Karadeniz Ekonomik İşbirliği Örgütü (KEİÖ) (İngilizce Black Sea Economic Cooperation Organization), 25 Haziran 1992 tarihinde İstanbul'da düzenlenen zirvede imzalanan anlaşma ile kurulan ve Karadeniz havzasındaki ülkelerin ekonomik iş birliğini amaçlayan uluslararası kuruluştur.

Üye ülkeler

Kurucu üyeler
  Arnavutluk
  Azerbaycan
  Bulgaristan
  Ermenistan
  Gürcistan
  Moldova
  Romanya
  Rusya
  Türkiye
  Ukrayna
  Yunanistan

Sonradan katılan üyeler :
  Sırbistan
  Kuzey Makedonya

Üyelik başvurusu kabul edilmeyen ülkeler
  Kıbrıs Cumhuriyeti

Sırbistan-Karadağ ve Makedonya'nın üyelik müzakereleri 2002 yılında başladı. 2003 yılındaki Erivan zirvesine Sırbistan-Karadağ ve Makedonya davet edildi. Sırbistan-Karadağ 2004 yılında düzenlenen Bakü zirvesinde örgüte katıldı. 2006 yılındaki bölünmeye rağmen Sırbistan hala örgüt üyesi olarak kabul edilirken, Karadağ'ın statüsü ortak olarak değiştirildi. Kıbrıs Cumhuriyeti'nin üyelik başvurusu ise Türkiye'nin vetosu (Kıbrıs sorunu) nedeniyle kabul edilmedi.

Gözlemci ülkeler
  Almanya
  Amerika Birleşik Devletleri
  Avusturya
  Belarus
  Çekya
  Fransa
  Hırvatistan
  İsrail
  İtalya
  Mısır
  Polonya
  Slovakya
  Tunus

Tarihçe ve İşbirliği'nin yapısı

Karadeniz Ekonomik İşbirliği fikri, 1980'li yılların sonunda Doğu Avrupa Ülkeleri ve Sovyetler Birliği'ndeki değişim sürecinin hızlandığı bir dönemde doğmuştur.

Hammadde ve enerji kaynakları yönünden çok zengin olan eski Sovyetler Birliği'nde savunma ve uzay sanayi gibi alanlara yatırım yapılmış, buna karşılık başta tüketim malları olmak üzere insana yönelik yatırımlar ihmal edilmiştir. Türkiye ise eski Sovyetler Birliği'nin çok fazla ihtiyaç duyduğu ve Batı ülkelerinde pazarlamada güçlük çekebileceği gıda ve tüketim mallarına sahip bulunmaktadır. Sanayileşmede önemli bir aşama kaydeden ve yeni bir atılıma hazırlanan Türkiye yanı başındaki bu hammadde ve enerji kaynaklarına, eski Sovyetler Birliği ise gıda ve tüketim mallarına ihtiyaç duymaktadır. Bütün bu yeni koşullar Karadeniz Havzası'ndaki diğer ülkeler için de geçerlidir. Üstelik Sovyetler Birliği'nde birçok Türk Cumhuriyetleri'nin bulunması, ilişkilerin geliştirilmesinde temel etken olabilmektedir.

Değinilen tüm bu gelişmeler, Türkiye ile Karadeniz'e kıyısı olan ülkeler arasında ekonomik iş birliği ve bölgesel bütünleşme girişimi için uygun bir ortam oluşturmuştur. KEİ fikri böyle bir ortamda ortaya atılmıştır.

KEİ, dünyada küreselleşme ve bölgesel düzeyde uluslararası bütünleşme yönünde, siyasal ve ekonomik alanda yeniden yapılanma sürecinin bir ürünüdür. Doğu Avrupa'da, ekonomik boyutta serbest piyasa ekonomisine ve siyasal boyutta çoğulcu demokrasiye geçiş sürecinin yarattığı ortamda, konumunu ve zamanlamasını bulan KEİ fikri, öncülüğünü Türkiye'nin yaptığı bir bölgesel ekonomik iş birliği girişimidir.

Başlangıçta KEİ'nin amacının Karadeniz'e kıyısı olan ülkeler arasında aşamalı olarak bir "serbest ticaret bölgesi" kurulması olduğu belirtilmiş, ancak daha sonra yapılan toplantılarda bu girişimin "ekonomik iş birliği" çerçevesinde değerlendirilmesi gereken bir girişim olarak nitelendirilmiştir.

KEİ'nin ilk kurucu üyeleri Karadeniz'e kıyısı olan Türkiye, eski Sovyetler Birliği, Romanya ve Bulgaristan'dır. Sovyetler Birliği'nin dağılması üzerine, Bağımsız Devletler Topluluğu olarak Rusya, Ukrayna, Azerbaycan, Moldova, Gürcistan ve Ermenistan kurucu üye sıfatıyla katılmışlardır. Daha sonra Karadeniz'de kıyısı olmayan Yunanistan ve Arnavutluk kurucu üye olarak katılmıştır.

KEİ ile ilgili ilk toplantı Türkiye'nin girişimi ile 19 Aralık 1990'da Ankara'da yapılmıştır. Türkiye, eski Sovyetler Birliği, Romanya ve Bulgaristan'ın resmî delegelerinin yanı sıra, eski Sovyetler Birliği Heyeti içinde; Azerbaycan, Gürcistan, Moldova ve Ermenistan Cumhuriyetleri'nin Dışişleri Bakan Yardımcıları yer almıştır. Toplantıda taraflar, Türkiye tarafından hazırlanan ve önerilen iş birliğinin temel prensiplerini kapsayan taslak üzerinde çalışmışlar, sonuç bildirgesinde "Karadeniz Ekonomik İşbirliği" nin kurulmasında anlaşmaya vardıklarını resmen açıklamışlardır. 12-13 Mart 1991 tarihlerinde Bükreş'te, 23-24 Nisan 1991 tarihlerinde Sofya'da uzman düzeyinde toplantılar yapılmıştır. Bu toplantılarda KEİ'nin amaçları ve prensipleri üzerinde ortak bir anlaşmaya varılmıştır. 11-12 Temmuz 1991 tarihlerinde yapılan toplantıda, KEİ Anlaşması metni üzerindeki çalışmalar sonuçlandırılarak, imzaya hazır hale getirilmiştir. Moskova toplantısında taraflar, KEİ Anlaşması'nın yakın bir gelecekte Türkiye'de yapılacak bir toplantıda imzalanması konusunda anlaşmaya varmışlardır.

3 Şubat 1992 tarihinde Türkiye'de; Türkiye, Rusya Federasyonu, Romanya, Azerbaycan, Ermenistan, Gürcistan ve Moldova Bakan düzeyinde, Ukrayna ve Bulgaristan ise Dışişleri düzeyinde katılarak, KEİ ile ilgili temel belgeyi parafe etmişlerdir.

KEİ Anlaşması, 25 Haziran 1992 tarihinde İstanbul'da düzenlenen Zirve Toplantısı'nda dokuz üye ülkenin yanı sıra, Yunanistan ile Arnavutluk'un da kurucu üye olarak katıldığı on bir ülkenin devlet veya hükûmet başkanları tarafından imzalanarak, resmen işlerlik kazanmıştır.

KEİ, bundan böyle hükûmetler boyutunun yanı sıra, parlamenterler, özel sektörler, belediyeler ve hatta hükûmetler dışı kuruluşlar boyutuyla; çalışma organları, usulleri ve yöntemleriyle; bankası, İstatistik Veri ve Ekonomik Bilgi Değişimi Koordinasyon Merkezi'yle somut projeleri sonuçlandırabilecek temel öğelere sahip olmuş bulunmaktadır. KEİ'nin uluslararası kimliği de giderek ağırlık kazanmıştır. Karadeniz Ekonomik İşbirliği'ni uluslararası bir örgüte dönüştüren KEİB Anlaşması, 5 Haziran 1998 tarihinde Yalta'da imzalanmıştır. KEİ, imzalanan anayasa ile bölgesel bir ekonomik teşkilata dönüşerek adı, Karadeniz Ekonomik İşbirliği Teşkilatı olmuştur. Yasayla kurumsallaşma dönemini kapatan KEİ, bundan sonra da program ve proje uygulamasına geçecektir.

KEİ'nin ilkeleri, amaçları ve kapsamı
KEİ'nin kuruluş aşamasındaki hazırlık çalışmalarında temel amaç olarak Katılan Devletler'in coğrafi yakınlıklarından ve ekonomilerinin birbirlerini tamamlayıcı özelliklerinden yararlanılarak ticari, ekonomik, bilimsel ve teknolojik iş birliğini geliştirmeleri ve Karadeniz Bölgesi'nin bir barış, iş birliği ve refah bölgesi haline gelmesi öngörülmektedir. Bu temel amaç doğrultusunda kısa dönemde bölge ülkeleriyle iş birliği için uygun ortam oluşturulması ve taraflar arasında mal ve hizmet ticaretinin arttırılması öngörülmüştür. Uzun dönemde ise amaç; bölge ülkeleri arasında ekonomik ilişkileri daha fazla geliştirebilmek için kişilerin, malların, sermayenin ve hizmetlerin serbest dolaşımını sağlamaktır. Bu amaçların gerçekleştirilmesi için uzun dönemde, aşamalı olarak Katılan Devletler arasında bir serbest ticaret bölgesinin kurulması amaçlanmıştır.

KEİ'nin yapısı

Karadeniz Ekonomik İşbirliği'ne Katılan Devletler, gerekli hükûmetler arası, parlamentolar arası, iş çevreleri arası ve finansal birimleri içine alan etkileyici bir organizasyon yapısı ortaya koymuştur. KEİ, bu yapı içinde, Katılan Devletler'in Karadeniz Ekonomik İşbirliği'ne ilişkin görüşlerini ve konumlarını koordine ve senkronize eden ve bürokratik olmayan, etkili bir araç halinde çalışacak tüm olanaklara sahip olmuştur.

Hükûmetlerarası birimler, Katılan Devletler'in Dışişleri Bakanları Toplantısı (DİBT)'nı, alfabetik sıraya göre seçilen ve altı ayda bir değişen Dönem Başkanı'nı, Üst Düzey Görevliler Toplantısı'nı, Çalışma Grupları'nı ve uzmanlardan oluşan geçici Özel Çalışma Grupları'nı içine almaktadır ve bu gruplar, Dışişleri Bakanları Toplantıları'nda oluşturulan ve KEİ faaliyetlerini ilgilendiren, somut konularda çalışmalar yürüten yan organlardır.

Çalışma grupları
Bilim ve Teknoloji Konusunda İşbirliği, Bankacılık ve Finans, İstatistik Veri ve Ekonomik Bilgi Değişimi, Ulaştırma, Ticaret ve Endüstriyel İşbirliği, İletişim, Çevre Koruma, Turizm alanında İşbirliği, Tarım ve Tarımsal Sanayi, Yasalara İlişkin Bilgi, Enerji

Geçici çalışma grupları
 Yatırımların Teşviki ve Korunması Konusunda Uzmanlar
 Çifte Vergilendirmenin Önlenmesi Uzmanlar
 Ulaştırma Şebekesi Uzmanlar
 İş Alemine Mensup Kişilerin Seyahatleri
 Örgütsel Konular

DİBT tarafından alınan bir karar gereğince, merkezi İstanbul'da bulunan KEİ Uluslararası Daimi Sekreteryası kurulmuştur. Başlıca görevleri arasında, DİBT için gündem taslaklarının hazırlanması, Katlımcı Devletler tarafından verilen belgelerin dağıtımı, KEİ Toplantılarına idari destek sağlanması ve KEİ belgelerine ait arşiv hizmetlerinin yerine getirilmesi gibi konular bulunmaktadır.

Parlamentolar arası birim 1993 yılında Arnavutluk, Ermenistan, Gürcistan, Moldova, Romanya, Rusya Federasyonu, Türkiye ve Ukrayna temsilcilerinin KEİ Parlamenter Asamblesi (KEİPA) kurulmasına karar vermesi üzerine faaliyete geçmiştir.

26 Şubat 1993 tarihlerinde İstanbul'da imzalanan bir deklarasyon ile KEİPA oluşturulmuştur. Amaçları şunlardır;

 KEİ'ye Katılan Devletler'in tarihinden gelen ortak değerlerinden de yararlanarak bu iş birliğinin hedef ve amaçlarını bu ülkelerin parlamenterleri aracılığıyla toplumlarına benimsetmek,
 KEİ bünyesinde ekonomik, ticari, sosyal, kültürel ve siyasal iş birliği faaliyetlerine yasal dayanaklar sağlamak ve KEİ'nin amaçlarının gerçekleşmesine katkıda bulunmak,
 KEİ'ye Katılan Devletler'in, devlet ya da hükûmet başkanları ile dışişleri bakanları toplantılarında alınan kararların uygulanması için gerekli yasal düzenlemeleri gerçekleştirmek,
 Karadeniz bölgesinde çoğulcu demokratik yapının ve siyasi istikrarın güçlendirilmesine yardımcı olmak,
 Uluslararası ve bölgesel diğer kuruluşlar ve KEİ Ülkeleri arasındaki iş birliğini geliştirmektir.

Karadeniz Ekonomik İşbirliği Zirve Deklarasyonu amaçları doğrultusunda oluşturulan Karadeniz Ekonomik İşbirliği Konseyi (KEİK), KEİ'ye Katılan Devletler'in iş çevrelerini temsil etmektedir. 31 Ağustos 1992 tarihinde İstanbul'da yapılan toplantıda, KEİ Ülkeleri özel sektörleri arasında bir mekanizmanın merkezinin İstanbul'da olması kararlaştırılmıştır. KEİK, iş konseyi sistemi üzerinde, on bir taraf ülke arasında ticari ve sınai iş birliğini geliştirme amacına yönelik olarak çalışmaktadır.

KEİ'nin finansal birimi, Karadeniz Ticaret ve Kalkınma Bankası'dır. KEİ Ticaret ve Kalkınma Bankası'nı kuran anlaşma, 30 Haziran 1994 tarihinde Tiflis'te yapılan KEİ Dışişleri Bakanları 4. Toplantısında Türkiye tarafından imzalanmış, 25 Temmuz 1996 tarihli 4150 sayılı kanun ile de Türkiye tarafından onaylanması uygun bulunarak kuruluş çalışmalarını tamamlamış ve Selanik şehrinde genel merkezini açmıştır. Banka, ortak bölgesel projeleri geliştiren finansmanı sağlayan ve gerçekleştiren ve Katılan Devletler'e gerekli parasal kaynakları sağlayan ana mekanizma fonksiyonunu yerine getirmektedir. Karadeniz Ticaret ve Kalkınma Bankası, KEİ örgütsel yapısı içinde önemli bir finansal destek oluşturmaktadır. Banka'nın üyeleri, KEİ ülkeleri temsilcileri ile uluslararası banka ve finansman kuruluşlarından oluşur.

Çalışma şekli ve etkinlikleri

I.1. Örgüt yapısı

I.1.1. Dışişleri Bakanları Konseyi
En yüksek karar alma organıdır. Altı ayda bir olmak üzere, yılda iki defa mutabakat sağlanan yerde toplanmaktadır. İlk iki dönem başkanlığını Türkiye yapmıştır. Daha sonraki başkanlıklar ise alfabe sırasına göre yapılmaktadır. Dışişleri Bakanları Konseyi, KEİ'nin işleyişi, alt organların kurulması çalışmalarının yönlendirilmesi ve kararların değerlendirilmesi, gözlemci statüsü tanınması ile ilgili kararların alınması, iç tüzüğün kabul ve değiştirilmesi konularında yetkilidir. Aksine karar alınmadıkça oturumları kapalıdır. Yüksek Yöneticiler Komitesi ve Merkezi İstanbul'da olan Uluslararası Daimi Sekreterya Dışişleri Bakanları Konseyi'ne bağlı alt organlardır. KEİ'nin Uluslararası Daimi Sekreteryasının, 10 Aralık 1992 tarihinde Antalya'da yapılan KEİ Dışişleri Bakanları Toplantısında kurulması kararlaştırılmıştır. Sekreterya 3 Mayıs 1993 tarihinde faaliyete başlamıştır. Sekreteryanın başında bir direktör bulunmaktadır ve bu direktör dönem başkanına karşı sorumludur.

Dışişleri Bakanları Konseyine bağlı çalışma grupları oluşturulmuştur. Bu gruplar şunlardır:
Örgütsel Konular Çalışma Grubu
Bilim ve Teknolojide İşbirliği Çalışma Grubu
Banka ve Finans Çalışma Grubu
İstatiksel Veri ve Ekonomik Bilgi Değişimi Çalışma Grubu
Sağlık ve Eczacılık Çalışma Grubu
Ulaşım Çalışma Grubu
Acil Durum Çalışma Grubu
Suçluluğun Önlenmesi Çalışma Grubu
Ticari ve Ekonomik Gelişmeler Çalışma Grubu
Komünikasyon Çalışma Grubu
Çevre Koruması Çalışma Grubu
Tarım ve Tarım Sanayii Çalışma Grubu
Uzmanlar Geçici Çalışma Grubu

Çalışma grupları somut projeler üzerinde çalışmalarını sürdürmektedir. Örneğin, Ulaşım ve İletişim Çalışma Grubu, Karadeniz Bölgesi Ulaşım Şebekesi Master Planının yapılarak Avrupa ve Asya Ulaşım Şebekelerine bağlantılarını tespit etmek ve KEİ üyesi ülkeler arasında iletişim bağlantıları kurmak amacına yönelik olarak faaliyet göstermektedir.

I.1.2. KEİ Parlamenterler Asamblesi (KEİPA)
26 Şubat 1993 tarihinde Bulgaristan ve Yunanistan dışındaki KEİ üyesi ülkelerin katılımlarıyla kurulmuştur. 1995 yılında Yunanistan da KEİPA'ya tam üye olmuştur. KEİPA'nın amaçları, KEİ üyesi ülkelerin devlet ve hükûmet başkanları zirvesinde ve Dışişleri Bakanları Konseyinde alınan kararların uygulanabilmesi için gerekli yasal düzenlemelerin yapılmasını sağlamak, KEİ'nin ülke ve hedeflerinin üye ülkelerin halkları tarafından benimsenmesi için çalışmalarda bulunmak, parlamenter demokrasinin gelişmesine katkıda bulunmak, uluslararası kuruluşlarla KEİ ülkeleri arasındaki iş birliğini geliştirmek şeklinde özetlenebilir.
KEİPA'nın en yüksek karar alma organı Genel Kuruldur. Genel Kurul, üye ülkelerin nüfusları esas alınarak hesaplanan sandalye sayısına göre belirlenen 70 temsilciden oluşmaktadır. Türk grubu 9 üyeden oluşmaktadır. Başkanlık, bir yıllık dönemler itibarıyla, üye ülkelerin parlamento başkanlarınca rotasyon usulüne göre yürütülür.

KEİPA'nın üye ülkelerin delegasyon başkanlarından oluşan bir de Daimi Komitesi vardır. Bu komite, Asamble kararlarının uygulamasını izler, komisyonların faaliyetlerinin eşgüdümünü sağlar, Asamble toplantılarının gündemini, tarihini ve yerini belirler bütçeyi kabul edip, Genel Kurulun onayına sunar, fonları idare eder, diğer uluslararası kuruluşlarla iş birliği sağlar.

KEİPA'nın üç tane ihtisas komisyonu bulunmaktadır. Bunlar; Ekonomi, Ticaret, Teknoloji ve Çevre Komisyonu, Hukuki ve Siyasi İşler Komisyonu, Kültür, Eğitim ve Sosyal İşler Komisyonudur. Bu komisyonlar ihtisas konularına göre alt komisyonlar kurma yetkisine sahiptir.

I.1.3. Karadeniz Ekonomik İşbirliği Konseyi (KEİK)
Karadeniz Ekonomik İşbirliği Zirve Deklarasyonu doğrultusunda oluşturulan KEİK, üye ülkelerin iş çevrelerini temsil etmektedir. 31 Ağustos 1992 tarihinde İstanbul'da yapılan toplantıda, KEİ ülkelerinin özel sektörlerini temsil eden bir mekanizmanın oluşturulması ve bu mekanizmanın merkezinin de İstanbul'da olması kararlaştırılmıştır. KEİK iş konseyi sistemi üzerinde, 11 taraf ülke arasında ticari ve sınai iş birliğini geliştirme amacına yönelik olarak çalışmaktadır. Bu yapılırken, bir yandan özel sektörün turizm, mali ve doğal kaynakları değerlendirilerek, imalat sanayi gibi alanlardaki yatırım projeleri bir araya getirilmekte ve bunların gerçekleştirilmesine katkı yapmak üzere finansman olanakları ilerlemektedir. Diğer yandan, bu projelerin başarı ile gerçekleştirilmesi için gerekli olan enerji, ulaşım, iletişim gibi altyapı alanlarındaki yatırımların yapılabilmesi için tüm üye ülkeler kamu kuruluşlarına yardımcı olunmaktadır.

KEİK başkanlığını, KEİ dönem başkanlığını üstlenmiş olan ülkenin temsilcisi yürütür. Başkan, yönetim kurulu kararlarının uygulanmasını gözetir ve KEİ amaçlarına uygun olarak KEİK politikalarının eşgüdümünü sağlar.

KEİK Yönetim Kurulu, üye ülkelerce atanan 11 temsilciden oluşur. Kurul ayda en az bir defa toplanır ve yeni üye kabulü, gözlemcilik statüsü tanınması, yeni alt organlar kurulması, iç tüzüğün kabulü ve değişimiyle ilgili konuları ele alır.

I.1.4. Karadeniz Ticaret ve Kalkınma Bankası (KTKB)
Üye ülkeler arasında ticaret ve yatırım projelerine finansman sağlamak üzere kurulması öngörülen KTKB, bir dizi çalışma grubu toplantısından sonra ancak Haziran 1999'da resmen açılabilmiştir. Bankanın merkezi Selanik'tedir. Banka başkanının Türkiye'den, yardımcısının da Bulgaristan'dan olması kararlaştırılmıştır. 1,4 milyar dolar olan banka sermayesinin tamamı toplanmıştır. Sermaye katkı paylarında Türkiye, Yunanistan ve Rusya'nın %16,5, Bulgaristan, Romanya ve Ukrayna'nın %13,5 ve geriye kalan %10'luk hissenin de diğer ülkeler arasında paylaştırılması öngörülmüştür.

Bölgedeki yatırım projelerinin hayata geçirilmesini sağlamak amacıyla, kuruluşunun ertesi yılından itibaren, Bankanın uluslararası bankalar ve kredi kuruluşlarıyla temasa geçmesi kararlaştırılmıştır. Banka kâr amaçlı olmayıp, bölge ülkelerinin kalkınması yolunda ucuz kredi sağlanması amaçlanmaktadır.

I.2. Ekonomik Durum
KEİ ülkelerinin var olan ekonomik potansiyelinin, şimdiye kadar yeterince değerlendirildiğini söylemek mümkün değildir. 327 milyonluk toplam nüfusa, zengin yer altı ve yerüstü kaynaklarına sahip KEİ bölgesi, bir ekonomik entegrasyon için gerekli ekonomik şartları taşımaktadır. Ülkelerin GSYİH miktarlarının ve ticaret hacimlerinin düşük olduğu bir gerçektir. Ancak bir ekonomik iş birliğinden de beklenen, düşük olan bu miktarların yukarı çekilmesidir.

KEİ, eski Yugoslavya'da kurulan devletlerin dışında kalan Balkanlardan, Kafkaslara kadar uzanan geniş bir ekonomik alanı kapsamaktadır. 19 milyon km²'lik bir alanı kaplayan KEİ havzasına hangi ölçekle bakılırsa bakılsın önemli bir pazar ve önemli bir ekonomik güç olduğu görülecektir.

Geliştirilmeye uygun bir potansiyel büyüklüğe sahip olan KEİ pazarı, elverişli coğrafi konumu nedeniyle de Avrupa, Orta Asya ve Orta Doğu pazarlarına daha kolay entegre olabilecek niteliktedir. Böyle bir pazar dış yatırımlar için de çekici olabilecektir.

Ayrıca Karadeniz'in kendisi, yeryüzündeki dördüncü büyük iç sudur. 75.000 işçiyi ve 60.000 ton üretimi olan balıkçılık sanayiini besleyebilmektedir. Buna ilaveten, ekonomik yönden deniz taşımacılığında önemli bir rolü olduğu gibi potansiyeli yüksek turizm olanakları da sunmaktadır.

Karadeniz Ekonomik İşbirliği, dünyanın özellikle enerji alanında önemli üretici ülkeleri ile tüketici ülkelerini çatısı altında toplamaktadır. KEİ üyelerinin ekonomik gelişmişlik düzeyleri farklıdır. 1989 yılı öncesinde merkezi ekonomi ile yönetilen üye ülkeler, bugün bir ekonomik dönüşüm sürecinden geçmekte ve hızla serbest pazar ekonomisi koşullarına uyum sağlamaya çalışmaktadırlar.

Karadeniz Ekonomik İşbirliği, Körfez'i takiben, yeryüzündeki en geniş petrol yataklarına sahip bölgedir. Hazar havzasındaki 200 milyar varil düzeyinde petrol yatağının yanı sıra dünya doğal gaz rezervinin de yüzde 27'si bu bölgededir. KEİ'nin jeostratejik önemi, hem kapsadığı coğrafi alanda önemli miktarda petrol ve doğal gaz yataklarına sahip olmasından hem de Batı dünyasına yönelik enerji nakil yollarının, topraklarının üzerinden geçmesinden kaynaklanmaktadır.

Bölge ülkelerinin toplam GSYİH'si 2000 yılı itibarıyla 658 milyar dolar civarındadır. 251 milyar dolarlık GSYİH ile Rusya Federasyonu ilk sırada yer almakta, onu 199 milyar dolar ile Türkiye ikinci sırada, 112 milyar dolar ile Yunanistan üçüncü sırada takip etmektedirler.

Bölgenin dış ticaret hacminin oldukça düşük olduğu görülmektedir. KEİ'nin, düşük olan bu dış ticaret hacmini genişletmesi beklenmektedir. Bölgenin toplam dış ticaret hacmi 1998 yılı itibarıyla 309 milyar dolardır. Toplam ihracat 140 milyar dolar, ithalat ise 169 milyar dolardır. Bölgenin dış ticaret açığı yaklaşık 30 milyar dolardır. En fazla ticaret hacmine sahip ülkeler Rusya, Türkiye ve Yunanistan'dır.

KEİ ülkelerine yönelik yabancı sermaye girişleri incelendiğinde de, bölgenin yabancı sermaye açısından önemli bir çekim alanı olmadığı görülmektedir. 2000 yılı itibarıyla bölgedeki en fazla yabancı sermaye girişi Rusya'ya yönelik olmuştur. 1998 yılında yaşadığı krizi atlatmaya başlayan Rusya'ya yabancı sermaye girişleri önemli artış göstermektedir. Rusya'yı sırasıyla Türkiye, Yunanistan ve Bulgaristan izlemektedir. Son yıllarda ekonomisinde önemli gelişmeler kaydeden ve AB'ye aday ülkeler arasında en göze çarpan ülkelerden biri olan Bulgaristan'a yabancı sermaye girişlerinde önceki yıllara göre önemli artış gözlenmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Devlet İstatistik Kurumu - KEİ hakkında bilgiler
 KEİ resmî sayfa

Türkiye merkezli uluslararası kuruluşlar

Karadeniz Ekonomik İşbirliği


المتحف الوطني للفنون الجميلة بالجزائر العاصمة، بحوالي 8000 قطعة فنية، يعد أكبر متحف للفنون الجميلة في شمال أفريقيا، وفي أفريقيا وكذلك بالشرق الأوسط.

.
.

تاريخه

شيد في الأصل في الورشات المتداعية للمؤسسة المتخصصة في الفنون الجميلة لصاحبها الفنان هيبوليت لازيرج عام 1875 من طرف بلدية الجزائر أين احتفظ بأعماله الفنية. لم تصبح متحفا كاملا حتى 1897 أين جمعت فيه مجموعة من الأعمال الفن القديم والفنون الإسلامية، أين خصصت لها مجرد مدرسة عادية. في 1908، وبعد إخلاء ثكنة عسكرية تقع في موقع فندق السفير حاليا لتخصص للفن. والذي ترأس المتحف حتى 1910 تشارلز دي غالون.

مع افتتاح فيلا عبد اللطيف، صارت الحاجة كبيرة، وأموكلة ت لالمهمة لمهندس مغمور هو بول غيون. واختير لها موقع بالحامة، بجوار حديقة التجارب، التي لا تبعد كثيرا عن فيلا عبد اللطيف، على تلة الخنازير البرية.

متحف الفنون الجميلة، افتتح يوم 5 مايو 1930، ليفتتح رسميا للجمهور في نيسان / أبريل 1931. مجموعات بدأت تتشكل في عام 1927، وهو المتخصص في تاريخ الفن جون ألازارد، في حينها عميد كلية الفنون في الجزائر أعطي مسؤولية هذه المهمة. في الفترة ما بين 1930 إلى 1960 هناك ثلاث موجات اقتناء رئيسية ستعطي للمتحف قيمة جوهرية. الحادث الفريد من نوعه في تاريخ المتحف، كان في الذكرى المئوية للاحتلال أين تم جلب 498 قطعة في سنتين فقط: كما دخول القطع انتقائي وميله للنحت المعاصر لأسماء كبيرة ومهمة في تاريخ الفن. كما تم تزويده أعمال محلية: أزواو معمري، محمد راسم تمام، هامش.

قبيل الاستقلال تم تفجير المتحف من طرف منظمة الأقدام السوداء oas ، وتم نقل نحو 300 عمل إلى باريس في نيسان / أبريل 1962 ووضعت في إلى اللوفر. جون موزونسول، في تشرين الثاني / نوفمبر 1962 عين أمينا للمتحف (والذي أصبح يسمى المتحف الوطني للفنون الجميلة)
وفي إطار التعاون الثقافي، وبناء على طلب من وزارة التربية والتعليم في الجزائر، تم إعادة فتحه في يوليو 1963 وانتهت مفاوضات مكثفة في كانون الأول / ديسمبر 1968 إلى عودة 157 لوحة و136 رسم "على الرغم من أنه ومنذ البداية اعترف أندريه مالرو، وزير الثقافة آنذاك، بأن هذه الأعمال تعود ملكيتها للجزائر، كما قول. موزونسول، محافظ المتحف حتى 1970، في نفس الوقت بدأت سياسة اقتناء الأعمال الفنية الجزائرية أين إضافة أعمال كل من، باية، عبد الله بناطر عبد القادر قرمازي، محمد خدة، دينيس مارتينيز. زيادة على مجموعة هامة من الأعمال الفنية قدمها بعض الدول كهدية لللجزائر بمناسبة استقلالها.

مجموعة اللوحات
ها هي بعض أعمال لرسامين الأكثر أهمية.

الفن الأوروبي

أعمال القرن الرابع عشر والخامس عشر والسادس عشر ممثلة خاصة بتيارات رئيسيين: المدرسة الإيطالية والمدرسة الشمالية أي الهولندية والفلمنكية.

والقرنين السابع عشر والثامن عشر وتمثلها المدارس الفرنسية وإيطالياالإيطالية والهولندية.
وتنحصر أعمال القرنين التاسع عشر والعشرين على المدرسة الفرنسية.
وإليك بعض الأعمال الأكثر تمثيلا.

الفن الألماني
بروين لو جون (1530-1607)، صورة لمرأة لجان روتينهايمر (1564-1525)، ديان وكاليبسو.

الفن السويسري
ويتز كونراد (1400-1446)، الميلاد.

الفن الفلمنكي
فرانسوا يوهانس فان دايل (-)،الطبيعة الساكنة - ثيو بالد ميشو (1676-1765)، مشهد ريفي—جاكوب غريمار (1595 -؟)، المناظر خريفية—فان موسى Uyttenbroeck (1590—1648)، والمناظر الطبيعية مع الحوريات.

 الفن الهولندي
هندريك تير بروغن (1588-1629)، عازف العود - يان فان غون (1596-1665)،على ضفاف نهر هولندي الياس فونك (1605-1663)، الطبيعة الساكنة.

 الفن الإيطالي
دا مودينا برنابا (1328-1386)، تعميد المسيح - جاكوبو كاروشي وبونوتورمو (1494-1557)، صورة اليساندرو دي مديسيس -- اندريا بريفيتالي (1470-1528)، صورة كوندوتيار - غيرالمو رومانيمو (1484-1566)، وسانت هيلينا تكتشف الحقيقة الصليب المدرسة كارافاغيو) 1573-1610)، عازف الناي  جوزيبي ماريا كريسبي المسمى سبانيولو (1665-1747)، الساقي—غيزلاندي فيتور غالغاريو الفرنسي (1655-1743)،  صورة شابة - جيوفاني باولو بانيني (1691-1768)، - الفاتيكان سيباستيانو ريتشي (1659-1734)، العذراء والطفل، وتحيط بها القديسين 'انجال مريتشي - ميشيل (1694-1743)، نظرة على كنيسة تحية للبندقية.

الفن الفرنسي

القرن الخامس عشر
ثلاثية للمدرسة اميان، ''المسيح ومريم المجدلية.

انظر أيضاً
 المتحف الوطني للآثار القديمة والفنون الإسلامية (الجزائر)

المراجع

متاحف فن حديث
متاحف فنية ومعارض في الجزائر
متاحف في مدينة الجزائر

المتحف الوطني للفنون الجميلة (الجزائر)


Polaris is an American independent rock band that was formed as a one-off musical project in the early 1990s, involving members of the New Haven indie rock band Miracle Legion. They were commissioned specifically to produce music for the Nickelodeon television show The Adventures of Pete & Pete, which was later compiled into the group's first and only album. Nearly twenty years after the show was cancelled, Polaris reemerged with its first tour and a cassingle of two new songs.

History

Will McRobb and Chris Viscardi, the show-runners of The Adventures of Pete & Pete, were fans of Miracle Legion and approached the band to write original music for the series. Miracle Legion was at the time suffering from long-running legal issues with their label, Morgan Creek Records, and lead guitarist Ray Neal, disillusioned by the experience and recently married, opted out of the television project.

The remainder of the band - frontman Mark Mulcahy, bassist Dave McCaffrey and drummer Scott Boutier - moved forward with the project under the name Polaris.  As the show's "house band", Polaris produced twelve songs over Pete & Pete'''s three seasons including the theme song, "Hey Sandy."  These tracks included occasional guest contributors such as Joyce Raskin, Dennis Kelly, and Buell Thomas.

Describing itself as "that band that lives in your TV," the members of Polaris took on "TV names": Mulcahy was "Muggy", Boutier was "Jersey", and McCaffrey was "Harris Polaris." In addition to appearing in the opening credits of each show, the band featured prominently in the episode "A Hard Day's Pete", in which Little Pete (Danny Tamberelli) is mesmerized by a garage band's song (Polaris' "Summerbaby") and forms his own band to keep the tune in his memory.

The group's first release was a 1995 cassette mini-album titled "Happily Deranged" that contained three songs from the television show, including the television show's title song, "Hey Sandy". The other two songs were "Staggering" and "Coronado II". The versions of these songs differed in both running time and mix from the versions later released on their full album. The cassette also contained two additional rare tracks, an introduction and closing comments by the older of the two Pete's from the television show. This cassette was released by Nickelodeon/ Sony Wonder and only available by mail as a promotional tie-in with Frosted Mini Wheats cereal. The offer was heavily promoted during Nickelodeon's SNICK (Saturday Night Nickelodeon) anthology series.

After the show was cancelled in 1996, Miracle Legion produced a final album released by Mulcahy's own label, Mezzotint Records. In 1999, the label released Music from The Adventures of Pete & Pete, containing all twelve of the Polaris tracks and serving as the group's only album.

Following the disbandment of both bands, Mulcahy focused on a solo career.  From 1997 to 2003, Scott Boutier and Dave McCaffrey played drums & bass for Frank Black.

On August 28, 2012, Polaris reunited for a concert at Cinefamily's Everything Is Festival II as part of a Pete & Pete reunion event, adding Henning Ohlenbusch (dubbed "Penny Polaris") to their roster on guitar, keyboard, and backing vocals. The band claimed it was their first live performance ever. For one song at this concert, the group was joined by Rain Phoenix on vocals.

On August 26, 2014, Polaris announced their first tour, Waiting for October, with nine shows in cities such as New York City, Chicago, and Philadelphia.

In October 2014, the band released their first new material since the Nickelodeon show in the form of a digital and cassette single, thus ending their status as a "one-off project".  The cassingle, consisting of "Great Big Happy Green Moonface" (also its title) and "Baby Tae Kwon Do" was made available through the Mezzotint website. It was produced by new member Ohlenbusch. In addition, an animated music video was produced for "Great Big Happy Green Moonface".

Polaris continued touring into 2015, their sets including all fourteen Polaris songs and selections from the Miracle Legion discography. On April 18, 2015, Polaris released both a vinyl edition of Music from The Adventures of Pete & Pete and the double-CD album, Live at Lincoln Hall, a recording of their concert of October 26, 2014 at the Chicago venue. In 2016, the Miracle Legion discography received a digital re-release and the band planned a brief reunion tour of their own.

In 2020, Mezzotint released a Music from the Adventures of Pete & Pete 21st Century Edition on vinyl with a bonus CD of demos for many of the songs.

Discography
 Happily Deranged (cassette, Nickelodeon/Sony Wonder, LAT-6688, 1995)
 Music from The Adventures of Pete & Pete (CD, 1999; vinyl, 2015)
 "Great Big Happy Green Moonface"/"Baby Tae Kwon Do" (cassette; digital, 2014)
 Live at Lincoln Hall'' (CD; digital, 2015)

References

External links
The Mezzotint Label - Record label for Polaris, Miracle Legion, and Mark Mulcahy

Rock music groups from Connecticut
Jangle pop groups
Musicians from New Haven, Connecticut

Polaris (American band)


Bošnjačko nacionalno vijeće (BNV), najviše je predstavničko tijelo Bošnjaka u Sjevernoj Makedoniji.

Povijest
Bošnjačko narodno vijeće na području Sjeverne Makedonije je osnovano 19. lipnja 2019. godine i čine ga udruge Merhamet, Preporod, Divanhana, Glas Orizara i Kulturni centar Bošnjaka. Osnovano je nakon jednogodišnje uspješne suradnje pomenutih udruga s ciljem popravljanja položaja
bošnjačkog naroda u svim sferama društva u Sjevernoj Makedoniji.

Bošnjaci su u Sjevernoj Makedoniji ustavno priznata etnička zajednica, pa zbog toga Bošnjačko narodno vijeće ima za cilj štititi, razvijati i promicati nacionalne, vjerske i kulturne interese bošnjačkog naroda u toj državi. Pored toga, Vijeće ima za cilj brinuti se za zaštitu kulturno-povijesnih spomenika bošnjačkog naroda u Sjevernoj Makedoniji, težeći očuvanju, afirmaciji i većoj službenoj i javnoj upotrebi bošnjačkog jezika i pisma u jedinicama središnje i lokalne vlasti, u obrazovnom procesu, kao i javnim servisima za informisanje. Vijeće se zalagaže i za veću zastupljenost Bošnjaka u državnim institucijama, te na unapređenju prekogranične suradnje.

Izmjenom zakona o praznicima Makedonije 8. veljače 2007. godine, u Skupštini Makedonije, 28. rujan (Dan kada su predstavnici bošnjačkog naroda na drugom Saboru u Sarajevu vratili svoje nacionalno ime Bošnjak) proglašen je za Međunarodni dan Bošnjaka, kao blagdan za pripadnike bošnjačke zajednice u Sjevernoj Makedoniji. Ovaj dan Bošnjačko nacionalno vijeće obilježava, i neradni je dan za Bošnjake u Sjevernoj Makedoniji. Ovaj dan slavi se i kao nacionalni dan Bošnjaka Kosova.

Bošnjačko nacionalno vijeće učestvuje u radu regionalnog Ureda za koordinaciju bošnjačkih vijeća sa sjedištem u Sarajevu. Ured za koordinaciju bošnjačkih vijeća čine predstavnička tijela i nacionalne institucije Bošnjaka iz zemalja bivše Jugoslavije, a osnovan je početkom 2018. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica Bošnjačkog nacionalnog vijeća

Bošnjaci
Politika Sjeverne Makedonije

Bošnjačko nacionalno vijeće (Sjeverna Makedonija)


David Norris may refer to:

Sports
 David Norris (diver) (1920–1972), Australian diver
 Dave Norris (athlete) (born 1939), New Zealand athlete
 David Norris (cricketer) (born 1946), English cricketer
 David Norris (speedway rider) (born 1972), former British international speedway rider
 David Norris (footballer) (born 1981), English footballer
 Bud Norris or David Norris (born 1985), American baseball player
 David Norris (skier) (born 1990), American cross country skier in the 2019–20 Tour de Ski

Other people
 David Norris (Royal Navy officer) (1875–1937), British admiral
 David Norris (politician) (born 1944), Irish senator, civil rights activist, James Joyce scholar and former presidential candidate
 David Owen Norris (born 1953), British pianist and broadcaster
 David Norris, convicted of the murder of Stephen Lawrence
 David Norris, protagonist in The Adjustment Bureau

David Norris


Prut Internațional este o editură din Republica Moldova, fondată în anul 1992.

Istoric
Editura Prut Internațional și-a început activitatea prin publicarea materialelor didactice - manuale și auxiliare școlare -, ulterior dezvoltând nișa cărților pentru copii și adolescenți. În prezent, este cunoscută ca editură pentru copii. Colecțiile sale cuprind volume de poezie și proză, povești, cărți de colorat, cărți interactive, enciclopedii, atlase tematice. O colecție importantă, care se completează anual, este Biblioteca pentru toți copiii, cuprinzând opere din literatura română și universală. Redactor-șef și coordonator al redacției "Carte pentru copii" este scriitorul Vasile Romanciuc.

Editura Prut Internațional are distribuție în România și Republica Moldova.

Autori
Printre autorii români de pe ambele maluri ale Prutului publicați de Editura Prut Internațional se numără și Mihai Eminescu, Grigore Vieru, Ion Creangă, Mihail Sadoveanu, Emil Gârleanu, Mircea Sântimbreanu, Cezar Petrescu, Victor Eftimiu, Ioan Al. Brătescu-Voinești, Ion Agârbiceanu, Dumitru Stăncescu, Petru Demetru Popescu, Simion Florea Marian, Aurel Scobioală, Vasile Romanciuc, Iulian Filip, Arcadie Suceveanu, Ianoș Țurcanu, Claudia Partole, Passionaria Stoicescu etc. Din literatura universală, la Prut Internațional au apărut: Jules Vernes, Charles Dickens, Mark Twain, Johanna Spyri, Walter Scott, Alphonse Daudet, Artur Conan Doyle, Anatole France, Lewis Carroll etc. Editura este în strânsă colaborare cu ilustratori ca Olga Cazacu, Victoria Rață, Stela Damaschin-Popa, Violeta Dabija.

Relații de colaborare externă
Editura Prut Internațional colaborează cu editurii din Belgia, Franța, Italia, Spania, Marea Britanie, SUA.

Recunoaștere, premii
Editura Prut Internațional se află în Top 100 cele mai bune edituri din lume la categoria Carte pentru copii, potrivit clasamentului realizat de Consiliul Internațional de Carte pentru Copii și Tineret, IBBY Amsterdam. La saloanele naționale și internaționale de carte, cărțile, autorii și ilustratorii editurii obțin, în fiecare an, numeroase premii. În anul 1998, a fost desemnată "Editura anului" în cadrul Salonului Internațional de Carte pentru Copii și Tineret de la Chișinău. Același titlu l-a obținut în 2007, La Salonul Internațional Carte Românescă de la Iași. Începând cu anul 1998, 9 cărți apărute la Editura Prut Internațional au fost desemnate, de către Ministerul Culturii din Republica Moldova, "Cartea anului". Premiile au fost acordate în cadrul Salonului Internațional de Carte pentru Copii și Tineret de la Chișinău scriitorilor: Dumitru Crudu, Nicolae Popa, Ianoș Țurcanu, Aureliu Busuioc, Vasile Romanciuc, Aurelian Silvestru, Aurel Scobioală, Arcadie Suceveanu și Iulian Filip, care, la edițiile următoare, au adus câte o carte-surpriză pentru vizitatorii salonului. În 2016, cartea-surpriză va veni din partea lui Dumitru Crudu, care a obținut, în 2015, titlul "Cartea anului" pentru "O bătrână de 11 ani".

Referințe

Legături externe
 http://edituraprut.md/
 http://edituraprut.md/pages/20/
 http://www.bncreanga.md/scp/Premii.htm
 http://archiva.flux.md/editii/42/articole/575/
 http://www.bncreanga.md/scp/Premii.htm
 http://www.bncreanga.md/scp/Cartea_surpriza.htm

Edituri din Republica Moldova

Editura Prut Internațional


Gülseren Engin (1946-...), Türk yazar, ressam.

1946'da İstanbul'da doğdu. Çocukluğu ve gençlik yılları Ankara'da geçti. 1971'de hekim oldu. Ülkenin pek çok yöresinde ve Almanya'da çalıştı. İlk şiiri 1963'te Gözgü Dergisi'nde, ilk öyküsü 1965'te Ankara Sanat adlı dergide yayımlandı. Şiir, öykü, roman, deneme, makale, gezi yazıları, tiyatro oyunları, senaryolar yazdı/yazıyor. Hâlen pek çok dergi ve gazetede yazılar ve eleştiriler yazmakta.

Ayrıca resim yapan sanatçı pek çok karma ve kişisel resim sergisine katılmıştır.

Eserleri

Öyküler, Masal ve Gezi Yazıları

 Yorgun Konak (1989)
 Sevginin Masalı (1992)
 Kaçış Düşleri (1994)
 Gezi İzleri (2000)
 Geç Kalan Öyküler (2002)
 Kurutulmuş Çiçek Bahçesi (2003)

Araştırma -Anı
 Sancılı Kent Ankara (2008)

Romanlar

 Cehennemde Bir Ada (2001)
 Yorgun ve Yaralı (2004)
 Ağlama Smyrna Döneceğim (2012)
 Smyrna'nın Gözyaşları (2017)

Oyunlar

 Düş Bahçesi (1982)
  Efsane Gemi (2000)
  Altın Bilezik  (2010)
 Resmi Nikah  (2010)
 Kırmızı Karanfiller (Radyo Oyunu) (2010)
 Yıllar Sonra Yeniden (2011)
 Tutsak (2014)
 Şükufe Hanımın Köşkü (2014)

 Senaryolar
 Yorgun ve Yaralı (Dizi)  (2012)
 Aşk Düğümü/ The Knot of Love (Film), (2012) (Gülseren Engin, Emek Erel)
 Cehennemde Bir Ada (Dizi)
 Bebeğim (Dizi) (2014)

Ödülleri

 1993 Ömer Seyfettin Öykü Yarışması ikincilik
 1994 Ömer Seyfettin Öykü yarışması Özel Ödül
 1998 Yunus Nadi Öykü Ödülü ""Sıradan Öyküler" isimli dosyasıyla
 2001 Orhan Kemal Öykü Yarışması Ödülü "Bozgun Dönemeci" adlı dosyasıyla

Gülseren Engin
1946 doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk kadın yazarları
Yunus Nadi Ödülü sahipleri

Gülseren Engin


Lars Valter Hörmander (24 January 1931 – 25 November 2012) was a Swedish mathematician who has been called "the foremost contributor to the modern theory of linear partial differential equations". Hörmander was awarded the Fields Medal in 1962 and the Wolf Prize in 1988. In 2006 he was awarded the Steele Prize for Mathematical Exposition for his four-volume textbook Analysis of Linear Partial Differential Operators, which is considered a foundational work on the subject.

Hörmander completed his Ph.D. in 1955 at Lund University. Hörmander then worked at Stockholm University, at Stanford University, and at the Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey. He returned to Lund University as a professor from 1968 until 1996, when he retired with the title of professor emeritus.

Biography

Education
Hörmander was born in Mjällby, a village in Blekinge in southern Sweden where his father was a teacher. Like his older brothers and sisters before him, he attended the realskola (secondary school), in a nearby town to which he commuted by train, and the gymnasium (high school) in Lund from which he graduated in 1948.

At the time when he entered the gymnasium, the principal had instituted an experiment of reducing the period of the education from three to two years, and the daily activities to three hours. This freedom to work on his own, "[greater] than the universities offer in Sweden today", suited Hörmander "very well". He was also positively influenced by his enthusiastic mathematics teacher, a docent at Lund University who encouraged him to study university-level mathematics.

After proceeding to receive a Master's degree from Lund University in 1950, Hörmander began his graduate studies under Marcel Riesz (who had also been the advisor for Hörmander's gymnasium teacher). He made his first research attempts in classical function theory and harmonic analysis, which "did not amount to much" but were "an excellent preparation for working in the theory of partial differential equations." He turned to partial differential equations when Riesz retired and Lars Gårding who worked actively in that area was appointed professor.

Hörmander took a one-year break for military service from 1953 to 1954, but due to his position in defense research was able to proceed with his studies even during that time. His Ph.D. thesis On the theory of general partial differential operators was finished in 1955, inspired by the nearly concurrent Ph.D. work of Bernard Malgrange and techniques for hyperbolic differential operators developed by Lars Gårding and Jean Leray.

Fields Medal and years in the U.S.
Hörmander applied for a professorship at Stockholm University, but temporarily left for the United States while the request was examined. He spent quarters from winter to fall in respective order at the University of Chicago, the University of Kansas, the University of Minnesota, and finally at the Courant Institute of Mathematical Sciences in New York City. These locations offered "much to learn" in partial differential equations, with the exception of Chicago of which he however notes the Antoni Zygmund seminar held by Elias Stein and Guido Weiss to have strengthened his familiarity with harmonic analysis.

In the theory of linear differential operators,  "many people have contributed but the deepest and most significant results are due to Hörmander", according to Hörmander's doctoral advisor, Lars Gårding. Hörmander won the Fields medal in 1962.

Hörmander was given a position as a part-time professor at Stanford in 1963 but was soon thereafter offered a professorship at the Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey. He first wished not to leave Sweden but attempts to find a research professorship in Sweden failed and "the opportunity to do research full time in a mathematically very active environment was hard to resist", so he accepted the offer and resigned from both Stanford and Stockholm and began at the Institute in the fall of 1964. Within two years of "hard work", he felt that the environment at the institute was too demanding, and in 1967 decided to return to Lund after one year. He later noted that his best work at the institute was done during the remaining year.

Later years
Hörmander mostly remained at Lund University as a professor after 1968 but made several visits to the United States during the two next decades. He visited the Courant Institute in 1970, and also the Institute for Advanced Study in 1971 and during the academic year, 1977–1978 when a special year in microlocal analysis was held. He also visited Stanford in 1971, 1977, and 1982, and the University of California, San Diego in winter 1990. Hörmander was briefly director of the Mittag-Leffler Institute in Stockholm between 1984 and 1986 but only accepted a two-year appointment as he "suspected that the administrative duties would not agree well" with him, and found that "the hunch was right". He also served as vice president of the International Mathematical Union between 1987 and 1990. Hörmander retired emeritus in Lund in January 1996. In 2006 he was honored with the Steele Prize for Mathematical Exposition from the American Mathematical Society.

He was made a member of the Royal Swedish Academy of Sciences in 1968. In 1970 he gave a plenary address (Linear Differential Operators) at the ICM in Nice.

He received the 1988 Wolf Prize "for fundamental work in modern analysis, in particular, the application of pseudo differential and Fourier integral operators to linear partial differential equations".

In 2012 he was selected as a fellow of the American Mathematical Society, but died on 25 November 2012, before the list of fellows was released.

Important publications
His book Linear Partial Differential Operators, which largely was the cause for his Fields Medal, has been described as "the first major account of this theory". It was published by Springer-Verlag in 1963 as part of the Grundlehren series.

Hörmander devoted five years to compiling the four-volume monograph, The Analysis of Linear Partial Differential Operators, first published between 1983 and 1985. A follow-up of his Linear Partial Differential Operators, "illustrate[d] the vast expansion of the subject" over the past 20 years, and is considered the "standard of the field". In addition to these works, he has written a recognised introduction to
several complex variables based on his 1964 Stanford lectures, and wrote the entries on differential equations in Nationalencyklopedin.

See also

Hörmander's condition
Hörmander's theorem
Oscillatory integral operator

Notes
  Wolf Foundation. The 1988 Wolf Foundation Prize In Mathematics. Retrieved September 20, 2005.
  L. Gårding. Hörmander's work on linear differential operators. Proceedings of the International Congress of Mathematicians. Stockholm, 1962 (Stockholm, 1963). As quoted by O'Connor & Robertson.
  Wolf Foundation.
  Unknown. "About the Author". Amazon.com entry for The Analysis of Linear Partial Differential Operators I. Retrieved September 20, 2005
  Wolf Foundation.

References

Bibliography
 Hörmander, Lars. Autobiography. Fields Medallists' Lectures. M. Sir Michael Atiyah & D. Iagolnitzer (editors). World Scientific.
 J. J. O'Connor & E. F. Robertson. Lars Hörmander. MacTutor archive biography. Retrieved September 20, 2005

External links

1931 births
2012 deaths
20th-century Swedish mathematicians
21st-century Swedish mathematicians
Complex analysts
Directors of the Mittag-Leffler Institute
Fellows of the American Mathematical Society
Fields Medalists
Members of the Royal Swedish Academy of Sciences
Foreign associates of the National Academy of Sciences
Institute for Advanced Study faculty
PDE theorists
People connected to Lund University
Wolf Prize in Mathematics laureates
Academic staff of Stockholm University
Courant Institute of Mathematical Sciences faculty

Lars Hörmander


La Ruta de Rhode Island 121, y abreviada R.I. 121 (en inglés: Rhode Island Route 121) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Rhode Island. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la , Massachusetts. La carretera tiene una longitud de 1,8 km (1.1 mi).

Historia
La Ruta desde Woonsocket a Wrentham se le asignó Ruta 142 a principio de 1920 cuando los estados de Nueva Inglaterra empezaron a renumerar sus carreteras. La Ruta 142 tenía una longitud de  entre la Ruta 122 a la actual Ruta 1A (después designada U.S. Route 1).

Alrededor de 1933, toda la ruta (en Rhode Island y Massachusetts) fue renumerada a Ruta 11 y su extremo norte fue extendido a Dedham a lo largo de la antigua Ruta 1 (actual Ruta 1A) cuando la Ruta 1 fue realineada. La Ruta 11 fue renumerada a la Ruta 1A..

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Rhode Island 121 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Rhode Island por sus siglas en inglés RIDOT.

Cruces
La Ruta de Rhode Island 121 es atravesada principalmente por la Sumner Brown Road.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de RIDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Rhode Island
Cumberland (Rhode Island)
Condado de Providence

Ruta de Rhode Island 121


පිලිප් මයිකල් ඔන්ඩාචි,  (උපත 12 සැප්තැම්බර් 1943) යනු , ශ්‍රී ලංකාවෙහි උපන් කැනේඩියානු කවියෙකු, ප්‍රබන්ධ ලේඛකයෙතු, නිබන්ධකයෙකු, නවකතාකරුවෙකු, සංස්කාරකයෙකු සහ චිත්‍රපට තනන්නෙකු වෙයි.  හෙතෙම, ගවනර් ජෙනරල්ස් සම්මානය, හිලර් ත්‍යාගය, බුකර් ත්‍යාගය, සහ ප්‍රී මෙඩිසිස් ඒත්හෝජර් වැනි බහුවිධ සාහිත්‍ය සම්මාන ලාභියෙක් වෙයි. කැනඩාවෙහි දැනට ජීවත්වන ගත්කතුවරුන් අතුරින් වඩාත් කීර්තිමත් එකෙකු ලෙසින් හඳුනාගත් ඔන්ඩාචි, ඕඩර් ඔෆ් කැනඩා නිලය ලද්දෙකුද වෙයි. ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධ බුකර් තෑග්ග දිනු නවකතාව අධ්‍යනය තැගි දිනු චිත්‍රපටයක් වන The English Patrent සකස් කරන ලදී.

ජීවිතය හා වැඩ

මයිකල් ඔන්ඩාචි 1943 දී ශ්‍රී ලංකාවේ උපත ලැබිය. ඔහු 1954 දී ඔහුගේ මව සමග එංගලන්තයට යන ලදි. 1962 දි කැනඩාවේ ස්ථිරව රැදිමත් සමග ඔන්ඩඩ්චි කැනේඩියානු පුරවැසියකු විය. ඔන්ඩච්චි බිෂෝ විද්‍යාලීය පාසල් සහ ලෙනොස්විල්හි බිෂෝප් විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැපිය. නමුත් ට්‍රොරන්ටෝ වල‍ට පැමිණිමත් සමග  ට්‍රොරන්ටෝ විශ්වවිද්‍යාලයේ බී ඒ උපාධිය ලබාගත් අතර එම් ඒ උපාධිය කින්ස්ටන් බන්ටාරියෝ හි ක්වින්ස් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ලබගෙන ලන්ඩන් හි බටස්ටන් ඔග්ටාරියෝ විශ්වවිද්‍යාගේ ගුරැ වෘත්තියෙහි නියැලිනි. 1970 දී ඔහු ටොරොන්ටෝ හි පදිංචි විය. 1971 සිට 1988 දක්වා ඔහු ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය ටොරෙන්ටෝ හි යෝරක් විශ්වවිද්‍යාලයේ සහ ග්ලෙන්ඩන් විද්‍යාලයේදි උගන්වන ලදී.

ඔහු සහ ඔහුගේ භාර්යාව ලින්ඩා ස්පැලසං නවකතා කරැවෙකු හා විද්වතකු විය. Brick සාහිත්‍ය පරිශිලනයෙහි සහය සංස්කරනය මිකල් රෙඩ්හි මයිකල් නෙල්වි සහ වැඩස්පැලිඩි විසින් සිදු කරන ලදී.

ඔහුගේ ප්‍රබන්ධවල ශෛලිය Coming through Slaughter (1976)  හදුන්වා චදන අතර English patient (1992)කැපි පෙනෙයි. ඔහු විශාල වශයෙන් එකිනෙක සම්බන්ධ වු ප... සම්බන්ධ කිරිමෙන් වෘත්ති නිර්මාණය කරන ලදි ඔන්ඩර්චි නවකතාකරැවෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධ වුවත් ඔහුගේ වැඩ චරිත්‍රපාදනය ගීත යන චිත්‍රපට ආදියෙන් වටවි ඇත. ඔහුගේ  ශ්‍රී ලාංකික ළම කාලය පිළිබඳ අර්ධ ප්‍රබන්ධය චරිතාපදානය Running in the family (1982) වේ. ඔහු කවි ප්‍රබන්ධයන් දහතුනක් ප්‍රකාශ කල අතර එයින් දෙකකට අග්‍රආරණ්ඩුකාර තෑග්ග දිනා ගැනීමට හැකි විය. The collecting work of Billy the kid (1970) , There's a Trick with a knife I'm Learning  to  DG : Poen 1973 1978 (1999).

The collected works of Billy the kid and coming වේදිකාව සඳහා සකස් කල අතර විවිධ වු නාට්‍ය නිෂ්පාදන උතුරැ ඇමරිකාවේ තරග ප්‍රචාරනය කරන ලදි. ඔන්ඩච්චි හි චිත්‍රපටි තුනක් එයින් එක් වාර්තාව වු අතර නාට්‍ය වන Pb nichol, Sons ofcaptain poetry and the Clientn special: A film about the from sha එකතු වු නාට්‍ය පුරාවෘතිය 1971 පොලෝ තොටගත් විසින් භාවිතා කරන ලදී. 2002 දී ඔහු ප්‍රබන්ධ ග්‍රන්ථයන් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. The Cnversying: Waither Muren  යන The Art of Editing විෂෙ පිලිගැනිමක් සේ 2003 දි ඇපරිකානු චිත්‍රපට ස්කරණ සමථනය සහ Kaza-Kraust  ගෙන ත්‍යාගය චලනය සහ ප්‍රතිබිම්බව සම්බන්ධ ලියා ගන්නා ලදී. ඔන්ඩච්චි 1960 සිට ටොර්ලේ බලවත් Coacn house b….. සඳහා  ඔහු අනිකුත් ප්‍රතිබන්ධන 5 ක් සඳහා ජනප්‍රිය වී ඇත.

1998 දී මයිකල් ඔන්ඩනචි Order of Canda (OC) හි නිලධාරියෙකු වු අතර අවුරැදු දෙකකින් පසුව ඇමරිකානු කල ඇඩම්යේ ගෞරව සමාජිය ධුරයට පත්විය.

ඔහුට ළමුන් දෙදෙනෙකු සිටින අතර මානව හිතවාදී සහ කර්තෘ ක්‍රිස්ටෝපර් ඔන්ඩාච්චි

සටහන්

ආශ්‍රිත
 ග්‍රේෂන් සම්මානය

1943 උපත්
ජීවමාන ජනයා

මයිකල් ඔන්ඩාචි


Le massacre de Pawłokoma est survenu le 3 mars 1945 lorsque des Ukrainiens ont été massacrés par les forces polonaises dans le village de Pawłokoma, à 40 km à l'ouest de Przemyśl. L'unité de l'Armée de l'intérieur polonaise (AK) était commandée par le lieutenant  et aidée par des hommes polonais des villages environnants. Entre 150 et 500 personnes ont été exécutées.

Massacre
Le 3 mars 1945, les troupes polonaises, commandées par le lieutenant Józef Biss, ont regroupé les villageois ukrainiens dans l'église du village, où ils ont été abattus. Après la fusillade de masse, les Polonais ont jeté les corps dans des fosses communes, dans le cimetière du village. Selon l'historien polonais , l'AK a tué 150 hommes. D'autres estimations font état de 366 à 500 victimes.

Contexte

Le contexte de l'événement était une lutte à quatre entre les forces ukrainiennes, polonaises, nazies et soviétiques dans la région alors majoritairement ukrainienne de Volhynie. Des exécutions massives et des violences ont entraîné la mort de 30 000 ukrainiens et de 70 000 à 100 000 polonais entre février 1943 et juillet 1944.

En 1947, le gouvernement polonais lance par ailleurs l'opération Vistule qui aboutit à l'expulsion massive des résidents ukrainiens de la région. La propagande dans les écoles dépeint alors les Ukrainiens comme des traîtres, des fascistes et des "ennemis naturels" des polonais.

Commémoration
Lors de la visite du Premier ministre ukrainien Viktor Iouchtchenko en Pologne en mai 2006, un monument à la mémoire de 366 victimes a été inauguré dans le village.

Notes et références

Crime de guerre pendant la Seconde Guerre mondiale
Histoire de la Pologne pendant la Seconde Guerre mondiale
Histoire de l'Ukraine pendant la Seconde Guerre mondiale
1945 en Pologne
Mars 1945
Pawlokoma

Massacre de Pawłokoma


Heinrich Straub (* 1838 in Geislingen an der Steige; † 1876 in Heluan bei Kairo; vollständiger Name: Caspar Heinrich Straub) war ein württembergischer Metallwarenfabrikant.

Leben
Heinrich Straub wurde als Sohn des Geislinger Metallwarenfabrikanten Daniel Straub geboren. Zum Studium der Ingenieurwissenschaften ging er an die Polytechnische Schule Stuttgart und wurde hier Mitglied des Corps Stauffia. Nach dem Studium trat er in das väterliche Unternehmen, die Metallwarenfabrik Straub & Schweizer Geislingen ein. Nachdem sein Vater 1866 die Firmenanteile von Friedrich Schweizer übernommen hatte, wurde er 1870 Teilhaber des Unternehmens, das nunmehr den Namen Straub & Sohn Metallwarenfabrik trug. Heinrich Straub verantwortete einerseits die technischen Leitung und andererseits den Auslandsvertrieb mit eigenen Niederlassungen.

Heinrich Straub hatte ehrgeizige Expansionspläne. Hierzu erwarben er und sein Vater 1875 die Grube Hohenstein. Als sich Heinrich Straub 1876 bei der Montage eines Mühlrades eine schwere Erkältung zuzog und darüber hinaus noch an Lungentuberkulose erkrankte, begab er sich zur Kur nach Ägypten, konnte jedoch nicht mehr genesen und verstarb in Heluan bei Kairo. Damit fehlte der Firma die unternehmerische Führung, zumal sein Vater am Boden zerstört war und über den Tod des einzigen Sohnes nicht hinwegkam. Das Unternehmen war durch die Zukäufe und Erweiterungen jedoch hoch verschuldet. So kam es 4 Jahre später auf Drängen der Banken im Jahre 1880 zur Verschmelzung mit der Versilberungsanstalt A. Ritter & Co., der Geburtsstunde der Württembergischen Metallwarenfabrik AG, der WMF, die heute noch als weltweit operierender Konzern besteht.

Als Zeichen seiner Trauer um seinen Sohn Heinrich errichtete Daniel Straub ein Mausoleum, die Straub'sche Grabkapelle, in der die Särge von Heinrich, Daniel und Catharina Straub aufgebahrt sind.

Weblinks
 WMF-Buch, Kapitel 1 – Daniel Straub - Ein Unternehmer verändert seine Welt (1853)
 WMF-Buch, Kapitel 2 (mit Bild von Heinrich Straub)
 WMF-Buch, Kapitel 3

Einzelnachweise

Unternehmer (Württemberg)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Industrieller
Maschinenbauingenieur
Angehöriger des Fünferbundes
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Württemberger
Deutscher
Geboren 1838
Gestorben 1876
Mann

Heinrich Straub


Gözerek, Çermik - Diyarbakır ili Çermik ilçesine bağlı mahalle
 Gözerek, Karakoçan - Elâzığ ili Karakoçan ilçesine bağlı köy

Gözerek


The third USS Adirondack (AGC-15) was laid down on 18 November 1944 under a Maritime Commission contract by the North Carolina Shipbuilding Company in Wilmington, North Carolina; launched on 13 January 1945, sponsored by Mrs. E. L. White; transferred to the Navy on 4 February 1945; towed to the Philadelphia Naval Shipyard for conversion; and commissioned on 2 September 1945, the day Japan surrendered on board the battleship  in Tokyo Bay.

Service history

1945–1950
The ship was designed as an amphibious force flagship, a floating command post with advanced communications equipment and extensive combat information spaces to be used by the amphibious forces commander and landing force commander during large-scale operations.  After shakedown training in the Chesapeake Bay from 25 September to 12 October 1945, Adirondack assumed the duties of flagship for Commander, Operational Development Force (CTF 69), and operated out of Norfolk until August 1949, when she was scheduled to participate in an Antarctic expedition. However, that project was cancelled, and Adirondack reported to the Philadelphia Naval Shipyard for inactivation. On 1 February 1950, she was placed in reserve, in service, as flagship of the Philadelphia Group, Atlantic Reserve Fleet.

1951–1953
Over a year later, the command ship returned to the active fleet.  Following a recommissioning ceremony in Philadelphia on 4 April 1951, Adirondack reported to the Atlantic Fleet Training Command in Norfolk, Virginia, for inspection and training.  She returned to Philadelphia on 3 June to complete final preparations for a tour in the Mediterranean as flagship for the Commander in Chief, Allied Forces in southern Europe (CINCSOUTH), and for the Commander in Chief, U.S. Naval Forces, Northeastern Atlantic and Mediterranean Fleets (CINCNELM).

Adirondack steamed to the Mediterranean, and on 18 August, moored in Naples, which was to be her home port for almost two years.  In addition to her duties as Flagship for CINCSOUTH and CINCNELM, she coordinated activities of units of the 6th Fleet as they arrived and departed and assumed the administrative duties of senior officer present afloat.  After 14 June 1952, Adirondack also served as the flagship for Commander, Subordinate Command, Northeastern Atlantic and Mediterranean Fleets, and then for Commander, Fleet Air, Eastern Atlantic and Mediterranean.  On 29 May 1953, she departed Naples and returned to the Norfolk Naval Shipyard for overhaul and reassignment.

1954
Following a shakedown and training cruise to Guantanamo Bay, Adirondack headed back to Norfolk, Virginia, and on 28 October, became flagship for Commander, Amphibious Force, Atlantic Fleet.  She sailed from Norfolk on 12 February 1954 to conduct a tour of inspection of amphibious bases in the Caribbean area.  In a transfer of flags at San Juan, Puerto Rico, on 23 March, Commander Amphibious Group Four (COMPHIBGRU FOUR) shifted his flag to Adirondack.  One week later, the amphibious command ship participated in Operation "Sentry Box" held off Vieques, Puerto Rico.  The exercise was the first joint Army-Navy exercise in the Atlantic since the fall of 1952 and employed more than 3,000 native Puerto Rican troops of the Army.  This rigorous operation touched off a year of Atlantic Fleet exercises in which Adirondack played a major role.

In April COMPHIBGRU FOUR—still embarked in Adirondack – was designated Commander of the umpire group for LANTAGLEX-54, a full-scale amphibious assault on Onslow Beach, North Carolina.  The umpire group exercised the participating units, evaluated training, and assessed "damage" inflicted by the "hostile" units.  Another exercise, "Packard V," was held in May and consisted of a naval gunfire demonstration in the Chesapeake Bay and a full-scale D-day assault on Onslow Beach, directed from Adirondack by COMPHIBGRU FOUR.

On 20 July, the ship departed Norfolk for Operation Keystone, a combined land, sea, and air maneuver in the Mediterranean involving forces of the countries of the North Atlantic Treaty Organization.  Planning conferences were held in Naples, Italy, and the amphibious task force sortied on 30 August with observers from the United Kingdom, France, Italy, Greece, and Turkey embarked in Adirondack.  On 4 September, the task force landed more than 1,500 Marines on the beaches at Dikili, Turkey.  The flagship arrived back in Norfolk on 27 September and immediately began preparations for the next series of drills.

On 22 October, she departed Norfolk to rendezvous with other ships participating in Operation "NORAMEX" off the coast of Labrador.  A battalion of marines landed on the beaches of Hamilton Inlet on 1 November to test amphibious cold weather doctrine and equipment.  After a successful drill, Adirondack sailed on 3 November for Bogue Inlet, North Carolina, for a full-scale assault climaxing the amphibious phases of the Atlantic Fleet training cycle for 1954.  She returned to Norfolk on 20 November and leave and upkeep.

1955
During 1955, Adirondack served as umpire for "ANGEX II," a naval gunfire exercise held in February off Vieques and Culebra, Puerto Rico.  In early March she observed the "TRAEX 11-55" landing off Vieques as part of the umpire group for the atomic defense exercise phase.  She remained in port in Norfolk from 9 March to 11 April and headed south for "TRAEX 111-55" off Vieques.  She returned to Norfolk for inactivation; was placed out of commission, in reserve, on 9 November 1955; and transferred to the Maritime Administration for berthing with the James River unit of the National Defense Reserve Fleet.

Adirondack was stricken from the Navy list on 1 June 1961 and sold on 7 November 1972 to Union Minerals and Alloys Corporation of New York City for scrap.

References

External links
navsource.org: USS Adirondack AGC-15

Adirondack-class command ships
Ships built in Wilmington, North Carolina
1945 ships
Cold War amphibious warfare vessels of the United States

USS Adirondack (AGC-15)


Hamamelidaceae, commonly referred to as the witch-hazel family, is a family of flowering plants in the order Saxifragales.  The clade consists of shrubs and small trees positioned within the woody clade of the core Saxifragales. An earlier system, the Cronquist system, recognized Hamamelidaceae in the Hamamelidales order.

Description

The Hamamelidaceae are distinguishable from other families in the Saxifragales due to the range of floral characteristics that are generally uniform though all genera.  Uniform characteristics include stipules borne on stems with leaves often 2-ranked. Genera usually have a two carpel gynoecium, although some species show variation.  Other characteristics include a multicellular stigma, with shallow papillae or ridges.

Anthers
Anther structure and the modes of opening are considered to be one of the most important features in the systematics and evolution of hamamelids.  The anthers in Hamamelids are on average shorter than in other families in the Saxifragales. The anther valve openings are unique pleismorphic features that contrast with the simple longitudinal slits of the anthers in the upper Hamamelidae where the pollen is predominantly wind-driven.

The three types of anthers found in the Hamamelidaceae are:

 Type 1) The theca (or sheath of anther) opens like a window with two wings; a common anther type.
 Type 2) There is one valve opening to reveal two pollen sacs.  Five genera in the Hamamelidoideae subfamily, confined to the Southern Hemisphere (Trichcladus, Dicoryphe, Ostrearia, Neostrearia, Noahdendron) are known to have this anther type.
 Type 3) One valve opens a wing of anther tissue towards the center of the flower revealing one pollen sac.  The two genera, Exbucklandia and Hamamelis is known to have this anther type.

Pollen

Plants of the Hamamelidaceae have sticky pollen, which may have influenced the type of pollination that is seen in this family.  Pollination is predominantly via insects or wind.  However, the insect-pollinated genus Disanthus has been known to wind-pollinate (although inefficiently) in the event pollinators do not visit its flowers. The genus Rhodoleia is unique because it is bird-pollinated.

The pollen structure in the lower Hamamelidae is relatively uniform.  The pollen patterns are tricolpate with reticulate exines.

Flowers

The petals of the Hamamelidaceae are generally narrow and ribbon-like.  The exceptions are the genera Corylopsis and Rhodoleia, which have spathulate or circular-like petals.

The flowers of Hamamelidaceae are mostly bisexual with perianth parts, which mature to fruits arranged in spikes, racemes or nonglobose heads.

Breeding systems

The anemophilous groups within the Hamamelidaceae are often andromonoecious. Self-incompatibility is common, but self-compatibility occurs in some genera such as Hamamelis.

Taxonomy

The fossil record dates from the Eocene. Hamamelidaceae was established by Brown in 1818 as the Hamamelideae, including four genera. The phylogenetic relationship of the Hamamelidaceae have been revisited several times since the first comprehensive classification of the family in 1930. This was clarified in 1998 by the molecular phylogenetic work of the Angiosperm Phylogeny Group (APG) which placed the family within the eudicot order Saxifragales. In doing so, it separated one of the existing subfamilies, the Altingioideae, which formed the basal group, into its own family within the order, the Altingiaceae.

Subdivision

Subfamilies

The infrafamilial classification of the Hamamelidaceae has been controversial, and has undergone a number of revisions based on morphology, the best known of which are those of Harms (1930) and Endress (1989).

Morphological and DNA studies have supported monophyly of the Hamamelidoideae and have recognized the separation of the Rhodoleioideae and Disanthoideae subfamily and newly erected Mytilarioideae.

The relationships between Exbucklandioideae and the other subfamilies have proven controversial.  The unresolved monophyly of Exbucklandioideae and the clades of Disanthoideae, Rhodoleioideae, Exbucklandioideae or even Mytilarioideae being a sister clade to Hamamelidoideae may have been a result of differing DNA methodologies researchers have used to produce phylogenetic trees and the inclusion or exclusion of certain genera used as outgroups in their analyses.  However, the sister relationship of Disanthoideae and Hamamelidoideae has been well supported, although some researchers do not support this.  Strong support for making Altingioideae a family has been recognized by textbooks and the Angiosperm Phylogeny Group.  Research continues to resolve the deep relationships of the subfamilies within the Hamamelidaceae by incorporating whole or fragmentary fossil evidence.

Hamamelidaceae contains 27-30 genera and 80-140 species distributed among five to six subfamilies.  The subfamilies are Exbucklandioideae, Rhodoleioideae, Mytilarioideae, Disanthoideae, Hamamelidoideae, and Altingioideae, which has been elevated to a family Altingiaceae in some recent treatments. Many of the subfamilies are monotypic and the majority of the species lie within the Hamamelidoideae, which has 22 genera.

The long-standing question of whether Altingioideae should be a separate family has been assessed and supported by morphological and molecular phylogenetic studies.
The resulting subfamilial structure was eventually resolved in a series of molecular studies in the late 1990s, resulting in five distinct subfamilies, the majority of the genera residing in the nominative subfamily, Hamamelidoideae:
Subfamilies (number of genera)
 Exbucklandioideae (1 genus; Exbucklandia)
 Rhodoleioideae (1 genus; Rhodoleia)
 Mytilarioideae (2 genera; Mytilaria, Chunia)
 Disanthoideae (1 genus; Disanthus)
 Hamamelidoideae (22 genera; see Tribes below)

Tribes

The relatively large size of subfamily Hamamelidoideae and its further subdivision into tribes has also been a matter of study and controversy. Six tribes are now recognized. The revised structure has greatly reduced Hamamelideae to a monotypic taxon, which had previously been further divided into subtribes:
 Corylopsideae (1 genus; Corylopsis)
 Dicorypheae (5 genera; Dicoryphe, Trichocladus, Neostrearia, Noahdendron, Ostrearia)
 Eustigmateae (4 genera; Eustigma, Fortunearia, Sinowilsonia, Molinadendron)
 Fothergilleae (7 genera;  Fothergilla, Parrotiopsis, Parrotia, Shaniodendron, Sycopsis, Distylium, Distyliopsis)
 Hamamelideae (1 genus; Hamamelis)
 Loropetaleae (4 genera; Loropetalum (including Tetrathyrium), Maingaya, Embolanthera, Matudaea)

Genera

Chunia (1 species; Hainan)
Corylopsis (winter-hazel; about 30 species; east Asia)
Dicoryphe
Disanthus (1 species; east Asia)
Distyliopsis
Distylium (about 10 species; east Asia, Himalayas)
Embolanthera
Eustigma
Exbucklandia (3 species; Assam, China, southeast Asia)
Fortunearia (1 species; eastern China)
Fothergilla (fothergilla; 3 species; southeastern U.S.)
Hamamelis (witch-hazel; 4 species; eastern North America, east Asia)
†Langeria (Wolfe) & Wehr) Eocene 1 species
Loropetalum (three species; east Asia)
Maingaya
Matudaea
Molinadendron
Mytilaria
Neostrearia
Noahdendron
Ostrearia
Parrotia (Persian ironwood; 1 species; Alborz Mountains of southwest Asia)
Parrotiopsis (1 species; Himalaya)
Rhodoleia (about 7 species; southeast Asia)
Sinowilsonia (1 species; western China)
Sycopsis (about 7 species; southeast Asia)
Tetrathyrium
Trichocladus

Distribution and habitat

The Hamamelidaceae were widely distributed in the Northern Hemisphere during the Upper Cretaceous and early Tertiary.
 Quaternary glaciation across the Northern Hemisphere caused the extinction of numerous species and the restricted distribution of others. Hamamelidaceae were obliterated from Europe along with numerous other genera of plants that were unable to escape the ice sheets due to geography (the Mediterranean Sea and Alps forming barriers that did not exist in North America and Asia)

The largest subfamily, the Hamamelidoideae, is now distributed in North America and western and eastern Asia.  The Hamamelidoideae subtribe Dicoryphinae is now restricted to the African (including Madagascar and Comores) and Australian continents.

Disanthoideae and Rhodoleioideae are now restricted to southern China and the Caucasus region.  Mytilarioideae is restricted to eastern Asia.  Altingioideae is now restricted to eastern Asia and western Asia and North America between central Mexico and Belize.

References

Bibliography

Books and theses

Articles

APG

Websites

  (see also Angiosperm Phylogeny Website)

 Hamamelidaceae  in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants.

Saxifragales families

Hamamelidaceae


Sylescaptia este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Sylescaptia

Sylescaptia


Ce? Unde? Când? (în , pronunțat în rusă Șto? Gde? Kogda?) este un joc intelectual de televiziune rusesc, bine-cunoscut în țările fostei URSS. Jocul reprezintă o emisiune-concurs în care o echipă de șase jucători caută răspunsuri la întrebările puse de telespectatori, timp de un minut, prin metoda brainstorming. Pentru fiecare răspuns corect echipa primește un punct, iar în cazul unui răspuns incorect, punctul îl primește echipa telespectatorilor. Câștigă echipa care prima acumulează șase puncte. Jocul a fost creat de Vladimir Voroșilov, redactor fiind Natalia Stețenko. Prima emisiune a fost difuzată pe 4 septembrie 1975. În prezent emisiunea este produsă pentru televiziune de compania TV Igra, cu difuzare live pe postul central de televiziune Pervîi Kanal, în reluare emisiunile fiind difuzate și pe alte canale.

Referințe

Legături externe
Ce? Unde? Când?
 Vladimir Voroshilov. The Phenomenon of the Game (a 1982 book)
"What? Where? When?" portal and game archive
Links to "What? Where? When?" around the world
Baza de întrebări "Ce? Unde? Când?"

 Canal YouTube oficial «Ce? Unde? Când?»

Emisiuni de televiziune din Rusia

Ce? Unde? Când?


Jumpei Arai (født 22. juli 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub AC Nagano Parceiro.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jumpei Arai (fodboldspiller, født 1989)


O halo circunscrito é um fenômeno ótico pertencente à família dos halos de gelo. Sua forma depende da altura que o sol se encontra acima do horizonte, mas normalmente se caracteriza por uma oval ao redor do sol e tangente ao halo de 22º nos pontos superior e inferior, estando por fora deste último nos outros pontos.

Quando o sol está abaixo dos 29 graus de altura o halo circunscrito se quebra em dois fenômenos separados, chamados Arco Tangente Superior e Arco Tangente Inferior. Contudo, o limite de 29 graus é teórico; estando o sol abaixo dos 35 graus as partes laterais do halo circunscrito são normalmente imperceptíveis e já passa a impressão de ter se transformado nos arcos tangentes.

Na foto à direita aparece o halo de 22º (interno) e o halo circunscrito (externo). No ponto superior os dois se somam e essa região aparece mais brilhante (o mesmo ocorrendo para o ponto inferior, não enquadrado na foto).

Formação
O halo circunscrito é formado pela interação da luz solar (ou lunar) com cristais de gelo presentes em nuvens de alta altitude, principalmente cirrostratus e cirrus. Os cristais normalmente apresentam-se de duas formas principais: placas hexagonais e prismas hexagonais. Os prismas hexagonais são responsáveis pela formação do halo circunscrito (assim como dos arcos tangentes).

Os prismas hexagonais são colunas alongadas com duas faces basais e 6 faces prismáticas.

As faces são convencionalmente numeradas da seguinte forma: as faces basais recebem os números 1 e 2; as faces prismáticas são numeradas sequencialmente de 3 a 8.

Para que o halo circunscrito (assim como arcos tangentes) ocorra é necessário que haja uma população de prismas hexagonais com suas faces basais  na vertical. Ou seja, eles estão orientados como se estivessem "deitados", podendo girar em torno do eixo vertical e do eixo longitudinal.

A luz solar ou lunar entra por uma face prismática e sai por outra face prismática que não a imediatamente vizinha, mas na próxima. A trajetória então é a 3-5 (duas refrações).

Cores e Formato do Halo Circunscrito / Arcos Tangentes

As duas refrações separam as cores do espectro da luz, contudo, as cores do halo circunscrito / arcos tangentes não são puras. Com a exceção do vermelho na borda interna, as outras cores acabam sendo o resultado de uma mistura de vários comprimentos de onda.

O formato do fenômeno muda de acordo com a altura do sol. Isso se deve ao fato do ângulo de incidência da luz solar sobre a face 3 se alterar de acordo com o horário do dia, gerando diferentes desvios na trajetória da luz ao passar pelo cristal.

A animação ao lado mostra a evolução do formato desse fenômeno desde o momento que o sol se encontra no zênite (ponto mais alto do céu) até o momento em que ele está no horizonte . Foi incluído, também, o halo circular (ou de 22 graus) para referência.

Na animação é possível perceber quando o halo circunscrito se transforma nos arcos tangentes.

O halo circunscrito / arcos tangentes toca o halo circular nos pontos superior e inferior; nos outros pontos ele aparece sempre por fora do circular.

Ocorrências e Onde Observá-lo no Céu
O halo circunscrito se forma em volta do sol em qualquer horário do dia. Seu formato muda dependendo da posição do sol e, para alturas inferiores a 29 graus, o halo se quebra em dois, passando a se chamar arco tangente superior e arco tangente inferior. Dessa forma, no Brasil, os arcos tangentes podem ser observados nas primeiras horas depois do nascer do sol ou nas horas que antecedem o pôr do sol.

Aprofundamento

Desvio Mínimo
Ao passar pelas faces 3 e 5 do cristal, o raio de luz passa por um desvio provocado pelas duas refrações. Esse desvio, contudo, nunca pode ser inferior a 22 graus, de acordo com a Lei de Snell (Lei das Refrações). Assim, não será encontrado nenhum ponto do halo circunscrito ou dos arcos tangentes em locais situados a menos de 22 graus de distância angular do sol.

Para cada posição do cristal em torno do eixo vertical e dependendo da altura do sol, haverá um determinado valor para o desvio mínimo (podendo ser 22 graus ou mais). Para uma certa altura do sol, o valor do desvio mínimo para uma dada posição do cristal determinará um ponto do halo circunscrito. Entretanto, desvios maiores que o mínimo também ocorrem, de modo que outros pontos são definidos para fora do halo em si, provocando um certo brilho esbranquiçado nas regiões externas ao halo.

A figura ao lado mostra o efeito. Desvios mínimos são mais comuns, ou seja, mais numerosos e geram a parte mais brilhante do halo (a parte mais interna). Desvios diferentes do mínimo geram o brilho mas regiões mais externas. Isso explica o fato das cores não serem puras; uma cor é contaminada por outras cores geradas por desvios diferentes. Como exemplo, o azul gerado pelo desvio mínimo é contaminado por outras cores geradas no mesmo local por desvios diferentes do mínimo.

Dimensões
O halo circunscrito é formado por cristais com dois graus de liberdade (rotação em torno do eixo vertical e do eixo longitudinal), de modo que o fenômeno é formado pelo halo em si, mais forte, e uma área levemente esbranquiçada externa ao halo.

Software Utilizado
Para as figuras dos cristais com as trajetórias dos raios solares, assim como para a animação das posições do halo circunscrito / arcos tangentes para várias alturas do sol, foi utilizado o software de simulação de halos "Halopoint 2.0", escrito por Jukka Ruoskanen.

Ver também

 Halo de 22°
 Halo de 46°
 Arco circum-horizontal
 Arco circunzenital

Fenômenos ópticos
Fenômenos meteorológicos

Halo circunscrito


Als Doppelanschluss wurde in der Zeit von 1980 bis 1995 ein spezieller Telefonanschluss der  Deutschen Bundespost bezeichnet, welcher über zwei analoge Kanäle verfügte.

Der Doppelanschluss wurde durch eine doppelte Anschlussdose, z. B. VDo4/4 oder TAE 6 NFF mit jeweils zwei Doppeladern, angeschlossen und konnte somit unabhängig z. B. für Telefonie und Daten/Faxkommunikation oder zwei Telefone genutzt werden.

Bis zum 31. Dezember 1995 gab es einen Sondertarif für einen zweiten analogen Telefonanschluss. Der monatliche Grundpreis betrug nur etwa die Hälfte des Erstanschlusses. Ein solcher Doppelanschluss verfügte über zwei separate Rufnummern, die individuell ins Telefonbuch eingetragen werden konnten.

Seit dem 1. Januar 1996 gibt es den verbilligten Tarif für den Zweitanschluss nicht mehr und seit dem 1. Juli 1996 ist ein Doppelanschluss hinsichtlich Grundgebühr teurer als ein ISDN-Anschluss, bei dem man zwei Nutzkanäle und mindestens drei Rufnummern hat.  Die zunehmende Verbreitung von digitaler Telekommunikation und ISDN machte den Doppelanschluss nahezu überflüssig und findet sich nicht mehr im Angebot der Telekom. Bestehende Anschlüsse konnten jedoch weiter betrieben werden.

Literatur

Fußnoten

Telekommunikationsgeschichte (Deutschland)
Kommunikationstechnik

Doppelanschluss


Svijet

Događaji

Konvencija UN-a o psihotropnim tvarima

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Pravo u 1971.


Tucker Swanson McNear Carlson (født 16. maj 1969) er en amerikansk konservativ politisk kommentator, der har arbejdet for Fox News. Carlson er også medgrundlægger af netnyhedsmediet The Daily Caller, som han tidligere var chefredaktør for. Han har været vært på MSNBC-programmet Tucker og medvært på CNN's Crossfire. Carlson var vært på Tucker Carlson Tonight på Fox News frem til slut april 2023.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Artikler af Tucker Carlson på The Daily Caller

Journalister fra USA
Politiske kommentatorer fra USA
Personer fra San Francisco
Tv-værter fra USA

Tucker Carlson


L'Ouzbékistan participe aux Jeux olympiques d'été de 2000 à Sydney. Il s'agit de sa  aux Jeux d'été. La délégation est composée de 70 athlètes engagés dans 12 sports différents.

Ouzbékistan
2000
Jeux

Ouzbékistan aux Jeux olympiques d'été de 2000


Valpaços Portekiz'de aynı adı taşıyan Valpaços belediyesine bağlı olan, 34,21 km2 yüzölçümüne sahip, 4.421 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Valpaços

Valpaços (bucak)


Iberolacerta ist eine Gattung der Echten Eidechsen (Lacertidae) die disjunkt in bergigen Regionen des südlichen Europa vorkommt. Das Verbreitungsgebiet umfasst das zentrale Portugal, das zentrale und nördliche Spanien, die französischen Pyrenäen, das nordwestliche Kroatien, Slowenien und die angrenzenden Gebiete Norditaliens. Vorkommen von I. horvathi im südlichen Deutschland beruhen wahrscheinlich auf Aussetzung durch den Menschen.

Merkmale
Iberolacerta-Arten sind kleine Eidechsen, die eine Kopf-Rumpf-Länge von bis zu 85 mm erreichen. Kopf und Körper sind leicht abgeflacht. Ausgewachsene Weibchen werden größer als die Männchen. Auf der Prämaxillare sitzen sieben bis neun Zähne, das Flügelbein ist unbezahnt. Der Hemipenis der Männchen besitzt kronenförmige Tuberkeln und hakenartige Stacheln.

Die Grundfärbung der Eidechsen ist braun oder grau, seltener grün oder bläulich. Der Rücken ist mit Streifen, Bändern, einem dunklen Streifen entlang der Rückenmitte oder zwei Punktreihen gemustert. Die Männchen von I. cyreni, I. galani und I. monticola besitzen eine von den Weibchen abweichende Färbung und haben grüne Rücken und marmorierte Flanken. Auf der Schulterregion zeigt sich bei I. monticola, I. galani und I. martinezricai ein blauer Fleck. Die Bauchseite ist weißlich, hellgelb, orangegelb oder grün gefärbt, manchmal mit einem bläulichen oder pinken Einschlag. Der Übergang zwischen Bauch- und Flankenfärbung ist, außer bei I. aurelioi, mit blauen Punkten markiert. Die Kehle hat normalerweise die gleiche Färbung wie der Bauch. Nur bei I. aurelioi und I. horvathi ist die Kehle weiß, während der Bauch gelb ist. Die Bauchseite kann einfarbig sein oder Flecken aufweisen. Jungtiere besitzen oft leuchtend grünliche oder blaue Schwänze.

Lebensraum
Die meisten Iberolacerta-Arten kommen ausschließlich im Gebirge und häufig in großen Höhen vor. Sie bevorzugen felsige Habitate mit glatten Felsoberflächen oder leben auf und unter Geröll. Lediglich I. monticola lebt im Nordwesten von Spanien auch auf Meereshöhe in feuchten Tälern und Klippen.

Fortpflanzung
Während der Paarung beißen die Männchen in die Flanken der Weibchen. Ein Gelege besteht für gewöhnlich aus drei bis zehn Eiern. Die Embryos in frisch gelegten Eiern sind bei den in den Pyrenäen heimischen Arten oft schon weit entwickelt, ähnlich weit, wie bei der ovoviviparen Waldeidechse (Zootoca vivipara). Die Zeit bis zum Schlupf ist relativ kurz und beträgt bei Gefangenschaftsnachzuchten 30 bis 33 Tage.

Arten

 Spanische Gebirgseidechse (Iberolacerta cyreni (Müller & Hellmich, 1937))
 Galans Gebirgseidechse (Iberolacerta galani Arribas, Carranza & Odierna, 2006)
 Kroatische Gebirgseidechse (Iberolacerta horvathi (Méhely, 1904))
 Martinez-Rica-Gebirgseidechse (Iberolacerta martinezricai (Arribas, 1996))
 Iberische Gebirgseidechse (Iberolacerta monticola (Boulenger, 1905))
Untergattung Pyrenesaura (Arten der Pyrenäen)
 Val-d'Aràn-Gebirgseidechse (Iberolacerta aranica (Arribas, 1993))
 Aurelios Gebirgseidechse (Iberolacerta aurelioi (Arribas, 1994))
 Pyrenäen-Gebirgseidechse (Iberolacerta bonnali (Lantz, 1927))

Literatur
 E. Nicholas Arnold, Oscar Arribas, Salvador Carranza: Systematics of the Palaearctic and Oriental lizard tribe Lacertini (Squamata: Lacertidae: Lacertinae), with descriptions of eight new genera (= Zootaxa. 1430). Magnolia Press, Auckland 2007, Digitalisat (PDF; 2,76 MB).

Weblinks

Echte Eidechsen
Lacertidae

Iberolacerta


An Festuca schischkinii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Krivot.. An Festuca schischkinii in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca schischkinii


Kemiriciler (), yaşadıkları çevreye uyum bakımından çok başarılı olan bir memeli takımıdır.

Alt ve üst çenelerinde ikişer tane sürekli büyüme eğiliminde olan kesici dişler bulunur ve köpek dişleri yoktur. Gözler başın her iki yanında toplandığından hem önlerini hem arkalarını aynı derecede görebilirler. Çok iyi koşar, tırmanır, sıçrar ve yüzerler. Yılda birkaç kere ve her batında 1-18 yavru doğurabilirler.

Çoğu kemirici, sağlam gövdeli, kısa uzuvları ve uzun kuyrukları olan küçük hayvanlardır. Keskin kesici dişlerini yiyecekleri kemirmek, yuvaları kazmak ve kendilerini savunmak için kullanırlar. Genellikle tohum veya diğer bitki materyallerini yerler. Sosyal hayvanlardır ve birçok tür, birbirleriyle karmaşık iletişim yolları olan toplumlarda yaşar.

Türkiye'nin kemiricileri
Türkiye'de 11 familyaya bağlı, 75 tür kemirici bulunur.

 Familya: : Kuyruk uzun ve kıllıdır. Gündüzleri aktiftirler.
 Familya: : Kuyrukları geniş ve üstten basıktır. Gözler ve kulaklar küçük, bacaklar kısadır. Uzun süre su altında kalabilirler.
 Familya: : Tahılları yuvalarına taşıyarak biriktirirler.
 Familya: : Fare-sıçan benzeri türlerce zengin bir gruptur. Orta Asya'nın ve Afrika'nın steplerinde ve çöllerinde yaşarlar.
 Familya: : Gözler, körelerek deri altına çekilmiştir. Toprak altında yaşarlar, geceleri aktiftirler.
 Familya: : Kuyruk oldukça uzun, kulaklar büyüktür. İşitme duyuları çok iyi gelişmiştir.
 Familya: : Kuyruk gövdeden uzundur ve üzeri kıllarla ya da halka şeklindeki pullarla kaplıdır.
 Familya: : Bir kısmı sıçrayıcı türdendir. İyi koşar, iyi tırmanırlar. Kış uykusuna yatarlar.
 Familya: : Vücutları kanguruya benzer. Sıçrayarak hareket ederler. Görme ve işitme duyuları iyi gelişmiştir. Kuyruk uzundur.
 Familya: : Karayipler'e özgü, hutia adıyla da bilinen kemiriciler
 Familya:  + Myocastoridae: Toprak üzerinde veya ağaçlarda yaşarlar, nutrialar iyi yüzerler.
 Familya: : Sırtları diken şeklini almış uzun kıllarla kaplıdır. Tehlike anında yumak şeklini alır ve dikenlerini oynatarak ses çıkarır. Gececildir.

Sınıflandırma
 Alt takım
 Familya
 Familya
 Alt takım
 Üst familya
 Familya
 Üst familya
 Familya
 Familya
 Alt takım
 Familya
 İnfra takım
 Familya
 İnfra takım
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Parv takım
 Familya †
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Alt takım
 Üst familya
 Family
 Alt familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Familya
 Alt takım
 Familya
 Familya
 Familya

Filogeni
Yaşayan kemirici familyaları arası akrabalık ilişkilerini gösteren aşağıdaki kladogram, Fabre vd.'nin 2012'deki çalışmasından alınmıştır.

Kaynakça

Kemiriciler


Ramón de Garciasol (eigentlich Miguel Alonso Calvo, * 29. September 1913 in Humanes de Mohernando; † 14. Mai 1994 in Madrid) war ein spanischer Schriftsteller, Literaturkritiker und Essayist.

Der aus einer Handwerkerfamilie stammende Calvo erhielt auf Grund seiner hohen Begabung ein Stipendium, das ihm ein Jurastudium am Instituto de Enseñanza Media und dann an der Universidad Central de Madrid ermöglichte, bevor der Ausbruch des Spanischen Bürgerkrieges seine Ausbildung beendete. 1936 erschien sein erster Gedichtband Poemas del tiempo nuevo, dem im Folgejahr Alba de sangre folgte, beide noch unter seinem eigenen Namen veröffentlicht.

In den Folgejahren zählte Calvo vorübergehend zur Juventud Creadora, einer Gruppe junger Dichter unter Leitung von José García Nieto, die sich um die Zeitschrift Garcilaso gruppierte, und der Autoren wie José María Valverde, Rafael Laffón, Pedro de Lorenzo, Jesús Juan Garcés und Jesús Revuelta angehörten. Später wurde er der Gruppe der Generation 1936 zugerechnet wie die Dichter José Luis Cano und Dionisio Ridruejo und die Essayisten José Luis López Aranguren, Pedro Laín Entralgo, Julián Marías und José Manuel Blecua.

Ab den 1950er Jahren veröffentlichte zahlreiche Gedichtbände unter dem Namen Ramón de Garciasol. Ab den 1970er Jahren erschienen neben zwei Sammlungen von Kurzgeschichten (Correo para la muerte, 1973, und Las horas del amor y otras horas) mehrere autobiographische Schriften, darunter die große Autobiographie Cuadernos de Miguel Alonso (1943-1983), die 1989 in der Zeitschrift Anthropos und 1991 in Buchform veröffentlicht wurde. Außerdem verfasste Garciasol Essays und biographische Schriften u. a. über Miguel de Cervantes, Francisco de Quevedo, Rubén Darío und Miguel de Unamuno.

Für seine Werke wurde Garciasol u. a. mit dem Premio Pedro Henríquez Ureña der Asociación Cultural Iberoamericana (1961), dem Premio Fastenrath der Real Academia Española de la Lengua, dem Premio Álamo de Poesía, dem Preis der Asociación Café Marfil de Elche und dem Premio Rodrigo Caro de Poesía ausgezeichnet. 1990 erhielt er wie Rafael Alberti, José Hierro und Leopoldo de Luis eine Silbermedaille der Universität Turin, wo er ein Seminar über Antonio Machado gehalten hatte. Im gleichen Jahr wurde er auch mit der Goldmedaille von Kastilien-La Mancha ausgezeichnet. 1994 starb Ramón de Garciasol an den Folgen eines schweren Schlaganfalls.

Werke
Lyrik
Poemas del tiempo nuevo, 1936
Alba de sangre, 1937
Defensa del hombre, 1950
Canciones, 1952
Palabras mayores, 1952
Tierras de España, 1955
Del amor de cada día, 1956
La madre, 1958
Sangre de par en par, 1960
Poemas de andar España, 1962
Fuente serena, 1964
Herido ver, 1965
Antología provisional, 1967
Apelación al tiempo, 1968
Del amor y del camino, 1970
Los que viven por sus manos, 1970
A mi son, 1972
Atila, 1973
Poemas testamentarios, 1973
Decido vivir, 1976
Libro de Tobía, 1976
Mariuca, 1977
Memoria amarga de la paz de España, 1978
Segunda selección de mis poemas, 1980
Escuela de la pobreza, 1981
Recado de El Escorial, 1982
Poemas alcarreños, 1984
Testimonio de la palabra, 1984
Notaría del tiempo, 1985
Epik
Correo para la muerte, Kurzgeschichten, 1973
Las horas del amor y otras horas, Kurzgeschichten, 1976
Diario de un trabajador, Autobiographie, 1983
Cuadernos de Miguel Alonso (1943-1983), Autobiographie, 1989, 1991
Essays und Schriften
Vida heroica de Miguel de Cervantes, 1944
Una pregunta mal hecha: ¿qué es la poesía?, 1954
Cervantes y el hombre actual, 1966
Hombres de España: Cervantes, 1968
Quevedo, 1976
Rubén Darío en sus versos, 1978
Unamuno: al hilo de 'Poesías', 1907, 1980
Cervantes, 1982
Claves de España: Cervantes y el Quijote

Weblinks

mcn Biografías: Garciasol, Ramón de (1913-1994)
Aache Ediciones - Ramón de Garciasol
PoesiaPoemas - Poemas de Ramón de Garcíasol

Autor
Literatur (Spanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Lyrik
Roman, Epik
Autobiografie
Essay
Geboren 1913
Gestorben 1994
Mann

Ramón de Garciasol


වත්මන් ශ්‍රේණිගත කිරීම් අනුව ලොව අංක 3 ස්ථානයේ පසුවන ස්කොෂ් ක්‍රීඩිකාවයි. ඇය මැලේසියාව වෙනුවෙන් තරඟ කරන්නීය.

1983 උපත්
ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ

නිකොල් ඩේවිඩ්


Vali Niculescu (n. 17 februarie 1930, București) este o soprană considerată una dintre vocile de aur ale operetei române.

Născută într-o familie cu legături în vodevilul bucureștean, își manifestă pasiunea pentru muzică de la o vârstă fragedă. În 1950 dă admiterea la Conservatorul "Ciprian Porumbescu" din București, la Facultatea de instrumente și canto, specialitatea canto clasic. Aici a studiat cinci ani în clasa de canto a profesoarei emerite Arta Florescu și clasa de operă a renumiților profesori Jean Rânzescu, Constantin Bobescu și Ioan Chirescu.

Debut
Își face debutul în București pe scena Teatrului de Operă și Balet în rolul Rosinei din Bărbierul din Sevilla și câștigă notorietate în rolurile lui Blondchen din Răpirea din Serai și Siebel în Faust. În următorii ani, concurează și câștigă premii naționale și internaționale. Este laureată a concursului internațional de interpretare "Mozart" din Salzburg în 1956 și câștigă primul loc la concursul național al tinerilor soliști la categoria canto în 1962.

Cariera
In 1960 se angajează la Teatrul Național de Operetă unde va primi roluri principale în opere comice, operete și muzicaluri din repertoriul național și internațional. Vocea ei cristalină, pe tot largul ambitusului, cu acut sigur, mediu captivant, capabil de cele mai subtile nuanțe, grav neobișnuit de sonor și comunicativ, a slujit muzica operetei de la J. Strauss, Zeller, Kalman, Lehar, Offembach, de la Herve la Rodgers, Loewe, Bernstein, dar și la Kirculescu, Grigoriu, Dendrino, M. Țeicu, încununând succes după succes și deschizând noi drumuri interpretative.

Pentru una din primele ei performanțe în Don Pasquale, criticii își dau imediat seama de talentul actoricesc deosebit al sopranei:

"O excelență impresie ne-a produs tânăra soprana Vali Niculescu în rolul Norinei. Posedând o voce frumoasă, pură, cu un timbru cristalin, pătrunzător, cântăreața dispune și de o tehnică bine pusă la punct, evidențiată în pasajele de coloratură, mai ales în celebra cavatină din actul I. Totodată, Vali Niculescu s-a dovedit și o talentată actrița, deosebit de indicată pentru asemenea roluri"

Un alt rol foarte cunoscut este cel al Anitei în premiera românească a piesei "Poveste din Cartierul de Vest". Și aici reușește să câștige aprecierea tuturor celor care o văd. Smaranda Oțeanu, critic muzical la ziarul Scînteia scrie:

"Valli Niculescu, de neîntrecut, în Anita, vibrantă, cu treceri spectaculoase de la vesela iubită a lui Bernardo, cea plină de vervă, la femeia cu fața încremenită de durere care privește în gol și știe că nimeni nu-i va da alinarea. De mare profunzime este scena întâlnirii la barul lui Doc cu cei care i-au ucis iubitul. Nu-i vorba nici de experiență, nici de cristalinul vocii, nici de mobilitatea scenică… ci de talent, de un foarte mare talent"

Talentul a venit întotdeauna însoțit de multă muncă. Vali Niculescu devine un artist complet între 1960 și 1990. Participă la numeroase turnee în străinătate începând cu anii '60. Cântă în Polonia, în Germania în Stuttgart, Dortmund și Regensburg, în Italia, Belgia, Ungaria, Bulgaria și Israel. Are recitaluri săptămânale la radio și integrale televizate dintre care amintim "Directorul de Scenă" de Mozart, "Poveste din Cartierul de Vest" de Bernstein și "Sânge Vienez" de Johan Strauss. În plus, capătă experiență pe cele mai mari scene ale țării în turnee cu filarmonicile din București, Ploiești, Craiova, Arad, Timișoara, Bacău, Botoșani, Oradea și Baia Mare.

Profesoara Arta Florescu oferă o descriere completă sopranei Vali Niculescu la finalul carierei:"Vali Niculescu este un nume ce se înscrie cu mândrie în arta interpretativă contemporană a operetei noastre. Vocea ei cristalină pe tot largul ambitusului, cu acut sigur, mediu captivant, capabil de cele mai subtile nuanțe, grav neobișnuit de sonor și comunicativ, a slujit muzica operetei de la J. Strauss, Zeller, Kalman, Lehar, Offembach, de la Herve la Rodgers, Loewe, Bernstein dar si la Kirculescu, Grigoriu, Dendrino, M. Țeicu, încununând succes după succes, deschizând noi drumuri interpretative. În profilul său muzical, Vali Niculescu îmbină stilistic patru școli distincte: cea vieneză, din care se desprind muzicalitate și frazare, cea franceză, cu rafinament și expresivitate, muzical-ul american, cu ritm și exuberanță, cea a creației noastre cu avânt, nostalgie și încredere în viitor. Întreagă această cunoaștere a profesionalității artistice, conjucată cu o prezență scenică în care știința se exprimă cu un minunat farmec personal, cu nerv susținut pe toată desfășurarea spectacolului, a creat din Vali Niculescu un model... pentru noi care am aplaudat-o, pentru cei care au vrut să învețe... Dacă am căuta să descifrăm "secretul" măiestriei lui Vali Niculescu, am stabili: muncă formativă aprigă, la bază având principiile recunoscutei în lume Școli românești de cânt, larga experiență căpătată pe mai toate scenele țării și peste hotare, genul operetei extinzându-se la cel al operei și concertului. Mi-o amintesc cu duioșie și plăcere, având-o studentă, cât de minunat tălmăcea vocal și stilistic temerara arie de Mozart, Mia speranza adorata. În anii din urmă, s-a preocupat susținut de inovarea genului "show", îmbinând, în forme cât mai atrăgătoare și instructive pentru publicul nostru, stiluri muzicale, proză, poezie, dans. Vali Niculescu este astăzi în arta muzicală interpretativă un nume de rezonanță, un nume îndrăgit și prețuit de întregul public românesc."

Repertoriu

Opera Română București, 1955-1960
 "Bărbierul din Sevilla", Rossini
 "Faust", Gounod
 "Nunta lui Figaro", Mozart
 "Traviata", Verdi
 "Rigoletto", Verdi
 "Dama de pică", P.I. Ceaikovski
 "Ion Vodă", I. Dumitrescu
 "Lakme" - L. Delibes

Teatrul Național de Operetă, 1960-1990
 "Elixirul dragostei", G. Donizetti
 "Don Pasquale", G. Donizetti
 "Fiica regimentului", G. Donizetti
 "Liliacul", I. Strauss
 "Sânge vienez", J. Strauss
 "Voievodul țiganilor", J. Strauss
O noapte la Venetia", J. Strauss
"Clopotele din Corneville", J. Offembach
 "Choufleuri", J. Offembach
 "Mam'zelle Nitouche", Hervé
 "Sylvia", E. Kalman
 "Prințesa circului", E. Kalman
 "Contesa Maritza", E. Kalman
 "Vânzătorul de păsări", C. Zeller
 "Suzana", J. Gilbert
 "Casa cu trei fete", F. Schubert, H. Berthe
 "Vânt de libertate", I. Dunaevski
 "Sărutul Cianitei", B. Miliutin
 "Dăruiți iubitelor lalele", P. Sandler
 "Țara surâsului", F. Lehar
 "Victoria și al ei husar", P. Abraham
 "La calul bălan", R. Benatzky
 "Logodnicul din lună", E. Kuneke
 "Oklahoma", R. Rodgers, O. Hammerstein
 "Poveste din cartierul de vest", L. Bernstein
 "Anton Pann", Al. Mendelsohn
 "Lisistrata", G. Dendrino
 "Soarele Londrei", Fl. Comisel
 "Ana Lugojana", F. Barbu
"Întâlnire cu dragostea" - N. Kirculescu
 "Se mărită fetele", G. Grigoriu
 "Eternele iubiri", G. Grigoriu
 "Piatra din casă", Iusceanu
 "Spune, inimioară, spune", E. Roman

Integrale în premieră la televiziune
 "Frumoasa Galatheea", F. Suppe
 "Răsboiul vesel", J. Strauss
 "Sânge vienez", J. Strauss
 "My fair lady", F. Loewe
 "Directorul de scenă", Mozart
 "Pigmalion", C. Gluk
 "Poveste din cartierul de vest", L. Bernstein
 "Copilul și vrăjile", M. Ravel
 "Geamgii din Toledo", T. Olah

Activitate după 1990

Dupa încheierea carierei de soprană, devine profesor de canto și ține cursuri la Teatrul Național de Operetă și la Universitatea Ecologică din București. Tot în această perioadă, se reunește cu trupa de actori din piesa de teatru radiofonic Corina și cu regizorul Matei Alexandru și prezintă muzicalul românesc în multe orașe ale țării. În 2001, primește Ordinul Național Steaua României în gradul de cavaler, iar în 2017, Uniunea Muzicienilor Interpreți din România îi acordă diploma de excelență pentru întreaga activitate solistică de operetă.

Filmografie
 Veronica (1973)

Distincții
 Ordinul Muncii clasa a III-a (1964) "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul celei de a XX-a aniversări a eliberării patriei"

Note

Nașteri în 1930
Nașteri pe 17 februarie
Bucureșteni
Soprane române

Vali Niculescu