heyeti'nin bir azası olarak "Millî Emniyet Hizmetleri Teşkilâtı" (Milli İstihbarat Örgütü) hem fikir babalığını yapan hem de kurucu sıfatı taşıyan imzalardan birinin sahibi. 1926 yılında cumhuriyetin ilk emekli sandığını teşkil eden "İmalat-ı Harbiye Teâvün ve Sigorta Sandığı"nı kurdu.

Atatürk'ün en yakın ve en eski (1907'den itibaren) mesai arkadaşlarındandır ve özel mektuplarla düşüncelerini en açık surette paylaştığı, ülke ve dünya meseleleri üzerinde fikir alışverişinde bulunduğu sayılı kişilerden biridir. Osmanlı İmparatorluğu'nda demiryolları hakkında bir eser yazan ilk ve tek Müslüman Türk'tür. II. Dünya Savaşı sırasında Paris büyükelçiliği esnasında binlerce Yahudi'yi Nazi soykırımından kurtarmasıyla da tanınmaktadır.

Yaşamı
1876 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Babası Ömer Fevzi Paşa'nın oğlu kaymakam Cemil Bey, annesi Nadire Hanım'dır. Halası Saide Hanım ve eşi Hidayet Paşa'nın yanında büyüdü. Mareşal Hidayet Paşa'nın görev yerleri nedeniyle çocukluğunda Bağdat, Erzincan, İstanbul ve Basra vilayetlerinde bulundu. Erzincan'da bulunduğu sırada Erzincan Askeri Rüşdiyesi'nde askeri eğitime başladı. Hidayet Paşa'nın Basra valiliği döneminde okul eğitimine ara vererek özel dersler aldı; Hidayet Paşa'nın ölümünden sonra ailesi ile İstanbul'a döndü.

1894 yılında İstanbul'da Askeri Rüştiye'yi, 1895 yılında Askeri İdadi'yi , 1898'de Harp Okulu'nu, 1901'de Harp Akademisi'ni bitirdi. 1902'de Selanik'te 3. Ordu Komutanlığına atandı. Bu görevi sırasında tanıştığı Mustafa Kemal'le dostlukları ömür boyu devam etti. Behiç Bey bu arada 12 Şubat 1902'de Midilli Mutasarrıfı Reşit Paşa'nın kızı Behiye Hanım ile evlendi. Bu evlilikten Reşide (1902) adında bir kız; Necit (1903) ve Vecih (1904) adında iki oğul sahibi olmuştur.

İstanbul-Selanik İltisak Demiryolu müfettişliği
1904'ten sonra kurmay yüzbaşı olarak Selanik-İstanbul demiryolu muhafız kuvvetleri müfettişliği yaptı. II. Meşrutiyet'in ilanından sonra 31 Mart İsyanı patlak verdiğinde ayaklanmayı bastırmak üzere İstanbul'a giden Hareket Ordusu'nda yer aldı. 1910 yılında Selanik-İstanbul hattında yeni kurulmuş olan askeri komiserliğe atandı. 1912 yılında Balkan Savaşı'nda Yunanlara esir düştü. Kurtulduktan sonra Erkânı Harbiye'de görev aldı ve demiryollarının ordu hizmetinde çalıştırılmasını sağladı. I. Dünya Savaşı sırasında demiryolu kuruluşu ve işletmesi konularında deneyimlerini aktardığı "Demiryollarının Askerlik Açısından Tarihi, Kullanımı ve Teşkilatı" isimli kitabını yayınladı.

I. Dünya Savaşı'nda bulunduğu görevler

Çanakkale Savaşları sürecinde Miralay Behiç Bey'in savaşın kazanılmasında büyük payı oldu. Cepheye asker ve mühimmat sevkiyatını düzenli bir şekilde yapmayı başarmış olan komutandır. Bu sebepten dolayı Çanakkale'yi savunan Türk Kuvvetleri'nin Komutanı Mareşal Liman von Sanders, Alman İmparatoru'na Behiç Bey'in Alman Devleti'nin en üstün mertebedeki nişanı olan "1. dereceden Demir Haç Madalyası" ile onurlandırılmasını teklif etmiş ve bu öneri Alman İmparatoru tarafından kabul edilerek, 29 Mart 1918 günü Behiç Bey'e daha önce 2. dereceden verilmiş olan Demir Haç Madalyası'nın bu defa 1. dereceden olanı verilmiştir. Çanakkale Harbi'nde görev alan tüm Osmanlı Ordusu Subaylarına Almanlar İkinci Derece Demir Haç Madalyası verirken sadece Behiç Erkin ve Mustafa Kemal Birinci Derece Demi Haç Madalyası ile onurlandırılmıştır.

1918 senesinde Azerbaycan'ın ilk düzenli ordusunu kurmakla görevlendirilen Behiç Bey, askeri polis ve jandarma teşkilatını kurmak için 19 Temmuz-28 Ağustos 1918 tarihleri arasında Gence'ye gönderildi. 3 Ağustos 1918 günü Behiç Bey'in hazırladığı Azerbaycan Jandarma Teşkilatı Kararnamesi, hiçbir değişime uğramaksızın Azerbaycan Hükûmet Başkanı Fethali Han Hoyski ve Harbiye Nezareti Başvekili İsmail Han Zeyyad Hanuf tarafından Behiç Bey'in de katılımı ile imzalandı.

Behiç Bey'in başından imzalanmasına kadar hazırlayıp neticelendirdiği bu teşkilat Bakü'nün idaresini Lenin tarafından atanan Ermeni Komiser Şaumyan'ın başında bulunduğu Kızıl İdare'den kurtararak, şehrin Azeri Türkler tarafından alınmasını sağlamıştır. Azerbaycan'ın başkenti Bakü'nün işgalden kurtulmasında başrol oynayan Behiç Beyin bu başarısı maalesef çok az bilinir.

15 Eylül 1918 senesinde Bakü'deki idare, bu jandarma teşkilatı tarafından alınmasından sonra, teşkilatın karargâhı Bakü'ye taşındı. Ateşkes antlaşması imzalandığından İstanbul'a dönmek zorunda kalmıştır.

Devlet Demiryolları Müdürlüğü
Behiç Bey, Mustafa Kemal'in tarihte "Beyaz Subaylar Listesi" olarak bilinen ve Başkumandanın Anadolu'ya geçmesini istediği subayların listesini Behiç Beye gönderdiğini anlayan Damat Ferit Hükûmeti'nin hakkında idam kararı çıkarması üzerine işgalci İngilizler tarafından arandığı sırada, Millî Mücadele Hareketi'ne katılmak üzere Anadolu'ya geçti; Türk Kurtuluş Savaşı'nın da en önemli kahramanlarından birisi oldu. 5 Temmuz 1920'de Ankara'ya vardı. Genelkurmay Başkanı İsmet Paşa kendisine ikinci başkanlık, Nafia Vekili (Bayındırlık Bakanı) İsmail Fazıl Paşa ise Anadolu Şimendiferleri İşletme Müdürlüğü teklif etti. Mustafa Kemal'in yönlendirmesiyle ikinci teklifi kabul ederek demiryollarının başına geçti. Osmanlı Devleti döneminde demiryolları konusundaki tek eseri yazmış olması, 1903 senesinden başlayarak Şimendifer Hat Komiserliği ve İkmal Şube Müdür Yardımcılığı gibi tecrübelere sahip olmasından, ama hepsinden önemlisi Çanakkale Harbi'nin tüm cephe sevkiyatlarını planlayan ve başarı ile uygulayan komutan olmasından dolayı Kurtuluş Savaşı'nın tüm cephelere asker, silah ve erzak sağlama görevine uygun görülmüştü.

Mustafa Kemal'in "Ben cephelerde ne yapılacağını biliyorum, ama ordumuzun cephelere süratle nasıl sevk edileceğini bilmiyorum, bu şimendiferlerin işin ehli biri tarafından idare edilmesi ile mümkün olabilir, buna ancak siz muvaffak olabilirsiniz, siz şimendiferlerle cephelere askerleri sevk edin ki, ben de cephelerde muvaffak olabileyim" diyen sözleri üzerine görevi üstlenen Behiç Bey, tek bir şart öne sürmüştü: "İşine kimsenin karışmaması". Bu şartı Mustafa Kemal tarafından kabul edildi. Behiç Bey, demiryollarının kesiştiği yer olan Eskişehir'e bir üs kurdu ve savaş boyunca derme çatma trenlerle cepheye asker, cephane, malzeme nakletti; ray döşetti; gerektiğinde ray ve vagonlardan çelik söktürüp kılıç yaptırdı. Behiç Erkin'in Türk Kurtuluş Savaşı'nın kazanılmasındaki en önemli pay sahibi komutanların başında yer almasını, kendisine Büyük Taarruz başladığı dakika Ankara'dan Nafıa Vekaleti'nden gelen şu telgraf en iyi şekilde açıklar:

"İşbu dakikadan itibaren bütün millet fedakâr şimendifercilerimizi Allah'tan sonra kahraman ordumuzun yegâne muin-i zaferi olarak görmektedir". Behiç Bey, Kurtuluş Savaşı'ndaki önemli rolü ve başarılarından dolayı hem "T.B.M.M. Özel Takdirnamesi" hem de "İstiklal Madalyası" ile onurlandırılmıştır.

Türkiye'de demiryollarının kurucusu sayılan Behiç Erkin birçok kaynakta "Demiryollarının Babası", "Türk Demiryolculuğu Sektörünün Babası" şeklinde anılır. 1920 Temmuzundan itibaren başladığı ve 6 yıl sürdürdüğü Genel Müdürlük dönemi, Bayındırlık Bakanı olması ile sona erdi.

Bayındırlık bakanlığı

1926-1928 yıllarında Nafıa Vekili (Bayındırlık Bakanı) olduğu dönemde demiryollarını millileştirilmesi, demiryolları işletme lisanının 50 yıl sonra ilk defa Fransızca'dan Türkçeye çevrilmesi, ilk kamu müzesinin (Demiryolları müzesi) kurması, özerklik kavramını Türkiye'de uygulayan ilk kişi sıfatıyla, daha sonra İstanbul Teknik Üniversitesi adını alacak Mühendis Mektebi'ne özerklik vermesi, üniversite derslerini Türkçeleştirmesi, Millî İstihbarat Teşkilatı'nın fikir babalığını yaparak resmiyet kazandırıp kurulmasını sağlaması ve M.İ.T.'in kurucu kararnamesine Atatürk'le beraber imzasını koyması, Türkiye'de ilk resmi yardımlaşma sandığını, yani Emekli Sandığı'nı kurması gibi birçok önemli ilkin altında Behiç Erkin'in imzası bulunmaktadır.

Behiç Bey'in ülkenin demiryolları için yaptığı çalışmalar, 1933 yılında eski arkadaşı ve devrin cumhurbaşkanı Atatürk'ün bir jestiyle ödüllendirilmiştir. Cumhuriyetin 10. yılı kutlamaları için "Onuncu Yıl Marşı" yazılırken, Atatürk, tek bir dizeye müdahale ederek "yurdun her bir tepesinde dumanlar tütüyor" dizesi yerine "demir ağlarla ördük, anayurdu dört baştan" dizesini yazdırmış ve Behiç Bey'e hitaben "sizin emeğiniz bu mısra ile daha iyi dile getiriliyor" demiştir.

Soyadı Kanunu çıktığında "Erkin" soyadı Behiç Bey'e 8 Şubat 1935 tarihinde Atatürk tarafından bizzat ve yazılı olarak verildi. Atatürk'ün yakın arkadaşına uygun gördüğü Erkin kelimesinin anlamı şudur: "Her şart altında kendi doğru kararını verebilen, müstakil fikirli"

Budapeşte büyükelçiliği
Kariyerinin son aşamalarında Behiç Erkin önce Budapeşte Büyükelçiliği yaptı (1928-1939). Onun büyükelçiliği döneminde iki ülke arasında 18 Aralık 1923'te Türkiye – Macaristan Dostluk Antlaşması, 5 Ocak 1929'da Tarafsızlık, Hakemlik ve Uzlaşma Anlaşması imazalandı.
Onun Budapeşte'de görev yaptığı sırada eşi Behiye Hanım İstanbul'da öldü (28 Ekim 1934). Soyadı Kanunu'nun çıkmasından sonra Salih Bozok vasıtasıyla Atatürk'ten kendisine bir soyadı vermesini isteyen Behiç Bey, 8 Şubat 1935 tarihli beratla "Erkin" soyadını aldı.

Paris büyükelçiliği
1939'da Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, Avrupa'daki karışıklığı göz önüne alarak kendisine Almanya ya da Fransa'ya büyükelçilik teklifi sundu. Fransa'yı tercih eden Erkin'in Paris'te göreve başladığı 31 Ağustos 1939 tarihinin ertesi günü Almanya'nın Polonya'yı işgal etmesiyle II. Dünya Savaşı başladı. Birkaç ay sonra görevli bulunduğu Fransa da Nazi işgaline uğramıştı; Yahudilerin işlerinden çıkartıldıkları, paralarına el konulduğu ve toplama kamplarına sevkedildiği günlerde Behiç Bey, Almanların bir yabancıya çok ender verdikleri 1. dereceden Demir Haç madalyasının gücünü kullanarak pek çok hayat kurtarmayı başardı.

"Bu kanunları Türk Yahudilerine tatbik edemezsiniz. Çünkü benim ülkemde din, dil ırk ayrımı yoktur. Benim vatandaşlarımın belirli bir kısmına belirli zorunluluklar dayatmak bizim kanunlarımıza aykırıdır" diyerek Naziler'e direnen Behiç Erkin, mesai arkadaşları ile birlikte kendi hayatlarını tehlikeye atarak 20.000'e yakın Türk ve Türk olmayan Yahudi'ye Türk pasaportu vermiş ve hayatlarını kurtarmıştır. Ayrıca pek çok Yahudi için, Bu ev/işyeri bir Türk'e aittir şeklinde belge hazırlatarak toplama kamplarına gitmekten kurtarmış, gönderilenler ise elçilik ve konsolosluğun insanüstü çabalarıyla bir süre sonra tek tek bu kamplardan geri alınmıştır. Yahudi asıllı Fransa eski Başbakanı Léon Blum bile Naziler tarafından toplama kampına atılan oğlu için Behiç Bey'e başvuracak ve Behiç Bey bir Fransa Başbakanı'na bile yardım eli uzatacaktır ve Léon Blum'un oğlunu, arkadaşları ile beraber temerküz kampından kurtarılmasını sağlayacaktır. Fransa eski Başbakanı Léon Blum'un Behiç Bey'e teşekkür mektubunun orijinali, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi içindeki İnkılap Tarihi Müzesi'nde saklanmaktadır. Ayrıca Behiç Erkin'in yardım ettiği insanların toplanarak bütün içtenlikleri ile 1942 senesinde yazdıkları ve bütün aileye "hayır duası" ettikleri mektubun orijinali 1958 senesinde Behiç Erkin tarafından İnkılap Tarihi Enstitüsü Müzesi'ne bağışlanmıştır.

6.000.000 Yahudi soykırıma uğramak üzere bilmedikleri bir istikamette raylar üzerinde trenlerle Auschwitz'e doğru yol alırken, Behiç Erkin üzerlerine ay-yıldız astırttığı, "Büyükelçi'nin vagonları" diye anılan trenlere bindirdiği 20.000'e yakın Yahudi'yi aynı rayların ters istikametinde, hem de Almanya toprakları üzerinden yaşama, yani Türkiye'ye göndermeyi başarmıştı.

Behiç Erkin'in insanlık adına Yahudilere yaptığı yardımların haberi Atlantik'in öbür yakasındaki Amerika'ya dahi ulaşmıştı: 17 Haziran 1943 tarihinde Washington Post gazetesinin başlıklarından biri şöyleydi: "Büyükelçi'nin suçlandığı aktivitelere kuvvetli Nazi engellemesi".

1943 yılında emekli olan 31 Temmuz 1943 tarihinde devlet memuriyetine ve diplomasi hayatına veda eden Behiç Erkin'e Fransa'dan ayrılmadan önce 23 Temmuz 1943'te bizzat Fransa Devlet Başkanı Mareşal Petain tarafından Légion d'honneur nişanı verilmiştir.

Behiç Erkin'in ve Büyükelçiliğini yaptığı ekibinin II. Dünya Savaşı esnasında Fransa'da binlerce Yahudiyi, kendi yaşamını bile tehlikeye atarak kurtardığı, Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı tarafından da şu açıklamalar ile ilan edilmiştir:

Milletvekilliği
Fransa'dan Türkiye'ye 26 Ağustos 1943 tarihinde dönen Behiç Erkin, I. Umum Müfettişliğine tayin edilen Çankırı Milletvekili Avni Doğan'ın yerine İsmet İnönü'nün arzusu üzerine 2 Eylül 1943 tarihinde Çankırı VII. Dönem Milletvekili seçildi. Milletvekilliği 5 Ağustos 1946'da sona erdi.

Güney Demiryolları Şirketi
Paris'teki Regie Generale Şirketi'nin işlettiği Güney Demiryolları Şirketi'nin Türkiye'deki Meclis İdare Reisliği'ne 29 Mart 1947'de seçildi ve bu görevi 30 Mart 1957 tarihinde şirketin kapatılmasına kadar sürdürdü.

Erkin, hayatının sonuna kadar bazı gazetelerde demiryollarıyla ilgili yazılar yazdı ve devamlı olarak demiryollarının durumunu yakından takip etti.

Ölümü

11 Kasım 1961 tarihinde İstanbul'da hayatını kaybeden Behiç Erkin, ilk Genel müdürlük görevini aldığı İzmir-İstanbul-Ankara hatlarının birleştiği Eskişehir (Enveriye) istasyonundaki üçgende defnedilmesini vasiyet etmiştir. Ölüm tarihinden bir süre sonra TCDD Genel Müdürlüğü tarafından yaptırılan anıt mezara nakledilerek vasiyeti yerine getirilmiştir.

Hakkındaki kitaplar
Behiç Erkin'in 61 yıl boyunca tuttuğu toplamı 960 defterden oluşan ve İnkılap Tarihi Müzesi'nde bulunan günlüklerinden torunu Emir Kıvırcık'ın derleyip özetlediği Cepheye Giden Yol isimli kitapta Behiç Erkin'in Çanakkale ve Kurtuluş Savaşı'ndaki lojistik başarıları ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda oynadığı rol anlatılır.

Behiç Erkin'in Paris büyükelçiliği sırasında insanlık namına gerçekleştirdiği çabalar, Emir Kıvırcık tarafından Timaş Yayınları'ndan basılan "Büyükelçi" isimli kitapta anlatılmıştır. Bizzat kaleme aldığı anıları ise yayımlanmayı beklemektedir.

Behiç Erkin hakkında bir akademik çalışma Prof. Arnold Reisman tarafından yapılmış ve bu çalışma "An Ambassador and a Mensch" isimli kitapta toplanmıştır. Kudüs'te The Hebrew University'den Prof. Yitzchak Kerem ve tarih araştırmacısı/yazarı Andrew Mango kitabın arka kapağına yazdıkları yorumlarla bu akademik çalışmanın değerinin altını çizmişlerdir. Soykırımdan kurtulan biri olan Prof. Reisman'ın, başta Amerikan Dışişleri Bakanlığı arşivleri olmak üzere, birçok resmi devlet arşivinden çıkardığı dokümanları gözler önüne sererek Behiç Erkin'in binlerce kişiyi kurtardığını akademik olarak ispatlamaktadır kitabında.

Ayrıca Prof. Reisman'ın "Shoah: Turkey, the Us and the UK" isimli kitabı ile Prof. Stanford Shaw'un "Turkey and the Holocaust" isimli kitabında Behiç Erkin'in soykırıma uğrayan Yahudilere nasıl yardım ettiğine ilişkin bilgi ve belgelerin bulunduğu başka bir akademik çalışması daha vardır.

Yad Vaşem Başvurusu
İsrail Yad Vaşem Vakfı'nın "Milletler içinde Adil Kişiler" (Righteous Among the Nations) resmi listesine alınması ve İsrail'in en önemli devlet nişanı olan "Uluslararası Dürüst Kişi" nişanının verilmesi için İsrail'deki Türkiyeliler Birliği tarafından 2007 yılında başvuru yapılmıştır. Ancak adı geçen birlik geçen zaman zarfında 2011 senesinde hazırlanan ve hâlâ hayatta kalan, "Turkish Passport" isimli belgeselde hikâyelerini anlatan 20 kadar tanığın hiçbirinin şehadetini alıp Yad Vaşem'e vermediği için, bu sadece bir başvuru olarak kalmıştır.

Torunu Emir Kıvırcık, kendisinin madalya peşinde koştuğu dedikodularının tam tersine, aile için en önemli madalyanın İstiklal Madalyası olduğunu ve bugüne kadar Behiç Erkin'in sahip olduğu tüm madalyaların Behiç Erkin'e takdim edildiğini belirterek, hiçbir madalya alma girişimlerinin olmadığını ve bundan sonra da olmayacağının altını çizmektedir. Ayrıca kitabının İngilizcesinde "Dünyada hiçbir şey ailemize hayır duası yazılan bir mektuptan daha değerli olamaz." diyerek, 1942 yılının kasım ayında Behiç Erkin'e Fransa'da soykırım tehlikesi ile yüzleşen ve binlerce Yahudi adına yazıldığı belirterek yazılan, hayır duası ile sonlandırılan mektubun orijinalini koymuştur.

Ayrıca bakınız
 Necdet Kent
 Namık Kemal Yolga
 Oskar Schindler
 Nefes Nefese
 1927 Adana Demiryolu Grevi

Kaynakça

 Şalom Gazetesi, 21.03.2007
 '"İsrailli Türkler kurtarıcıları için tanık arıyorlar", Haber7.com, 12.08.2008

Dış bağlantılar
 "Paris Büyükelçiliği tarihindeki önemli olaylar", Paris Büyükelçiliği Web Sitesi
 "27 Ocak 2007 tarihli 27 Ocak Yahudi Soykırımını Anma Günü hk. mesaj", Dışişleri Bakanlığı Resmi web sitesi

Notlar

Kaynakça

1876 doğumlular
İstanbul doğumlu siyasetçiler
1961 yılında ölenler
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Türk albaylar
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Légion d'honneur sahipleri
TBMM 2. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 3. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 7. dönem Çankırı milletvekilleri
Holokost'tan Yahudileri kurtaranlar
Uluslararası Dürüstler
İstanbul'da ölenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Osmanlı karacı subayları
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler

Behiç Erkin


Hailé Salessiê de Goiás Pinheiro (Itaberaí, 13 de junho de 1936 – Goiânia, 7 de setembro de 2022), mais conhecido como Hailé Pinheiro ou simplesmente Seu Hailé, foi um empresário e dirigente esportivo brasileiro, conhecido por ter sido Presidente do Goiás Esporte Clube por mais de cinco décadas, e até hoje é considerado o dirigente mais atuante e emblemático da história do clube.

Quando nasceu, chamaria-se Antônio, por causa do santo católico homenageado no dia. Mas quando o pai dele foi fazer o registro, resolveu homenagear o Imperador da Etiópia, Hailê Salassiê, que se destacou por defender o país africano e ser um defensor das causas humanitárias. Mais tarde, o dirigente acrescentaria o nome do clube em que fez história, e se tornaria Hailé Salassié de Goiás Pinheiro.

Jogou futebol pela equipe do Goiânia Esporte Clube e em outros clubes de Goiânia, mas uma lesão no joelho o afastou da carreira. Ele chegou ao Goiás Esporte Clube no dia 5 de junho de 1963, aos 26 anos de idade, convidado pelo primo Olinto Pinheiro. O mesmo relatou o fato em uma entrevista ao jornalista Jackson Abrão:

"Estava na loja de venda de peças, na Avenida Anhanguera, quando apareceu meu primo e disse: 'O Goiás está numa crise danada, sem direção e sem presidente. Quer ir numa reunião?' Nesse dia eu saí da reunião como presidente. Eu tinha apenas 26 anos".

Hailé Pinheiro foi um dos responsáveis pela construção da sede da Serrinha, no terreno adquirido pelo Goiás Esporte Clube, na década de 60. O terreno era de propriedade municipal e foi trocado pela área onde hoje fica o Colégio Marista. No local, foi construído, além da sede administrativa, campos de futebol, a concentração e o Ginásio Luiz Torres de Abreu. Se o Goiás hoje tem uma das maiores estruturas entre os clubes de futebol do país, o Seu Hailé é considerado o grande responsável. Isso sempre foi uma obsessão do dirigente, que com as próprias mãos, dirigindo caminhão com materiais, ajudou a construir a Sede da Serrinha.

Daí em diante, a sede do Goiás cresceu, também pela mão de outros gestores, mas sempre tendo a figura de Hailé Pinheiro por perto. Em 1995, o Goiás construiu o Estádio Hailé Pinheiro, que leva seu nome como homenagem. Já na gestão de Raimundo Queiroz, em 2003, o complexo foi modernizado. Dez anos depois, sob o comando de João Bosco Luz, o Estádio Hailé Pinheiro passou por reformas para receber a Seleção Brasileira antes da Copa das Confederações. Foi colocado um novo gramado, de padrão Fifa, que é utilizado nas arenas de Copa do Mundo. Entre outras obras, foram construídos vestiários modernos e uma nova sala de imprensa. Em julho de 2018, na gestão de Marcelo Almeida, teve início a reforma de ampliação das arquibancadas. Entre os meses de outubro e novembro de 2019, o Estádio da Serrinha sediou oito partidas da Copa do Mundo FIFA Sub-17 de 2019. Nos dias atuais, o estádio recebe todos os jogos do Goiás como mandante em competições regionais, nacionais e internacionais, como o Campeonato Goiano, a Copa Verde, o Brasileirão Série A, a Copa do Brasil e a Copa Sul-Americana.

Faleceu ao lado da família, na manhã do dia 7 de setembro de 2022, ele tinha 86 anos e lutava contra um câncer na garganta. O seu velório foi aberto ao público e ocorreu no estádio que leva o seu nome.

- Ver também:

▪ Goiás Esporte Clube

▪ Estádio Hailé Pinheiro

Hailé Pinheiro


O meu marido esta a negar es una película del año 2007.

Sinopsis
Hermínia es madre seropositiva. Se enteró por unas pruebas en el hospital antes de dar a luz. Gabriel, su marido, está al corriente y lo acepta, pero rehúsa ir al centro para hacerse las pruebas. Mientras no se las haga, de nada sirve que Hermínia siga un tratamiento. Ella cree que si ve una obra de teatro sobre el tema, Gabriel cambiará de opinión. O meu marido esta a negar es una mirada fascinante al espectáculo interactivo que representa el Teatro do Oprimido y su objetivo: concienciar y cambiar el comportamiento del público en cuanto al sida.

Referencias

Películas ambientadas en Mozambique

O meu marido está a negar


Túlio de Paiva Nazareth Andrade de Oliveira (Brasília, 1976) é um pesquisador e professor universitário brasileiro. Foi eleito um dos dez cientistas mais influentes pela revista Nature.

Biografia
Tulio ingressou no curso de Biotecnologia na Universidade Federal do Rio Grande do Sul (UFRGS), mas foi na Universidade de KwaZulu-Natal (UKZN) onde se formou em Ciências Biológicas, obteve seu mestrado e doutorado em Virologia. Desde 1997 vive na África do Sul, quando a sua mãe se mudou para o país.

Ele foi agraciado com duas bolsas de prestígio, uma sendo a European Commission Marie Curie Research Fellow na Universidade de Oxford, de 2004-2006 e uma Royal Society Newton Advanced Fellowship do Wellcome Trust Sanger Institute and University of Edinburgh, de 2015-2019.

Em 2015, foi promovido a Professor na UKZN e em 2017, fundou o Centro de Pesquisa, Resposta e Inovação em Epidemias (CERI) da Universidade de Stellenbosch, na África do Sul, do qual é diretor. Fundou, também em 2017, a KwaZulu-Natal Research Innovation and Sequencing Platform (Krisp), plataforma de sequenciamento de patógenos. No Krisp sequenciou vírus como o da dengue, zika, HIV e tuberculose.

Tulio e sua equipe foram os cientistas que sequenciaram as variantes Beta e Ômicron da COVID-19 e alertaram a Organização Mundial da Saúde (OMS) e outras autoridades sobre. Por conta de sua contribuição no sequenciamento e combate à pandemia de COVID-19, foi eleito um dos dez cientistas mais influentes pela revista Nature.

Possui também nacionalidade portuguesa.

Prêmios e Homenagens

 2021 – Nature's 10, da revista Nature

 2023 (5 de junho) – Grau de Comendador da Ordem do Mérito de Portugal

Livros

Naturais de Brasília
Nascidos em 1976
Cientistas do Brasil
Alunos da Universidade Federal do Rio Grande do Sul
Biólogos do Distrito Federal (Brasil)
Virologistas do Brasil
Professores do Distrito Federal (Brasil)
Comendadores da Ordem do Mérito

Tulio de Oliveira


Bikini Island er et dansk realityprogram, som sendes på TV3. Programmet havde premiere på den første sæson mandag d. 31. august 2015. Programmets vært er Claudia Rex, som tidligere har deltaget i bl.a. Vild med dans på TV2.

I programmet Bikini Island bliver 12 unge mennesker bliver sat sammen på to rivaliserende øer i Cambodja. Det gælder det om at bo på den ø, hvor der er flest gæster. Med andre ord: Det handler om altid at være på den største ø. Nicki, Wetter og Christopher var det vinderne af Bikini Island.

Deltagere

Eksterne henvisninger
  hos TV3

TV3-serier
Realityshows fra Danmark
Danske tv-serier fra 2010'erne

Bikini Island


A settler is a person who has immigrated to an area and established a permanent residence there.

A settler who migrates to an area previously uninhabited or sparsely inhabited may be described as a pioneer.

Settlers are generally thought of as people who travel to discover new land. Many times in history, it has not been like that. Most of the time in history, settlers are people who travel to a land that already belongs to someone else, forcing them out, and claiming the land as their own.

Settlers are generally from a sedentary culture, as opposed to nomadic peoples who may move settlements seasonally, within traditional territories. Settlement sometimes relies on dispossession of already established populations within the contested area, and can be a very violent process. Sometimes settlers are backed by governments or large countries. Settlements can prevent native people from continuing their work.

Historical usage

One can witness how settlers very often occupied land previously residents to long-established peoples, designated as Indigenous (also called "natives", "Aborigines" or, in the Americas, "Indians").

The process by which Indigenous territories are settled by foreign peoples is usually called settler colonialism. It relies upon a process of often violent dispossession.

In the figurative usage, a "person who goes first or does something first" also applies to the American English use of "pioneer" to refer to a settlera person who has migrated to a less occupied area and established permanent residence there, often to colonize the area; as first recorded in English in 1605. In United States history it refers to Europeans who were part of settling new lands on Indigenous territories.

In this usage, pioneers are usually among the first to an area, whereas settlers can arrive after first settlement and join others in the process of human settlement. This correlates with the work of military pioneers who were tasked with construction of camps before the main body of troops would arrive at the designated campsite.

In Imperial Russia, the government invited Russians or foreign nationals to settle in sparsely populated lands. These settlers were called "colonists". See, e.g., articles Slavo-Serbia, Volga German, Volhynia, Russians in Kazakhstan.

Although they are often thought of as traveling by sea—the dominant form of travel in the early modern era—significant waves of settlement could also use long overland routes, such as the Great Trek by the Boer-Afrikaners in South Africa, or the Oregon Trail in the United States.

Anthropological usage
Anthropologists record tribal displacement of native settlers who drive another tribe from the lands it held, such as the settlement of lands in the area now called Carmel-by-the-Sea, California where Ohlone peoples settled in areas previously inhabited by the Esselen tribe (Bainbridge, 1977).

Modern usage

In Canada, the term settler is currently used to describe "the non-Indigenous peoples living in Canada who form the European-descended sociopolitical majority," asserting that settler colonialism is an ongoing phenomenon. The usage is controversial.

In the Middle East, there are a number of references to various squatter and specific policies referred as "settler". Among those:
 Iraq – the Arabization program of the Ba'ath Party in the late 1970s in North Iraq, which aimed at settling Arab populations instead of Kurds following the Second Iraqi-Kurdish War.
 Israel – Israelis who moved to areas captured during the Six-Day War in 1967 (such as the Gaza Strip and West Bank) in the absence of a final peace agreement.
 Syria – In recent times, Arab settlers have also moved in large numbers to ethnic minority areas, such as northeast Syria.
 Cyprus – In the aftermath of the Turkish invasion of Cyprus, the Turkish government started settling farmers from the mainland in the newly declared Turkish Republic of Northern Cyprus. Today it is estimated that these settlers constitute around half the population of Northern Cyprus.

Causes of emigration

The reasons for the emigration of settlers vary, but often they include the following factors and incentives: the desire to start a new and better life in a foreign land, personal financial hardship, social, cultural, ethnic, or religious persecution (e.g., the Pilgrims and Mormons), penal deportation (e.g. of convicted criminals from England to Australia), political oppression, and government incentive policies aimed at encouraging foreign settlement.

See also

References

Human migration
Anthropological categories of peoples
Cultural anthropology
Settler colonialism

Settler


Kurt Karl-Heinrich Ahrens (Braunschweig, Slobodna država Brunswick, današnja Njemačka, 19. travnja 1940.) je bivši njemački vozač automobilističkih utrka. Nakon što je 1960. osvojio titulu viceprvaka u Njemačkoj Formuli Junior, sljedeće 1961. osvaja naslov prvaka u istom natjecanju ispred svog oca Kurta Ahrens Sr. Godine 1962. naslov prvaka je dodijeljen Ahrensu i Gerhardu Mitteru, s obzirom na to da su oba vozača osvojila isti broj bodova, da bi sljedeće 1963. Ahrens stigao do još jednog naslova u Njemačkoj Formuli Junior. U Europskoj Formuli 2 je debitirao 1968. u bolidu Brabham BT23C s Ford Cosworth FVA 1.6 L4 motor. Najbolji rezultat ostvario je na Jarami, kada je osvojio drugo mjesto iza Jean-Pierrea Beltoisea. Sezonu je završio na 7. mjestu s 13 osvojenih bodova. Sljedeće 1969. osvojio je šest bodova i 9. mjesto u konačnom poretku vozača. Bila mu je to i posljednja sezona u tom natjecanju. U Formuli 1 je nastupao od 1966. do 1969., ali samo na Velikim nagradama Njemačke. U četiri sezone, jedino je 1968. vozio bolid Formule 1. Na toj utrci u Brabham-Repcu, osvojio je 12. mjesto. U ostale tri utrke, vozio je bolid Formule 2 i nije mogao osvajati bodove, a najbolji rezultat je ostvario 1969. u Brabham-Ford Cosworthu, kada je osvojio 7. mjesto. Godine 1969. u bolidu Porsche 917 sa suvozačem Josephom Siffertom pobijedio je na utrci 1000 km Zeltwega. Godine 1970. u bolidu Porsche 908/03 sa suvozačem Vicom Elfordom pobijedio je na utrci 1000 km Nürburgringa.

Izvori

Vanjske poveznice
Kurt Ahrens Jr. - Driver Database
Kurt Ahrens - Stats F1
All Results of Kurt Ahrens Jr. - Racing Sport Cars

Njemački vozači Formule 1

Kurt Ahrens Jr.


مسلم بن عقبة بن رباح المري الذبياني الغطفاني قائد الجيش الذي أرسله يزيد بن معاوية إلى موقعة الحرة، لاتوجد تفاصيل كثيرة عن نشأته وحياته. توفي وهو في طريقة إلى مكة لقمع ثورة عبد الله بن الزبير، وهو قائد من الدهاة القساة في العصر الأموي. أدرك النبي  وشهد صفين مع معاوية وكان فيها على الرجّالة، وقلعت بها عينه، وولاه يزيد بن معاوية قيادة الجيش الذي أرسله للانتقام من أهل المدينة بعد أن أخرجوا عامله منها.

إستباحته للمدينة
بلغ يزيد أن أهل المدينة خلعوه ولحقوا بعبد الله بن الزبير فجهز جيشا قوامه ستة آلاف مقاتل على رأسهم مسلم بن عقبة  وأمر يزيد مسلم أن يتكلم مع أهل المدينة فإن هم رفضوا استباح بلادهم لثلاثة أيام وقد أسرف مسلم في أهل المدينة قتلاً فسماه أهل الحجاز «مسرفاً»  ولزمه هذا الاسم حتى ليقال فيه «مسرف بن عقبة» ثم رُفع القتل وأخذ ممن بقي فيها البيعة ليزيد.

وفاته
توفي بعد ثلاث أيام من غزوه للمدينة في طريقه إلى مكة وورد عنه أنه قال:«للهم، إنه لم يكن قوم أحبَّ إليّ أن أقاتلهم من قوم خلعوا أمير المؤمنين، ونصبوا له الحرب. اللهم فكما أقررتَ عيني من أهل المدينة فأبقني حتى تقرّ عيني من ابن الزبير»
تولى إمارة الجيش بعد وفاته الحصين بن النمير السكوني الكندي

مصادر

أشخاص من الفتنة الثانية
أشخاص من تاريخ نجد الوسيط
بنو غطفان
عرب في القرن 7
عسكريون نجديون في القرن 7
قادة عسكريون أمويون
مواليد 622
وفيات 683
ولاة المدينة الأمويون

مسلم بن عقبة


Crkva sv. Krševana je rimokatolička crkva koja se nalazi u Zadru, Hrvatskoj. Dobila je ime po svetom Krševanu, jednom od svetaca zaštitnika grada Zadra. Ona je trobrodna bazilika s tri ukrašene polukružne apside.

Povijest

Crkva je romanička i 1175. godine posvetio ju je prvi zadarski nadbiskup Lampridije. Izgrađena je na mjestu rimskog emporija, a zamijenila je crkvu svetog Antuna Pustinjaka koja se na tom mjestu nalazila u 6. stoljeću. Crkva sv. Krševana je izgrađena u 10. stoljeću, a pregrađena i povećana je 1175. godine kada je i posvećena. Trenutno je jedini preostali dio nekadašnjeg velikog srednjovjekovnog muškog benediktinskog samostana. Godine 1387., Elizabeta Kotromanić, ubijena hrvatsko-ugarska kraljica udovica, potajno je zakopana u crkvu gdje joj je tijelo ostalo tri godine dok se nije prebacilo u baziliku Székesfehérvár. Izgradnja zvonika započela je 1485. godine, ali se zaustavila 1546. godine te nikada nije dovršena. Pokraj crkve se nalaze ostaci srednjovjekovnog benediktinskog samostana koji je u 19. stoljeću bio pregrađen, a kasnije, u Drugom svjetskom ratu porušen.

Crkva sv. Krševana je 1808. godine za vrijeme francuske vlasti u Zadru trebala biti srušena. Francuzi su željeli gimnaziju, koja je od 1804. godine djelovala u samostanu, pretvoriti u licej. Taj projekt nije realiziran, te je licej od 1809. do 1811. godine djelovao u starim samostanskim prostorijama kao centralna škola gdje se studirala medicina, farmacija, arhitektura, geodezija, pravo i teologija. Kasnije, za vrijeme austrijske vlasti u Zadru, tu se nalazio licej s konviktom i gimnazija. Od njih je kasnije nastala viša gimnazija u kojoj se nastava izvodila na talijanskom jeziku.

Opis crkve

Crkva je antičkim stupovima i pilastrima podijeljena na tri lađe. Završava s tri polukružne apside. Središnja apsida ima otvorenu galeriju arkada s vitkim stupićima kubičnih kapitela. U povišenoj središnjoj apsidi nalazi se barokni oltar iz 1701. godine s bijelim mramornim kipovima četiri zadarskih svetaca zaštitnika, a to su sveti Krševan, sveti Šimun, sveta Stošija i sveti Zoilo. To je djelo mletačkog kipara Alvisea Tagliapietra. Oltar je nastao kao ispunjenje zavjeta grada protiv kuge, danog 1632. godine. Na poleđini oltara nalazi se reljef Bogorodice s Djetetom. Na sjevernom zidu nalaze se mramorni oltari Majke božje s drvenim kipovima Gospe Žalosne i Gospe Lurdske, dok se na južnom zidu nalaze mramorni oltari sa slikama svetog Zoila i svete Obitelji. Na sjevernom zidu se također vide i ostaci romaničkih fresaka s kompozicijom Kristova rođenja te ostaci likova svetaca. Nasred pročelja nalazi se glavni portal s polukružnom lunetom i trokutastim zabatom nad njom. Bočni zid raščlanjuje niz slijepih lukova koji su oslonjeni na zavijene pilastre.

Značaj

Crkva sv. Krševana je zajedno s katedralom sv. Stošije najznačajniji primjer romaničke umjetnosti u graditeljstvu Dalmacije, te predstavlja visoku razinu razvijenost Zadra u 12. stoljeću. Skriptorij ove bazilike je jako važan za općekulturno naslijeđe i povijest Hrvatske jer su tu napisane mnoge važne isprave i pisane umjetnine među kojima se nalaze glazbeni zapisi, gradual iz 1. stoljeća, kartular iz 12. stoljeća, antifonar iz 14. stoljeća, obrednik iz 15. stoljeća, misal opata Veniera, te drugi materijali iz drugih zadarskih crkava i samostana.

Galerija fotografija

Vidi više

 Sveti Krševan
 Kartular Sv. Krševana u Zadru

Izvori

Vanjske poveznice

Katoličke crkve u Zadru
Romaničke crkve u Hrvatskoj
Bazilike u Hrvatskoj

Crkva sv. Krševana u Zadru


Ellen Hogerwerf (Gouda, 10 de fevereiro de 1989) é uma remadora neerlandesa, medalhista olímpica.

Carreira

Hogerwerf conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio com a equipe dos Países Baixos no quatro sem feminino, ao lado de Karolien Florijn, Ymkje Clevering e Veronique Meester, com o tempo de 6:15.71.

Naturais de Gouda
Remadores olímpicos dos Países Baixos
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Ellen Hogerwerf


الوسط الحي يتكون من عناصر حيوية و عناصر لا حيوية، تسمى العناصر الحيوية بالوحدة الحياتية (biocénose) و تسمى العناصر اللاحيوية بالمـدى الحيوي الجغرافي (biotope).

مثال
تحتاج الكائنات الحية إلى الأكسيجين وتستمده من وسط عيشها، وتطرح ثاني أكسيد الكربون في وسط عيشها. إنها تبادلات غازية تنفسية بين الكائن الحي ووسط عيشه (الماء والهواء).

بعض الكائنات الحية تعيش في البر و تتنفس الهواء وإذا غرقت في الماء تموت اختناقاً مثل الإنسان، وكائنات حية أخرى تعيش في الماء، وتتنفس في الماء، وإذا غادرت الماء تموت اختناقاً مثل الأسماك، أما البرمائيات مثل الضفادع فهي تحصل على تنفس مزدوج أي قادرة على التنفس في الماء والهواء. بعض الحيوانات تعيش في الماء لكنها تصعد من حين لآخر إلى سطح الماء لتتنفس الهواء مثل التماسيح.

بيئة طبيعية

وسط حي


Richard Francis "Ricky" Butcher, es un personaje ficticio de la serie de televisión británica EastEnders, interpretado por el actor Sid Owen del 12 de mayo de 1988, hasta el 2000, Sid regresó en el 2002 y se fue en el 2004, posteriormente regresó de nuevo en el 2008 y desde entonces aparece en la serie. El 26 de febrero de 2011 Sid se tomó un tiempo de la serie y regresó el 13 de diciembre del mismo año y se fue el 17 de enero de 2012. Regresó de nuevo el 20 de junio y se fue el 29 de junio del mismo año.

Biografía
Sid regresó el 20 de junio de 2012 para la boda de su hermana Janine Butcher, junto a su hermana Diane y sus hijos Tiffany y Morgan, sin embargo Sid se preocupa cuando Janine entra en labor en la recepción de la fiesta y su hija, Scarlett Moon nace prematuramente, Scarlett es llevada a una incubadora donde lucha por sobrevivir, antes de irse Sid tiene una pelea con Ray Dixon el madre biológico de Morgan pero terminan arreglándose, poco después Janine le pide a Sid que sea el padrino de Scarlett en su bautismo y el acepta, posteriormente decide irse nuevamente con Morgan, Tiffany y Diane.

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: haber comenzado una relación con Bianca Branning, haber perdido a Natasha la hija que esperaba con Bianca al enterarse de que la bebé presentaba espina bífida, hidrocefalia y una malformación congénita, haberse acostado con Mandy Salter y haberse enterado de que tuvo una hija con Mandy en 1994 que murió luego de nacer prematuramente.
 Ricky es uno de los personajes con más tiempo en la serie.

Referencias

Enlaces externos
 Eastenders Official Website > Character >  Ricky Butcher
 EastEnders > Character >Who's Who > Ricky Butcher

Butcher, Ricky

Ricky Butcher