Izabela I. Jeruzalemska (Nablus, Jeruzalemsko Kraljevstvo, 1172. – Akra, Jeruzalemsko Kraljevstvo, 5. travnja 1205.), vladajuća jeruzalemska kraljica od 1190./92. do svoje smrti 1205. godine. Naslijedila je na prijestolju svoju polusestru, kraljicu Sibilu nakon njene smrti 1190. i nakon što se 1192. godine Sibilin suprug, kralj Gvido Lizinjanski odrekao jeruzalemske krune i dobio na upravu otok Cipar.

Životopis

Bila je kći jeruzalemskog kralja Almarika I. i kraljice Marije Komnene, pranćakinja bizantskog cara Manuela I. Komnena (1143. – 1180.). Imala je polubrata Balduina IV., jeruzalemskog kralja (1174. – 1185.) i polusestru Sibilu, jeruzalemsku kraljicu (1186. – 1190.). Poslije iznenadne očeve smrti, jeruzalemsku krunu je naslijedio njen brat Balduin IV. Budući da je bolovao od gube te stoga nije mogao imati djecu, odlučio je osigurati prijestolje na način da je 1176. godine dao svoju sestru Sibilu za ženu plemiću Vilimu od Montferrata, ali on je umro nekoliko mjeseci kasnije. Ipak u tom braku se rodio Balduin, budući jeruzalemski kralj. U međuvremenu, Izabelina majka Marija se u jesen 1177. godine preudala za plemića Baliana od Ibelina, a kralj Balduin IV. je dao polusestru Sibilu Gvidu Lizinjanskom za suprugu 1180 godine.

Godine 1183. Izabela se udala za plemića Humphreyja Toronskog, nećaka engleskog kralja Rikarda Lavljeg Srca i francuskog kralja Filipa II., u dvorcu Keraku, a tijekom proslave braka, Saladin je izvršio opsadu dvorac. Kralj Balduin IV. je krenuo u pomoć opkoljenom Keraku te je Saladin bez pokušaja napada napustio opsadu i povukao svoju vojsku.

Poslije smrti Balduina IV. u proljeće 1185. godine, a godinu i po dana kasnije umro je i maloljetni Sibilin sin, kralj Balduin V. Grof Rajmund III. od Tripolija odlučio je proglasiti Izabelu i Humphreyja IV. za novog kralja i kraljicu, ali Humphrey je tajno otputovao iz Nablusa u Jeruzalem i poklonio se Gvidu i Sibili kao novom kralju i kraljici Jeruzalema. Za vrijeme opsade Akre umrla je kraljica Sibila i njene dvije kćerke, nakon čega su baruni kraljevstva odlučili da Gvido Lizinjanski nema više pravo na jeruzalemsku krunu, tvrdeći da je pravo na krunu prešlo na Sibilinu polusestru Izabelu. Budući da su velikaši smatrali Izabelinog supruga nepodobnog za novog kralja, njihov brak bez djece je poništen 1190. godine, a Izabela se preudala za križarskog vođu Konrada od Montferrata, koji je okrunjen za jeruzalemskog kralja. S njime je dobila kćer, Mariju od Montferrata, buduću jeruzalemsku kraljicu.

Godine 1192. Gvido Lizinjanski se odrekao naslova jeruzalemskog kralja i dobio od engleskog kralja Rikarda Lavljeg Srca na upravu otok Cipar. Međutim, iste je godine umro kralj Konrad te se Izabela preudala za Henrika od Champagnea koji je iure uxoris postao kraljem Jeruzalema (1192. – 1197.). S njime je imala dvije kćeri, Alisi i Filipu od Champagnea. Poslije Henrikove smrti 1197. godine, Izabela je ponovno postala samostalna vladarica, da bi se 1198. godine preudala za ciparskog kralja Almarika, starijeg brata nekadašnjeg jeruzalemskog kralja Gvida Lizinjanskog, čime su se suprotstavljena potraživanja jeruzalemske krune objedinila. Izabela je s novim suprugom Almarikom imala troje djece: Sibilu, Melsalindu i Amalrika koji je umro u ranoj dobi.

Nakon smrti kraljice Izabele i Almarika, prijestolje Jeruzalemskog Kraljevstva naslijedila je Izabelina najstarija kći Marija.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Izabela I., jeruzalemska kraljica – Britannica Online
 Izabela Jeruzalemska – epistolae.ctl.columbia.edu
 Izabela I. Jeruzalemska – encyclopedia.com
 Vladajuća kraljica Izabela I. Jeruzalemska – historyofroyalwomen.com
 Izabela I. Jeruzalemska: Kraljica ili pijun – defenderofjerusalem.com

Jeruzalemski kraljevi
Križarski ratovi

Izabela I. Jeruzalemska


Tatarca veya İdil Tatarcası (Tatarca: татар теле veya татарча), Türk dillerinin Kıpçak grubuna bağlı bir dildir. Aynı aileden bir lehçe olan Kırım Tatarcasından ayırmak için "Kazan Tatarcası" olarak da adlandırılır. Çoğunluğu, Rusya Federasyonu içindeki Tataristan'da yaşayan Tatarlar tarafından konuşulur. Tataristan Cumhuriyeti'nin Rusça ile birlikte iki resmî dilinden biridir.

Örnek

Äye – He/evet
Yuq – Yok/hayır
İsänme(sez)/sawmı(sız) – Merhaba/esen misiniz
Sälâm – Selam
Saw bul(ığız)/xuş(ığız) – Güle güle
Zínhar öçen – Lütfen
Räxmät – Teşekkür ederim/sağ olun
Ğafu it(egez) – Affedersiniz
Min – Ben
Sin – Sen
Ul – O
Bez – Biz
Sez – Siz
Alar – Onlar
Millät – Millet
İngiliz(çä) – İngilizce

Sesler
Sesli harfler kullanılan alfabeye göre değişir.

Tatarca ve Kırımca

Tatarca ve Kırım Tatarcası iki farklı dildir, ancak her ikisi de Kıpçak dillerine aittir.

Resimler

Ayrıca bakınız
 Kırım Tatar Türkçesi

Kaynakça

 http://www.linguistlist.org
 https://web.archive.org/web/20071222225212/http://tugan-tel.noka.ru/

Dış bağlantılar
 http://www.tatarcasozluk.com  – Online Tatarca - Türkçe - İngilizce Sözlük
 Tatarca - Türkçe Sözlük
 https://web.archive.org/web/20120829014707/http://www.kirimtatar.net/tatarca/dil.html - Kırım Tatarcası
 http://alparslanfatih2007.googlepages.com/kirilalfabesi  - Tataristan Kiril Alfabesi

İdil Tatarları

Kıpçak grubu

Tatarca


Giuseppe Tito Ricordi war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Giuseppe Tito Ricordi gründete 1890 an der Via Quintino Sella 5 in Mailand das Unternehmen und begann mit dem Import von Motoren von Benz & Cie. Ab 1898 entstanden auch Automobile. Der Markenname lautete Ricordi. Das Unternehmen vertrieb auch Automobile von Decauville, De Dietrich und De Dion-Bouton. Nach dem Tod von Giuseppe Tito Ricordi im Jahre 1902 übernahm sein Sohn Massimo Ricordi das Unternehmen. Etwa 1905 wurde das Unternehmen aufgelöst. Massimo Ricordi gründete 1905 die Società Italiana Costruzione Automobili Ricordi-Molinari.

Fahrzeuge
Das Unternehmen stellte Fahrzeuge nach Vorbild von Benz her. Angeboten wurden Fahrzeuge mit zwei bis 14 Sitzen. Die Fahrzeuge verfügten über Ein- und Zweizylindermotoren, die zwischen 0,5 PS und 9 PS leisteten. Insgesamt entstanden allerdings nur vier Fahrzeuge mit Benzinmotor. Daneben gab es einen Dampfwagen.

Renneinsätze
Fahrzeuge dieser Marke nahmen an den Rennen Paris–Bordeaux, Paris–Marseille und Marseille–Nizza teil.

Literatur

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Mailand)

Giuseppe Tito Ricordi


Daniel Silva dos Santos (født 30. maj 1982, død 10. februar 2019) var en brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Daniel Silva dos Santos


An Pomatocalpa macphersonii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Trevor Edgar Hunt. An Pomatocalpa macphersonii in nahilalakip ha genus nga Pomatocalpa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pomatocalpa

Pomatocalpa macphersonii


William Dixon ist der Name folgender Personen:

* William Dixon (Ruderer), australischer Ruderer
 William Dixon (Schauspieler), US-amerikanischer Schauspieler
 William Hepworth Dixon (1821–1879), englischer Journalist und Schriftsteller
 William Robert Dixon (1925–2010), US-amerikanischer Jazzmusiker, siehe Bill Dixon
 William W. Dixon (William Wirt Dixon; 1838–1910), US-amerikanischer Politiker

Siehe auch:
 Willie Dixon (William James Dixon; 1915–1992), US-amerikanischer Bluesmusiker

William Dixon


A Força de Fronteira da África Ocidental (WAFF, na sigla em inglês) foi uma força militar de campo formada pelo Escritório Colonial Britânico, em 1900, para guarnecer as colônias de África Ocidental então constituídas pela Nigéria, Costa do Ouro Britânica, Serra Leoa e Gâmbia. Em 1928, recebeu o reconhecimento real, tornando-se a Royal West African Frontier Force (RWAFF).

História militar da Nigéria
História militar do Gana
História militar da Serra Leoa
África Ocidental Britânica

Força Real da Fronteira da África Ocidental


Temeşvar (, , ), Romanya'nın batı kesiminde, Temeş ilinin merkezi şehir. 2011 yılı itibarıyla Romanya'nın üçüncü büyük şehri olan Temeşvar, sosyal, ekonomik ve kültürel olarak Batı Romanya'nın ana merkezidir. Belgrad'ın yaklaşık 130 km kuzeydoğusunda, akışı kanallarla düzenlenmiş Bega Nehri'nin kıyısında yer alır.

Etmoloji
Şehir adını Macarca Temes Nehri (Timiş Nehri) üzerindeki kaleden (Macarca: vár) almaktadır. Macarca Temesvár olan şehrin adı Osmanlı kaynaklarında Temeşvar ve Tımışvar olarak kaydedilmiştir.

Tarih

Erken dönem ve Orta Çağ
Temeşvar'ın yakınlarında yapılan arkeolojik araştırmalar sonucunda Cilalı Taş Devri ve Roma döneminde yerleşim görüldüğü anlaşılmaktadır. Tarihi kayıtlarda ilk olarak 1212 yılında burada Temesiensis adıyla bilinen, Roma döneminden kalma bir askeri savunma castrumundan  ya da castrum regium Themes olarak bahsedilmiştir. Yerleşim 13. yüzyılda Avrupa'nın Moğollar tarafından istilası sırasında yağmalanmış ve askeri yapı hasar görmüştür. 1307'de buraya gelen I. Károly kaleyi tamir ettirmiş ve burada kendisine kraliyet sarayı yaptırtmıştır. Bu yüzyılda bataklığın içerisinde bir kale hüviyetini kazanmıştır.

Bulundurduğu kalenin varlığıyla, Banat Ovasını kontrol eden stratejik konuma ulaşmış ve yerleşimin önemi daha da artmıştır.

14. yüzyıl sonlarına doğru Osmanlı ilerleyişi nedeniyle Temeşvar'da bulunan kale önemli bir savunma merkezi olmuştur. János Hunyadi 1440 yılında Timiș Kontu olarak atanmış ve ailesiyle birlikte Temeşvar'a taşınarak burada kalıcı bir askeri kamp oluşturmuştur.

Osmanlı dönemi

1551 yılındaki başarısız kuşatmadan sonra 27 Haziran 1522'de Temeşvar önlerine gelen Kara Ahmed Paşa komutasındaki Osmanlı güçleri kısa sürede kuşatma harekâtına başlamış ve kale, 27 Temmuz 1552'de teslim yoluyla alınmıştır. Şehir Osmanlı hakimiyetine girmesinden sonra sancak olarak Budin Eyaleti'ne bağlanmıştır. 1554 yılında merkezi Temeşvar olan Temeşvar Eyaletini kurulmuş ve ilk beylerbeyi de Güzelce Kasım Paşa olmuştur. Güzelce Kasım Paşa 1555 yılında eyalet merkezini Lipova'ya taşınmasını talep etmiş, talebinin uygun bulunmasıyla da iki yıl boyunca Lipva, Temeşvar Eyaleti'nin merkezi şehri olmuştur. Temeşvar kenti kısa süre sonra yeniden eyalet merkezi olmuş, Osmanlı hakimiyeti boyunca eyaletin ve eyalete bağlı sancağın başkenti olarak kalmıştır. Osmanlı döneminde Temeşvar; kale, kalenin güneyinde ırmak üzerinden bir köprüyle bağlanılan şehir ve onun etrafında da varoşlardan oluşmaktadır. Kale, iç ve dış olmak üzere iki kısımdan oluşmaktadır. İlerleyen yıllarda nüfus artışıyla birlikte sur dışında da yeni yerleşim kurulmaya başlamıştır. Temeşvar merkezli nahiye; 1554 yılı tahririnde; 5 varoş (şehir), 112 köy ve 42 mezradan oluşmaktadır. Bu beş şehir; Temeşvar, Rekas (Recaş), Veliki Secsan, Sarad ve Utvin'dir. 1569 yılı tahririnde şehir sayısı aynıyken, köy sayısı 121'e, mezraa sayısı da 88'e yükselmiştir. 1579 yılında ise nahiyede şehir sayısı gene 5 olarak görülürken, köy sayısı 126'ya, mezra sayısı da 92'ye yükselmiştir. Kırsaldaki artışın nedeni, merkezde askeri nüfus nedeniyle buradaki Hristiyan halkın kale içerisinden çıkarılmasına bağlı olarak Hristiyanların kırsala yerleşmeye başlaması olarak değerlendirilmektedir.

16. yüzyılda Temeşvar'da 4 tane cami ve 1 mescit bulunmaktadır. Bunlar; Merkezdeki Câmi'i Kebîr (Ulu Camii), kale dışında Siget (Ada) denilen yerde Cami'i Şerif, dış kalede diğer Cami'i Şerif ve Ramazan Ağa Mahallesindeki Ramazan Ağa Camii, iç kale yanındaki Mescid-i Şerif'tir. 1554 yılında Temeşvar şehir içerisinde 15 mahalle (401 hane) ve 2 cemaat bulunmaktadır. Bahsi geçen iki cemaat, kale dışında yaşamakta olup, Müslüman olan (3 hane) ve olmayan (24 hane) şeklinde ayrılan Kıpti topluluklarından oluşmaktadır. Buna göre şehir içerisinde 3.039 Macar, 472 Müslüman, 141 Kıpti  ve 21 Müslüman Kıpti olmak üzere 3.673 kişi yaşamaktadır. Ayrıca bunlar haricinde Varoş-ı Sziget (ada) denilen bölgede de yoğun yaşam (108 hane) görülmektedir. 1569 yılında kale dışında, Hristiyanların yaşadığı 7 mahalle olup bunlar; Sziget (Ada) Evvel, Sziget (Ada) Diğer, İrişak, Halas, Sekraş, Martalosan, ve Budiyarika'dır. Toplam 314 hane ve 153 bekâr erkeğin kaydedildiği bu mahallelerde toplam nüfusta 1.726 kişidir. Kale içerisindeki 599 Müslüman nüfusla birlikte Temeşvar'ın toplam nüfusu 2.322 kişiden oluşmaktadır. 1569 yılı kayıtlarında şehirde Kıpti nüfustan bahsedilmemiştir. 1579 yılındaki kayıtlar incelendiğindeki şehir nüfusundaki azalış devam etmiş ve toplam nüfus 1.964 kişiye düşmüştür.

Tememşvar nahiyesi ele alındığında diğer şehirlerde nüfus; Rekas'da 1554 yılında 2.076, 1569 yılında 1.615 ve 1579 yılında 1.496 kişi, Utvin'de 1554 yılında 1.148, 1569 yılında 924 ve 1579 yılında 828 kişi, Sarad'da 1554 yılında 707, 1569 yılında 576 ve 1579 yılında 628 kişi, Veliki Secsan'da 1554 yılında 617, 1569 yılında 354 ve 1579 yılında 401 kişi olarak görülmektedir. 1554 yılında Temeşvar Nahiyesi'ne bağlı 112 köyde Macarlardan oluştuğu düşünülen toplam 16.524 kişi yaşamaktadır. 1569 yılında nahiyedeki 116 köyde 18.313 kişi, 1579 yılında 121 köyde 19.029 kişi yaşamaktadır.

Temeşvar, 9-10 Temmuz 1596'da Erdel Prensi Sigismund Báthory komutasındaki güçler tarafından kuşatılsa da Cafer Paşa komutasındaki Osmanlı kuvvetleri ile Kırım güçlerinin yardıma gelmesiyle kale kuşatmadan kurtulmuştur. 1597 yılı Kasım ayında Erdel güçleri yeniden kaleyi kuşatsa da şehir teslim olmamış ve kale kuşatması kaldırılmak zorunda kalmıştır. Şehir bu saldırılardan sonra uzun bir süre nispeten sakin bir dönem yaşamıştır.

1652-53 Şer'iye Sicili'ne göre Temeşvar şehrinde 17 mahalle görülmektedir. Temeşvar'daki mahalleler; Alay Begi, Mustafa Paşa, Cami'-i Kebir, Kasım Paşa, Cimcime, Nasuh Paşa, Muharrem Beg, Debbağhâne, Kezban Hatun, Solak, Seget/Siget, Hisar Ardı, Hızır Ağa Mahmud Kethüdâ, Memi Ağa, Perkos (Berkos) ve Martolos'dur. Perkos ve Martolos adlı mahallelerde Gayrimüslimler, diğerlerinde Müslümanlar yaşamaktadır.  Buna göre şehir merkezindeki nüfusun tamamına yakını Müslümanlardan oluşmaktadır. 1659 yılı kayıtlarına göre hisar içinde 1.200 ve varoşta 1.500 olmak üzere şehirde toplam 2.700 hane bulunmaktadır. Bunun yanı sıra; hisar içinde 4 cami, 4 tekke, 7 sıbyan mektebi, 3 han, 4 hamam, 400 adet dükkân ile kale içinde ambarlar ve kahvehaneler yer almaktadır. Temeşvar'ı gören Evliya Çelebi, şehirde iç ve dış kale olduğunu, dış kalenin de 4 kapısından bahsetmiştir. Evliya Çelebi hisar içinde bulunan 4 camiden üçü olan Süleyman Han Camii, Cimcime Camii ve Seget Camii'nden bahsetmiştir. Temeşvar'da 1658-59 yılında beylerbeyi Seydi Ahmed Paşa tarafından yaptırılan ve kendi adıyla bilinen cami bulunmaktadır. 1643- 44 yılında yaptırılan ve günümüze sadece kitabesi ulaşan Sultan İbrahim Hamamı, 18. yüzyılda yıktırılmıştır. 1663 yılında Temeşvar'da bir süre kalan Avusturya elçilik heyetinden Henrik Ottendorf şehri; kale, merkez ve varoş olarak üç bölüme ayırmıştır. Şehirde;  Kadın Mescidi, Kilise, Hünkar, Cimcime, Seydi Ahmed Paşa, Silahdar, Ayşe Kadın ve Muradiye adıyla 8 adet camiden bahsetmiştir. Bunlara ilave olarak şehrin varoşunda tahtadan inşa edilmiş 3 küçük mescitten de söz etmiştir.

1699 yılında imzalanan Karlofça Antlaşması sonrası Osmanlı Devletinin Avrupa'daki en önemli eyaletlerinden biri olarak kalmıştır. 5 Ağustos 1716 tarihinde yaşanan Petrovaradin Muharebesi'de galip gelen Savoy Prensi Eugen komutasındaki Avusturya Arşidüklüğü kuvvetleri kısa süre sonra Temeşvar'ı kuşatmış ve 57 günlük kuşatmanın akabinde Osmanlı güçleri 17 Ekim 1716'da teslim olmuştur. 1718'deki Pasarofça Antlaşması'ndan sonra şehir ve Temeşvar Banatı olarak bilinen bölge kesin olarak Osmanlı hakimiyetinden çıkmıştır.

Habsburglar ve Avusturya-Macaristan Dönemi
Habsburglar'ın egemenliğinde Temeşvar ve içerisinde bulunduğu Banat Bölgesi'ne destekçileri olan halk varlığını arttırmak, tarım arazilerini geliştirmek ve Doğu Avrupa'daki Roma Katolik dinini yaygınlaştırmak amacıyla çoğunlukla Svabya Bölgesinden etnik Almanlar yerleştirilmeye başlanmıştır.

1848 Macar Devrimiyle birlikte Macarlar, Avusturya İmparatorluğu'ndan bağımsızlık mücadelesine başlamışlardır. Kale, Macar bağımsızlık güçlerince 11 Haziran-Ağustos 1849 tarihleri arasında kuşatılmış, Temeşvar önlerinde yaşanan muharebede Macar güçlerinin yenilmesiyle kuşatmadan kurtulmuştur.

İmparator I. Franz Joseph 1892 yılında Temeşvar'ın kale statüsünü kaldırmış, 1899 yılında da şehir etrafındaki tahkimatlar yıkılmaya başlamıştır. Yerleşim, özellikle ticari ve bankacılık faaliyetler başta olmak üzere ekonomik merkez haline gelmiştir.

1919'da Sırpların işgal ettiği Temeşvar, Trianon Antlaşması'yla (1920) Romanya'ya bırakıldı. Romanya cumhurbaşkanı Nikolay Çavuşesku'nun Aralık 1989'da devrilmesiyle sonuçlanan ilk olaylar Temeşvar'da başladı.

2016 yılında, 2021 Avrupa Kültür Başkenti seçildi.

İklim

Kültür ve Eğitim
Bir kültür merkezi olan Temeşvar'da aralarında bir üniversitenin de (1945) bulunduğu çeşitli yükseköğretim kurumları, Rumen, Macar ve Alman asıllı sanatçılardan oluşan toplulukların oyunlar sahnelediği bir devlet tiyatrosu, bir devlet opera ve balesi, bir filarmoni orkestrası ve bir kütüphane vardır. Şehir merkezinden geçen, ulaşıma elverişli Bega Kanalının kıyıları boyunca parklar yer alır. Şehirdeki önemli yapılar arasında büyük Katolik katedrali (1736-73), 1791'de onarılan Sırp katedrali (1748) ve bugün bölge müzesi olarak kullanılan 14. yüzyıla ait bir saray sayılabilir.

Şehirde önemli oranda Macar azınlık yaşamaktadır.

Ekonomi
Aynı zamanda bir ticaret merkezi olan Temeşvar, özellikle II. Dünya Savaşı'ndan sonra hızla sanayileşmiştir. Şehirdeki fabrikalarda elektrik motorları ve elektrikli araçlar, kumaş, tarım makineleri ve araçları, kimyasal ve plastik maddeler, ayakkabı ve gıda maddeleri üretilir.

Resimler

Kaynakça

Temeşvar


Viscount Southwell ( ), of Castle Mattress in the County of Limerick, is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1776 for Thomas Southwell, 3rd Baron Southwell. The Southwell family descends from Thomas Southwell. In 1662 he was created a Baronet, of Castle Mattress in the County of Limerick, in the Baronetage of Ireland. He was succeeded by his son, the second Baronet. He represented County Limerick in the Irish Parliament. In 1717 he was created Baron Southwell, of Castle Mattress, in the County of Limerick, in the Peerage of Ireland. His grandson was the aforementioned third Baron, who was elevated to a viscountcy in 1776. Before succeeding in the barony he had represented Enniscorthy in the Irish House of Commons. His great-grandson, the fourth Viscount, served as Lord Lieutenant of County Leitrim between 1872 and 1878.  the titles are held by his great-great-grandson, the eighth Viscount, who succeeded his father in that year.

Southwell Baronets, of Castle Mattress (1662)
Sir Thomas Southwell, 1st Baronet (died 1680)
Sir Thomas Southwell, 2nd Baronet (1665–1720) (created Baron Southwell in 1717)

Barons Southwell (1717)
Thomas Southwell, 1st Baron Southwell (1665–1720)
Thomas Southwell, 2nd Baron Southwell (1698–1766)
Thomas George Southwell, 3rd Baron Southwell (1721–1780) (created Viscount Southwell in 1776)

Viscounts Southwell (1776)

Thomas George Southwell, 1st Viscount Southwell (1721–1780)
Thomas Arthur Southwell, 2nd Viscount Southwell (1742–1796)
Thomas Anthony Southwell, 3rd Viscount Southwell (1777–1860)
Thomas Arthur Joseph Southwell, 4th Viscount Southwell (1836–1878)
Arthur Robert Pyers Southwell, 5th Viscount Southwell (1872–1944)
Robert Arthur William Joseph Southwell, 6th Viscount Southwell (1898–1960)
Pyers Anthony Joseph Southwell, 7th Viscount Southwell (1930–2019)
Richard Andrew Pyers Southwell, 8th Viscount Southwell (born 1956)

The heir presumptive and last in line to the titles is the present holder's younger brother, the Hon. Charles Anthony John Southwell (born 1962).

Ancestry
(ancestors of 7th Viscount)

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

External links
Pyers Southwell, 7th Viscount Southwell

Viscountcies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1776

Viscount Southwell


Polistiren, monomer hâldeki stirenden polimerizasyon ile üretilen bir polimerdir. Petrolden elde edilir. Plastik endüstrisinde daha çok PS kısaltması ile kullanılır. Oda sıcaklığında, polistiren katı halde bir termoplastiktir, enjeksiyon veya ekstrüzyon yolu ile işlenirken yüksek sıcaklıklarda eriyik hâle getirilir. Daha sonra soğutularak tekrar katılaşması sağlanır.

Genel amaçlı polistiren temiz yüzeyli, sert ve kırılgandır. Reçinesini üretmek düşük maliyetlidir. Oksijen ve suyu çok iyi tutmaz ve görece düşük bir erime noktası vardır. Polistiren en fazla kullanılan plastiklerden biridir, yılda birkaç milyon ton üretilir. Polistiren saf hâlinde saydamdır, ancak renklendirilebilir. Koruyucu paketlemede, kap, kapak, şişe, tek kullanımlık çatal kaşık ve model yapımında kullanılır.

Fiziksel ve kimyasal özellikleri

Geri dönüşüm kodu 6'dır. Yoğunluğu 1,03-1,06 g/ml arasında değişir. Maksimum sıcaklık dayanımı 70 °C'dir. Sert veya köpük formda olabilen, çok yönlü ve amaçlı kullanılan bir plastiktir. Oldukça sert, kırılgan ve parlaktır. Nispeten düşük erime noktasına sahip çok pahalı olmayan bir reçinedir. Polistiren hızlı yanar, kuvvetli bir koku yayar ve önemli miktarda kurum üretir. Asetonlu ortamda hızla çözünür. UV ışınlarına iyi direnç gösterir, iyi darbe ve gerilme direnci, düşük fiyat ve işleme kolaylığı vardır. Asitler, alkali ve tuzlara karşı da üstün bir direnç gösterir.
 Erime sıcaklığı 210 - 250 °C'dir.
 Özgül ısısı 1,34 kg/kg °C'dir.
 1 kg plastiği eritmek için gerekli ısı 268 kj/kg'dır.

Kullanım alanları
Isı yalıtımı malzemesi olarak, ince cidarlı kaplarda, soğutma kulelerinde, boru köpük, kauçuk, çeşitli aletler, otomobil parçaları, paneller ve elektronik aletlerin plastik aksamlarında yaygın olarak kullanılır. Tek kullanımlık bardak, tabak, yoğurt kapları, ayran kaplarında sıklıkla kullanılır. Genetik ve moleküler biyolojinin en temel uygulamalarından biri olan hücre kültürlerinde kullanılan kapların yapısında bulunur.

Bir tür bomba olan Napalm Bombası yapımında da kullanılır.

Dış bağlantılar
 Kimyaevi-Plastik

Kaynakça

Termoplastikler
Alman icatları

Polistiren


Le centre du doyenné est l'une des six structures administratives supérieures de l'archidiocèse de Luxembourg, qui ont été instituées le 17 avril 2017 par un décret de Jean-Claude Hollerich .

Le doyenné comprend les paroisses suivantes :

 Paroisse d'Eischdall-Helpert Saint-Willibrord
 Paroisse de Diekrich Le Bon Pasteur
 Paroisse d'Ettelbruck Saints-Pierre-et-Paul
 Paroisse de Mullerthal Saint-Michel
 Paroisse de Mersch Saint-François
 Paroisse de Rammerech Saint-Valentin
 Paroisse d'Atertdall Sainte-Claire

Par le même décret, le doyen de l'ancien doyenné a reçu le titre de curé-doyen honoraire, et le curé Félix Steichen a été nommé doyen du centre du doyenné pour cinq ans.

Références

Christianisme au Luxembourg

Centre du doyenné


Jeongdongjin (également Chongdongjin) est une ville proche de Gangneung, en Corée du Sud, et l'un des sites sud-coréens les plus populaires de pour observer le lever du soleil le jour du Nouvel An.

Situation
Il est situé à 18 kilomètres au sud-est de Gangneung, sur la côte est de la Corée, le long de la mer du Japon.

Histoire
Dans les temps anciens, le roi organisait à Jeongdongjin un service commémoratif pour le Roi-dragon des Quatre Mers.

Au début de la guerre de Corée, la plage était une zone de débarquement pour le 766e régiment d'infanterie indépendant de Corée du Nord.

Le sous-marin nord-coréen de l'incident d'infiltration de Gangneung en 1996 est exposé à Jeongdongjin, au sud-est de la plage d'An-in où il s'est échoué.

Aujourd'hui
Les pêcheurs qui naviguent depuis le petit port pêchent le saumon du Pacifique, l'ormeau et la sole.

Une cérémonie demandant à Dieu de protéger la ville, associée à des prières cérémonielles pour une bonne pêche, a lieu deux fois par an. Le jour de la première pleine lune de l'année lunaire et le Dano-je sont également des occasions festives.

Jeongdongjin est une région pittoresque avec une gare le long de la plage de sable. Longtemps un lieu de prédilection pour les habitants, la région a gagné en popularité après avoir été choisie comme lieu de tournage du populaire feuilleton  (litt. : sablier) en 1994. D'autres scènes de séries et films y furent tournées : Legend of the Blue Sea (2017),  (2014).

Jeongdongin accueille un festival de cinéma indépendant. Sa  édition eut lieu en

Surplombant la ville se trouve le Sun Cruise Resort & Yacht, un hôtel conçu pour ressembler à un bateau de croisière.

Jeongdongjin fait partie des sites touristiques de cinq villes sud-coréennes présentés sur la plate-forme métavers Zepeto.

Lever du soleil

L'une des principales attractions de Jeongdongjin est le lever du soleil. Le soleil qui se lève tôt le matin au-dessus de l'océan et qui souligne la gare et les pins environnants est un spectacle qui a été décrit comme "tout droit sorti d'un conte de fées". Pendant le Nouvel An, le parc du Lever du soleil de Jeongdongjin devient un lieu de cérémonie pour le "retournement du sablier", qui marque le changement d'année.

Articles connexes

Références

Liens

Gangwon
Station balnéaire en Corée du Sud

Jeongdongjin


ශ්‍රී ලංකාව උත්තර අක්ෂාංශ 5 ත් 10 ත් අතර පිහිටීම නිසා දිවයිනට උණුසුම් දේශගුණයක් මධ්‍යස්ථ ප්‍රමාණයක් සමුද්‍ර සුළං සහ සැලකියයුතු  තෙත් බවකින් යුත් කාලගුණයක් හිමිවේ. මධ්‍යන්‍ය උෂ්ණත්වය මධ්‍යම කඳුකරයේ නුවරඑළියේ 15.80C (ශීත සමයේ දින කිහියක සමහර අවස්ථාවලදී තුහින පතිත විය හැකිය) අවම අගයක සිට ඊසාන දිග වෙරළ තීරයේ ත්‍රිකුණාමලයේ 29.0C ක ඉහළ අගයක් (උෂ්ණත්වය 37.0C  දක්වා ඉහළ නැගිය හැක) දක්වා පරාසයකින් යුක්ත වේ. සමස්ථයක් වශයෙන් ගත් කළ දිවයිනේ සාමාන්‍ය වාර්ෂික උෂ්ණත්වය 16.0C සිට 28.0C ක පරාසයකින් යුක්ත වේ. දිවාරාත්‍රී උෂ්ණත්වය 4-7 දක්වා වෙනස් විය හැකිය. ජනවාරි සිසිල්ම මාසය බැවින් විශේෂම කඳුකරයේ වැසියන්ට කබා සහ ශීත ඇඳුම් ඇඳීමට සිදුවේ. ග්‍රීෂ්ම මෝසම් වැසි වලට පෙර ලබන මැයි මාසය උෂ්ණත්ව කාල පරිච්ඡේදයයි.

දේශගුණය

භූ ලක්ෂණ

වර්ෂාපතනය

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශගුණික කලාප වල උෂ්ණත්වය

දේශගුණික කාල පරිච්ඡේද

අනෙකුත් දේශගුණික ලක්ෂණ

දේශගුණික විපර්යාසය අධ්‍යයන පිළිබඳ මධ්‍යස්ථානය

ශ්‍රී ලංකාවේ කාලගුණ දෙපාර්තමේන්තුව
දේශගුණික විපර්යාස අධ්‍යයන පිළිබඳ මධ්‍යස්ථානය, කාලගුණ විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව,
385, බෞද්ධාලෝක මාවත,
කොළම 07, ශ්‍රී ලංකාව.

දුරකථන : +94 11 2676259
ෆැක්ස් : +94 11 2676259

දේශගුණය

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශගුණය


Rønne Kirkegård er en dansk kirkegård beliggende umiddelbart øst for Rønne Havn i Bornholms største by Rønne. Den ejes af den nært beliggende Sankt Nicolai Kirke. Bornholms eneste krematorium findes her.

Historie
Kirkegården blev grundlagt i 1813, efter at der før havde været to begravelsespladser tættere på kirken. Kapellet, Kastelskirken, blev opført i begyndelsen af 1880'erne og indviet i 1927. Kapellet er en indviet kirke. I starten af 1980'erne blev det udsmykket af kunstner Paul Høm og hustru Lisbeth Munch-Petersen.

Kendte begravet på kirkegården
 Caspar Henrik Wolffsen (1781–1836), kaperkaptajn og senere toldinspektør for Bornholm. Var med til at grundlægge Rønne Theater og deltog personligt i opførelsen af flere stykker.
 Eggert Christopher Tryde (1797–1868), bogtrykker og redaktør af Bornholms Avis.
 Andreas Larsen Hjorth	(1829–1904), skolemand, lægprædikant og politiker, bror til L. Hjorth.
 Lauritz Adolph Hjorth (1834–1912), terrakottafabrikant og grundlægger af Hjorths Fabrik, bror til A.L. Hjorth.
 Christian Møller (1834–1907), missionær, vækkelsesprædikant, forfatter.
 Mads Mathiesen Smidt (M.M. Smidt) (1841–1924), lærer, redaktør og ejer af Bornholms Tidende, sad nogle måneder i fængsel for majestætsfornærmelse.
 Søren Kristoffer Kabell (1844–1936), læge, søn af sognepræst Petrus Kabell.
 Eggert Christopher Tryde (1847–1930), overlærer og museumsbestyrer, nevø til Eggert Christopher Tryde (1797–1868).
 Mathias Andreas Bidstrup (1852–1929), arkitekt og titulær professor.
 Herman Olaus Blem	(1855–1919), maskinfabrikant og virksomhedsgrundlægger. Bror til folketingsmanden Marcus Peter Blem.
 Ole Peter Rasch (1855–1933), købmand, hvis far erhvervede Rasch's Købmandsgård, nedrevet i 1939 til fordel for Rønne Bio, senere Musikhuzet Bornholm.
 Niels Nielsen (1872–1942), typograf, borgmester og landstingsmedlem. Lægger navn til Borgmester Nielsens Vej i Rønne.
 Johan Frederik Tryde (1882–1967), kunstmaler. Søn af Eggert Christopher Tryde (1847–1930).
 Daniel Andersen (1885–1959), billedhugger, keramiker og komponist. (grav nedlagt)
 Helge Nielsen (1893–1980), maler og billedkunstner. (fællesgrav)
 Hassager Christiansen (1904–1960), søofficer og styrmand, opmålte og fotograferede et af de første tyske forsøg af V1-missiler styrtet på mark ved Bodilsker, før tyskerne kom.
 Johannes G. Sørensen (1908–1989), journalist, oplæste Frihedsbudskabet.
 Poul Hauch-Fausbøll (1915–1990), kunstmaler og grafiker. (fællesgrav)

Referencer

Eksterne henvisninger

 Rønne Kirkegårds websted

Kirkegård
Kirkegårde i Danmark
Etableret i 1813

Rønne Kirkegård


Doorway pages (bridge pages, portal pages, jump pages, gateway pages or entry pages) are web pages that are created for the deliberate manipulation of search engine indexes (spamdexing). A doorway page will affect the index of a search engine by inserting results for particular phrases while sending visitors to a different page. Doorway pages that redirect visitors without their knowledge use some form of cloaking. This usually falls under Black Hat SEO.

If a visitor clicks through to a typical doorway page from a search engine results page, in most cases they will be redirected with a fast Meta refresh command to another page. Other forms of redirection include use of JavaScript and server side redirection, from the server configuration file. Some doorway pages may be dynamic pages generated by scripting languages such as Perl and PHP.

Identification
Doorway pages are often easy to identify in that they have been designed primarily for search engines, not for human beings. Sometimes a doorway page is copied from another high ranking page, but this is likely to cause the search engine to detect the page as a duplicate and exclude it from the search engine listings.

Because many search engines give a penalty for using the META refresh command, some doorway pages just trick the visitor into clicking on a link to get them to the desired destination page, or they use JavaScript for redirection.

More sophisticated doorway pages, called Content Rich Doorways, are designed to gain high placement in search results without using redirection. They incorporate at least a minimum amount of design and navigation similar to the rest of the site to provide a more human-friendly and natural appearance. Visitors are offered standard links as calls to action.

Landing pages are regularly misconstrued to equate to Doorway pages within the literature. The former are content rich pages to which traffic is directed within the context of pay-per-click campaigns and to maximize SEO campaigns.

Doorway pages are also typically used for sites that maintain a blacklist of URLs known to harbor spam, such as Facebook, Tumblr and Deviantart.

Cloaking
Doorway pages often also employ cloaking techniques for misdirection. Cloaked pages will show a version of that page to human visitor which is different from the one provided to crawlers—usually implemented via server-side scripts. The server can differentiate between bots, crawlers and human visitors based on various flags, including source  IP address or user-agent. Cloaking will simultaneously trick search engines to rank sites higher for irrelevant keywords, while displaying monetizing any human traffic by showing visitors spammy, often irrelevant, content. The practice of cloaking is considered to be highly manipulative and condemned within the SEO industry and by search engines, and its use can result in significant penalty or the complete removal of sites from being indexed.

Redirection
Webmasters that use doorway pages would generally prefer that users never actually see these pages and instead be delivered to a "real" page within their sites. To achieve this goal, redirection is sometimes used. This may be as simple as installing a meta refresh tag on the doorway pages. An advanced system might make use of cloaking. In either case, such redirection may make your doorway pages unacceptable to search engines.

Construction
A content-rich doorway page must be constructed in a search-engine-friendly manner, or it may be construed as search engine spam, possibly resulting in the page being banned from the index for an undisclosed amount of time.

These types of doorways utilize (but are not limited to) the following:

 Title-attributed images for keyword support
 Title-attributed links for keyword support

In culture
Doorway pages were examined as a cultural and political phenomenon along with spam poetry and flarf.

See also
 Cloaking
 Pharming
 URL redirection
 Keyword stuffing
 Article Spinning

References

External links
Google Help on Doorway Pages
Cloaking, Sneaky Javascript Redirects & Doorway Pages
Doorway Pages: Web Site Ranking Aids or Unethical Shortcuts

Black hat search engine optimization

Doorway page


John Towner Williams (d. 8 Şubat 1932), Amerikalı besteci, orkestra şefi ve piyanisttir. Modern çağın en önemli ve popüler senfonik film müziği bestecilerinden biridir. Beş Akademi Ödülü, 17 Grammy, 3 Altın Küre, 2 Emmy Ödülü ve İngiltere Film ve Televizyon Sanatları Akademisi'nden beş BAFTA Ödülü sahibidir.

Yaşamı

8 Şubat 1932'de New York'ta doğdu. Küçük yaşlarda müziğe başlamasını, "Babam ve onun arkadaşları müzisyendi. Bir çocuk olarak müziği yetişkinlerden gördüm. Büyük bir ihtimalle sözcükler okumadan önce notaları okuyabiliyordum." sözleri ile anlatmaktadır.

On dokuz yaşına geldiğinde ilk piyano sonatlarını besteleyen Williams, müzik eğitimine yedi yaşında piyano çalmayı öğrenerek başlamış, ardından trompet, trombon gibi nefesli çalgılarla devam etmiştir.

Bir caz davulcusu olan babası, New York CBS orkestrası ile çalışırken daha sözcükleri okumadan notaları okumaya başlayan John, orkestranın esas piyanisti çalamadığı zamanlarda orkestraya eşlik ederek, babasının bağlantıları sayesinde müzik sektörüne giriş yapmıştır.

John Williams, ailesiyle birlikte 1948 yılında Los Angeles'a taşınarak, burada UCLA'ya kayıt olmuş ve özellikle ünlü bir İtalyan besteci olan Mario Castelnuovo-Tedesco kompozisyonları üzerinde eğitim görmüştür.

Babası, otuzlu yaşlarının sonlarında 20th Century Fox stüdyolarıyla çalışmaya başladığında, Williams'da onun yanında bulunarak film müziği için orkestra çalışmalarını izlemeye başlamıştır.

Bu durumun kendisini film müziği bestelemek anlamında nasıl eğittiğini, "Piyanoda oturup ekrana bakar ve aksiyonun orkestranın müziğiyle nasıl uyum sağladığını ve nasıl yönetildiğini gözlemlerdim. Bu benim için harika bir okuldu , aslında bilinçli olarak istemedim ama bu orkestranın çaldığı okulda bulundum ve kendimi öğrenir halde buldum." diyerek açıklıyor.

Hava Kuvvetlerindeki hizmetinden sonra, 20'li yaşlarının başında New York'a geri dönerek, Madame Rosina Lhevinne'den piyano dersleri aldığı prestijli bir okul olan Juilliard School'a kaydolmuştur.

Bir yandan okuluna devam ederken diğer yandan da hem kulüplerde hem de kayıtlarda caz piyanisti olarak çalıştıktan sonra, sinema dünyasına girerek film müziği kariyerine başladığı Los Angeles'a dönmüştür. Dönüşünün ardından, 1960'larda Irvin Allen'ın "Lost Of Space", "Time Tunnel" ve "Lord of the Giants" gibi televizyon programları için müzikler bestelemeye başlamasıyla Hollywood ile ilk teması gerçekleşmiştir.

Los Angeles'a dönüşü sonrası şansı, Columbia Pictures'ın orkestrasında 1950'lerde piyanist olarak çalışan misafir orkestra şefi Dimitri Tiomkin ve Bernard Herrmann'ın Williams'ın yeteneğini keşfetmesi ile dönmüştür.

Hollywood sinemasının altın çağında, Alfred Newman, Franz Waxman, Bernard Hermann ve sonra Henry Mancini için piyanist ve müzik direktörü olarak çalıştığı bu dönemde, televizyon için yapmaya başladığı müzikler nedeniyle 1962 ile 2002 yılları arasında beş kez Emmy Ödülüne aday gösterilmiş, 1968 yılında Heidi ve 1971 yılında Jane Eyre ile iki kez Emmy Ödülünün sahibi olmuştur.

Alfred Newman'ın dikkatli yönlendirmesi ve sektörü keşfetmesi ile Williams film müziklerine geçiş yapmıştır. Allen, "The Poseidon Adventure" ve "The Towering Inferno' yu" da içeren felaket konulu popüler film serilerini yapmaya geldiği zaman film müzikleri alanındaki ilk adımlarında kendini yeniden Allen için çalışırken bulmuştur.

Williams'ın film müziği alanında ilk özel ve önemli başarısı Jerry Bock adaptasyonu olan "Damdaki Kemancı" ile 1971 yılında ilk Oscar'ını almasıdır.

Williams, Don Siegel' ın "The Killers" filmine hazırladığı caz müzikleri ile adından söz ettirmeyi başarmıştır.

Ünlü yönetmen Steven Spielberg 1970'lerde sinema dünyasına adım atıp film işine ilk başladığında, bir stüdyo sahibi tarafından John Williams ile tanıştırıldı. Film müzikleri dünyasının dahi çocuğu Williams ile genç bir yönetmen olan Spielberg 1974'te "The Sugarland Express" adlı filmde ilk kez bir araya gelip ortak bir çalışma yapmışlardır.

Birlikte ilk çalışmaya başladıkları andan itibaren arkadaş olan Spielberg ve Williams,''Jaws'' filminin projesinde yine birlikte çalıştılar. Bu filmdeki gerilim anlarının müziği olarak klasikler arasındaki yerini alan çalışması ile Williams ikinci Oscar' ına 1975 yılında uzanmıştır.

Spielberg, onu 3. Oscar Ödülü' ne götürecek olan, ünlü Star Wars filmlerinin yaratıcısı George Lucas ile tanıştırmıştır. John Williams, Spielberg ve Lucas' ın filmlerini tamamlayan müziklerini yapmaya devam etmektedir.

Spielberg ile yakın ilişkisi ve yönetmenin sinema dünyasındaki çok özel kariyeri Williams'ı dönemin Superman,  Star Wars, E.T., Indiana Jones gibi pek çok filmin bestecisi yapmıştır.

1982 yılında Spielberg'in uzaylılara, sevgiye ve dostluğa ilişkin sinema tarihine damgasını vuran E.T. filminin müzikleri ile 4. Oscar Ödülü'nü kazanmıştır.

Spielberg ve Lucas gibi sinema dünyasının ünlü yönetmen ve yapımcıları ile çalışması, peş peşe aldığı Oscar adaylıkları ve ödülleri Williams'ı hızla zamanın başta gelen film müzisyenleri arasına yerleştirmiştir..

Williams yine bir Spielberg filmi olan ''Schindler'in Listesi'' için yaptığı müzikler ile 1993 yılında 5. Oscar Ödülü'nü kazanmıştır.

Çoğunlukla film müzikleri ve senfonik eserleri ile tanınan John Williams, sinemadan başka alanlarda da müzik çalışmaları olan, birçok konçerto ve senfoni de dahil olmak üzere pek çok konser çalışmasının yaratıcısı ve ünlü bir orkestra şefidir. Ayrıca 1984, 1988 ve 1996 yılı Olimpiyat Oyunları'nın müziğini de bestelemiştir.

Ocak 1980'de Boston Senfoni Orkestrası'nın kurulduğu 1885'ten bu yana orkestranın 19. Yönetici Şefi seçilerek, emekli olduğu 1993 yılına kadar Cleveland, Chicago, Dallas, Los Angeles ve Londra senfoni orkestralarında misafir şef olarak orkestra yönetmiştir.

Bu çalışmaları ile Ulusal Tiyatrocular Birliği tarafından ''Yılın Orkestra Şefi'' unvanına layık görülen John Williams, 2000 yılında ShoWest'in Maestro Ödülü'nü almıştır.

Söz konusu ödül, Las Vegas' ta gerçekleştirilen NATO'nun yıllık toplantısında George Lucas tarafından John Williams'a verilmiştir.

Williams'a, Boston Berklee Müzik Okulu, Boston College, Northeastern Üniversitesi, Tufts Üniversitesi, Boston Üniversitesi, New England Müzik Konservatuvarı ve Boston'daki Massachusetts Üniversitesi de dahil olmak üzere 14 Amerikan Üniversitesi tarafından fahri doktora unvanı verilmiştir.

Film müzisyeni olarak sinema dünyasına yaptığı ve yapmaya devam ettiği katkılardan dolayı 23 Haziran 2000'de Hollywood Şöhretler Bulvarı'nda ilk yıldızına sahip olmuştur.

Son yıllarda dünyaca üne kavuşan Harry Potter serisindeki ilk 3 filmin müziklerini bestelemiştir.

Adaylıkları ve kazandığı ödüller
John Williams 50 Akademi Ödülü'ne aday gösterilip 5 tanesini kazanmıştır. Ayrıca 6 Emmy Ödülü adaylığından 3' ünü, 25 Altın Küre Ödülü adaylığından 4'ünü ve 63 Grammy Ödülü adaylığından 21 tanesini kazanmıştır. 50 Oscar adaylığı ile Williams "En fazla Oscar Adaylığı Kazanmış Yaşayan İnsan" rekorunu elinde tutmaktadır.

Akademi Ödülleri

BAFTA Ödülleri

Emmy Ödülleri

Altın Küre Ödülleri

Grammy Ödülleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 John Williams Fan Network
 Music by John Williams
 The John Towner Touch (1957)  (First solo album)
 The John Williams Web Pages

 John Williams Music Network

 John Williams at Soundtrackguide.net
 John Williams on SoundtrackNet
 John Williams Discography at SoundtrackCollector.com
 The John Williams Collection
 John Williams Sheet Music and Scores
 Timelines John Williams (Six Parts)
 Part 1 Part 2 Part 3 Part 4 Part 5 Part 6
 Critical review of Williams's career by Anthony Tommasini at New York Times (2005)
 John Williams Fan Site (Chinese language)

Yaşayan insanlar
1932 doğumlular
New York (eyalet) doğumlu müzisyenler
20. yüzyıl Amerikalı bestecileri
21. yüzyıl Amerikalı bestecileri
Amerikalı orkestra şefleri
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
Emmy Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
BRIT Ödülü sahipleri
Amerikalı film müziği bestecileri
Klasik müzik bestecileri
Hollywood Records sanatçıları
20. yüzyılda Amerikalı piyanistler
21. yüzyılda Amerikalı piyanistler
BAFTA En İyi Özgün Müzik Ödülü sahipleri
En İyi Özgün Müzik Altın Küre Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü kazanan müzisyenler
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahibi şarkı yazarları
BAFTA En İyi Özgün Müzik Ödülü sahibi şarkı yazarları
Saturn Ödülü sahipleri
Uzun Metrajlı Yapım Müziği Annie Ödülü sahipleri
Annie Ödülü sahipleri
En İyi Orijinal Film Müziği Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Müzik Saturn Ödülü sahipleri

John Williams


Scuol este o comună în districtul Inn din cantonul elvețian Graubünden. Limba oficială în Scuol este retoromana.

Nume
Numele oficial a suferit mai multe modificări în secolul al XX-lea:
 Până în 1943, denumirea oficială a comunei a fost Schuls.
 În 1943, a fost schimbată în Bad Scuol/Schuls.
 În 1970 Schuls a fost înlăturat din denumirea oficială, rămânând doar Bad Scuol.
 În 1999 Bad a fost înlăturat, ajungându-se la denumirea actuală Scuol.

Istoric

Scuol este menționat pentru prima dată în 1095 ca Schulles.

Geografie

Scuol are o suprafață de 144.1 km², din care 1,1% o formează așezarea propriu-zisă (clădiri sau drumuri), 28% este folosită în scopuri agricole, 25,7% este împădurită, iar 45,2% este neproductivă (râuri, ghețari sau munți). Partea de sud aflată către Piz Champatsch (2785 m) este folosită ca o zonă de schi numită "Motta Naluns", după un loc aflat la nord de Scuol. Stațiunea dispune de 80 de kilometri de pârtii și 12 lifturi (funicular/telescaune/teleschiuri).

Localitatea este capitala districtului Inn și este situată în sub-districtul Suot Tasna. Este o stațiune balneară și de vacanță bine cunoscută, precum și centrul economic al văii Unterengadin. El este cel mai mare sat de pe malul stâng al râului Inn, fiind format din satul Scuol cu suburbia Pradella și cu vechiul sat minier S-charl. Până în 1970 Scuol a fost cunoscut sub numele de Scuol/Schuls.

Limbi vorbite
Jumătate din populație () vorbește retoromana (49.4%), a doua cea mai vorbită limbă fiind germana (39.2%), iar a treia italiana (3.9%).

Referințe

Legături externe
 Scuol tourism office
 Scuol hospital

Localități din cantonul Graubünden

Scuol


John Alvin ist der Name folgender Personen:

* John Alvin (Schauspieler) (1917–2009), US-amerikanischer Schauspieler
 John Alvin (Künstler) (1948–2008), US-amerikanischer Künstler

John Alvin


Leonid Ivanovitch Pasetchnik (, ; Leonid Ivanovitch Pasitchnyk; Luhansk, 15 de março de 1970) é o líder da autoproclamada República Popular de Luhansk (RPL). Ele atuou como Ministro da Segurança do Estado da RPL de 9 de outubro de 2014 a 28 de novembro de 2017.

Biografia
O pai de Pasetchnik trabalhou na aplicação da lei, para o OBKhSS, por 26 anos. Em 1975, a família Pasetchnik mudou-se para Magadan no Extremo Oriente russo onde o pai de Pasetchnik estava associado às operações de minas de ouro.

Pasetchnik formou-se no Colégio Político-Militar de Donetsk e trabalhou para o Serviço de Segurança da Ucrânia (SBU) no oblast de Luhansk como chefe de um destacamento de combate às operações de contrabando e chefe do destacamento distrital de Stakhanov. Em 15 de agosto de 2006, ele ficou famoso por interceptar grandes quantidades de contrabando no posto de fronteira de Izvaryne (1,94 milhão de dólares e 7,24 milhões de rublos russos), ao mesmo tempo em que recusou um suborno por princípio.

Em março de 2007, o tenente-coronel Pasetchnik da SBU recebeu do presidente ucraniano Viktor Yushchenko uma medalha por serviço militar na Ucrânia, "por mostrar integridade e profissionalismo no cumprimento do dever".

Em 2014, ele se aliou a militantes pró-Rússia, tornando-se em 9 de outubro de 2014 um ministro da Segurança do Estado para o estado autoproclamado da República Popular de Luhansk (RPL).

Em 21 de novembro de 2017, homens armados em uniformes sem identificação tomaram posições no centro de Luhansk no que parecia ser uma luta pelo poder entre o chefe da república Igor Plotnitsky e o (demitido por Plotnitsky) ministro do Interior nomeado da RPL Igor Kornet. Três dias depois, o site dos separatistas afirmou que Plotnitsky havia renunciado "por motivos de saúde. Múltiplos ferimentos de guerra, os efeitos de ferimentos de explosão, cobraram seu preço." O site afirmou que Pasetchnik havia sido nomeado líder interino "até às próximas eleições". A mídia russa informou que Plotnitsky havia fugido da república não reconhecida em 23 de novembro de 2017 para a Rússia. Em 25 de novembro, o Conselho Popular de 38 membros da RPL aprovou por unanimidade a renúncia de Plotnitsky. Pasetchnik declarou sua adesão aos acordos de Minsk, alegando que "a república estará executando consistentemente as obrigações assumidas sob esses acordos". Em 30 de março de 2018, Pasetchnik declarou: "Nossa experiência [RPL] pode ajudar todas as regiões da Ucrânia a ganhar liberdade e independência, e então podemos juntos declarar uma nova Ucrânia na qual representantes de diferentes nacionalidades e culturas viverão livremente". Ao conhecer pessoas que vivem em território controlado pela RPL no verão de 2019, Pasetchnik declarou: "Isso não significa que voltaremos à Ucrânia. Esta é a única maneira de parar esta loucura, esta guerra. Você deve entender que nós, como um estado soberano, seremos um estado dentro do estado – esse será nosso estatuto especial".

Em 6 de dezembro de 2021, Pasetchnik tornou-se membro do partido governante russo Rússia Unida. O presidente do Rússia Unida, Dmitri Medvedev, entregou-lhe pessoalmente o bilhete do partido durante o congresso anual do partido em Moscou.

Naturais de Lugansk
Combatentes na Guerra Civil no Leste da Ucrânia
Militares da Ucrânia
Políticos da Ucrânia
Políticos da Rússia
Membros do Rússia Unida (partido político)
República Popular de Lugansk
Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)

Leonid Pasetchnik


'Tea Rambler' est un cultivar de rosier grimpant obtenu en 1902 par le rosiériste anglais George Paul. Il est issu de 'Crimson Rambler' et d'un rosier thé non nommé. Il a toujours du succès dans les catalogues internationaux grâce à sa floribondité abondante.

Description
Ce grand rosier, qui atteint 3 à 4 mètres de hauteur et parfois plus dans des conditions optimales, présente de grosses fleurs doubles (17-25 pétales) rose porcelaine en grappes. Elles sont très légèrement parfumées. La floraison non remontante a lieu à la fin du printemps ou au début de l'été. Elle est très généreuse. La fleur est très gracieuse, surtout lorsqu'elle vient d'être ouverte alors qu'elle est encore légèrement turbinée. Dans cette phase, la couleur est plus soutenue et les nuances cuivrées à la base de la corolle sont plus évidentes. Au fur et à mesure de la floraison, la couleur s'estompe vers un rose bonbon argenté et un blanc nacré. Les rameaux sont peu épineux.

Il supporte la mi-ombre, mais fleurit mieux dans un endroit ensoleillé. Il est rustique et résiste jusqu'à -15°/-20° l'hiver. Il est parfait pour recouvrir de vieux arbres, des palissades ou des pergolas.

On peut l'admirer à la roseraie du Val-de-Marne de L'Haÿ-les-Roses ou à l'Europa-Rosarium de Sangerhausen.

Notes et références

Bibliographie
 Brent C. Dickerson, The Old Rose Adventurer, Timber Press ,
 August Jäger, Rosenlexikon, 1936, réimpr. 1983,
Simon & Cochet, Nomenclature de tous les noms de rosiers, 1906,

Cultivar de rosier
Rosier thé

Tea Rambler


Marengo kan henvise til:

Steder

USA
 Marengo, Alabama, et samfund i Marengo County, Alabama
 Marengo County, Alabama, først bosættelse af landsforviste franske bonapartister
 Marengo, Illinois, en by i Marengo Township, Illinois
 Marengo, Indiana, en by
 Marengo Cave
 Marengo, Iowa, en by
 Marengo, Michigan
 Marengo, Nebraska
 Marengo, Ohio, en landsby i Morrow County
 Marengo, Lucas County, Ohio, en spøgelseby
 Marengo, Adams County, Washington, et kommunefri område
 Marengo, Columbia County, Washington, et kommunefri område
 Marengo, Wisconsin, en by
 Marengo (community), Wisconsin, et kommunefri område

Andre Steder
 Spinetta Marengo, Piedmont, Italien, stedet for slaget ved Marengo
 Marengo (department), et department af det første franske kejserrige i det nordlige Italien
 Marengo, Saskatchewan, Canada, en landsby
 Marengo, Victoria, Australia, en by på the Great Ocean Road

Andet
 Marengo (skib) – navn på flere skibe
 Marengo (1869) – franske panserskib Marengo fra 1869

Marengo


جيليكول (Джиликуль) هي مدينة في ولاية خاتلون في طاجيكستان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 6،144 نسمة.

مراجع

مدن طاجيكستان

نواحي طاجيكستان

جيليكول (كاتلون)


فيرخوفيه  هي مدينة في مقاطعة أوريول أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 8165 نسمة.
تبعد عن مدينة أريول 92 كم
يوجد فيها مطار سابقا للطائرات الصغيرة
ومصنع لتعليب مشتقات الحليب

مراجع

مدن مقاطعة أوريول

فيرخوفيه (مقاطعة أوريول)


اتفاقات الهدنة 1949 هي مجموعة من اتفاقات الهدنة الموقعة خلال عام 1949 بين إسرائيل والدول المجاورة لها، مصر، ولبنان، والأردن، وسورية، لوضع حد رسميا للأعمال العدائية الرسمية للحرب العربية - الإسرائيلية 1948، وتحديد خطوط الهدنة بين القوات الإسرائيلية والقوات الأردنية-العراقية، المعروفة أيضا باسم الخط الأخضر.

وأنشأت الأمم المتحدة وكالات للإشراف وتقديم التقارير لرصد خطوط الهدنة المقررة. وبالإضافة إلى ذلك، أدت المناقشات المتعلقة بإنفاذ الهدنة إلى التوقيع على الإعلان الثلاثي المنفصل لعام 1950 بين الولايات المتحدة وبريطانيا وفرنسا. وتعهدوا فيه باتخاذ إجراء داخل الأمم المتحدة وخارجها لمنع انتهاكات الحدود أو خطوط الهدنة. كما أوضح التزامها بالسلام والاستقرار في المنطقة، ومعارضتها لاستخدام القوة أو التهديد باستعمالها، وكررت الإعراب عن معارضتها لتطوير سباق التسلح. واستمرت هذه الخطوط حتى حرب 1967 التي دامت ستة أيام.

الاتفاقات

مع مصر
في 6 يناير 1949، أعلن الدكتور رالف بانش أن مصر قد وافقت في نهاية المطاف على بدء محادثات مع إسرائيل بشأن الهدنة. وبدأت المحادثات في جزيرة رودس اليونانية في 12 يناير. وبعد بدايتها بفترة وجيزة، وافقت إسرائيل على الإفراج عن لواء مصري محاصر في الفالوجة، لكنها سرعان ما ألغت اتفاقها. وفي نهاية الشهر، تعثرت المحادثات. وطالبت إسرائيل بأن تسحب مصر جميع قواتها من منطقة فلسطين الانتدابية السابقة. وأصرت مصر على انسحاب القوات العربية إلى المواقع التي كانت تحتلها في 14 أكتوبر 1948، وفقا لقرار مجلس الأمن S/1070 المؤرخ 4 نوفمبر 1948، وأن تنسحب القوات الإسرائيلية إلى مواقع شمال طريق المجدل - الخليل.

وصلت الأزمة إلى ذروتها في 12 فبراير 1949 مع اغتيال حسن البنا، زعيم جماعة الإخوان المسلمين. وقد هددت إسرائيل بالتخلي عن هذه المحادثات، فناشدت الولايات المتحدة الطرفين باختتام هذه المحادثات بنجاح.

وفي 24 فبراير، وقع اتفاق الهدنة بين إسرائيل ومصر في رودس. وكانت النقاط الرئيسية في اتفاق الهدنة كما يلي:
 لا يمكن تفسير خط الهدنة على أنه حدود سياسية أو إقليمية، وقد وُضع دون المساس بحقوق ومطالب ومواقف أي من الطرفين في الهدنة فيما يتعلق بـ «التسوية النهائية للقضية الفلسطينية».
 رسم خط الهدنة في معظمه على طول الحدود الدولية لعام 1922 بين مصر وفلسطين الانتدابية، باستثناء البحر الأبيض المتوسط، حيث ظلت مصر تسيطر على قطاع من الأراضي على طول الساحل، الذي أصبح يعرف باسم قطاع غزة.
 سُمح للقوات المصرية المحاصرة في جيب الفالوجة بالعودة إلى مصر بأسلحتها، وتم تسليم هذه المنطقة إلى السيطرة العسكرية الإسرائيلية.
 كان من المقرر تجريد منطقة على جانبي الحدود المحيطة بعوجة الحفير من السلاح، وأصبحت مقر لجنة الهدنة الثنائية.

مع لبنان
تم التوقيع على اتفاق الهدنة مع لبنان في 23 مارس 1949. كانت النقاط الرئيسية هي:
 أحكام هذا الاتفاق التي تفرضها الاعتبارات العسكرية على وجه الحصر.
 خط الهدنة («الخط الأخضر»، انظر أيضاً الخط الأزرق (لبنان)) تم رسمه على طول الحدود الدولية بين لبنان وفلسطين الانتدابية.
 سحبت إسرائيل قواتها من 13 قرية في الأراضي اللبنانية، التي احتلت أثناء الحرب.

مع الأردن
تم التوقيع على اتفاق الهدنة مع الأردن في 3 أبريل 1949. والنقاط الرئيسية هي:
 لا يخل أي حكم من أحكام هذا الاتفاق بأي شكل من الأشكال ب حقوق أي من الطرفين ومطالبهما ومواقفهما في التسوية السلمية النهائية للقضية الفلسطينية، وهي أحكام هذا الاتفاق التي تفرضها الاعتبارات العسكرية دون غيرها.
 بقيت القوات الأردنية في معظم مواقعها، لا سيما القدس الشرقية التي شملت المدينة القديمة.
 سحب الأردن قواته من مراكزه الأمامية التي تشرف على سهل شارون. وفي المقابل، وافقت إسرائيل على السماح للقوات الأردنية بالاستيلاء على مواقع كانت تسيطر عليها من قبل القوات العراقية.
 تبادل السيطرة على الأراضي: حصلت إسرائيل على السيطرة في المنطقة المعروفة باسم وادي عارة والمثلث الصغير مقابل الأراضي الواقعة في التلال الجنوبية من الخليل.

مراجع

وصلات خارجية
 E.H. Hutchison, Violent Truce

الأردن في 1949
إسرائيل في 1949
سوريا في 1949
لبنان في 1949
مصر في 1949
معاهدات أبرمت في 1949
معاهدات دخلت حيز التنفيذ في 1949
الحدود الأردنية الإسرائيلية
الحدود الإسرائيلية السورية
النكبة
تاريخ اللاجئين الفلسطينيين
جهود السلام في الشرق الأوسط
حدود فلسطين
حدود لبنان – إسرائيل
حدود مصر–إسرائيل
حرب 1948
معاهدات أو اتفاقيات وقف إطلاق النار
معاهدات الأردن
معاهدات الجمهورية السورية الأولى
معاهدات المملكة المصرية
معاهدات إسرائيل
معاهدات لبنان
وثيقة إعلان قيام دولة إسرائيل

هدنة 1949


بلدية الروضة هي إحدى بلديات مدينة الرياض في المملكة العربية السعودية.

الأحياء التابعة للبلدية
 حي الروضة
 حي الأندلس
 حي الملك فيصل
 حي القدس
 حي الحمراء
 حي الشهداء
 حي غرناطة
 حي قرطبة
 حي المونسية
 حي اليرموك
 حي أشبيلية
 حي الخليج
 حي النهضة
 حي المعيزيلة
 حي القادسية
 حي الرمال
 حي الجنادرية.

مراجع

اقتصاد الرياض
بلديات الرياض

بلدية الروضة


Sisavci u Republici Hrvatskoj pripadaju carstvu životinje (lat. Animalia), koljenu svitkovci (lat. Chordata) te razredu sisavci (lat. Mammalia). U Hrvatskoj je zabilježeno stotinjak vrsta sisavaca od koji 90 autohtono pripada području RH te s tom brojkom spada u osam europskih zemalja s najvećim brojem vrsta sisavaca. Na području RH obitavaju i još neke vrste sisavaca poput konja i magarca, ali se ne smatraju divljim već domesticiranim, udomaćenim vrstama.

Sistematika sisavaca u Hrvatskoj
Sisavci u Hrvatskoj sistematski se mogu svrstati u 6 redova:

 Eulipotyphla (ranije Insectivora) – kukcojedi
 Chiroptera – šišmiši
 Carnivora – zvijeri
 Cetartiodactyla (ranije Cetacea i Artiodactyla) – kitovi + parnoprstaši
 Rodentia – glodavci
 Lagomorpha – dvojezupci

Eulipotyphla  Waddell et al., 1999 – kukcojedi

1. Erinaceus roumanicus Barrett-Hamilton, 1900. – (sjeverni) bjeloprsi jež

2. Crocidura leucodon Hermann, 1780. – dvobojna rovka

3. Crocidura suaveolens Pallas, 1811. – poljska rovka

4. Suncus etruscus Savi, 1822. – patuljasta rovka

5. Neomys anomalus Cabrera, 1907. – močvarna rovka

6. Neomys fodiens Pennant, 1771. – vodena rovka

7. Sorex alpinus Schinz, 1837. – planinska rovka

8. Sorex araneus Linnaeus, 1758. – šumska rovka

9. Sorex minutus Linnaeus, 1766. – mala rovka

10. Talpa europaea Linnaeus, 1758. – europska krtica

11. Talpa caeca Savi, 1822. – patuljasta krtica

Chiroptera Blumenbach, 1779 – šišmiši

12. Rhinolophus blasii Petters, 1866 – sredozemni potkovnjak

13. Rhinolophus euryale Blasius, 1853 – južni potkovnjak

14. Rhinolophus ferrumequinum (Schreber, 1774) – veliki potkovnjak

15. Rhinolophus hipposideros (Bechstein, 1800) – mali potkovnjak

16. Barbastella barbastellus (Schreber, 1774) – širokouhi mračnjak

17. Eptesicus nilssoni (Keyserling et Blasius, 1839) – sjeverni noćnjak

18. Eptesicus serotinus (Schreber, 1774) – kasni noćnjak

19. Hypsugo savii (Bonaparte, 1837) – primorski šišmiš

20. Miniopterus schreibersi (Kuhl, 1917) – dugokrili pršnjak

21. Myotis alcathoe von Helversen & Heller, 2001 – mali brkati šišmiš

22. Myotis aurascens Kuzyakin, 1935 – Kuzjakinov šišmiš

23. Myotis bechsteini (Kuhl, 1817) – velikouhi šišmiš

24. Myotis blythii (Tomes, 1857) – oštrouhi šišmiš

25. Myotis brandti (Eversmann, 1845) – Brandtov šišmiš

26. Myotis capaccinii (Bonaparte, 1837) – dugonogi šišmiš

27. Myotis dasycneme (Boie, 1825) – močvarni šišmiš

28. Myotis daubentoni (Kuhl, 1817) – riječni šišmiš

29. Myotis emarginatus (Geoffroy, 1806) – riđi šišmiš

30. Myotis myotis (Borkhausen, 1797) – veliki šišmiš

31. Myotis mystacinus (Kuhl, 1817) – brkati šišmiš

32. Myotis nattereri (Kuhl, 1817) – resasti šišmiš

33. Nyctalus lasiopterus (Schreber, 1780) – veliki večernjak

34. Nyctalus leisleri (Kuhl, 1817) – mali večernjak

35. Nyctalus noctula (Schreber, 1774) – rani večernjak

36. Pipistrellus kuhlii (Natterer in Kuhl, 1817) – bjelorubi šišmiš

37. Pipistrellus nathusii (Keyserling et Blasius, 1839) – mali šumski šišmiš

38. Pipistrellus pipistrellus (Schreber, 1774) – patuljasti šišmiš

39. Pipistrellus pygmaeus (Leach, 1825) – močvarni patuljasti šišmiš

40. Plecotus auritus (Linnaeus, 1758) – smeđi dugoušan

41. Plecotus austriacus (Fischer, 1829) – sivi dugoušan

42. Plecotus kolombatovici  Đulić, 1980 – Kolombatovićev dugoušan

43. Plecotus macrobularis  Đulić, 1980 – gorski dugoušan

44. Vespertilio murinus Linnaeus 1758 – dvobojni šišmiš

45. Tadarida teniotis (Rafinesque, 1814) – sredozemni slobodnorepac

Carnivora Bowdich, 1821. – zvijeri

46. Lutra lutra (Linnaeus, 1758)–  vidra

47. Meles meles (Linnaeus, 1758) – jazavac

48. Martes foina (Erxleben, 1777) – kuna bjelica

49. Martes martes (Linnaeus, 1758) – kuna zlatica

50. Mustela erminea Linnaeus, 1758– zerdav

51. Mustela nivalis Linaeus, 1766 – lasica

52. Mustela putorius Linnaeus, 1758 – tvor

53. Canis aureus Linnaeus, 1758 – čagalj

54. Canis lupus Linnaeus, 1758 – vuk

55. Vulpes vulpes (Linnaeus, 1758) – lisica

56. Felis silvestris Schreber, 1775 – divlja mačka

57. Lynx lynx (Linnaeus, 1758) – ris

58. Ursus arctos Linnaeus, 1758 – mrki medvjed

59. Nyctereutes procyonoides (Gray, 1834) – kunopas

60. Herpestes auropunctatus (Hodgson, 1836) – mali indijski mungos

Cetartiodactyla Montgelard, Catzeflis & Douzery, 1997 – kitovi i parnoprstaši

61. Stenella coeruleoalba (Meyen, 1833) – prugasti dupin

62. Tursiops truncatus (Montagu, 1821) – dobri dupin

63. Grampus griseus (G. Cuvier, 1812) – glavati dupin

64. Ziphius cavirostris G. Cuvier, 1823 – Cuvierov kljunasti kit

65. Sus scrofa Linnaeus, 1758 – divlja svinj

66. Capreolus capreolus (Linnaeus, 1758) – srna

67. Cervus elaphus Linnaeus, 1758 – jelen

68. Rupicapra rupicapra (Linnaeus, 1758) – divokoza

69. Dama dama (Linnaeus, 1758) – jelen lopatar

70. Ovis orientalis Gmelin, 1774 – muflon

71. Axis axis (Erxleben, 1777) – jelen aksis

72. Ammotragus lervia (Pallas, 1777) – grivasti skakač

Rodentia Bowdich, 1821 – glodavci

73. Sciurus vulgaris Linnaeus, 1758 – europska vjeverica

74. Castor fiber Linnaeus, 1758 – europski dabar

75. Cricetus cricetus (Linnaeus, 1758) – veliki hrčak

76. Arvicola amphibius (Linnaeus, 1758) – vodeni voluhar

77. Arvicola scherman (Shaw, 1801) – brdski vodeni voluhar

78. Myodes glareolus (Schreber, 1780) – riđa voluharica

79. Dinaromys bogdanovi (Martino, 1922) – runati, dinarski voluhar

80. Chionomys nivalis (Martins, 1842) – snježna voluharica

81. Microtus agrestis (Linnaeus, 1761) – livadna voluharica

82. Microtus arvalis (Pallas, 1778) – poljska voluharica

83. Microtus liechtensteini (Wettstein, 1927) – istočnoalpski voluharić

84. Microtus subterraneus (de Selys-Longchamps, 1836) – podzemni voluharić

85. Apodemus agrarius (Pallas, 1771) – prugasti poljski miš

86. Apodemus flavicollis (Melchior, 1834) – žutogrli šumski miš

87. Apodemus mystacinus (Danford et Alston, 1877) – krški miš

88. Apodemus sylvaticus (Linnaeus, 1758) – šumski miš

89. Micromys minutus (Pallas, 1771) – patuljasti miš

90. Mus musculus Linnaeus, 1758 – istočni kućni miš

91. Mus spicilegus Petenyi, 1882 – miš humkaš

92. Rattus norvegicus (Berkenhout, 1769) – štakor selac

93. Rattus rattus (Linnaeus, 1758) – kućni štakor

94. Dryomys nitedula (Pallas, 1778) – gorski puh

95. Eliomys quercinus (Linnaeus, 1766) – vrtni puh

96. Glis glis (Linnaeus, 1766) – sivi puh

97. Muscardinus avellanarius (Linnaeus, 1758) – puh lješnikar

98. Myocastor coypus (Molina, 1782) – nutrija

99. Ondatra zibethicus (Linnaeus, 1766) – bizamski štakor, bizam

Lagomorpha Brandt, 1855 – dvojezupci

100. Lepus europaeus Pallas, 1778 – europski zec

101. Oryctolagus cuniculus]] (Linnaeus, 1758) – kunić

Izumrle vrste sisavaca u RH
Tijekom prošlosti su u RH živjele još neke vrste sisavaca koje su u međuvremenu izumrle i čije se jedinke više ne obitavaju unutar njenih granica.

Izumrle su sljedeće vrste:

Mustela lutreola (Linnaeus, 1761) – vodena vidrica (Carnivora)

Monachus monachus (Hermann, 1779) – sredozemna medvjedica (Carnivora)

Nannospalax leucodon (Nordmann, 1840) – srijemski sljepaš (Rodentia)

Spermophilus citellus (Linnaeus, 1766) – tekunica (Rodentia)

Osim navedenih vrsta krajem 19. stoljeća izurmli su Lynx lynx (ris) i Castor fiber (dabar), ali su ponovno naseljeni pa sada opet čine dio teriofaune RH.

Zaštićeni sisavci na području RH
Ovo je popis zaštićenih sisavaca zabilježenih na području RH. Sve ove životinjske vrste su zaštićene Zakonom o zaštiti prirode od 28. lipnja 2013. godine i Pravilnikom izdanim u NN 73/2016 od donositelja Ministarstva zaštite okoliša i prirode objavljenog u tiskanog izdanju Narodnih novina 10. kolovoza 2016. godine.

Pod zaštitom su i ostale vrste kitova (Cetacea) koje se povremeno pojave u Jadranskom moru, također i sve ostale vrste šišmiša (Chiroptera) koje se pojave na teritoriju RH.

Ostali sisavci u RH koji imaju reguliran status
Uz zaštićene sisavce, na području RH postoji populacija sisavaca čiji status je pod zaštitom drugačije reguliran u odnosu na zaštićene vrste. Ta zaštita uglavnom podrazumijeva lovnu praksu to jest razdoblja tijekom godine kada je omogućeno da se uz dobro gospodarenje divljim sisavcima bez narušavanja prirodne ravnoteže iz prirode izuzmu jedinke putem lova. Valja naglasiti da je dio zaštićenih sisavaca u RH i na listi kojoj je zbog određenih uvjeta dozvoljen odstrijel pojedinih jedinki, najbolji primjeri su smeđi medvjed, divokoza i dabar.

Krupna divljač i lovostaj
Jelen obični (Cervus elaphus)
jelen – od 16. siječnja do 15. kolovoza

košuta – od 16. siječnja do 30. rujna

tele – od 1. ožujka do 30. rujna
Jelen lopatar (Dama dama)
jelen – od 1. veljače do 15. rujna

košuta – od 1. veljače do 30. rujna

tele – od 1. ožujka do 30. rujna
Jelen axis  (Axis axis)
jelen – kad nema očišćene i zrele rogove

košuta – kad je visoko bređa

tele – od 1. siječnja do 31. prosinca
Srna  (Capreolus capreolus)
srnjak – od 1. listopada do 30. travnja

srna i lane – od 1. veljače do 30. rujna
Divokoza (Rupicapra rupicapra) – od 1. veljače do 30. rujna
Muflon  (Ovis orientalis)
muflon – nema lovostaja

muflonka i janje – od 1. siječnja do 31. srpnja
Divlja svinja  (Sus scrofa)
vepar, nazime i prase – nema lovostaja

krmača – od 1. veljače do 30. lipnja
Smeđi medvjed (Ursus arctos) – od 16. svibnja do 15. rujna i od 16. prosinca do 28. (29.) veljače

Sitna divljač i lovostaj
Jazavac  (Meles meles) – od 1. prosinca do 31. srpnja
Divlja mačka (Felis silvestris) – od 1. veljače do 31. listopada
Kuna bjelica  (Martes foina) – nije propisan lovostaj, osim za ženku kad je visoko bređa ili dok vodi mladunčad
Kuna zlatica  (Martes martes) – od 1. ožujka do 31. listopada
Mala lasica (Mustela nivalis) – od 1. siječnja do 31. prosinca
Dabar (Castor fiber) – od 1. siječnja do 31. prosinca u skladu s Planom gospodarenja dabrom u Republici Hrvatskoj i Akcijskim planom gospodarenja dabrom za pojedinu lovnu godinu
Zec (Lepus europaeus) – od 16. siječnja do 30. rujna
Kunić (Oryctolagus cuniculus) – nije propisan lovostaj
Veliki puh  (Myoxus glis) – od 1. prosinca do 30. rujna
Lisica (Vulpes vulpes) – nije propisan lovostaj, osim za ženku kad je visoko bređa ili dok vodi sitnu mladunčad

Izvori

Fauna Hrvatske
Sisavci

Popis sisavaca u Hrvatskoj


Gazit ist der Familienname folgender Personen:

 Doron Gazit (* 1955), israelischer Künstler und Umweltaktivist
 Raviv Gazit (* 1949), israelischer Komponist

Gazit


Ullersgrün bezeichnet mehrere Orte

 Oldřiš u Merklína, Ortsteil von Merklín, Okres Karloy Vary, Tschechien
 Oldřišská, Ansiedlung in der Gemeinde Nový Kostel, Okres Cheb, Tschechien

Ullersgrün


Serang Regency (Sundanese: ) is a regency of Banten province, Indonesia. It is located in the northwest corner of the island of Java. The administrative center of the regency is at Ciruas, while the capital of the province is the independent municipality of Serang (Kota Serang) which was split off the regency on 17 July 2007.

Serang municipality is about 10 km from Old Banten, the eponymous former sultanate's capital.  Merak, a major port and ferry terminal, is located at the northwest tip of Java, within the independent municipality of Cilegon, which was split off from the regency on 20 April 1999.  Serang Regency and its semi-enclaved cities have experienced a heavy influx of residents as Jakarta continues its outward growth; some planning agencies consider it to be part of the metropolitan area. It shares its eastern border with Tangerang Regency of Jabodetabek.

Serang Regency covers an area of 1,467.35 km2, and had a population of 1,402,818 at the 2010 Census and 1,622,630 at the 2020 Census; the official estimate as at mid 2022 was 1,678,914. Including Cilegon and Serang cities which the regency surrounds on their landward sides, the 2022 population amounted to 2,849,548 inhabiting 1,909.56 km2, for an overall density of 1,492 per km2. Cilegon and Serang cities are semi-enclaves within Serang Regency.

Serang Regency is bounded by Java Sea to the north, Sunda Strait to the west, Tangerang Regency of Greater Jakarta to the east, Lebak Regency and Pandeglang Regency to the south.

Administrative districts
As at time of the 2010 Census, the Regency was divided into twenty-eight districts (kecamatan). However, an additional district - Lebak Wangi - has been created since 2010 from the southeastern part of Pontang District and other neighbouring districts. The districts are tabulated below with their current areas and their populations at the 2010 Census and the 2020 Census, together with the official estimates as at mid 2022. The districts are subdivided into 326 'villages' (desa and kelurahan). The table also includes the number of administrative villages (desa) within each district, and its postal code.

Note: (a) the 2010 population on the new Lebak Wangi District is included in the figures for the districts from which it was cut out.

References

Serang Regency


Crni krug, najviši vrh brda Opora
Crni krug (arheološko nalazište)
Crni krug (gradina), željeznodobna gradina kod Sv. Filipa i Jakova

Izvori

Crni krug


The Progressive Democratic Alliance (PDA) was a centrist political party in British Columbia, Canada founded by Gordon Wilson, Member of the Legislative Assembly (MLA) for Powell River—Sunshine Coast.

Wilson, previously the leader of the British Columbia Liberal Party, led that party through a breakthrough in the provincial election of 1991, in which they rose from no parliamentary representation to official opposition status. He was unable to hold his caucus together, however, and was forced to call a leadership convention following revelations about his personal relationship with another member of the small Liberal caucus, Judi Tyabji, MLA for Okanagan East. Tyabji and Wilson were both married to others at the time; they subsequently divorced and married each other. Many in the Liberal Party believed that their relationship created at least the potential for a serious conflict of interest.

After losing the leadership challenge to Gordon Campbell, who in turn led the party to victory in the 2001 provincial election, Wilson and Tyabji left the party to establish the Progressive Democratic Alliance on December 5, 1993.

In the subsequent June 26, 1996 general election, Wilson retained his seat, while all 65 other PDA candidates, including Tyabji, were defeated. The party won a total of 90,797 votes, or 5.74% of the popular vote.

The PDA was disbanded by Wilson in 1997 when he joined the ruling New Democratic Party of British Columbia to become a member of Cabinet. He later ran for the provincial NDP leadership, but lost to Ujjal Dosanjh. He lost his legislative seat in the 2001 provincial election.

In 2004, former party activists attempted to resuscitate the PDA. Finding financial obstacles, they instead formed the British Columbia Democratic Alliance, billing it as a successor organization.

References

Further reading

See also
 List of Canadian political parties

Defunct political parties in Canada
Political parties disestablished in 1997
Political parties established in 1993
Provincial political parties in British Columbia
1993 establishments in British Columbia
1997 disestablishments in British Columbia

Progressive Democratic Alliance


Acrylates (IUPAC: prop-2-enoates) are the salts, esters, and conjugate bases of acrylic acid.  The acrylate ion is the anion . Often, acrylate refers to esters of acrylic acid, the most common member being methyl acrylate. These acrylates contain vinyl groups. These compounds are of interest because they are bifunctional: the vinyl group is susceptible to polymerization and the carboxylate group carries myriad functionalities.

Monomers
Acrylates are defined by the formula  , where R can be many groups:
 Acrylic acid
 Methyl acrylate
 Ethyl acrylate
 2-Chloroethyl vinyl ether
 2-Ethylhexyl acrylate
 Butyl acrylate
 Trimethylolpropane triacrylate (TMPTA)
The versatility of the resulting polymers is owed to the range of R groups.

Acrylate derivatives
Methacrylates ( ) and cyanoacrylates ( ,) are closely related to acrylates.  The feature a methyl and a nitrile in place of the H alpha to the carboxy functional group. They share several properties, being polymerized by radicals and being colorless.

Polymers

Some acrylate polymers (poly(methyl methacrylate) etc. not included):
 Poly(methyl acrylate) (PMA)
 Poly(ethyl acrylate) (PME)
 Poly(butyl acrylate)
Acrylate monomers are used to form acrylate polymers.  Most commonly, these polymers are in fact copolymers, being derived from two monomers.

Related polymers

In the same way that several variants of acrylic esters are known, so too are the corresponding polymers.  Their properties strongly depends on the substituent.

A large family of acrylate-like polymers are derived from methyl methacrylate and many related esters, especially polymethyl methacrylate.

A second large family of acrylate-like polymers are derived from ethyl cyanoacrylate, which gives rise to cyanoacrylates.

Yet another family of acrylate-related polymers are the polyacrylamides, especially the parent derived from acrylamide.

Other uses
In addition to forming polymers, acrylate esters participate in other reactions relevant to organic chemistry.  They are Michael acceptors and dienophiles.  They undergo transesterification.

Production
Acrylates are industrially prepared by treating acrylic acid with the corresponding alcohol in presence of a catalyst. The reaction with lower alcohols (methanol, ethanol) takes place at 100–120 °C with acidic heterogeneous catalysts (cation exchanger). The reaction of higher alcohols (n-butanol, 2-ethylhexanol) is catalysed with sulfuric acid in homogeneous phase. Acrylates of even higher alcohols are obtainable by transesterification of lower esters catalysed by titanium alcoholates or organic tin compounds (e.g. dibutyltin dilaurate).

See also
 Acrylate polymer
 Sodium polyacrylate thickeners
 Methacrylate

References

Carboxylate anions
Monomers
Acrylate esters

Acrylate


El XI Campeonato Mundial de Tiro se celebró en Zúrich (Suiza) en el año 1907 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Suiza de Tiro Deportivo.

Resultados

Masculino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales en el banco de datos de la ISSF (en inglés)

Campeonatos mundiales de tiro deportivo

Campeonato Mundial de Tiro de 1907


Die Christo-Rei-Statue auf Madeira verehrt Christus König. Sie steht bei Ponta do Garajau auf einem Felsvorsprung zwischen Caniço und Funchal. Von dem Plateau führt eine Seilbahn zum Strand hinunter. Die Statue wurde in den 1920er Jahren erbaut und am 30. Oktober 1927 eingeweiht. Finanziert wurde sie von dem Anwalt Aires de Ornelas und seiner Frau. Erschaffen hat sie der französische Bildhauer Serraz Georges.

Weblinks

 Portugiesische Website zur Statue

 Bilder der Statue auf einem deutschen Reiseblog

Christusstatue
Bauwerk in der Autonomen Region Madeira
Santa Cruz (Madeira)
Skulptur (1927)
Erbaut in den 1920er Jahren
Christentum in Portugal
Skulptur (Portugal)
Religion (Madeira)
Christus König

Cristo Rei (Garajau)


Starling é um servidor de mensagens que permite o enfileiramento distribuído confiável com uma sobrecarga mínima. O código para Starling foi originalmente desenvolvido dentro da empresa de mídia social Twitter e lançado como código aberto em 2008. O programa foi originalmente desenvolvido por Blaine Cook, agora o ex-desenvolvedor líder do Twitter.

Ele fala o protocolo Memcached para máxima compatibilidade entre plataformas. Qualquer idioma que fale Memcached pode aproveitar os recursos de fila de Starling. Starling foi escrito em Ruby.

Referências

links externos

 Projeto Starling no github

Twitter

Starling (software)


This is a list of aviation-related events from 2004.

Deadliest crash
The deadliest crash of this year was Flash Airlines Flight 604, a Boeing 737 which crashed into the Red Sea near Sharm El Sheikh, Egypt on 3 January, killing all 148 people on board.

Events

January
 2 January – Several British Airways flights from London Heathrow Airport to Washington, D.C., and Riyadh, Saudi Arabia are cancelled due to security fears.
 3 January – Flash Airlines Flight 604, a chartered Boeing 737-3Q8, crashes into the Red Sea off the coast of Egypt, killing all 148 aboard.
 13 January – An Uzbekistan Airways plane crashes in Uzbekistan's capital of Tashkent, killing all 37 aboard.

February
 Thai AirAsia begins flight operations, offering domestic airline service in Thailand.
 The Spanish airline Vueling is founded. It will begin flight operations in July.
 The Belgium-based airline BelgiumExel is founded and begins flight operations.
 10 February – Kish Air Flight 7170, the Fokker 50 EP-LCA, crashes into the ground while on final approach to a landing at Sharjah International Airport in Sharjah in the United Arab Emirates, killing 43 of the 46 people on board and injuring all three survivors.
 12 February – United Airlines creates a new airline, Ted, to serve as a divisional brand of United serving the low-cost vacation market.
 19 February – The Evergreen 747 Supertanker makes its first flight. Based on the Boeing 747-200 cargo aircraft and capable of carrying 19,600 U.S. gallons (16,320 Imperial gallons; 74,194 liters) of water, it is the world's largest aerial firefighting aircraft.
 23 February – The US Army cancels the Boeing-Sikorsky RAH-66 Comanche attack helicopter program. It had been planned to purchase as many as 650 Comanches, but it was argued that cancellation would free up funds for more urgent army aviation priorities. A total of $6.9 billion had already been spent on the RAH-66.
 26 February – President of Macedonia Boris Trajkovski and all eight other people on board are killed when a Macedonian government Beechcraft Super King Air 200 (registration Z3-BAB) crashes into a mountainside in Herzegovina near the villages of Huskovici and Rotimlja while on approach in thick fog and heavy rain to Mostar Airport in Mostar, Bosnia and Herzegovina.
 29 February – Canadian artist Toni Onley is killed when the Lake LA-4-200 Buccaneer amphibian he is piloting crashes into the Fraser River near Maple Ridge, British Columbia, Canada, while he is practicing takeoffs and landings. The plane sinks in  of water.

March
 27 March – NASA's X-43 pilotless plane breaks world speed record for an atmospheric engine by briefly flying at  per hour (seven times the speed of sound)
 31 March – Mexicana leaves the Star Alliance.

April
 4 April – Alaska Airlines discontinues service between San Francisco and Tucson.
 14 April – Rico Linhas Aéreas Flight 4815, an Embraer EMB 120ER Brasilia, crashes on approach to a landing at Manaus, Brazil, killing all 33 people on board.
 18 April – Indian film star Soundarya and all three other people on board are killed when their Cessna 180 crashes in a field and burns just after takeoff from Jakkur Airfield in Bangalor, India.
 26 April – Alaska Airlines begins service between Seattle and Chicago-O'Hare.
 30 April – Aerobatic pilot Ian Groom is killed when his Sukhoi Su-31 crashes into the Atlantic Ocean while he is practicing spins off Fort Lauderdale, Florida, in preparation for the Air & Sea Show.

May
 US Airways joins the Star Alliance.
 Bucharest Otopeni International Airport in Bucharest, Romania, is renamed Bucharest Henri Coandă International Airport.
 1 May – The British airline Duo Airways (formerly Maersk Air UK) ceases operations, with at least four of its seven aircraft impounded at Birmingham Airport.
 5 May – Air France and Netherlands-based KLM (Royal Dutch Airlines) merge to form the new airline Air France–KLM.
 9 May
Southwest Airlines begins service to Philadelphia International Airport in Philadelphia, Pennsylvania.
American Eagle Flight 5401, an ATR 72, crashes on landing at Luis Muñoz Marín International Airport in San Juan, Puerto Rico, injuring 17 of the 26 people on board.
 12 May
 The last F-4 Phantom II fighters are withdrawn from Israeli Air Force service.
 Irish airline JetGreen Airways, which had only begun operations with a single Boeing 757 wet leased from Icelandair on 4 May, ceases operations.
 23 May – Frontier Airlines begins service to Philadelphia, Pennsylvania; Billings, Montana; and Spokane, Washington.
 25 May – Australian low cost airline Jetstar Airways begins operations.
 27 May – Delta Air Lines begins service between Cincinnati, Ohio, and New Haven, Connecticut.

June
 1 June
Air Baltic launches service from Vilnius, Lithuania, initially to five destinations.
America West Airlines starts service between Phoenix and Anchorage.
 6 June – Alaska Airlines starts service between Denver and Anchorage and discontinues service between San Jose and Tucson.
 16 June – Atlantic Coast Airlines begins service as a low-cost carrier under the new name Independence Air.
 18 June – The first missile strike by an American unmanned aerial vehicle inside Pakistan takes place when an AGM-114 Hellfire fired by an MQ-1 Predator strikes the house of local Taliban commander Nek Muhammad Wazir in Kari Kot, South Waziristan, killing him, his two brothers, and two bodyguards.
 20 June – Frontier Airlines begins service to Nashville, Tennessee.
 21 June – SpaceShipOne is the first non-government-built spacecraft to transport a person into space and return safely to earth.
 26 June – Belavia inaugurates service between Belarus and Hanover, Germany.
 29 June – Aboard Northwest Airlines Flight 327, a Boeing 757-200 bound from Detroit Metropolitan Wayne County Airport in Romulus, Michigan, to Los Angeles International Airport in Los Angeles, California, journalist Annie Jacobsen, a writer for WomensWallStreet, and her family report to air marshals that 14 Syrian men – musicians traveling to a performance – aboard the airliner are acting suspiciously and may be performing a "dry run" for a future terrorist attack. The air marshals disagree, and the Jacobsen family becomes so agitated and vocal that the air marshals begin to suspect them of trying to draw out the air marshals so that terrorists can target the marshals. Jacobsen later writes about the incident, bringing it to national attention in the United States.

July
1 July
The Spanish airline Vueling begins flight operations.
Cape Air begins flights in the Mariana Islands. It operates under the Continental Connection brand.
13 July – Air Moldova becomes a member of the International Air Transport Association.
14–20 July – The 14th FAI World Rally Flying Championship takes place in Herning, Denmark. Individual winners: 1. Jiří Filip & Michal Filip (Czech), 2. František Cihlář & Milos Fiala (Czech), 3. Krzysztof Wieczorek & Krzysztof Skrętowicz (Poland); team winners: 1. Czech Republic, 2. Poland, 3. France.
19–24 July – The 16th FAI World Precision Flying Championship takes place in Herning, Denmark. Individual winners: Krzysztof Wieczorek (Poland) – 3Xtrim, 2. Petr Opat (Czech) – Cessna 152, 3. Wacław Wieczorek (Poland) – PZL Wilga 2000; team winners: 1. Poland, 2. Czech Republic, 3. France.
 23 July – Air Ukraine's air operator's certificate is revoked. The airline had not operated since declaring bankruptcy in December 2002.

August
4 August – Independence Air's status as a United Express carrier comes to an end.
9 August – Several member states of the Pacific Islands Forum sign the Pacific Islands Civil Aviation Safety and Security Treaty in Apia, Samoa. The treaty will enter into force on 11 June 2005. It formally confirms the Pacific Aviation Safety Office, which had been formed informally in 2002.
13 August – Air Tahoma Flight 185, a Convair 580 on a cargo flight, runs out of fuel due to pilot error and crashes short of the runway on final approach to Cincinnati/Northern Kentucky International Airport in Hebron, Kentucky, killing one of its two crew members.
24 August – After departing Domodedovo International Airport in Moscow, Volga-AviaExpress Flight 1303, a Tupolev Tu-134 (NATO reporting name "Crusty"), explodes over Russia's Tula Oblast and crashes, killing all 43 people on board. Minutes later, Siberia Airlines Flight 1047, a Tupolev Tu-154 (NATO reporting name "Careless") which also had departed Domodedovo International, explodes over Russia's Rostov Oblast and crashes, killing all 46 people on board. The Russian government declares the explosions to have been caused by female Chechen suicide bombers.

September
KLM Cargo joins the Skyteam Cargo airline alliance.
 7 September – Indonesian human-rights and anti-corruption activist Munir Said Thalib dies of arsenic poisoning on a Garuda Indonesia flight from Jakarta, Indonesia, to Amsterdam in the Netherlands. The victim of an assassination, he apparently had been poisoned during a stopover in Singapore.
 11 September – Patriarch Peter VII of Alexandria and all 16 other people on board are killed in the crash of a Boeing CH-47D Chinook helicopter into the Aegean Sea off Mount Athos, Greece, 5.5 nautical miles ( off the Chalkidiki Peninsula.
 13 September – Continental Airlines, Northwest Airlines, and KLM join the Skyteam airline alliance. It is the largest expansion of an airline alliance in history and makes Skyteam the second-largest alliance, moving it ahead of Oneworld. With the expansion, Skyteam serves more than 341 million customers, with 14,320 daily flights to 658 destinations in 130 countries.

October
 Air Baltic is rebranded as airBaltic.
 1 October – American multi-sport athlete and former All-American Girls Professional Baseball League player Gertrude Dunn is killed when the Piper PA-28-180 Archer she is piloting crashes due to engine failure on takeoff from New Garden Airport in Avondale, Pennsylvania.
 3 October – Iraqi Airways makes an international flight for the first time since the Gulf War broke out in January 1991, flying from Baghdad, Iraq, to Amman, Jordan.
 4 October – SpaceShipOne successfully makes its third flight into space. It wins the Ansari X-Prize for proving to be a plausible option for space tourism.
 14 October
MK Airlines Flight 1602, a Boeing 747-200F cargo aircraft, strikes the ground and crashes immediately after takeoff from Halifax Stanfield International Airport in Enfield, Nova Scotia, Canada, killing its entire crew of seven.
During a ferry flight with no one else aboard, the pilot and copilot of Pinnacle Airlines Flight 3701, a Bombardier CRJ-200, decide to test the performance limits of the aircraft by pushing it to its maximum approved altitude of . They conduct various non-standard maneuvers and reach the altitude, but overstress the engines, flame out, and stall. They recover from the stall at  and enter a glide. Never able to restart the engines and unable to glide far enough to reach any of six airfields they are advised to divert to, they eventually crash near Jefferson City, Missouri. Both pilots die in the crash.
 19 October – Corporate Airlines Flight 5966, a British Aerospace Jetstream 32, crashes on approach to Kirksville Regional Airport in Adair County, Missouri, near Kirksville, killing 13 of the 15 people on board and injuring both survivors.
 24 October – Flying in heavy fog, a Beechcraft Super King Air 200 owned by Hendrick Motorsports crashes into Bull Mountain,  from Blue Ridge Airport in Martinsville, Virginia, killing all 10 people on board. Former NASCAR Busch Series driver and owner Ricky Hendrick and Hendrick Motorsports Director of Engine Operations and lead engine builder Randy Dorton are among the dead.
 28 October – Boeing ceases production of the Boeing 757 airliner after manufacturing 1,050 of the aircraft for 54 customers.
 29 October – the Government of Benin establishes the Agence Nationale de l'Aviation Civile du Bénin ("Benin National Civil Aviation Agency") as Benin's national civil aviation authority. It replaces the  Direction de l'Aviation Civil ("Directorate of Civil Aviation").

November
1 November – The second revival of Pan American Airways – nicknamed "Pan Am III" by some people – which had begun service in October 1999, ceases operations and turns its operations over to Boston-Maine Airways.
2 November – Independence Air's status as a Delta Connection carrier comes to an end.
3 November – Blue1 joins the Star Alliance as its first regional member.
16 November – The National Aeronautics and Space Administration's X-43 reaches a record speed of Mach 9.8 (.
18 November – Adria Airways and Croatia Airlines join the Star Alliance.
21 November – China Eastern Airlines Flight 5210, a Bombardier CRJ-200LR, crashes into a park just after takeoff from Baotou Erliban Airport in Baotou, China, killing all 53 people on the aircraft and two people on the ground. An investigation finds that icing caused the crash.
30 November – Lion Air Flight 583, a McDonnell Douglas MD-82 with 156 people on board, overruns the runway on landing in a hard rain at Adi Sumarmo Airport in Surakarta, Indonesia, and crashes, killing 25 people and injuring all 138 survivors.

December
 The Indonesian airline Awair, which had suspended its operations in March 2002, resumes flights, now as an associate of AirAsia.
9 December
United Airlines becomes the first American airline to land in Ho Chi Minh City, Vietnam, since Operation Frequent Wind during the fall of Saigon in April 1975.
The United States Army issues a request for proposals for the Armed Reconnaissance Helicopter (ARH). Ultimately, this will lead to the development of the Bell ARH-70 Arapaho.
10 December
Two CT-114 Tutors from Canada's Snowbirds aerobatic team collide while training near Mossbank, Saskatchewan. Captain Miles Selby is killed and Captain Chuck Mallet is injured.
The United States Federal Aviation Administration issues an Emergency Airworthiness Directive effectively grounding the entire U.S. fleet of Beechcraft T-34 Mentor aircraft. The directive is in response to fatal in-flight structural failure accidents during simulated aerial combat flights.

First flights
 Aero-Cam Slick 360

February
 19 February – Evergreen 747 Supertanker

March
 5 March – Virgin Atlantic GlobalFlyer
12 March – Embraer 190

May
 29 May – Aceair AERIKS 200
 29 May – NAL Saras

June
 18 June – Airblue flies its first flight, a private airline in Pakistan
 21 June – First sub-orbital flight of SpaceShipOne

July
 8 July – HESA Saeqeh
 15 July – Aermacchi M-346
 20 July – Aerocomp Comp Air Jet

August
 26 August – BAE Systems Nimrod MRA4

October
 16 October – Quest Kodiak

December
 17 December – Antonov An-148
 18 December – Bell 210
 31 December – Eclipse 500

Entered service

AgustaWestland Apache with the British Army

References

Aviation by year

2004 in aviation


Steve Rodby (born December 9, 1954 in Joliet, Illinois) is an American jazz bassist and producer known for his time with the Pat Metheny Group.

Biography
Rodby was born in Joliet, Illinois, into a musical family. His father was a music teacher who bought him an acoustic bass, electric bass, and amp when he was 12. He heard classical music from a young age and was educated in classical until high school when he learned jazz. During high school summers, he went to jazz camps, where he met Pat Metheny, Lyle Mays, and Danny Gottlieb, three of the four members of The Pat Metheny Group.

Rodby played acoustic bass until he graduated from Northwestern University in 1977, when he taught himself how to play electric. He performed in the house band at the Jazz Showcase in Chicago, with local and visiting musicians such as Milt Jackson, Joe Henderson, and Art Farmer. He joined the Pat Metheny Group in 1981, starting on electric bass before spending most of his time on acoustic. He spent the next thirty years at Metheny's side, touring, recording, and producing, in Group projects and in Metheny's other projects. With Metheny he earned multiple Grammy awards and nominations, and admiration from critics, magazines, and reader polls.

Rodby collaborated with Fred Simon and Paul McCandless on two albums: Since Forever and Remember the River. In 2011 he collaborated with Paul Wertico, a former drummer for the Metheny Group, and with Israeli musicians Danny Markovitch and Dani Rabin on Marbin's album Breaking the Cycle.

Since 2018, Rodby has held a position as artist of residence in the faculty of Jazz Studies at the University of Washington in Seattle.

Discography

With Ross Traut
 Great Lawn (Columbia, 1987)
 The Duo Life (Columbia, 1991)

As sideman
With Pat Metheny Group
 Offramp (ECM, 1982) – bassist
 Travels (ECM, 1983) – bassist
 First Circle (ECM, 1984) – bassist
 The Falcon and the Snowman (EMI, 1985) – bassist, conductor
 Still Life (Talking) (Geffen Records, 1987) – bassist, co-producer
 Letter from Home (Geffen Records, 1989) – bassist, co-producer
 The Road to You (Geffen Records, 1993) – bassist, co-producer
 We Live Here (Geffen Records, 1995) – bassist, co-producer
 Quartet (Geffen Records, 1996) – bassist, co-producer
 Imaginary Day (Warner Bros, 1997) – bassist, co-producer
 Speaking of Now (Warner Bros, 2002) – bassist, co-producer
 The Way Up (Nonesuch, 2005) – bassist, co-producer
With Pat Metheny
 Secret Story (Geffen Records, 1992) – bassist, co-producer
 A Map of the World (Warner Bros, 1999) – bassist, co-producer
 Trio 99 → 00 (Warner Bros, 2000) – co-producer
 Trio → Live (Warner Bros, 2000) – co-producer
 Day Trip (Nonesuch, 2008) – co-producer
 Tokyo Day Trip (Nonesuch, 2008) – co-producer
 Orchestrion (Nonesuch, 2010) – co-producer
 Unity Band (Nonesuch, 2012) – co-producer
 The Orchestrion Project (Nonesuch, 2013) – co-producer
 KIN (←→) (Nonesuch, 2014) – co-producer
 The Unity Sessions (Nonesuch, 2016) – co-producer
 From This Place (Nonesuch, 2020) − co-producer
With Simon & Bard Group
 Musaic (Flying Fish, 1980) – bassist
 Tear It Up (Flying Fish, 1982) – bassist
 The Enormous Radio (Flying Fish, 1984) – bassist
With Michael Brecker
 Nearness of You: The Ballad Book (Verve Records, 2001) – co-producer
 Pilgrimage (Heads Up, 2007) – co-producer
With Eliane Elias
 Dreamer (Bluebird, 2004) – co-producer
 Something for You: Eliane Elias Sings & Plays Bill Evans (Blue Note, 2007) – co-producer
 Bossa Nova Stories (Blue Note, 2009) – co-producer
 Light My Fire (Concord Picante, 2011) – co-producer
 I Thought About You (Concord Jazz, 2013) – co-producer
 Made In Brazil (Concord Jazz, 2015) – co-producer, recorded
 Dance of Time (Concord Jazz, 2017) – co-producer
 Love Stories (Concord Jazz, 2019) – co-producer
 Mirror Mirror (Candid, 2021) – co-producer
 Quietude (Candid, 2022) – co-producer

With Lyle Mays
 Street Dreams (Geffen Records, 1988) – bassist, co-producer, conductor
 Fictionary (Geffen Records, 1993) – co-producer
 Solo (Improvisations For Expanded Piano) (Geffen Records, 2000) – co-producer
 Eberhard (KMG Distribution, 2021) – bassist, co-producer
With Pat Coil
 Schemes And Dreams (Sheffield Lab, 1994) – bassist, co-producer
 Gold (Sheffield Lab, 1996) – bassist
With Fred Simon
 Usually/Always (Windham Hill Records, 1988) – bassist, producer, editing
 Open Book (Columbia, 1991) – bassist, co-producer
 Remember the River by (Naim, 2004) – bassist
 Since Forever (Naim, 2009) – bassist, producer, editing
With Steve Cole
 Spin (Narada Jazz, 2005) – bassist
 True (Narada Jazz, 2005) – bassist
With Paul McCandless
 Heresay (Windham Hill Records, 1988) – bassist
 Premonition (Windham Hill Records, 1992) – bassist, producer
 Navigator (Landslide Records, 1994) – bassist
With others
 Madelaine, Who Is She... (United Artists Records, 1978) – bassist
 John Prine, Bruised Orange (Asylum Records, 1978) – bassist
 Jimmy Raney, For You To Play . . . Ten Favorite Jazz Standards, Volume 20 (JA Records, 1979) – bassist
 Jamey Aebersold, Gettin' It Together (JA Records, 1979) – bassist
 Ramsey Lewis, Ramsey (Columbia, 1979) – bassist
 Tyrone Davis, I Just Can't Keep On Going (Columbia, 1980) – bassist
 Ross Traut, Ross Traut (Headfirst, 1981) – bassist
 Chuck Mangione, Save Tonight For Me (Columbia, 1986) – bassist
 Tom Paxton, And Loving You (Flying Fish, 1986) – bassist
 Fareed Haque, Voices Rising (PAND, 1988) – bassist
 Toninho Horta, Moonstone (Verve/Forecast, 1989) – bassist
 Montreux, Let Them Say (Windham Hill Records, 1989) – mixing, producer
 Michael Manring, Drastic Measures (Windham Hill Records, 1991) – bassist,  producer
 Noa, Noa (Geffen Records, 1994) – bassist, co-producer
 Clifford Carter, Walkin' Into The Sun (Soul Coast, 1994) – bassist
 Kim Pensyl, Quiet Cafe (Fahrenheit Records, 1998) – bassist
 Jim Hall & Pat Metheny, (Telarc, 1999) – co-producer
 Oregon, Oregon in Moscow (Intuition, 2000) – producer
 Brian Culbertson, Come On Up (Warner Bros. Records, 2003) – bassist
 Simon Apple, River To The Sea (Trunk Records, 2004) – bassist
 Lisa Lauren, Loves The Beatles (Planet Jazz Records, 2006) – bassist
 Charlie Haden, Rambling Boy (Universal, 2008) – co-producer
 Esperanza Spalding, Radio Music Society (Heads Up, 2012) – mix preparation
 Ryan Cohan, The River (Motéma Music, 2013) – producer
 Marbin, Last Chapter Of Dreaming (Moonjune Records, 2013) – bassist
 The Impossible Gentlemen, Internationally Recognized Aliens (Basho, 2013) – bassist, producer
 Tyrone Davis, Love And Touch (Solid Records, 2015) – strings
 John Moulder, Earthborn Tales Of Soul And Spirit (Origin Records, 2016) – bassist

Grammy Awards
With Pat Metheny Group:
 Best Jazz Fusion Performance, Vocal or Instrumental – Offramp
 Best Jazz Fusion Performance, Vocal or Instrumental – Travels
 Best Jazz Fusion Performance, Vocal or Instrumental – First Circle
 Best Jazz Fusion Performance, Vocal or Instrumental – Still Life (Talking)
 Best Jazz Fusion Performance – Letter From Home
 Best Contemporary Jazz Performance Instrumental – The Road to You
 Best Contemporary Jazz Performance Instrumental – We Live Here
 Best Contemporary Jazz Performance – Imaginary Day
 Best Rock Instrumental Performance – "The Roots of Coincidence"
 Best Contemporary Jazz Album – Speaking of Now
 Best Contemporary Jazz Album – The Way Up

References

American jazz double-bassists
Male double-bassists
American jazz bass guitarists
American male bass guitarists
Bienen School of Music alumni
1954 births
Living people
Musicians from Joliet, Illinois
Grammy Award winners
Pat Metheny Group members
Guitarists from Illinois
20th-century American bass guitarists
Jazz musicians from Illinois
21st-century double-bassists
20th-century American male musicians
21st-century American male musicians
American male jazz musicians

Steve Rodby


Viktor Franțevici Jdanovici (în , ) este un fost scrimer sovietic specializat pe echipe, triplu campion olimpic și cvadruplu campion mondial.

Carieră
La Jocurile Olimpice din 1960 de la Melbourne a devenit primul sovietic campion olimpic la floretă individual. A ajutat și Uniunea Sovietică să devine prima țară de la 1904 campioană olimpică la floretă, alta decât Italia sau Franța. Echipa sovietică și-a păstrat titlul la Tokyo 1964. A fost și campion mondial pe echipe în 1959, 1961, 1962 și 1964. Pentru realizările sale a fost numit maestru emerit al sportului și a primit Ordinul Steagul Roșu.

După retragere a devenit antrenor de scrimă la Institutul Militar de Cultură Fizică (ВИФК), apoi la DSO Dynamo.

Referințe

Note

Legături externe

Scrimeri olimpici sovietici
Floretiști
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1956
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1960
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1964
Medaliați olimpici cu aur sovietici

Viktor Jdanovici


Matblína (fræðiheiti Stropharia rugosoannulata) er tegund matsveppa sem eru ræktaðir víða um heim til matar. Aðal ræktunarefnið er viðarkurl og hálmur.

Hann myndar sérstakar frumur sem stinga og lama þráðorma sem hann svo nærist á.

Útbreiðsla
Stropharia rugosoannulata var upphaflega lýst í Norður-Ameríku 1922, en hefur breiðst út með ræktun og viðarkurli víða um heim. Hann finnst nú einnig í Skandinavíu.

Tilvísanir

Strophariaceae
Ætisveppir

Matblína


Adolf Hoffmann ist der Name folgender Personen:

* Adolf Hoffmann (Militärarzt) (1822–1899), deutscher Mediziner und Generalarzt
 Adolf Hoffmann (Mediziner) (1822–1909), österreichischer Mediziner
 Adolf Hoffmann (Landrat) (1826–1883), deutscher Landrat und Mitglied des Preußischen Abgeordnetenhauses
 Adolf Hoffmann (Bauforscher) (* 1941), deutscher Bauforscher
 Adolf Hoffmann-Heyden (1877–1964), deutscher Chirurg und Hochschullehrer
 Adolf Peter Hoffmann (1906–1982), deutscher Schauspieler

Siehe auch:
 Adolph Hoffmann (Begriffsklärung)

Adolf Hoffmann


15 o quince puede referirse a:

El año 15 d. C.
El año 15 a. C.
El  número natural quince.
15, el tercer disco de estudio de Buckcherry.
Fifteen ("quince", en inglés),  una canción country-pop grabada por la cantante y compositora estadounidense Taylor Swift.
15, mixtape debut de la cantante y rapera estadounidense Bhad Bhabie.

15 (desambiguación)