ටොලමි VI ෆිලොමේටර් (ග්‍රීක: Πτολεμαῖος Φιλομήτωρ, Ptolemaĩos Philomḗtōr, ක්‍රි.පූ. 186–145 පමණ) යනුවෙන් හැඳන්වෙන්නේ ටොලමියානු යුගයේ ඊජිප්තු රජෙකි. ඔහු ක්‍රි.පූ. 180 සිට 145 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවී ය.
[[File:Ring with engraved portrait of Ptolemy VI Philometor (3rd–2nd century BCE) - 2009.jpg|thumb|125px|ටොලමි VI ෆිලොමේටර් ඊජිප්තු පාරාවෝවරයකු ලෙස නිරූපිත මුදුවක් (ලූවර්)]]
ක්‍රි.පූ. 180දී සිහසුනට පත්වන විට ටොලමිගේ වයස අවුරුදු 6ක් පමණ වූ හෙයින්, ඔහුගේ මව වූ Iවන ක්ලියෝපැට්රා සමග ඔහු හවුල් පාලනයක් ගෙනයන ලදී. ක්‍රි.පූ. 176දී ඇය මියගිය අතර, "සිය මවට සෙනෙහස දක්වන තැනැත්තා" යන අරුතැති ඔහුගේ 'ෆිලොමේටර්' යන නාමය යෙදුණේ මේ නිසා ය. මෙය φίλος (සෙනෙහස දක්වන, මිතුරු) + μήτηρ (මව) යන පද සන්ධි වී තැනුනකි. ඊළඟ වර්ෂයේ ඔහු විසින් සිය සොයුරිය වූ IIවන ක්ලියෝපැට්රාව විවාහ කරගන්නා ලදී. මෙය පාරාවෝවරුන්ගේ සම්ප්‍රදායයක් වූ අතර, ටොලමයික ග්‍රීක රජවරුන් පාරාවෝවරුන්ගේ බොහෝ පිළිවෙත් අනුගමනය කොට ඇත. ඇයට දාව අවම වශයෙන් ඔහුට දරුවන් සිව්දෙනකුවත් සිටින්නට ඇත. මේ අතර: ටොලමි යුපේටර්, ටොලමි නියොස්, ක්ලියෝපැට්රා තියා සහ IIIවන ක්ලියෝපැට්රා සහ ඇතැම්විට බෙරෙනිස් ද සිටින්නට ඇත.

ක්‍රි.පූ. 170දී IVවන ඇන්ටියෝකස් නැමැති සෙලියුකිඩ් රජු හයවන සිරියානු යුද්ධය ආරම්භ කළ අතර, ඔහු දෙවරක් ඊජිප්තුව ආක්‍රමණය කළේ ය. ක්‍රි.පූ. 168දී ඔහු එහි රජු ලෙස අභිෂේක විය. ලිවීගේ රෝමයේ ඉතිහාසය සහ එහි පදනම (XLV.12) තුළ සඳහන් වන්නේ රෝම සෙනට් සභාව,විසින් සිදුකළ නියෝගයක් අනුව ඔහු එම ප්‍රකාශය ඉල්ලා අස්කරගත් බවයි.

ක්‍රි.පූ. 169–164 කාලය තුළ, ඊජිප්තුව තුළ ටොලමි, ඔහුගේ සහෝදරි-රැජින සහ ටොලමිගේ ලාබාල සොයුරු ටොලමි VIII ෆිස්කන් යන තිදෙනාගෙන් සැදුම්ලත් ත්‍රිත්ව ආධිපත්‍යයක් පැවතිණි. ක්‍රි.පූ. 164දී ඔහුගේ සොහොයුරා විසින් ඔහුව සිහසුනෙන් නෙරපන ලදී. අනතුරුව ඔහු ආධාර පතා රෝමය වෙත පලාගියේ ය. එහිදී ඔහුට කැටෝගේ ආධාර හිමි විය. ඊළඟ වර්ෂයේ දී, ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියානුවන්ගේ මැදිහත්වීම මත ඔහුගේ තනතුරු යළි ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කෙරිණි. නමුත් ඔහුට පාලනය ගෙනයාම තරමක් අපහසු වූ අතර, කැරැලි කිහිපයක් දරුණු ලෙස මර්දනය කිරීමට ද සිදු විය.

ක්‍රි.පූ. 152දී ඔහු සිය පුත්‍රයකු වූ ටොලමි යුපේටර් සමග කෙටිකාලීන හවුල් පාලනයක් ගෙනගියේ ය. නමුත් එම වර්ෂයේම ටොලමි යුපේටර් මියගිය බව සැලකේ.

ක්‍රි.පූ. 150 අවට ඔහු සිය දියණිය වූ ක්ලියෝපැට්රා තියාව ටොලමේයිස් අ‍කෝහි උත්සවයක දී ඇලෙක්සැන්ඩර් බැලස් හට විවාහ කර දී ඔහුව සෙලියුකිඩ් රජු ලෙස පිළිගත්තේ ය. ක්‍රි.පූ. 145දී කෙසේනමුත්, ඇලෙක්සැන්ඩර් සිලිෂියාවේ කැරැල්ලක් මර්දනය කරමින් සිටින අතරතුර, VIවන ටොලමි සිරියාව ආක්‍රමණය කළේ ය. මෙය සිදුකළේ ජුදියාවේ ආරක්ෂිත මාර්ගයක් ඔස්සේ ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ යටත් රාජ්‍යයක් වූ ජොනතන් මැකාබී සිට ය. ඔහු සෙලියුෂියා නුවර අල්ලා ගැනීමට සමත් විය. ඔහු සිය දියණියව නැවත ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ සතුරකු වූ IIවන ඩිමෙට්‍රියස්හට විවාහ කරදුන්නේ ය. ඇන්ටියොක් වෙත ගිය ඔහු එහිදී ආසියාවේ රජු ලෙස කිරුළු පැළඳියේ ය. සිලිෂියාවේ සිට යළි පැමිණි ඇලෙක්සැන්ඩර්ව ටොලමි විසින් පරාජය කරන ලදී. ඇලෙක්සැන්ඩර් සිය හමුදාව සමග අරාබිය වෙත පලාගියේ ය. එහිදී ඔහුව මරාදැමිණි. මෙලෙසින් මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ මරණින් පසු, ප්‍රථම වරට ඊජිප්තුව සහ සිරියාව යළි එක්සත් විය. කෙසේනමුත්, නොදන්නා හේතූන් මත ඉන් දින තුනකට පසු ටොලමි මියගියේ ය.

පෙළපත

</center>

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 [http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Gazetteer/Places/Africa/Egypt/_Texts/BEVHOP/9*.html
ලැකස්කර්ටියස් හි ටොලමි ෆිලොමේටර්] — (ඊ. ආර්. බෙවන්ගේ House of Ptolemy''හි පරිච්ඡේදය IX, 1923)
 ටොලමි VI  — (ඊජිප්තු රාජකීය පෙළපත)
 ටොලමි VI ෆිලොමේටර් මාහ්ලන් එච්. ස්මිත්ගේ ඓතිහාසික ප්‍රභව ග්‍රන්ථයේ සටහන

ටොලමියානු රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
පුරාතන ළමා පාලකයෝ
ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ පාලකයින්
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 2වන සියවස
ක්‍රි.පූ. 180 දශකයේ උපත්
ක්‍රි.පූ. 145 මරණ

ටොලමි VI ෆිලොමේටර්


Hacı Agus Salim Stadyumu, Endonezya'nın Padang şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Hacı Agus Salim Stadyumunda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Endonezya'nın Semen Padang FC takımının maçlarını yaptığı stadyum, 20.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Hacı Agus Salim Stadyumu


La Guardia Costera Sueca () es una agencia gubernamental civil de Suecia con la misión de:
 vigilancia marítima y otras tareas de control e inspección, así como la limpieza del medio ambiente después de los derrames de petróleo en el mar.
 Coordinar las necesidades civiles de vigilancia marítima y de información marítima.
 seguir el desarrollo internacional en el campo y participar en los esfuerzos internacionales para establecer controles en las fronteras, aplicación de la ley en el mar, protección del medio ambiente en el mar y otras tareas de vigilancia marítima.

La Guardia Costera sueca lleva a cabo algunas de la supervisión por vía aérea (desde su base en el aeropuerto de Skavsta al sur-oeste de Estocolmo), y en la época invernal por aerodeslizador en las aguas cubiertas de hielo de la Bahía de Botnia desde su estación de Luleå. La Guardia Costera también tiene deberes regulares marítimos en Lago Vänern, el tercer lago más grande de Europa, fuera de operación de Vänersborg.

Organización

La Guardia Costera cuenta con 26 estaciones costeras, incluyendo una estación de la aviación costera. Las estaciones de otoño en cuatro áreas regionales del Norte (KRN), Este (KRO), Oeste (KRV) y Sur (KRS), con la sede regional ubicada en Härnösand, Estocolmo, Gotemburgo y Karlskrona, respectivamente. Cuatro centros de gestión de los controles de las actividades operativas diarias y también hay al menos un oficial de guardia todo el día. Sede central de la Guardia Costera se encuentra en la histórica ciudad naval de Karlskrona, que es Patrimonio de la Humanidad de la UNESCO.

The total number of Coast Guard employees across the country amounts to around 800.

Neither Cost Guard Ships or officers carry military weapons. Instead each officer is eqipped with Glock 17, asp baton, OC spray and Handcuffs.

Barcos de la Guardia Costera

Barcos de vigilancia

La Guardia Costera cuenta actualmente con 22 buques de vigilancia que se utilizan principalmente para patrullar con cierta capacidad de respuesta los derrames de petróleo.

Embarcaciones de Protección Ambiental
La Guardia Costera cuenta actualmente con 12 buques de protección del medio ambiente utilizan principalmente para derrames de hidrocarburos, y en segundo lugar para el patrullaje.

Combinación
La Guardia Costera cuenta actualmente con dos buques que combinan las características de los buques de protección del medio ambiente y buques de vigilancia.

Aerodeslizador
La Guardia Costera cuenta con cinco aerodeslizadores, principalmente en el norte de Suecia, donde se puede viajar a través tanto de hielo, agua y tierra. KBV 593 con sede en Lulea, KBV 592 con sede en Umeå, KBV 591 con sede en Örnsköldsvik, KBV 594 KBV con sede en Vaxholm, y 595.

Barcazas
La guardia costera mantiene una gran barcaza, 866 KBV en Härnösand, utilizado para el almacenamiento del petróleo absorbido.

Buques
La Guardia Costera tiene 100 buques. Algunos de ellos son utilizados como auxiliares para embarcaciones más grandes.

Aeronaves

La Guardia Costera sustituyó los CASA C 212 por tres nuevos Bombardier Dash 8 Q-300 numerados como KBV 501, 502 y 503rd. Su base está en el Aeropuerto de Estocolmo-Skavsta en Nyköping.

Incidentes
 El 26 de octubre de 2006 un CASA C-212 Aviocar sueco (registro: SE-IVF/serial nr: KBV 585) chocó en el Canal de Falsterbo durante una misión, falleciendo a sus cuatro integrantes.

Véase también
 Fuerzas Armadas de Suecia
 Administración Marítima Sueca
 Junta Nacional Sueca de pesca

Referencias

Enlaces externos
 Swedish Coast Guard - official website  (some English)

Fronteras de Suecia
Organizaciones de Suecia
Guardias Costeras

Guardia Costera Sueca


Slavoliub Adnagi () este un politician și fost deputat român, ales în 2016. Slavoliub Adnagi face parte din "Grupul parlamentar al minorităților naționale". Slavoliub Adnagi este membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Republica Serbia, Republica Austria, Elveția și Republica Letonia.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1965
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Sârbi din România

Slavoliub Adnagi


الليمس  مجموعة من الأنظمة العسكرية والدفاعية والاقتصادية التي شكلت حزاما واقيا للامبراطورية الرومانية في وجه الثورات وتثبيتا لهيمنة روما الاستعمارية. كانت النظم الدفاعية مكونة من شبكة من الطرق والحصون العسكرية ومراكز الحراسة والجسور ومخازن التموين.

امتد الليمس على أكثر من 5،000 كم من ساحل المحيط الأطلسي في شمال بريطانيا، مرورا عبر أوروبا إلى البحر الأسود، ومن هناك إلى البحر الأحمر وشمال أفريقيا عودة إلى ساحل المحيط الأطلسي.

أجزاء الليمس
احتوى الليمس على العديد من الأجزاء من بينها:

 الحصون الجرمانية،
 سور هادريان،
 الليمس العربي،
 الليمس التريبوليتاني (الطرابلسي)،
 الخندق الأفريقي.

انظر أيضًا
الليمس العربيمؤسسة عسكرية دفاعية واقتصادية شكلت حزاما واقيا في وجه ثورات الاهالي و تثبيت هيمنتها الاستعمارية 'تتخللها شبكة من الطرق و الحصون العسكرية و مراكز الحراسة و الجسور و مخازن التموين و يمتد من خليج سرت الليبي شرقا الى مدينة مليلة غربا

المراجع

الحدود الرومانية
تحصينات رومانية
مواقع التراث العالمي في المملكة المتحدة

الليمس


Sergije II. Studit (grčki Σέργιος Β′ ὁ Στουδίτης) († Konstantinopol, srpanj 1019.) bio je patrijarh Carigrada (srpanj 1001. — 1019.). Naslijedio je Sisinija II. Carigradskog te je bio rođak patrijarha Focija I. Prije nego što je postao patrijarh, Sergije je bio opat samostana Manuela ili samostana Stoudiosa.

Prema kasnijoj legendi, Sergije II. je bio u sukobu s papom Sergijem IV.

Naslijedio ga je Eustacije Carigradski.

Izvori i bilješke

Vanjske poveznice

Carigradski patrijarsi

Sergije II. Carigradski


Robert George Harrington, američki astronom
Robert Sutton Harrington, američki astronom

Robert Harrington


La  du Tour d'Italie 2022 se déroule le vendredi  entre Budapest et Visegrád, en Hongrie, sur une distance de . Elle a été remportée par le Néerlandais Mathieu van der Poel (Alpecin Fenix).

Parcours
Cette première étape a un profil relativement plat, à travers les plaines hongroises, avec deux sprints intermédiaires situés à Székesffhérvár (km 75,3) et à Esztergom (km 167,5). Une fois ce dernier passé, l'itinéraire longe le Danube, avant de gravir l'unique ascension répertoriée de la journée, au bout duquel la ligne d'arrivée est tracée, au niveau du château royal de Visegrád (5 km à 5 %, 4C). La victoire d'étape convient à un sprinteur - puncheur.

Déroulement de la course
Partis au kilomètre zéro, les deux Italiens de la Drone Hopper-Androni Giocattoli Mattia Bais et Filippo Tagliani creusent rapidement l'écart avec le peloton, qui avoisine au maximum les onze minutes, au bout de seulement 30 kilomètres.

Au sprint intermédiaire de Székesffhérvár, Tagliani passe en tête devant son coéquipier ; avec quatre minutes et cinquante-quatre secondes d'avance sur le peloton, dans lequel l'Italien Giacomo Nizzolo (Israel-Premier Tech) devance le Français Arnaud Démare (Groupama FDJ) et le Belge Bert Van Lerberghe (Quick-Step Alpha Vinyl).

Au sprint intermédiaire d'Esztergom, Bais passe en tête devant son coéquipier ; derrière, le peloton passe avec trente-quatre secondes de retard, mené par le Belge Thomas De Gendt (Lotto-Soudal), qui devance son coéquipier et compatriote Sylvain Moniquet ; tous deux appartenant au train du sprinteur australien Caleb Ewan, candidat à la victoire d'étape.

Les deux coureurs de front sont finalement repris par le peloton à 14 kilomètres du terme. A 3 700 mètres de l'arrivée, le Belge Lawrence Naesen (AG2R Citroën) tente d'attaquer de loin, il est rapidement rejoint par l'Allemand Lennard Kämna (Bora Hansgrohe), parti à 2 500 mètres du but. Après une légère chute en queue de peloton, plusieurs sprinteurs ne parviennent plus à suivre le peloton, à l'instar d'Arnaud Démare. Le coureur allemand est repris peu après la flamme rouge.

Le Néerlandais Mathieu van der Poel (Alpecin Fenix) fait parler toute sa puissance pour s'imposer au sprint devant l'Érythréen Biniam Girmay (Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux) ; derrière, Caleb Ewan, alors troisième, chute à trente mètres de la ligne, après avoir touché la roue arrière de ce dernier.

Aux différents classements, Mathieu van der Poel hérite du premier maillot rose de cette 105e édition du Tour d'Italie, il récupère également le maillot cyclamen et celui du meilleur grimpeur. Agé de 22 ans, Biniam Girmay possède le maillot blanc. Au classement par équipes, INEOS Grenadiers tient la première place.

Résultats

Classement de l'étape

Points attribués pour le classement par points

Points attribués pour le classement du meilleur grimpeur

Points attribués pour le classement des sprints intermédiaires

Bonifications

Classements à l'issue de l'étape

Classement général

Classement par points

Classement du meilleur jeune

Classement par équipes

Abandons
Aucun

Notes et références

Liens externes

    Site officiel
 Parcours

 01

1re étape du Tour d'Italie 2022


Club Dread (también conocida como Broken Lizard's Club Dread o como Club Desmadre en España) es una película de 2004 escrita por el grupo Broken Lizard, quiénes también crearon Super Troopers. Es dirigida por Jay Chandrasekhar, uno de los miembros del grupo.

Argumento

Cuando un asesino en serie interrumpe la diversión en el Club Dread, un club para gente moderna situado en una isla paradisíaca, los trabajadores del club intentarán detener a este sin que los huéspedes de la isla sepan lo que ocurre, ya que de lo contrario abandonarían el lugar y se acabaría la fiesta.

Con el tiempo, comienzan a descubrir que el asesino conoce todos los escondites del club y el funcionamiento de todo, así que sospechan de que uno de ellos es el verdadero asesino, llegando a un punto en el que desconfían uno de los otros.

Elenco
 Brittany Daniel como Jenny.
 Jay Chandrasekhar como Putman.
 Kevin Heffernan como Lars.
 Steve Lemme como Juan.
 Paul Soter como Dave.
 Erik Stolhanske como Sam.
 Jordan Ladd como Penelope.
 Bill Paxton como Coconut Pete.
 Greg Cipes como Trevor.
 M.C. Gainey como Hank.
 Lindsay Price como Yu.
 Julio Bekhor como Carlos.
 Samm Levine como Dirk.
 Dan Montgomery Jr. como Rolo
 Elena Lyons como Stacy.
 Tanja Reichert como Kellie.
 Richard Perello como Cliff.

Estreno
 : 27 de febrero de 2004
 : 19 de marzo de 2004
 : 3 de junio de 2004
 : 24 de junio de 2004
 : 2 de julio de 2004
 : 6 de agosto de 2004
 : 6 de octubre de 2004 (video premiere)
 : 17 de noviembre de 2004 (video premiere)
 : 15 de diciembre de 2004 (video premiere)
 : 15 de febrero de 2005 (DVD premiere)
 : 3 de mayo de 2008 (TV premiere)

Recepción
Ha tenido varias críticas, con 45% en Metacritic y 29% en Rotten Tomatoes.

Rodaje

La historia está ambientada en Costa Rica, pero la filmación tomó lugar en varias selvas de México.

Referencias

Películas de Fox Searchlight Pictures
Películas de Estados Unidos
Películas de México
Películas con temática LGBT de 2004
Películas ambientadas en Costa Rica

Club Dread


Tosya, Türkiye Cumhuriyeti'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Kastamonu ilinin bir ilçesidir. Hititler döneminde Tosya ile Çorum'a bağlı İskilip ilçesinin bulunduğu bölgeye Tarittara veya Turmitta denmekteydi.

Tarihçe

Tosya Kaşka, Hitit, Firigya, Kimmer, Lidya, İran, Roma, Bizans, Danişment, Çobanlar, Candarogulları Beyliği, Osmanlı, Moğol ve Selçuklu medeniyetleri sınırları içinde kalmış "Paflogonya" (Kastamonu) bölgesinin eski bir kazasıdır.  Tosya halkının tarih içerisinde zaman zaman Orta Asya'dan Anadolu'nun diğer bölgelerine göç edip yerleşmiş Türkler olduğu belirlenmiştir.

Tosya, tarihi süreç içerisinde "Kuzeybatı Anadolu"'da önemli bir kültür ve ticaret merkezi olarak bilinmektedir. Tosya adı ilk defa Prehistorik dönemlerde "Zoaka", Bizans İmparatorluğu döneminde "Doccia" olarak kullanılmış, Türk fethinden sonra da "Tukıya" adıyla kullanılagelmiştir. Tosya adını, Bizans döneminde kullanılan adı "Doceia"dan almıştır.

Tosya'nın kuruluş tarihi tam olarak bilinmemekle birlikte arkeolojik kazılardan elde edilen bulgulara göre yaklaşık dört bin senelik bir geçmişe sahiptir. Bulunduğu bölgeye (doğuda Kızılırmak, batıda Bartın Çayı, güneyde Aydost Dağları'nın Kızılırmak ile birleştiği saha) MÖ 7. yüzyılda tarihçi Homeros tarafından "Paflagonya" denildiği bilinmektedir. Tosya adını Bizans İmparatorluğu döneminde kullanılan adı "Doceia"dan almıştır.

1830 (Rumî 1250) tarihli nüfus kayıtlarına göre bugünkü Tosya Kazası hudutları dahilinde Tosya ve Saz olmak üzere iki kazaya rastlanmaktadır. "Tosya", Kastamonu vilayetine bağlı 30 mahalle 41 köy, "Saz" kazası ise Çorum'a bağlı 9 köyden ibaret olup, ilçenin yeri "Kuşçular" ve "Çakal köyü" arasında kaydedilmiştir.

1880 (Rumî 1300) tarihine ait kayıtlarda yalnız Tosya kazası görülmekte, Saz kazasından bahsedilmemektedir. Saz kazasına bağlı köylerin de Tosya kazasına bağlı olduğu görülmektedir. Bundan da Saz kazasının 1830 ile 1880 yılları arasında Tosya kazasına bağlandığı anlaşılmaktadır. Bu kayıtlarda, Tosya 16 mahalle ve 41 köyden oluşmaktadır.

1904 (Rumî 1320) yılından sonra "Yerkuyu köyü" Ilgaz kazasına, "Arak", "Beygircioglu" ve "Ügüz" köyleri "Kargı kaza"sına bağlanmış; "Musa", "Keçeli" köyleri "Taşköprü kaza"sından, "Gövdecik" ve "Bürük" köyleri Kastamonu vilayetinden Tosya kazasına geçmiş; bazı köy parçaları da müstakil köy haline gelmiştir.

"Ortalıca" ve "Karaköy" köyleri 1935 yıllarında "Kargı" kazasına, 1948 yılında da Kargı kazasından tekrar Tosya kazasına bağlanmıştır. Bugünkü durumda Tosya ilçesi 23 Mahalle, 52 köy ve 1 beldeden ibarettir.

Milli Mücadele yıllarında eli silah tutan Tosya'lılar cephede savaşırken geriye kalanlar cepheye silah ve mühimmat sevkiyatında bulunmuşlardır. Tosya, işgale uğramamış olmasına rağmen, Kuva-i Milliye'ye her türlü desteği sağlamış; Sakarya ve Başkomutanlık Meydan Muharebesi savaşlarında resmi kayıtlara göre 310 şehit vermiştir.

Coğrafya

Tosya, Batı Karadeniz bölümünde bulunur. Tosya Ovasının kuzey kenarında kuruludur. Kaynağını Ilgazlar'ın devamı olan Gevur Dağları'ndan alan, sonra Devrez Çayı'na katılan Kurudere'nin ovasına kuruludur. Güneyde en yüksek zirve 2065 m ile Köstepe, kuzeyde 2578 m ile Büyükhacettepe'dir.

Tosya Ovasını kuzeyden Ilgaz Dağları, güneyden Kös Dağları ve  Geçmiş Dağları çevreler. Tosya Ovası Kuzey Anadolu Fayının Ilgaz ve Kös Dağları kenarında oluşturduğu çöküntü alanında bulunur.

İklim
Coğrafi olarak Karadeniz Bölgesi'nde bulunan Tosya'da Karadeniz'in ılımanlaştırıcı etkisi çok görülmez.  Ilgaz Dağları ve Küre Dağları deniz etkisini kesmektedir. Tosya'nın yıllık ortalama sıcaklığı 11,2°C, en sıcak ay temmuz 21,6°C, en soğuk ay -0,2°C'dir. En fazla yağış 61,6 mm ile mayıs ayında düşer, en az yağış ise 17,8 mm ile ağustos ayında düşer. Toplam yıllık ortalama yağış 467 mm'dir. İklim Türkiye'de Karadeniz iklimi ile İç Anadolu Karasal iklim arasında geçiş tipidir.

Ekonomi

Tosya'nın en büyük ekonomik gelir kaynağı olarak pirinç üretimi ilk sırada gelmektedir.

İlçede üretilen ahşap kapı pencere ve mobilyalar Türkiye'nin her yerine pazarlanmakta, ayrıca ihraç edilmektedir. İhraç ediliyor olması gelişmişliğinin belgesi durumundaki ağaç sanayinde 1500 işyeri ve 14 fabrika faaliyet göstermektedir. Ağaç sanayi, klasik ahşap kapı ve pencere yapımı yanında son yıllarda modern "Amerikan kapı" ve özellikle mutfak mobilyası alanında çok büyük gelişmeler sağlamıştır.

Bunların yanında yine Tosyaya özgü Tosya Kesesi, Tosya Kuşağı, Tosya Bıçkısı ve Tosya Telası ilçenin önemli geçim kaynaklarındandır. Ayrıca Türkiye tela üretiminin %70'ini karşılamaktadır.

Spor

Tosya Belediyespor 2010-2011 sezonunda Kastamonu Amatör Ligini birincilikle bitirerek şampiyon olmuş, 2011-2012 sezonunda Bölgesel Amatör Lig'inde oynamaya hak kazanmıştır. Ardından ilin profesyonel takımı Kastamonuspor'un 1.Amatör kümeye düşmesinin ardından isim hakları GMG Kastamonuspor'a devredilmiş olup,tekrar Tosyaspor olarak yeni bir takım kurulmuş olup şu anda takım U11,U12,U13,U17,U19 ve 1.Amatör Ligde Tosya'yı temsil etmektedir.

Kültür

Bağ kültürü ve gümele Tosya halkı hayat tarzında önemli bir yer tutmaktadır. İlkbaharda bağlara göç eden Tosya halkı bütün yazı burada geçirmekte bu arada ürettiği taze  sebze ve meyveleri de pazara getirip satmaktadır. Aynı zamanda  turşu, reçel, pekmez, pelverde (marmelat) gibi kış yiyeceğini de hazırlamaktadır. Büyük şehirlere göç etmiş bulunan insanlarda yazları gelerek bağ evlerinde tatil yaparak dinlenmektedirler. Şehirleşmenin getirdiği problemlerden dolayı bağ turizmi giderek daha büyük önem kazanmaktadır. Tahir Musa Ceylan'ın Yarım Adamın Aşkları romanının küçük bir bölümü bu ilçede geçmektedir.

Eğitim
2020 Mayıs ayı verilerine göre ilçede 10 ilkokul,9 ortaokul, 9 lise, bir anaokulu, çeşitli özel yurt ve dershaneler yer almaktadır. İlçedeki toplam 33 öğretim kurumundaki 360 derslikte 525 öğretmen 6362 öğrenciye eğitim vermektedir. Ayrıca Kastamonu Üniversitesi Tosya Meslek Yüksekokulu'nda  2019-2020 Mayıs ayı itibarıyla 8 bölümde 993 öğrenci eğitim-öğretim görmektedirler.

İlkokullar
 Akbük İlkokulu
 Atatürk İlkokulu
 Ekincik 100. Yıl İlkokulu
 Fevzipaşa İlkokulu
 Mehmet Akif Ersoy İlkokulu
 Ortalıca İlkokulu
 Sekiler İlkokulu
 Şehit Murat Çökmez İlkokulu
 Yavuz Selim İlkokulu
 Tosya İlkokulu

Ortaokullar
 Akbük Ortaokulu
 Sekiler Ortaokulu
 Ortalıca Ortaokulu
 Dumlupınar Ortaokulu
 Fatih Ortaokulu
 Mehmet Akif Ersoy İ.H.O.O.
 Mehmet Akif Ersoy Ortaokulu
 Namık Kemal Ortaokul
 Sakarya Ortaokulu

Liseler
 Tosya Fen Lisesi
 Tosya Şehit Mustafa Kaymakçı Anadolu  Lisesi
 Atabinen Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Anadolu İmam Hatip Lisesi
 Tosya Cumhuriyet Lisesi
 Mithat Boyner Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Tosya Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Tosya Hasan Rıza Paşa Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Tosya Kız Anadolu İmam Hatip Lisesi

Okul öncesi eğitim kurumları
 Cumhuriyet Anaokulu

Nüfus

Mesire yerleri
Üçoluklar
İlçe merkezinin üst tarafında yaklaşık 2 km dışında, 2010 yılında çevre düzenlemesi ile yeniden canlanmış bir mesire yeridir.

Dipsizgöl
Tosya Merkeze 18 km, E23 karayoluna 8 km uzaklıktaki orman içinde doğal piknik alanıdır. Konaklama için 32 yataklı bir otel ve 2 adet ağaç ev bulunmaktadır.

Yeşilgöl
Sekiler Köyü'ne 3 km, Tosya merkeze 25 km uzaklıkta bulunan bu şirin gölcük bir doğa harikasıdır. Göl çevresi çam ormanları ve piknik alanları ile kaplıdır. Gölün çok yakınında ayrıca bir gölet bulunmaktadır.

Çukurhan
Tosya merkeze 25 km. uzaklıkta bulunan Çukurhan doğal piknik alanlarına ve ağaç evlere sahiptir. Orman İşletme Müdürlüğü 'ne bağlı yapıların çevresinde doğal sular, yeşil alanlar ve spor alanları bulunmaktadır.

Üçgürgen Yaylası
Tosya merkeze 40 km. uzaklıkta olup, Ahmetoğlu Köyü sakinleri tarafından yakın zamana kadar yayla olarak kullanılmakta idi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tosya Belediyesi Genel Ağ Ana Sitesi
 Tosya Kaymakamlığı Genel Ağ Ana Sitesi

Tosya


Tüzük (Nizamname), yasalarca belirlenen işlerin nasıl yapılacağını gösteren, bakanlar kurulunca çıkarılan ve tıpkı kanunlar gibi cumhurbaşkanının imzasından sonra aksine bir hüküm yoksa Resmi Gazetede yayınlandıktan 45 gün sonra yürürlüğe giren bir düzenleyici işlemdir. Ancak kanundan farklı olarak Danıştayın denetiminden geçmek zorundaydı, aksi takdirde yok hükmündeydi. Ayrıca bir kurum ya da kuruluşun amaçlarını, görevlerini ve izleyeceği yol ve yöntemleri belirttikleri maddeler bütünüdür. Kanunların uygulanmasına ilişkin esasları gösterirdi. 2017 yılında gerçekleşen Anayasa değişikliği ile tüzük çıkarılması kaldırıldı. Ancak bu tarihten önce yayımlanarak yürürlüğe giren tüzükler, mülga edilecekleri zamana kadar yürürlükte kalacaktır.

Mevzuat Bilgi Sistemi'nde yürürlükte olan 119 tüzük bulunmaktadır.

Her derneğin bir tüzüğünün olması gerek şarttı ve dernek tüzükleri aşağıdaki maddeleri içermek zorundaydı:

(Önemli Not: Aşağıdaki madde listesi örnek olması amacıyla verilmiştir ve bir tüzüğün genel biçimini vermektedir, ancak her tüzük böyle olmak durumunda değildir ve değişiklik gösterebilir. Bir dernek tüzüğün nasıl olması gerektiğini ve hangi bilgileri minimum içermesi gerektiğini Dernekler Kanunundan öğrenebilirsiniz.)

Örnek bir tüzük
Madde 1 Kuruluş
 Burada derneğin adı ve genel merkezinin adresi açık olarak ifade edilir.
Madde 2 Amaç ve Görevler
Amaçlar
 Burada derneğin kuruluş amacı listelenir. Dernek faaliyetlerini yaparken hangi amaca hizmet etmek istiyor ise tüm amaçlar açıkça listelenir.
Görevler
 Amaçları maddesinde bahsedilen, sıralanan amaçlarının gerçekleştirmek için yapacağı faaliyetler listelenir. Diğer bir deyişle derneğin yapmayı düşündüğü etkinlikler listelenir.

Madde 3 Kurucular
 Burada derneğin kurucularının listesi verilir.

Madde 4 Üyelik
 Burada derneğe üye olmak ve üyelikten ayrılmak için gerekli olan kriterler yazılır.

Madde 5 Derneğin organları
 Burada derneğin genel kurul, yönetim kurulu, disiplin kurulu gibi hangi alt yapılara sahip olduğu listelenir.

Madde 6 Genel Kurul
 Burada derneğin organlarından biri olan genel kurulun görev ve yetkileri ile ne sıklıkta hangi şartlarda toplanacağı yazılır.

Madde 7 Yönetim Kurulu
 Burada derneğin organlarından biri olan yönetim kurulunun nasıl oluşturulacağı kaç kişiden oluşacağı görev ve yetkileri ile ne kadar bir süre için seçildiği bilgisi yer alır.

Madde 8 Başkan ve Genel Sekreter
 Burada derneğin organlarından biri olan başkanın ve/veya genel sekreterin nasıl seçileceği görev ve yetkileri bulunur.

Madde 9 Disiplin Kurulu
 Burada derneğin organlarından biri olan disiplin kurulunun nasıl oluşturulacağı ve ne gibi yetkileri olduğu yazılır.

Madde 10 Denetleme Kurulu
 Burada derneğin organlarından biri olan denetleme kurulunun nasıl oluşturulacağı ve ne gibi yetkileri olduğu yazılır.

Madde 11 Derneğin Gelirleri
 Burada derneğin gelir kaynakları ve onların nasıl idare edileceği ile ilgili açıklamalar bulunur.

Madde 12 Defter ve Kayıtlar
 Burada derneğin işleyişi ile ilgili mali ve diğer defter ve kayıtların nasıl ve hangi yöntemle tutulacağının bilgileri yer alır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Dernekler Dairesi Başkanlığı İnternet Sitesi
 5253 numaralı Dernekler Kanunu

Parlamento prosedürü
Hukuk

Tüzük


Amor Mío Yo Te Amo foi uma telenovela boliviana produzida e transmitida pela Red UNO entre 24 de janeiro de 2022 á 29 de julho de 2022 em 134 capítulos, das 18h até 19h. A ideia original e a direção é de Alejandro Pinedo, em que já produziu Te quiero amor na Red UNO e Con el coração na ATB.

Está disponível no canal Ale Pinedo Tv de Alejandro Pinedo no youtube e no site do canal.

Sinopse
A telenovela fala sobre uma história de amor, pois definitivamente percebemos que todos nós somos atraídos pela ação, pela cultura, mas algo que acontece com todos nós é um coração partido, um coração desiludido e, claro, o desejo de ficar no parceiro. Meu amor, eu te amo é algo que você diz quando encontra aquele ser especial.

Elenco

Repercussão
No canal do youtube "Ale Pinedo Tv", o seu primeiro capítulo teve 108,718 visualizações, considerado um número alto, já no seu segundo capítulo teve 50,749 visualizações, uma queda de 57,969 visualizações. Atualmente a telenovela está se mantendo no canal do youtube entre 10 a 14 mil visualizações.

Entre os dias 06 de Junho (capítulo 95) a 16 de Julho de 2022 (capítulo 124), houve uma queda nas visualizações, a parti daí poucos capítulos passou de 11 mil visualizações até chegar em 5,831 mil visualizações no capítulo 123, exibido no dia 14 de Julho de 2022. Estes dados foram retirados do próprio YouTube.

Episódios

Classificação indicativa

B - orientação parental

Referências

Telenovelas da Bolívia

Amor Mío Yo Te Amo


Pogromul de la Sumgait (în ,  lit.: "Masacrul de la Sumgait"; în  lit.: "Evenimentele de la Sumgait") a fost un pogrom îndreptat împotriva populației armenești din orașul de litoral Sumgait din Azerbaidjanul Sovietic la sfârșitul lui februarie 1988. Pogromul a avut loc în timpul primelor etape ale . Pe 27 februarie 1988 etnici azeri au format grupe și au atacat și ucis armeni pe străzi și în apartamente; jafurile răspândite și lipsa generală de preocupare din partea miliției au permis ca această situație să continue trei zile.

Pe 28 februarie, un mic contingent al trupelor  a intrat în oraș, încercând fără succes să înăbușe revolta. Mai multe unități militare profesioniste și vehicule blindate cu personal au intrat în oraș o zi mai târziu. Forțele guvernametale au declarat lege marțială și stare de asediu și au oprit criza. Potrivit datelor oficiale ale deceselor, expuse de  (datele au foste compilate avându-se la bază listele victimelor identificate), 32 de oameni au murit (26 armeni și 6 azeri), deși unii au revizuit aceste cifre, ridicându-le la câteva sute.

Violența civilă din Sumgait a fost fără precedent în întindere și a fost mediatizată pe scară largă în presa occidentală. Veștile au fost primite cu uimire în Armenia și în restul Uniunii Sovietice, dat fiind că învrăjbirile etnice fuseseră reprimate pe scară largă de guvern, care promovase politici precum internaționalismul, fraternitatea popoarelor și patriotismul socialist pentru a evita asemenea conflicte. Masacrul, alături de conflictul din Nagorno-Karabah, a prezentat o provocare majoră pentru implementarea reformelor de către liderul sovietic Mihail Gorbaciov. Gorbaciov a fost mai târziu criticat pe motiv că ar fi reacționat prea încet la criză.

Din cauza scalei atrocităților împotriva armenilor ca grup etnic, în conștiința națională armenească, pogromul a fost imediat pus în legătură cu Genocidul Armean din 1915. Mai multe surse internaționale și sovietice descriu de asemenea evenimentele drept genocid al populației armenești. Pogromul de la Sumgait este comemorat în fiecare an pe 28 februarie în Armenia, Karabahul de Munte și în diaspora armenească.

Pogromul de la Sumgait este considerat pe scară largă a fi răspunsul dat de Azerbaidjan cererilor pașnice ale armenilor din Karabahul de Munte de a se separa de Azerbaidjanul sovietic și a se alătura Armeniei sovietice. Evenimentele de la Sumgait au marcat începutul primei etape a conflictului.

Referințe

Bibliografie

Istoria Armeniei
Pogromuri în Azerbaidjan

Pogromul de la Sumgait


Holland deltog ved vinter-PL 2018 fra den 9. til og med 18. marts i Pyeongchang i Sydkorea.

Medaljer

Referencer

Lande ved vinter-PL 2018
2018

Holland ved vinter-PL 2018


Yıldız Dağları veya Istranca Dağları, Trakya'nın Karadeniz kıyılarına paralel olarak, Bulgaristan'dan İstanbul iline kadar yaklaşık 150 km uzunluğunda bir dağ zincirinden oluşmaktadır. Bu zincirin en yüksek noktası Kırklareli ilinde bulunan yaklaşık 1.031 metrelik Mahya Dağı zirvesidir. Bulgaristan'da "Strandja" adı kullanılır.. Türkiye'deki kısmı 197 000 hektarlık bir alan kaplar.

Eskiden kayın ormanı olanlar kesilip yerine kızılçam dikilmiştir. Kırklareli'nin kuzeybatı-güneydoğu yönündeki Yıldız Dağları'nın asıl ana noktalarını jeolojik yönden granit ve gnayslar oluşturur. Bunun üzerinde de kristalen yüzeyler yer alır. Orta yükseklikte bir dağ sırası olan Yıldız Dağları'nın en yüksek bölümü Kırklareli ile Demirköy arasındadır. Bu bölümdeki büyük ve küçük Mahya Dağları 1.031 metreye ulaşır. Kırklareli-Demirköy hattının kuzeybatısına doğru da yükselti azalır. Buradaki başlıca yükseltiler, Fatmakaya Tepesi (901 m), Sivritepe (851 m), Kaletepe (846 m), Dalyantepe (725 m), Bocalar Tepe (680 m), Karakoltepe (719 m), Yeltepe (618 m), Çavuştepe (726 m) ve Topkoru Tepe'dir. (592 m).

Yıldız Dağları Istranca masifi adı verilen Birinci zaman (Paleozoik) yaşlı kütleler üzerinde yer alır. Oluşumunda Alpin Orojenezi etkilidir. Merkezi dağlık kısımları hariç şiddetli aşınma ile plato görünümü almıştır. Merkezi kısımları aşınmadan koruyan, arazinin temelini oluşturan metamorfik granit ve gnaysdan oluşan kayaç yapısıdır.

Yıldız Dağları kuzeyden Karadeniz'e dökülen, güneyde de Ergene'ye ulaşan akarsularla parçalanmıştır. İlin dağlık kesimini meydana getiren Kırklareli-Demirköy dışında kalan alanlar, Ergene Havzası'na doğru alçak platolara dönüşür. Bu platolar yer yer parçalanmış ve yarılmıştır.

İl topraklarının kuzeyinde yer alan platolar, Yıldız Dağları ile Karadeniz kıyı kuşağı arasında çeşitli yüksekliklerden meydana gelmiştir. Bu kesimde Limanköy Platosu ve Demirköy Platosu bulunmaktadır. Bunlardan Limanköy Platosu Karadeniz'e eğimli alanların kuzeydeki bölümüdür. Düz olan bu plato denize yaklaştıkça dik kayalıklara dönüşür. Bu plato kuzeyde Bulgaristan-Türkiye sınırını oluşturan Rezve Deresi ile ikiye bölünür.

Demirköy Platosu ise İğneada Havzası'nın batı ucunda yer alır. Granit bir yapı gösteren bu alan da Karadeniz'e açık olduğu gibi derelerle parçalanmıştır.

Güney platolar Ergene Havzası ile Yıldız Dağlarının yüksek kesimleri arasındaki yöreyi kaplar. Ergene Irmağı'nın kolları ile parçalanmış olan bu kesimde çok sayıda düzlükler bulunmaktadır. Aynı zamanda da derin vadilerle yarılmıştır.

Akarsular
Yıldız Dağları, Karadeniz ile Ege Denizi'ne dökülen akarsular arasında su bölümü çizgisini oluşturur. Dağ yamaçlarında Karadeniz'e doğru akan akarsular şunlardır: Revze, Efendi, Çavuş, Bulanık, Pabuç, Kazan, Elmalı, Çilingöz ve Kuzulu dereleri.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar
 Karamandere

Kaynakça

Yıldız Dağları


Ivo Šupe (Šibenik, 5. kolovoza 1973.), bivši hrvatski nogometaš i nogometni trener.

Karijera

Igračka karijera

Većinu igračke karijere Šupe je proveo u HNK Šibenik. Bio je igrač Šibenika i u mlađim uzrastima. Igrao je u Dubravi i velikogoričkom Radniku. U 1. HNL je odigrao ukupno 74 utakmice za tri navedena kluba.

Trenerska karijera

Bio je pomoćni trener Šibenika u više navrata. Godine 2013. bio je i glavni trener Šibenika, no brzo se vraća na poziciju pomoćnog trenera. Pomoćni trener Šibenika bio je sve do 2015. kada s Goranom Tomićem odlazi u kineski Zheijang Yiteng. Nakon manje od godinu dana vratio se iz Kine. Tijekom 2016. godine bio je pomoćni trener Šibenika. Trenutačno je šef omladinskog pogona u HNK Šibeniku.

Osobni život
Oženjen je. Dana 14. kolovoza 2017., nakon formiranja nove Uprave HNK Šibenika, imenovan je članom Nadzornog odbora kluba.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil na transfermarkt.de

Hrvatski nogometaši
Hrvatski nogometni treneri
Treneri HNK Šibenika

Ivo Šupe


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 12. September 2018 wieder und enthält 123 Baudenkmäler.

Ensembles

Ensemble Altstadt Burgkunstadt
Das Ensemble () besteht aus den zwei Bereichen der historischen Altstadt, d. h. der Oberstadt, die das ehemalige Burgareal und angelagerte Bereiche auf einem Sporn fast 30 Meter oberhalb des Obermaingrabens umfasst, und der Unterstadt am Rand des Flusstals. Wie Ausgrabungen des Landesamtes für Denkmalpflege 1975 ergaben, wurde um 830 eine mächtige und weitläufige Burganlage errichtet. Im darauffolgenden Jahrhundert war die Burg im Besitz der Schweinfurter Grafen. Eine Brandschicht wird als Hinweis auf die Zerstörung der Burg im Zuge der Auseinandersetzungen der Grafen mit König Heinrich II. im Jahr 1003 interpretiert. Nach dem Aussterben des Schweinfurter Grafengeschlechtes 1057 gelangte Burgkunstadt, das als "Kunstat" 1059 erstmals urkundlich erwähnt ist, in Besitz der Bamberger Kirche. Die Stadt hatte die Funktion des Sitzes eines Amtmanns und eines fürstbischöflichen Vogtes. Diese administrativen Sitze im Burgbereich, das Rathaus und der Marktplatz mit der Pfarrkirche Sankt Heinrich und Kunigunde im Bereich der ehemaligen Vorburg bildeten die befestigte Oberstadt, während die Unterstadt an der Landstraße am Fuß des Sandsteinfelsens in den meisten Zeiträumen vor allem von der seit 1298 nachzuweisenden jüdische Gemeinde geprägt war. Deren überörtliche Bedeutung spiegelte sich nicht allein in ihrer Größe, sondern bis 1914 auch durch den Sitz eines Bezirksrabbinates wider. Die Unterstadt brannte 1584, die Oberstadt 1640 nieder. Das Burgareal verlor zunehmend an Bedeutung und bis Ende des 19. Jahrhunderts – abgesehen von der 1762 erweiterten Vogtei – sukzessive ältere Bausubstanz. Mit der Auflösung des Hochstiftes Bamberg gelangte die Stadt 1803 an das Königreich Bayern. Der Penzertorturm wurde 1816, das Lendtor und der Kronacher Torturm 1872 abgebrochen. Als wesentlicher Faktor der Industrialisierung ist der Anschluss des Ortes an die Ludwig-Süd-Nord-Eisenbahn 1846 anzusehen. 1888 erfolgte die Gründung der ersten Schuh-Großfabrikation. Die Schuhindustrie prägte die Stadt bis 1990, aus ihr ging 1925 bzw. 1959 ein namhafter Versandhandel hervor. Der ehemalige Burgbereich wird mehrheitlich vom 1894 gegründeten örtlichen Standort der Dillinger Regens-Wagner-Stiftung, einer Betreuungseinrichtung für Menschen mit Behinderungen und Hilfsbedürftige, genutzt und baulich dominiert. Der Bau von neuen Unterkunfts-, Gemeinschafts- und Therapiegebäuden, die weit in die umgebende Landschaft wirken, hielt bis Anfang des 21. Jahrhunderts an. Die Oberstadt wird räumlich vom ehemaligen Burgareal beherrscht. Auf seinem Gelände befinden sich die Solitärbauten des Rathauses von 1689/90 (1978 erweitert), des ehemals Redwitzschen Burggutes, der Vogtei und der nahezu burgartige, aber wesentlich jüngere und höhere Baukomplex der Regens-Wagner-Stiftung. Über die Straße Vogtei verbunden, öffnet sich östlich der Marktplatz mit trapezförmigem Zuschnitt. Die repräsentativen Gebäude reihen sich, oft giebelständig und mit Sichtfachwerk versehen, zu Platzwänden. Die Mehrheit dieser Gebäude ist im Kern der übertägigen Substanz in das 18. Jahrhundert einzuordnen. Die katholische Pfarrkirche wirkt äußerlich vor allem durch ihre spät- und neobarocken Architekturteile. Die regelmäßige Grundrissfigur setzt sich in den beiden Zufahrtsstraßen Kronacher Tor und Penzertor östlich fort. Kleinere Gassen ergänzen den Oberstadtbereich nach Norden, Osten und Süden. Im Osten sind ehemals der Stadtbefestigung vorgelagerte Bereiche dem Ensemble zugefügt. In diesen rückwärtigen Straßen und Gassen geben eine größere Zahl von historischen Scheunen und kombinierten landwirtschaftlichen Wirtschaftsgebäuden Zeugnis von der früheren Bedeutung dieses Wirtschaftszweiges. Die einzige befahrbare interne Verbindung zwischen Ober- und Unterstadt bildet die steile Gasse Lend, ursprünglich auch mit einem Tor der oberstädtischen Stadtmauer versehen. Die Struktur der Unterstadt wird maßgeblich durch die Kulmbacher Straße geprägt. Ihr Verlauf ist zwischen den Sandsteinfelsen des Obermaingrabens und dem Überschwemmungsbereich des Flusses eingezwängt. Der Baubestand ist heterogen, eine größere Anzahl von Gebäuden mit Sichtfachwerk, traufständige Gebäudetypen des 18. Jahrhunderts mit Walmdach und jüngere Bauten des späten 19. und des 20. Jahrhunderts prägen den Straßenraum zwischen Plan und dem südlichen Stadtausgang an der ehemaligen Klausenkapelle. Kleinere Nebenstraßen bzw. -gassen im Norden und Osten haben ergänzende Funktionen, umfassen aber oft ebenso wesentliche Zeugniswerte, wie das ehemalige jüdische Schulgebäude am Feuerweg zeigt. Da der ehemalige Überschwemmungsbereich des Mains heute bebaut ist und der Mühlbach verrohrt wurde, wird der südwestliche Rand des Denkmalensembles nunmehr durch eine rückwärtige Parzellengrenze und abschnittsweise durch einen Höhenversatz gebildet. Aktennummer: E-4-78-116-1.

Ensemble Schloss und Gutshof Ebneth
Das Ensemble () besteht aus dem Schlossbereich und dem engeren Gutsareal. Es prägt die Grundstruktur der gesamten Ortslage und umfasst ihren nördlichen Teil. Das ehemals zur Reichsritterschaft Kanton Gebirg gehörige Rittergut Ebneth wird im 14. Jahrhundert erstmals als Besitz der Marschälke von Ebneth genannt. Spätestens seit der zweiten Hälfte spätestens 15. Jahrhunderts ist es als eine durch Erbfall zweigeteilte Anlage bekannt. Der Kernbau des gegenwärtigen Schlosses ist 1490 errichtet worden und hat durch Zerstörungen im Bauernkrieg und einen Brand von 1649 wenig aus seiner Frühzeit bewahrt. In den Jahren 1733/34 gelangte der durch Erbfall nun wieder vereinigte Schloss- und Gutsbesitz an die Familie von Seckendorff. Aus der Bestandsbeschreibung zu diesem Zeitpunkt geht hervor, dass der Gesamtkomplex des Schlossgutes als Ensemble wahrzunehmen war, obwohl es sich damals um eine zweigeteilte, wenn auch räumlich verbundene Anlage handelte. Zum ehemals Sachsen-Coburgischen Lehen gehörten der Standort des abgebrannten und nicht wiederaufgebauten Schlosses im Bereich der Terrasse südlich des noch bestehenden Baus, der Wassergraben, der zentrale Platzraum des Hofes, ein Garten mit Keller (das heutige Grundstück Nr. 14), ein "Steinerner Stadel" und die "neue Stallung", ein Bau von 1724, der heute mit dem jüngeren Gutshaus (Nr. 16) baulich verbunden ist. Außerdem gehörte das so genannte Georg Sebastianischen Marschalkhauses, zwischen neuer Stallung und Schloss gelegen, zum Sachsen-Coburgischen Lehen. Zum zweiten, dem Hochstift Bamberg übertragenen Lehen gehörten das bestehende, 1656/57 wiederaufgebaute Schloss, ein Brauhaus, ein Jägerhaus und Scheunen. Seit 1733 ist das Schloss- und Gutsareal im Charakter und Umfang kaum verändert erlebbar. Als wichtige bauliche Veränderungen sind der Umbau des Georg Sebastianischen Marschalkhauses zur Kapelle 1749 und verschiedene Neu- und Umbauten des späten 18. bis frühen 20. Jahrhunderts im Bereich des Gutshofes zu nennen. Die baulichen Spuren der des letztgenannten Zeitraums prägen das Gutsdorf Ebneth auch außerhalb des Denkmalensembles. Unmittelbar an der heutigen Hauptstraße liegen die Wirtschaftsgebäude des Gutshofes, nordöstlich davon, mit indirekter Zufahrt, das Schloss mit den zugehörigen Anlagen. Von der Hauptstraße wird die Zuwegung an den Wirtschaftsgebäuden Steinerner Stadel und der Neuen Stallung zum 1822 rückwärtig errichteten, biedermeierlichen Amtshaus (Nr. 14) geführt, bevor man die kleinere Platzsituation zwischen dem 1796 bezeichneten Amtshaus (Nr. 16) und dem Kapellenbau erreicht. Der im Obergeschoss untergebrachte Kapellenraum ist über eine Freitreppe am Nordgiebel zugänglich, und somit auf die Zufahrt zum bestehenden Schloss orientiert. Sie führt über eine 1774 errichtete Bogenbrücke zum 1656/57 auf dem Lehen des Hochstifts Bamberg wiederaufgebauten herrschaftlichen Haus. Das giebelständige Gebäude besteht aus zwei Teilen, die in Höhe und Geschossigkeit gestaffelt sind. Gräben, Terrassen und Wallanlagen betonen den repräsentativen Charakter des Bauwerks, das trotz seiner abgeschiedenen Lage das Zentrum des Guts- und Schlossareals bildet. Zusätzlich zu den genannten Objekten sind von den ehemals zugehörigen Bauten das alte, erweiterte Brauhaus zu nennen und das ehemalige Jägerhaus (Nr. 20), heute durch Umbauten des 19./20. Jahrhunderts als Forsthaus bezeichnet. Die westliche Scheune ist Anfang des 20. Jahrhunderts durch einen Neubau ersetzt worden. Ein Hundezwinger mit Holzschuppen und ein Backhaus des 19. Jahrhunderts ergänzen den Baubestand des gesamten Gutshofbereiches. Das Schlossgut Ebneth stellt mit seinen bedeutenden Einzelobjekten und dem wenig beeinträchtigten Gesamteindruck ein bedeutendes historisches Zeugnis dar. Bemerkenswert ist zusätzlich die Nachvollziehbarkeit des Inventars aus dem 18. Jahrhundert, wodurch in hervorragender Weise das gesamte Funktions- und Wirtschaftsgefüge eines ehemaligen Ritter- bzw. Schlossgutes dokumentiert wird. Aktennummer: E-4-78-116-2.

Stadtbefestigung

|}
Im Jahr 2009 wurde der Abschnitt für etwa 910.000 Euro saniert und das Mauerwerk mit Beton verkleidet.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Burgkunstadt

|}

Eben

|}

Ebneth

|}

Gärtenroth

|}

Hainzendorf

|}

Kirchlein

|}

Mainklein

|}

Mainroth

|}

Neuses am Main

|}

Reuth

|}

Theisau

|}

Weidnitz

|}

Wildenroth

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Abgegangene Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Burgkunstadt

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Burgkunstadt
!

Liste der Baudenkmäler in Burgkunstadt


Podmornice klase 212 A najmodernije su podmornice njemačke mornarice i talijanske Marine Militare (klasa Todaro). To su prvi brodovi neovisni o zraku na svijetu čiji se pogonski sustav za ronjenje temelji na gorivim ćelijama. Zbog ovakvog pogonskog sustava podmornice se, zajedno s onima iz izvozne klase 214, smatraju najtišima na svijetu. 6 čamaca klase jedine su podmornice u njemačkoj mornarici otkako su posljednje podmornice klase 206 A rashodovane u ožujku 2011.

Povijest

Njemačka

Planiranje i građenje

Taktički i operativni zahtjev za podmornicama neovisnim o vanjskom zraku već je bio prisutan u mornarici, ali nije uspio biti implementiran zbog tehničkih problema. Nakon Drugog svjetskog rata nuklearni pogon prevladao je kao tehničko rješenje u nekim mornaricama. Njemačka je do 1980. Protokolom br. III o kontroli naoružanja WEU,ugovorom u području razvoja ratnih brodova bila ograničena.

Klasu 212 razvio je konzorcij ( ARGE U 212), njemačke tvrtke Howaldtswerke-Deutsche Werft Kiel (HDW) i Nordseewerke Emden (NSWE). Početkom 1980-ih, konzorcij sastavljen od HDW-a, Ferrostaala i IKL-a proveo je testove pogona neovisnog o zraku s gorivnim ćelijama; prvi HDW kopneni testni pogon sa 104 kW osnovana je u Kielu 1983. Godine 1986. na podmornici U1 instaliran je ispitni uređaj s istim performansama te testiran od 1988.

Iste se godine njemačka mornarica obvezala instalirati norveški integrirani računalni sustav zapovijedanja na svoju novu podmornicu klase 211 u sklopu suradnje s Norveškom. U proljeće 1987. ova klasa je otkazana i otuda planovi za nasljednu klasu 212, za koji su taktički zahtjevi utvrđeni u prosincu 1987.. U svibnju 1994. godine utvrđen je Vojno-ekonomsko-tehnički uvjet (MWTF), a ugovor o gradnji četiri podmornice klase U212 je potpisan 6 srpnja 1994. između Saveznog ureda za obrambenu tehnologiju i nabavu i ARGE U212. Nakon što se Italija pridružila programu 1996., dizajn je revidiran kako bi zadovoljio talijanske zahtjeve, a klasa je promijenjena u 212 preimenovan u A. Brod klase 212 (bez A) nikada nije postojao. Promjene u dizajnu prvenstveno se odnose na veću dubinu ronjenja.

Početak proizvodnje tipskog čamca započeo je 01. srpnja 1998. kada je bivši savezni ministar obrane Volker Rühe uključio stroj za zavarivanje okvira. U31 je kršten 20.ožujka 2002. i nakon opsežnih testova u luci, krenula je 7.travnja 2003. prva faza ispitivanja u zapadnom Baltičkom moru. Ispitivanje duboke vode uslijedilo je od kraja srpnja 2003. To je uglavnom provedeno u Skagerraku i uključivalo je akustiku, sonar i sustav za upravljanje vatrom.

Testiranje kod njemačke mornarice počelo je u ožujku 2004.  Razvoj klase koštao je Njemačku oko 150 milijuna eura, izgradnja četiri broda za njemačku mornaricu dobrih 400 svaki milijuna Euro.

Kako bi se izmjerili magnetski potpisi novih, većih brodova i tako osiguralo njihovo teže magnetsko ponašanje na magnetske morske mine, od 2001. do studenog 2005. u Borgstedter Engeu za oko 40,6 milijuna eura izgrađen je novi simulator geomagnetskog polja.

25. travnja 2006. U32 predstavio je novi rekord za nenuklearne podmornice s dva tjedna neprekidnog ronjenja. To se dogodilo tijekom transfera iz Eckernfördea u Rotu u Španjolskoj.

U veljači 2017. najavljena je suradnja s Norveškom. Nakon toga obje zemlje zajedno nabavljaju šest na klasu U212 baziranih podmornica, od kojih su dvije namijenjene njemačkoj mornarici.

Tehnologija

Trup
Trup je oblikovan s cilindričnom središnjom lađom i stoga je dizajniran za velike podvodne brzine. U svom organskom obliku, toranj više podsjeća na sovjetske dizajne nego na druge zapadnjačke dizajne. Prednja kormila su postavljena na toranj. To smanjuje buku protoka trupa, što poboljšava uvjete sonara. Krmena kormila postavljena su dijagonalno (kao X-kormila ); ovo ima niz prednosti, kao što je manji ukupni otpor vode, niža minimalna dubina vode prilikom ronjenja i smanjeni rizik od oštećenja kormila blizu dna.

Tip ima, kao i starija klasa 206, preko vanjske ljusk nemagnetizirajući čelik. To otežava otkrivanje podmornice elektromagnetskim detektorima, a također pruža veću sigurnost u miniranim morskim područjima. Kako bi ga bilo teže locirati, brod je obložen posebnom plastikom.

Uz konvencionalni sustav koji se sastoji od olovno-kiselinskog akumulatora ( ćelije EnerSys iz tvornice EnerSys-Hawker u Hagenu ) i dizel generatora (motor: MTU 16V396, generator: Piller, 1050 kW) instalirane su HDW gorive ćelije. Devet modula gorivih ćelija s polimernom elektrolitnom membranom hlađenih vodom proizvodi Siemens i imaju zajedničku snagu od 306 kW. Napajaju se tekućim kisikom iz tlačnih spremnika i vodikom iz spremnika metalnog hidrida ; jedini otpadni proizvod je kemijski čista voda, koja se koristi kao tehnička voda. Dva cilindrična spremnika kisika i cjevasto skladište vodika smješteni su izvan tlačnog trupa. Voda za hlađenje iz gorivih ćelija koristi se za isparavanje tekućeg kisika i izbacivanje vodika iz metalnih hidrida.

Dizel generator je montiran u dvostrukom razvodu na "plutajuću palubu" kako bi emitirao što manje buke u trup i iznad njega u vodu. Pogonski sustav omogućuje vožnju s olovnim baterijama ili (na površini ili ronjenje) samo s dizel generatorom. Gorivna ćelija uvijek djeluje samo na baterije. U budućnosti će klasa 212 A dobiti novi tip sustava litij-ionskih baterija posebno razvijenih za podmornice. Litijske baterije pune se brže i snažnije su.

Brod u svakom načinu vožnje pokreće Siemens 1FR6134 sinkroni motor s pobudom od trajnog magneta ("Permasyn"), koji je montiran izravno na osovinu propelera i proizveden je u Berlinu te je kompaktniji i lakši od konvencionalnih podmorničkih DC strojeva. Novim tipom motora upravljaju pretvarači frekvencije, koji su raspoređeni u obliku klinastih modula unutar zvonastog rotora motora radi uštede prostora. Također se može kontinuirano regulirati kroz sve raspone brzine bez prekidanja i vršnih napona, proizvodi niske elektromagnetske emisije i malo otpadne topline. Aktivno poništavanje buke smanjuje niskofrekventnu buku. Budući da motor isporučuje više okretnog momenta pri niskim okretajima od konvencionalnih strojeva, omogućuje korištenje posebno velikog i učinkovitog propelera. Kaže se da srpasti propeler sa sedam krakova uzrokuje posebno nisku buku pri vožnji. Kao što je uobičajeno s trenutnim dizajnom propelera podmornica, njegov se oblik drži u tajnosti; na fotografijama je propeler ili pokriven ili je ugrađen rezervni propeler.

Naoružanje
Glavno oružje čamca su standardna torpeda kalibra 533 mm. Oni se ispaljuju iz šest torpednih cijevi, koje, za razliku od ranijih brodova, ne koriste odvodne, već cijevi za izbacivanje. Torpedo se ne lansira u cijevi, već se izbacuje iz cijevi vodom pod pritiskom i kreće tek kratko vrijeme kasnije. To sprječava lociranje čamca kada se puca iz oružja. Torpedne cijevi su, što je neobično, raspoređene asimetrično zbog prostora; četiri cijevi su raspoređene lijevo, a dvije desno od središnje crte.

Može se nositi ukupno 13  teških torpeda tipa DM2A4 Hake. Nakon pogotka, torpedo se vodi preko optičkog valovoda (staklena vlakna) i napaja srebrno-cinkove baterije preko elektromotora. Alternativno, mogu se nositi do 24 cijevne mine; svake dvije mine zamjenjuju torpedo. Dakle, to je klasa 212 prva njemačka poslijeratna klasa čije su cijevi dvostreljke po NATO kriterijima.

Kao protumjera torpeda, sustav za izbacivanje mamaca je TAU 2000 (protutorpedne podmornice) ugrađeno. Četiri kontejnera za izbacivanje, svaki s deset mamaca, nalaze se ispred tornja u gornjem dijelu brodu, tj. izvan tlačnog trupa.

Talijanske podmornice koriste torpedo A 184 kao glavno naoružanje.

Nekoliko sonarnih sustava instalirano je kao glavni senzori (cilindarska baza, bočna baza, tegljeni sonar, pasivni sonar za određivanje udaljenosti, sonar za presretanje signala neprijateljskih sonara, navigacijski sonar). Sustav je proizveden od strane proizvođača Atlas Elektronik kao CSU 90, od strane njemačke vojske kao DBQS-40FTC. Instalirani optički sustavi su periskopi tvrtke Cassidian Optronics (bivši Carl Zeiss Optronics); promatrački periskop SERO 14 opremljen je termovizijskom kamerom, GPS antenom i antenom za elektroničke mjere potpore, napadni nišan SERO 15 s laserskim daljinomjerom, oba s optičkim daljinomjerima. Za razliku od prethodnih čamaca, optička oprema je prikladna i za noćno izviđanje kopnenih ciljeva. Svi senzori i oružani sustavi broda povezani su integriranim računalnim sustavom MSI-90U Mk1+ norveškog proizvođača Kongsberg. Interno u Bundeswehru, to se zove FüWES (sustav zapovijedanja i raspoređivanja oružja). Upravlja se preko 20 ekrana u boji.

Izgrađena plovila

Njemačka

Brodovi klase 212 A njemačke mornarice nabavljeni su u dvije serije po četiri ili dva primjerka.

Italija (Klasa Todaro)

Brodovi klase 212 A Marine Militare nabavljeni su u tri serije po dva primjerka.  U planu je i četvrta serija.

Izvori

 Ulrich Gabler: Konstrukcija podmornice. Četvrto izdanje. Bernard & Graefe, Bonn 1996, ISBN 3-7637-5958-1 .
 Peter Hauschildt: Gorivne ćelije za podmornice klase 212A. U: Stephan Huck (ur.): 100 godina podmornica u njemačkim mornaricama. Događaji - tehnologija - mentaliteti - recepcija. Uz suradnju Corda Eberspächera i sur. Mala serija vojne i pomorske povijesti, svezak 18. dr Dieter Winkler Verlag, Bochum 2011., ISBN 978-3-89911-115-6, str. 131-139 (prikaz, ostalo).
 Eberhard Rössler : Nove njemačke podmornice. Bernard & Graefe, Bonn 2004, ISBN 3-7637-6258-2 .
 Jürgen Rohwedder, Peter Neumann: Tiše, dublje, brže: inovacije u njemačkoj gradnji podmornica. E. S. Mittler & Sohn, 2016., ISBN 978-3-8132-0912-9 .
 U33: Dok ne ponestane hrane .  U: Fokus, broj 50/2007
 Na ronilačkom izletu s U-33 . U: Štern, broj 27/2008

Vanjske poveznice

 Podmornica klase 212 A na web stranici Bundeswehra

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Talijanske klase podmornica
Njemačke klase podmornica

Podmornice klase 212 A


Site-directed mutagenesis is a molecular biology method that is used to make specific and intentional mutating changes to the DNA sequence of a gene and any gene products. Also called site-specific mutagenesis or oligonucleotide-directed mutagenesis, it is used for investigating the structure and biological activity of DNA, RNA, and protein molecules, and for protein engineering.

Site-directed mutagenesis is one of the most important laboratory techniques for creating DNA libraries by introducing mutations into DNA sequences. There are numerous methods for achieving site-directed mutagenesis, but with decreasing costs of oligonucleotide synthesis, artificial gene synthesis is now occasionally used as an alternative to site-directed mutagenesis. Since 2013, the development of the CRISPR/Cas9 technology, based on a prokaryotic viral defense system, has also allowed for the editing of the genome, and mutagenesis may be performed in vivo with relative ease.

History
Early attempts at mutagenesis using radiation or chemical mutagens were non-site-specific, generating random mutations.  Analogs of nucleotides and other chemicals were later used to generate localized point mutations, examples of such chemicals are aminopurine, nitrosoguanidine, and bisulfite.  Site-directed mutagenesis was achieved in 1974 in the laboratory of Charles Weissmann using a nucleotide analogue N4-hydroxycytidine, which induces transition of GC to AT. These methods of mutagenesis, however, are limited by the kind of mutation they can achieve, and they are not as specific as later site-directed mutagenesis methods.

In 1971, Clyde Hutchison and Marshall Edgell showed that it is possible to produce mutants with small fragments of phage ϕX174 and restriction nucleases. Hutchison later produced with his collaborator Michael Smith in 1978 a more flexible approach to site-directed mutagenesis by using oligonucleotides in a primer extension method with DNA polymerase.  For his part in the development of this process, Michael Smith later shared the Nobel Prize in Chemistry in October 1993 with Kary B. Mullis, who invented polymerase chain reaction.

Basic mechanism
The basic procedure requires the synthesis of a short DNA primer.  This synthetic primer contains the desired mutation and is complementary to the template DNA around the mutation site so it can hybridize with the DNA in the gene of interest.  The mutation may be a single base change (a point mutation), multiple base changes, deletion, or insertion.  The single-strand primer is then extended using a DNA polymerase, which copies the rest of the gene. The gene thus copied contains the mutated site, and is then introduced into a host cell in a vector and cloned. Finally, mutants are selected by DNA sequencing to check that they contain the desired mutation.

Approaches

The original method using single-primer extension was inefficient due to a low yield of mutants.  This resulting mixture contains both the original unmutated template as well as the mutant strand, producing a mixed population of mutant and non-mutant progenies. Furthermore, the template used is methylated while the mutant strand is unmethylated, and the mutants may be counter-selected due to presence of mismatch repair system that favors the methylated template DNA, resulting in fewer mutants.  Many approaches have since been developed to improve the efficiency of mutagenesis.

A large number of methods are available to effect site-directed mutagenesis, although most of them have rarely been used in laboratories since the early 2000s, as newer techniques allow for simpler and easier ways of introducing site-specific mutation into genes.

Kunkel's method
In 1985, Thomas Kunkel introduced a technique that reduces the need to select for the mutants. The DNA fragment to be mutated is inserted into a phagemid such as M13mp18/19 and is then transformed into an E. coli strain deficient in two enzymes, dUTPase (dut) and uracil deglycosidase (udg). Both enzymes are part of a DNA repair pathway that protects the bacterial chromosome from mutations by the spontaneous deamination of dCTP to dUTP. The dUTPase deficiency prevents the breakdown of dUTP, resulting in a high level of dUTP in the cell. The uracil deglycosidase deficiency prevents the removal of uracil from newly synthesized DNA. As the double-mutant E. coli replicates the phage DNA, its enzymatic machinery may, therefore, misincorporate dUTP instead of dTTP, resulting in single-strand DNA that contains some uracils (ssUDNA). The ssUDNA is extracted from the bacteriophage that is released into the medium, and then used as template for mutagenesis.  An oligonucleotide containing the desired mutation is used for primer extension. The heteroduplex DNA, that forms, consists of one parental non-mutated strand containing dUTP and a mutated strand containing dTTP.  The DNA is then transformed into an E. coli strain carrying the wildtype dut and udg genes. Here, the uracil-containing parental DNA strand is degraded, so that nearly all of the resulting DNA consists of the mutated strand.

Cassette mutagenesis
Unlike other methods, cassette mutagenesis need not involve primer extension using DNA polymerase.  In this method, a fragment of DNA is synthesized, and then inserted into a plasmid. It involves the cleavage by a restriction enzyme at a site in the plasmid and subsequent ligation of a pair of complementary oligonucleotides containing the mutation in the gene of interest to the plasmid. Usually, the restriction enzymes that cut at the plasmid and the oligonucleotide are the same, permitting sticky ends of the plasmid and insert to ligate to one another.  This method can generate mutants at close to 100% efficiency, but is limited by the availability of suitable restriction sites flanking the site that is to be mutated.

PCR site-directed mutagenesis

The limitation of restriction sites in cassette mutagenesis may be overcome using polymerase chain reaction with oligonucleotide "primers", such that a larger fragment may be generated, covering two convenient restriction sites.  The exponential amplification in PCR produces a fragment containing the desired mutation in sufficient quantity to be separated from the original, unmutated plasmid by gel electrophoresis, which may then be inserted in the original context using standard recombinant molecular biology techniques.  There are many variations of the same technique.  The simplest method places the mutation site toward one of the ends of the fragment whereby one of two oligonucleotides used for generating the fragment contains the mutation.  This involves a single step of PCR, but still has the inherent problem of requiring a suitable restriction site near the mutation site unless a very long primer is used.  Other variations, therefore, employ three or four oligonucleotides, two of which may be non-mutagenic oligonucleotides that cover two convenient restriction sites and generate a fragment that can be digested and ligated into a plasmid, whereas the mutagenic oligonucleotide may be complementary to a location within that fragment well away from any convenient restriction site.  These methods require multiple steps of PCR so that the final fragment to be ligated can contain the desired mutation. The design process for generating a fragment with the desired mutation and relevant restriction sites can be cumbersome. Software tools like SDM-Assist can simplify the process.

Whole plasmid mutagenesis
For plasmid manipulations, other site-directed mutagenesis techniques have been supplanted largely by techniques that are highly efficient but relatively simple, easy to use, and commercially available as a kit.  An example of these techniques is the Quikchange method, wherein a pair of complementary mutagenic primers are used to amplify the entire plasmid in a thermocycling reaction using a high-fidelity non-strand-displacing DNA polymerase such as pfu polymerase.  The reaction generates a nicked, circular DNA.   The template DNA must be eliminated by enzymatic digestion with a restriction enzyme such as DpnI, which is specific for methylated DNA.  All DNA produced from most Escherichia coli strains would be methylated; the template plasmid that is biosynthesized in E. coli will, therefore, be digested, while the mutated plasmid, which is generated in vitro and is therefore unmethylated, would be left undigested. Note that, in these double-strand plasmid mutagenesis methods, while the thermocycling reaction may be used, the DNA need not be exponentially amplified as in a PCR. Instead, the amplification is linear, and it is therefore inaccurate to describe them as a PCR, since there is no chain reaction.

Note that pfu polymerase can become strand-displacing at higher extension temperature (≥70 °C) which can result in the failure of the experiment, therefore the extension reaction should be performed at the recommended temperature of 68 °C.  In some applications, this method has been observed to lead to insertion of multiple copies of primers. A variation of this method, called SPRINP, prevents this artifact and has been used in different types of site directed mutagenesis.

Other techniques such as scanning mutagenesis of oligo-directed targets (SMOOT) can semi-randomly combine mutagenic oligonucleotides in plasmid mutagenesis. This technique can create plasmid mutagenesis libraries ranging from single mutations to comprehensive codon mutagenesis across an entire gene.

In vivo site-directed mutagenesis methods
Delitto perfetto
Transplacement "pop-in pop-out"
Direct gene deletion and site-specific mutagenesis with PCR and one recyclable marker
Direct gene deletion and site-specific mutagenesis with PCR and one recyclable marker using long homologous regions
In vivo site-directed mutagenesis with synthetic oligonucleotides

CRISPR

Since 2013, the development of CRISPR-Cas9 technology has allowed for the efficient introduction of various mutations into the genome of a wide variety of organisms. The method does not require a transposon insertion site, leaves no marker, and its efficiency and simplicity has made it the preferred method for genome editing.

Applications

Site-directed mutagenesis is used to generate mutations that may produce a rationally designed protein that has improved or special properties (i.e.protein engineering).

Investigative tools – specific mutations in DNA allow the function and properties of a DNA sequence or a protein to be investigated in a rational approach. Furthermore, single amino-acid changes by site-directed mutagenesis in proteins can help understand the importance of post-translational modifications. For instance changing a particular serine (phosphoacceptor) to an alanine (phospho-non-acceptor) in a substrate protein blocks the attachment of a phosphate group, thereby allows the phosphorylation to be investigated. This approach has been used to uncover the phosphorylation of the protein CBP by the kinase HIPK2 Another comprehensive approach is site saturation mutagenesis where one codon or a set of codons may be substituted with all possible amino acids at the specific positions.

Commercial applications – Proteins may be engineered to produce mutant forms that are tailored for a specific application.  For example, commonly used laundry detergents may contain subtilisin, whose wild-type form has a methionine that can be oxidized by bleach, significantly reducing the activity the protein in the process. This methionine may be replaced by alanine or other residues, making it resistant to oxidation thereby keeping the protein active in the presence of bleach.

Gene synthesis

As the cost of DNA oligonucleotides synthesis falls, artificial synthesis of a complete gene is now a viable method for introducing mutation into gene. This method allows for extensive mutagenesis over multiples sites, including the complete redesign of the codon usage of gene to optimise it for a particular organism.

See also
 Directed mutagenesis
 Phi value analysis

References

External links

 Nobel Lecture on Invention of Site-Directed Mutagenesis
 OpenWetWare
 Diagram summarizing site-directed mutagenesis

Genetics techniques
Molecular genetics
Mutagenesis
Protein engineering

Site-directed mutagenesis


North Hollywood is a Los Angeles, California neighborhood, located in the San Fernando Valley. The neighborhood contains the NoHo Arts District, the El Portal Theatre, several art galleries, and the Academy of TV Arts and Sciences. The North Hollywood Metro Rail station is one of the few subway-accessible Metro Rail stations in Los Angeles. It is a neighborhood within the city of Los Angeles.

North Hollywood was established by the Lankershim Ranch Land and Water Company in 1887. It was first named "Toluca" before being renamed "Lankershim" in 1896 and finally "North Hollywood" in 1927.

History

Before annexation

North Hollywood was once part of the vast landholdings of the Mission San Fernando Rey de España, which was confiscated by the government during the Mexican period of rule.

A group of investors assembled as the San Fernando Farm Homestead Association purchased the southern half of the Rancho Ex-Mission San Fernando. The leading investor was Isaac Lankershim, a Northern California stockman and grain farmer, who was impressed by the Valley's wild oats and proposed to raise sheep on the property. In 1873, Isaac Lankershim's son and future son-in-law, James Boon Lankershim and Isaac Newton Van Nuys, moved to the San Fernando Valley and took over management of the property. Van Nuys thought the property could profitably grow wheat using the dryland farming technique developed on the Great Plains and leased land from the Association to test his theories. In time, the Lankershim property, under its third name, the Los Angeles Farming and Milling Company, would become the world's largest wheat-growing empire.

In October 1887, J.B. Lankershim and eight other developers organized the Lankershim Ranch Land and Water Company, purchasing  north of the Cahuenga Pass from the Lankershim Farming and Milling Company. Lankershim established a townsite which the residents named Toluca along the old road from Cahuenga Pass to San Fernando. On April 1, 1888, they offered ready-made small farms for sale, already planted with deep-rooted deciduous fruit and nut trees—mostly peaches, pears, apricots, and walnuts—that could survive the rainless summers of the Valley by relying on the high water table along the Tujunga Wash rather than surface irrigation.

The land boom of the 1880s went bust by the 1890s, but despite another brutal drought cycle in the late 1890s, the fruit and nut farmers remained solvent. The Toluca Fruit Growers Association was formed in 1894. The next year the Southern Pacific opened a branch line slanting northwest across the Valley to Chatsworth. The Chatsworth Limited made one freight stop a day at Toluca, though the depot bore the new name of Lankershim. With the post office across the street being called Toluca, controversy over the town's name continued, and the local ranchers used to quip, "Ship the merchandise to Lankershim, but bill it to Toluca." In 1896, under pressure from Lankershim, the post office at Toluca was renamed "Lankershim" after his father, although the new name of the town would not be officially recognized until 1905.

By 1903, the area was known as "The Home of the Peach". In 1912, the area's major employer, the Bonner Fruit Company, was canning over a million tons of peaches, apricots, and other fruits. When the Los Angeles Aqueduct opened in 1913, Valley farmers offered to buy the surplus water, but the federal legislation that enabled the construction of the aqueduct prohibited Los Angeles from selling the water outside of the city limits.

At first, resistance to the real-estate development and downtown business interests of Los Angeles remained strong enough to keep the small farmers unified in opposition to annexation. However, the fruit packing company interests were taken over by the Los Angeles interests. The two conspired to decrease prices and mitigate the farmers' profit margins, making their continued existence tenuous. When droughts hit the valley again, rather than face foreclosure, the most vulnerable farmers agreed to mortgage their holdings to the fruit packing company and banks in Los Angeles for the immediate future and vote on annexation.

Annexation to Los Angeles

West Lankershim agreed to be annexed to the City of Los Angeles in 1919. Lankershim proper joined in 1923. Much of the promised water delivery was withheld, and many of the ranchers one by one had their holding foreclosed or transferred to the packing companies. In turn, these were bought up by the real-estate developers and by the late 1920s a massive effort was underway to market the area to prospective home owners throughout the country. As part of this effort, in 1927, in an effort to capitalize on the glamour and proximity of Hollywood, Lankershim was renamed "North Hollywood". The result was a massive development of housing which transformed the area into a suburban development of Los Angeles.

In the late 1940s and 1950s the area saw the first department-store-anchored, auto-oriented shopping center in the Valley: Valley Plaza, covering both a development at Laurel Canyon at Victory boulevards but also a loose collection of other retail stores south along Laurel Canyon to Oxnard, including a branch of the May Co., the second-largest suburban department store branch in the U.S. at the time. In the mid-1950s Valley Plaza claimed to be the largest shopping center on the West Coast of the United States and the third-largest in the country. The May Co. at the south end of the Valley Plaza shopping district built its own attached, enclosed mall, Laurel Plaza, opening in 1968. The last department of Valley Plaza's anchors, Sears, closed in 2019 as department store-anchored shopping centers lost favor. As of 2020, much of the Valley Plaza retail space is either empty, portion is now a middle school, and the Laurel Plaza site is under construction to become NOHO West, a mixed-use development including retail.

Lankershim Blvd. around Magnolia Blvd. was the heart of the town of Lankershim and of North Hollywood and until the mid-1950s boasted the largest concentration of retail stores, banks, restaurants, and entertainment. In 1953, for example, the shopping strip included three full-line department stores: J.C. Penney at 5261 Lankershim, Yeakel & Goss department store at 5272, and the upscale single-location Rathbun's department store at nos. 5307–15. There were also branches of the large Harris & Frank clothing chain at 5236 Lankershim, J. J. Newberry five and dime at 5321, and Safeway at 5356. Nearby Valley Plaza shopping center, designed for accessibility by car with plenty of free parking, opened in 1951 and kept growing until by 1956 it claimed to be the third-largest shopping center in the country. It was difficult for the Lankershim retail district to compete and by 1980, most stores had closed including Rathbun's.

By the late 1950s, many of the original owners were aging, and their children were moving to other areas. School integration in the subsequent years, blockbusting, and subsequent ethnic turmoil encouraged many remaining families to move out, who in turn were replaced with black and Hispanic families moving from the downtown areas. By the 1990s, the demographic changes had almost completely transformed the region.

The North Hollywood shootout occurred in 1997, leaving 12 Los Angeles Police Department officers and eight civilians injured and the two armed robbers dead.

21st century

The opening of North Hollywood station in 2000, establishment and success of the NoHo Arts District in the old "downtown", and repurposing of disused lots such as Laurel Plaza into NOHO West, has revitalized the heart of North Hollywood.

Since 2000, the community has been developing and undergoing many changes, thanks in large part to the formation of the 743-acre North Hollywood Development District and the subsequent NoHo Commons projects.

In 2015, Lankershim Boulevard in North Hollywood was part of the first San Fernando Valley CicLAvia, an event sponsored by the Los Angeles County Metropolitan Transportation Authority in which major roads are temporarily closed to motorized vehicle traffic and used for recreational human-powered transport.

Geography
North Hollywood is bordered on the north by Sun Valley and on the northeast and east by Burbank. Toluca Lake borders North Hollywood on the southeast and south, and Studio City abuts it on the southwest. It is bordered by Valley Village and Valley Glen on the west.

North Hollywood is not bordered by the neighborhood of Hollywood, as North Hollywood is approximately  north of Hollywood.

North Hollywood has a hot summer Mediterranean Climate (Köppen climate classification Csa).

Demographics

The 2000 U.S. census counted 77,848 residents in the 5.87-square-mile North Hollywood neighborhood—or 13,264 people per square mile, about an average population density for the city but among the highest for the county. In 2008, the city estimated that the population had increased to 87,241. In 2000, the median age for residents was 30, considered an average age for city and county neighborhoods; the percentage of residents aged 19 to 34 was among the county's highest.

The neighborhood was considered "moderately diverse" ethnically within Los Angeles. The breakdown was 57.7% Latino, 27% Non-Hispanic White, 5.7% Asian, 5.6% black, and 4% from other groups. Foreign-born residents made up 46.4% of residents, a high percentage for Los Angeles; Mexico (43.2%) and El Salvador (16%) were the most common places of birth for this portion of the population. The percentages of never-married men and never-married women were among the county's highest.

The median yearly household income in 2008 dollars was $42,791, considered average for the city but low for the county. The percentages of households that earned $40,000 or less were high for the county. Renters occupied 75.4% of the housing stock, and house- or apartment-owners held 24.6%.

Arts and culture

Attractions

The Academy of Television Arts & Sciences, and Valhalla Memorial Park Cemetery, are located in North Hollywood.

Parks and recreation
The North Hollywood Recreation Center is mostly in North Hollywood, with a portion in Valley Village. The park has an auditorium, lighted indoor baseball diamond courts, lighted outdoor baseball diamonds, lighted outdoor basketball courts, a children's play area, lighted handball courts, picnic tables, an outdoor unheated seasonal pool, and lighted tennis courts. In addition the center has an indoor gymnasium which can be used as a second auditorium and a community room; the gymnasium's capacity is 250 people.

The Valley Plaza Recreation Center in North Hollywood includes an auditorium, barbecue pits, a lighted baseball diamond, lighted outdoor basketball courts, a children's play area, a 40-person community room, a lighted American football field, an indoor gymnasium without weights, an outdoor gymnasium without weights, picnic tables, lighted tennis courts, and unlighted volleyball courts. The Jamie Beth Slaven Park, an unstaffed pocket park with unlighted outdoor basketball courts, a children's play area, and picnic tables, is in North Hollywood.

Education

Eighteen percent of North Hollywood residents aged 25 and older had earned a four-year degree by 2000, an average figure for both the city and the county. The percentage of the same-age residents with less than a high school diploma was high for the county.

Schools within the North Hollywood boundaries are:

Public
 Bellingham Primary Center Elementary School, 6728 Bellingham Avenue
 Fair Avenue Elementary School, 6501 Fair Avenue
 Lankershim Elementary School, elementary, 5250 Bakman Avenue
 Maurice Sendak Elementary School, 11414 West Tiara Street
 Oxnard Street Elementary School, 10912 Oxnard Street
 Victory Boulevard Elementary School, 6315 Radford Avenue
 James Madison Middle School, 13000 Hart St
 Roy Romer Middle School, 6501 Laurel Canyon Boulevard
 North Hollywood High School, 5231 Colfax Avenue
 East Valley High School, 5525 Vineland Avenue
 The Science Academy STEM Magnet (7 year college preparatory), 5525 Vineland Avenue
 North Hollywood Adult Learning Center, LAUSD Adult Education, 10952 Whipple Street

Private

 Penny Lane, a center for children who were abused by their family members and bullies, in existence since 2013. NOTE: This was the former site of the Dubnoff Center for Child Development, K–12, 10526 Dubnoff Way. The school's main building was designed in 1965 by Ena Dubnoff in association with Flores, Gelman and Green, completed in 1968. Penny Lane bought out the Dubnoff Center in 2013 due to the Dubnoff Center losing money and facing bankruptcy and liquidation issues.
 San Fernando Valley Professional School, K–12, 6215 Laurel Canyon Boulevard
 St. Paul's First Lutheran, Pre-K-8, 11330 McCormick Street, a school of the Wisconsin Evangelical Lutheran Synod (WELS)
 St. Patrick Elementary School, 10626 Erwin Street
 Montessori Academy of North Hollywood, elementary, 6000 Ensign Avenue
 Laurel Hall, elementary, 11919 Oxnard Street
 Oakwood High School, 11600 Magnolia Blvd
 Or Hachaim Academy, elementary, 6021 Laurel Canyon Boulevard
 The Wesley School, elementary, 4832 Tujunga Avenue
 St. Charles Borromeo, elementary, 10650 Moorpark Street

Infrastructure

Transportation

The Los Angeles County Transportation Commission approved the construction of the subway connecting North Hollywood to Hollywood, East Hollywood, Koreatown, Westlake and downtown Los Angeles along the Metro Rail Red Line in 1990. The decision followed the Los Angeles City Council unanimously endorsing North Hollywood as the northern terminal of the Red Line with the final route having termini at Union Station and North Hollywood. The North Hollywood Metro Subway station opened in June 2000. Close to half a million people took advantage of free rides on the  Red Line subway in its first weekend in operation. The station is the starting point for the B Line of the Metro subway, which cost $4.5 billion to build.

Instead of a further B Line extension further into the Valley, Metro built the Metro G Line bus rapid transit. Its terminus is located across the street from the subway station. This expanded the station area into a transit hub, and many local and rapid buses now stop at the station. Proposals have been made to extend the B Line northeasterly to Bob Hope Airport in Burbank and the Downtown Burbank Metrolink station in downtown Burbank, or to extend it in a northwesterly direction along Lankershim Boulevard and eventually to Sylmar. Neither project is currently funded nor is included in Metro's Long Term Transportation Plan. The North Hollywood to Pasadena Transit Corridor was approved by the Metro board April 28, 2022, and is expected to be completed by 2024. It has promised to provide faster bus service to Glendale and Pasadena.

Notable people

 Gene Autry, actor
 Corbin Bernsen, actor
 Brennan Boesch, MLB baseball player
 Everett G. Burkhalter (1897–1975), California politician
 Adam Carolla, North Hollywood High School
 Nudie Cohn, tailor
 Vince DiMaggio, baseball player
Michael Erush (born 1984), soccer player and coach
 Teri Garr, actress
 Tina Jordan, model
 Dorothy Lamour, actress
 Robin Lopez and Brook Lopez, NBA basketball players
 Bruce Manson (born 1956), tennis player
 Randy Rhoads (1956–1982), guitarist
 Tony Robbins, author, motivational speaker
 Hervé Villechaize (1943–1993), actor
 Jim Wilson, City Council member
 Danielle von Zerneck, actress

See also

References

Notes

Bibliography
 Bearchell, Charles, and Larry D. Fried, The San Fernando Valley Then and Now, Windsor Publications, 1988,
 Coscia, David, Pacific Electric and the Growth of the San Fernando Valley, Shade Tree Books, 2011,
 Jorgensen, Lawrence C., The San Fernando Valley Past and Present, Pacific Rim Research, 1982,
 Link, Tom: Universal City – North Hollywood, a Centenniel Portrait, Windsor Publications, 1991,
 Mullaly, Larry, and Bruce Petty, The Southern Pacific in Los Angeles 1873–1996, Golden West Books/Los Angeles Railroad Heritage Foundation, 2002,
 Roderick, Kevin, The San Fernando Valley: America's Suburb, Los Angeles Times Books, 2001,

External links

 Los Angeles Times, Real Estate section, Neighborly Advice column: "North Hollywood: NoHo finds its mojo in a colorful, artsy sort of way" (July 27, 2003)

1887 establishments in California
Communities in the San Fernando Valley
Neighborhoods in Los Angeles
Populated places established in 1887
Armenian diaspora communities in the United States

North Hollywood, Los Angeles


Den sorte lemur (Eulemur macaco) er en halvabe i familien af ægte lemurer. Den findes på den nordlige del af øen Madagaskar. Kropslængden er 30-45 cm med en busket hale på 40-60 cm. Hannen har sort pels, mens hunnen er rødbrun til grå i farven. De har begge en pelskrave omkring hovedet. Den sorte lemur lever i trækronerne i tropisk stedsegrøn skov i grupper på 5-15 medlemmer, der ledes af en gammel, erfaren hun. Til forskel fra de fleste andre lemurarter er den sorte lemur også aktiv om natten.

Noter

Eksterne henvisninger

Lemurer

Sort lemur


مقاطعة كونفيرس، وايومنغ (مقاطعة بالولايات المتحدة الإمريكية)
 كونفيرس (شركة أحذية): شركة تصنيع أحذية في الولايات المتحدة
 كونفيرس: منطقة في ولاية تكساس
 كونفرس: منطقة في ولاية إنديانا

كونفيرس (توضيح)


A bad habit is a negative behaviour pattern.

Bad Habits may also refer to:

Film and television
 Bad Habits (2007 film), a Mexican film
 Bad Habits (2009 film), an Australian horror film
 "Bad Habits" (The Bill), a television episode
 "Bad Habits" (Pushing Daisies), a television episode

Music

Artists

Albums
 Bad Habits (Billy Field album) or the title song, 1981
 Bad Habits (Colin James album) or the title song, 1995
 Bad Habits (Every Avenue album), 2011
 Bad Habits (The Monks album) or the title song, 1979
 Bad Habits (Nav album), 2019

Songs
 "Bad Habits" (Billy Field song), 1981
 "Bad Habits" (Ed Sheeran song), 2021
 "Bad Habits" (Jenny Burton song), 1985
 "Bad Habits" (Maxwell song), 2009
 "Bad Habits" (The Last Shadow Puppets song), 2016
 "Bad Habits" (Usher song), 2020
 "Bad Habits", by Between the Buried and Me from Colors II, 2021
 "Bad Habits", by Brass Knuckles, 2012
 "Bad Habits", by Cravity from Season 3. Hideout: Be Our Voice, 2020
 "Bad Habits", by Danny Jones, 2019
 "Bad Habits", by Delaney Jane, 2018
 "Bad Habits", by Dune Rats from Hurry Up and Wait, 2020
 "Bad Habits", by General Fiasco from Unfaithfully Yours, 2012
 "Bad Habits", by Kottonmouth Kings from Fire It Up, 2004
 "Bad Habits", by Noga Erez, 2018
 "Bad Habits", by Shaun, 2019
 "Bad Habits", by Silverstein from A Beautiful Place to Drown, 2020
 "Bad Habits", by Thin Lizzy from Thunder and Lightning, 1983

Other media
 Bad Habits (play), a 1974 play by Terrence McNally
 Bad Habits, a 2008 BBC Radio 4 show featuring Richard Herring
 Bad Habits, a 2006 collection of the comic strip The Duplex by Glenn McCoy
 "Bad Habits", a short story by Joyce Carol Oates in her 2007 collection The Museum of Dr. Moses

See also

 Bad Habit (disambiguation)
 Habit (disambiguation)

Bad Habits