Elephant Island is an ice-covered, mountainous island off the coast of Antarctica in the outer reaches of the South Shetland Islands, in the Southern Ocean. The island is situated  north-northeast of the tip of the Antarctic Peninsula,  west-southwest of South Georgia,  south of the Falkland Islands, and  southeast of Cape Horn. It is within the Antarctic claims of Argentina, Chile and the United Kingdom.

The Brazilian Antarctic Program maintains a shelter on the island, Goeldi, and formerly had another (Wiltgen), which was dismantled in the summers of 1997 and 1998, supporting the work of up to six researchers each during the summer.

Toponym
Elephant Island's name is attributed to both its elephant head-like appearance and the sighting of elephant seals by Captain George Powell in 1821, one of the earliest sightings. However, in Russia it is still known under the name given by its discoverers in 1821 – Mordvinov Island.

Geography

Elephant Island marks the western end of the South Scotia Ridge. The island is oriented approximately east–west, with a maximum elevation of  at Mount Pendragon. The weather is normally foggy with much snow, and winds can reach .

Significant named features are Cape Yelcho, Cape Valentine and Cape Lookout at the northeastern and southern extremes, and Point Wild, a spit on the north coast. The Endurance Glacier is the main discharge glacier.

Geology
Elephant Island is part of the Scotia metamorphic complex, which was created by Cretaceous sea floor sediments being scraped off and metamorphosed at the Scotia subduction zone. The resulting rocks are phyllites, blueschists and greenschists typical of an accretionary wedge, with increased metamorphism from northeast to southwest. These rocks are at the surface here because of uplift along the Shackleton Fault Zone where it meets the South Scotia Ridge. This complex is very similar in age and rock types to those of coastal California, including Catalina Island and the Big Sur coast.

Elephant Island is the type locality for phosphate mineral spheniscidite.

Flora and fauna

The island supports no significant flora or native fauna, although migratory gentoo penguins and seals may be found, and chinstrap penguins nest in season. A lack of safe anchorage has prevented any permanent human settlement, despite the island being well placed to support scientific, fishing and whaling activities. Due to slow recoveries and illegal whaling by the Soviet Union with support from Japan, numbers of southern right whales visiting Elephant island are still at low levels.

History

First Russian Antarctic expedition
The First Russian Antarctic expedition led by Fabian Gottlieb von Bellingshausen and Mikhail Lazarev on the 985-ton sloop-of-war Vostok ("East") and the 530-ton support vessel Mirny ("Peaceful") discovered Elephant Island on 29 January 1821 and named it Остров Мордвинова ("Mordvinov Island") in honour of .

Endurance expedition

The island was the desolate refuge of the British explorer Ernest Shackleton and his crew in 1916 following the loss of their ship Endurance in the pack ice of the Weddell Sea. The crew of 28 reached Cape Valentine on Elephant Island after months spent drifting on ice floes and a harrowing crossing of the open ocean in small lifeboats. After camping at Cape Valentine for two nights, Shackleton and his crew moved  west to a small, rocky spit at the terminus of a glacier, which offered better protection from rockfalls and from the sea, and which they called Point Wild.

Realizing that there was no chance of passive rescue, Shackleton decided to sail to South Georgia, where he knew there were several whaling stations. Shackleton sailed with Tom Crean, Frank Worsley, Harry "Chippy" McNish, Tim McCarthy, and John Vincent on an  voyage in the lifeboat James Caird beginning on Easter Monday, April 24, 1916, and arriving at South Georgia 16 days later. His second-in-command, Frank Wild, was left in charge of the remaining party on Elephant Island, waiting for Shackleton's return with a rescue ship.

There was much work for the stranded men. Because the island had no natural source of shelter, they constructed a shack and wind blocks from their remaining two lifeboats and pieces of canvas tents. Blubber lamps were used for lighting. They hunted for penguins and seals, neither of which were plentiful in autumn or winter. Shackleton instructed Wild to depart with the crew for Deception Island if he did not return to rescue them by the beginning of summer, but after four and a half months, on August 30, 1916, the artist George Marston spotted a ship. The ship, with Shackleton on board, was the tug Yelcho, from Punta Arenas, Chile, commanded by Luis Pardo, which rescued all the men who had set out on the original expedition.

Joint Services Expeditions 1970–71
A Joint Services Expedition led by Commander Malcolm Burley was dropped off on Elephant Island by . The party then spent six months carrying out a survey of the island and other scientific research for the British Antarctic Survey and climbing some of the peaks on the island. The expedition visited Point Wild but found no trace of the Endurance expedition; it did, however, find the wreckage of a large sailing vessel, likely the remains of the schooner Charles Shearer from Stonington, New London, Connecticut, under Captain William Henry Appelman. The expedition also landed on and climbed the highest peak on nearby Clarence Island.

Historic sites
Point Wild contains the Endurance Memorial Site, an Antarctic Historic Site (HSM 53), with a bust of Captain Pardo and several plaques. Hampson Cove on the southwest coast of the island, including the foreshore and intertidal area, contains the wreckage of a large wooden sailing vessel; it has been designated a Historic Site or Monument (HSM 74), following a proposal by the United Kingdom to the Antarctic Treaty Consultative Meeting.

Maps

British Antarctic Territory. Scale 1:200000 topographic map. DOS 610 Series, Sheet W 61 54. Directorate of Overseas Surveys, Tolworth, UK, 1972.
South Shetland Islands: Elephant, Clarence and Gibbs Islands. Scale 1:220000 topographic map. UK Antarctic Place-names Committee, 2009.
Antarctic Digital Database (ADD). Scale 1:250000 topographic map of Antarctica. Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR). Since 1993, regularly upgraded and updated.

See also
Composite Gazetteer of Antarctica
The Cornet
List of Antarctic and sub-Antarctic islands
Minstrel Point
Prince Charles Strait
Scientific Committee on Antarctic Research
Territorial claims in Antarctica

References

Bibliography

Antarctica Sydney: Reader's Digest, 1985.
Child, Jack Antarctica and South American Geopolitics: Frozen Lebensraum New York: Praeger Publishers, 1988.
Furse, Chris Elephant Island – An Antarctic Expedition Shrewsbury: Anthony Nelson Ltd, Shrewsbury, England, .
Mericq, Luis Antarctica: Chile's Claim. Washington: National Defense University, 1987.
Pinochet de la Barra, Oscar La Antarctica Chilena Santiago: Editorial Andrés Bello, 1976.
Stewart, Andrew Antarctica: An Encyclopedia London: McFarland and Co., 1990 (2 volumes).
Worsley, Frank Shackleton's Boat Journey W.W. Norton & Co., 1933.

External links
Video of a southern right whale off Elephant Island in 2012

Imperial Trans-Antarctic Expedition
Uninhabited islands
Historic Sites and Monuments of Antarctica

Elephant Island


Circus Mircus é uma banda de rock progressivo da Geórgia, atualmente composta por três membros. A banda toca principalmente música experimental, misturando vários géneros, cada um representando uma experiência de vida e o "mundo interior" de cada membro. Eles representarão a Geórgia no Festival Eurovisão da Canção 2022

Bandas da Geórgia
Bandas formadas em 2020
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022

Circus Mircus


Susumu Takanabe  (jap. , Takanabe Susumu; * 16. August 1976 in Kumamoto, Präfektur Kumamoto, Japan) ist ein japanischer Kendōka (7. Dan Kyoshi) und Polizist in Kanagawa.

Leben
Takanabe begann 1984 mit dem Kendōtraining. Ab April 1989 besuchte er die Kusunoki-Mittelschule der Stadt Kumamoto (Kumamoto-shiritsu Kusunoki chūgakkō, engl. Kumamoto City Junior High School), dann die PL-Gakuen-Oberschule. Von 1995 an studierte er an der Universität Tsukuba und trat 1999 in den Polizeidienst ein.

Erfolge (Auswahl)
(Quelle:)
2016: 1. Platz bei der All-japanische Polizei-Meisterschaft
2012: Weltmeister im Einzel bei der 15. Kendō-Weltmeisterschaft.
2011: 1. Platz bei der All-japanische Meisterschaft
2010: 1. Platz bei der All-japanische Meisterschaft
2009: 1. Platz bei der All-japanische Polizei-Meisterschaft
2007: 2. Platz bei der All-japanische Meisterschaft
2006: 3. Platz bei der All-japanische Meisterschaft
2005: 1. Platz bei der All-japanische Polizei-Meisterschaft
2004: 3. Platz bei der All-japanische Polizei-Meisterschaft

Einzelnachweise

Kendōka (Japan)
Weltmeister
Mann
Japaner
Geboren 1976

Susumu Takanabe


I hvilket vand er en dansk kortfilm fra 1985 med instruktion og manuskript af Leif Magnusson.

Handling
Drama om en familie. Axel er på prøve som togkonduktør men stikker af, da han kommer i tanke om, at han har en aftale med sin far, som han ikke har set længe. Axel opsøger sit hjem, men faderen og moderen er væk. Kun moderen vender hjem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1985

I hvilket vand


«Tic Toc» es el segundo sencillo del álbum Sueño Electro II por el grupo de electropop mexicano Belanova. El sencillo fue lanzado oficialmente en descarga digital; en una pre venta del primer álbum de sueño electro: Sueño Electro I. Este sencillo cuenta con la voz de la cantante rusa Lena Katina. Fue producida por Belanova y Armando Ávila. Belanova, y su mánager, fueron los que se acercaron a Lena. A ella le gustó la canción y, por esto, decidieron grabar el sencillo.

La canción es una pista de electropop dance que incorpora detalles eléctricos. «Tic Toc» tuvo una recepción muy positiva y la química entre Belanova y Lena fue muy alabada. Se colocó en el puesto número 89 de la lista de Ritmoson latino. También, gracias a este dueto, Belanova tuvo la oportunidad de ser nominado en los Premios MTV EMA.

El vídeo musical fue dirigido por Daniel Robles (que también ha dirigido vídeos musicales como: Mariposas). «Tic Toc» fue interpretada en el Estadio Azteca durante el concierto de los 40 Principales México.

Antecedentes
«Tic Toc» fue lanzado por Universal como el de segundo sencillo de Sueño Electro II. La letra de la canción habla sobre vivir la vida, compartir con los amigos, la familia y con tus seres más cercanos. La canción fue escrita y producida por entre ellos mismos. Belanova habló sobre la colaboración que hicieron con Lena: «La [colaboración] que hicimos con Lena fue como todas las colaboraciones de Belanova, espontáneas, sin planear. Lena es una persona que se da a querer mucho. Realmente nos alegramos de haber hecho este dueto con ella». Por otro lado, Lena comentó al respecto: « Los chicos de Belanova son muy amables; su música fue lo que más me encantó de ellos, su estilo es único»

Vídeo musical
El vídeo musical oficial de «Tic Toc» fue dirigido por Daniel Robles, director de la mayoría de los vídeos de Belanova. El video musical de « Tic Toc» fue protagonizando por los chicos de Belanova y Lena Katina. La grabación del vídeo se realizó durante 3 días en la ciudad de Los Ángeles. Una parte del vídeo fue grabada en la casa de su productor musical y tecladista Sven Martin y, la otra, en un estudio de grabación de Los Ángeles. El vídeo trata sobre la convivencia de los chicos de Belanova y Lena Katina y como se dio la grabación del sencillo.

Canciones de Lena Katina
Sencillos de 2011

Tic toc


Frank Bridge (26 February 187910 January 1941) was an English composer, violist and conductor.

Life

Bridge was born in Brighton, the ninth child of William Henry Bridge (1845-1928), a violin teacher and variety theatre conductor, formerly a master lithographic printer from a family of cordwainers, and his second wife, Elizabeth (née Warbrick; 1849-1899). His father "ruled the household with a rod of iron", and was insistent that his son spend regular long hours practising the violin; when Frank became sufficiently skilled, he would play with his father's pit bands, conducting in his absence, also arranging music and standing in for other instrumentalists. He studied at the Royal College of Music in London from 1899 to 1903 under Charles Villiers Stanford and others. He played in a number of string quartets, including second violin for the Grimson Quartet and viola for the English String Quartet (along with Marjorie Hayward). He also conducted, sometimes deputising for Henry Wood, before devoting himself to composition, receiving the patronage of Elizabeth Sprague Coolidge.

According to Benjamin Britten, Bridge had strong pacifist convictions, and he was deeply disturbed by the First World War, although the extent of his pacifism has been questioned in recent scholarship. During the war and immediately afterwards, Bridge wrote a number of pastoral and elegiac pieces that appear to search for spiritual consolation; principal among these are the Lament for strings, Summer for orchestra, A Prayer for chorus and orchestra, and a series of pastoral piano works. The Lament (for Catherine, aged 9 "Lusitania" 1915), for string orchestra, was written as a memorial to the sinking of the RMS Lusitania. The piece was premiered by the New Queen's Hall Orchestra, conducted by the composer, on 15 September, at the 1915 Proms, as part of a programme of "Popular Italian music", the rest of which was conducted by Henry Wood.

Bridge privately taught Benjamin Britten, who later championed his teacher's music and paid homage to him in the Variations on a Theme of Frank Bridge (1937), based on a theme from the second of Bridge's Three Idylls for String Quartet (1906). However, Bridge was not widely active as a teacher of composition, and his teaching style was unconventional – he appears to have focused on aesthetic issues, idiomatic writing, and clarity, rather than exhaustive technical training. Britten spoke very highly of his teaching, saying famously in 1963 that he still felt he hadn't "yet come up to the technical standards" that Bridge had set him. When Britten left for the United States with Peter Pears in 1939, Bridge handed Britten his Giussani viola and wished him 'bon voyage and bon retour'; Bridge died in 1941 without ever seeing Britten again.

Music

The earliest extant works are a series of substantial chamber works produced during his studies with C.V. Stanford at the Royal College of Music, along with a number of shorter works in various genres. Bridge completed his first major orchestral score, a Symphonic Poem (sometimes referred to as Mid of the Night), shortly after completing his studies. Brahms, Beethoven, Tchaikovsky, Franck, and Fauré are notable influences on this period.

The works completed in the following years suggest a search for a more mature and expressive idiom, culminating in the tumultuous First String Quartet and a series of Phantasies for chamber ensembles. His orchestral idiom developed more gradually, reaching a new maturity in The Sea of 1911, which was to become his most popular and successful orchestral work, receiving frequent performances at the Henry Wood Promenade Concerts during his lifetime.

In the period leading up to the First World War Bridge demonstrates an interest in more modernist tendencies, most notably in Dance Poem of 1913, which suggests the influence of Stravinsky and Debussy. During the war period, his exploration generally took more moderate forms – most often a pastoralism influenced by impressionism – although work such as the Two Poems for orchestra and several piano pieces display significant developments in his harmonic language, specifically towards a coloristic, non-functional use of harmony, and a preference for harmony derived from symmetrical scales such as whole tone and octatonic. During the same period Bridge completed two of his most successful chamber works, the Second String Quartet and Cello Sonata.

Bridge's idiom in the wartime works tends towards moderation, but after the war his language developed significantly, building on the experiments with impressionist harmony found in the wartime piano and orchestral music. Bridge's technical ambitions (documented in his correspondence) prompted him to attempt more complex, larger works, with more advanced harmonic elements and motivic working. Several of the resulting works have some expressive connections with the First World War, which appears to have influenced the mood of the Piano Sonata (1921-24, dedicated to his friend Ernest Farrar, killed in 1918) and certainly Oration (1929-30).

During the 1920s Bridge pursued his ambitions to write more serious, substantial works. The Piano Sonata was the first major work to showcase his mature, post-tonal language on a substantial scale. This language is developed and used more effectively in the Third String Quartet, which sparked a series of major orchestral and chamber works, several of which rank among Bridge's greatest.

A final group of works followed in the 1930s and early 40s, including the Fourth String Quartet, the Phantasm for piano and orchestra, Oration for cello and orchestra, the Rebus Overture, and the first movement of a projected Symphony for strings.

Although he was not an organist, nor personally associated with music of the English Church, his short pieces for organ have been among the most performed of all his output.

Bridge was frustrated that his later works were largely ignored while his earlier "Edwardian" works continued to receive attention.

References

Bibliography

Further reading

External links
The Lied and Art Song Texts Page created and maintained by Emily Ezust. Original texts of the songs of Bridge translated in various languages.

Barnett, Rob. "Frank Bridge (1879–1941): Composer, Courageous Revolutionary and Pacifist". MusicWeb International (Accessed 8 November 2012).
Frank Bridge pages Includes catalogue of works, selective discography, biography
Frank Bridge sound-bites and discussion of several of his chamber music works
 Supplements the above list of major works.
'Britten and Bridge', lecture and performance investigating the relation between the two composers, Gresham College, 5 February 2008 (announcement only: no longer available for download as text, audio or video file).
Frank Bridge: A Life in Brief by Trevor Bray Biography and complete list of works
Frank Bridge at bach-cantatas.com, with a selection of images of Bridge

1879 births
1941 deaths
19th-century classical composers
19th-century conductors (music)
19th-century English musicians
20th-century classical composers
20th-century British conductors (music)
20th-century English musicians
20th-century British male musicians
Alumni of the Royal College of Music
Benjamin Britten
British music educators
Composers for piano
English classical composers
English classical violists
English conductors (music)
British male conductors (music)
English male classical composers
English pacifists
English Romantic composers
Musicians from Brighton
Pupils of Charles Villiers Stanford

Frank Bridge


Les Maisons de l'Amérique, ou Amerika Haüsser en allemand, sont des institutions développées après la Seconde Guerre mondiale pour promouvoir en RFA la culture et le mode de vie des États-Unis.

Contexte
L'Allemagne de l'Ouest d'après-guerre est une cible privilégiée de la politique culturelle initiée par les Etats-Unis. La RFA  accueille ainsi 27 Amerikahaüser, établies entre 1945 et 1947. Alimentées par des dons privés, ces "maisons de l'Amérique" sont à la fois des bibliothèques de prêt, des centres de conférence et des espaces d'exposition.

En 1952, elles ont accueilli plus d'un million d'Allemands. Elles sont présentes en 1950 dans 27 villes allemandes comme Berlin, Hambourg et Munich.

À partir de 1967, le travail de l'USIA dans ces institutions est interrompu pour cause de réduction budgétaire ; certaines de ces Maisons de l'Amérique sont toujours en service aujourd'hui, mais elles sont désormais gérées par les administrations locales.

Évènements culturels notables
En juin 1957, une exposition « Jazz en Amérique » ouvre dans l'Amerikahaus de Francfort.

Notes et références

Organisation internationale à vocation culturelle
Relations entre l'Allemagne et les États-Unis
Propagande des États-Unis
Guerre froide

Amerika Haus


Trigliserit (triaçilgliserol, TAG veya triaçilgliserit olarak da bilinir); gliserol (gliserin) ve üç yağ asidinden oluşan bir esterdir. Bitkisel ve hayvansal yağların ana bileşenidir.

Kimyasal Yapısı
Trigliseritler
CH2COOR-CHCOOR'-CH2-COOR"
olarak gösterildiğinde R, R', ve R" uzun alkil zincirlerdir; Trigliseriti oluşturan yağ asitleri RCOOH, R'COOH ve R"COOH'nin üçü de aynı, üçü de farklı, veya yalnızca ikisi aynı olabilir.

Doğal trigliseritlerde rastlanan yağ asitlerinin zincir uzunlukları 3 ila 22 karbon atomu uzunluğu arasında değişebilmekle beraber 16 ve 18 en yaygın uzunluktur. Bazı maddelerde daha kısa zincirler de olabilir (tereyağdaki 4 karbonlu butirik asit gibi). Genelde hayvan ve bitkilerdeki yağ asitleri Acetyl CoA'dan sentezlendikleri için zincir uzunlukları çift sayılıdır. Buna karşın bakteriler tek sayılı ve dallı zincirli yağ asitleri sentezleyebilirler. Dolayısıyla, geviş getiren hayvanların yağında, bu hayvanların işkembelerinde bulunan bakterilerin etkisiyle oluşan dallı zincirli yağ asitlerden önemli miktarda bulunur.

Metabolizması
Daha çok bilgi için yağ asit metabolizmasına bakınız.

Trigliseritler enerji kaynağı olarak metabolizmada önemli rol oynarlar. Karbohidratlar ve proteinlerin iki katı enerji taşırlar (9 kalori/g). İnce bağırsakta trigliseritler, lipaz enzimleri ve safranın etkisiyle gliserol ve yağ asitlerine ayrışırlar, bunlar da kana geçer. Kanda, gliserit ve yağ asitlerinin bir araya gelmesiyle trigliseritler yeni baştan oluşurlar ve lipoproteinlere katılırlar. Lipoproteinler, diğer işlevlerinin yanı sıra, yağ hücreleriyle diğer hücreler arasında (trigliserit moleküllerinin parçası olarak) yağ asitleri taşımaya da yararlar. Vücuttaki çoğu hücre, gereksinimlerine bağlı olarak yağ asitlerini ya salgılar veya içine alır. Yağ hücreleri ayrıca trigliseritleri sentezleyip depolama yetenegine sahiptirler. Vücut, enerji kaynağı olarak yağ asitlerine ihtiyaç duyduğunda, glukagon hormonunun verdiği işaret üzerine, hormon duyarlıklı lipaz enzimi trigliseritleri yağ asitlerine parçalar.

Beyin, yağ asitlerini enerji kaynağı olarak kullanamaz, bu yüzden bu organda trigliseritler parçalandığında ortaya çıkan gliserol yakıt olmak için glikojene dönüştürülür. Beynin yakıt gereksinimi vücudun geri kalanın gereksinimini aştığı durumda aynı reaksiyon yağ hücrelerinde de gerçekleşir.

Hastalıklarda rolü
Daha çok ayrıntı için hipertrigliseridemia maddesine bakınız.

İnsan vücudunda kanda yüksek trigliserit seviyesi ile kardiyovasküler hastalıklar , ateroskleroz , ve dolayısıyla koroner kalp hastalıkları ve inme arasında ilişki olduğu gösterilmiştir. Ancak bu ilişki LDL/HDL oranının olumsuz etkisi kadar yüksek değildir. HDL-kolesterol düzeyleri ile trigliserit düzeyi arasındaki ters ilişki, yüksek trigliseridin taşıdığı riski kısmen açıklar.

Yüksek trigliseritin yol açtığı hastalıklar arasında pankreatit de bulunur.

Önerilen kan düzeyleri, hedefler
Amerikan Kardiyoloji Derneği (American Heart Association) trigliserit düzeylerine değin aşağıdaki kılavuzu hazırlamıştır:

Bu yorumlar,yemek yedikten 8 ila 12 saat sonra aç karnına yapılan ölçümler için geçerlidir. Yemek sonrası kandaki trigliserit düzeyleri bir süre yükselir.

Trigliserit düzeylerinin düşürülmesi
Trigliserit düzeylerini düşürmek için egzersiz ve temel (essential) yağ asitleri içeren düşük karbohidrat diyet verilir. Bunların etkisiz olduğu durumlarda fibrat, niasin ve bazı statin türü ilaçların kullanımı uygun bulunmuştur. Alkol kullanımı trigliserit düzeylerini yükseltir.

Endüstriyel kullanımları
Biodizel imalatı sırasında trigliseritler transesterleşme tepkimesi ile parçalarına ayrışırlar. Yağ asitlerinin sonradan etanol veya metanol ile birleştirilmesi ile ortaya çıkan monoalkil esterler dizel motorlarında yakıt olarak kullanılabilir. Gliserin ise gıda ve ilaç sanayisinde kullanılır.

Boyanmaları
Biyojik araştırmalarda yağ asitleri, trigliseritler, lipoproteinler ve diğer lipitler, yağda çözünebilen boyalar ile renklendirilir. Sudan IV, Oil Red O, ve Sudan Black B gibi boyalar sayesinde bir hücre veya dokudaki belli bir yağ türünün varlığı gösterilebilir.

Lipitler

Trigliserit


Rick van Breda (né le  à Le Helder) est un coureur cycliste néerlandais.

Biographie

Rick van Breda court au niveau continental depuis 2014. Sur route, il réalise sa meilleure performance en 2018 avec une troisième place sur la Slag om Norg, course UCI de classe 1.

En 2019, il termine troisième du premier championnat d'Europe de beach race en VTT. Deux ans plus tard, il obtient la médaille d'argent dans cette même épreuve.

Palmarès sur route

Par année
 2018
 Omloop van de Braakman
  du Midden-Brabant Poort Omloop
  de la Slag om Norg

Classements mondiaux

Palmarès en VTT
 2019
  Médaillé de bronze du championnat d'Europe de beach race
 2020
  du championnat des Pays-Bas de beach race
 2021
  Médaillé d'argent du championnat d'Europe de beach race

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste néerlandais
Coureur de VTT
Naissance en février 1990
Naissance au Helder

Rick van Breda


West Falkland () is the second largest of the Falkland Islands in the South Atlantic. It is a hilly island, separated from East Falkland by the Falkland Sound. Its area is  , 37% of the total area of the islands. Its coastline is  long.

Population
The island has fewer than 200 people, scattered around the coastline. The largest settlement is Port Howard on the east coast, which has an airstrip. Other settlements include Albemarle, Chartres, Dunnose Head, Fox Bay, Fox Bay West, Hill Cove, Port Stephens, and Roy Cove, most of which are linked by road and also have airstrips and harbours. In 1986, the population was 265, in 2001, it had fallen to 144 and rose to 160 in 2016.

Because West Falkland is outside Stanley or RAF Mount Pleasant on East Falkland it is considered part of the "camp", a Falklander term for the area outside the main settlement.

Geography and wildlife

West Falkland is hillier on the side closest to East Falkland. The principal mountain range, the Hornby Hills, runs parallel with Falkland Sound. Mount Adam, the highest hill in the islands, is  above sea level.

Formerly it was thought that Mount Robinson at  above sea level was the highest point. However, a later survey found that Mount Adam was higher. At this, the Argentines transferred the name Monte Independencia from Mount Robinson to Mount Adam.
The major industry on the island is sheep farming, while it is also known for its penguin and cormorant colonies. Fishing is also popular in the two main rivers, the Warrah and the Chartres.

In the 19th century as today, indigenous land fauna was very scanty. A small wolf, the warrah, the loup-renard of Louis Antoine de Bougainville, is extinct, the last having been seen about 1875 on West Falkland. It is commemorated in the name of one of the island's rivers – the Warrah River – and the settlement of Fox Bay. Some herds of cattle and horses ran wild; but these were introduced by settlers as were the wild hogs, the numerous rabbits and the less common hares. All these have greatly declined in numbers, being profitably replaced by sheep.

The southernmost point of West Falkland is Cape Meredith, and the most south-westerly point is Calm Head. On the southerly side lie high cliffs with an abundance of seabirds. To the west are some white sandy beaches with clean water and rolling sand dunes with tall grass. Set just back from the top of the cliffs is a single wooden hut locally referred to as Uncle Tom's Cabin. The beaches are a habitat for elephant seals and are unpolluted save for the occasional piece of wreckage.

Geology
Most of the layers of West Falkland and its surrounding islands are slightly inclined from the horizontal. This inclination shows different types of rocks in different places. The quartzites of Port Stephens and Stanley are more resistant than the arenaceous sediments of the formation at Fox Bay. The Hornby Mountains, near Falkland Sound have experienced tectonic forces of uplift and folding which has inclined the quartzite beds of Stanley to the vertical.

In West Falkland there are several dykes that cut the rocks of the western islands, but these dykes, unlike the previous ones, are chemically more unstable and have been eroded. The only indications of their existence are the aligned linear depressions. In the margins of these depressions there is evidence of contact baking or hornfels formation adjacent to the once molten basalt dyke.

History

Early explorers reported the remains of canoes on West Falkland but it is unclear whether it was a one way trip, or indeed if the canoes were not swept in from Patagonia.

Captain John Strong of the Welfare made the first recorded landing on either of the main islands (West and East Falkland) on 29 January 1690 at Bold Cove on the other side of the headland from Port Howard. He said:

"Wednesday this morning we weighed and stood unto an harbour on ye west side and there came to ane anchor and sent our boat on shoar for fresh water and did kill abundance of geese and ducks but as far as wood there is none."

Although Strong recorded a lack of wood in the area, driftwood frequently washes up on Falkland beaches. This may be accounted for by the sheltered nature of Bold Cove. Strong named Falkland Sound, which gave its name to all the islands.

While the first recorded landing on the main islands of the Falklands was on West Falkland, it was settled remarkably late. In 1867 there were no settlers on West Falkland. The government issued a proclamation offering leases of grazing stations on very moderate terms and in 1868 all the available land was occupied.

Modern West Falkland is also home to two RAF Remote Radar Heads: Mount Alice, which is near Port Albemarle in the south of the island, and Mount Byron in the north.

In early 2007, the Falkland Islands Government awarded a contract to supply an east–west ferry to Workboat Services Ltd. The service runs between Port Howard and New Haven.

Falklands War
West Falkland saw some activity during the Falklands War in 1982; Fox Bay, Port Howard and Pebble Island were all occupied by Argentine troops during the hostilities and were subjected to occasional shore bombardment and airstrikes by the Royal Navy.

The most significant skirmish on West Falkland was perhaps the skirmish at Many Branch Point, near Port Howard.

Shag Cove saw several Argentine helicopters downed after British Harrier jump jets attacked them. The raid on Pebble Island has gone down in British Special Forces history.

References

External links

Islands of the Falkland Islands

West Falkland


1762 වර්ෂයේ මැද භාගයේ රජතුමා, මදුරාසියෙහි ෆොට් සෙන්ට් ජෝන්හි ආණ්ඩුකාරයා වු ජෝර්ජ් පිගොට් ගෙන් උදව් බලාපොරොත්තු විය. බ්‍රිතාන්‍යයට, කුරුඳු, පුවක්, ගම්මිරිස් වෙළදාමෙහි තනි ඒකාධිකාරිය තමන් සතු කර ගැනිමේ මහත් උවමනාවක් තිබු අතර ලන්දේසින් මුහුදු බඩ ප්‍රදේශ වලින් පලවා හැරිමේ උවමනාවක් කන්ද උඩරට රජුටද තිබුණේය. 1762 දි උඩරට රජුට බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ උදව් ඉල්ලීමට අවශ්‍ය වුයේ පැරිස් ගිවිසුමෙන් පසු ලන්දේසින් විශාල හමුදා පිරිසක් ලංකාවට එවු හෙයිනි. ඔවුහු (ලන්දේසීන්) පැති 6 කින් ගොස් උඩරට යටත් කර ගැනිමට බලාපොරොත්තු වුහ. මෙම තත්වය කළින් අවබෝධ කර ගත් උඩරට රජු ලන්දේසීන් පිටමං කිරීමට උදව් ඉල්ලා මදුරාසියේ ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකාරයා වෙත දූතයෙකු පිටත් කර හැරියේය. උඩරට රාජ්‍යයේ, කණිෂ්ඨ, හමුදා නිලධාරියෙකු වූ එම දූතයා මදුරාසියට රහස් ගමනක් ගියේය. ඉංග්‍රීසීහු එයට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ ඔවුන්ගේ රාජ්‍ය සභාවේ සාමාජිකයෙකු වූ පයිබස් මහතා (Pybus) ලංකාවට එවීමෙනි.

බ්‍රිතාන්‍ය නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගමේ ලේඛකයෙකු වූ ජෝන් පයිබස් නැව් පහක් පිරිවරා ගෙන ආයුධ සන්නද්ධ 200 ක පිරිසක්ද කැටුව නුවර බලා පැමිණියේය. එම බ්‍රිතාන්‍ය නැව් 1762 මැයි 5 දින ත්‍රිකුණාමලයට පැමිණියේය. ඔත්තුකාරයන් මගින් පයිබස්ගේ පැමිණීම දැන ගත් ලන්දේසීහු පයිබස්ගේ ගමන් බිමන් ගැන සෝදිසියෙන් සිටියහ. පයිබස් ඉතා වෙහෙසකාරී වූ රහසිගත ගමනකින් පසු 1762 මැයි 24 දින උඩරට රජු හමුවූයේය. සාකච්ඡා වට කීපයක් පැවැත්වූ නමුත් අවසාන තීරණයකට එළඹීමට නොහැකි විය. පයිබස් මාසයකට පසු ආපසු පැමිණියේය. රජු ඔහුට මුද්දක්, කඩුවක්, මැණික් ගල් සහිත රන් දම්වැලක් තෑගි දුන්නේය. පයිබස් පුත්තලම් කපොල්ලෙන් ගඟ තරණය කොට ආපසු ගියේය. ඔහු සමග පැමිණි දිසාවේ, නැවේ කපිතාන් වූ සැමුවෙල් කොර්නිෂ්ට රන් දම් වැලක් සහ මුද්දක් (කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ) රජුගේ නාමයෙන් තෑගි කළේය.

ජෝන් පයිබස් ඔහුගේ සටහන්වල විස්තර කරන්නේ 'රජු ඉවසිලිවන්ත ආරෝහ සම්පත්තියෙන් යුත්, වැඩ කටයුතුවලදී කඩිසර, ඡවි වර්ණයෙන් මදක් රතු පුද්ගලයෙකු' ලෙසටයි. කන්ද උඩරට වැසියන් ලන්දේසීන් සමග යුද්ධ කිරීමටත් එසේ යුද්ධ කර මාතර ලන්දේසි කොටුව අල්ලා ගැනීමටත් දැක්වූ සමත්කම් පිළිබඳව පයිබස් විෂ්මයට පත් විය. "ඔවුහු දෙදෙනෙක් හැර අනිකුත් සෑම යුරෝපියෙකුම විනාශ කළහ. ඉතිරි වූ දෙදෙනා දැන් ඒ රටෙහි සිරකරුවෝය" යනුවෙන් පයිබස් ලීවේය.

විවාහය

ඔහු 1749 දී නාඩුකට්ටු සාමි නායක්කර් නම් තැනැත්තෙකුගේ දුවක් සරණ පවා ගත්තේය. ඔහු මදුරෙයි නගරයෙන් තවත් නායක්කර් රැජිනන් තිදෙනෙකු විවාහ කරගත් නමුත් දරුවන් නොලද්දේය. එහෙත් ඔහුගේ ප්‍රියතම සිංහල කාන්තාව (යකඩ දෝලිය) ගෙන් දියණිවරු හය දෙනෙක්ද පුතුන් දෙදෙනෙකුද ලැබුවේය. මෙම යකඩ දෝලිය බින්තැන්නේ දිසාවේගේ දියණිය මෙන්ම වියපත් සහ අන්ධ මාම්පිටිය දිසාවගේ මිණිබිරිය වූවාය. ඔහුගේ පුතුන් ඔහුට පෙර මිය ගියහ. දියණියන් රජුගේ නායක්කර් ඤාතිවරු සමග විවාහ වූහ. මාම්පිටිය දිසාවගේ පුත්‍රයින් සිහසුනට උරුමකම් කියූ නමුත් එය නොසලකා හැරුණි. අන්තිමට එය රජ වාසල ඒ වන විටත් සිටි රජුගේ සහෝදරයාට ලැබුණි.

1782 ජනවාරි 2 දින රජු මිය ගියේය. ඊට මාස දෙකකට පෙර අසු පිටින් වැටීමෙන් ලත් තුවාල එම මරණයට හේතු විය. ඔහුගේ අවුරුදු 35 ක් වූ රාජ්‍ය කාලය මහජනයා දුටුවේ ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය බෞද්ධ පුණර්ජීවනයක් ලැබූ සහ මහජන  ආදරය ද ලැබුණු  එකක් ලෙසයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Nayaks_of_Kandy#Meeting_with_the_British

ලංකා ඉතිහාසය-බ්‍රිතාන්‍යයන් මුණ ගැසිම


(born  on June 10, 1977) is a Japanese actress and pop singer.

Personal life
Matsu was born to a family of buyō and kabuki actors, including her father Matsumoto Hakuō II, her mother and businesswoman Noriko Fujima, her uncle, Nakamura Kichiemon II, her elder brother Matsumoto Kōshirō X, her sister Kio Matsumoto, and stage director Kazuhisa Kawahara. She married guitarist and record producer Yoshiyuki Sahashi on December 28, 2007. Her married name is . She has the name of Natori of the Matsumoto school of Nippon Buyō (Japanese dancing); . She chose the surname "Matsu" to honor the family. In an interview, she said she and her siblings are close to their mother.

Career
Matsu starred in her stage debut Ninjō-banashi: Bunshichi Mottoi at Kabuki-za. Her first television role was in the NHK Drama Hana no Ran and starred in the NHK drama Kura. Because Shirayuri Gakuen, her high school, prohibited working in the industry, she moved to Horikoshi High School. Matsu starred in the drama Long Vacation after matriculating to college. She had a supporting role, but established in full-scale her position, because the drama was a major hit. She hosted the 47th NHK Kōhaku Uta Gassen and debuted with the single "Ashita, Haru ga Kitara". She returned to the show as a singer on the last day of the year. In an interview with NHK, Matsu recalled the incident with her musical debut. She sang karaoke which was heard by the director who suggested she gave a song. Although she declined it and was not confident enough with the song, she accepted because she saw it as "[a] chance that not everyone got".

In the same year, she starred in the drama Love Generation in a leading role. She starred in Hero. She published a photo essay book, Matsu no Hitorigoto, through Asahi Shimbun Publishers. She released "Toki no Fune" in September 2004, which was composed by Akeboshi. It is similar to the song, "A nine days' wonder", which was released after the "Toki no Fune" single. The single contained a cover of Akeboshi's "White Reply" previously recorded on her sixth album, Harvest Songs.

Matsu won the Best Actress of the Year of the 29th Hochi Film Award and the 28th Japan Academy Prize at the same time for The Hidden Blade. In July 2006, she and Takuya Kimura starred in a special one-night edition of Hero. In October 2006, Matsu and Makoto Fujita starred in a weekly drama Yakusha Damashii. Matsu left the third concert tour in May 2007 to commemorate her tenth year as a singer. In her album Cherish You, the song "Ashita Haru ga Kitara" was redone to combine her voice on her youth.

On November 27, 2014, Matsu revealed on her official website that she was pregnant with her first child. Her daughter was born on March 30, 2015, and had 3466 grams. On February 9, 2020, Matsu was called to join Idina Menzel, Aurora and eight more of Elsa's international dubbers to perform the song "Into the Unknown" at the 92nd Academy Awards. Every international performer sang one line of the song in a different languages, including Maria Lucia Rosenberg, Willemijn Verkaik, Carmen Sarahí, Lisa Stokke, Katarzyna Łaska, Anna Buturlina, Gisela and Wichayanee Pearklin. Matsu worked with the producers. Her third album, Sakura no Ame, Itsuka was released at Universal Music.

Filmography

Film
{| class="wikitable sortable"
|-
! Year
! Title
! Role
! class="unsortable" | Notes
! class="unsortable" | Ref
|-
| 1997
| Tokyo Weather
| Mizutani
|
|
|-
| 1998
| April Story
| Uzuki Nireno
|
|
|-
| 2003
| 9 Souls
| Yuki
|
|
|-
| 2004
| The Hidden Blade
| Kie
|
|
|-
|rowspan=2| 2006
| The Uchoten Hotel
| Hana Takemoto
|
|
|-
| Brave Story
| Wataru (voice)
|
|
|-
|rowspan=2| 2007
| Tokyo Tower: Mom and Me, and Sometimes Dad'
| Mizue
|
|
|-
| Hero| Maiko Amamiya
|
|
|-
| 2008
| K-20: Legend of the Mask| Yoko Hashiba
|
|
|-
| 2009
| Villon's Wife| Sachi
|
|
|-
| 2010
| Confessions| Yuko Moriguchi
|
|
|-
|rowspan=3| 2011
| Someday| Mie Orii
|
|
|-
| The Tale connecting a Life| Narrator
| Documentary
|
|-
| Imawano Kiyoshiro Naniwa Sullivan Show: Kando Saikō!!!|
| Concert film
|
|-
| 2012
| Dreams for Sale| Satoko Ichizawa
|
|
|-
| 2014
| The Little House| Tokiko Hirai
|
|
|-
|rowspan=2| 2015
| A Farewell to Jinu| Akiko Amano
|
|
|-
| Hero| Maiko Amamiya
|
|
|-
| 2017
| Fireworks| Nazuna's mother
| Voice
|
|-
|rowspan=2| 2018
|Shottan, The Miracle| Yoshiko
|
|
|-
| It Comes| Kotoko Higa
|
|
|-
| 2019
| Masquerade Hotel
| Maki Nagakura
|
|
|-
| 2020
| Last Letter| Yuri Kishibeno
|
|
|-
|rowspan=2|2022
| The Pass: Last Days of the Samurai| Osuga
|
|
|-
| The Zen Diary| Machiko
|
|
|-
|}

 TV dramas

 Japanese dub

 Television

 Video games

 Theater
  (Kabuki-za, 1993) - Ohisa
  (Shinbashi Enbujō, 1994) - Botan
  (Shinbashi Enbujō, 1994) - Omitsu
  (Shinbashi Enbujō, 1994) - Kikyō
  (Shinbashi Enbujō, 1994) - Oume
 Man of La Mancha
 (Aoyama Theater 1995) (Meitetsu Hall/ Aoyama Theatre, 1997) (Theater Hiten/ Aoyama Theatre, 1999) - Antonia
 (Hakata-za/ Imperial Garden Theater, 2002), (Meitetsu Hall/ Imperial Garden Theater, 2005), (Imperial Garden Theater, 2008), (Theater Brava!, 2009) - Aldonza
 Hamlet (Ginza Cezon Theater 1995, 1998, etc.) - Ophelia
  (Shinbashi Enbujō, 1999) - Tamako Taira
 The Good Person of Szechwan (New National Theater, 1999/ Akasaka ACT Theater 2001) - Shen Te/ Shui Ta
 Okepi (Aoyama Theatre, 2000) - Shinonome
 Voyage  (Theater Cocoon, 2000) - (lead role)
  (Parco Theater 2001) - Kaoru
 Wuthering Heights (Shinbashi Enbujō, 2002) - Catherine Earnshaw
 Mozart! (Nissei Theater; 2002) - Constanze Mozart
 Noda Map: Oil (Theater Cocoon, 2003/ Kintetsu Theater 2003) - Fuji
  (Shinbashi Enbujō, 2004) - Ohatsu
 Roningai (Aoyama Theatre, 2004) - Oshin
 Miss Saigon (Imperial Garden Theater, 2004) - Kim
 The Caucasian Chalk Circle (Setagaya Public Theater, 2005) - Gursha
 Noda Map: Fake Crime and Punishment (Theater Cocoon 2005–6, Theater Brava!, 2005–6) - Hanabusa Sanjo
 Metal Macbeth (Matsumoto Performing Arts Centre/ Aoyama Theatre/ Osaka Kosei Nenkin Kaikan, 2006) - Mrs. RandomStar
   (Theater Cocoon, 2007) - Joan of Arc
 Romance (Setagaya Public Theater, 2007) - Maria Chekhova
 Sisters (Parco Theater, 2008) - Kaoru Ozaki
 Noda Map: Piper (Theater Cocoon, 2009) - Deimos
 Jane Eyre (Nissei Theater, 2009, 2012) - Jane Eyre
  (Original title: Home and Beauty) (Theater Cocoon, 2010) - Victoria
 Twelfth Night (Theater Cocoon, 2011) - Sebastian/ Viola
  (New National Theatre, 2012–2013) - Sei
 (Theater Cocoon, 2014) - Trunk Jill
 (New National Theatre, 2015, 2017–2018) - Keiko
Noda Map:  (Tokyo Metropolitan Theatre, 2016) - Ningyo(Mermaid)
Metropolis (Theater Cocoon, 2016) - Maria/ Parody
(Tokyo Metropolitan Theatre, 2019) - Miko Tanaka/ Kazue Mori
Noda Map: Q: A Night At The Kabuki (Tokyo Metropolitan Theatre, 2019) - Sore kara no Julie(Juliet)
Inubito-Inujin-(イヌビト犬人)(New National Theatre, 2020) - Guide / Mazda Takeko / Petit
Pa Lapa Pan Pan  (COCOON PRODUCTION 2021+大人計画『パ・ラパパンパン』2021) - novelist for teens

 Awards and prizes

 Discography

 Studio albums Sora no Kagami (1997)Ai no Tobira (1998)Itsuka, Sakura no Ame ni... (2000)A Piece of Life (2001)Home Grown (2003)Harvest Songs (2003)Bokura ga Ita (2006)Cherish You (2007)Time for Music (2009)Ashita wa Doko kara (2017)

 Compilation albums Five Years: Singles (2001)Takako Matsu Single Collection 1999–2005 (2006)Footsteps: 10th Anniversary Complete Best (2008)

 Live albums Takako Matsu Concert Tour Vol. 1 "A Piece of Life" (2002)Takako Matsu Concert Tour 2003 "Second Wave" (2004)

 Music Video/Concert DVD film Sora no Kagami (1997)Film Itsuka, Sakura no Ame ni… (2000)MATSU TAKAKO concert tour vol.1 "a piece of life" on film (2002)「tour documentary film "diary"」〜 concert tour vol.1 "apiece of life"〜 (2002)matsu takako concert tour 2003 "second wave" on film (2004)MATSU TAKAKO concert tour 2007 "I Cherish You" on film (2007)Takako Matsu Concert Tour 2010 "Time for Music"'' (2010)

Bibliography

References

 "As I Discovered a New Myself in this Album, I Wish If New Listeners Find me" (Japanese), MSN, April 26, 2006, retrieved July 14, 2006
 "In-depth on an Unprecedented Collaboration with Sukima Switch" (Japanese), "Oricon", March 22, 2006, retrieved July 14, 2006
 "Natural and Certain Feeling" (Japanese), "Oricon", April 6, 2005, retrieved July 14, 2006

External links

 Sony Music artist profile

1977 births
Living people
Actresses from Tokyo
Horikoshi High School alumni
Japanese women pop singers
Japanese film actresses
Japanese stage actresses
Japanese television actresses
Japanese musical theatre actresses
Japanese voice actresses
Singers from Tokyo
Universal Music Japan artists
20th-century Japanese actresses
20th-century Japanese women singers
20th-century Japanese singers
21st-century Japanese actresses
21st-century Japanese women singers
21st-century Japanese singers

Takako Matsu


39864 Poggiali este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
39864 Poggiali este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Campo Catino de Franco Mallia și Mario Di Sora. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,98 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 11,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 39001-40000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eos

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

39864 Poggiali


El Consejo Supremo de la lengua árabe en Argelia () es un órgano asesor del Presidente de la República de Argelia, establecido por la Orden N º 96/30 del 21 de diciembre de 1996, sus modificatorias y complementarias a la ley 91-05 del 16 de enero de 1991.

Consejo, que tiene miembros y presidido por trabajar para mejorar el idioma árabe en Argelia y sus usos.

Dirección
Franklin Roosevelt Calle POB: 575 Didouche Mourad Argel Argelia 16 000

Véase también
 Argelia Asociación para la Defensa de la lengua árabe en árabe

Enlaces externos
 El Consejo Supremo de la lengua árabe en árabe

Idioma árabe


Den ultimative kvinde er en dansk eksperimentalfilm fra 1997 med instruktion og manuskript af Ulla Christina Hansen.

Handling
Filmen er et poetisk og organisk billede af kvindeligheden. Instruktøren afsøger den feminine begrebsverden og de bagvedliggende kvindelige bevæggrunde gennem et fiktivt interview med den ultimative kvinde. Dialogen er bygget over en række interview med danske kvinder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Den ultimative kvinde


George Saunders (født 2. december 1958 i Amarillo, Texas) er en amerikansk forfatter af noveller, essays, børnebøger og romaner. Han har skrevet for The New Yorker, Harper's, McSweeney's og GQ samt tidligere for The Guardian. Han vandt i 2017 Bookerprisen for sin første egentlige roman, Lincoln in the Bardo.

Han er ansat ved Syracuse University og har ud over Bookerprisen vundet en række priser, blandt andet National Magazine Awards for fiktion i 1994, 1996, 2000 og 2004 samt andenprisen i O. Henry Award 1997. Hans første historiesamling, CivilWarLand in Bad Decline var finalist i Pen/Hemingway Award i 1996. Han har desuden vundet World Fantasy Award i 2006 for novellen "CommComm". Han blev samme år udnævnt til MacArthur-fellow, med hvilken der fulgte $500.000.

Opvækst og uddannelse
Saunders blev født i Amarillo i Texas og voksede op i en forstad til Chicago. Efter at have taget sin high school-eksamen i Oak Forest tog han en bachelorgrad som geofysisk ingeniør på Colorado School of Mines i Golden. Han har siden sagt om sin naturvidenskabelige baggrund, at "... årsagen til en eller anden form for originalitet, som måske findes i min fiktionsskrivning, kan nok findes i denne atypiske baggrund: Basalt set arbejder jeg ineffektivt med fejlbehæftede redskaber i en tilstand, som jeg ikke har tilstrækkelige kundskaber til virkeligt at forstå. På samme måde som hvis man satte en svejser til at designe kjoler." I 1988 tog han en M.A. i kreativ skrivning fra Syracuse University. Under denne del af sin uddannelse mødte han Paula Redick, der var medstuderende og som blev hans hustru: "vi [blev] forlovet efter bare tre uger; det var rekord for uddannelsen i kreativ skrivning på Syracuse - en rekord, der så vidt jeg ved, stadig er gældende," har Saunders senere skrevet.

Karriere
I perioden 1989-1996 arbejdede Saunders som teknisk skribent og geofysisk ingeniør for Radian International, et miljøteknikfirma i Rochester, New York. Han arbejdede en overgang med et hold olieborere på Sumatra. I 1996 udsendte han sin første bog, CivilWarLand in Bad Decline bestående af nogle noveller og en kortroman. Siden 1997 har George Saunders været ansat på Syracuse University som underviser i kreativ skrivning, mens han samtidig har skrevet og udsendt såvel fiktion som non-fiktion.

Saunders' fiktion fokuserer ofte på det absurde i forbrugerismen, virksomhedskultur og massemediernes rolle. Mange kritikere fremhæver den satiriske tone i hans udgivelser, men han behandler også moralske og filosofiske emner. Det tragikomiske element i hans værker har fået nogle til at sammenligne ham med Kurt Vonnegut, som har været blandt inspirationskilderne hos Saunders.

Ben Stiller købte filmrettighederne til CivilWarLand in Bad Decline i slutningen af 1990'erne, der dog endnu ikke er blevet til en film. Saunders har skrevet enkelte filmmanuskripter.

Saunders betragtede sig som objektivist, da han var i tyverne, men frastødes nu af denne filosofi, som han sammenligner med en nykonservativ tankegang. Han har i stedet fordybet sig i nyingma-buddhisme.

Bibliografi
 CivilWarLand in Bad Decline (1996, noveller og en kortroman)
 Pastoralia (2000, noveller og en kortroman)
 The Very Persistent Gappers of Frip (2000, kortroman)
 The Brief and Frightening Reign of Phil (2005, kortroman)
 In Persuasion Nation (2006, noveller)
 The Braindead Megaphone (2007, samling af essays)
 Tiende december - Tenth of December: Stories (2013, noveller, dansk udgave 2014)
 A Two-Minute Note to the Future (2014, essay på en brun Chipotle-papirspose)
 Lincoln in the Bardo (2017, roman)

Referencer

Forfattere fra USA
Nobelprismodtagere fra Storbritannien
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

George Saunders


James Alexander Watson (born July 30, 1961) is a Canadian politician who served as the 56th mayor of Ottawa from 2010 to 2022. Previously, he served as an Ottawa city councillor from 1991 to 1997, and as mayor from 1997 to 2000.

Watson subsequently represented the riding of Ottawa West—Nepean in the Legislative Assembly of Ontario from 2003 to 2010. He served in the Cabinet of Premier Dalton McGuinty in the portfolios of Consumer and Business Services (2003–2005), Health Promotion (2005–2007), and Municipal Affairs and Housing (2007–2010). He resigned in January 2010 to run for mayor in the 2010 Ottawa municipal election. He was re-elected mayor in 2014 and in 2018. On March 20, 2021, Watson became the longest serving mayor in the city's history, surpassing Stanley Lewis who held office from 1936 to 1948.

Early life
Watson was born on July 30, 1961, in Montreal, Quebec as the second child to Frances (née Murdoch) and Beverley "Bev" Watson. He grew up in Lachute, but his family moved a few times during his childhood for his father's work, taking him to Beaconsfield, Thornhill, and Sarnia. He graduated from high school from Northern Collegiate in Sarnia. Watson later moved to Ottawa to attend Carleton University and graduated in 1983 with a Bachelor of Arts in Mass Communications from the Faculty of Public Affairs. He first got involved in the political sphere during his second year of studies in 1982, when he served as the President of the Rideau River Residence Association (RRRA). Watson began his career working in journalism for a few local newspapers, and later entered the federal public service, where he rose to the position of Director of Communications for the Speaker of the House of Commons.

Municipal politics in Ottawa

City Council
Watson first entered public office in 1991 when he was elected to pre-amalgamation Ottawa's City Council as councillor for Capital Ward. He was subsequently re-elected to Council in 1994. In 1992 Watson championed a roll-back of salaries and operating costs at the city level. His first direct action against excessive city spending was his unilateral decision to donate his yearly 2% salary increase, totalling $700, to charity. In addition, as part of the re-election process Watson donated his severance pay of $5200 to four local charities after moving from Regional to City Council in 1994. During his second term as councillor, Watson reduced his own salary by 13% from $51,000 to $45,000 while voting to reduce the mayor's office budget and salary. In 1996, he supported Dalton McGuinty's bid to lead the Ontario Liberal party, though at the time he still considered himself a "Red Tory", dating back from his university days when he was a member of the Progressive Conservatives.

First mayoral term (pre-amalgamation)
In 1997, Watson sought election as Mayor of Ottawa, winning 83 per cent of the popular vote to become Ottawa's youngest-ever mayor at age 36. During his term as mayor, Watson's emphasis centred on ensuring that the City adopt sustainable fiscal management policies which would enable overall operating costs to go down while reducing budget deficits and the city's debt burden. In conjunction, Watson managed to freeze property tax rates for two consecutive years. He also championed a plan with two other councillors, Peter Hume and John O'Neil, to save the historic Aberdeen Pavilion from being torn down.

After municipal politics
Watson resigned as mayor on August 14, 2000 to become president and CEO of the Canadian Tourism Commission. During his time with the federal crown corporation, Watson secured additional funding for the industry following the 2001 crisis of the 9/11 attacks and the softening of the global tourism industry.

In 2003, Watson left public service to pursue a career in media as host of CHRO-TV's The New RO @ Noon. He was also a regular contributor to the Ottawa radio station CFRA and the Ottawa Citizen.

Watson has served on the board or as honorary chair of several community organizations including the Riverside Hospital, the National Arts Centre, the Central Canada Exhibition Association, the Christmas Exchange of Ottawa and the Forum for Young Canadians. He served as chair of the United Way's 2002 campaign, which raised a record $21 million.

Provincial politics

In the 2003 provincial election, Watson defeated Progressive Conservative Party of Ontario incumbent Garry Guzzo to become the Member of Provincial Parliament (MPP) for the Ottawa West-Nepean riding and was appointed by Premier of Ontario Dalton McGuinty as Minister of Consumer and Business Services on October 23, 2003.  He became Ontario's first Minister of Health Promotion on June 29, 2005.

Minister of Consumer and Business Services
Watson worked alongside the Ontario Provincial Police (OPP) to create a "Fraud Free Calendar" in order to help protect consumers, particularly seniors, from high pressure sales tactics, which often lead to impulse purchases. In the spring of 2004, the Federal and Provincial governments signed a joint service delivery accord, creating a "one stop shop" in many communities for provincial and federal services. This accord later included municipalities, in order to provide many government services in one location, for example Ottawa City Hall. Upon inheriting a massive backlog in birth certificate applications, Watson took action to streamline the delivery process for online applicants. After a cabinet shuffle, Dalton McGuinty and Gerry Phillips implemented a money-back guarantee to individuals who do not receive a birth certificate within 15 days of the online application, which Watson had initiated.

Minister of Health Promotion
Watson initiated a study designed to help Ontarians quit smoking. STOP – Smoking Treatment for Ontario Patients – offered free nicotine replacement therapy to 14,000 smokers across the province. On May 31, 2006, the Smoke-Free Ontario Act came into effect, banning all smoking in public areas in the province, including in restaurants, bars, casinos, etc. Watson was recognized for its implementation. In June of that year, Watson unveiled a $10-million Healthy Eating and Active Living Plan. The plan took aim at childhood obesity, which included a pilot project in Northern schools, offering fruits and vegetables to the students and a program that looked to develop and improve safe biking and walking to and from schools. In 2006, the Ontario government launched a project which provided financial assistance to Ontario athletes looking to perform at the national and international levels. Quest For Gold is now part of the Ontario Athlete Assistance Program (OAAP), funded by the Government of Ontario, through the Ministry of Tourism, Culture & Sport.  The Program provided direct financial assistance to Ontario athletes through an "Ontario Card" designation. The intent of the OAAP is to provide funding to individual athletes based on their demonstrated commitment to high performance sport, allowing them to pursue athletic excellence at the highest levels of national and international competition.

Minister of Municipal Affairs
After the 2007 election, Watson became Minister of Municipal Affairs and Housing. During his tenure as Queen's Park's official liaison with Ontario's municipalities, Watson was able to implement substantive policies to alleviate fiscal pressure on cities. In February 2008, Watson brought forward the Rental Opportunity for Ontario Families (ROOF) program that helps low-income families with funds to pay rent over a five-year period. In October of that year, a policy designed to support the uploading of property tax supported programs from the budgets of Ontario's municipalities to that of the Provincial budget was implemented. Under this policy, the province took back $1.5 billion worth of programs funded by Ontario's municipalities, reversing previous downloading of provincial responsibilities which occurred during Mike Harris' tenure as premier. The provincial government assumed responsibility for Ontario Works social assistance services, paramedic services, public health, transit, drug benefit programs, the Ontario Disability Support Program, court services, and property tax assessment. In addition, Watson signed the Federal-Provincial Housing Agreement in 2008, the largest housing agreement of its kind to date.

Summary of Cabinet Portfolios

Second mayoral term (New City of Ottawa)
On January 12, 2010, Watson resigned from cabinet in order to run for mayor of Ottawa in the 2010 Ottawa municipal election. Watson won the election with almost 50% of the vote.

Upon taking office, Watson froze his own salary and cut his office budget by 10%. As mayor, he committed to limit tax increases to no more than 2.5%, and did so, bringing in the lowest rates in a number of years. He also enacted a set of integrity and transparency measures, including hiring an integrity commissioner, launching a lobbyist registry and requiring that elected officials' office expenses be posted online. He also froze community recreation fees for four years, and reduced the size of the city's workforce twice, the first time it had been done since amalgamation.

Watson and the Ottawa City Council also invested $340 million in infrastructure renewal projects such as roads, sidewalks, pathways and sewers and record amount in cycling initiatives. Watson helped advance two major city-building projects that had stalled for a number of years: the revitalization of Lansdowne Park and the introduction of light rail transit. In October 2012, the city council approved the final Lansdowne Park plan, an agreement with the Ottawa Sports and Entertainment Group that saw the existing stadium significantly renovated, increased green space, and housing and retail added to the site. In December 2012, City Council voted unanimously to move forward with the Confederation Line, a 12.5 km light rail transit line from Tunney's Pasture in the west to Blair in the east, to be fully operational by 2018.

Watson also helped create Invest Ottawa, the city's economic development agency, whose programs and initiatives increase entrepreneurial momentum, wealth and jobs in Ottawa.

Third mayoral term
Watson won the mayoral race in 2014 with 76.20% of the votes, defeating eight other candidates.

International economic trips
On November 16, 2015, Watson lead an economic mission to China and Thailand with hopes of promoting Ottawa as a leading innovation hub in Canada, to draw investment for Ottawa businesses, and to encourage tourism to the nation's capital. Watson and fifteen local business leaders began the mission in Beijing, Ottawa's only sister city, where he signed an "Exchange and Co-operation Agreement" with Beijing mayor Guo Jinlong, establishing key common goals in business, trade, and municipal administration. The agreement states the mutual support of local enterprises to invest in each other's cities, as well as enhanced co-operation in the high-tech industry.
A year later, on April 17, 2016, Watson led a delegation of 35 leaders in the business and tech industries to generate investment opportunities in technology, education, film production and tourism. In addition to seizing the significant economic growth opportunities in India, the trade mission also afforded the City of Ottawa and Invest Ottawa the opportunity to leverage the experience of many successful, local Indo-Canadian business leaders. The mission's resulting list of Memoranda of Understanding (MOUs), strategic partnerships and mutually beneficial agreements between Ottawa companies and their Indian counterparts has an estimated total value of more than $80 million.

Significant projects
Since 2014, Watson has led many significant projects in the city. Set to become one of the largest infrastructure projects in the city's history, the city secured more than $1.15 billion from the federal government to help the expansion of the Light Rail Transit (LRT) network of the completed Confederation Line, which will move the public transportation further east, south, and west.
Watson pushed to have the Mayors of Ottawa and Gatineau to join the Board of the National Capital Commission (NCC) in 2016. That year, Watson and Gatineau mayor Maxime Pedneaud-Jobin were invited to join as ex-officio, non-voting members.

The city has invested a record $80M since 2014 for cycling and pedestrian structures. City council unanimously approved downtown Ottawa's second segregated bike lane in 2015 and built the 2.5-kilometre north-south cycling spine between Parliament Hill and Lansdowne Park on O'Connor Street. In addition, the NCC worked alongside Watson, as well as Nathalie Des Rosiers and Elizabeth Moore Aubin, to open another segregated cycling lane on Mackenzie Avenue, creating a safer environment for cyclists in the Ottawa region.
Watson played a key role in the opening of the Innovation Centre at Bayview Yards, the new home for Invest Ottawa and an entrepreneurial hub for the Ottawa region. It is expected to engage over 1200 businesses within the city, assisting them to grow and develop their products, as well as create over 280 jobs within the capital region.
Watson and the City of Ottawa have been working in conjunction to reduce the impact of sewage overflows and storm water on the Ottawa River. The Ottawa River Action Plan (ORAP) is made up of 17 individual projects which aim to enhance the health of the Ottawa River and to protect Ottawa's water environment.
Watson supported the arts community towards redeveloping the Arts Court and expanding the Ottawa Art Gallery. The project is part of a vision for the revitalization of the downtown core in Ottawa. The project includes environmentally-controlled exhibition and curatorial spaces, event and education facilities, a café and a gift shop.

Ottawa 2017
As Canada celebrated its 150th year since Confederation, the City of Ottawa created a group in charge of putting together a full year of activities and events. The Ottawa 2017 Bureau, under Guy Laflamme, was responsible for organizing signature events throughout the year, attracting millions of visitors to Ottawa to experience them. Over the course of year, the city played host to a number of successful events including the 2017 Red Bull Crashed Ice downhill skating competition, the Juno Awards of 2017; La Machine (production company), a four-day show that attracted over 750,000 people, Ottawa Welcomes the World, a series of celebrations at Lansdowne Park to promote tourism in other countries and strengthen ties with those nations, the 105th Grey Cup at TD Place, and the 2017 NHL 100 Classic, an outdoor game between the Ottawa Senators and the Montreal Canadiens that recreated the first ever NHL game almost 100 years later.

Fourth mayoral term
On October 22, Watson won the 2018 mayoral race with 71.03% of the votes, defeating eleven other candidates.

Watson oversaw the launch of the Confederation Line, a rail system that opened to the public on September 14, 2019. He has also played an instrumental role to open a new central library to the city's downtown core at LeBreton Flats - a state-of-the-art net carbon zero facility. During this term, in an article published in the Ottawa Citizen on August 17, 2019, Watson came out as gay after 40 years of being closeted. From 2018 to 2022, Watson led Ottawa through natural disasters, including two floods, tornados, a global pandemic (COVID-19), and the 2022 Freedom Convoy.

On March 20, 2021, Watson became Ottawa's longest serving mayor, passing J.E. Stanley Lewis' previous record. On December 10, 2021, Watson announced he would not be running for re-election in the upcoming 2022 Ottawa municipal election.

2022 Freedom Convoy protest

On Sunday, February 6, 2022, Watson proclaimed a state of emergency to handle a 10-day blockade as part of the Freedom Convoy 2022 that shut down much of the city's core.

"The Watson Club"
Since his re-election, many councillors have expressed concern over Watson's apparent strangle-hold over several other councillors. The urban-suburban split between councillors sees Watson siding with more-suburban councillors, whom he appoints to chair every committee.

Electoral record

2018

2014

2010

(x): indicates elected.

(*): indicates incumbent.

2007 Ontario provincial election, Ottawa West-Nepean

2003 Ontario provincial election, Ottawa West-Nepean

1997 Ottawa municipal election, Mayor

1994 Ottawa municipal election, Capital Ward

1991 Ottawa municipal election, Capital Ward

References

External links

1961 births
Living people
Anglophone Quebec people
Canadian LGBT people in provincial and territorial legislatures
Carleton University alumni
Gay politicians
LGBT mayors of places in Canada
Mayors of Ottawa
Members of the Executive Council of Ontario
Ontario Liberal Party MPPs
People from Lachute
Politicians from Montreal
20th-century Canadian politicians
21st-century Canadian politicians
Ottawa-Carleton regional councillors
21st-century Canadian LGBT people
20th-century Canadian LGBT people
Canadian gay men

Jim Watson (Canadian politician)


Ditte Haue (født 6. februar 1986) er en dansk journalist. Fra maj 2019 er hun ansat som studievært på TV2 Nyhederne. Ditte Haue er cand.comm fra Roskilde Universitet, hvor hun har en kandidatgrad i journalistik og dansk litteratur. Ditte Haue har fra 2010-2015 været journalist hos DR Nyheder hovedsageligt på TV-Avisen, men også på Christiansborg-redaktionen, Radioavisen og '21 Søndag'. Hun havde ansvaret for dækningen af Kongehuset fra 2013-2015. Ditte Haue har tidligere været vært for Danmarks største skattejagt på DR1. Fra 2016 var hun ansat som vært på Aftenshowet hos Danmarks Radio. Fra 2016 var hun vært på programmet Sporløs. Fra 2015-2018 var hun i øvrigt tilknyttet DR Nyheder i forbindelse med dækninger af folketingsvalg, kommunalvalg og store begivenheder i kongehuset.

Da Ditte Haue i 2019 skiftede til TV2 Nyhederne, sagde hun om skiftet: "Jeg er oplært i nyhedsjournalistikken, og selvom jeg har været rigtigt glad for nye og spændende udfordringer på både 'Sporløs' og 'Aftenshowet', har jeg længe savnet at være en del af nyhedsdækningen.

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Journalister fra Danmark

Ditte Haue


Zamość County () is a unit of territorial administration and local government (powiat) in Lublin Voivodeship, eastern Poland. It was established on January 1, 1999, as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. Its administrative seat is the city of Zamość, although the city is not part of the county (it constitutes a separate city county). The county contains three towns: Szczebrzeszyn, which lies  west of Zamość, Zwierzyniec, which lies  south-west of Zamość, and Krasnobród,  south of Zamość.

The county covers an area of . As of 2019, its total population is 107,441, including a population of 4,991 in Szczebrzeszyn, 3,175 in Zwierzyniec, 3,091 in Krasnobród, and a rural population of 96,184.

Neighbouring counties
Apart from the city of Zamość, Zamość County is also bordered by Krasnystaw County and Chełm County to the north, Hrubieszów County to the east, Tomaszów Lubelski County to the south, and Biłgoraj County to the west.

Administrative division
The county is subdivided into 15 gminas (three urban-rural and 12 rural). These are listed in the following table, in descending order of population.

References

Land counties of Lublin Voivodeship

Zamość County


عزبة النمكية هي إحدى العزب التابعة لقرية العتوة التابعة لمركز قطور التابع لمحافظة الغربية في مصر.

قرى قطور

عزبة النمكية


Monte Gordo Portekiz'de Vila Real de Santo António belediyesine bağlı olan, 4,12 km2 yüzölçümüne sahip, 3.952 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Real de Santo António

Monte Gordo


Cenk Akyol (d. 16 Nisan 1987; Kadıköy, İstanbul), Türk basketbol antrenörü ve eski millî basketbolcu. 1.98 metre boyunda, şutör gard ve kısa forvet pozisyonlarında görev almaktaydı.

Kariyeri

İlk yılları
Cenk Akyol, voleybolcu ailesinden ötürü ilk olarak bu spora yöneldi. Zamanla basketbola geçiş yapan Cenk basketbol kariyerine 8 yaşında Efes Pilsen altyapısında başladı.

Profesyonel kariyeri
Aralık 2003'te lacivert beyazlı formayla Türkiye Basketbol Ligi'ndeki ilk maçına Pınar Karşıyaka önünde 17 yaşında çıktı. Akyol, bir sonraki sezon daha fazla süre alarak, genç yaşında kısa süreli de olsa EuroLeague tecrübesi edinme şansını yakaladı. Birçok dünya devinin radarına takılan Cenk Akyol, 2005 yazında NBA Draftı'na katıldı ve Atlanta Hawks tarafından, 2. Tur 59. Sıra'dan seçilme başarısı gösterdi. Cenk, 3 Kasım 2005'te Euroleague normal sezon birinci maçında Mediolanum Forum'da AJ Milano karşısında yaklaşık 25 dakika süre alıp 15 sayı üretti ve bu organizasyondaki kariyer rekorunu elde etti.

Dört sezon boyunca Efes Pilsen için ter döken ve iki lig şampiyonluğu, iki Türkiye Kupası ve bir Cumhurbaşkanlığı Kupası'nda pay sahibi olan Cenk Akyol 2007-08 sezonunda Murat Özyer'in çalıştırdığı Galatasaray Cafe Crown'a kiralık olarak geçti. EuroCup'ta dördüncü olup tarihi bir başarıya imza atan takımın parçalarından biri olan Cenk, Son 32 turu ikinci maçında ASVEL Basket'e karşı 17 sayı kaydetti. Akyol, 2008-09 sezonunda Ergin Ataman'ın göreve geldiği Efes Pilsen'e döndü. 10 Ocak 2009'da oynanan Antalya Büyükşehir Belediyespor maçında 6/7 üç sayı isabetiyle 22 sayı buldu ve ligdeki kariyer rekoruna ulaştı. Cenk bu sezonda lig şampiyonluğu, Türkiye Kupası ve Cumhurbaşkanlığı Kupası zaferleri gördükten sonra yaz aylarında Atlanta Hawks ile denemelere katıldı. 2009-10 sezonunda İtalya'nın SS Scandone Avellino takımına transfer olan Cenk Akyol, 23 maça çıkıp 11,8 sayı ortalaması yakaladı.

2010-11 ve 2011-12 sezonlarını Anadolu Efes'da geçiren Cenk Akyol, bir Cumhurbaşkanlığı Kupası sevinci daha yaşadı. 2011-12'de ligde 6,8 sayı ortalamasıyla oynayan Akyol, Banvit karşısındaki play-off yarı final serisinde 10,8 sayı ortalamasına kadar çıkarak takımını finale taşıyan isimlerden biri oldu.

7 Haziran 2012'de ise eski hocası Ergin Ataman'ın çalıştırdığı Galatasaray'a transfer oldu. Galatasaray ile şampiyonluk görürken, yükselttiği şut yüzdesi ile takımın Türkiye'de ve Avrupa'da önemli bir parçası oldu. 2012-2013 sezonu şampiyonluğundan sonra maç sonu röportajında, Gezi Parkı eylemlerindeki duruşu nedeniyle NTV mikrofonunu yere atması ile gündeme gelmiştir.

2014-15 sezonu başında eski takımı Anadolu Efes'e geri döndü ve 1 yıllık sözleşme imzaladı. Fakat sakatlığı nedeniyle sezon içerisinde fazla forma şansı bulamadı.

2015 yazında Beşiktaş Integral Forex ile 2+1 yıllık sözleşme imzaladı.

Antrenör
Ağustos 2021 itibarıyla ING Basketbol Süper Ligi ekiplerinden eski takımı Galatasaray NEF'te yardımcı antrenör olarak görev yapmaktadır.

İstatistikler
Cenk Akyol, 2003'ten beri forma giydiği TBL'de 250'den fazla maça çıkmış ve bu maçlarda, 1500 sayı, 500 ribaund barajını geçmiştir. EuroLeague'de toplamda 83 maça çıkmış ve maç başına 4,1 sayı, 1,6 ribaund ortalamaları ile oynamıştır. 2 sezon oynadığı Eurocup'ta ise 21 maçta 7 sayı, 1,7 ribaund ortalamaları ile oynamıştır.

Millî takım kariyeri
Kariyerinde genç millî takım ile Avrupa şampiyonluğu kazandı. Türkiye formasını A millî düzeyde ilk defa 2005 Avrupa Basketbol Şampiyonası'nda giydi ve forma giydiği iki karşılaşmada 2 sayı ortalaması yakaladı. 2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda sekiz maçta forma giydi ve turnuvayı 6.2 sayı ortalaması yakaladı.

Cenk, 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda Türkiye millî basketbol takımı ile dünya ikincisi oldu ve gümüş madalya kazandı. 2011 Avrupa Basketbol Şampiyonası'nda da millî takım forması giydi ve sahaya çıktığı 5 karşılaşmada 2.8 sayı ortalaması yakaladı. Cenk, 30 Ağustos 2014 tarihinde İspanya'da başlayan 2014 FIBA Basketbol Dünya Kupası kadrosunda Türkiye millî basketbol takımı forması giydi ve turnuvayı 5.9 sayı ortalamasıyla tamamladı.

Kişisel hayatı
Akyol, 21 Ağustos 2013 tarihinde Voleybolcu Naz Aydemir ile evlendi.

Başarılar
 Türkiye Basketbol Ligi:
 Şampiyon (3): 2003-04, 2004-05, 2008-2009, 2012-13

Kaynakça

Dış bağlantılar

 CenkAkyol.org
 TBLStat.net Oyuncu Profili

1987 doğumlular
Türk erkek basketbolcular
Anadolu Efes SK basketbolcuları
Galatasaray SK basketbolcuları
Beşiktaş JK basketbolcuları
İTÜ basketbolcuları
Atlanta Hawks seçimleri
Yaşayan insanlar
Türk gurbetçi basketbolcular
İtalya'daki gurbetçi basketbolcular
İtalya'daki Türk gurbetçiler
Kısa forvet basketbolcular
Şutör gard basketbolcular
2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası basketbolcuları

Cenk Akyol


Fødselsdagsgaven er en dansk stumfilm fra 1913 instrueret af August Blom.

Handling

Medvirkende
 Valdemar Psilander, Boldt, polyteknisk kandidat
 Jutta Lund, Enkefru Balle, pensionatsveninde
 Ebba Thomsen, Erika, fru Balles datter
 Anton Gambetta Salmson, Søderberg, fuldmægtig
 Frederik Jacobsen
 Betzy Kofoed
 Lily Frederiksen, Barnet
 Otto Lagoni

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Fødselsdagsgaven (film fra 1913)


Međunarodna likovna kolonija Breške je likovna kolonija koja se održava svake godine počam od 2000. godine, čiji je domaćin župna zajednica Breške. U sklopu Kolonije održava se večer folklora. Organizator je Hrvatsko kulturno društvo Napredak u Tuzli.
Svakog srpnja HKD Napredak - glavna podružnica Tuzla sve svoje snage i sposobnosti usmjerava na projekt Likovne kolonije na Breškama, podno brežačkih lipa.
Likovna kolonija neprekinuta trajanja postala je prepoznata u cijeloj BiH, a prepoznata je i izvan granica Bosne i Hercegovine. Afirmirala se i prerasla je u kulturni događaj koji je dio kulturnog i umjetničkog života Tuzle. Najveći dio slika ostaje u fundusu organizatora, HKD Napredak. Svake godine po završetku kolonije ostaje do tridesetak djela. Do srpnja 2017. kolonija je Tuzli ostavila preko 700 djela. Dio ostaje kao dar domaćinu, dio u KŠC Sveti Franjo, a treći dio se proda i novac za stipendiranje studenata.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook - Međunarodna likovna kolonija Breške

Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine
Breške
Manifestacije u Bosni i Hercegovini

Međunarodna likovna kolonija Breške


Bu maddede eril tanrı kavramını temsil eden, politeistik yani çok tanrıcı bir tanrı anlayışı incelenmiştir. Monoteistik yani tek tanrıcı tanrı anlayışı için Tanrı maddesine bakınız.
Eril bir ilahi varlık olarak tanrı, en azından cinsi anlamda, dişil bir ilahî varlık olan 'tanrıça'nın karşıtı olarak tanımlanabilir. Tanrıça terimi sadece dişil ilahlara verilirken, tanrı terimi dişil veya eril veya cinsiyetsiz veya monoteistik Tanrı anlayışlarının hepsinde kullanılabilir. Yani belirli olarak eril tanrıları tanımlamaz.

Genellikle birden fazla tanrı veya tanrıçanın bulunduğu dinlerde, eril olan tanrılar neredeyse her zaman daha önemli rollere sahiptir. Örnek olarak Hinduizm'in Trimurti'si (ki burada üç tanrı da tek bir tanrının farklı yönlerinin temsilidir) verilebilir; Trimurti'deki üç tanrı yani tanrının üç yönü de çoğunlukla eril olarak (Brahma, Şiva ve Vişnu) betimlenmiştir.

Yunan ve Roma panteonları Zeus veya Jüpiter tarafından yönetilirdi ki bunlar eril tanrılardı. Cermen dininde de Votan benzeri bir role sahiptir.

Eril tanrılara iktidar kavramı üzerinde verilen bu hak ve özdeşleştirme bir başka kavramda daha verilmekteydi: savaş. Panteonların yöneticileri gibi savaş ilahları da genellikle (eril) tanrılardı. Bunun bazı ünlü örnekleri: Ares/Mars ve Toutatis. Wodan da hem tanrıların kralı hem de savaş tanrısı konumundaydı. Bu konuda belirgin bir istisna Yunan'daki Athena'dır, bir tanrıça olsa da savaş ve strateji ile özdeşleştirilmiştir.

Tanrı (eril)


Nicolae Stan este un prozator și eseist român, membru al Uniunii Scriitorilor din România.

 BIOGRAFIE
Data nașterii: 2 ianuarie 1953, în localitatea Crăsani, județul Ialomița;

Profesia: profesor doctor de filozofie, prozator, eseist. A absolvit, în anul 1979, Facultatea de Filosofie a Universității București. A participat la cenaclurile formatoare din București, între anii 1978- 1982: Cenaclul de Luni, condus de Nicolae Manolescu; Cenaclul Junimea, condus de Ovid S. Crohmălniceanu;

Profesor de filosofie la Liceul de Matematică Fizică din Slobozia (1986-2008), pe care l-a absolvit și avea să-l transforme, ca director, în anii 2000, în Colegiul Național "Mihai  Viteazul". A fost consilier-șef al Inspectoratului pentru Cultură al județului Ialomița (1990-1995);Director coordonator al Direcției pentru  cultură, culte și patrimoniu cultural a  municipiului București (2009–2010); profesor titular de filosofie și logică la Colegiul Național Școala Centrală București (2008-2020). Doctor în filosofie al Universității București (2007), cu o cercetare asupra operei și vieții lui Friedrich Nietzsche, intitulată "Măștile liui Nietzsche". Este membru titular al Uniunii Scriitorilor din România, din anul 1990. Profesor doctor al Universității Ecologice București (2009- 2017);

ACTIVITĂȚI CULTURALE

A editat în Slobozia revista literar-culturală "Provincia" (1990).  A organizat Colocviile naționale de literatură de la Slobozia, între anii 1991-1995, la care au fost premiați poeți și prozatori importanți ai României (Mariana Marin, Florin Iaru, Nora Iuga, etc).  A organizat și desfășurat Colocviile naționale de antropologie și sociologie rurală de la Slobozia, cu cercetări profesionale efectuate de profesori și studenți ai Facultății de sociologie din București, conduși de prof. univ. Vintilă Mihăilescu.  A inițiat și organizat Festivalul și concursul de interpretare a liedului Ionel Perlea, din Slobozia, începând cu anul 1992.  A fost implicat decisiv în finalizarea construcției, amenajarea, destinația funcțională și conferirea titulaturii, ca instituție, a Centrului Cultural Ionel Perlea din Slobozia (1990-1992).

OPERA LITERARĂ

Debut literar: 26 martie 1981, în revista România literară, cu proza "Un taifas obișnuit", prezentat de Constantin Țoiu.

Debut editorial: "Boare de Waterloo", proze scurte, Editura Cartea românească, București, 1984.

Alte volume publicate

* "Așezarea", roman, Ed. Cartea românească, București, 1989;

* "Apă neagră", roman, Ed. Nemira, București, 1999 (reeditat în anul 2014, la editura Cartea românească și considerat de către critici cu autoritate profesională "roman total", "roman aflat în prima linie valorică a prozei post-comuniste", "roman profund, cu reglaj fin", ș.a.);

* "Analize și aplicații filosofice", Editura All, București, 1998

*"Evelyn", proze scurte, Ed.Global Lex, București, 2003;

*"Nietzsche, ermitul vesel", eseu filosofic, Ed. Economica, București, 2011;

*  "Incursiune în sfera publică românească. Modele europene", eseu filosofic, Ed. Eikon, Cluj-Napoca, 2011;

* "Ceață pe Tamisa", roman, Ed. Cartea românească, București, 2013;

* "Agonia lui Constantin", roman, Ed. Junimea, Iași, 2017;

* "Furnicarul", roman (reeditarea în forma originală propusă editurii "Cartea românească", în anul 1984, a romanului "Așezarea", 1989), Ed Junimea, Iași, 2021.

*"Oglindă spartă", roman, Editura Junimea, Iași, 2022;

*"Noduri pe frânghie", roman, Editura Junimea, Iași, 2023.

ANTOLOGII

*"Proza 21", Editura Libris Universalis, București, 2015;

*"Next UP", proză, Antologiile orașului București, 2018;

*"Don Quijote, prostituata și alte personaje", Editura Alfa, București, 1999;

*"Unsprezece prozatori din Sud", Editura Anteu, Craiova, 1999;

*"Scriitori pe calea regală", Asociația Scriitorilor din București, Editura Brumar, 2008

*"Scriitori din Ialomița" Editura Anteu, Craiova, 1999.

TRADUCERI : "Manevre potrivite pe timp de ceață", antologie cu 21 de prozatori români, Sofia, 2017.

COLABORĂRI LA REVISTE LITERARE:

A publicat texte de proză și eseuri în principalele reviste românești: România literară, Luceafărul, Viața românească, Convorbiri literare, Tomis, Familia, Apostrof, Art-Panorama, Limba română (Chișinău), SLAST  etc.

PREZENT ÎN: "Dicționarul General al Literaturii Române", editat de Academia Română, în anul 2007.Cărțile lui i-au fost recenzate de către critici literari cu recunoaștere națională, precum și în cărți de critică profesionale ca: Laurențiu Ulici, "Prima verba", 2004; Nicolae Oprea, "Nopțile de insomnie", 2005; Ion Bogdan Lefter, "Scriitori români din anii 80-90", 2001; Geo Vasile, "Proza românească între milenii", 2001; Constantin Dram, "Lumi narative", 2005, Irina Petraș "De veghe între cărți. Scriitori români contemporani, 2015 ș.a.

PREMII

. Premiul pentru proză al Asociației București a Uniunii Scriitorilor, în anul 2000, pentru romanul "Apă neagră".

. Premiul pentru proză al Concursului Național  Alexandru Odobescu, de la Călărași, pentru romanul "Apă neagră", 2000.

. Premiul pentru proză al Clubului Român de Proză București, pentru romanul "Ceață pe Tamisa", 2013.

. Premiul  Cartea Anului al Filialei București de proză București a Uniunii Scriitorilor, pentru romanul "Ceață pe Tamisa", 2014;

. Ordinul  Meritul pentru învățământ în grad de ofițer, în anul 2004, sub semnătura  Președintelui României.

. Ordinul Gheorghe Lazăr, clasa I, sub semnătura Ministrului Educației, în anul 2005.

. Diploma de excelență, acordată de Guvernul României, sub semnătura Prim- Ministrului și al Ministrului Educației, pentru performanțele obținute cu elevii în întreaga carieră didactică, 2008.

LEGĂTURI EXTERNE (selective)

Marius Miheț, România literară, 6 iulie 2018

George Neagoe, Cultura, nr. 20, 2014

Irina Petraș, Viața românească, nr. 9, 2018

Tudorel Urian, România literară, sept., 2003

Constantin Dram, Convorbiri literare, dec 2003

Nicolae Oprea, Ziua literară, 21 oct. 2002

Val Condurache, Convorbiri literare, oct. 1985

Laurențiu Ulici, România literară, 9 mai, 1985

Nicolae Stan


Žuti lokvanj (lat. Nuphar lutea), vodena trajnica iz porodice lopočevki, jedna je od dviju vrsta lokvanja koji rastu po Hrvatskoj, druga je patuljasti lokvanj (N. pumila)

Žuti lokvanj rasprostranjen je po cijeloj Europi i dijelovima sjeverne Afrike i Bliskog istoka, a staništa su mu vode stajačice, bare, močvare i jezerca sve do 1000 metara nadmorske visine.

Odlikuje se velikim kožastim listovima, koji kao i cvjetovi plutaju po površini vode, dok mu je horizontalni podanak smješten u muljevitom tlu. I sjemenke i podanak žutog lopoča su jestivi. Podanak je otrovan zbog alkaloida, koji nestaje nakon kuhanja ili pečenja. Sjemenke se mogu jesti pržene a mogu poslužiti i kao zamjena za kavu.

Izvori

Lopočevke
Flora Hrvatske
Flora Albanije
Flora Alžira
Flora Austrije
Flora Belgije
Flora Bjelorusije
Flora Estonije
Flora Francuske
Flora Grčke
Flora Irske
Flora Kazahstana
Flora Italije
Flora Latvije
Flora Litve
Flora Mađarske
Flora Nizozemske
Flora Poljske
Flora Portugala
Flora Rumunjske
Flora Rusije
Flora Sardinije
Flora Španjolske
Flora Švicarske
Flora Turske
Flora Velike Britanije
Flora Ukrajine
Flora Uzbekistana

Žuti lokvanj


Pál Bogár, (Timișoara, Rumanía, 2 de septiembre de 1927 – 17 de agosto de 2012), fue un jugador húngaro de baloncesto. Consiguió dos medallas en competiciones internacionales con Hungría.

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en sports reference

Baloncestistas de la selección de Hungría
Baloncestistas de Hungría
Nacidos en Timișoara
Fallecidos en Székesfehérvár

Pál Bogár


In ice hockey, a one-timer is a shot that occurs when a player meets a teammate's pass with an immediate slapshot, without any attempt to control the puck on their stick. An effective one timer requires precise timing on the part of both players involved, especially the shooter. This play improves the shooter's chances at scoring a goal. A wrist shot can also be done on a one-timer, though the puck is released far slower than a slapshot one-timer.

The effectiveness of the one-timer comes from three things:

 The angle from goal between the pass and the shot
 The change of direction of the puck
 The speed of the puck after the shot

Greater angle, change of direction and/or speed increases the chances of the puck going into the net.
Lesser angle, change of direction and/or speed decreases the chance of the puck going into the net.

Either way, the one-timer enjoys a greater success rate than a one-on-one shot between shooter and goalie.

The reason it is called a one timer is because the player only has one time to connect.

References

Ice hockey terminology
Ice hockey skills

fr:Tir sur réception

One timer


Adolf Glatte (* 18. Februar 1866 in Häslicht, Schlesien, heute Kostrza, Polen; † 28. Oktober 1920 in München) war ein deutscher Landschafts- und Porträtmaler des Impressionismus.

Leben und Wirken
Glatte wurde in Häslicht bei Striegau in Schlesien geboren. Nach Studium u. a. in Paris ließ er sich in München nieder, wo er in der Hirtenstraße 15 wohnte.

Das Schaffen Glattes verdankt seine stärksten Impulse dem französischen Impressionismus, mit dem er während seiner Pariser Studienzeit in Berührung kam, und ist damit dem Spätimpressionismus bzw. dem Post-Impressionismus zuzuschreiben. Er malte vor allem Landschaften aus der Umgebung von München. Nach 1933 galt er als Vertreter der von den Nationalsozialisten als "entartete Kunst" diffamierten modernen Kunst, weshalb seine Gemälde beschlagnahmt wurden. Glatte wurde auch vom Münchner Maler Ludwig von Hagn (1820–1898) beeinflusst.

In einem Artikel mit dem Titel "Ausstellungen der Münchner 'Neuen Secession' und der 'Juryfreien'" schrieb Oskar Doering:

Werke (Auswahl)
In öffentlichen Institutionen und Museen
 Evangelische Kirche, Saarburg i.L., Christus und der verlorene Sohn

Andere Werke
 Am Flussufer (1889)
 Auenlandschaft bei München-Bogenhausen (1893)
 Felsige Anhöhe bei Harburg i. B. (1896)
 Im Dachauer Moor (1896)
 Häuser im Dachauer Moos
 Landschaft mit figürlicher Staffage (1906)
 Am Gehölz (1906)
 Blühende Sommerlandschaft mit hinter Bäumen verborgenem Haus (1915)

Literatur

 Adressbuch von bildenden Künstlern der Gegenwart. 1898, S. 88.
 Deutsche Kunst. Illustrirte Zeitschrift für das gesammte deutsche Kunstschaffen. Central-Organ Deutscher Kunst- und Künstlervereine Band 1 (1896), S. 104, 115, 116
 La Nouvelle revue. 1910, S. 571.
 Uta Laxner-Gerlach: Katalog der Gemälde des 19. Jahrhunderts. Von der Heydt-Museum, 1974, S. 320.
 Hans F. Schweers: Gemälde in deutschen Museen: Katalog der in der Bundesrepublik Deutschland ausgestellten Werke. Band 1, K. G. Saur, München 1981, S. 333.
 Hans F. Schweers: Gemälde in deutschen Museen: Katalog der ausgestellten und depotgelagerten Werke. Band 2, K. G. Saur, München 1994, S. 641.
 Paul Pfisterer, Claire Pfisterer: Signaturenlexikon. De Gruyter, Berlin 1999, S. 240 (G 393: books.google.de).
  (Glandorf–Goepfart. books.google.de).
 Dictionnaire critique et documentaire des peintres, sculpteurs, dessinateurs et graveurs de tous les temps et de tous les pays. Auflage ?, Touttain, Band 5, S. ?.
 Nassauische Annalen. Jahrbuch des Vereins für Nassauische Altertumskunde und Geschichtsforschung. Band 116, 2005, S. 473.
 Christiane Pignon-Feller: Architecture protestante: Moselle, XVIIe-XXe siècle. Éd. Serpenoise, 2006, S. 78, 207.

Weblinks

Einzelnachweise

Landschaftsmaler
Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1866
Gestorben 1920
Mann

Adolf Glatte


منتخب تركيا لكرة القدم يمثل سيدات تركيا في كرة القدم النسائية الدولية. تم تأسيس الفريق في عام 1995، والتنافس في التأهيل لبطولة كأس الأمم الأوروبية للسيدات وتأهل الاتحاد الأوروبي لكأس العالم للسيدات فيفا.

معرض صور

مراجع

منتخب تركيا الوطني لكرة القدم للنساء
منتخبات كرة قدم أوروبية للسيدات

منتخب تركيا لكرة القدم للسيدات


ملعب الأولمبيكو ، هو ملعب كرة قدم يقع في العاصمة الإيطالية روما، وهو أكبر وأهم المنشئات الرياضية بالعاصمة حيث يستع لحضور 72,698 ألف متفرج. بدأ إنشاء الملعب سنة 1928 وافتتح في عام 1937، وهو من تصميم المعماري الإيطالي أنيبال فيتيلوزي. ويقع الإستاد ضمن مجمع الـ«فورو إيتاليكو» الرياضي شمال العاصمة الإيطالية وهو ملك اللجنة الأولمبية الوطنية الإيطالية، وهو مخصص بشكلٍ رئيسي لكرة القدم. يعتبر الملعب مقراً لناديي لاتسيو وروما اللذان يخوضان غمار منافسات دوري الدرجة الأولى الإيطالية لكرة القدم، ويخاض عليه سنوياً نهائي كأس إيطاليا. كذلك استضاف الملعب العديد من المنافسات منها؛ الألعاب الأولمبية الصيفية 1960 والتي احتضنتها العاصمة روما، وبطولة بطولة العالم لألعاب القوى 1987، ومنافسات بطولة أمم أوروبا لكرة القدم 1968 من ضمنها المباراة النهائية. تم إعادة بناء الملعب في عام 1990 ليكون أحد الملاعب المستضيفة لكأس العالم 1990 حيث لعبت عليه المباراة النهائية. يحمل الملعب حالياً تصنيف «ملعب خمس نجوم» من قبل الاتحاد الأوروبي لكرة القدم وقد استضاف أربع نهائيات لدوري أبطال أوروبا كان آخرها عام 2009.

بعيداً عن كرة القدم يتم استخدام الإستاد من قبل المنتخب الإيطالي الوطني للرغبي وهو أيضاً مقر للفريق الإيطالي لألعاب القوى، كما يستضيف أحياناً العديد من الحفلات والأحداث المختلفة.

سعة وأقسام الملعب

يتسع الملعب حالياً لـ72698 متفرج يتوزعون على أقسامه حسب الشكل التالي:
 تريبيونا مونتي ماريو – 16555
 تريبيونا تيفير – 16397
 ديستينتو سود أفيست – 5747
 ديستانتو سود إيست – 5637
 ديستانتو نورد أوفيست – 5769
 ديستينتو نورد إيست – 5597
 كورفا سود – 8486
 كورفا نورد - 8520

متوسط الحضور
متوسط الحضور في موسم المباريات الدوري الذي عقد في الاستاد الاولمبي لاتسيو وروما.

مصادر

تأسيسات سنة 1937 في إيطاليا
صناديق تصفح منافسات اليويفا
مبان ومنشآت اكتملت في 1953
ملاعب ألعاب القوى (المضمار والميدان) في إيطاليا
ملاعب ألعاب قوى أولمبية
ملاعب أولمبية
ملاعب اتحاد الرغبي في إيطاليا
ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1960
ملاعب الدوري الإيطالي
ملاعب بطولة أمم أوروبا 1968
ملاعب بطولة أمم أوروبا 1980
ملاعب بطولة أمم أوروبا 2020
ملاعب رياضية اكتملت في 1937
ملاعب رياضية في روما
ملاعب كأس العالم 1990
أ
ملاعب نهائيات دوري أبطال أوروبا
نادي روما
نادي لاتسيو

ملعب أولمبيكو


Amphion () ist eine Figur der griechischen Mythologie.

Er ist ein Sohn des Hyperasios (oder Hippasos) und der Hypso. Er stammt aus Pellene in Achaia und nimmt mit seinem Bruder Asterios an der Fahrt der Argonauten teil.

Literatur

Weblinks
 Amphion im Greek Myth Index (englisch)

Einzelnachweise

Person der griechischen Mythologie

Amphion (Sohn des Hyperasios)


තේ නිෂ්පාදනය, ශ්‍රී ලංකාවට(අතීතයේ සිලෝන් නමින් හැඳින් වූ) විදේශ විනිමය ලබා දෙන ප්‍රධාන ම මූලාශ්‍රයක් වන අතර, 2013 වර්ෂයේ දී ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකයට ඇ.ඩො. බිලියන 1.5 කට අධික ප්‍රමාණයක් සපයමින් දළ දේශීය නිෂ්පාදනය 2% කින් වර්ධනය කිරීමට දායක වී තිබේ. එමඟින් මිලියනයකට අධික පිරිසකට සෘජු හා වක්‍ර රැකියා සපයා දී ඇති අතර, 1995 වන විට තේ වගා බිම් සහ වතුවල සෘජු රැකියා 215,338ක් උත්පාදනය කර තිබුණි. එයට අමතර ව කුඩා වතු හිමියන් යටතේ කෙරෙන තේ වගාව දහස් ගණනකට රැකියා අවස්ථා සපයන අතර ම පවුල් දස දහසකට අධික පිරිසකගේ ප්‍රධාන ම ජීවන වෘත්තිය බවට පත්ව තිබේ. ශ්‍රී ලංකාව ලෝකයේ සිව්වන විශාලත ම තේ නිෂ්පාදකයා වේ. 1995 දී ලංකාව ලෝක නිෂ්පාදනයෙන් 23%ක් හිමි කර ගනිමින් ලොව ප්‍රමුඛත ම තේ අපනයනකරුවා (නිෂ්පාදකයාට වඩා) බවට පත් වූ අතර වර්තමානයේ එම තැන හිමිකරගෙන සිටිනුයේ කෙන්යාව යි. 2013 වසරේ දී කිලෝ ග්‍රෑම් මිලියන 340ක ඉහළ ම නිෂ්පාදනය වාර්තා වූ අතර, 2014 දී එය කිලෝ ග්‍රෑම් මිලියන 338ක් දක්වා සුළු අඩුවීමකට ලක් ව තිබේ.

ලංකාවේ මධ්‍යම කඳුකරයේ පවත්නා ආර්ද්‍රතාව, සිසිල් උෂ්ණත්වය, සහ වර්ෂාපතනය උසස් තත්ත්වයේ තේ නිෂ්පාදනයට අවශ්‍ය හිතකර දේශගුණය සපයයි. අනෙක් අතට, මාතර, ගාල්ල, රත්නපුර වැනි ප්‍රදේශවල පවතින ඉහළ උෂ්ණත්වය සහ ඉහළ වර්ෂාපතනය යටතේ නිෂ්පාදනය කෙරෙන තේවල ඉහළ කහට රසයක් පවතී. පහළ උන්නතාංශ ප්‍රදේශවල තේ ශාකය, තමන් විසින් ම නිෂ්පාදනය කර ගන්නා ජෛව ස්කන්ධ ප්‍රමාණය සාපේක්ෂ ව වැඩි ය.

ලූල්කන්දර වතුයාය

1852 ලංකාවට පැමිණි බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික තේ වැවිලිකරුවකු වන ජේම්ස් ටේලර් විසින් 1867 දී ශ්‍රී ලංකාවට තේ කර්මාන්තය හඳුන්වා දෙන ලදී. 1970 සිට කුඩා වතු හිමියන් යටතේ තේ වගා කිරීම ජනප්‍රිය වී තිබේ.

වාණිජ නිෂ්පාදනයක් ලෙස වර්ධනය වීම සහ එහි ඉතිහාසය.

1880 වන විට ලංකාවේ තේ නිෂ්පාදනය ශීඝ්‍ර ලෙස ඉහළ ගිය අතර 1888 වන විට කෝපි වගා කර තිබූ බිම් ප්‍රමාණය අබිබවමින් 1899 වන විට ආසන්න වශයෙන් අක්කර 400,000(ව.කි.මී.1,619)ක තේ වගා කර තිබුණි. චාල්ස් හෙන්රි ද සොයිසා, මුල් කාලයේ තේ නිෂ්පාදනය සඳහා යොමු වූ එක ම ලාංකිකයා බවට පත් විය. එකල කෝපි වගාවේ කේන්ද්‍රස්ථානය ලෙස පැවති නුවරට ආසන්න පොයිස්ටන් (Poyston) වැනි වතු යායන් 1880 දී මෙරටට පැමිණි හෙන්රි රැන්ඩොල්ෆ් ට්‍රැෆෝර්ඩ්

වැනි පුද්ගලයන් විසින් මිලට ගන්නා ලදී. ලංකාවේ තේ වගාවේ පුරෝගාමියෙකු ලෙස සැලකෙන ඔහුට කෝපි වගාව ගැන පැවතියේ සුළු දැනුමක් වුව ද තේ වගාව ගැන සැලකිය යුතු දැනුමක් පැවතුණි.  1883 වන විට ඔහු ඒ වන විට තේ වගාවට මාරු වෙමින් පැවති බෙහෝ වතුවල නේවාසික කළමණාකරු බවට පත් විය. 1880 අග භාගය වන විට ලංකාවේ පැවති කෝපි වතු සියල්ල ම පාහේ තේ වගා බිම් බවට පරිවර්තනය වී තිබුණි. ඒ හා සමාන ම වේගයකින්, පැවති ඉල්ලුම හමුවේ කෝපි ගබඩා තේ කර්මාන්තශාලා බවට පත් විය. 1877 සැමුවෙල් ක්ලේලන්ඩ් ඩේවිඩ්සන්ගේ 'සිරොක්කෝ'(Sirocco)නමැති තේ වියළනය, 1880 ජෝන් වෝල්කර් සහ සමාගම මගින් නිෂ්පාදනය කළ තේ රෝල් කිරීමේ යන්ත්‍රය වැනි වාණිජ තේ වගාව යථාර්ථයක් බවට පත් කළ අත්‍යවශ්‍ය මෙවලම් හේතුවෙන් 1880 වන විට තේ නිෂ්පාදන තාක්ෂණය ශීඝ්‍ර ලෙස වර්ධනය වන්නට විය. මෙම වාණිජ නිෂ්පාදන යථාර්ථය, 1884 දී නුවරඑළිය ෆෙයරිලන්ඩ් වතුයායේ( Pedro)මධ්‍යම තේ කර්මාන්තශාලාව ඉදි කිරීමත් සමඟ තවදුරටත් තහවුරු විය. ලංකාවේ තේ නිෂ්පාදනය වර්ධනය වීමත් සමඟ එංගලන්තය විසින් නව කර්මාන්තශාලා ඉදි කිරීමත් යාන්ත්‍රික නවෝත්පාදන ක්‍රම හඳුන්වාදීමත් සිදු කෙරිණි. ලින්ක්ෂයර්හි ගෙන්ස්බර්ග් ප්‍රදේශයේ මාෂල්, පුත්‍රයෝ සහ සමාගම, බර්මිංහැම්හි ටැංගීස් යන්ත්‍ර සමාගම සහ බෙල්ෆාස්ට්හි ඩේවිඩ්සන් සහ සමාගම වැනි සමාගම් එදා සිට අද දක්වා කර්මාන්තශාලාවලට අවශ්‍ය යන්ත්‍රෝපකරණ සැපයීම සිදු කරති.

වගාව සහ සැකසීම

ශ්‍රී ලංකාවේ භූමි ප්‍රමාණයෙන් දළ වශයෙන් 4%ක් පමණ, එනම් හෙක්ටයාර 188,175 (වර්ග සැතපුම් 727) කට වඩා ප්‍රමාණයක් පුරා තේ වගාව පැතිර පවතී. මීටර 2100 (අඩි 6, 890)ට වැඩි උන්නතාංශ ප්‍රදේශවල බෝගය සරුවට වැඩෙන අතර ශාකවලට වසරකට සෙ.මී. 100-125 (අඟල් 39-40)ත් අතර වර්ෂාපතනයක් අවශ්‍ය වේ. සාමාන්‍යයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ තේ පඳුරු රෝපණය කිරීම සිදු කරනුයේ සමෝච්ඡ රේඛා සමායෝජනය කරමින් "සමෝච්ඡ රෝපණ" ක්‍රමයට අනුකූලව ය. වාණිජ නිෂ්පාදනයන් සඳහා තේ පඳුරුවල කඳෙහි සහ පැති අතුවල හටගන්නා දළු සහ ළපටි කොළ යොදා ගනී. සාමාන්‍යයෙන් සිදු කෙරෙනුයේ අපේක්ෂිත රසය සහ සුවඳ ඇති අග්‍රස්ථ කොළ දෙක සහ ඉහළ අංකුරය නෙළා ගනු ලැබීම යි. ශ්‍රී ලංකාව, තේ දළු නෙළීමට යාන්ත්‍රික තාක්ෂණයට වඩා මිනිස් ශ්‍රමය යොදාගන්නා රටවල් කිහිපයෙන් එකකි. යන්ත්‍ර භාවිතා කළේ නම් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයෙන් මේරූ කොළ  සහ අතු රිකිලි මිශ්‍රවීම නිසා තේවල රසයට වඩා ප්‍රමාණය ඉහළ දැමීමක් පමණක් සිදු වනු ඇත. අත්දැකීමත් සමඟ ම දළු නෙළන්නියන් විසින් වේගයෙන් දළු නෙළීමේ හැකියාව වර්ධනය කරගන්නා අතර, කිලෝ 15-20 (රාත්තල් 33-44)ත් අතර දෛනික ඉලක්කය සපුරා බර කිරා මැනීමෙන් අනතුරු ව ළඟ ම පිහිටි තේ කර්මාන්තශාලාව වෙත ඒවා රැගෙන යනු ලැබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ තේ වගාව සඳහා නිරන්තර පෝෂණය සහ අවධානය අත්‍යවශ්‍ය වේ. එසේ ම ක්‍රමානුකූල ව පොහොර යෙදීම මගින් පස සරුවට තබාගැනීම තේ සැකසුම් ක්‍රියාවලියේ වැදගත් ම අංගයකි. පාර්ශ්වික වර්ධනය දිරිගැන්වීම උදෙසා නොමේරූ පැළෑටි විශේෂ පිහියක ආධාරයෙන් බිම් මට්ටමේ සිට සෙ.මී. 10-15 අතර උසකින් නිරන්තර කප්පාදුවකට ලක් කරනු ලබයි. නිෂ්පාදිත තේවල ගුණාත්මකභාවය සහ වටිනාකම උ‍දෙසා ශ්‍රී ලංකාවේ තේ වතුවල පවත්නා තේ කර්මාන්තශාලා තීරණාත්මක සාධකයක් ලෙස බලපායි. තේ දළු නෙළා ගැනීමෙන් අනතුරුව,ඉහළ අධීක්ෂණය යටතේ බර මැනීම සඳහා එකතු කිරීමේ මඩු වෙත ඉතා ඉක්මනින් ගෙන ගොස් ඉන් පසු කර්මාන්තශාලාව වෙත ගෙන යනු ලබයි. සාමාන්‍යයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ තේ කර්මාන්තශාලාවක් යනු තේ දළු නෙළීම සහ සැකසීම අතර පිරිවැය අවම කිරීමේ අරමුණින් තේ වතු යායේ ම ගොඩ නගන ලද බහු ගබඩා ගොඩනැගිල්ලකි.  තේ දළු, කර්මාන්තශාලාවේ ඉහළ මහළට ගෙන ගොස් ද්‍රෝණියක් වැනි තැනක අතුරන අතර දළුවල අමතර බර ඉවත් කිරිමට වියළීම නැමැති ක්‍රියාවලියට යොමු කරයි. වරක් වියළන ලද දළු පෙරළීමට, ඇඹරීමට සහ වෙන් කිරීමට ලක් කරන අතර මෙය විශේෂ‍යෙන් ම කළු තේ නිෂ්පාදනය සඳහා, කොළවල ඇති එන්සයිම, වාතයේ පවත්නා ඔක්සිජන් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කිරීමට උත්ප්‍රේරකයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

තේ දළු නෙලන කාන්තාවන්

තේ දළු පිත්තල හෝ ලී අල්ලු ස‍වි කළ කවාකාර මේස මත පෙරළීමට ලක් කර ඊට ඉහළින් ඇති විවෘත සිලින්ඩරයකට දමනු ලබයි. පෙරළීම අවසන් කළ පසු හාත්පස පැතිරුණු උණුසුම සහ ආර්ද්‍රතාව සමඟ ඔක්සීකරණය ආරම්භ කිරීමට තේ දළු කොටස් මේසයක් මත අතුරණු ලැබේ. අවසන් නිෂ්පාදනයේ ගුණාත්මකභාවය, උෂ්ණත්වය සහ ආර්ද්‍රතාව පාලනය සහ ඔක්සීකරණය කෙරෙන කාල සීමාව ආදිය වෙත යොමු කෙරෙන  ඉතා දැඩි අවධානය සහ අත්‍යන්ත සොයා බැලීම සමඟ බැඳී පවතී. ඔක්සීකරණය අවසන්වීමත් සමඟ කොළ පැහැයෙන් පැවති තේ දළුවල පැහැය දිලිසෙන තඹ පැහැයකට හැරේ. වරක් ඔක්සීකරණය කළ දළු අතුරු රසායනික ප්‍රතික්‍රියා වළක්වා ගැනීමේ අරමුණින් එන්සයිමවල ස්වභාවික ලක්ෂණ වෙනස් කිරීමට, තැවීමට ලක් වූ දළු රත් වූ කුටීරයකට ඇතුළු කරනු ලබයි. මෙම රත් කිරීමේ ක්‍රියාවලිය තේ දළුවල රසයට ද බලපායි. නැවතත් උෂ්ණත්වය පාලනය කිරීම අවසන් ගුණාත්මකභාවය තීරණය කරන ප්‍රධාන සාධකයක් වන අතර ම අවසානයේ දී තේ දළු දැඩි බවකින් සහ අඳුරු පැහැයකින් දිස්වේ.

තේ වියළීම

තේ දළු වර්ග කිරීම ( ශ්‍රී ලංකාවේ නම් ප්‍රමාණය අනුව) දැලක් ආධාරයෙන් හැලීමට ලක් කර හැඩය සහ ප්‍රමාණය අනුව විවිධ කාණ්ඩවලට වෙන් කිරීම මගින් සිදු කරයි. නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියේ කිසිදු අවස්ථාවක කෘත්‍රිම කල් තබා ගැනීමේ ද්‍රව්‍ය එක් නොකරන අතර, සම්මත ගුණාත්මකභාවයට අනුකූල නොවන සියලු ම තත්ත්වවල තේ, එහි ප්‍රමාණය සහ වටිනාකම නොසලකා ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබේ. අවසාන වශයෙන් බර කිරන ලද තේ, තේ ගෝනි සහ කඩදාසි මලුවලට අසුරා සියුම් පරීක්ෂාවකට ලක් කරනු ලබයි. ඉන් අනතුරු ව දේශීය වෙළඳපොළට සහ තේ තැරැව්කාර සමාගම්වලට ප්‍රවාහනය කරනු ලබයි. අපනයන අවධියේ දී ශ්‍රී ලංකා තේ මණ්ඩලය මගින් සෑම නැව් තොගයක ම සාම්පල පරීක්ෂාවකට ලක් කර අවසානයේ නැව් මගින් ලොව පුරා බෙදා හරිනු ලබයි.

වගා ප්‍රදේශ

ප්‍රධාන තේ වගා ප්‍රදේශ ලෙස, මධ්‍යම පළාතේ මහනුවර සහ නුවරඑළිය, ඌව පළාතේ බදුල්ල, බණ්ඩාරවෙල සහ හපුතලේ, දකුණු පළාතේ ගාල්ල, මාතර, මුල්කිරිගල සහ සබරගමුව පළාතේ රත්නපුර සහ කෑගල්ල ප්‍රදේශ හඳුනාගත හැකි ය.

නිෂ්පාදන

ලංකා කළු තේ

ලංකා කළු තේ යනු ශ්‍රී ලංකාවට ම විශේෂිත වූ තේ වර්ගයන්ගෙන් එකකි. එහි ඇත්තේ පැඟිරි රසය සිහි ගන්වන ප්‍රසන්න සුවඳකි. මෙය කලවම් කර හෝ නොකර භාවිතා කරන අතර උන්නතාංශය සහ රසය අනුව වෙනස් වන වතු රාශියක වගා කරනු ලබයි.

ලංකා හරිත තේ

ලංකා හරිත තේ ප්‍රධාන වශයෙන් ම නිෂ්පාදනය කරනුයේ ඇසමීස් (Assamese)තේ ගබඩාවේ ය. ඌව පළාතේ ඉදල්ගස්හින්න ප්‍රදේශයේ මේවා වගා කරනු ලැබේ. ලංකා හරිත තේ සම්පූර්ණ දලුව ලෙසින් ම පවතින අතර ඇසමීස් බීජ ගබඩාවේ නිපදවන මේවා තියුණු කහට රසයකින්, මෝල්ටීයතාවයෙන් සහ පෝෂ්‍යදායී ගුණයෙන් යුක්ත ය.

ලංකා සුදු තේ

'රිදී ඉඟි' නමින් ද හඳුන්වන ලංකා සුදු තේ මිල අධික වන අතර කිලෝ ග්‍රෑමයක මිල අනෙකුත් තේ වර්ගවලට සාපේක්ෂ ව සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයකින් ඉහළ අගයක් ගනී. ශ්‍රීපාද කන්ද අසබඩ, මීටර 2,200- 2,500(අඩි 7,218- 8,202) අතර නුවරඑළිය ප්‍රදේශයේ මේවා පළමුව වගා කෙරුණි. තේ වගා කිරීම, අස්වැන්න නෙළීම, පෙරළීම මිනිස් ශ්‍රමය භාවිතයෙන් ම සිදු වන අතර හිරු එළියෙන් වියළීම සිදු කරයි. එහි ඉතා රසවත් පයින් සහ මීපැණි සාරය පිරි සියුම් දියරයක් සහ රන්වන් හා තඹ පැහැය මුසු ශ්‍රාවයක් පවතී. පිරිසුදු සුදු තේ ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ ගාල්ලට ආසන්න හඳුනුගොඩ වතු යායේ ද වගා කෙරේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි තේ ඇසුරුමක්

අන්තර්ජාතික වෙළඳපොළ සහ මිල

ශ්‍රී ලංකාවේ තේ කර්මාන්තය 2000 දශකය දක්වා අඛණ්ඩ සාර්ථකත්වයක් අත් කර ගත්තේ ය. 2001 වසරේ තේ අපනයනයේ යෙදෙන සෑම ප්‍රධාන රටක ම තේ මිල පහළ වැටුණ ද ශ්‍රී ලංකාවට, 2000 වසරේ කිලෝ ග්‍රෑම් මිලියන 288 (රාත්තල් මිලියන 634.93) සමඟ සසඳන විට 2001 දී  කිලෝ ග්‍රෑම් මිලියන 294 (රාත්තල් මිලියන 648.16)ක වාර්තාගත ආදායමක් ලබා ගනිමින් තවදුරටත් ලෝක අපනයනයේ ප්‍රමුඛයා ලෙස රැඳී සිටීමට හැකි විය. 2001 වසරේ ලෝක තේ නිෂ්පාදනය ටොන් මිලියන 3.022( ටොන් මිලියන 3.331 අඩු)දක්වා වර්ධනය වූ නමුත් ශ්‍රී ලංකාවේ පෙර වසරේ පැවති ඩොලර් මිලියන 595ක අපනයනය ඩොලර් මිලියන 658 දක්වා වර්ධනය වී තිබේ. කෙසේ වෙතත් වර්තමානය වන විට ශ්‍රී ලංකාව ලෝකයේ විශාල ම අපනයනකරුවා ලෙස රැඳී සිටිය ද සමස්ත නිෂ්පාදනයෙන් ඉන්දියාව සහ චීනයට වඩා පසු පසින් සිටී.

ශ්‍රී ලංකාවේ තේ නිෂ්පාදනය


Azeta (denumită și azetină) este un compus heterociclic tetraciclic, nesaturat, cu azot, cu formula chimică C3H3N. Este omologul superior al azirinei și analogul nesaturat al azetidinei.

Note

Vezi și
 Oxetă
 Tietă
 Ciclobutadienă

Compuși heterociclici cu azot

Azetă