Antalyaspor, çeşitli dallarda ve liglerde mücadele eden futbol takımı ile tanınmış Türk spor kulübü. Antalya kentini liglerde temsil eden kulübün ilk şubesi olan futbol şubesi 2 Temmuz 1966 tarihinde kuruldu ve 11 Kasım 1966'da profesyonel liglere adım attı.

Antalyaspor A.Ş., Antalyaspor Derneği ve Antalyaspor Vakfı olarak ayrılan kulüpte, şirket sadece futbol yönetiminden sorumlu bir kuruluştur. Antalyaspor Derneği ise bünyesindeki voleybol, jimnastik, masa tenisi, Amerikan futbolu, ragbi, bisiklet, judo, sutopu, triatlon, espor, yüzme, atletizm, boks, buz hokeyi ve güreş dallarında etkinlik gösterir. Lakapları "Akrep" olan kulübün renkleri kırmızı-beyazdır.

Antalyaspor'un arması beyaz zemin üzerine kırmızı renkle oluşturulmuş bir çemberle çevrelenmiştir. Çemberin ortasında kırmızı renkte Antalya'nın sembollerinden Yivli Minare ve onun altında da kulübün kuruluş tarihi olan 1966 yazısı vardır. Minarenin iki yanında çemberin kenarlarıyla paralel açıda kırmızı renkli A ve S harfleri armayı tamamlar.

Tarihçe

Futbolun Türkiye'de ilgi görmeye başlaması mahalli liglerin yerini ulusal lige bırakmasına olanak sağladı ve 1959 yılında 'Millî Lig' adı altında tüm ulusu kapsaması hedeflenen futbol ligi kuruldu, ancak Millî Lig ya da bir yıl sonra değişen adıyla Türkiye Birinci Futbol Ligi genellikle İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa ve Adana gibi büyük şehirlerin takımlarından oluşuyordu. Türkiye Futbol Federasyonu'nun 1965 yılında her ilin bir takımı olması için çıkardığı izinle Türkiye'nin çeşitli illerinde yerel liglerde mücadele eden futbol takımları birleşip şehirlerinin adına mücadeleye başladılar.

Ülkedeki bu hareketlilik Antalya Beden Terbiyesi Bölge Başkanlığı Bölge İstişare Kurulu'nu da harekete geçirdi. 5 Haziran 1966'da Antalyaspor Kulübü'nü kurmak için bir araya gelen Yenikapı Suspor, İlk Işık ve Ferrokromspor kulüplerinin yöneticileri tüzel kişiliklerini feshederek Antalyaspor'a katıldıklarını bildirdiler. Kulübün kurucu başkanlığını Atilla Konuk üstlendi. Kısa zaman sonra ilin yerel gazetesi olan İleri Gazetesi'nde yayınlanan tüzüğün 2. maddesinde belirtilen kurucu üyelerince yönetim kurulu oluşturuldu. Antalyaspor, 2 Temmuz 1966 tarihinde bakanlık tarafından tescil edildi ve resmen kuruldu.

Antalyaspor Kulübü 9 Aralık 1992'de Çimturspor Kulübü'nün Antalyaspor ile birleşme kararını onaylayarak bu kulübü de bünyesine kattı.

Antalyaspor profesyonel liglere 1966-67 sezonunda Türkiye Profesyonel 2. Ligi'nden katıldı. 1981-82 sezonuna kadar 2. Lig'de mücadele etti.

20 Temmuz 2010 tarihinde yapılan anlaşmaya göre Antalyaspor A.Ş.'nin yeni adı 2+2 yıllığına Medical Park Antalyaspor oldu. 4 yılın sonunda kulüp yeniden Antalyaspor adı ile mücadelesini sürdürdü. 08 Şubat 2020 tarihinde yapılan anlaşmaya göre Antalyaspor A.Ş.'nin yeni adı 1,5 yıllığına Fraport-TAV Antalyaspor oldu.

Arma

Kulübün arması beyaz yuvarlak bir zemine kırmızı bir çerçeve ve çizgilerden oluşur. Kulübün armasındaki A, Antalya adını; S ise spor sözünü temsil eder. A ve S harflerinin ortasında şehrin simgelerinden Yivli Minare kırmızı çizgilerle çizimi bulunur. Yivli Minare'nin üzerindeki üç bant ise Antalyaspor'u oluşturan İlk Işık, Ferrokromspor, Yenikapı Suspor takımlarını temsil eder. Yivli Minare çiziminin altında Antalyaspor'un kuruluş yılı olan 1966 yazısı bulunmaktadır.

Sponsorluk anlaşması gereğince 2010 ile 2014 yılları arasında kulüp logosunun çevresine; üst kısımda "Medical Park" logosu olan, alt kısmında ise "Antalyaspor" yazan bir çember eklendi.

Şubeler

Futbol Şubesi
Antalyaspor'u profesyonel futbol bazında temsil eden şube 1966 yılında kuruldu. 1996 yılında TFF'nin isteği doğrultusunda kurulan ve günümüzde faal olmayan PAF Takım - A2 Takımı - U21 Takımı uzun yıllar şubenin ikinci takımı durumundayken, 2022 yılında kurulan ve aynı yıl sonlandırılan Rezerv Takımı da günümüzde şubenin ikinci takımı durumundaydı.

Erkek Futbol Takımı

Antalyaspor, futbol kulübü olarak 1966 yılında şehirdeki 3 takımın birleşmesiyle kuruldu. 1981-82 ve 1985-86 sezonunda Türkiye 2. Ligi'ni şampiyon olarak tamamlayan Antalyaspor, bir sonraki sezonları Türkiye 1. Ligi'nde geçirdi.

Antalyaspor 1. Lig'deki ilk maçında 29 Ağustos 1982 tarihinde Ali Sami Yen Stadyumu'nda Fenerbahçe ile oynayıp 1-1 berabere kaldı. Takım ilk galibiyetini ise 3 Ekim 1982'de Antalya Atatürk Stadyumu'nda Ankaragücü'ne karşı 1-0'lık sonuçla aldı. Antalyaspor, o sezonu 29 puanla 14. tamamladı.

Antalyaspor, Süper Lig'de en iyi derecesini 58 puan toplayarak Süper Lig'i 5. sırada tamamladığı 2016-17 sezonunda elde etmiştir.

Antalyaspor, Türkiye Kupası'nda sırasıyla önce 1999-2000 sezonu'nda Galatasaray ile daha sonra ise 2020-2021 sezonu'nda Beşiktaş ile Türkiye Kupası finali oynadı ve oynadığı 2 finali de kaybetti.

Antalyaspor, Türkiye Süper Kupası'nda ise 2020-21 Süper Lig ve 2020-21 Türkiye Kupası şampiyonu Beşiktaş ile kendisinin 2020-21 Türkiye Kupası finalisti unvanı sebebiyle 2021 Türkiye Süper Kupası'nda mücadele etmeye hak kazandı ve tarihinde ilk kez yer aldığı kupayı seri penaltılar sonucu kaybetti.

Antalyaspor, Avrupa kupalarında 2000-01 sezonunda UEFA Kupası'nda 1. turunda Almanya'nın SV Werder Bremen takımı ile eşleşti. İlk maçı Antalya'da 2-0 kazanan Akrepler, ikinci maçta Bremen'de 6-0 yenilerek kupaya ilk turda veda ettiler.

Antalyaspor Kulübü Futbol Şubesi 2010'da Medical Park Hastaneler Grubu'yla yapılan anlaşma gereği 2+2 yıllığına Medical Park Antalyaspor olarak anıldı. Kulüp 2014 yazından sonra yeniden Antalyaspor adını aldı.

08 Şubat 2020 tarihinde yapılan anlaşmaya göre Antalyaspor A.Ş.'nin yeni adı 1,5 yıllığına Fraport-TAV Antalyaspor oldu.

Rezerv Takımı

Antalyaspor (rezerv takımı), Antalyaspor'u Rezerv Lig'de temsil eden futbol takımıdır. 2022 yılında kurulmuş olan takım, Antalyaspor (futbol takımı)'ndan sonra şubenin ikinci takımı durumundaydı. Günümüzde bu lig ve takım faaliyette değildir.

U21 Takımı

Antalyaspor U21 takımı, Antalyaspor'u U21 Ligi'nde temsil eden futbol takımıdır. 1996 yılında kurulmuş olan şube, aralıklarla mücadele ettiği A2 Ligi'nde 2008-09 PAF Ligi sezonunu şampiyon tamamlamıştır. Günümüzde bu lig ve takım faaliyette değildir.

Amatör Şubeler
Antalyaspor Kulübü Derneği çatısı altında amatör branşlarda atletizm, boks, buz hokeyi, güreş, voleybol, espor, masa tenisi, yüzme, bisiklet, triatlon, korumalı futbol, ragbi, jimnastik, sutopu ve judo şubeleri aktif olarak faaliyet göstermektedir. Antalyaspor A.Ş. çatısı altında ise sadece futbol branşı faaliyet göstermektedir.

Kadın Voleybol Takımı

Antalyaspor Kadın Voleybol Takımı, Antalyaspor'un Türkiye Kadınlar İkinci Voleybol Ligi'nde mücadele eden voleybol takımıdır.

Antalyaspor yönetimi, 2017-2018 sezonunda kadın voleybol takımı kurmaya karar vermiş ve federasyondan lisans alarak kurulmuştur. Türkiye Kadınlar Voleybol Bölgesel Ligi'nden başlayan takım final etabını zirve de tamamlayarak tarihinde ilk kez Türkiye Kadınlar İkinci Voleybol Ligi'ne yükselmiştir. Takım, 2018-19 sezonunu istediği gibi tamamlayamamasına karşılık 2019-20 sezonu için Keçiören Bağlumspor Voleybol Kulübünün katılım hakkını devralarak 2019-20 ve 2020-21 sezonlarında Türkiye Kadınlar Birinci Voleybol Ligi'nde mücadele etmiş ancak 2020-21 sezonu itibarıyla ligden düştüğü için mücadelesine Türkiye Kadınlar İkinci Voleybol Ligi'nde devam etmektedir.

Takım maçlarını Antalya Spor Salonu'nda oynamaktadır.

Erkek - Kadın Masa Tenisi Takımları
Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde 1999 yılında kurulan şube kurulduğu günden bu yana inişli çıkışlı performansı ile liglerde mücadele etmiştir.

2008-2009 yılında takım sayısının arttırılmasıyla yükseldiği Süper Lig'den bir sezon sonra klasman maçları sonunda düşen erkek ve kadın takımları, 2009-2010 sezonunda hem erkek hem de kadın masa tenisi takımı bulundukları gruplarda ilk 3 sırayı alarak tekrar Süper Lig'e yükseldi. 2010-2011 sezonunda Süper Lig'de mücadelelerine devam eden takımlar yine klasman maçları sonuçları doğrultusunda 1. Lige düştüler. 2011-2015 yılları arasında erkek ve kadın takımı 1. ligde mücadele ederken kadın takımı 2014-15 sezonu sonunda 4 yıl aradan sonra Süper Lig'e çıkma başarısı göstermiştir. Erkeklerde ise aynı sezon 1. ligde kalan takım, 2015-16 sezonunda Kadınlar Süper Ligi'nde ligde kalmayı gösteren kadın takımının dışında erkeklerde de ligi 2. sırada tamamlayarak Süper Lig'e 5 yıl aradan sonra çıkma başarısı göstermiştir.

Antalyaspor Kadın Masa Tenisi Takımı, 2018-2019 sezonunda Kadınlar 1. Ligi'ne düşmüştür. Antalyaspor Erkek Masa Tenisi Takımı ise, 2018-2019 sezonunda Masa Tenisi Süper Ligi'ne yükselmiştir. 2019-2020 sezonu devam ederken tüm dünyada oluşan COVID-19 pandemisi sebebiyle liglerde şampiyon ve küme düşme ilgili sezon için kaldırılmıştır. 2020-2021 ve 2021-2022 sezonlarında mücadele ettikleri liglerde kalan takımlar, 2022-2023 sezonunda da bulundukları liglerde mücadele etmeye devam edeceklerdir.

Erkek - Kadın Sutopu Takımı
Antalyaspor sutopu branşı kulübün kuruluşu olan 1966 yılında faaliyete geçmiştir. 1966 ile 1980 arası mücadele ettiği sutopu branşına 2010 yılının yaz başında geri dönen erkek takımı, yaş ortalaması 45 olmasına rağmen yeni kurulan tüm kulüpler gibi açık kümeden başlamış ve 24 yıl aradan sonra İzmir'deki lig elemesine katılıp 18 takım içerisinden 4. olmuştur. 2011 yılında ise tekrar katıldığı açık kümede sırasıyla tüm rakiplerini yenip, yenilgisiz Adana'daki lig elemesini şampiyon olarak tamamladığı için yalnızca şampiyonun çıkabildiği Sutopu Büyük Erkekler 2. Ligi'ne yükselmiştir.

Takım, 2012 sezonunun yaz aylarında oynanan müsabakaları tek yenilgi alarak şampiyon olarak tamamlamış ve 2. Lig'den, Türkiye Deplasmanlı Sutopu 1. Ligi'ne yükselmiştir. Takım 2012-2013 sezonunda, 10 takımlı Türkiye Sutopu Ligi'ini 8. sırada tamamlamıştır. Ancak Antalya'da olimpik yüzme havuzu olmadığı için 2012-2013 sezonunda ev sahibi olarak oynadığı tüm maçlarını İstanbul'da oynamıştır.

Antalyaspor Erkek Sutopu Takımı, 2013-14 Türkiye Sutopu Ligi'ni son sırada tamamlayarak 2 yıl aradan sonra tekrar Sutopu Büyük Erkekler 2. Ligi'ne düşmüş ve şubede aldığı karar ile birlikte faaliyetlerine son vermiştir. Erkek takımı, 2022-2023 sezonunda da faaliyet göstermemektedir.

2022-2023 sezonu itibarıyla 8 takımın mücadele edeceği Türkiye Kadınlar Sutopu 1. Ligi'nde mücadele edecek olan Antalyaspor Kadın Sutopu Takımı, çalışmalarını Muratpaşa Belediyesi Süleyman Erol Yüzme Havuzu'nda ve Atilla Vehbi Konuk Tesisleri'nde devam ettirmektedir.

Korumalı Futbol Takımı (Amerikan Futbolu)

Antalyaspor (korumalı futbol takımı), Antalyaspor'un Türkiye Korumalı Futbol 2. Ligi'nde mücadele eden korumalı futbol takımıdır. Takım, 2014-2015 sezonundan bu yana Türkiye Korumalı Futbol 2. Ligi'nde mücadele etmektedir.

Antalyaspor yönetimine bağlı olarak sportif çalışmalarını sürdüren Antalyaspor Korumalı Futbol Takımı, 2014 yılında kurularak Türkiye Korumalı Futbol 2. Ligi'ne katılmış ve 2014-2015 sezonu itibarıyla ligdeki ilk mücadelesine başlamıştır.

Akdeniz Üniversitesi ile Antalya Bilim Üniversitesi öğrencilerinden oluşan takım, ilk maçını 16 Nisan 2015 tarihinde Ankara'da Bilkent Üniversitesi takımıyla oynamıştır. Türkiye Beyzbol, Softbol, Korumalı Futbol ve Ragbi Federasyonu (TBSF) Korumalı Futbol 2. Ligi'ne katıldığı ilk sezonda rakipleri Bilkent Üniversitesi, Mersin Üniversitesi, Süleyman Demirel Üniversitesi ve Pamukkale Üniversitesi takımlarını geride bırakarak grubunu lider tamamlayan takım play off'larda karşılaştığı Sakarya Üniversitesi takımına kaybederek Türkiye Korumalı Futbol 1. Ligi'ne yükselme şansını elde edememiştir. 2015 ile 2022 yılları arasında oynadığı sezonlarda da Türkiye Korumalı Futbol 1. Ligi'ne yükselmeyi başaramayan ekip mücadelesine 2022-2023 sezonunda da Türkiye Korumalı Futbol 2. Ligi'nde devam etmektedir.

E-Spor Takımı

Antalyaspor e-spor takımı 2018 yılında kurulmuştur. Kurulur kurulmaz yer aldığı Virtual Pro Gaming (VPG) Türkiye Liginde önemli bir başarı göstererek tarihinde ilk kez şampiyon olmuştur. Aynı dönem yine Türkiye Süper Kupasını kazanan takım, VPG Türkiye 2. sezonunu 2 kupa ile tamamlamıştır.

Şampiyon olarak tamamladığı sezonun akabinde VPG AFA Şampiyonlar Liginden final oynayarak turnuvaya 2. olarak veda eden takım, VPG Türkiye Ligi 3. sezona da hızlı bir giriş yaparak tekrar şampiyon olmuştur. Ayrıca sadece resmi espor takımlarının bulunduğu ''Türkiye Espor Futbol Ligi (TEFL) 'ne katılan takım bu ligde de namağlup bir şekilde 2019 yılında şampiyon olmuştur.

Yüzme Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneğine bağlı olarak sportif çalışmalarını sürdüren yüzme branşı, kulübün kurulduğu 1966 yılında faaliyete geçmiştir. Sporcular ilk yıllarda çalışmalarını, Antalya Kaleiçi'nde denizde yaparak kulübü temsil etmeye başlamıştır. Konyaaltı'nda bulunan eski Süleyman Erol Yüzme Havuzu'nun 1973 yılında açılmasıyla Antalyalı yüzücüler, şehirlerine kısa sürede Türkiye rekorları ve şampiyonlukları getirmeye başlamış ve uzun bir süre ulusal anlamda önemli dereceler almışlardır.

1996 yılında Konyaaltı sahilindeki Süleyman Erol Yüzme Havuzu'nun yıkılmasıyla ara verilen çalışmalar, yüzme branşının yeniden canlanması amacıyla Antalyasporlu master yüzücülerin girişimiyle tekrar başlamış ve eski günlerde olduğu gibi şampiyon sporcular yetiştirmek üzere çalışmalarına start vermiştir. Halen antrenmanlarını Muratpaşa Belediyesi Süleyman Erol Yüzme Havuzu'nda, Atilla Vehbi Konuk Tesisleri'mizde ve Doğa Bilim Koleji Yüzme Havuzu'nda devam ettirmektedir.

Yüzme branşı; Baş Antrenörü Turgay Demircioğlu öncülüğünde 120'si A takım seviyesinde olmak üzere 260 altyapı yüzücüsü ile kulübün en kapsamlı branşlarından birisidir.

Bisiklet Takımı
10 Ocak 2015 tarihinde Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde kurulan bisiklet takımı, başlangıçta büyük erkekler ve 35+ master erkekler kategorilerinde 8 sporcuyla yarışmalara katılmaya başlamıştır.

Sezonun ilk 2 ayını herhangi bir sponsor desteği almadan tamamladıktan sonra, 2015 Mart ayından itibaren Fiberli PSL Elektronik'in desteğiyle yoluna devam etmiştir.

Kuruluşundan beri, Türkiye Bisiklet Federasyonu'nun tüm ulusal yarışları, yurt içinde düzenlenen Gran Fondo Yarışları ve UCI'nin (Dünya Bisiklet Birliği) her yıl düzenlediği uluslararası Gran Fondo Yarışları olmak üzere toplam 3 çeşit müsabakada yarışan takım, 2018 sezonundan itibaren elit erkek (19+) kategorisindeki sporcularıyla yurt içinde ve yurt dışında düzenlenen 2.2, 2.1 ve 1.2 uluslararası yarışlarda da boy göstermeye başlamıştır.

2016 sezonunda ilk defa genç erkek (16/17 yaş) kategorisinde 5 sporcuyla yarışlara katılan takım bu sporculardan 3 tanesini A milli takımına göndermiştir.
Şu ana kadar 2015 ve 2016'da UWCT Dünya Şampiyonası'nda Slovenya ve Danimarka'da ülkeyi ve kulübü temsil etmiş olan takım, Avusturya Tirol,
Yunanistan Rodos, Slovenya, Ljubljana ve İtalya Bormio (Stelvio) başta olmak üzere Avrupa'da birçok ülkede yapılan yarışlarda önemli dereceler elde etmiştir.

Takım 2018'de Kıbrıs 3. Uluslararası Bisiklet Turu ve Alanya 2.1 Grand Prix Yarışları'nda elit takımıyla yarışlara katılmıştır. Bu yıldan itibaren profesyonel 2.2 yarışlarında UCI puanı toplama hedefiyle yola çıkan takım toplam 12 sporcusuyla Fiberli'nin de desteğiyle mücadelesine devam etmektedir.

Triatlon Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde 2016 yılından bu yana sportif faaliyetlerini yürüten triatlon takımı daha önce Türkiye'de dereceleri bulunan sporcuların bir araya gelmesiyle Antalyaspor Kulübü Derneği'nin lisanslı sporcusu olmuş ve mücadelelerine kulüp bünyesinde devam etmektedirler.

Judo Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde 2012 yılında faaliyetlerine başlayan judo takımı, Judo Federasyonu bünyesinde çeşitli yarışlara katılmaya devam etmektedir.

Jimnastik Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneği çatısı altında 2016 yılında faaliyet göstermeye başlayan ritmik jimnastik branşı, yurt içi ve yurt dışında alt yapı ve hobi sınıflarıyla faaliyet göstermektedir.

Atletizm Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde 2022 yılında faaliyetlerine başlayan atletizm takımı, Atletizm Federasyonu bünyesinde çeşitli yarışlara katılmaya devam etmektedir.

Boks Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde 2022 yılında faaliyetlerine başlayan boks takımı, Boks Federasyonu bünyesinde çeşitli yarışlara katılmaya devam etmektedir.

Buz Hokeyi Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde 2022 yılında faaliyetlerine başlayan buz hokeyi takımı, Buz Hokeyi Federasyonu bünyesinde çeşitli yarışlara katılmaya devam etmektedir.

Güreş Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde 2022 yılında faaliyetlerine başlayan güreş takımı, Güreş Federasyonu bünyesinde çeşitli yarışlara katılmaya devam etmektedir.

Ragbi Takımı
Antalyaspor Kulübü Derneği bünyesinde 2022 yılında faaliyetlerine başlayan ragbi takımı, Ragbi Federasyonu bünyesinde çeşitli yarışlara katılmaya devam etmektedir.

Kapanan Şubeler

Erkek Hentbol Takımı

Antalyaspor Erkek Hentbol Takımı, Antalyaspor'un 2012-2022 yılları arasında Türkiye Erkekler Hentbol Süper Ligi'nde mücadele etmiş olan erkek hentbol takımıdır.

Antalyaspor yönetimi, 2012 yılının Ağustos ayında erkek hentbol takımı kurmaya karar verdi ve federasyondan lisans alarak kuruldu. Türkiye Erkekler Hentbol Süper Ligi'ne kabul edildi. Takım, 2012-2013 sezonunda Süper Lig'de ilk kez yer aldı. 2018-2019 sezonunda Türkiye Erkekler Hentbol Süper Ligi'ni 2. sırada tamamlayan Hentbol Takımı, tarihinde ilk kez Avrupa Kupaları'nda mücadele etme hakkını kazandı.

Antalyaspor Erkek Hentbol Takımı, 2022-2023 sezonu öncesinde Türkiye Erkekler Hentbol Süper Ligi'ne katılım ücretini yatırmamış ve liglerden çekilme kararı almış olup şubeyi kapatmıştır.

Erkek Basketbol Takımı

Antalyaspor Basketbol Takımı, 1993-1996 yılları arasında Türkiye Basketbol Ligi'nde mücadele etti. Ancak Türkiye Basketbol Ligi'nden küme düşmesiyle kulüp maddi sıkıntı çektiği dönemde futbol takımına öncelik vererek şubeyi kapattı.

2016 yılının Ağustos ayı itibarıyla kulüp yeni bir takım kurarak profesyonel liglere katılma kararı aldı. 2016-2017 sezonunda Türkiye Basketbol 2. Ligi'nde, 2017-2018 sezonunda Türkiye Basketbol Ligi'nde mücadele eden takım, 2018-2019 sezonunda maddi sebeplerden ötürü kapanmıştır.

Kadın Futbol Takımı
Antalyaspor Kadın Futbol Takımı 2007'de kuruldu. 2008-09 sezonunda Türkiye Kadınlar 2. Ligi'nde şampiyon olarak Kadınlar 1. Ligi'ne yükseldi. 3 sezon Kadınlar 1. Ligi'nde mücadele eden Antalyaspor, 2011-12 sezonu sonunda lige veda etti.

Kulüp yöneticileri Kadınlar 2. Ligi'ne düşen takımı tesis yetersizliği nedeniyle devrettiler ve kulüp adını 1207 Antalya Spor olarak değiştirdi.

Erkek Plaj Futbol Takımı
Antalyaspor Plaj Futbol Takımı, 2015 yılında kurulmuş olup ARMH isim sponsorluğunda 2015 sezonunda TFF Plaj Futbolu Ligi'nin ilk etabı olan Alanya'da 4-5 Temmuz tarihlerinde mücadele etmiş ve final maçında Alanyaspor'u 8-2 mağlup ederek etap şampiyonu olarak finallere kalma başarısı elde etmiştir. TFF Plaj Futbolu Ligi finalleri 10-15 Ekim tarihlerinde organize edilmiş olup, ARHM Antalyaspor final etabında oynadığı maçlar sonucu finale yükselmiş ve finalde rakibi Karataş Belediyespor ile normal süresi 4-4 biten maçta uzatmalar sonucu 5-5 berabere kaldığı rakibini penaltılar sonucu 8-7 mağlup ederek tarihinde ilk kez TFF Plaj Futbolu Ligi şampiyonluğu elde etmiştir. Turnuvanın en değerli oyuncusu ise ARHM Antalyaspor'dan Seyit Ahmet Süer seçilmiştir. Antalyaspor, Mayıs 2016 tarihinde bünyesindeki oyuncular ile birlikte Avrupa Plaj Futbolu Şampiyonlar Kupası yarışmacı haklarını şehrin bir diğer takımı olan Alanyaspor'a devretmiş ve liglerden çekilerek şubeyi kapatmıştır.

Tesisler

Stadyum

Kulübün ilk stadyumu olan Antalya Atatürk Stadyumu, yıkılma tehlikesi yüzünden karşılaşmalara kapatılınca Antalyaspor 2010-11 sezonunda maçlarını 7500 koltuklu Antalya Mardan Stadyumu'nda oynamaya başladı. Fakat Mardan Stadyumu'nun şehrin çok dışında olması nedeniyle futbol takımı 2012-13 sezonundan başlayarak maçlarınıa Akdeniz Üniversitesi Stadyumu'nda oynama kararı aldı ve Akdeniz Üniversitesi'yle 2 yıllık protokol imzaladı. 26.10.2015 tarihi itibarıyla Antalya Stadyumu'nda maçlarını oynamaya başlamıştır.

Salon
Antalyaspor Kadın Voleybol Takımı maçlarını yeni yapılan 10.000 seyirci kapasiteli Antalya Spor Salonu'nda yapmaktadır. Takım, 2017 yılı itibarıyla Antalya Spor Salonu'nda maçlarını oynamaya başlamıştır.

Hasan Subaşı Tesisleri
Hasan Subaşı Tesisleri, Muratpaşa Meltem Mahallesi'nde, Antalyaspor Kulübü'nün spor faaliyetlerine elverişli antrenman saha ve tesislerinin yapımı 1996 yılında Antalyaspor Vakfı tarafından başlatılıp Mayıs 1998 tarihinde kullanılmaya başlandı. Tesis içinde kulüp yönetim binası ile iki adet çim antrenman sahası ve bir dönem işletilen şimdi futbolcu oteli olarak kullanılan Antalyaspor Oteli yer alır.

Atilla Vehbi Konuk Tesisleri
Atilla Vehbi Konuk Tesisleri, yaklaşık 135 bin metrekarelik alanda 4 aydınlatmalı çim futbol sahası, 2 mini antrenman sahası, 2 tenis kortu, kapalı yarı olimpik yüzme havuzu, fizik tedavi ve rehabilitasyon havuzu, konferans salonu, 66 konaklama odası, restoran, oyun salonu, hobi odaları, fitness salonu, SPA, hamam, sauna, jakuzi ve bin 500 kişi kapasiteli tribün bulunuyor.

Antalya Büyükşehir Belediyesi tarafından yapımına 28 Mayıs 2015'te başlanan ve 43 milyon 187 bin liralık yatırımla tamamlanan tesisler, 4 Ocak 2017'de Antalyaspor'a devredilmiş,
7 Ocak 2017'de resmi açılışı yapılmıştır.

Antalyaspor Dergisi

Antalyaspor'un 1 Mayıs 2008 yılından itibaren çıkarmaya başladığı resmi yayın organıdır. İlk kez Sedat Peker'in başkanlığı döneminde çıkarılmış olan dergi 5 TL ücretle taraftara sunulmuş olup, aylık olarak zengin ve güncel içeriği, Antalyasporlu oyuncular ile yapılan röportaj ve ilginç dosya konularıyla, kırmızı-beyazlı taraftarlar için yayın yapan derginin 1 Ocak 2009'da yayımlanan 10. sayısından sonra ise yayımı sonlanmıştır.

Kulüp, 2020 yılı sonunda Antalyaspor Dergisi'nin yeniden yayın hayatına başlayacağını duyurmuştur. 2021 yılının Ocak ayından itibaren her ayın ilk günü yayımlanan dergi, abonelerine çağrı merkezi aracılığı ile ulaştırılmaktadır. Duyuruda ayrıca kulübün profesyonel ve alt yapı futbol takımlarından röportajlar ve haberler, spor okullarından, voleybol, yüzme, su topu, bisiklet, triatlon, masa tenisi, jimnastik, judo, korumalı futbol ve e-spor branşlarından özel haberlerin yanı sıra, Antalyaspor tarihinden anılar ile kulübün geçmişinden günümüze kadar gelen efsaneleriyle söyleşiler yer alacağı açıklanmıştır.

Antalyaspor Store

Antalyaspor'un özgün ve lisanslı forma, atkı, kaşkol, bere, eşofman, sweatshirt, ceket, gömlek, süs eşyaları gibi daha birçok değişik ürünün satışının yapıldığı mağazalarıdır. Daha önce sadece Antalya Atatürk Stadyumu'nun yanında bulunan ve bir süre hizmet veren mağaza kapatılmış ve faaliyetleri Antalyaspor Derneği'ne devredilmiştir.

Dernek çatısı altına alındıktan sonra 5 Kasım 2012 tarihinde şehrin çeşitli yerlerinde tekrar mağazalar açılmaya başlanmıştır. Bu mağazaların en büyüğü Antalya Stadyumu'nun altında Nisan 2019'dan bu yana hizmet vermektedir. Yalnızca Antalya şehri sınırları içerisinde olan mağazalar dışında ve taraftarlar çevrimiçi ortamda da kulübün ürünlerini satın alma olanağına sahiptir.

Başarıları

Profesyonel Futbol Takımı
 Türkiye Kupası
 İkincilik (2): 2000, 2021
 Türkiye Süper Kupası
 İkincilik (1): 2021
 1. Lig
 Şampiyonluk (2): 1981-1982, 1985-1986

U21 Takımı
 Şampiyon: 2008-09 PAF Ligi

Masa Tenisi Takımları
 2008-09 Antalya Büyükler İl Birinciliği
 2008-09 Büyükler Atatürk Kupası Birinciliği
 2009 Masa Tenisi Vetaran İl Birinciliği
 Bayanlar 2009 Türkiye Kupası Birinciliği
 Erkekler 2009 Türkiye Kupası İkinciliği
Erkekler 2018-2019 Sezonu 1. Lig Şampiyonluğu

Sutopu Takımı
 Şampiyon: 2011 Büyük Erkekler Sutopu Açık Küme
 Şampiyon: 2012 Büyük Erkekler Sutopu 2. Lig

E-Spor Takımı

 Şampiyon: 2018 - VPG Türkiye Süper Lig (S2) Şampiyonu
 Şampiyon: 2018 - VPG Türkiye (S2) Süper Kupa Şampiyonu
 Şampiyon: 2019 - VPG Türkiye Süper Lig (S3) Şampiyonu
 Şampiyon: 2019 - VPG Türkiye (S3) Süper Kupa Şampiyonu
 Şampiyon: 2019 - Türkiye Espor Futbol Ligi (TEFL) Şampiyonu

Plaj Futbol Takımı
 Şampiyon: 2015 TFF Plaj Futbolu Ligi

Taraftar grupları
1981 senesinde Antalyaspor'u desteklemek amacıyla kurulan 07 Gençlik, stadın kale arkası tribününde takımlarını desteklemektedirler. Kocaelispor'u ve taraftar gruplarını kardeş olarak görmektedirler.

Grup 1966, 2010 senesinde faaliyete geçmiş olup 07 Gençlik ile birlikte etkin bir diğer taraftar grubudur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Antalyaspor resmî ağ adresi

Antalya'daki spor kulüpleri
1966'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
1966'da kurulan spor kulüpleri

Antalyaspor


4314 Dervan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
4314 Dervan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Siding Spring de Eleanor Francis Helin și Schelte J. Bus. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 4001-5000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1979
Centura de asteroizi

4314 Dervan


Seronegatif, serumda romotoid faktör testinin negatif olduğu romatizmal olmayan enflamatuvar eklem rahatsızlıklarını tanımlar.

Romatoloji

Seronegatif


Büyükkızoğlu, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 85 km, Ladik ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Ladik'in mahalleleri

Büyükkızoğlu, Ladik


Martin Rauschenberg Brorsen (født 15. januar 1992) er en dansk professionel fodboldspiller, der spiller for Gefle IF som forsvarsspiller.

Karriere
Rauschenberg spillede i Gredstedbro Boldklub, indtil han som 12-årig skiftede til samarbejdsklubben Esbjerg fB.

Han startede sin seniorkarriere i Esbjerg fB, for hvem han spillede fire kampe i Superligaen 2010-11. Den 31. januar 2017 blev han udlejet til Stjarnan i Úrvalsdeild for resten af 2013. Han blev efterfølgende fritstillet fra sin kontrakt med Esbjerg fB og skrev under på en permanent kontrakt med Stjarnan for resten af 2014.

I januar 2015 skrev Rauschenberg under på en treårig kontrakt med Gefle IF. Han fik sin debut i Fotbollsallsvenskan den 5. april 2015 i sæsonpremieren mod Falkenbergs FF, som Gefle vandt med 2–0.

Landsholdskarriere
Han fik sin debut i landsholdssammenhæng, da han blev skiftet ind i det 75. minut i stedet for Morten Koch Nielsen på Danmarks U/16-fodboldlandshold den 29. april 2008 ude mod Estland, som Danmark vandt 0-1.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Esbjerg fB
Fodboldspillere fra Stjarnan
Fodboldspillere fra Gefle IF

Martin Rauschenberg


Claude Henri de Rouvroy, comte de Saint-Simon, genellikle Henri de Saint Simon olarak anılır (17 Ekim 1760, Paris –  19 Mayıs 1825), Fransız sosyalizminin kurucusu.

Toplumu çaba, üretim, eylem ve yaratma olarak gören; düşünce tarihinde, toplumun bilimi olarak gördüğü sosyolojinin düşünce babası olarak tanınan Fransız filozof ve iktisatçısı.

Hayatının Erken Dönemi
Saint Simon 1760'da belirsiz, soylu bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Klasik edebiyat ve aydınlanma felsefesi eserleri üzerine çalıştı. Aydınlanma fikirleriyle birlikte on üç yaşında Katolikliği reddetti ve cumhuriyetçiliği benimsedi. 1779'da Amerika Birleşik Devletleri'ne giderek devrimde subay olarak savaştı ve iki kez yaralandı. Fransız Devrimi başladığında hızlıca kont ünvanını terk etti ve Sans-culottes'ı destekledi. Ama o dönem enerjisinin çoğunu Prusyalı bir diplomat olan Redern Kontu J. Sigismund Ehrenreich ile ortaklaşa ulusal mülk satışından servet yapmaya adadı. Kimlik yanlışlığından dolayı Terör Dönemi esnasında kısa süre hapse girdi. Ardından Palais Royal yakınlarında bir malikane aldı. Comte'un takdir ettiği bilim insanları Monge ve Lagrange düzenli misafirleriydi. Zamanla yakın arkadaş oldular. Redern Kontu iflas korkusuyla ortaklıklarını bitirdiğinde, Saint Simon insan zekasıyla ilgili yeni bir kariyere başlamaya karar verdi.

Düşünceleri
Saint-Simon, toplumda bir reforma gitmeyi amaçlamış, toplumun endüstri çağının, endüstrinin gereklerine göre düzenlenmesi gerektiğini savunmuştur. Bilimsel düşünceye dayanan bir toplum bilimi kurmanın zamanının geldiğini, artık pozitif bilim çağının başlamış olduğunu öne sürdüğü için, aynı zamanda pozitivizmin de kurucusu olarak da bilinen Saint-Simon'un en büyük düşü, insan toplumunun reformdan geçirilmesi olmuştur. Ona göre, Fransız Devrimi mutluluk getirmemiştir. Evrensel insan haklarının ilanı, Saint-Simon'a göre, aşağı sınıfların cehaletini ve yoksulluğunu ortadan kaldırmamıştır. Toplumdaki tüm insanların mutluluğunun yeni bir toplumsal düzenleme, bir sosyal reformla sağlanabileceğine inanan Saint-Simon, toplumda gerçekleştirilecek reformun toplumsal yasaların bilgisine dayandığını ve bunun bilimlerde de bir reformu gerektirdiğini düşünmüştür.

Bundan dolayı, onun felsefesi öncelikle toplum konusunu ele alır ve bir toplum felsefesi olarak ortaya çıkar. Toplumu bir organizma olarak gören ve bu organizmanın evrimini inceleyen Saint-Simon'a göre, toplumun kökeninde çıkar öğesi vardır. O, bir toplumun insanlarının birbirlerine gelişigüzel yaklaşmadığını söyler. İnsanlar, ancak bir çıkar durumu ortaya çıkınca, bir toplum halinde bir araya gelirler. Toplum, Saint-Simon'a göre, çıkar öğesinin bir sonucu olarak uzlaşmayla kurulur. Bir toplumun kurulabilmesi, çıkarın sonucu olan bir toplumsal bağın var olmasına ve dolayısıyla kolektif bir vicdanın oluşmasına bağlıdır.

Saint-Simon'a göre, insanlar kendilerine özgü orijinal varlıklar olmanın yanında, doğada hüküm süren determinizme tabi olan varlıklardır. Fizik ve kimya alanındaki ağırlık merkezi yasası gibi, toplumları yöneten bir ilerleme yasası vardır. Sosyoloji biliminin görevi, bu yasanın varlığını gösterip, insanlara bu yasaya itaat etmeyi öğretmektir. Zira, Saint-Simon'a göre, bu yasayı insanlar koymuş değildir. Biz, bu ilerleme yasasını, siyasi, ahlâki, ekonomik, vb, olaylar içinde görürüz. Sosyolojinin tarihsel yöntemi benimseyen bir gözlem bilimi olmasının nedeni budur. O, bu ilerleme yasasını düzenli bir yöntemle açıklayarak, Avrupa Uygarlığının toplumsal ve siyasi evriminin genel yasalarını elde etmeye çalışmıştır.

İnsanın toplumsal tarihinin kendilerine ayrı düşünce tarzlarının karşılık geldiği üç ayrı aşamadan, yani sırasıyla çoktanrıcılık/kölelik, teizm/feodalizm ve pozitivizm/endüstriyalizm evrelerinden geçtiğini öne süren Saint-Simon'a göre, toplumsal değişme ve düzenin yasaları, pozitivizmin marifetiyle, bulunabilir. Toplumun, ona göre, başlıca görevi, yaşamak için gerekli nesneleri çoğaltan üretimi geliştirmektir; çünkü mutluluk ancak bu şekilde sağlanır. Yeni düzende toplumu anlar, yani endüstri alanında çalışanlar yönetecektir. Endüstri alanında çalışanlarla, o zanaatlarla uğraşanları, çiftçileri, fabrikatörleri, yatırıma açtıkları kredilerle üretime katılan bankerleri, türlü üretim dallarındaki uzmanları anlatmak ister. Toplumu endüstri alanında çalışanların yönetmesi. Yoksulları yoksulluklarından kurtaracaktır; ona göre, bilimle, akla uygun olarak düzenlenecek üretim, bütün çalışanları her bakımdan yükseltecektir. Herkes çalıştığı, görevini yerine getirdiği ölçüde, üretimden payına düşeni alacaktır. Üretimi yönetenler, Saint-Simon'a göre, halkı keyiflerine göre değil, fakat üretimi geliştirmenin gereklerine göre yöneteceklerdir. Bu yöneticilerin görevlerini kötüye kullanmalarına, halkı aldatmalarına, halka ödevlerini anlatacak yeni bir din ile toplumu aydınlatacak bilginler engel olacaktır.

O, bilim konusunda, tüm bilimlerin şimdiye dek bilimsel olmayan yöntem ve adımlarla işe başlamış olduğunu söyler. Bundan başka, her bilim birtakım dini tasarımlar, metafizikle ilgili sanılarla yüklüdür. Başlangıçta, teolojik bir temeli olan ve metafizik kavramlarla geliştirilen, gerçek olmayan bir bilimin yerine, Saint-Simon'un çağında gerçek bilim, pozitif bilim geçmiştir. Ona göre, ilerlemeyi sağlayan etken de bilimin, başlangıçta onun içine karışmış olan bu öğelerden temizlenmesidir. Saint-Simon, artık pozitif bilim çağının başlamış olduğunu söyler.

Sosyal fizik
Saint Simon'a göre fizik bilimi fiziki olayları önceden görmeyi ve onları kontrol altına almayı mümkün kıldığı gibi sosyal fizikte sosyal olayları görüp onları kontrol altına almayı ve şekillendirmeyi mümkün kılacaktır. Pozitif bilimlerin tüm dallarıyla ilgilenen düşünür bu bilimlerin ancak pozitif bir sosyal bilimin yaratılması ile tamamlanacağına inanmış ve bu amaçla bu bilime sosyal fizik adını vermiştir. Simon, sosyolojinin sistematiğinden çok mevcut ve gelecekteki sosyal sorunlarla uğraşmayı tercih etmiştir.

Yeni din
Geleneksel otorite biçimleri meşru kabul edilmediği için, endüstri toplumunda ahlaki bir boşluk ve toplumsal bir kriz oluştuğunu düşünen Simon, çözüm olarak yeni, dünyevi, laik bir din önermiştir. Toplumun yeni dini liderleri de önde gelen bilim ve sanat insanları ile sanayiciler, yani çıkarları kitle çıkarlarından farklı olmayan insanlar olacaktı. Simon, Sosyolojinin gücüne inanarak bu bilimi yeni bir din haline dönüştürerek toplumu örgütleyip sorunları çözümlemeyi amaçlamıştır.

Yeni din sisteminde, ekonomik ve siyasi yönetimin başında banka, fabrika, maliye uzmanlarının bulunmasına karşılık, inanç ve eğitim gibi işlerin başında da bilim, sanat uzmanları bulunacaktır. Ona göre, yeni din, kardeşlik ve sevgiye dayanan bir inanç olmalı ve her türlü hurafeden arındırılmalıdır. Başka bir deyişle, modern toplumun yön ve düzeninin, üretici olmayan bürokratlar tarafından değil de, bilim insanları ve sanayiciler tarafından belirlendiğini öne süren Saint-Simon'a göre, modern toplumdaki kriz de, pozitivizme dayanan yeni bir din ile çözülebilir.

Temel eserleri
De la Réorganisation de la Société européenne [Avrupa Topluluğunun Yeniden Örgütlenmesi Üzerine]
Du Système industriel [Sanayi Sistemine Dair]
Catéschisme des Industriels [Sanayicilerin İlmihali]

Ayrıca bakınız
 Meritokrasi

Eserleri
Lettres d'un habitant de Genève a ses contemporains (Bir Cenevrelinin Çağdaşlarına Mektupları, 1803)
Introduction aux travaux scientifiques du XLX siècle (XLX. yy'ın Bilimsel Çalışmalanna Giriş, 1807)
Esquisse d'une Nouveau Encyclopedie (Yeni Bir Ansiklopedi Taslağı, 1810)
Mémoire sur la science de l'homme (İnsan Bilimi Üstüne İnceleme, 1813)
De la réorganisation de la société européenne (Avrupa Toplumunun Yeniden Düzenlenişi Üstüne, 1814 Augustin Thierry ile birlikte)
L'Industrie (Endüstri kapitalizmin ilk dönemlerinin meseleleri üzerine çıkarttığı dergi, 1816-1817)
Du Système industriel (Sanayi Sistemi Üstüne, 1823)
Le Catéchisme des industriels (Sanayicilerin Kutsal Kitabı, 1824)
Nouveau Christianisme (Yeni Hristiyanlık, 1825)

Kaynakça

1760 doğumlular
Paris doğumlular
1825 yılında ölenler
Claude Henri
19. yüzyıl Fransız filozofları
19. yüzyıl yazarları
19. yüzyıl siyasetçileri
Fransız filozoflar
Fransız sosyologlar
Fransız sosyalistler
Ütopyacılar
Restorasyon (Fransa)
Faydacılık
İkinci Fransa Cumhuriyeti
Père Lachaise Mezarlığı'na defnedilenler

Henri de Saint Simon


Machaeraptenus este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Legături externe

Machaeraptenus

Machaeraptenus


Muddebihal (en canarés: ಮುದ್ದೇಬಿಹಾಳ ) es una ciudad de la India en el distrito de Bijapur, estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 586  a 482 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 36 974 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Muddebihal


18845 Cichocki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18845 Cichocki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Črni Vrh de H. Mikuz. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,64 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 12,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

18845 Cichocki


El Sacerdocio de Melquisedec es una de las dos partes que componen el sacerdocio que administra La Iglesia de Jesucristo de los Santos de los Últimos Días. El Sacerdocio de Melquisedec es llamado también Sacerdocio mayor y se otorga por la imposición de manos por aquellos que tienen la autoridad a los miembros varones mayores de 18 años considerados dignos y presentados a la congregación. La otra parte que compone el sacerdocio, es llamado el Sacerdocio menor que es el de Aarón o Levítico y se otorga a los miembros adultos recién conversos o a los jóvenes desde la edad de los 11 años (desde 2021) hasta los 18 años; y tiene que ver con las ministraciones temporales.

Historia
Joseph Smith y Oliver Cowdery declararon haber sido visitados por Juan el Bautista el 15 de mayo de 1829, quien les confirió el Sacerdocio de Aarón. Pocos meses después, los mismos Smith y Cowdery declararon la visita de Simón Pedro, Santiago y Juan para restaurar el Sacerdocio de Melquisedec.

El sacerdocio de Melquisedec se menciona en Génesis 14, en los tiempos de Lot y Abraham, donde un sacerdote y rey de Salem llamado Melquisedec bendijo a Abraham reafirmando la relación de este con Dios.  Este sacerdocio antes se llamaba el Santo Sacerdocio según el Orden del Hijo de Dios,  pero para no tomar el nombre de Dios y en rememoración de este rey por ser grande, justo y santo ante Jehovah, se le otorgó su nombre.  En Hebreos 7,  el apóstol Pablo indica que este es el sacerdocio que posee Jesús El Cristo.

Organización

Según las creencias de La Iglesia de Jesucristo de los Santos de los Últimos Días, el sacerdocio mayor o de Melquisedec tiene la llave para obrar en nombre del Dios, y sus poseedores tienen el deber de guardarlo dignamente y ejercerlo solo en justicia.El Sacerdocio se transfiere por imposición de manos en ministración de un poseedor del mismo a quien a su vez se le ha otorgado por sucesión de la misma forma. Todos los oficiales de la Iglesia (llamados por sus adherentes Autoridades ya sean Generales, de Área o Locales) poseen este sacerdocio.

Oficios
Para los Santos de los Últimos Días el sacerdocio se divide en «oficios». Los oficios del sacerdocio determinan los derechos a oficiar y las responsabilidades de quienes están ordenados a un oficio en específico. Cuando se ordena a un oficio inmediatamente siguiente al que posee una persona, esta conserva todos los derechos y responsabilidades de su anterior oficio, y adquiere los del nuevo, que pasan a ser los derechos y responsabilidades principales de esta persona.

La ordenación a cualquier oficio esta sujeta a una entrevista de dignidad con el oficial que supervisa las ordenaciones del Sacerdocio de Melquisedec; para los oficios de elder y Sumo Sacerdote este oficial es el Presidente de Estaca; para el oficio de Setenta es el Presidente de la Iglesia, que puede delegar en algún otro oficial; para el oficio de Apóstol es el Presidente de la Iglesia. Un Sumo Sacerdote que está siendo considerado para el oficio de Patriarca es entrevistado por el Presidente de la Estaca donde servirá, pero su ordenación como tal es autorizada por el Cuórum de los Doce Apóstoles.

Cuórumes del Sacerdocio
Un cuórum del Sacerdocio es un grupo de hombres que poseen el mismo oficio en el sacerdocio, aunque existen cuórumes gobernantes/presidentes , un cuórum es usualmente una organización local del sacerdocio. Exceptuando los Cuórumes gobernantes, todo cuórum es dirigido por una Presidencia de Cuórum compuesta por un Presidente y dos consejeros, con un Secretario de Cuórum.

El 31 de marzo de 2018 el presidente Russell M. Nelson, Presidente de la Iglesia, anunció cambios en la organización del sacerdocio a nivel local, efectivos de inmediato. Tras estos cambios la organización de los Cuórumes es la que sigue:

Referencias

Doctrinas, creencias y prácticas mormonas

Sacerdocio de Melquisedec


An Masdevallia sijmiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Willibald Königer. An Masdevallia sijmiana in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia sijmiana


Destroyed (en español: Destruido), es un álbum de Moby, publicado el 16 de mayo de 2011.

Los sencillos de este álbum, son The Day y Lie Down In Darkness. Cuentan con videoclip oficial los temas: The Day, un sencillo que cuenta con la colaboración de la actriz Heather Graham, amiga del artista, Lie Down in Darkness, Be The One, Victoria Lucas y Sevastopol. Estas canciones son el resultado de noches de insomio durante las giras, en cuartos de hotel de todo el mundo.

Lista de canciones
Todas las canciones fueron escritas por Moby excepto The Low Hum coescrita con Emily Zuzik, y Lie Down in Darkness, coescrita con Joy Malcolm y Justin Kielty.

Referencias

Álbumes de 2011
Álbumes de Moby
Álbumes de música electrónica
Álbumes en inglés

Destroyed


Die N190 war eine französische Nationalstraße, die 1824 zwischen Nanterre und Mantes-la-Jolie über Aubergenville festgelegt wurde. 1933 übernahm die N186 den Abschnitt zwischen dem westlichen Nanterre und Le Pecq. 1949 erfolgte ein Trassentausch mit der N13 und die N190 verlief dann über Meulan und endete in Limay an der N183. 1992 wurde sie zwischen Le Pecq und Mantes-la-Jolie abgestuft und 2006 folgte der Rest zwischen der N13 und N186 in Nanterre.

N190a

Die N190A war ein Seitenast der N190, der von dieser innerhalb von Le Pecq zur N13 verlief. 1933 wurde sie von der N186 übernommen. Ihre Länge betrug 1,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

190
Straße in der Île-de-France

Route nationale 190


عمرو سلامة (22 نوفمبر 1982 -)، مخرج مصري. درس التجارة ولم يدرس سينما، وبدأ يعمل في الأفلام عن طريق الأفلام القصيرة مثل فيلم الإعلان (المخدرات حلوة) وفيلم عذاب نفسي وفيلم وثائقي عن الإيدز وإعلانات أفلام.

أول فيلم روائي طويل قام به كان فيلم زي النهاردة الذي عرض في أخر سنة 2008 وشارك في مهرجان الشرق الأوسط للسينما ورشح لجائزة أحسن فيلم واشترك في العديد من المهرجانات الدولية الأخرى، الفيلم كان من تأليفه ومونتاجه أيضاً.

ثاني أفلامه الطويلة كان فيلم أسماء، الفيلم كان مستوحى من قصة حقيقية لسيدة مصرية كانت حاملة لفيروس الإيدز (نقص المناعة المكتسب) لكنها كانت تحارب الظروف والمجتمع للحصول على حقوقها، الفيلم حصل على أكثر من 18 جائزة عالمية وعربية أهمها جائزة أفضل مخرج عربي في مسابقة آفاق جديدة في مهرجان أبوظبي السينمائي.

قام بالمشاركة في إخراج الفيلم الوثائقي تحرير 2011: الطيب والشرس والسياسي وقام بإخراج جزء السياسي الذي تناول قصة الرئيس السابق حسني مبارك وتحوله لديكتاتور ثار عليه شعبه بشكل ساخر كوميدي مطعم بمعلومات حصرية عن الساعات الأخيرة في حكمه

أعمال من إخراجه

الأفلام القصيرة

 الإعلان (المخدرات حلوة) (فيلم قصير)
 الشهادة (فيلم قصير)
 عذاب نفسي (فيلم قصير)
 ساعة زمن 59:59 (فيلم قصير)

الأفلام
 2008: زي النهارده
 2011: أسماء
 2011: تحرير 2011: الطيب والشرس والسياسي، أخرج الجزء الثالث وهو «السياسي»
 2014: لا مؤاخذة
 2014: صنع في مصر
 2017: الشيخ جاكسون
 2021: برا المنهج

المسلسلات
 2018: طايع
 2020: ما وراء الطبيعة
 2021: بيمبو

البرامج
 2016: ساترداي نايت لايف بالعربي

أعمال من تأليفه

الأفلام
 2008: زي النهارده
 2011: أسماء
 2012: مصور قتيل
 2014: لا مؤاخذة
 2017: الشيخ جاكسون (سيناريو وحوار)
 2021: برا المنهج
 2023: ابن الحاج أحمد (فكرة)

المسلسلات
 2020: ما وراء الطبيعة (سيناريو "أسطورة البيت")

مراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
مخرجون سينمائيون مصريون
مواليد 1403 هـ
مواليد 1982
مواليد في الرياض

عمرو سلامة


Der FEI Nations Cup 2012 im Vielseitigkeitsreiten (2012 FEI Nations Cup™ Eventing) war die erste Saison des Nations Cups der Vielseitigkeitsreiter. Damit wurden erstmals Nationenpreisprüfungen in der Vielseitigkeit verbunden.

Ablauf der Turnierserie
Alle Prüfungen fanden in Europa statt, die Wertungsprüfungen waren als CICO 3* oder CCIO 3* ausgeschrieben. Die Serie erstreckte sich im Jahr 2012 vom 22. März bis zum 14. Oktober und umfasste damit die gesamte grüne Saison (Zeitraum, in dem Reitturniere witterungsbedingt außerhalb von Hallen durchgeführt werden können).

Die siegreiche Mannschaft erhielt in den Wertungsprüngen jeweils elf Punkte, die nachfolgenden Mannschaften eine absteigende Anzahl an Wertungspunkten.

Bei den ersten Etappen schieden Mannschaften mit weniger als drei Starter, die alle Teilprüfungen bis zum Ende bestritten, aus. Diese erhielten dann auch keine Wertungspunkte. Im Laufe der Saison wurde dies geändert, die Mannschaften erhalten pro Teilnehmer, der die Prüfung nicht beendet, 1000 Minuspunkte in der Prüfung. Damit haben alle Mannschaften ein Ergebnis und erhalten Wertungspunkte für den Nations Cup.

Die Prüfungen

1. Prüfung: Frankreich
Das französische Nationenpreisturnier im Vielseitigkeitsreiten findet seit 2009 in Fontainebleau statt. Im Jahr 2012 wurde das Turnier vom 22. bis 25. März 2012 ausgetragen.

Die Wertung des Concours International de Complet Officiel de Fontainebleau wurde von einem Reiter dominiert: Michael Jung. Jung setzte sich in der Dressur mit drei Pferden auf die Ränge Eins bis Drei. Diese Dreifachführung musste er erst im abschließenden Springen hergeben, am Ende erzielte er die Plätze Eins, Zwei und Vier in der Einzelwertung.

Ebenso wie Jung in der Einzelwertung blieb auch die deutsche Mannschaft in allen Teildisziplinen auf dem ersten Rang. Die traditionell sehr starken Mannschaften Großbritannien und Australien traten nur mit jeweils drei Reitern an. Da Rodney Powell und Wendy Schaeffer die Prüfung nicht beendeten, platzten diese Mannschaften jedoch. Vier von sechs Mannschaften beendeten die Prüfung mit einem Wertungsergebnis.

 Mannschaftswertung CICO 3*

 Einzelwertung CICO 3*

2. Prüfung: Vereinigtes Königreich
Die britische Etappe des Nations Cup 2012, die Houghton International Horse Trials, fanden vom 24. bis 27. Mai 2012 statt. Austragungsort war Houghton Hall in der Grafschaft Norfolk. Der Sieg ging mit deutlichem Vorsprung an die traditionell sehr starke britische Mannschaft.

 Mannschaftswertung CICO 3*

 Einzelwertung CICO 3*

3. Prüfung: Polen
Die Strzegom Horse Trials, die seit Jahren eine Weltcupprüfung der Vielseitigkeitsreiter austrägt, trägt im Jahr 2012 auch eine Nationenpreisprüfung aus. Diese fand gemeinsam als Nationenpreis- und Weltcupprüfung vom 31. Mai bis 3. Juni 2012 statt.

Der Sieg ging an die deutsche Mannschaft, die auch ohne den Sieger der letzten drei Jahre in Strzegom, Michael Jung, über 30 Punkte Vorsprung zur zweitplatzierten Mannschaft hatte. Auch der Einzelsieg ging nach Deutschland, an Sandra Auffarth mit ihrem Pferd Opgun Louvo.

 Mannschaftswertung CICO 3*-W

 Einzelwertung CICO 3*-W

4. Prüfung: Deutschland

Die deutschen Nationenpreisturniere in fünf Disziplinen, so auch in der Vielseitigkeit, finden in Aachen statt. In der Aachener Soers werden seit 2005 Prüfungen im Vielseitigkeitsreiten ausgetragen: Im September 2005 wurde die Testprüfung für die Weltreiterspiele 2006 ausgetragen, die zwölf Monate später hier ausgetragen wurden. Seit 2007 ist der deutsche Nationenpreis im Vielseitigkeitsreiten fester Bestandteil des CHIO Aachen.

Die zweite Turnierwoche des CHIO, in der der Nationenpreis durchgeführt wird, findet 2012 vom 3. bis 8. Juli statt.

Die Dressur- und die Springprüfung der Vielseitigkeitsreiter fanden beide am Freitag, den 6. Juli 2012, statt. Nach beiden Teilprüfungen lag die Heimmannschaft in Führung, in der Einzelwertung lag die britische Reiterin Laura Collett mit ihrem 13-jährigen Wallach Rayef in Führung. In der Geländeprüfung musste die deutsche Mannschaft 20 Minuspunkte durch einen Vorbeiläufer von Ingrid Klimkes Pferd Abraxxas verzeichnen. Da aber auch die zweitplatzierte britische Equipe 11,60 Minuspunkte durch ihre Teamreiterin Emily Baldwin hinnehmen mussten, gewann die deutsche Equipe zum dritten Mal in dieser Nationenpreis-Saison.

 Mannschaftswertung CICO 3*

 Einzelwertung CICO 3*

Anmerkungen:

5. Prüfung: Italien
Der italienische Nationenpreis der Vielseitigkeitsreiter fand im Jahr 2012 in Montelibretti statt. Das Turnier wurde in den Vorjahren als CIC 3* ausgeschrieben. Zuletzt wurde im Jahr 2008 in Montelibretti eine Nationenpreiswertung durchgeführt, der Alpencup der Alpenstaaten.

Das Turnier fand vom 21. bis 23. September 2012 statt. Der Anteil der Starter, die die Prüfung beendeten, war in dieser Prüfung sehr gering, 11 von 30 Teilnehmer beendeten dei Prüfung. 12 Teilnehmer schieden im Gelände in, vier weitere gaben auf der Geländestrecke auf. In der Mannschaftswertung beendete nur eine Mannschaft die Prüfung vollständig, in der Einzelwertung dominierte Stefano Brecciaroli mit Apollo van de Wendi Kurt Hoeve deutlich.

 Mannschaftswertung CICO 3*

 Einzelwertung CICO 3*

6. Prüfung: Niederlande
Den Abschluss der Turnierserie bildete Military Boekelo, das Nationenpreisturnier der Niederlande. Bereits seit Jahren wird hier, zum Ende der grünen Saison, eine Nationenwertung im Rahmen des CCI 3* durchgeführt. Im Jahr 2012 ist das Turnier auch offiziell als CCIO 3*-Nationenpreisturnier ausgeschrieben. Das Turnier wurde vom 10. bis 14. Oktober 2012 durchgeführt.

Die deutsche Mannschaft gewann auch die Mannschaftswertung in Boekelo – zum fünften Mal in Folge. In der Einzelwertung, in der deutlich über 100 Starter am Start waren, dominierte erneut über weitere Teil der Prüfung Einzel-Olympiasieger Michael Jung. Mit seinem achtjährigen Nachwuchspferd Halunke FBW lag er von der Dressur bis zum Beginn der Springprüfung in Führung. Im Springen musste er jedoch acht Minuspunkte verzeichnen und verlor damit den Sieg an Andrew Nicholson, der ebenfalls mit einem erst neunjährigen Nachwuchspferd am Start war.

 Mannschaftswertung CCIO 3*

 Einzelwertung CCIO 3*

Gesamtwertung

Anmerkungen zur Gesamtwertung:

Weblinks
 Internetpräsenz des FEI Nations Cups (englisch)
 Turnierkalender der FEI
 Einzelne Etappen:
 CICO 3* Fontainebleau, Comité Régional d'Equitation d'Ile de France
 CICO 3* Houghton Hall
 CICO 3* Strzegom
 CICO 3* Aachen
 CICO 3* MontelibrettI
 CICO 3* Boekelo

Einzelnachweise

2012
Pferdesportveranstaltung 2012
Pferdesport (Frankreich)
Pferdesport (Vereinigtes Königreich)
Pferdesport (Polen)
Pferdesportwettbewerb in Deutschland
Pferdesport (Italien)
Pferdesport (Niederlande)

FEI Nations Cup 2012 (Vielseitigkeit)


علم إريتريا (تغرينية: ሃገራዊት ባንዴራ ኤርትራ) اعتمد العلم الحالي في 5 كانون الأول - ديسمبر من سنة 1995 بعد الانفصال عن إثيوبيا يوم 24 أيار - مايو من سنة 1991. ويتكون من مثلث أحمر متساوي الساقين قاعدته في جهة السارية وفي وسطه غصن زيتون أصفر يحيط به إكليل أصفر ويفصل المثلث الأحمر بين مثلثين قائمي الزاوية حيث المثلث الأعلى لونه أخضر والأسفل لونه أزرق.

معاني ألوان العلم الإريتري
 الأخضر: يمثل خصوبة الأرض والثروة الزراعية لدولة إريتريا.
 الأحمر: يمثل الدماء التي أريقت لأجل الحرية والاستقلال.
 الأزرق: يمثل البحر الأحمر الذي تطل عليه البلاد قرب الحدود البحرية مع ولاية البحر الأحمر السودانية من جهة، ويمثل البحر الأحمر الذي يمتد عليه الجزء الشمالي الشرقي من البلد الأفريقي في مواجهة السواحل الآسيوية لمناطق مكة المكرمة وعسير وجازان غربي السعودية ومحافظات حجة والحديدة وتعز غربي اليمن من جهة ثانية، ويمثل أيضاً مضيق باب المندب الذي تطل عليه إريتريا قرب الحدود البحرية مع جيبوتي من جهة ثالثة.
 الأصفر لغصن الزيتون والإكليل: يمثل الثروة المعدنية للبلد الأفريقي.
 غصن الزيتون: يمثل رمز السلام.
 أورق إكليل الزهور الثلاثين:تمثل الثلاثين عامًا التي قضتاها إريتريا في النضال.

أعلام تاريخية

المراجع

أعلام اخترعت في 1952
أعلام اخترعت في 1993
أعلام اخترعت في 1995
إريتريا
أعلام وطنية
رموز إريتريا الوطنية

علم إريتريا


Carving is the act of using tools to shape something from a material by scraping away portions of that material. It may also refer to:

Arts
Bone carving
Chip carving
Gourd carving or Gourd art
Ice carving or Ice sculpture
Ivory carving
Stone carving
Petroglyph
Vegetable carving
Wood carving
Hobo nickel

Others
Data carving and/or file carving, two closely related data recovery techniques
Meat carving
Skiing or snowboarding carving style, see carve turn
Carve (video game), a 2004 racing video game
Carved (film), a 2007 Japanese horror film
Carvings (Indiana State Library), a series of bas-relief limestone panels decorating the facade of the Indiana State Library in Indianapolis, Indiana, United States
Carved Records, an American record label
 Carving, a type of Self harm
Seam carving, an image resizing algorithm

Carving (disambiguation)


The She people (; Shehua: ; Cantonese: , Fuzhou: ) are an ethnic group in China. They form one of the 56 ethnic groups officially recognized by the People's Republic of China.

The She are the largest ethnic minority in Fujian, Zhejiang, and Jiangxi Provinces. They are also present in the provinces of Anhui and Guangdong. Some descendants of the She also exist amongst the Hakka minority in Taiwan.

Languages
Today, over 400,000 She people of Fujian, Zhejiang, and Jiangxi provinces speak Shehua, an unclassified Chinese variety that has been heavily influenced by Hakka Chinese.

There are approximately 1,200 She people in Guangdong province who speak a Hmong–Mien language called She, also called Ho Ne meaning "mountain people" (). Some said they were descendants of Dongyi, Nanman or Yue peoples.

Shēhuà () should not be confused with  (), also known as Ho Ne, which is a Hmong-Mien language spoken in east-central Guangdong. Shehua and Sheyu speakers have separate histories and identities, although both are officially classified by the Chinese government as She people. The Dongjia of Majiang County, Guizhou are also officially classified as She people, but speak a Western Hmongic language closely related to Chong'anjiang Miao ().

History
The She people are some of the earliest known settlers of Guangdong; they are thought to have originally settled along the shallow shore for easier fishing access during the Neolithic era. Eventually, after an influx of Yuet people moved south during the Warring States period, serious competition between the two peoples for resources developed.

From the time of the Qin dynasty on, waves of migrants from northern China have had a serious impact on the She people. Because they possessed superior tools and technology, these migrants were able to displace the She and occupy the better land for farming. As a result of this, some of the She were forced to relocate into the hilly areas of the Jiangxi and Fujian provinces.

Following this relocation, the She people became hillside farmers.  Their methods of farming included burning grasses on the slope, casting rice seeds on those embers and then harvesting the produce following the growth season. Some of the She people also participated in the production and trade of salt, obtained from the evaporation of local pools of salt water.

Many conflicts took place between the Han Chinese and She peoples.  For example, in one incident, She salt producers on Lantau Island in Hong Kong attacked the city of Canton in a revolt during the Song dynasty.

During the Ming-Qing dynasties they moved into and settled Zhejiang's southern region and mountain districts in the Lower Yangtze region, after they left their homeland in Northern Fujian. It is theorized that the She were pushed out of their land by the Hakka, which caused them to move into Zhejiang.

PRC Autonomous Counties and Ethnic Townships

Zhejiang

Hangzhou
 Eshan She Ethnic Township () in Tonglu County

Quzhou
 Muchen She Ethnic Township () in Longyou County

Jinhua
 Shuiting She Ethnic Township () in Lanxi City
 Liucheng She Ethnic Town () in Wuyi County

Wenzhou
 Qingjie She Ethnic Township () in Pingyang County
 Xikeng She Ethnic Town () in Wencheng County
 Zhoushan She Ethnic Township () in Wencheng County
 Fengyang She Ethnic Township () in Cangnan County
 Dailing She Ethnic Township () in Cangnan County
 Siqian She Ethnic Town () in Taishun County
 Zhuli She Ethnic Township () in Taishun County

Lishui
 Jingning She Autonomous County ()
 Laozhu She Ethnic Town () in Liandu District
 Lixin She Ethnic Township () in Liandu District
 Wuxi She Ethnic Township () in Yunhe County
 Anxi She Ethnic Township () in Yunhe County
 Zhuyang She Ethnic Township () in Longquan City
 Sanren She Ethnic Township () in Suichang County
 Banqiao She Ethnic Township () in Songyang County

Anhui

Xuancheng
 Yunti She Ethnic Township () in Ningguo City

Fujian

Fuzhou
 Xiaocang She Ethnic Township () in Lianjiang County
 Huoko She Ethnic Township () in Luoyuan County

Ningde
 Muyun She Ethnic Township () in Fu'an City
 Kangcuo She Ethnic Township () in Fu'an City
 Banzhong She Ethnic Township () in Fu'an City
 Xiamen She Ethnic Township () in Fuding City
 Yantian She Ethnic Township () in Xiapu County
 Shuimen She Ethnic Township () in Xiapu County
 Chongru She Ethnic Township () in Xiapu County

Zhangzhou
 Longjiao She Ethnic Township () in Longhai City
 Huxi She Ethnic Township () in Zhangpu County
 Chiling She Ethnic Township () in Zhangpu County

Nanping
ShunChang County

Quanzhou
Dehua County

Longyan
 Gongzhuang She Ethnic Township () in Shanghang County
 Lufeng She Ethnic Township () in Shanghang County

Jiangxi

Shangrao
 Taiyuan She Ethnic Township () in Yanshan County
 Huangbi She Ethnic Township () in Yanshan County

Yingtan
 Zhangping She Ethnic Township () in Guixi City

Fuzhou
 Jinzhu She Ethnic Township () in Le'an County

Ganzhou
 Chitu She Ethnic Township () in Nankang City

Ji'an
 Donggu She Ethnic Township () in Qingyuan District
 Longgang She Ethnic Township () in Yongfeng County
 Jinping Ethnic Township () in Xiajiang County

Guangdong

Guangzhou
 Zengcheng District

Heyuan
 Zhangxi She Ethnic Township () in Dongyuan County

Distribution of She people in China

The roughly 45,000 She living in Guizhou Province form a separate subgroup, the Dongjia (), who differ notably in culture from the She in other areas.

Provincial level
In a 2000 census, 709,592 She have been counted in China.
Distribution of She people in China

District level
Distribution of She people by district (as of 2000)

Only values of 0.5% and greater have been considered.

Notes and references

 www.zgshezu.com/ {畲族网工作室}

External links
 Official Website of Jingning She Autonomous County
 She Nationality
 The She ethnic minority
 Chinese Nationalities (She Minority)
 畲族网

Ethnic groups in Fujian
Zhejiang

She people


Eğirdir Gölü, Isparta ili sınırlarında yer alan, tektonik ve karstik etkilerle oluşmuş, bir tatlı su gölüdür.

35° 37′ 41″ Kuzey – 38° 16′ 55″ Kuzey enlemleri ile; 30° 44′′ 39″″ Doğu – 30° 57′ 43″ Doğu boylamı arasında yer alır. Dik kayalara, düz ve sığ bir tabana sahip olan gölün, kıyı uzunluğu 150 km dir. Eğirdir Gölü'nde Kemer Boğazın kuzeyinde yer alan bölümü Hoyran, Güneyinde yer alan bölümü Eğirdir bölümü olarak bilinmektedir.

Doğal yapı
Eğirdir Gölü'nün yüzey alanı insanların su kullanımına bağlı olarak farklılık göstermektedir. Karstik yapıdaki gölün özelikle batı kesimlerinde yer alan düdenlerin bir kısmı kapatılmıştır. Farklı amaçlarla kullanılmak üzere (içme suyu, tarım vb.) gölde DSİ tarafından çok sayıda pompaj istasyonları kurulmuştur. Eğirdir Gölü'nün en önemli özeliklerinden bir diğeri denizle olan bağlantısıdır. Kovada kanalı ile Kovada Gölü'ne gelen sular Kovada Vadisi'nden, Aksu Çayı'na oradan da karstik yollarla Akdeniz'e boşalmakta idi. Son yirmi yıldır gölün suları Çandır Ovası'nda yaptırılan Karacaören I ve II barajlarına gelmektedir. Eğirdir Gölü ile Kovada Gölü arasında doğal bağlantıyı oluşturan 22 km'lik Kovada Kanalı yer almaktadır.
Kemer Boğazı; Doğu-Batı doğrultusunda daralma göstererek yaklaşık (göldeki su sevisine bağlı olarak farklılık arz etmekte) 1,8 km'lik mesafe ile gölün iki bölümlü görünüm almasına neden olmaktadır.

Oluşumu
Eğirdir gölü çukurluğunun plüvyal dönemlerdeki karstik olaylar  sonucu oluştuğu ve yine bu dönemde su ile dolduğu belirtilmiştir. Göl çukurluğunun tektonik kökenli, su birikiminin Neojen sonrasında geliştiğini. Holosen'de büyük bir polyenin çökmesi sonucu ortaya çıktığını, göl içindeki küçük adaların da bunun delili, olduğunu, söylemektedir, tektonik kökenli çukurluğun karstik olaylarla mevcut şeklini kazandığını gölün plüvyal dönemde geliştiğini belirtmiştir. Anadolu'nun eski iklimi ile birleştirilerek Eğirdir dahil yöredeki büyük su kütleleri plüvyal göller şeklinde gruplandırılmaktadır. Kaynağı, Gölcük maar volkanizması olan döküntü tüllerin kolüvyum konileri içinde yer alabilmesi, Eğirdir Gölü'nü çevreleyen yamaçların en azından Orta-Üst Pliyosen öncesinde yaratılması ile mümkündür.

Koruma
Türkiye'nin en büyük 2. tatlı su gölüdür. Eğirdir Gölü'nün maksimum su kotu ile çevrelenen su alanı "I. Derece Doğal Sit Alanı" olarak belirlenmiştir. Maksimum su kotundan itibaren 300 metrelik bir bant ise "III. Derece Doğal Sit Alanı" olarak kabul edilmiştir. Eğirdir Gölü, "A Sınıfı Sulak Alan" listesindedir. Eğirdir Gölü havzası içerisinde Kovada Gölü Milli Parkı ve Gelincik Dağı Tabiat Parkı bulunmaktadır.

Su bütçesi
Gölü besleyen en önemli su girdileri; gölün tabanından kaynayan kaynaklardır. Aynı zamanda çevre dağlardan inen ve yağış suları ile beslenen irili ufaklı çok sayıda dere ve çay vardır. Bunlardan en önemlileri; Yalvaç ilçesinden gelen ve Gelendost ilçesinden göle karışan Akçay, Uluborlu ve Senirkent ilçelerinden geçerek göle inen Pupa Çayı, Hoyran Ovası'ndan inen Değirmen Çayı ve Aksu Çayı'ndan bir kanalla göle bağlanan Aksu Deresi'dir. Eğirdir Gölü, Isparta ilinin ve çevresindeki yerleşim birimlerinin içme suyu ihtiyacını karşılar. Aynı zamanda Isparta, Gönen, Uluborlu, Senirkent, Yalvaç, Gelendost ve Eğirdir ovalarında sulama suyu olarak kullanılır.

Ovaların göl kıyılarına açıldığı gölün sığ kısımları tamamen saz ve kamışlarla kaplıdır. Göl, kapalı havzaya sahip olduğu halde tabanından bol miktarda kaynak suları ile beslenmekte ve göl suyunun 1/3'ü her yıl yenilenmektedir. Gölün giderleri, DSİ pompa istasyonları, Kovada Kanalı ve yazları aşırı buharlaşmadır.

Flora ve fauna
Gölde bulunan balık türleri tatlısu levreği, sazan, çim sazanı, sudak, eğrez ve son yıllarda ortaya çıkan gümüş balığıdır. kerevit, yengeç, su yılanı, su faresi, kurbağa ve su kaplumbağası da gölde bulunan diğer canlılardır. Göl, yaban hayatı için de önemli bir yer tutar. tepeli dalgıç, yumurta piçi, karabatak, balıkçıl türleri, angıt, bozkaz, sakar meke, benekli sutavuğu, uzunbacak, bıyıklı sumru, saz delicesi, martı çeşitleri gibi yerli türler ile birlikte pelikan, flamingo, kuğu, sakarca kazı, boz kaz, fiyu, kılkuyruk, yeşilbaş, elmabaş, macar, kız kuşu, su çulluğu ve tepeli pakta gibi kışlayan ve konaklayan türleri bünyesinde barındırır.

Adalar
Gölde, Eğirdir'e bir karayoluyla bağlanmış bulunan iki küçük adacık bulunmaktadır. Birincisi Can Ada, ikincisi ise Yeşilada'dır.

Can Ada; Eğirdir ile Yeşilada arasında yer alan ve 7 dönümlük (7000 m²) bir alana sahip olan küçük bir adacıktır. Yerleşim alanı olmayıp, çadır ve karavan turizmi ile piknik alanı olarak kullanılmaktadır. Atatürk'ün Eğirdir'i ziyareti sırasında Canada, 1 Şubat 1933 tarihli Belediye encümeni kararıyla kendisine hediye edilmiş, daha sonra Atatürk'ün mirasçılarına, onlardan da Eğirdir Belediyesine geçmiştir.

Yeşil Ada: Eğirdir'in en güzel turizm bölgesi olan adada, doğa güzelliklerinin yanında Aya Stefanos Kilisesi gibi tarihi zenginliklerde bulunmaktadır. Yerli ve yabancı turistlere hizmet veren balık lokantaları ve ev pansiyonculuğu gelişmiştir.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.focusdergisi.com.tr/kultur/00464

Göller Yöresi
Isparta'daki göller
Göl
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları
Türkiye'deki göller

Eğirdir Gölü


San José Chacayá («San José»: en honor a su santo patrono José de Nazaret; «Chacayá»: del kakchikel, significa «caída de agua») es un municipio del departamento de Sololá de la región sur-occidente de la República de Guatemala.

Tras la Revolución Liberal de 1871, el gobierno de facto de Miguel García Granados creó el departamento de Quiché tomando para ello la mayor parte del territorio del departamento de Sololá; pero Chacayá permaneció en Sololá.

Toponimia

El municipio está nombrado de acuerdo a la tradición colonial de colocar el nombre del santo del día de fundación y un vocablo indígena que lo describa.  En este caso, el municipio está nombrado por «San José» en honor a San José y «Chacayá» que es un vocablo que proviene de las palabras del k'akch'ikel «ch-ka» (español: «caída») y «ya» (español: «agua»), y quiere decir «caída de agua».

Demografía
El municipio tiene una población aproximada de 4,940 habitantes según el Censo de Población del año 2018 con una densidad de 112 personas por kilómetro cuadrado. El 25% de la población es urbana y el 75% es del área rural.

La mayoría de la población (96%) es kakchiquel y la minoría ladina ladina.

Geografía física

El municipio de San José Chacayá tiene una extensión territorial de 44 km².

Clima

La cabecera municipal de San José Chacayá tiene clima templado (Clasificación de Köppen: Cwb).

Ubicación geográfica
San José Chacayá se encuentra a una distancia de 6 km de la cabecera departamental Sololá y a 146 km de la ciudad de Guatemala. Está rodeado por municipios del departamento de Sololá:

 Norte: Nahualá y Sololá
 Sur: Santa Cruz La Laguna
 Este: Sololá
 Oeste: Santa Lucía Utatlán

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetas a la legislación nacional. Las principales leyes que rigen a los municipios en Guatemala desde 1985 son:

El gobierno de los municipios de Guatemala está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —que tiene carácter de ley ordinaria y contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios de Guatemala— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal». Por último, el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios, valores, procedimientos y tradiciones, estos se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes. Los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Consejo Municipal de Desarrollo tiene como función organizar y facilitar la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2020: Dagoberto Domingo García Chuta

Historia

Según los pocos documentos guardados en la municipalidad del municipio se sabe que San José Chacayá fue fundado en la época prehispánica, mucho antes de la llegada de los españoles, aunque se desconoce la fecha exacta. En la época colonial perteneció al corregimiento Tecpán Atitlán.

Tras la Reforma Liberal de 1871

Luego de la Reforma Liberal de 1871, el presidente de facto provisiorio Miguel García Granados dispuso crear el departamento de Quiché para mejorar la administración territorial de la República dada la enorme extensión del territorio de Totonicapán y de Sololá. De esta cuenta, el 12 de agosto de 1872 el departamento de Sololá perdió sus distritos de la Sierra y de Quiché y se vio reducido únicamente a los poblados de San José Chacallá —como se le decía entonces—, villa de Sololá, San Andrés Semetabaj, Panajachel, Concepción, San Jorge, Santa Cruz, Santa Lucía Utatlán, Santa Clara, Santa Bárbara, San Juan de los Leprosos, Visitación, San Pedro, San Juan, San Pablo, San Marcos, Atitlán, San Lucas Tolimán, San Antonio Palopó, Santa Catarina Palopó y Patulul.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Portal de Información Pública de la Municipalidad de San José Chacayá

Municipios de Sololá
Patronazgo de San José

San José Chacayá


Matej Niederle (Teo Niederle, Teo Niderle), hrvatski šahist iz Đakova. Po struci je odvjetnik. Studirao je u Zagrebu. Vratio se u Đakovo gdje je dugo godina bio prva ploča Đakova i nekoliko puta prvak grada Đakova.
1949. godine obnovljen je rad Đakovačkog sportskog kluba i njegove šahovske sekcije, te osnovano je šahovsko društvo Đakovo imena Šahovsko društvo Regal Vajs. Članovi društva redovno nastupaju na Momčadskim prvenstvima Hrvatske, a 1954. i na polufinalnom turniru za prvenstvo Narodne Republike Hrvatske, a Niederle, Vjekoslav Pauković i Ivan Bažaj postizali su najbolje rezultate. Niederle je bio fini pozicijski igrač.

Izvori

Hrvatski šahisti
Šport u Đakovu

Matej Niederle


Richard Benson ist der Name folgender Personen:

* Richard Benson (1924–1982), italienischer Filmregisseur, siehe Paolo Heusch
 Richard Benson (Schriftsteller), britischer Schriftsteller
 Richard Benson (Musiker) (1955–2022), britisch-italienischer Gitarrist

Richard Benson


التنديل هو مسلسل كويتي يتناول حقبة تاريخية من تاريخ الكويت، والتنديل هي كلمة كويتية تعني رئيس أو مراقب العمال.
سنة العرض 2008.

ملخص أحداث المسلسل

يتناول المسلسل قصة رجل عصامي كون نفسه من خلال العمل في البحر وأصبح تاجرًا كبيرًا. وفي ذلك الوقت كانت السفن شراعية «أبوام»، وكان البحارة أحياناً بفعل الرياح يعجزون عن مغادرة بومباي أو بلدان أخرى مدة ستة أشهر أو أكثر، ما يسبب في إفراغهم من النقود وفي التفتيش عن مصدر لسد حاجتهم. والتنديل هو مثال للبحارة وقدوة لهم، يعمل لدى الهنود و«هب ريح» فأطلقوا عليه اسم «تنديلو» وأصبح رفاقه ينادونه بالتنديل ثم لقِّب بعائلة التنديل.

تدور أحداث المسلسل حول جاسم التنديل وأولاده وكيف غدر به الزمن بعدما كان غنياً له وزنه وثقله بين التجار. يُمنى بخسارة مالية عندما يحترق «المحمل» الذي يحتوي على بضاعته فتغرق البضاعة ويموت البحّارة وتتردى أوضاعه المادية وتنعكس على حياته وأولاده وأقربائه. يحاول تجار السوء محاربته وإذلاله وتحطيم معنوياته كونه رجلاً معروفاً في المجتمع، لكنه يواجه الصعوبات بحنكة وحسن تدبير.

طاقم العمل
 قصة: تأليف فالح الهاجري، سيناريو وحوار فايز العامر.
 إخراج: محمد دحام الشمري.
 مخرج مساعد: سلطان خسروه.
 مخرج منفذ: جمعان الرويعي.
 إنتاج: تلفزيون الكويت، منتج منفذ: مركز الفنون.
 مدير الإنتاج: حسن السلمان.
 بطولة: عبد الحسين عبد الرضا، عبد العزيز جاسم، جاسم النبهان، إبراهيم الحربي، عبد المحسن النمر، علي البريكي، هيا الشعيبي، حمد ناصر، ليلى السلمان، أحلام حسن، شيماء سبت، عبير الجندي، ملاك، مها حميد، فهد العبد المحسن، حسن عبد الرسول، شهاب حاجيه، يعقوب عبد الله، نواف الشمري، خالد الحربي، عبد الله التركماني، أسامة المزيعل، عبد الله البدر، مبارك سلطان، مصطفى أشكناني، طاهر النجادة، عبد الله غلوم، محمد الشطي.
 المقدمة الغنائية: كلمات ساهر، الألحان والموسيقى التصويرية د. عامر جعفر، غناء الفنان حسين جاسم.
 أزياء: خلود بو سويهي.
 اكسسوار: عبد العزيز السيار.

العرض الأول
يتكون المسلسل من 30 حلقة من إنتاج تلفزيون دولة الكويت، والعرض الأول في رمضان كان لتلفزيون دولة الكويت، كما عرض على قناة فنون وتلفزيون قطر، وقناة أبوظبي.

موقع التصوير
اختار طاقم العمل موقع مدينة خليفوة التراثية الكائنة بمنطقة الوفرة في الكويت لتصوير العمل لكونه تراثيا يعود بناءه إلى فترة الثلاثينات والأربعينات من القرن الماضي (1930 - 1940)، العمل تراثي تاريخي ويمثل حقبة من تاريخ الكويت لذلك هو مكلف من الناحية الإنتاجية لا سيما بناء الديكورات والاكسسوارات والأزياء والسيارات القديمة، وحتى في اختيار الممثلين.

مصادر

مسلسلات عبير الجندي
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2008
مسلسلات تلفزيونية تاريخية كويتية

التنديل (مسلسل)


Antoine-Pierre-Louis Bazin (Saint-Brice-sous-Forêt, 26 de marzo de 1799-enero de 1863), fue un sinólogo francés.
Fue alumno de Jean Pierre Abel Rémusat y de Stanislas Julien. Fue profesor de chino en la Bibliothèque royale, en la École des langues orientales y secretario adjunto de la Société Asiatique. Publicó numerosas traducciones, manuales de gramática y ensayos sobre historia y costumbres de China.

Obras
 Notice du ″Chan-Haï-King″, cosmographie fabuleuse attribuée au grand Yu (1840)
 Rapport fait à la Société Asiatique sur une chrestomathie chinoise publiée à Ning po en 1846 (1848)
 Le Siècle des Youên, ou Tableau historique de la littérature chinoise, depuis l'avènement des empereurs mongols jusqu'à la restauration des Ming (1850)
 "Chine Moderne, ou Description historique, géographique et littéraire de ce vaste empire, d'après des documents chinois" (1853)
 Recherches sur les institutions administratives et municipales de la Chine (1854)
 Recherches sur l'origine, l'histoire et la constitution des ordres religieux dans l'Empire chinois (1856)
 Grammaire mandarine, ou Principes généraux de la langue chinoise parlée (1856)
 Notice historique sur le Collège médical de Péking, d'après le ″Taï-thsing-hoeï-tièn″ (1857)
 Mémoires sur l'organisation intérieure des écoles chinoises  (1859)

Traducciones:
 Bazin, A. P. L. Le Pi-pa-ki [d.i. Pipa ji] ou l'Histoire de Luth (EN, ZH), Paris: Imprimerie Royale 1841.
 Ho-Han-Chan ou La Tunique Confrontée (He hanshan).

Referencias

Bibliografía
 Tian, Min. The Poetics of Difference and Displacement: Twentieth-Century Chinese-Western Intercultural Theatre. Hong Kong University Press, 1 de junio de 2008. ISBN 962-209-907-6, 9789622099074.

Sinólogos de Francia
Orientalistas de Francia del siglo XIX
Miembros de la Société Asiatique
Fallecidos en París
Nacidos en Saint-Brice-sous-Forêt

Antoine Bazin


Scopolia er ættkvísl þriggja eða sex fjölærra jurta af náttskuggaætt. Ættkvíslin heitir eftir Giovanni Scopoli (1723–88).

Eftirfarandi eru tegundir ættkvíslarinnar samkvæmt Catalogue of Life:
Scopolia carniolica - Mið-Evrópa (Austurríki, Slóvenía og Karpatafjöll)
Scopolia caucasica - Kákasus
Scopolia japonica - Japan
Scopolia kwangdokensis (yfirleitt talin til Scopolia japonica)
Scopolia lutescens - Kóreuskagi
Scopolia neoparviflora (yfirleitt talin til Scopolia japonica)

Ættkvíslirnar Anisodus (4 tegundir) og Atropanthe Pascher. (ein tegund) eru náskyldar henni og hafa stundum verið taldar til hennar.

Allar tegundirnar innihalda alkalíóða og eru lækningajurtir.

Tilvísanir

Náttskuggaætt
Lækningajurtir

Scopolia


Bollywood TV (prescurtat BO TV sau BO HD) este un canal de televiziune care difuzează filme și seriale indiene și emisiuni europene de divertisment.
La 17 ianuarie 2012, CNA a aprobat solicitarea de licență prin satelit depusă de societatea ISG TV.

În urma unui rebrand în anul 2014, Bollyshow a devenit Bollywood TV iar fostul Bollywood TV (2012-2014) a devenit Bollywood Film.

Bollywood HD
Pe 1 august 2012 a fost lansat canalul Bollywood HD, acesta avea program diferit de Bollywood TV, Bollywood Clasic și Bollyshow.

Fața de surorile ei, în urma rebrandului din 2014 Bollywood Clasic si Bollywood HD și-au păstrat numele, doar sigla au schimbat-o.

Din 16 ianuarie 2017, Bollywood HD și Bollywood TV au început să difuzeze același program, pe ecran apărând sigla BO TV câteva secunde apoi sigla BO HD și tot așa pe ambele canale.

Referințe

Vezi și
 Bollywood Clasic
 Bollywood Film

Televiziuni din România

Bollywood TV


An Fimbristylis fulvescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Henry Kendrick Thwaites, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Henry Kendrick Thwaites. An Fimbristylis fulvescens in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis fulvescens


Mario Glavaš (Tuzla, 25. svibnja 1976.), hrvatski je i bosanskohercegovački književnik i glazbenik.

Životopis
Mario Glavaš rođen u Tuzli 1976. godine. Završio je školu za turističkog tehničara. Od srednjoškolskih dana piše pjesme. Živio je u Engleskoj (London) i Hrvatskoj (Zagreb). Studirao je na više fakulteta. U Zagrebu je studirao povijest i informatologiju na Filozofskom fakultetu, u Tuzli psihologiju i pedagogiju, pa u Sarajevu novinarstvo, te svjetsku književnost. Djeluje i kao glazbenik. Glazbeni izričaj mu je punk. Kroz tu glazbu iskazuje buntovnički stav. Piše tekstove za pjesme u bendovima gdje je nastupao. Pjevao je u sastavu The Schlajmers, pa u alternativnom sastavu Hela. Antiglobalističkih je stavova, vlastita poimanja vjere i društva. Teme kojima se bavi su ljubav, duhovnost, mistika, socijalno-buntovne teme, te novi svjetski poredak. Prvu knjigu objavio je 1998. godine, knjigu Sam protiv svih. Od 1999. godine je u glazbi kao DJ. Nastupao pod imenom DJ Mario Atma i DJ Mario – Sun Mystic. Omiljeni mu je pravac u elektroničkoj glazbi – goa i psytechno. Drugu knjigu Oči u sunce objavio je mnogo poslije, 2013. godine. Poezija mu ima cikluse mističko-religijskih, ljubavnih, erotskih, futurističkih pjesama. Živi na relaciji Zagreb-Mostar-Sarajevo-Tuzla.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Životopisi, Sarajevo
Hrvatski pjesnici iz Bosne i Hercegovine
Bosanskohercegovački glazbenici
Punk glazbenici
Elektronički glazbenici

Mario Glavaš (književnik)


تعد قناة القصباء المائية،   أحد أهم المعالم السياحية والحضارية في إمارة الشارقة، وتربط بين بحيرة خالد وبحيرة الخان بطول كيلو متر واحد.

افتتحها صاحب السمو الشيخ الدكتور سلطان بن محمد القاسمي عضو المجلس الأعلى حاكم الشارقة في التاسع من نوفمبر عام 2000م.

فينيسيا الشارقة
تعتبر قناة القصباء فينيسيا الشارقة حيث تربط قناة القصباء التي يبلغ طولها 1.000 متر بحيرة الخان وبحيرة خالد. يضم القصران التوأمان على جانبي ضفة القناة منظمات ومؤسسات إسلامية تعليمية وعلمية وثقافية ومنظمات غير حكومية تشمل جمعية الاجتماعيين وجمعية حماية اللغة العربية. وتم إنشاء ثلاثة جسور فوق القناة للسيارات وجسر آخر للمشاة. وتشمل الخطط المستقبلية لهذه المنطقة إنشاء ممرات متصلة تطل على مناظر طبيعية خلابة تربط بحيرة خالد بقرية الخان.

المصادر

معالم سياحية

قناة القصباء


Elitza Gueorguieva née en 1982 à Sofia est une écrivaine et réalisatrice d'origine bulgare.

Biographie
À 18 ans, Elitza Gueorguieva arrive en France. Elle étudie le cinéma à la Femis. Elle travaille comme assistante avant de passer à la réalisation. En 2015, elle est  diplômée d'un Master de Création Littéraire à l'Université Paris 8 Vincennes-Saint-Denis.

Carrière professionnelle
Dans son premier roman Les cosmonautes ne font que passer, publié en 2016, elle raconte son rêve d'enfant : devenir cosmonaute. La chute du mur de Berlin en 1989 vient bouleverser ce rêve.

En 2017, son film  Chaque mur est une porte raconte la fin du régime communiste en Bulgarie à travers une émission de télévision, présentée en 1989 par une journaliste, qui est aussi ma mère.

En 2021, dans son film Notre endroit silencieux elle raconte le parcours de l'écrivaine biélorusse Aliona Gloukhova et le processus d'écriture de son premier roman. Le père d'Alyona est un dissident silencieux. Il est ingénieur et nettoyeur de Tchernobyl. Il disparaît un jour en mer, lors d'un naufrage. Tous les corps sont retrouvés, sauf le sien.

Publication

Réalisation

 Chaque mur est une porte, 58 min, Les Films du Bilboquet, 2017
 Notre endroit silencieux, 68 min, Les Films du Bilboquet, 2021

Prix
 Prix SDGL André Dubreuil du premier roman, 2017
 mentions spéciales du jury, Cinéma du réel, 2017

Notes et références

Liens externes

Naissance à Sofia
Naissance en 1982
Réalisatrice française
Femme de lettres française
Documentariste français
Étudiant de la Fondation européenne pour les métiers de l'image et du son

Elitza Gueorguieva


El Cantar de mio Cid (, or 'The Song of my Sidi ('lord')'), or El Poema de mio Cid, also known in English as The Poem of the Cid, is the oldest preserved Castilian epic poem (). Based on a true story, it tells of the deeds of the Castilian hero Rodrigo Díaz de Vivar—known as El Cid—and takes place during the eleventh century, an era of conflicts in the Iberian Peninsula between the Kingdom of Castile and various Taifa principalities of Al-Andalus. It is considered a national epic of Spain.

The work survives in a medieval manuscript which is now in the Spanish National Library.

Origin
The Spanish medievalist Ramón Menéndez Pidal included the Cantar de mio Cid in the popular tradition he termed the mester de juglaría. Mester de juglaría refers to the medieval tradition according to which popular poems were passed down from generation to generation, being changed in the process. These poems were meant to be performed in public by minstrels (or juglares), who each performed the traditional composition differently according to the performance context—sometimes adding their own twists to the epic poems they told, or abbreviating it according to the situation.

El Cantar de mio Cid shows signs of being designed for oral transmission. For example, the poem ends with a request for wine for the person who has recited it (Es leido, dadnos del vino).
On the other hand, some critics (known as individualists) believe El Cantar de mio Cid was composed by one Per Abbad (in English, Abbot Peter) who appears to be credited as the writer of the work in a colophon to the text. It has been suggested that the poem, which is written in Old Spanish, is an example of the learned poetry that was cultivated in the monasteries and other centers of erudition.
However, Per Abbad puts the date 1207 after his name and current thinking is that his claim to have written the work has simply been copied along with the text of an earlier manuscript now  lost. The existing copy forms part of a 14th-century codex in the  (National Library) in Madrid, Spain. It is, however, incomplete, missing the first page and two others in the middle. For the purposes of preservation, it is not normally on display.

There are sources that claim that the song was written several years earlier, considering the historical Cid died in 1099. These, however, recognize that the poem itself would not have been written immediately after the death of its titular hero since the narrative would not have been picked up if the story of the Cid had not yet attained its legendary status. There are those who also take into consideration the emergence of the Carolingian legends, which began after 1100 since it is believed that these stories also influenced the poem. The Poem of the Cid, for example, echoes the plot devices used in The Song of Roland epic.

Title
One of the oldest documents preserved at the Real Academia de la Historia in Madrid presents only this phrase as the poem's title: Hic incipiunt gesta Roderici Campi Docti, which means "Here begin the deeds of Rodrigo the Campeador." Its current title is a 19th-century proposal by Ramón Menéndez Pidal since its original title is unknown. Some merely call the poem El Poema del Cid on the grounds that it is not a cantar but a poem made up of three cantares. The title has been translated into English as The Lay of the Cid and The Song of the Cid. Mio Cid is literally "My Cid", a term of endearment used by the narrator and by characters in the work. The word Cid originates from Arabic sidi or sayyid (سيد), an honorific title similar to English Sir (in the medieval, courtly sense).

The commonly used title El Cantar de mio Cid means literally The Song of my Lord or The Poem of my Lord. As the original title of the poem is lost to history, this one was suggested by historian Ramón Menéndez Pidal. It is Old Spanish (old Castilian), adjusted to modern orthography. In modern Spanish the title might be rendered El Poema de mi Señor or El Poema de mi Jefe. The expression cantar (literally "to sing") was used to mean a chant or a song. The word Cid (Çid in old Spanish orthography), was a derivation of the dialectal Arabic word سيد sîdi or sayyid, which means lord or master. During the period the poem was written, Arabic was still a widely used and highly regarded language in Iberia (hence the fact that modern Spanish still contains many Arabic words). Çid was not a common word, though, in old Spanish and thus can be treated almost as a proper noun.

The story
El Cid married the cousin of King Alfonso VI, Doña Ximena, but for certain reasons (according to the story, he made the king swear by Santa Gadea that he had not ordered the fratricide of his own brother), he fell into the disfavor of the king and had to leave his home country of Castile.

The story begins with the exile of El Cid, whose enemies had unjustly accused him of stealing money from the king, Alfonso VI of Castile and León, leading to his exile. To regain his honor, he participated in the battles against the Moorish armies and conquered Valencia. By these heroic acts he regained the confidence of the king and his honor was restored. The king personally marries El Cid's daughters to the infantes (princes) of Carrión. However, when the princes are humiliated by El Cid's men for their cowardice, the infantes swear revenge. They beat their new wives and leave them for dead. When El Cid learns of this he pleads to the king for justice. The infantes are forced to return El Cid's dowry and are defeated in a duel, stripping them of all honor. El Cid's two daughters then remarry to the principes (crown princes) of Navarre and Aragon. Through the marriages of his daughters, El Cid began the unification of Spain.

Unlike other European medieval epics, the tone is realist.
There is no magic, even the apparition of archangel Gabriel (verses 404–410) happens in a dream.
However, it also departs from historic truth: for example, there is no mention of his son, his daughters were not named Elvira and Sol and they did not become queens.

It consists of more than 3,700 verses of usually 14 through 16 syllables, each with a caesura between the hemistiches. The rhyme is assonant.

Since 1913, and following the work of Ramón Menéndez Pidal, the entire work is conventionally divided into three parts:

Cantar del Destierro (verses 1–1086)

El Cid is exiled from Castile by King Alfonso VI and fights against the Moors to regain his honor.

Rodrigo Díaz de Vivar is called Mío Cid (meaning My Lord) by the Moors. His current task is to collect the tributes from the Moorish territory owed to his king, Alfonso VI of León. Cid's enemy accuses him of taking some of these tributes and the king exiles him from León and Castile. Before he leaves, he places his wife, Doña Ximena, and his two daughters, Doña Elvira and Doña Sol, in the Monastery of Cardeña. The canto then gives accounts of raids in the Moorish territory in which Cid and his men get rich off of the spoils.

Cantar de las bodas de las hijas del Cid (verses 1087–2277)
El Cid defends the city of Valencia, defeating King Chufa ibn Tashfin of the Almoravids. El Cid restores his honor and grants his daughters permission to marry the infantes of Carrión.

It begins with Cid's capture of the city of Valencia. He brings his family to live with him. It is discovered that the Infantes (princes) de Carrión, the nephews to the king, are the enemies who caused Cid's exile. They plot to marry his daughters to take some of his wealth. The king acts on behalf of his nephews and pardons Cid and allows the marriages. Cid suspects that something bad will happen from the marriages but he allows it anyway.

Cantar de la Afrenta de Corpes (verses 2278–3730)
The infantes of Carrión were put to shame after being scared of a lion roaming in the court and running away from a campaign to fight against the Moors. So, in revenge, they decide to abuse and abandon their wives at the roadside in Corpes, tied to trees. Once more, El Cid has to gain his honor back, so he asks the court of Toledo for justice. The infantes are defeated in a duel by El Cid's men, and his daughters remarry to the infantes of Navarre and Aragon.

The Cantar shows that the Infantes are cowards in battles with the Moors. They are made fun of and decide to get revenge by attacking their wives. They set out for Carrión with their wives and an escort, Felix Muñoz, the cousin of the daughters. Once on the journey, they send the escort ahead of them, steal their wives' great dowries (including two beautiful swords) and beat them and leave them for dead. Muñoz suspects trouble and returns to his cousins and takes them to receive help. Cid seeks to right the wrongs done to his daughters, and a trial is held. A duel is held between some of Cid's men and the Infantes in which the Infantes lose. In the middle of the trial, a message is sent from the kings of Navarra and Aragon, proposing to marry their sons to Cid's daughters. These marriages take place after the defeat of the Infantes and near the end of the story.

Authorship and composition date
The linguistic analysis allows the reconstruction of a 12th-century previous text, which Ramón Menéndez Pidal dated circa 1140. Date and authorship are still open to debate. Certain aspects of the conserved text belong to a well-informed author, with precise knowledge of the law in effect by the end of the 12th century and beginning of the 13th, who knew the area bordering with Burgos.

Extract
These are the first two known stanzas. The format has been somewhat regularized (e.g., "mio" for "myo", "rr" for "R", "ñ" for "nn", "llorando" for "lorando", "v" for "u", adding modern punctuation and capitalization):

De los sos oios tan fuertemientre llorando,
Tornava la cabeça e estavalos catando;
Vio puertas abiertas e uços sin cañados,
alcandaras vazias, sin pielles e sin mantos,
e sin falcones e sin adtores mudados.
Sospiro Mio Cid, ca mucho avie grandes cuidados.
Fablo mio Cid bien e tan mesurado:
«¡grado a ti, Señor Padre, que estas en alto!
»Esto me an buelto mios enemigos malos.»

Alli pienssan de aguiiar, alli sueltan las rriendas;
ala exida de Bivar ovieron la corneia diestra
e entrando a Burgos ovieronla siniestra.
Meçio Mio Cid los ombros e engrameo la tiesta:
«¡Albricia, Albar Fañez, ca echados somos de tierra!»
[»Mas a grand ondra tornaremos a Castiella.»]

(The last verse is not in the original transcript by Per Abbat, but it was inserted by Menéndez Pidal because it appears in later chronicles, e.g., "Veinte Reyes de Castilla (1344)".)

Sample text
The following is a sample from Cantar de Mio Cid (lines 330–365), with abbreviations resolved, punctuation (the original has none), and some modernized letters. Below, the original Old Spanish text is presented in the first column, along with the same sample in modern Spanish in the second column and an English translation in the third column.

Translations into English
 Robert Southey, Chronicle of the Cid, 1808, prose translation with other matter from chronicles and ballads, with an appendix including a partial verse translation by John Hookham Frere.
 John Ormsby, The Poem of Cid, 1879, with introduction and notes.
 Archer Milton Huntington, Poem of the Cid, (1897–1903), reprinted from the unique manuscript at Madrid, with translation and notes.
 Lesley Byrd Simpson, The Poem of the Cid, 1957.
 W. S. Merwin, The Poem of the Cid, 1959.
 Paul Blackburn, Poem of the Cid: a modern translation with notes, 1966.
 Rita Hamilton, The Poem of the Cid: Dual Language Edition, 1985.
 Burton Raffel, The Song of the Cid: A Dual-Language Edition with Parallel Text, 2009.
 Michael Harney, The Epic of The Cid with related texts, 2011.
Matthew Bailey, selections in pedagogical edition from Open Iberia/América (open access teaching anthology), 2020.

See also
 El Cid
 Mocedades de Rodrigo
 Camino del Cid

Notes

References

External links

 Cantar de Mio Cid in English
 Audio in Old Spanish (first column)
 Scanned copies of the manuscript of the Cantar de Mio Cid—Spanish
 Musical aspects of the Lay of the Cid (Spanish, brief introduction in English).
Selections in Spanish and English (pedagogical edition) with introduction, notes, and bibliography in Open Iberia/América (open access teaching anthology)

Cantar de mio Cid


Far je šesti studijski album talijanskog simfonijskog black metal-sastava Stormlord. Album je 24. svibnja 2019. objavila diskografska kuća Scarlet Records.

Popis pjesama

Osoblje
Stormlord
Cristiano Borchi – vokali
Francesco Bucci – zborski i prateći vokali, bas-gitara
David Folchitto – bubnjevi
Gianpaolo Caprino – prateći vokali, gitara, klavijature, efekti
Andrea Angelini – gitara
Riccardo Studer – klavijature
Dodatni glazbenici
Marco Palazzi – dodatni vokali (na pjesmi "Far")
Ostalo osoblje
Gyula Havancsák – naslovnica
Giuseppe Orlando – snimanje, miksanje
Riccardo Studer – snimanje, miksanje
Simone Mularoni – masteriranje

Izvori

Albumi iz 2019.
Stormlordovi albumi

Far (album)


جسر السلطان محمد الفاتح، ويطلق عليه أيضا جسر البوسفور الثاني  وهو جسر يقع في إسطنبول، تركيا ويقطع مضيق البوسفور ، وسمي الجسر نسبة إلى السلطان العثماني محمد الفاتح الذي فتح إسطنبول عام 1453 وأنهى الإمبراطورية البيزنطية. يُعتبر اليوم أحد أطول الجسور المُعلَّقة في العالم.

الموقع
يصل الجسر بين الجانب الآسيوي  والجانب الأوروبي  وهو جسر معلق يضم برجين من الصلب، وتبلغ المسافة بين برجيه 1090 متر ويرتفع البرجين عن مستوى الطريق 105 أمتار والمسافة بين الجسر ومستوى سطح البحر هي 64 متر، وكان جسر السلطان محمد الفاتح سادس أطول جسر معلق في العالم عند بنائه في عام 1988. وهو حاليا في المركز الرابع عشر كأطول جسر معلق في العالم.

الإنشاء
تم تصميم البرج بواسطة شركة فريمان فوكس وشركاؤه وهي نفس الشركة التي قامت بتصميم جسر البوسفور وقد تولى العمل على إنشاء الجسر ائتلاف عالمي مكون من ثلاث شركات يابانية وشركة إيطالية وشركة تركية وقد اكتمل الجسر في 3 يوليو 1988 وقام بافتتاحه نائب الرئيس التركي توركوت أوزال الذي قاد بنفسه سيارته الرسمية كأول شخص يعبر الجسر. تصل تكلفة الجسر إلى 130 مليون دولار أمريكي.

انظر أيضا
 مضيق البوسفور
 جسر البوسفور
 جسر اسطنبول الثالث
 جسر تشاناكالي 1915

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الجسر من خرائط جوجل

تأسيسات سنة 1988 في تركيا
جسور اكتملت في سنة 1988
جسور طرقات في تركيا
جسور في إسطنبول
جسور معلقة
محمد الفاتح
معابر مضيق البوسفور

جسر السلطان محمد الفاتح