Sahabi veya çoğulu Sahabe, Ashab (), bir İslam terimi. İslam peygamberi Muhammed'i görmüş, onunla konuşmuş, arkadaşlık etmiş ve ona inanmış Müslümanlara verilen isimdir. İslam literatüründe bir saygı ifadesi olarak Eshâb-ı Kirâm (Yüce/soylu sahabiler) şeklinde anılırlar. Muhammed öldüğü vakit, sayıları 124 binden fazla idi.

Bu anlayışın tüm İslam toplumlarında paylaşılmadığını, Şiî-Alevî topluluklarında Sünnilik'teki gibi mutlak saygı gören bir sahabi anlayışı bulunmadığını kaydetmek gerekir; örneğin ilk dört halife ve Muaviye gibi Sünnilik'te saygı gören ve hatta kutsanan bazı kişiler Ehli beytin haklarını gasp eden ve onlara zulmeden kişiler olarak görülürler ve Şiî-Alevî topluluklarda nefret (teberra) ile anılırlar. Bu duygu; Ali ile savaşan Aişe binti Ebubekir, Zübeyr bin Avvam, Talha bin Ubeydullah, Muaviye bin Ebu Süfyan, Amr bin As için de geçerlidir.

Köken bilimi
Sahabe veya ashab Arapça kökenli bir sözcük olup, "yoldaşlar, arkadaşlar" anlamındadır. Sahib () ve Sahabi kelimelerinin çoğuludur.

İslam tarihçileri ve referans kaynaklarına göre Muhammed'in çevresindeki inanmış (Müslüman) insanlara sahabe denir. Bu kişiler Muhammed ile birlikte yaşamış ve onu görmüş kişilerdir. İlk sahabe; kadınlardan Hatice, erkeklerden ise Sünnilere göre Ebu Bekir, Şiilere göre ise Ali'dir.

Sahabenin önemli bölümünü, Mekke'de İslam'ı kabul eden ve daha sonra Medine'ye göç eden Muhacirler ve Hicret eden Mekkelilere kucak açan Ensar'dan oluşturur.

Sahabinin Tanımı
Hadis alimlerinden İbn Hacer'in sahabi tanımı şu şekildedir: "Sahabi, mü'min olarak Hz. Peygamber ile karşılaşan ve imanla vefat eden kimsedir."

Fıkıh alimleri ise Allah Rasulü'nü uzun süre gören kişilere sahabi deneceğini savunmuşlardır.

Sahabe hakkında hadisler
İnanca göre insanların en hayırlıları sahabeler, sonra tabiin ve sonra diğerleri gelir.

Sahabenin üstünlükleriyle ilgili hadislerden bazıları;

 "Kıyâmet günü ashâbımdan her biri, kabirlerinden kalkarken, vefât ettiği memleketin bütün müminlerinin önlerine düşerek ve onlara nûr ve ışık saçarak Arafat meydanına götürür" (Tirmizî)
 "Peygamberlere söven öldürülür ve Ashabıma söven dövülür" (Taberânî ve Münâvî)
 "Beni gören ve beni görenleri gören bir müslümanı Cehennem ateşi yakmaz" (Münâvî ve Tirmizî)
 "Ashabıma sövmeyiniz! Ashabımdan sonra gelenlerden bir kimse, dağ kadar altın sadaka verse, Ashabımdan birinin bir avuç arpa vererek kazandığı sevaba veya yarısına kavuşamaz."
 "Ashabım gökteki yıldızlar gibidir. Herhangi birisine uyarsanız, hidayete kavuşursunuz" (Münâvî ve Beyhakî)
 "Ashabımın kusurları, yanlış hareketleri olacaktır. Allahü Teâlâ, onları bana bağışlıyacak, kusurlarını bağışlayacaktır." (Celâleddîn-i Süyûtî/Câmi'ussagîr)
 "Allahü Teâlâ bütün insanlar arasından beni seçti. Bütün üstünlükleri ve iyilikleri ihsan eyledi ve benim için ashab ayırdı, seçti. Ashabım arasından benim için akraba ve yardımcılar seçip ayırdı. Bir kimse, benim için, benim Peygamberliğim için, bunları sever ve sayarsa, Allahü Teâlâ da, onu Cehennemden korur. Bir kimse, benim hâtırımı düşünmeyerek, Ashabımı sevmez, onlara dil uzatır, incitirse, Allahü Teâlâ da, onu Cehennem azabı ile yakar, sızlatır" (İbni Hacer-i Mekkî/Savâık-ul-muhrika)

Bazı ünlü sahabeler

 Ebu Bekir
 Ömer bin Hattab
 Osman bin Affan
 Ali bin Ebu Talib
 Hatice bint Hüveylid
 Aişe bint Ebu Bekir
 Zübeyr bin Avvam
 Talha bin Ubeydullah
 Abdurrahman bin Avf
 Sa´d bin Ebi Vakkas
 Muaviye bin Ebu Süfyan
 Ebu Ubeyde bin Cerrah
 Said bin Zeyd
 Kays bin Sa'd
 Abbad bin Bisr
 Abbas bin Abdülmuttalip
 Abbas bin Mirdas bin Ebi Amir
 Abbad bin Kays
 Abbas bin Ubade bin Nadle
 Abdullah bin Abbas

 Abdullah bin Abdullah bin Übey
 Abdullah bin Amr ibni´l-As
 Abdullah bin Amr bin Haram
 Abdullah bin Atik
 Bilal-i Habeşi
 Erkam bin Ebü'l Erkam
 Ebuzer el-Gifari
 Mus'ab bin Umeyr
 Salmân-ı Fârisî
 Enes bin Malik
 Ebu Hureyre
 Ebu Tufayl
 Ebu Huzeyfe bin Utbe
 İkrime bin Ebu Cehil
 Halid bin Velid
 Ebu Eyyûb el-Ensarî

Ayrıca bakınız
 Tâbiîn
 Tebeu't Tâbiîn
 Hulefâ-i Râşidîn
 Aşere-i Mübeşşere

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sahabelerin Hayatı

Sahabe


Tøyen Station (Tøyen stasjon) er en metrostation i Fellestunnelen på T-banen i Oslo. Stationen er den sidste i den østlige ende af tunnelen fra Majorstuen, der betjenes af alle seks T-banelinjer. Den har tre perroner, en for østgående, en for vestgående tog og et for vestgående tog fra Grorudbanen og T-baneringen. Desuden er der et spor fra Grorudbanen mod hovedperronen, der var i brug de første år, men som nu benyttes til henstilling af arbejdskøretøjer.

Stationen, der ligger i kvarteret Tøyen, blev åbnet i 1966 som en del af det nye T-banenet i det østlige Oslo. Over stationen ligger der et indkøbscenter. Stationen er desuden den, der ligger nærmest Munchmuseet, Botanisk hage (Tøyenhagen) og Tøyenbadet.

Der er også en Tøyen Station på Gjøvikbanen, ca. 1.400 meter nordøst for T-banestationen.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1966

Tøyen Station (T-bane)


An Earina autumnalis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Georg Adam Forster, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joseph Dalton Hooker. An Earina autumnalis in nahilalakip ha genus nga Earina, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Earina

Earina autumnalis


(7532) Pelhřimov, denumire internațională (7532) Pelhrimov, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7532 Pelhřimov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,63 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 16,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

7532 Pelhřimov


Mostarski sajam odnosno Međunarodni sajam gospodarstva Mostar je najveća i najuspješnija sajamska izložba u Bosni i Hercegovini. Dio je Asocijacije sajmova jugoistočne Europe.

Održava se od 1997. godine, a od 2001. organizira ga tvrtka Mostarski sajam d.o.o. Sajam se održava na prostoru Slobodne zone Hercegovina u Rodoču, južno od Mostara na oko 30.000 m2 otvorenog i zatvorenog izložbenog prostora. Do 2009. godine u sklopu sajma gospodarstva bile su organizirane dvije podsajamske manifestacije Sajam vina i vinogradarske opreme te Međunarodni dani turizma. Nakon toga ove dvije manifestacije objedinjene su u Sajam turizma. Obično se održava u travnju, a posjeti ga oko 50.000 posjetitelja.

Trenutačna direktorica sajma je Dalfina Bošnjak koja ovu dužnost obavlja od 2003. godine.

Zemlje partneri

(popis nepotpun)

 2003. -  Srbija i Crna Gora
 2004. -
 2005. -
 2006. -  Mađarska
 2007. -  Austrija
 2008. -  Slovačka
 2009. -  Hrvatska
 2010. -  Srbija
 2011. -  Italija
 2012. -  Hrvatska
 2013. -  Europska unija
 2014. - bez zemlje partnera
 2015. -  Tajvan
 2016. -  Turska
 2017. -  Hrvatska
 2018. -  Srbija
 2019. -  Kina
 2020. -  Mađarska (otkazano zbog pandemije koronavirusa)
 2021. - otkazano zbog pandemije koronavirusa
 2022. -  Mađarska
 2023. -  Izrael

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene stranice Međunarodnog sajma gospodarstva

Gospodarstvo Bosne i Hercegovine
Sajmovi
Mostar
Manifestacije u Bosni i Hercegovini

Mostarski sajam


Culen oder Čulen bezeichnet:

 Martin Čulen (1823–1894), slowakischer Pädagoge und Mathematiker
 Monica Culen, österreichische Geschäftsführerin
 Culen (Schottland) (??–971), schottischer König

Culen


الإقلاع المعزز بالوقود النفاث أو «جاتو» (إنجليزية: Jet-fuel Assisted Take Off) كما يسمى أحيانا الإقلاع المعزز بالصواريخ «راتو» (إنجليزية: Rocket-Assisted Take Off)، هو نظام يساعد الطائرات المحملة بأكثر من قدرتها على الإقلاع بواسطة إضافة صواريخ صغيرة تعطي قوة دفع أكبر.

التجارب الأولى
بدأت في ألمانيا أولى التجارب لدفع الطائرات الشراعية بواسطة الصواريخ خلال العشرينات، ولكن كان سلاح الجو الملكي هو أول من ادخل نظما عملية للإطلاق المعزز بالوقود النفاث خلال الحرب العالمية الثانية. استخدم البريطانيون صواريخ كبيرة نسبية ذات وقود صلب لإطلاق الطائرات (مثل: الهوكر هوريكين) من على متن بعض السفن التجارية والتي استخدمت لحماية القوافل التجارية من طائرات الاستطلاع الألمانية. بعد الإطلاق، تلقي الطائرة بالصواريخ في المياه حيث تغرق. بعد أداء المهمة كان من المفترض أن يحاول الطيار أن يهرب بطائرته إلى أي أراضي حليفة أو إن لم يستطع يقفز من الطائرة على أمل أن يتم التقاطه بواسطة إحدى السفن الحليفة. تم استخدام هذا النظام 8 مرات فقط خلال الحرب.

استخدم سلاح الجو الألماني هذا النظام لمساعدة بعض القاذفات الصغيرة. كما استخدم في إحدى الطائرات الشراعية العملاقة في عام 1940 خلال الإعداد غزو بريطانيا كما استخدمت في الجبهة الروسية في دفع قاذفات قنابل صغيرة والتي كانت حمولتها تتطلب ممرات طويلة للإقلاع، كان هذا مهما جدا خصوصا مع قرب نهاية الحرب نظرا لقصر ممرات الطائرات المتاحة نتيجة لقصف الحلفاء المستمر للمطارات الألمانية. تكون النظام الألماني من محركات صاروخية تستخدم الهيدروجين بيروكسايد. ثبت باراشوت في مؤخرة المحرك للتقليل من سرعة سقوطه بعد أن تطلقه الطائرة لكي يعاد استخدامه من جديد. كانت معظم التجارب الألمانية في الإطلاق المعزز بالصواريخ تتركز في مساعدة الطائرات الاعتراضية مثل المسرشميت مي 262 لكي تستطيع اللحاق بقاذفات العدو بشكل أسرع.

في بدايات 1939، قامت الولايات المتحدة بأول أبحاثها حول الإقلاع المعزز بالصواريخ، وكان هذا أول بحث خاص بالصواريخ تموله الحكومة الأمريكية.

بعد الحرب العالمية الثانية
بعد الحرب العالمية الثانية، كان استخدام الإطلاق المعزز بالوقود النفاث شائعا، خصوصا أن المحركات النفاثة في ذلك الوقت كانت ضعيفة وذات دفع قليل، فاستخدم النظام لمساعدة الطائرات الثقيلة على الإقلاع. مع تقدم المحركات النفاثة وقدرتها بدأ نظام الإطلاق المعزز بالوقود النفاث يفقد شعبيته. ولكن يظل هذا النظام يستخدم في بعض الأحيان في الطائرات المحلمة بحمولات ثقيلة وتضطر للإقلاع من ممرات قصيرة.

بالتوازي مع هذه التجارب، أطلقت كل من الولايات المتحدة والإتحاد السوفييتي تجارب للإقلاع من نقطة الصفر في أواخر الخمسينات. استخدمت القوات الجوية الأمريكية طائرة إف-84 ثاندرجيت معدلة. واستخدم السوفييت طائرة ميج-19 تقلع من منصة معدلة خصيصا لهذا الغرض. استخدمت أيضا الإف-100 والإف-104 في اختبارات الإقلاع من نقطة الصفر.

حاولت القوات الجوية الأمريكية في أواخر عام 1980 إنقاذ رهائن أمريكيين حجزوا في إيران باستخدام طائرة نقل عسكري سي-130 هيركوليز بالإضافة إلى محركات صواريخ لتتمكن من الإقلاع من مسافة قصيرة جدا والهبوط إيضا في مسافة قصيرة جدا. ألغيت العملية بعد حادثة أثناء الاختبارات حيث انطلقت الصواريخ مبكرا أثناء الهبوط مما أدى بالطائرة إلى الهبوط الاضطراري.

التسمية
مع أن تسمية «معزز بالوقود النفاث» (جاتو) سليمة إلا أن الأدق هي «معزز بالصواريخ» (راتو). نظرا للمصدر الأمريكي لمصطلح «جاتو» فهو الأكثر انتشارا.

معرض الصور

مراجع

إقلاع معزز بالوقود النفاث
أنواع الإقلاع والهبوط

إقلاع معزز بالوقود النفاث


The Shire of Wellington is a local government area in Victoria, Australia, located in the eastern part of the state. It covers an area of  and in June 2018 had a population of 44,019.

It includes the towns of Heyfield, Rosedale, Maffra, Sale, Stratford, Coongulla, Newry, Tinamba and Yarram. It was formed in 1994 from the amalgamation of the Shire of Alberton, Shire of Avon, Shire of Maffra, City of Sale and parts of the Shire of Rosedale.

The Shire is governed and administered by the Wellington Shire Council; its seat of local government and administrative centre is located at the council headquarters in Sale, it also has service centres located in Maffra, Stratford and Rosedale. The Shire is named after a major geographical feature in the region, Lake Wellington, which is located in the south-east of the LGA.

Council

Current composition
The Council is composed of three wards and nine councillors, with three councillors per ward elected to represent each ward.

Administration and governance

The Council meets in the Council Chambers of the Wellington Centre in the Port of Sale precinct at 70 Foster Street, which also houses the Gippsland Art Gallery, Visitor Information Centre and Sale Library.  The council headquarters are located over the road at 18 Desailly Street which is the location of the council's administrative activities. It also provides customer services at its service centres in Maffra, Stratford, Rosedale and Yarram.

Townships and localities
The 2021 census, the shire had a population of 45,639 up from 42,983 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA
* - Not noted in 2016 Census
# - Not noted in 2021 Census

See also
 Central Gippsland
 East Gippsland
 List of localities (Victoria)

References

External links
Wellington Shire Council official website
Metlink local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas of Victoria (state)
Gippsland (region)

Shire of Wellington


O Ministério das Relações Exteriores e Expatriados do Estado da Palestina é um ministério responsável pelas relações exteriores da Palestina, desde da criação do cargo em abril de 2003 pela Autoridade Nacional Palestiniana. O atual titular é Riyad al-Maliki.

Entre 1994 e 2003 existia o cargo de Ministro do Planejamento e Cooperação Internacional, ocupado por Nabil Shaath.

Ministros (2003–presente)

Governo em Gaza
Paralelamente, em março de 2011, o primeiro-ministro da Faixa de Gaza, Ismail Haniya, nomeou seu próprio ministro das Relações Exteriores, Mohammed Awad. No ano seguinte, Haniya assumiria o cargo, nomeando Ghazi Hamad como vice-ministro das Relações Exteriores.

Ataques na sede
Em junho de 2006, Israel atacou duas vezes o escritório do ministério na cidade de Gaza. Os ataques foram uma resposta à captura de um soldado israelense semanas antes.

Ligações externas

Relações exteriores da Palestina
Política da Palestina


RWTH Aachen () veya uzun adıyla Rheinisch Westfalische Technische Hochschule Aachen, Almanya'da bir teknik üniversitedir. 42.000'den fazla sayıda ögrencisiyle Almanya'nın en büyük teknik üniversitesidir.

Almanya'nın Aachen şehrinde bulunan bu üniversite mühendislik bilimlerinin dışındaki dallarda da eğitim verir. Kurum başta makine mühendisliği olmak üzere metalurji, elektrik mühendisliği, bilgisayar mühendisliği ve mühendislik yönetimi ile kimya, fizik dallarında ün yapmıştır.
2007 yılında DFG tarafından üstün Alman üniversiteleri (Exzellenzinitiative) arasına katılmıştır.

The IDEA League, TIME, TU9, Euregio Üniversiteler Birliği ALMA gibi uluslararası kuruluşlara üyedir.

Tarihi
RWTH Aachen 1870 yılında Prusya Krallığı tarafından Königlich Rhein-Westfälische Polytechnische Schule zu Aachen adıyla bir politeknik olarak kuruldu ve 32 eğitim görevlisi, 223 öğrencisiyle eğitim hayatına başladı. 1880'de politeknik müdüriyeti, rektörlüğe dönüştürüldü ve okul teknik üniversite oldu. 1899'da II. Wilhelm tarafından, Berlin Teknik Üniversitesi'nin yüzüncü yıl kutlamaları kapsamında, tüm Prusya teknik üniversitelerine doktora programı açma imkânı sağlandı. Doktora imkânı tanınması, RWTH dâhil tüm teknik üniversitelerin geleneksel üniversiteler karşısında özgürleşmesi ve güçlenmesi adına önemli bir adım teşkil etti.

I. Dünya Savaşı okulda eğitime ilk ciddî darbeyi vurmuş olsa da, 1925 ile 1932 yılları arasında okul eski öğrenci sayısını yeniden yakalayarak toparlandı.

1933-1945 yılları arasında Nazi Almanyası'nın baskısı altında üniversite -diğer üniversitelerde olduğu gibi- siyasi düzenlemelere maruz kaldı. Eğitim ve araştırma özgürlüğü kısıtlandı, birçok eğitim görevlisinin öğretim lisansı iptal edildi ve öğrenciler okuldan uzaklaştırıldı. II. Dünya Savaşı sırasında üniversite, Hollanda ve Belçika sınırlarına yakınlığı sebebiyle eğitimine 1 yıl ara vermek zorunda kaldı.

Savaşın ardından eğitimine devam eden üniversitede 1965'te Felsefe ve 1966'da Tıp Fakülteleri teknik eğitim vermeyen ilk fakülteler olarak kuruldu.

Fakülteler
RWTH Aachen, dokuz fakülteden ve alt dallarından oluşmaktadır:
 Matematik, bilgisayar ve doğa bilimleri
 Matematik bölümü
 Bilgisayar bölümü
 Fizik bölümü
 Kimya bölümü
 Biyoloji bölümü
 Mimarlık
 İnşaat mühendisliği
 Makine mühendisliği
 Ham madde ve malzeme bilimi
 Ham ve atık madde yönetimi bölümü
 Metalurji ve malzeme teknolojisi
 Yer bilimleri ve coğrafya
 Elektrik mühendisliği ve bilişim teknolojisi
 Felsefe
 İktisat
 Tıp

Akademik Sıralaması
Wirtschaftswoche dergisinde her yıl yayımlanan, en büyük 500 Alman şirketinin yöneticileri tarafından oylanarak hazırlanan üniversite sıralamasında RWTH Aachen son üç yıldır ilk iki sırada yer almıştır. Özellikle elektrik mühendisliği ve doğa bilimleri fakülteleri, listenin hazırlandığı ilk yıldan beri birinci sıradaki yerlerini korumaktadır. İşletme bölümü de düzenli olarak ilk 10'da yer almaktadır. DAAD ve Die Zeit RWTH Aachen üniversitesini, özellikle mühendislik ve bilgisayar bilimleri alanlarında, en başarılı Alman üniversiteleri arasında göstermektedirler.

RWTH Aachen'a dünya çapında Times Higher Education World University Ranking 156'ncı, QS Ranking ise 147'nci sırada yer vermiştir.

2011 yılında "QS World University Rankings" tarafından yapılan sıralamada mühendislik ve teknoloji alanında 35., biyomedikal ve bioloji bilimlerinde 330., doğa bilimlerinde 82. ve genelde 140. olarak dünya üniversiteleri sıralamasına girmiştir.
2014 yılında QS World University Rankings "mekanik, havacılık ve üretim" sıralamasında RWTH'yı kıta Avrupasının en iyi üniversitesi seçmiştir.
2015'te yine QS World University Rankings, RWTH Aachen'ı makine mühendisliği alanında dünyada 12. sıraya yerleştirmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Aachen Üniversitesi'nin Türkçe tanıtımı

Aachen
Almanya'daki teknik üniversiteler
Mühendislik fakülteleri
Kuzey Ren-Vestfalya'daki üniversiteler
19. yüzyılda Prusya'da kurulan oluşumlar
1870'te kurulan üniversiteler

RWTH Aachen


An Poa pitardiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hildemar Wolfgang Scholz. An Poa pitardiana in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa pitardiana


L'église Saint-Job de Melen est une église située à Melen (Soumagne), en Belgique. La bâtisse actuelle a été construite entre 1761 et 1762 et elle est classée depuis 1974.

Origines
La date de construction du premier bâtiment religieux de Melen est inconnue mais une chapelle a probablement été construite au cours du . En effet, il semble, selon les archives, qu'une chapelle dédiée à Saint-Martin a existé à Melen au cours de ce siècle, chapelle créée par la paroisse de Melen.

Cette chapelle a été remplacée au  par une église à une seule nef, probablement de style roman.

Cette église est en mauvais état en 1428. Au début du , elle est remplacée par une autre construction, de style gothique. Cette construction qui comporte trois nefs est aussi dédiée à saint martin, mais une dédicace à Saint Job prend effet à la fin du , ce culte s'étant développé à la suite des épidémies de peste des années 1560.

Quelques travaux ont eu lieu sur la toiture des petites nefs dès la fin du .

Aux alentours de 1720, plusieurs écrits démontrent le mauvais état du bâtiment, notamment la tour qui s'écroule en 1716.

Historique
En août 1761, à la suite d'un investissement du chapitre de l'église Saint-Denis, la reconstruction de l'église a lieu, y compris le chœur, à l'emplacement de l'ancienne église, les travaux se poursuivant jusqu'en novembre 1762. Les paroissiens prennent en charge quant à eux la reconstruction de la tour.

Les deux cloches de l'ancienne église ayant été replacées dans le nouveau clocher, la messe est dite dans une salle du Château de Haute Melen, durant la poursuite des travaux.

En 1869, le curé Spits met en place trois nouvelles cloches. Les deux plus grosses sont enlevées par les Allemands durant la Seconde Guerre mondiale, lesquelles ne seront remplacées qu'en 1954, sous le curé Thomsin.

Cette église, dédiée au seul Saint Job, est classée depuis 1974.

Architecture
De style renaissance, l'église de Melen est bâtie selon les plans de l'architecte Barthélemi Digneffe : une tour carrée, trois nefs et un chœur, construits en briques et pierre calcaire pour les angles et les baies et en moellons pour la base de la tour.

Selon une autre source, l'église actuelle est de style baroque simple.

Mobilier

Chaire de vérité
Une chaire de vérité est de style Louis XIII alors que les confessionnaux sont de style régence.

Maître-autel
Le maître-autel daté de 1783 est une œuvre du liégeois I. Lecrenier.

Statues
Plusieurs statues, dont la Vierge à l'Enfant, ont été sculptées par les frères Tombay de Liège au milieu du 19e siècle.

Orgues
Le buffet de l'orgue et le grand orgue sont des œuvres de Dieudonné Comblain, construites en 1845, tout comme le clavier construit à Blegny la même année. Le positif de l'orgue a été ajouté en 1865 par Pereboom-Leyser de Maastricht.

Notes et références

Note

Références

Chapelle devenue église
Chapelle construite au IXe siècle
Église dans la province de Liège
Église restaurée au XVIIe siècle
Église restaurée au XVIIIe siècle

Église Saint-Job de Melen


Stor punktamarant () er en fugleart, der lever i det sydlige-centrale Afrika.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Centralafrika
Pragtfinker

Stor punktamarant


Willem Christiaan Nicolaas Andriessen (født 25. oktober 1887 i Haarlem, Holland, død 29. marts 1964 i Amsterdam, Holland) var en hollandsk komponist, pianist, professor og lærer.

Willem, der er bror til Hendrik Andriessen, og onkel til Louis Andriessen og Jurriaan Andriessen, studerede klaver og komposition på Amsterdam Musikkonservatorium.

Han var hovedsagelig koncertpianist, men komponerede også orkesterværker, korværker, solo klaverstykker, sange etc.

Han underviste og var professor i klaver og komposition på Musikkonservatoriet i Haag og på Musikkonservatoriet i Rotterdam.

Udvalgte værker

 Klaverkoncert - for klaver og orkester
 Overture -for orkester
 Sonater - for klaver
 Sonatiner - for klaver

Eksterne kilder og henvisninger
 Om Willem Andriessen iJaarboek van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde, 1965
 Om Willem Andriessen på www.astro.com

Komponister fra Nederlandene
Pianister
Professorer fra Nederlandene

Nederlændere i 1800-tallet
Nederlændere i 1900-tallet

Willem Andriessen


De patru ori start! este un film românesc din 1983 regizat de Cornel Diaconu, Constantin Păun, Dan Marcoci, Dumitru Dinulescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1983
Filme regizate de Cornel Diaconu

De patru ori start!


Această listă reprezintă toate cele 124 de desene animate scurte originale cu personajul Pantera Roz, produse din 1964 până în 1980 de către DePatie-Freleng Enterprises. Nouăzeci și două de scurtmetraje au fost făcute pentru cinematograf, și au apărut eventual la televizor din 1969. Toate desenele făcute inițial pentru televiziune au fost de asemenea distribuite cinematografelor după ce au fost difuzate la început între 1978 și 1980.

1964
 The Pink Phink
 Pink Pajamas

1965
 We Give Pink Stamps
 Dial "P" for Pink
 Sink Pink
 Pickled Pink
 Pinkfinger
 Shocking Pink
 Pink Ice
 The Pink Tail Fly
 Pink Panzer
 An Ounce of Pink
 Reel Pink
 Bully for Pink

1966
 Pink Punch
 Pink Pistons
 Vitamin Pink
 The Pink Blueprint
 Pink, Plunk, Plink
 Smile Pretty, Say Pink
 Pink-A-Boo
 Genie with the Light Pink Fur
 Super Pink
 Rock A Bye Pinky

1967
 Pinknic
 Pink Panic
 Pink Posies
 Pink of the Litter
 In the Pink
 Jet Pink
 Pink Paradise
 Pinto Pink
 Congratulations It's Pink
 Prefabricated Pink
 The Hand Is Pinker Than the Eye
 Pink Outs

1968
 Sky Blue Pink
 Pinkadilly Circus
 Psychedelic Pink
 Come On In! The Water's Pink
 Put-Put, Pink
 G.I. Pink
 Lucky Pink
 The Pink Quarterback
 Twinkle, Twinkle, Little Pink
 Pink Valiant
 The Pink Pill
 Prehistoric Pink
 Pink in the Clink
 Little Beaux Pink
 Tickled Pink
 Pink Sphinx
 Pink Is a Many Splintered Thing
 The Pink Package Plot
 Pinkcome Tax

1969
 Pink-A-Rella
 Pink Pest Control
 Think Before You Pink
 Slink Pink
 In the Pink of the Night
 Pink on the Cob
 Extinct Pink

1971
 A Fly in the Pink
 Pink Blue Plate
 Pink Tuba-Dore
 Pink Pranks
 The Pink Flea
 Psst Pink
 Gong with the Pink
 Pink-In

1972
 Pink 8 Ball

1974
 Pink Aye
 Trail of the Lonesome Pink

1975
 Pink DaVinci
 Pink Streaker
 Salmon Pink
 Forty Pink Winks
 Pink Plasma
 Pink Elephant
 Keep Our Forests Pink
 Bobolink Pink
 It's Pink, But Is It Mink?
 Pink Campaign
 The Scarlet Pinkernel

1976
 Mystic Pink
 The Pink of Arabee
 The Pink Pro
 Pink Piper
 Pinky Doodle
 Sherlock Pink
 Rocky Pink

1977
 Therapeutic Pink

1978
 Pink Pictures
 Pink Arcade
 Pink Lemonade
 Pink Trumpet
 Sprinkle Me Pink
 Dietetic Pink
 Pink U.F.O.
 Pink Lightning
 Cat and the Pinkstalk
 Pink Daddy
 Pink S.W.A.T.
 Pink and Shovel
 Pinkologist
 Yankee Doodle Pink
 Pink Press
 Pet Pink Pebbles
 The Pink of Bagdad
 Pink in the Drink
 Pink Bananas
 Pinktails for Two
 Pink Z-Z-Z
 Star Pink

1979
 Pink Breakfast
 Pink Quackers
 Toro Pink
 String Along in Pink
 Pink in the Woods
 Pink Pull
 Spark Plug Pink
 Doctor Pink
 Pink Suds

1980
 Supermarket Pink

Legături externe

Desene animate
Seriale de animație
Pantera Roz
Liste de episoade ale serialelor de animație

Lista desenelor cinematografice cu Pantera Roz


La maison de Vichy est une famille d'extraction chevaleresque. À partir de 1510, la division des fiefs de Carados entre ses deux fils créé deux branches, la branche des seigneurs de Champrond et celle des seigneurs de Luzignac. À partir du XVIIIe siècle, les chefs de famille des deux branches porteront le titre de "marquis de Vichy".

Liste

Seigneurs de Vichy

Branche de Champrond

Branche de Luzillat

Références

Bibliographie
 , tome 4,  et suiv.
 Joseph Sandre, « La maison de Vichy », dans Annales de l'Académie de Mâcon, tome XX, 1916-1917,

Famille noble française
Généalogie patronymique
Famille d'Auvergne

Liste des seigneurs de Vichy


Witan Sulaeman, né le  à Palu, est un footballeur international indonésien. Il joue au poste d'ailier à Lechia Gdańsk.

Biographie

En club
Le 17 août 2019, il signe son premier contrat professionnel avec le PSIM Jogjakarta. Il joue son premier match le 22 août contre Persiba Balikpapan.

En février 2020, il s'est engagé avec les Serbes de Radnik Surdulica pour une durée de trois ans. Il joue son premier match le 14 juin 2020 contre le Radnički Niš.

Le 1er septembre 2021, il s'engage avec les Polonais de Lechia Gdańsk pour deux saisons.

En sélection
Il joue son premier match international le 25 mai 2021 à Dubaï lors d'une rencontre amicale face à l'Afghanistan. Le 11 octobre 2021, il marque son premier but en sélection contre le Taipei en qualification de la Coupe d'Asie des Nations 2023.

Liens externes

Footballeur international indonésien
Naissance en octobre 2001
Naissance en Indonésie

Witan Sulaeman


Konda steht für:

 KONDA (Projekt), "Kontinuierliches Datenqualitäts-Management von materiellen Forschungsdaten" [2019–2022] vom Bildarchiv Foto Marburg

 mehrere Flüsse in Russland:
 Konda (Irtysch), Nebenfluss des Irtysch
 Konda (Ket), Nebenfluss der Ket
 Konda (Malaja Ket), Nebenfluss der Malaja Ket
 Konda (Nepa), Nebenfluss der Nepa
 Konda (Nerpja), Nebenfluss der Nerpja
 Konda (Tschara), Nebenfluss der Tschara
 Konda (Witim), Nebenfluss des Witim

 Konda (Ort), Dorf in der Oblast Archangelsk (Russland)

 Konda (Sprache), dravidische Sprache
 Konda (Ethnie in Indien), ethnische Gruppe in Indien
 Konda (Ethnie in Afrika), ethnische Gruppe in der Demokratischen Republik Kongo

Konda ist der Familienname folgender Personen:
 Alain Nkossi Konda, Produzent, Sänger und Songwriter aus der Demokratischen Republik Kongo
 Ishaku Konda (* 1999), ghanaischer Fußballspieler

Konda


Rosendo Matienzo Cintrón (Luquillo, 22 de abril de 1855 - 13 de diciembre de 1913) fue un dirigente político y cooperativista de Puerto Rico.
Sus ideales y sus convicciones lo llevaron a formarse en literatura y derecho.

Dentro de su desempeño en la sociedad puertorriqueña, se destacó como excelente parlamentarista y forjador de proyectos sociales cooperativistas a principio del . En el aspecto político, como representante en la Cámara de Delegados, bajo el Régimen Colonial Español, radicó proyectos de ley los cuales fueron avalados por la Cámara, pero el proyecto nunca fue respaldado por el gobernador español de la Isla.

Gracias a sus viajes a Europa, conoció los modelos cooperativos de (1)Inglaterra, los (2)Pioneros de Rochdale y de las (2)Cajas de Ahorro de Raiffeisen, lo impulsaron a continuar con su ideal de bienestar social comunitario.  Evidencia previa, fundó en 1907 la "Fraternidad Social, Psicológica y Benéfica", con el objetivo vender a precios económicos los alimentos de primera necesidad, tratando de crear así un sistema económico cooperativo para neutralizar los monopolios de aquel entonces.

A pesar de que tuvo muchos tropiezos y desavenencias en la creación de entidades que concretizaran su aspiración de justicia social en Puerto Rico, a principios de Siglo, presentó el Primer Plan Integral Global, con el propósito de iniciar un Movimiento Cooperativo que satisficiera las necesidades de la clase trabajadora. A mediados del 1908 organizó la Liga Agraria, con los mismos fines de la Fraternidad pero ahora en el quehacer agrícola; Ésta para retener la tierra en manos de agricultores puertorriqueños y no en manos de los monopolios extranjeros.

Tanto la Liga como la Fraternidad fueron entorpecidas por los grandes intereses políticos y económicos, pero no su entereza, logrando dejar en la memoria colectiva sus experiencias vividas que sirvieron en Puerto Rico para la educación cooperativista.

Así como en su Plan Integral Global, fundó el Partido de la Independencia en el 1912, poco antes de su muerte, buscó fomentar el desarrollo de cooperativas de producción y de consumo.  En dicho programa se establecía la intención de utilizar procedimientos cooperativos como alternativa de atender el problema entre el capital y la clase trabajadora.  Matienzo Cintrón no logró ver el progreso del Partido de la Independencia, ya que en el 1913 falleció.

Matienzo Cintrón trabajó y mantuvo durante toda su vida la aspiración común que tenían nuestros antepasados: "querían contribuir a crear un mejor país, donde las personas pudieran vivir en armonía una vida de paz y de justicia."   El 6 de mayo de 1920 se aprobó la Ley #3, con el propósito de incorporar y regular sociedades cooperativas de producción y consumo.

Referencias

Catalá Oliveras, F.A. y Carmen Rivera-Izcoa (2010). Ediciones Huracán

Pérez Riestra, Estela M. (2011).  "El movimiento de la escalera cooperativista en Puerto Rico y cuando el mundo."  San Juan, Puerto Rico.  Publicaciones Puertorriqueñas.

Cooperativistas
Puertorriqueños

Rosendo Matienzo Cintrón


දකුණු අප්‍රිකානු ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2006 ක්‍රිකට් වාරයේ ක්‍රිකට් තරඟ සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේය. දකුණු අප්‍රිකාව ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව ටෙස්ට් තරඟ දෙකක්, ශ්‍රී ලංකා A කණ්ඩායමට එරෙහිව දින තුනක පුහුණු පළමු පෙළ තරඟයක් සහ තුන්කොන් තරඟාවලියක කොටසක් ලෙස අවම වශයෙන් එක්දින තරඟ හතරක් ක්‍රීඩා කිරීමට නියමිතයි. ශ්‍රී ලංකාව අවසන් ටෙස්ට් තරගය එක් කඩුල්ලකින් ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු ටෙස්ට් තරඟාවලිය 2-0 ක් ලෙස ජයග්‍රහණය කළේය, 2004 දී ඔවුන්ගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහිව ඔවුන්ගේ දෙවන ටෙස්ට් තරඟාවලිය ජයග්‍රහණය කළේය.

සංචිත

වළලුකර ආබාධයක් හේතුවෙන් ග්‍රේම් ස්මිත් ජූලි 11 වැනිදා ඉවත් විය. ප්‍රින්ස් ඒ වෙනුවට නායකයා ලෙස නම් කරන ලදී. ෂෝන් පොලොක්ගේ දෙවන දියණියගේ උපත සඳහා නිවසේ රැඳී සිටීමෙන් පසු පළමු තරඟය අහිමි විය.

පුහුණු තරගය

ශ්‍රී ලංකා ඒ සහ දකුණු අප්‍රිකානුවන් අතර

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1 වන ටෙස්ට් තරගය

2 වන ටෙස්ට් තරගය

යුනිටෙක් කුසලානයෙන් ඉවත් වීම
මුලින් දකුණු අප්‍රිකාව, ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව සමඟ තුන්කොන් යුනිටෙක් කුසලාන එක්දින ක්‍රිකට් තරඟාවලියට තරඟ කිරීමට නියමිතව තිබුණි. ශ්‍රී ලංකාවේ අගනුවර සිදුවූ බෝම්බ පිපිරීම් මාලාවකින් පසුව, එම රට පීඩාවට පත් කරන ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාරකම් අලුත් කිරීම සම්බන්ධයෙන්, ක්‍රිකට් දකුණු අප්‍රිකාව, ක්‍රීඩකයින්ට ඇති අවදානම තීරණය කිරීම සඳහා ස්වාධීන ආරක්ෂක උපදේශකයෙකු යොදවා ඇත. කණ්ඩායමට ඇති අවදානම "පිළිගත නොහැකි" බවට තීරණය කළ අතර දකුණු අප්‍රිකාවේ සංචාරයට සම්බන්ධ වීම අකාලයේ අවසන් විය. දකුණු අප්‍රිකාව ඉවත්වීමෙන් පසු ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර එක්දින ජාත්‍යන්තර තරගාවලියක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණද එය වර්ෂාවෙන් වැසී ගියේය.

යොමු කිරීම්

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

දකුණු අප්‍රිකානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 2006


Agrilus minusculus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Marseul, 1866.

Referências

minusculus

Agrilus minusculus


الأسناخ الرئوية أو الحويصلات الهوائية  هي جزء من الجهاز التنفسي ذو شكل كروي تجري فيها جميع عمليات تبادل الغازات في الرئتين بين الجو الخارجي والدم.

توجد الحويصلات الهوائية في رئات جميع الحيوانات الثديية بالإضافة لبعض الحيوانات الفقارية الأخرى.

الموقع

تقع الحويصلات الرئوية ضمن الجهاز التنفسي داخل الرئتين، ينقل الدم غاز ثنائي أكسيد الكربون من الخلايا إلى الحويصلات الرئوية، بينما ينتقل غاز الأكسجين من الجو الخارجي إلى الحويصلات الرئوية عن طريق المسالك الهوائية (القنوات الهوائية).

التشريح

تحتوي الرئتان السليمتان لجسم الإنسان ما بين 600 و 700 مليون سنخ رئوي (حويصلة هوائية) تقريباً، كل حويصلة رئوية هوائية ملفوفة (محاطة) بشبكة من الشعيرات الدموية حيث تغطي هذه الشعيرات ما يقارب 70% من مساحتها، يبلغ قطر كل حويصلة رئوي 0.2-0.3 mm، ويزداد قطرها أيضاً عند الشهيق.

تتضمن الحويصلات الرئوية طبقة من الظهارة (النسيج الطلائي) محاطةً بصفوف من الشعيرات الدموية، توجد بين بعض الحويصلات الرئوية مسامات يطلق عليها المسام السنخية أو مسام كون نسبةً لمكتشفها.

تقسم خلايا الحويصلات الرئوية إلى ثلاثة أنواع:

 الخلايا السنخية من النمط الأول (الخلايا الحرشفية السنخية): وهي خلايا وظيفتها الحفاظ على شكل الحويصلات الرئوية بتزويدها بمساحات كبيرة حيث تشكل 95% من مساحة الحويصلة الرئوية.
 الخلايا السنخية من النمط الثاني : وهي خلايا تحتوي على مادة تقلل الشد السطحي للماء تسمى "فاعل بالسطح الرئوي"، هذه المادة تعمل على فصل الغشاء الخلوي مما يزيد من قدرة الحويصلات الرئوية على تبادل الغازات، ولهذه الخلايا دور مهم أيضاً لإصلاح غشاء الحويصلات الرئوية عندما يتعرض للتلف.
 البلاعم السنخية : وهي نوع من خلايا الدم البيضاء تدمر الأجسام الغريبة مثل البكتريا.

يلعب فاعل السطح الرئوي الرئوي دوراً مهماً أيضاً في تضخم الحويصلات الرئوية بعد انتهاء الزفير كي يستعد للشهيق، حيث تعمل هذه المادة على تقليل التوتر السطحي للسائل الخلوي للخلايا الطلائية فيزيد من مساحة سطح الحويصلات الرئوية. والجدير بالذكر أن مادة فاعل السطح الرئوي تنتج عن طريق خلايا النوع II (خلايا سنخية(حوصلية) عظيمة). تعتبر خلايا النوع II أكثر الخلايا تنوعاً في الحويصلات الهوائية، إلا أن خلايا النوع I (الخلايا الحرشفية السنخية) هي الأكثر عدداً. قد يؤدي نقص مادة فاعل السطح الرئوي إلى مرض الانخماص الرئوي ، وهو مرض يصاحبه انهيار لجزء من الرئة وقد يسبب انهيار الرئتين بأكمليهما. تبلغ مساحة الحويصلات الرئوية 70 متراً مربعاً، أي ما يعادل 40 مرة المساحة السطحية للجلد! هذه المساحة الكبيرة جداً للحويصلات الهوائية تيسر عملية التبادل الغازي.

الأمراض

 متلازمة ضيق التنفس الحاد (ADRS) : هو مرض يسبب التهاب حاد للرئة، يضعف هذا الالتهاب قدرة الحويصلات الرئوية على تبادل الغازات، من أعراض هذا المرض حدوث صوت ساكن للرئة ، وقد يصاحبه انخصاب رئوي بالإضافة إلى متلازمة الالتهاب الشامل. يحتاج المريض من هذا النوع إلى التهوية الميكانيكية بالدرجة الأولى بالإضافة إلى معدات وحدة العناية المركزة للبقاء على قيد الحياة.
 متلازمة ضيق التنفسي الطفولي (IRDS) : وهو متلازمة سببها نقص في فاعل بالسطح الرئوي للشخص الغير بالغ.
 الربو : هو اختلال تنفسي ينتج عنه ضيق الشعيبات الهوائية، تحدث نوبات الربو عندما تتقلص العضلات في الشعيبات الهوائية استجابةً لمادة معينة من البيئة الخارجية مثل شعر الحيوانات، وعندما تتقلص عضلات الشعيبات الهوائية تنقص كمية الهواء التي تصل إليها الحويصلات الرئوية بدرجة كبيرة مما يسبب خلل في عملية تبادل الغازات.
 النفاخ : هو مرض يصيب الرئتين، يحدث هذا المرض بسبب نقص بروتين إيلاستين في الحويصلات الهوائية مما يؤدي إلى كسر التوازن بين الايليستاز (أيضاً يمكن أن يزيد هذا المركب عن كميته المطلوب بعض مشتقات التدخين) ومركب آخر هو ألفا1- أنتي تريبسين، إلا أن هذه الأجهزة هي التي تدمر بسبب النفاخ الرئوي، وتدمر جدران هذه الحويصلة يؤدي إلى أن تفتح جدران الحويصلة ضمن العناقيد الواحدة على بعضها البعض مكونة غرف ذات حجم أكبر. سر عمل الإسفنج هو أن جميع الثقوب الصغيرة تتوسع معا في نفس الوقت إذا أزيل الضغط عنها. لكن إذا كانت الثقوب أكبر، فالإسفنج لن يلتقط نفس القدر من الماء. يعود هذا إلى أن تأثير توسع الثقب الكبير لا يكافئ التاثير الناتج عن توسع الثقوب المتعددة الأصغر. عند التفكير بالرئتين كما لو أنهما إسفنجة يمكن أن نرى كيف يؤدي مرض نفاخ الرئة إلى ضعف وظائف الرئة. فالرئتان أيضا تطلبان خاصية المرونة، حتى تتمكنان من التوسع والانكماش بشكل جيد. هذه الخاصية ستتأثر بشكل سلبي جدا مع تدمر جدران الحويصلة الهوائية. كما أن الرئتين بحاجة إلى العديد من الحويصلات (مئات الملايين، في واقع الأمر) لتغطية حاجة الجسم من الأكسجين وإخراج فضلاته من ثاني أكسيد الكربون. إلا أنه كلما قل عدد الحويصلات وزاد حجمها كلما قل فعالية أدائها الوظيفي.
 التهاب القصبات المزمن : يحدث هذا المرض عند زيادة إنتاج المخاط في الرئتين، تحدث هذه الحالة عندما يصاب النسيج الرئوي لخلل بسبب المواد المهيجة مثل حبوب اللقاح وشعر الحيوانات وغيرهم، إذا وصلت المواد المهيجة إلى الأسناخ الرئوية فانها تسد مكان انتقال الهواء إلى الشعيبات الهوائية، هذا يؤدي إلى افراز المزيد من المادة المخاطية لا زالة المواد المهيجة فتزيد المادة المخاطية الوضع سوءً على سوء، يلاحظ أن الذين يستنشقون هواء التدخين باستمرار هم أكثر المصابين بهذا المرض نظراً لاحتواء السجاير على المواد المهيجة.
 التليف الكيسي : هو مرض جيني يحدث بسبب بروتينات معينة، ينتقل المرض من وراثياً، في هذا المرض يتم إنتاج كميات كبيرة من المادة المخاطية مما يؤدي إلى سد موقع انتقال الهواء إلى الشعيبات الهوائية (مثل ما يحصل في التهاب القصبات المزمن).
 سرطان الرئة : وهو أحد أكثر أمراض السرطان شيوعاً، يحدث هذا المرض بسبب نمو خلايا غير متحكم فيها (خلايا سرطانية)، في الأورام الخبيثة من هذا المرض يندر جداً أن يتعافى منه المصابين بالمرض.
 الالتهاب الرئوي : وهو مرض تسببه الفايروسات والبكتريا، تنشر الفايروسات السموم للخلايا الموجودة على سطح الرئتين الداخلي مما يؤدي إلى نقص كبير في مساحة الرئتين، في الحالات الحرجة من هذا المرض يبدأ المصاب بفقد إمكانياته الذاتية للحصول على الأكسجين ويجب عليه استخدام التهوية الميكانيكية للحصول على الأكسجين اللازم.
 الالتهاب الرئوي المجوف (Cavitary pneumonia): في هذا المرض تعمل البكتريا والفايروسات على تدمير الحويصلات الرئوية مما يصعب من مهمة تبادل الغازات.
 الكدمة الرئوية (Pulmonary contusion): هو جرح في الأنسجة الرئوية.

مراجع

تشريح الرئة
جهاز تنفسي

حويصلة هوائية


دائرة تيزي غنيف إحدى دوائر ولاية تيزي وزو.
مقرها تيزي غنيف.
تبلغ مساحتها 76.9075 كم² يقطنها 53671 نسمة (أي بكثافة سكانية تقدر بـ 698 نسمة /كم²).
وتضم كل من بلديات :

 تيزي غنيف
 مكيرة

مواضيع ذات صلة
 دوائر ولاية تيزي وزو
 بلديات ولاية تيزي وزو

مصادر

دوائر الجزائر
تيزي غنيف

دائرة تيزي غنيف


Sagamihara se poate referi la:

 Municipiul Sagamihara, o localitate în Japonia.
 Asteroidul 7435 Sagamihara, un corp ceresc numit după municipiul Sagamihara.

Sagamihara (dezambiguizare)


Kurusaray, İskilip - Çorum ili İskilip ilçesine bağlı köy
 Kurusaray, Kastamonu - Kastamonu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kurusaray, Boyabat - Sinop ili Boyabat ilçesine bağlı köy

Kurusaray


Adou Elenga était un chanteur, auteur-compositeur-interprète et guitariste congolais né en  à Watsa et décédé le  à Kinshasa. Signé chez Éditions Ngoma depuis , au cours de sa carrière musicale, il a composé plusieurs tubes dont Mokili ekobaluka, qui est son plus connu. . D'autres parmi ses tubes sont Maria Tchebo, Pyramide, Tout le monde samedi soir. Sa musique a été reprise par de nombreux artistes, dont Sam Mangwana et Bopol Mansiamina.

Biographie

Adou Elenga est né à Watsa, Haut-Uélé en . Son père, Mohamed, était originaire de Zanzibar, était guitariste. Sa mère, Amba, était une Congolaise précisément de l'éthnie Tetela.

Adou Elenga a commencé sa carrière musicale en . Avec l'aide de son frère Saidi Mambuleo, en  à l'âge de , il apprend à jouer de la guitare. Plus tard, il compose sa première chanson, Kumambele.

En , il rejoint le label des Éditions Ngoma, dirigé par le producteur grec Nicolas Jeronimidis. L'année suivante, il enregistre son premier single Pyramide / Maria Tchebo et plus tard Aminatou / Tout le monde samedi soir.

Son adaptation française de Bobo Waro Fero Satodeh, Tout le monde samedi soir a été reprise par plusieurs artistes dont Ousmane M'Baye et Sheila. Le guitariste congolais Bopol Mansiamina a également repris l'adaptation d'Adou. Le chanteur congolais Evoloko Jocker a inclus un court texte de la chanson. Plus tard en , Maria Tchebo a été repris par le chanteur Sam Mangwana sous le nom de Maria Tebbo.

Ata ndélé
En , Adou Elenga enregistre plusieurs chansons pour le label Ngoma, dont O Likouleo avec Louis Mousaidi et le Groupe Rythmique Ngoma. La face B du disque vinyle  d'Elenga, Mokili ekobaluka, mieux connu sous le nom Ata ndele. La chanson était un appel à la décolonisation et visait les autorités coloniales belges, qui l'ont censurée et avaient emprisonné Adou Elenga, quelques jours après la parution du titre :
 (en lingala :
)

À ce jour, de nombreux Congolais considèrent la chanson comme une prophétie de l'indépendance du Congo, qui a eu lieu en 1960.

Décès
Adou Elenga s'est éteint le  au sanatorium de Makala, Kinshasa, des suites d'une tuberculose chronique. Il avait .

Discographie partielle
Singles
 Pyramide / Maria Tchebo
 Aminatou / Tout Le Monde Samedi Soir
 Bandeladie Kongo / Eyaye Wantulala
 Mina Kwenda Kisangani / Yolele Sika Monene
 Kumambélé / Eyamba
 O Likouleo / Mokili Ekobaluka

Artiste contribuant
 Anthologie de la musique zaïroise moderne, tomes 1-2, 1974, Bureau du Président de la République du Zaïre

Notes et références

Liens externes

Musicien congolais (RDC)
Naissance en 1926
Décès en août 1981
Mort de la tuberculose

Adou Elenga


Hickory Ridge Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Hickory Ridge Township (Cross County, Arkansas)
 Hickory Ridge Township (Phillips County, Arkansas)
 Hickory Ridge Township (Oklahoma)

Hickory Ridge Township


Das Amt Zossen war ein 1992 gebildetes Amt zur Erledigung der Verwaltungsaufgaben von elf Gemeinden und der Stadt Zossen im damaligen Kreis Zossen (heute Landkreis Teltow-Fläming, Brandenburg). Der Sitz der Amtsverwaltung war in der Stadt Zossen. Es steht nicht in direkter Nachfolge des älteren Amtes Zossen, das 1491 aus der ehemaligen Herrschaft Zossen gebildet und 1872 aufgelöst worden war. Das neuere Amt Zossen wurde mit Bildung der amtsfreien Stadt und der Eingliederung fast aller früher amtsangehörigen Gemeinden in die Stadt Zossen im Jahr 2003 wieder aufgelöst. Ende 2002 hatte das Amt Zossen 16772 Einwohner.

Geographische Lage
Das Amt Zossen grenzte im Nordwesten an das Amt Ludwigsfelde-Land, im Norden an die Ämter Blankenfelde-Mahlow und Rangsdorf, im Nordosten und Osten an das Amt Mittenwalde sowie im Südosten an das Amt Schenkenländchen, im Süden an das Amt Baruth/Mark, im Südwesten an das Amt Am Mellensee und im Westen an das Amt Trebbin an. Die meisten der genannten Ämter sind inzwischen aufgelöst, lediglich das Amt Schenkenländchen existiert noch.

Geschichte
Die Kommunalverfassung des Landes Brandenburg, die 1992 beschlossen wurde, sah zur Durchführung der Verwaltung der Städte und Gemeinden die Bildung von Ämtern vor. Dabei kamen drei Modelle für die Ämter zur Anwendung. Das Amt Zossen war ein Amt nach dem sog. Amtsmodell 1, d. h., es wurde eine eigene Amtsverwaltung aufgebaut. Das Amt Zossen wurde von der Stadt Zossen und den Gemeinden Glienick, Groß Schulzendorf, Horstfelde, Kallinchen, Lindenbrück, Nächst Neuendorf, Nunsdorf, Schöneiche, Schünow und Wünsdorf gebildet und vom Ministerium des Innern am 13. Februar 1992 mit Wirkung zum 28. Februar 1992 genehmigt.

Das Amt Zossen umfasste zunächst folgende Gemeinden und Ortsteile:

 Glienick mit Ortsteil Werben
 Groß Schulzendorf
 Horstfelde
 Kallinchen
 Lindenbrück mit Ortsteil Zesch am See
 Schünow
 Nunsdorf
 Nächst Neuendorf
 Schöneiche
 Wünsdorf
 Stadt Zossen mit Ortsteil Dabendorf

Ende 1992 hatte das Amt Zossen 12582 Einwohner.

Gemeindepolitische Veränderungen zwischen 1992 und 2003
Aus dem ursprünglich gemeindefreien Bereich der ehemaligen Militärstadt Wünsdorf-Waldstadt ("Gemarkung Zehrensdorf") entstand im Zuge des Vierten Gesetzes zur Gemeindegliederung im Land Brandenburg vom 8. Februar 1996 die Gemeinde Waldstadt mit besonderem Status. Am 27. September 1998 gliederten sich die Gemeinden Waldstadt und Lindenbrück (mit ihrem Ortsteil Zesch am See) vertraglich nach Wünsdorf ein.

Zum 31. Dezember 1997 schlossen sich Glienick, Horstfelde und Schünow zur neuen (Groß-)Gemeinde Glienick zusammen. Damit hatte die neue (Groß-)Gemeinde vier Ortsteile: Glienick, Horstfelde, Schünow und Werben.

Die Gemeinde Groß Schulzendorf gliederte sich mit Wirkung zum 11. September 2002 auf der Basis eines am 7. August 2002 vom Ministerium des Innern genehmigten Eingliederungsvertrages in die amtsfreie Stadt Ludwigsfelde ein.

Amtsdirektor
Erster und einziger Amtsdirektor in der Zeit des Bestehens des Amtes Zossen war Hartmut Klucke. Wolfgang Metz (Ministerium für Stadtentwicklung Wohnen und Verkehr), Landrat Peer Giesecke und der Amtsdirektor Hartmut Klucke prägten erstmals am 22. Juni 1995 den Begriff Waldstadt.

Auflösung des Amtes Zossen
Mit dem Vierten Gesetz zur landesweiten Gemeindegebietsreform betreffend die Landkreise Havelland, Potsdam-Mittelmark, Teltow-Fläming (4.GemGebRefGBbg) vom 24. März 2003 wurden aus den Gemeinden Glienick, Kallinchen, Nächst Neuendorf, Nunsdorf, Schöneiche, Wünsdorf und der Stadt Zossen die neue Stadt Zossen gebildet. Das Amt Zossen wurde aufgelöst und die Stadt Zossen war amtsfrei. Die Gemeinde Wünsdorf erhob kommunale Verfassungsbeschwerde gegen ihre Auflösung und Eingliederung in die Stadt Zossen vor dem Verfassungsgericht des Landes Brandenburg, die teils verworfen und im Übrigen zurückgewiesen wurde. Auch die Gemeinde Glienick erhob Kommunalverfassungsbeschwerde vor dem Verfassungsgericht des Landes Brandenburg gegen ihre Auflösung und Eingliederung in die amtsfreie Stadt Zossen, die jedoch 2005 ebenfalls abgelehnt wurde.

Einzelnachweise

Landkreis Teltow-Fläming
Zossen
Zossen 1992
Gegründet 1992
Aufgelöst 2003

Amt Zossen (1992–2003)


Petrônio Portella Nunes (Valença do Piauí, 12 de septiembre de 1925 — Brasília, 6 de enero de 1980) fue un abogado y político brasileño.

Fue gobernador de Piauí (1963-1966). Posteriormente, desde su cargo en el Senado (1967-1979), tuvo una actuación destacada en el marco de la distensión política emprendida por los presidentes Ernesto Geisel y João Baptista Figueiredo. También fue Ministro de Justicia de este último (1979-1980).

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Piauí
Abogados de Brasil
Políticos de Brasil
Gobernadores del Estado de Piauí
Senadores de Brasil
Ministros de Justicia de Brasil

Petrônio Portella


Principele Moștenitor Leka al Albaniei (Leka Anwar Zog Reza Baudouin Msiziwe Zogu, născut la 26 martie 1982) este singurul copil al ASR Leka I, Principe Moștenitor al Albaniei, și al Susan Cullen-Ward. Principele Leka a activat ca oficial al Ministerul albanez de Interne și al Ministerul albanez al Afacerilor Externe. De la moartea tatălui său, prințul este numit de către unii monarhiști  albanezi ca Regele Leka II. În luna mai 2010, prințul s-a logodit cu Elia Zaharia, o actriță și cântăreață albaneză. Pe 30 noiembrie 2011, odată cu moartea tatălui său el a devenit șef al Casei regale de Zogu, titular Rege al Albanezilor, și al 3-lea Suveran al Ordinelor dinastice de Besa și de Skanderbeg.

Onoruri și premii
 Onoruri naționale
  Casa de Zogu: Cavaler Suveran  cu Colar al Ordinului de Onoare
  Casa de Zogu: Cavaler Suveran  Marele Cordon al Ordinului de Fidelitate
  Casa de Zogu: Cavaler Suveran în grad de mare Cruce al Ordinului de Skanderbeg
 Onoruri străine
  Familia Regală Italiană: Cavaler în grad de mare Cruce al Ordinului Sfinților Maurice și Lazarus
 Premii
  – Cetatean de onoare al Orașului Burrel (2012)
  – Cetatean de onoare al Orașului Bërdicë (2012)

Arbore genealogic

<div style="text-align:center">

References

Bibliografie
 Patrice Najbor, Histoire de l'Albanie et de sa maison royale (5 volume), JePublie, Paris, 2008, (ISBN 978-2-9532382-0-4).
 Patrice Najbor, la dynastye des Zogu, Textes & Prétextes, Paris, 2002
 Geraldine a Albanezilor; Robyns, Gwen – ISBN 0-584-11133-9

Link-uri externe
 Site-ul oficial al Curții Regale albaneze
 Site-ul Oficial de la Maison Royale d'Albanie
 Histoire de l'Albanie et de sa Maison Royale 1443-2007
 Am'Albanie et le sauvetage des Juifs
Nașteri în 1982
Oameni în viață
Oameni din Johannesburg

Leka II, Principe Moștenitor al Albaniei


Michael W. Young () este un genetician american.

Note

Nașteri în 1949
Geneticieni americani
Laureați ai Premiului Nobel pentru Fiziologie sau Medicină

Michael W. Young


Martin Karplus (født 15. marts 1930) er en østrigsk-født amerikansk teoretisk kemiker. Han er Theodore William Richards Professor i kemi emeritus på Harvard University. Han er altså også direktør for den Biofysiske Kemilaboratorium, der et et samarbejde mellem French National Center for Scientific Research og University of Strasbourg, Frankrig. I år 2013 modtog Karplus nobelprisen i kemi sammen med Michael Levitt og Arieh Warshel, for "udvikling af multiskalamodeller for komplekse kemiske systemer".

Referencer

Nobelprismodtagere fra USA
Nobelprismodtagere fra Østrig
Nobelprismodtagere i kemi
Kemikere fra USA
Medlemmer af Royal Society
Molekylærbiologer

Martin Karplus


الرصافة قد تشير إلى:
 الرصافة (إدلب): قرية في سوريا.
 الرصافة، سوريا، مدينة أثرية في سوريا.
 الرصافة (حماة) قرية سورية في محافظة حماة.
 الرصافة (بغداد): وهي أحد قسمي العاصمة العراقية بغداد. أنشأها المهدي العباسي سنة 159هـ في الجانب الشرقي من نهر دجلة.
 رصافة الأندلس: بناها الأمير عبد الرحمن الداخل بضاحية قرطبة أيام الدولة الأموية.
 رصافة بلنسية - أنشأها عبدالله بن عبدالرحمن الداخل.

الرصافة (توضيح)


Four ships of the Royal Navy have been named HMS Devastation.

 was an 8-gun bomb vessel purchased in 1804 and sold in 1816.
HMS Devastation was to have been a 14-gun bomb vessel. She was laid down in 1820, but was cancelled in 1831.
 was a paddle sloop launched in 1841 and broken up in 1866.
 was a  turret ship launched in 1871 and sold in 1908.

Royal Navy ship names

HMS Devastation


Rodrigo Blakenship, né le  à Marietta en Géorgie, est un joueur professionnel américain de football américain.

Il joue au poste de kicker dans la National Football League (NFL) depuis 2020.

Biographie

Au niveau universitaire, il a joué pour les Bulldogs de la Géorgie au sein de la Southeastern Conference de la NCAA Division I Football Bowl Subdivision (FBS).

En 2017, il est le meilleur marqueur de son équipe et est sélectionné dans l'équipe type des freshman de la SEC. Lors du ose Bowl de janvier 2018, il réussit un field goal de 55 yards soit le plus long field goal réussi de l'histoire du Rose Bowl. Les Bulldogs disputent ensuite le College Football Championship Game 2018 contre Alabama et Blankenship transforme un field goal de 51 yards en prolongation ce qui permet à son équipe de mener temporairement au score. Néanmoins, ils perdent le match 23-26.

Après la saison 2018, il est sélectionné dans la seconde équipe de la SEC.

La saison suivante, il mène les statistiques quant au nombre de field goals tentés et au nombre de conversions de touchdown réussies, il se voit décerner le Lou Groza Award du meilleur kicker universitaire du pays.

Au terme de sa carrière universitaire, il aura réussi toutes les conversions de touchdown à un point tentées (200/200).

Blankenship n'est pas sélectionné lors de la draft 2020 de la NFL. Il est néanmoins engagé en tant qu'agent libre par les Colts d'Indianapolis pour remplacer le kicker vedette Adam Vinatieri ayant décidé de prendre sa retraite de la NFL.

En  de la saison 2020 contre les Packers de Green Bay, Blankenship transforme un field goal de 39 yards qui donne la victoire aux Colts en prolongation overtime 34–31 ce qui lui vaut le trophée du meilleur joueur d'équipes spéciales AFC de la semaine. Sa saison régulière en tant que rookie (débutant) est bonne puisqu'il réussit 43 des 45 points de conversion tentés, 23 des 37 field goals tentés le plus long étant de 53 yards. Lors de la défaite 24-27 contre les Bills de Buffalo en tour préliminaire de la phase éliminatoire (), il réussit les deux field goals tentés et la seule conversion de touchdown de son équipe.

Néanmoins, en 2021, après avoir joué les cinq premiers matchs de la saison régulière, Blankenship se blesse à la hanche et est placé le  sur la liste des réservistes blessés. Il est remplacé jusqu'en fin de saison par Michael Badgley issu de l'équipe d'entraînement des Colts. Après un seul match en 2022, il est licencié par les Colts. Il est remplacé à ce poste par Chase McLaughlin.

Par la suite, il signe avec le practice squad des Cardinals de l'Arizona avant d'être élevé sur l'équipe principale quelques jours plus tard en compagnie de Corey Clement. Il est libéré le  à la suite d'une blessure.

Statistiques

|-
| 2016 || Bulldogs de la Géorgie ||
| 10 || 18 || 14 || 77,8 ||  || 26 || 26 || 100
|-
| 2017 || Bulldogs de la Géorgie ||
| 15 || 23 || 20 || 87,0 ||  || 63 || 63 || 100
|-
| 2018 || Bulldogs de la Géorgie ||
| 14 || 23 || 19 || 82,6 ||  || 65 || 65 || 100
|-
| 2019 || Bulldogs de la Géorgie ||
| 14 || 33 || 27 || 81,8 ||  || 46 || 46 || 100

| 53 || 97 || 80 || 82,5 ||  || 200 || 200 || 100

|-
| 2020 || Colts d'Indianapolis || 16 || 37 || 32 || 86,5 || 53 || 45 || 43 || 95,6
|-
| 2021 || Colts d'Indianapolis || 5 || 14 || 11 || 78,6 || 48 || 8 || 7 || 87,5

| 21 || 51 || 43 || 84,3 || 53 || 53 || 50 || 94,3

Références

Liens externes

Naissance en janvier 1997
Naissance à Marietta (Géorgie)
Joueur américain de football américain
Kicker
Joueur de football américain des Bulldogs de la Géorgie
Joueur NFL non sélectionné à la draft
Joueur des Colts d'Indianapolis
Joueur des Cardinals de l'Arizona

Rodrigo Blankenship


Miersiella umbellata é uma espécie de planta do gênero Miersiella e da família Burmanniaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1903 por Ignatz Urban.

O seguinte sinônimo já foi catalogado:

 Dictyostega umbellata  Miers

Forma de vida
É uma espécie saprófita, terrícola e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo, Minas Gerais, Paraná, Rio de Janeiro, Santa Catarina e São Paulo. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas

 Miersiella umbellata no projeto Flora e Funga do Brasil

Miersiella
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Plantas descritas em 1903

Miersiella umbellata


A Associação Carnavalesca Cultural e de Desenvolvimento Social ou Acadêmicos do Riacho Fundo II é uma organização sem fins lucrativos, sediada no Riacho Fundo II. A agremiação realiza apresentações carnavalescas tais como shows de apresentações carnavalescas, eventos, danças afro-brasileiras, capoeira, dentre outras diversidades culturais.

A Acadêmicos do Riacho Fundo II foi fundada em 2008 pelo seu primeiro presidente e fundador, Francisco de Assis Almada Silva, e desde sua fundação oficial desenvolve atividades ligadas à diversidade cultural e a arte nas regiões do Distrito Federal, cuja finalidade é promover ações que agregam a união e reencontro dos estilos culturais do país. A associação oferece diversas expressões culturais, como a dança afro, a capoeira, o samba com suas variações, como o samba de roda e samba de raiz, desfiles da escola de samba, festivais de pagode, dentre outras atividades socioculturais, como forma de interação com a comunidade.

Em 2011, a associação teve sua primeira participação no Carnaval de Brasília com o tema "De Vilma à Dilma, o Papel da Mulher na Sociedade", destacando a importância da mulher na sociedade. E então em 2014, a associação foi campeã pela primeira vez, desfilando pelo grupo de blocos de enredo, garantindo uma vaga no Grupo de Acesso. Vitória que foi comemorada pelos moradores do Riacho Fundo II, por ser a primeira vitória da associação desde seu inicio na Avenida do Samba de Brasília.

Fundações no Distrito Federal (Brasil) em 2008
Escolas de samba do Distrito Federal (Brasil)

Escola de Samba Acadêmicos do Riacho Fundo II


Mehmet Vehbi Bolak (1882, Balıkesir - 6 Nisan 1958), Osmanlı Meclis-i Mebûsanı ve TBMM'de Balıkesir (Karesi) milletvekilliği ve bir süre Eğitim Bakanlığı yapmış, Balıkesir'de Kuvâ-yi Milliye hareketini başlatanlar arasında yer almış Kuvâ-yi Milliyeci, idareci ve siyasetçidir. Meclis kürsüsünde ve direniş hareketinin organizasyonunda hitabet gücü ile akıllarda kalmıştır.

Hayatı
1882 yılında Balıkesir'de doğmuştur. Abacılar Kethüdası Hacımehmedefendizade Yahya Nefi Efendi'nin oğludur. Mülkiye Mektebi'ni bitirmiş, Çatalca mutasarrıflığına atanmıştır. Daha sonra Osmanlı Meclisi Mebusanı 2. Dönem ve 3. Döneminde ve TBMM 1. Dönem ve 2. Dönem'de Karesi (Balıkesir) milletvekilliği yapmıştır. IV. İcra Vekilleri Heyeti'nde bir yıllık kısa bir süreliğine Maarif Vekilliği'nde (Milli Eğitim Bakanlığı) bulunmuştur. Kırmızı-yeşil şeritli İstiklal Madalyası sahibi olan Mehmet Vehbi Bolak 6 Nisan 1958'de öldü.

Ailesi
Kendisi de milletvekilliği ve Türkpetrol Yönetim Kurulu Başkanlığı yapmış iş insanı Ahmet Aydın Bolak'ın babasıdır.

Kaynakça

1882 doğumlular
Balıkesir doğumlu siyasetçiler
1958 yılında ölenler
Kurtuluş Savaşı'na katılan siviller
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Balıkesir üyeleri
1912 Nisan-Ağustos Osmanlı Meclis-i Mebusanı Balıkesir üyeleri
TBMM 1. dönem Balıkesir milletvekilleri
TBMM 2. dönem Balıkesir milletvekilleri
Serbest Cumhuriyet Fırkası mensubu siyasetçiler
Mekteb-i Mülkiye'de öğrenim görenler

Mehmet Vehbi Bolak


An Eggelingia clavata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Eggelingia clavata in nahilalakip ha genus nga Eggelingia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eggelingia

Eggelingia clavata


Ulrich Weiss (* 26. November 1901 in Altona; † 27. Februar 1989 in München) war ein deutscher Richter.

Leben
Ulrich Weiss bestand 1920 in Potsdam die Reifeprüfung. Er immatrikulierte sich an der Universität Tübingen  für Rechtswissenschaft und wurde im April 1920 beim Corps Rhenania Tübingen aktiv. Nach neun Partien im Juli 1922 inaktiviert, wechselte er an die Universität München und die Universität Berlin. 1924 bestand er in München das Referendarexamen. Im Jahr darauf wurde er in Tübingen zum Dr. iur. promoviert. Er bestand 1927 die Assessorprüfung und kam 1929 als Referent zum Reichsausgleichsamt. 1930 wurde er zur Deutsch-Amerikanischen Kommission in Washington, D.C. abgeordnet. Anschließend studierte er an der Harvard Law School. In Berlin wurde er 1934 zum Amtsgerichtsrat und 1941 zum Kammergerichtsrat ernannt.

1945 entlassen, kam er 1949 als Landgerichtsdirektor am Landgericht Hamburg wieder in den Justizdienst. Seit 1953 Bundesrichter beim Bundesgerichtshof in Karlsruhe, wurde er 1961 als Präsident des Bundespatentgerichts in München berufen. Von 1967 bis 1974 war er Vorsitzender der Prüfungskommission für Patentanwälte und von 1968 bis 1978 Vorsitzender der Schiedsstelle für Urheberrecht beim Deutschen Patentamt.

Ehrungen
 Großes Bundesverdienstkreuz mit Stern (1966)

Literatur
 Gösta Dahmen, Rainer Assmann: Die Tübinger Rhenanen, 5. Auflage 2002, S. 169.

Einzelnachweise

Präsident (Bundespatentgericht)
Absolvent der Ludwig-Maximilians-Universität München
Richter (Bundesgerichtshof)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes mit Stern
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1989
Mann

Ulrich Weiss (Richter)


Ronald Earle "Ron" Glass (Evansville, Indiana; 10 de julio de 1945 - Los Ángeles, California; 25 de noviembre de 2016) fue un actor estadounidense. Se hizo conocido principalmente por sus papeles como Ron Harris en la sitcom Barney Miller (1975–1982) y como el pastor Derrial Book en la serie televisiva de ciencia ficción Firefly y la película Serenity (2005), realizada como secuela de la serie.

Carrera
Debutó en los escenarios en el Guthrie Theater en Minneapolis, Minnesota, antes de mudarse a Hollywood. Sus primeras apariciones en televisión incluyen episodios de Sanford and Son en 1972, un episodio de All in the Family en 1973 y episodios de Good Times en 1974. En 1975 consiguió el papel del detective Ron Harris en Barney Miller, serie que duró hasta 1982. La temporada siguiente, Glass también coprotagonizó con Demond Wilson el remake de The Odd Couple, llamada The New Odd Couple.

En 1992, coprotagonizó la breve sitcom Rhythm and Blues. En 1996, obtuvo el papel de Roland Felcher en la sitcom de la NBC  Mr. Rhodes. En 1999, apareció en un episodio de Friends, haciendo de abogado de Ross Geller para su divorcio, Russell.

Desde entonces Glass ha aparecido en docenas de series de televisión, tales como Family Matters, Teen Angel, Star Trek: Voyager (en el episodio "Nightingale") y en la serie Firefly (2002), con el papel de Derrial Book, un predicador cristiano con un pasado misterioso. Glass retomó el papel de Firefly en la película Serenity (2005). En 2008 apareció en la película Lakeview Terrace junto a Samuel L. Jackson, e interpretó el papel de Duncan en la versión estadounidense de Death at a Funeral (2010). Entre 2013 y 2014, Glass apareció en dos episodios de la serie Agents of S.H.I.E.L.D.

Fallecimiento
Ron Glass falleció el 25 de noviembre de 2016 en Los Ángeles, California, a los 71 años.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Evansville (Indiana)
Fallecidos en Los Ángeles
Actores de Estados Unidos
Budistas de Estados Unidos
Actores masculinos de Estados Unidos del siglo XXI

Ron Glass


Agave stricta ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Hedgehog Agave".

Beschreibung
Agave stricta formt 1 bis 2 m lange Stämme, die sich verzweigen. Sie bildet im Alter kugelförmige, mehrköpfige Rosetten. Die variablen, kräftigen, linealisch bis lanzettförmig, längsgestreiften, grünen Blätter sind 25 bis 50 cm lang und 0,5 bis 0,8 cm breit. Die hellgelben Blattränder sind angeraut und fein gezahnt. Der nadelige graue Enddorn ist 1 bis 2 cm lang.

Der ährige, gerade bis gebogene Blütenstand wird 1,5 bis 2,5 m hoch. Die rot bis purpurfarbenen Blüten sind 25 bis 30 mm lang und erscheinen paarig an kurzen Stielen. Die trichterförmige Blütenröhre ist 8 bis 10 mm lang.

Die eiförmigen dreikammerigen Kapselfrüchte sind 12 bis 14 mm lang und 9 bis 10 mm breit. Die schwarzen Samen sind bis 3,5 mm lang und 4 bis 2,5 mm breit und 3 mm dick.

Die Blütezeit reicht von Juni bis August.

Systematik und Verbreitung
Agave stricta wächst in semiariden Regionen in Mexiko in den Bundesstaaten Puebla und Oaxaca an kalkhaltigen Hängen, in 1700 bis 1850 m Höhe. Sie ist vergesellschaftet mit zahlreichen Kakteen- und Sukkulentenarten.

Die Erstbeschreibung durch Joseph zu Salm-Reifferscheidt-Dyck ist 1859 veröffentlicht worden. Synonyme sind Agave striata var. stricta Baker und Agave striata subsp. stricta B.Ullrich.

Agave stricta ist ein Vertreter der Gruppe Striatae. Die Art ist verwandt mit Agave striata, gleichwohl sind geringe Unterschiede der Form, Blatt- und Blütenstruktur erkennbar. Sie kann bei trockenem Stand kurze Frostperioden bis minus 4 °C vertragen. Agave stricta wird im Desert Botanical Garden in Arizona kultiviert.

Literatur
 August J. Breitung: Agave stricta. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook, 1968, S. 34–35.
 Howard Scott Gentry: Agaves of Continental North America. University of Arizona Press, 1982, S. 248–249.
 T. Heller: Agaven. Münster 2006, S. 137.
 Mary & Gary Irish: Agaves, yuccas, and related plants. A Gardener's Guide. Timber Press, 2000, ISBN 0-88192-442-3, S. 168–169, Pl. 42, Fig. 1-1, 4-1.
 J. Thiede: Agave stricta. In: Urs Eggli (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon. Einkeimblättrige Pflanzen (Monocotyledonen). Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 3-8001-3662-7, S. 66.
 B. Ullrich: Agave striata Zuccarini ssp. stricta (Salm-Dyck) Ullrich stat. nov. In: Kakteen und andere Sukkulenten. Band 41, Nr. 5, 1990, Karteikarte Nr. 14.
 B. Ullrich: Ein neuer Standort von Agave striata Zuccarini ssp. stricta (Salm-Dyck) Ullrich in Oaxaca. In: Kakteen und andere Sukkulenten. Band 42, Nr. 6, 1991, S. 142–143.

Einzelnachweise

Weblinks

Agaven
Stricta

Agave stricta


Proleter enternasyonalizm, işçi sınıfına ait bütün dünyadaki insanların millete bakmaksızın dünya devrimini gerçekleştirmek için birlik içerisinde hareket etmesi gerektiğini söyleyen Marksist sosyal sınıf teorisidir. Komünist Manifesto'nun son dizesi "Dünyanın bütün işçileri, birleşin!", proleter enternasyonalizmin sloganıdır.

İşçilerin birlik olması (sendikaların kurulması ve güçlenmesi) patronlara karşı daha önemli bir pazarlık gücü getirir. Uluslararası düzeyde bütün işçilerin birlik olması ise patronların artık istediği gibi hükmedemeyeceği anlamına gelmektedir. Proletaryanın sınıfsal çıkarları, bütün insanlığın gelecek çıkarları ve özlemleriyle özdeş anlamda ele alındığından dolayı, proletarya ulusal nitelikte degil enternasyonal niteliktedir. Marksist siyasal teori, insanlığın kurtuluşunun proletarya enternasyonalizminin bir eseri olacağını savunur.

Proleter enternasyonalizmin aynı zamanda milliyete dayalı savaşlara karşı caydırıcı bir güç olacağı varsayılmaktadır. Çünkü  milliyetleri farklı olan fakat ortak çıkara sahip insanların, aynı sınıfa ve ortak toplumsal çıkarlara sahip oldukları diğer insanlara karşı silahlanmak istemeyeceği düşünülmektedir.

Ayrıca bakınız
 Marksizm
 Komünizm
 Sosyalizm
 Anti-Faşizm
 Enternasyonalizm

Kaynaklar ve dış bağlantılar
 Enternasyonalizm ve milliyetçilik  Liu Shaoqi
 Marksizm and milliyetçilik  Tom Lewis
 Internationalist website  (Sol Komünizm)
 Internationalist website (Troçkizm)

Sol komünizm
Sosyalizm
Marksist terminoloji
Politik kuramlar
Marksist teorisi
Siyaset bilimi
Dünya hükûmeti

Proleter enternasyonalizm


Fortuna je nizozemski nogometni klub iz Sittarda. U sezoni 2019./20. se natječe u Eredivisie, najvišem rangu nizozemskog nogometa.

Povijest
Klub je nastao spajanjem dvaju klubova Fortuna '54 i Sittardije čime je nastao novi klub Fortuna Sittardia Combinatie (FSC) 1. srpnja 1968. godine, poslije preimenovano u Fortuna Sittard. Prethodne dvije godine, do spajanja, Sittardiju je vodio hrvatski nogometni stručnjak Vladimir Beara.

Kroz povijest klub je bio nejednakih rezultata. Ipak bili su redoviti sudionik najvišeg razreda nizozemskog nogometa, Eredivisie, 1990-ih. Dali su talentirane igrače kao što su Kevin Hofland, Mark van Bommel i Fernando Ricksen koji su izrasli iz njihove omladinske škole. Ti su igrači poslije prešli u velike klubove kao PSV Eindhoven i Rangers i nastupali u nizozemskoj nogometnoj reprezentaciji. Treneri su također dobro prepoznavali talentirane igrače, pa su uzeli Wilfreda Boumu i Patricka Paauwea iz mladih kategorija PSV-a. Oba su se dobro razvila pod trenerom Bertom van Marwijkom, prije nego što su prešli u nizozemsku reprezentaciju i prešli u veće klubove. Trener van Marwijk poslije je prešao u Feyenoord.

Uspjesi
Godine 1984. i 1999. došli su do završnice Nizozemskog nogometnog kupa. Godine 1995. bili su pobjednici lige Eerste Divisie, drugog razreda natjecanja. U Eredivisie su se natjecali do 2002. godine, kad su ispali u nižu ligu. Godine 2018. opet su se plasirali u Eredivisie.

Treneri

kao Fortuna '54
 1956. – 57.:   Friedrich Donenfeld (vice champion, cup winner.)
 1957. – 58.:   Bram Appel
 1958. – 59.:   Harry Verhardt
 1959. – 61.:   Friedrich Donenfeld
 1961. – 63.:   Jung Schlangen
 1963. – 65.:   Wim Latten (cup winner 1964.)
 1965. – 66.:   Max Schirschin
 1966. – 67.:   Karl-Heinz Marotzke
 1967. – 68.:   Bram Appel

kao Sittardia
  Frans Debruyn
 Vladimir Beara (1966. – 1968.)
  Frans Debruyn (1968.)

kao Fortuna Sittard
  Frans Debruyn (1968. – 69.)
  Henk Reuvers (1969. – 70.)
  Evert Teunissen (1970. – 72.)
  Cor Brom (1972. – 76.)
  Cor van der Hart (1976. – 77.)
  Joop Castenmiller (1977. – 80.)
  Frans Körver (1980. – 84.)
  Bert Jacobs (1984. – 87.)
  Hans van Doorneveld (1987. – 89.)
  Han Berger (1989. – 91.)
  Georg Keßler (1991. – 92.)
  Chris Dekker (1992. – 94.)
  Pim Verbeek (1994. – 97.)
  Bert van Marwijk (1997-00.)
  Henk Duut (2000. – 01.)

  Frans Thijssen (2000. – 01.)
  Hans Verèl (2001.)
  Hans de Koning (2001. – 04.)
  Chris Dekker (2004. – 06.)
  Frans Körver (2006. – 07.)
  Henk Wisman (2007.)
  Roger Reijners (2007. – 10.)
  Wim Dusseldorp (2010. – 11.)
  Tini Ruys (2011. – 12.)
  Willy Boessen (2012. – 14.)
  Peter van Vossen (2014. – 15.)
  Ben van Dael (2015. – 16.)
 Sunday Oliseh (2017. – 18.)
 Claudio Braga (a.i.) (2018.)
  René Eijer (2018. – 19.)
  Sjors Ultee (2019. - danas)

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Fansite Fortuna Supporters Collectief

Fortuna

Fortuna Sittard


Tyrkiet Rundt er et tyrkisk etapeløb i landevejscykling.  Historisk set har løbet ikke haft nogen tiltrækning fra europæiske topryttere, indtil 2006 hvor det blev rangeret som 2.2 i UCI Europe Tour. Løbet er siden vokset og i 2017 kom det med på UCI World Tour-kalenderen. I 2020 rykkede det et niveau ned som 2.Pro som en del af UCI ProSeries. I 2023 rykkede det atter et niveau ned på UCI Europe Tour som 2.1.

Vindere

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside
 CyclingArchives side

Tyrkiet Rundt


Puerto Santander puede referirse a:

 Puerto Santander, municipio colombiano ubicado en el departamento de Norte de Santander;
 Puerto Santander, corregimiento departamental colombiano ubicado en el departamento de Amazonas;
 Puerto de Santander, el puerto de la ciudad española de Santander.

Puerto Santander (desambiguación)


Der Weg ins Freie ist ein deutsches Film-Melodram aus dem Jahr 1941, bei dem Rolf Hansen Regie führte. Zarah Leander spielt in ihrer achten UFA-Produktion das erste Mal unter Hansens Regie. Sie hatte Rolf Hansen als Regieassistent Carl Froelichs kennengelernt und bat die UFA ausdrücklich um Hansen als Regisseur dieses Films.

Handlung
Der Gutsherr Detlev von Blossin und die Opernsängerin Antonia Corvelli sind seit mehr als einem Jahr ein Ehepaar. Mit seiner Frau hat der Baron vereinbart, dass sie zusammen, sobald ihr derzeitiges Engagement beendet ist, endlich auf sein Gut in Pommern zurückkehren. Baronin von Blossin erwartet Sohn und Schwiegertochter schon sehnsüchtig, ist jedoch skeptisch, ob die berühmte Sängerin sich in der Abgeschiedenheit des Familienbesitzes wohlfühlen wird. Ihrer entfernten Verwandten Luise gegenüber äußert die ältere Dame, da würden verschiedene Welten aufeinanderprallen.

Antonia Corvelli, die ihren Mann bisher immer dazu bringen konnte, ihrem Willen nachzugeben, hat ihren Vertrag jedoch ohne sein Wissen erneut verlängert. Als der Baron davon erfährt, verlässt er wortlos und verärgert das Theater. Anderentags lässt von Blossin seine Frau wissen, dass er nach nunmehr über einem Jahr zurück auf sein Gut müsse. Sie habe ihm versprochen mit ihm zu kommen und nun habe sie ihr Versprechen wiederum gebrochen. Diesmal gelingt es Antonia nicht, ihren Mann umzustimmen. Auf dem Familiengut wird der Baron freudig von seiner Mutter begrüßt, jedoch ist ihr die Enttäuschung und Besorgnis, dass er ohne seine Frau gekommen ist, anzusehen. Sie habe noch in Wien zu tun und werde nachkommen, erzählt Detlev der Baronin.

In Wien geht die Bevölkerung unterdessen auf die Straßen und zeigt ihren Unmut gegenüber den korrupten Wirtschaftsmethoden des Fürsten von Metternich. Der zwielichtige Graf Stefan Oginski, der als Metternichs Finanzberater mit verantwortlich ist, nimmt bestürzt zur Kenntnis, dass Metternich geflohen ist und die Unruhestifter in seinem Haus alles kurz und klein schlagen. Antonia, die früher einmal mit dem Glücksritter zusammen war, fühlt sich verpflichtet, dem ehemaligen Freund in einer solchen Situation beizustehen und gewährt ihm Zuflucht in ihrem Haus in Wien.

Die Unruhen sind auch in der pommerschen Abgeschiedenheit des Blossin'schen Gutes nicht unbemerkt geblieben und einige Männer wollen das zum Anlass nehmen, die Arbeiter Blossins aufzuwiegeln. Der Baron klärt die Lage jedoch auf seine ihm eigene unprätentiöse Art. Luise, die das Anwesen während Blossins Abwesenheit zusammen mit seiner Mutter geführt hatte, steht auch weiterhin an seiner Seite. Dass sie mehr für von Blossin empfindet als nur Freundschaft, muss auch Achim, der Sohn des Landrates, erkennen, der sich Hoffnungen auf die charmante junge Frau gemacht hatte.

Durch ihre Hilfe, die sie Oginski gewährt, kommt Antonia in Wien selbst in Schwierigkeiten. Der Graf schreckt noch nicht einmal davor zurück, sie als seine Komplizin zu bezeichnen und um Geld zu erpressen. Außerdem will er, dass sie zusammen mit ihm flieht. Die Vertraute der Sängerin, die ihr treu ergebene Barbaccia, rät Antonia, ihren Tod vorzutäuschen, als diese verzweifelt meint, Oginski werde sich immer an sie hängen, er werde sie nicht lassen und überall finden. So geschieht es.

Gerade als Luise sich entschlossen hat, das Gut zu verlassen, ändern sich die Lebensumstände des Barons dramatisch. Nachdem von Blossin schon seit mehreren Wochen keine Nachricht mehr von Antonia erhalten hat, meint er zu seiner Mutter, dass seine Frau von selbst kommen müsse, wenn zwischen ihnen alles wieder gut werden soll. Kurz darauf wird der Baron vom Landrat vom Selbstmord Antonias unterrichtet, die sich im Donaukanal ertränkt haben soll. Zu seiner Mutter meint er, er habe Dinge über Antonia erfahren, die er ihr erzählen wolle, über die aber dann nie mehr gesprochen werden solle. Antonia, die nach ihrem fingierten Selbstmord mit Barbaccia in die Schweiz gereist ist und dort bereits seit geraumer Zeit lebt, wird von dem Schweizer Müetli umworben, der ihr von seiner Frau erzählt und dass ein Mann einer Frau, die er liebe, alles verzeihen könne. Daraufhin fasst die Operndiva neuen Mut und verschiebt die geplante Weiterreise nach Italien erst einmal, um ihren Mann auf seinem Gut aufzusuchen. Vielleicht werde ja doch noch alles gut, meint sie zu Barbaccia. Auf dem Gut wird sie von Luise empfangen, die ihr davon erzählt, wie sehr der Baron in der Vergangenheit gelitten habe, weil er von der Polizei erfahren musste, dass seine Frau in Verbindung zu einem anderen Mann gestanden habe, gerade erst habe er sich wieder gefasst, sie solle ihm deswegen doch bitte eine Begegnung mit seiner Vergangenheit ersparen. Antonia hat sich nicht zu erkennen gegeben, sondern als eine alte Freundin aus Wien vorgestellt. Von einer Angestellten erfährt sie während ihres Wartens, dass man auf dem Gut allgemein hoffe, dass das Fräulein Luise einmal mehr als nur eine entfernte Verwandte werde, wenn das Trauerjahr zu Ende sei. So entschließt die Sängerin sich schweren Herzens dazu, das Gut ohne weitere Kontaktaufnahme wieder zu verlassen. Als der Wagen davonfährt, weint sie bitterlich an Barbaccias Schulter.

Sechs Jahre sind inzwischen vergangen und Antonia singt an einer kleinen Bühne in Italien unter dem Namen Giulietta. Man probt gerade für "Rigoletto", als die Nachricht kommt, dass die Rolle des Herzogs von Mantua am Abend von dem berühmten Tamaso Rezzi gesungen werde. Antonia erschrickt, denn natürlich kennt sie den Sänger. Barbaccia versichert ihr jedoch, dass sie sie so zurechtmachen werde, dass er sie nicht wiedererkenne. "O wie so trügerisch sind Frauenherzen" tönt es am Abend unter riesigem Beifall von der Bühne. Dann kommt Antonias Duett mit Rezzi. Ihre Angst, künftig wieder auf Kollegen von der Oper zu treffen ist so groß, dass sie beschließt, wieder einmal zu fliehen. Wie es der Zufall will, erfährt Oginski durch Rezzi, dass er in Bergamo mit einer Frau auf der Bühne gestanden habe, deren Aussehen und Stimme der großen Corvelli verblüffend geähnelt habe, er habe das Gefühl gehabt, wieder mit ihr auf der Bühne zu stehen. Antonia tritt inzwischen in einer Taverne auf, da sie die Opernbühne fürchtet. Oginski findet sie dort. Er erzählt der Sängerin, dass ihr Mann wieder verheiratet sei und sogar ein Kind habe. Schnell wird klar, dass er eine Erpressung plant, und sich den Umstand der Bigamie zunutze machen will. Antonia kann ihn nicht umstimmen. Als man ihr anderentags erzählt, dass der Graf abgereist sei, ahnt sie, dass er unterwegs zu Blossin ist, um ihn zu erpressen. Sie beschließt, ebenfalls nach Mecklenburg zu reisen. Oginski ist jedoch bereits beim Baron und erzählt ihm, dass Antonia noch lebe. Er versucht, von Blossin zu erpressen und tut sogar so, als handle er im Auftrag der Sängerin. Von Blossin verweist ihn des Gutes. Inzwischen ist auch Antonia auf dem Gut eingetroffen. Sie trifft dort den kleinen Sohn der Blossins und kurz darauf Luise. Antonia erzählt Luise alles und gibt ihr das Versprechen, dass Oginski ihr Glück nicht zerstören werde, dafür werde sie sorgen, morgen werde alles anders sein. Dann fährt sie davon. In der kleinen Pension, in der sie abgestiegen ist, zerreißt sie die ihr so kostbaren Liebesbriefe des Barons. Von Luise erfährt von Blossin von dem Besuch Antonias und ihren Worten und ahnt Schlimmes. So schnell er kann, eilt er zur Pension. Der anwesende Arzt lässt ihn zu der Sterbenden ins Zimmer. Sie hat Gift eingenommen und nimmt dem Baron das Versprechen ab, dass kein Mensch wissen dürfe, wer sie wirklich sei, denn dann sei alles umsonst gewesen. Es fällt von Blossin unendlich schwer, Antonia zu verleugnen, aber er erfüllt ihr diesen letzten Herzenswunsch. Als er das Zimmer verlässt, fällt Antonias Arm kraftlos hinunter. Sie ist tot.

Hintergrund
Da Zarah Leanders letzte Filme alle kein großer Erfolg waren, bestand sie bei diesem Film darauf, dass Rolf Hansen die Regie übernehmen solle. Sie kannte Hansen aus ihrer Arbeit mit dem Regisseur Carl Froelich, mit dem sie schon drei Filme gedreht hatte. Hansen arbeitete als Regieassistent bei Froelich. Sie versprach sich von Hansen neue Impulse und er galt auch als weniger konventionell. Sie setzte ihren Willen durch, obwohl Hansen bei Goebbels seit 1938 einen schlechten Stand hatte. Dieser hatte nämlich mit Das Leben kann so schön sein (Arbeitstitel Ultimo) gegen die herrschende Ideologie verstoßen. Dass man Zarah diesen Wunsch nicht verweigerte, lag an ihrer enormen Zugkraft als Kassenstar im In- und Ausland. Der Weg ins Freie wurde ein großer Publikumserfolg, so dass die UFA ihre Bedenken gegen Hansen hintanstellen musste. Beim nächsten Film Zarahs (Die große Liebe) führte Hansen erneut Regie.

Hans Stüwe war in vier Filmen Zarah Leanders Partner, das letzte Mal 1953 in Ave Maria (1953).

Lieder im Film:
 Ich will nicht vergessen … (Romanze) – Text: Harald Braun, Musik: Theo Mackeben
 Vielleicht … (Chanson) – Text: Hans Fritz Beckmann, Musik: Theo Mackeben
 Ich sag' nicht ja, ich sag' nicht nein, außerdem
 Der Stern hat uns gefunden aus Gioachino Rossinis Oper Semiramis nachempfunden sowie
 Leuchtend ist der Tag gegangen und O wie so trügerisch aus Giuseppe Verdis Oper Rigoletto, 3. Akt.

Dieser Film ist nicht mit Arthur Schnitzlers Romanerstling Der Weg ins Freie identisch. Schnitzlers Werk wurde 1983 unter der Regie von Karin Brandauer mit Klaus Maria Brandauer in der Hauptrolle verfilmt.

Historischer Hintergrund: Klemens Wenzel Lothar von Metternich (seit 1813 Fürst * 1773 – † 1859) war ein Staatsmann im Kaisertum Österreich und stieg seit 1813 zu einem der führenden Staatsmänner in Europa auf, führende Rolle im Wiener Kongress. Als führender Politiker der Restaurationszeit stand er für das monarchische Prinzip und bekämpfte die nationalen und liberalen Bewegungen.

Produktion
Der Film wurde am 7. Mai 1941 im Gloria-Palast in Berlin uraufgeführt. In den Niederlanden und Finnland kam das Filmdrama ebenfalls im Jahr 1941 ins Kino. In Frankreich und Schweden startete der Film im Jahr 1942. Die (bundes)deutsche TV-Premiere war am 26. Mai 1988. In Italien lief der Film unter dem Titel Per la sua felicitá und in Schweden unter dem Titel Två världar.

Verantwortliche Produktionsfirma war Tonfilm-Studio Carl Froelich & Co. (Berlin) im Auftrag von Universum-Film AG (UFA) Berlin. Die Produktionsleitung hatte Friedrich Pflughaupt, die Aufnahmeleitung Kurt-Fritz Quassowski, Kurt Moos und Paul Kalinowsky. Die Bauten stammten von Walter Haag, der Ton von Werner Pohl und die Kostüme von Max von Formacher. Als Regieassistenten fungierten Milo Harbich und Ernst Mölter.

Die Dreharbeiten fanden vom 15. September 1940 bis Februar 1941 in Mecklenburg-Strelitz, auf Gut Dannenwalde in der Umgebung von Neustrelitz, in Innsbruck und bei Hall in Tirol statt. Der Erstverleih erfolgte über die UFA-Filmverleih GmbH (Berlin). Der Film wurde 1941 mit Jugendverbot belegt (Zensur: 25. April 1941, B.55399).

Bei der weitgehend unbekannten Schauspielerin Eva Immermann, die die tragende Nebenrolle der Luise übertragen bekam, handelt es sich um die Schwiegertochter  von Paul Wegener.

Die Produktionskosten lagen bei etwa 1.758.000 RM, das Einspielergebnis bis Januar 1942 bereits bei rund 3,5 Mio. RM.

Trotz seines Unterhaltungscharakters besaß der Film auch eindeutig propagandistische Züge: Der Schurke im Film ist ein Pole (Oginski), der "unrechtmäßige Geschäfte mit jüdischen 'Volksschädlingen', von Viktor Janson und Walter Süßenguth dargestellt", macht.

Der Film erschien 2009 auf DVD:
 Der Weg ins Freie, Anbieter: Black Hill Pictures, erstmals erschienen am 8. Mai 2009
 Zarah Leander Edition 2 (4 DVDs) Die große Liebe, Der Blaufuchs, Der Weg ins Freie, Ich bin die Leander, Das muss reichen, Anbieter: Black Hill Pictures, erstmals erschienen am 8. Mai 2009

Kritik

Dr. Erich Ronneburger verfasste am 9. Mai 1941 im Steglitzer Anzeiger, Berlin, folgende Kritik:

In der Hünfelder Volkszeitung vom 22. Februar 1952 war zu lesen, dass es nicht "allzu viele Filme deutscher Herkunft [gebe], die einen so unmittelbaren, starken Eindruck bei ihrem Publikum hinterlassen" würden, "wie der zu den besten Leistungen der alten deutschen Produktionen zählende Zarah Leander-Film, der erheblich dazu [beigetragen habe], den Namen der Schwedin volkstümlich werden zu lassen." Zwar sei die Geschichte der Frau, "die sich vor die Entscheidung gestellt [sehe], zwischen ihren familiären Verpflichtungen und ihrer beruflichen Karriere als Sängerin [wählen zu müssen], an sich nicht neu und bild[e] oft genug den Inhalt mehr oder minder dramatischer Roman- und Filmstoffe."
Weiter heißt es in der Kritik:

Siehe auch
 Liste der während der NS-Zeit im Deutschen Reich uraufgeführten deutschen Spielfilme

Weblinks

 Der Weg ins Freie Illustrierter Film-Kurier Nr. 3202
 Die Filmrollen der Zarah Leander bei zarahleander.de

Einzelnachweise

Filmtitel 1941
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Filmdrama
Antisemitischer Film
Rolf Hansen

Der Weg ins Freie (1941)


පුරා විද්‍යාත්මක ප්‍රදේශයක පුළුල්ව ප්‍රචාලනය වු පොදු කලාවේ හා මානව කෘතීන්ගේ කාල පරිච්ඡේදයක් ලෙස සැලකිය හැක. බොහෝ විට විශාල භූගෝලිය ප්‍රදේශයක් පුරා එම ප්‍රදේශයේ පුරා විද්‍යාත්මක අනුපිලිවෙල පෙන්නුම් කරන්නකි.

පුරා විද්‍යාත්මක ක්ෂිතිජය සදහා නිදසුනක් ලෙස එංගලන්තයේ ප්‍රච්ඡන්න පෘථිවිය සැලකිය හැකිය. 2 වන ශත වර්ෂයේ රෝමානු බ්‍රිතාන්‍ය නාගරික ප්‍රදේශ වල හුදකලා වීම විදහා පානය පසු කාලීන දේශීය මානව කෘතීන්ගෙන් රෝමානු මානව කෘතීන් වෙන් කරයි.

මෙම පදය පුරා විද්‍යාත්මක යුගයක් තනන්නා වු පුරා විද්‍යාත්මකන සම්බන්ධතා ශ්‍රේණියක් හෝ යම් ප්‍රදේශයක  පුරා විද්‍යාත්මක පුරා විද්‍යාත්මක යුගය නිර්ණය කිරීමේ ක්‍රියාදාමයේ කොටසක් හෝ හුවා දැක්වීමට යොදා ගනී. එසේත් නොමැති නම් හැරිස් ජාලයේ අන්තර් ගතයන්ගේ ඛණ්ඩනයක් ලෙස ද මෙය තේරුම් ගත හැකි අතර රාමුව තුල සොයාගත් නිරේඛනයන් මගින් වකවානුවේ වෙනස් වීම විදහා පායි.

පුරා විද්‍යාත්මක ක්ෂිතිජය යන පදය ඇතැම් විට යම්තාක් දුරකට වැරදි ලෙස තට්ටුව හෝ ස්ථරය ලෙසද ව්‍යවහාර වෙයි.

පුරා විද්‍යාත්මක සංස්තරය


ජපානය යන වදන exonym එකක් වන අතර, එය (විවිධ ආකාර වලින්) බොහෝ භාෂාවල භාවිතා වේ. ජපානය සඳහා වන ජපන් නාමය වනුයේ,  නිහොන් () සහ නිපොන් () වේ. එම වදන් දෙකම ජපන් බසින්, කන්ජි භාවිතයෙන්  ලෙස ලියනු ලැබේ.

ඉතිහාසය

ආශ්‍රිත
 Japanese name (names of Japanese people)
 Japanese place names
 Little China (ideology)
 List of country-name etymologies

සටහන්

මූලාශ්‍ර

Japanese language
Japan
Japan

Names of Japan


Središnja knjižnica Talijana u Hrvatskoj (talijanski: Biblioteca centrale per la Comunità nazionale italiana in Croazia) u Puli osnovana je 1991. godine, a danas djeluje u okviru Gradske knjižnice i čitaonice Pula. Središnja je knjižnica talijanske nacionalne manjine u Republici Hrvatskoj. Potpora u djelovanju narodnih knjižnica, knjižnica u zajednicama Talijana te knjižnica u talijanskim osnovnim i srednjim školama na području Istre i Rijeke u kojima se nalazi preko 150.000 svezaka knjižne građe dio su djelokruga rada Središnje knjižnice Talijana. Knjižnica ostvaruje značajnu međunarodnu suradnju sa srodnim institucijama u Italiji i Sloveniji kao i s državnim institucijama u Italiji.

Izvori

Vidi još
 Talijani u Hrvatskoj
 Manjinski jezici u Hrvatskoj

Talijani
Talijani u Hrvatskoj
Knjižnice u Puli


Bolafífill (fræðiheiti: Doronicum pardalianches) er fjölær jurt af körfublómaætt, ættuð frá Íberíuskaga og mið-Evrópu.

Hann verður tæplega meter á hæð. Hefur verið lengi í ræktun hérlendis.

Tilvísanir

Körfublómaætt

Bolafífill


Der Jüdische Friedhof Northeim ist ein jüdischer Friedhof in der Kreisstadt Northeim des Landkreises Northeim in Südniedersachsen. Er liegt am Nordwestrand des Hauptfriedhofs der Stadt Northeim und ist ein geschütztes Kulturdenkmal.

Der Friedhof wurde 1884 angelegt und musste 1944 an die Stadt verkauft und eingeebnet werden. Die heute vorhandenen Grabsteine sind überwiegend später einheitlich aus Beton hergestellt worden.
Auf dem Friedhof am Harztor (Bundesstraße 241) sind 53 Grabsteine vorhanden.

Literatur
 Tamar Avraham / Wilhelm Jürgens / Sibylle Obenaus: Sudheim / Northeim (Sudheim heute Ortsteil von Northeim). In: Herbert Obenaus (Hrsg. in Zusammenarbeit mit David Bankier und Daniel Fraenkel): Historisches Handbuch der jüdischen Gemeinden in Niedersachsen und Bremen. Band 1 und 2 (1668 S.), Göttingen 2005, ISBN 3-89244-753-5, Seite 1443–1454.

Weblinks

 Northeim. In: Übersicht über alle Projekte zur Dokumentation jüdischer Grabinschriften auf dem Gebiet der Bundesrepublik Deutschland; hier: Niedersachsen

Einzelnachweise

Northeim
Baudenkmal in Northeim
Erbaut in den 1880er Jahren
Northeim

Jüdischer Friedhof (Northeim)


Nampula  is a province of northern Mozambique. It has an area of  and a population of 5,758,920, making it the most populous province in Mozambique (2017 census). Nampula is the capital of the province.

History
Under Portuguese rule this province was named Moçambique but with independence, the name Mozambique was used for the entire country and the province renamed for its capital.
The island, Ilha de Moçambique, was declared a UNESCO World Heritage Site in 1992. Massive refugee movements due to 15 years of civil war have destroyed a unique coexistence of many cultures on this island.

Geography

Nampula Province is located in northeastern Mozambique. It is bordered on the north by Cabo Delgado Province and the Lúrio River, which the Mozambican government has plans to build a 120-megawatt hydroelectric plant on to supply electricity to the province and Cabo Delgado Province. Napula Province borders Niassa Province to the northwest and west, Zambezia Province to the southwest, and the Indian Ocean to the east. The Ligonha River separates it from Zambezia Province; the Makua peoples inhabit the area to the north of the river. From the south, the Malema River flows from the Namuli hills into the Ligonha. The Meluli River flows down through the province in a southeasterly direction, flowing into the Indian Ocean to the south of Angoche Island.

To the west of the city of Nampula, which lies in the heart of the province, are several hilly areas. Mountains in the province include Mount Inago (1804 m), Mount Ribaue, Mount Panda and Mount Nairucu.

Districts

Nampula Province is divided into the 18 districts of:
 Angoche District
 Eráti District
 Lalaua District
 Malema District
 Meconta District
 Mecubúri District
 Memba District
 Mogincual District
 Mogovolas District
 Moma District
 Monapo District
 Mossuril District
 Muecate District
 Murrupula District
 Nacala-a-Velha District
 Nacarôa District
 Nampula District
 Ribáuè District
and the municipalities of:
 Angoche
 Ilha de Moçambique
 Monapo
 Nacala
 Nampula

Economy
The region is a major producer of cotton, and is known as the Cotton Belt of Nampula. Also produced in the province are cashew nuts, tobacco, gems and other minerals. Many of the cotton and tobacco farms in Nampula Province are state-owned.

The Millennium Challenge Corporation (MCC) was involved in a $507 million project with Mozambique to develop the water delivery system in Nampula Province over five years (2008-2013), to benefit an estimated 1.2 million people. The project aimed to lay down some 16 kilometers of transmission pipes, constructing or rehabilitating four pumping stations and a new distribution center, to raise the height of the Nacala Dam from  to  and to expand a treatment plant to enable it to process 1041 cubic meters of water per hour. An evaluation report was published in 2020. UNICEF and USAID have subsequently funded and constructed water and sanitation facilities at Ramiane Health Centre and 8 other health centres in Nampula Province.

Demographics
According to the 1997 census, the province had 2,975,747 inhabitants and an area of 78,197 square kilometres, hence resulting in a population density of 38.05 inhabitants per km². Between 1997 and 2007, the population grew by 25.34%. At the time of the 2007 census, a population of 3,985,613 residents was recorded. With an area 79,010 square kilometres, the population density was about 50.44 people per km².

References

External links

  Nampula Province official site

Provinces of Mozambique

Nampula Province


Mor er en dansk eksperimentalfilm fra 2006 instrueret af Tal R og Jonathan Meese.

Medvirkende

 Morten Søkilde
 Marie Johanne Edinger Plum
 Agnete Krog Vinkler
 Theis Wendt
 Sarah Allagui Sillehoved
 Jon Stahn
 Majken Schultz
 Maria Torp
 Thomas Norsker
 Michael Isling
 Ania Borup
 Sophie Dupont
 Anna Rasmussen
 Jonathan Meese
 Ari Rosenzweig
 Tal R
 Søren Petersen

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Mor (eksperimentalfilm)


Manfred Dietel (* 10. September 1948 in Hamburg) ist ein deutscher Pathologe.

Karriere
Dietels Eltern sind der Gynäkologe Hanns Dietel und seine Frau Magda. Er studierte 1968–1974 an der Universität Hamburg Medizin. Nach dem Staatsexamen wurde er 1975 Medizinalassistent im Allgemeinen Krankenhaus Altona, seit 2005 Asklepios Klinik Altona, und am Institut für Pathologie des Universitätskrankenhauses Eppendorf (UKE). Nach der Approbation ging er 1976 als wissenschaftlicher Assistent an das Institut für Pathologie im Universitätsklinikum Eppendorf. 1977 wurde er zum Dr. med. promoviert. Dietel erhielt 1983 eine C3-Professur und wurde Oberarzt bei Gerhard Seifert im UKE. Die Christian-Albrechts-Universität zu Kiel berief ihn 1989 auf ihren Lehrstuhl für Pathologie. Nach der Deutschen Wiedervereinigung folgte er 1993 dem Ruf der Humboldt-Universität zu Berlin als Direktor des Instituts für Pathologie der Charité. In der post-Wendezeit war er u. a. Mitglied der Finanz- und Wirtschaftskommission der Humboldt-Universität Berlin und der Kommission zur Planung und Entwicklung der Charité, insbesondere der Fusion mit der Universitätsklinik Rudolf-Virchow-Krankenhaus. 1997 wurde er in den wissenschaftlichen Beirat der Bundesärztekammer berufen und 2017 zum stellvertretenden Vorsitzenden ernannt. Ebenfalls 1997 wurde von der Medizinischen Fakultät Charité zum Dekan gewählt. 2001 wurde er Ärztlicher Direktor und Vorsitzender des Vorstandes der Charité. Im gleichen Jahr war Dietel President des 18. Congress der European Society of Pathology in Berlin. 2002–05 war er Vorstandsmitglied des Verbandes der Universitätsklinika Deutschland, 2006–13 Vorsitzender der Deutschen Gesellschaft für Pathologie. 2008–11 Vorstandsmitglied der Deutschen Gesellschaft für Telemedizin. 2019 Mitglied des Pandemierats der Bundesärztekammer.

Zu den Forschungsschwerpunkten Dietels gehören molekulare Tumorpathologie, Biomarker-Evaluation, zielgerichtete Therapie, Resistenzmechanismen und Telepathologie. Er ist Mitherausgeber des Standardwerks Harrisons Innere Medizin.

Forschung und Lehre
Molekulare Tumorpathologie mit Untersuchungen zur Zytostatikaresistenz, prädiktiven Medikamententestung und zu tumorassoziierten genetischen Veränderungen. Neue diagnostische Verfahren in der histologischen und molekularpathologischen Diagnostik maligner Tumoren mit besonderem Schwerpunkt in der Gynäko-, Gastrointestinal- und Pulmopathologie. Einführung molekularpathologischer Techniken in die Pathologie, z. B. Next Generation Sequencing. Biomarker Evaluation und deren molekulare Detektion. Technische und inhaltliche Entwicklung von Telepathologiesystemen und virtueller Mikroskopie.

Dietel hielt über Jahre die Hauptvorlesung in pathologischer Anatomie. Zahlreiche Habilitationen und mehr als 100 Dissertationen wurden im Institut für Pathologie der Charité erstellt.

Ehrenämter
 1990 Mitglied des Medizinausschusses des Wissenschaftsrats
 1991 Evaluierungskommission des Wissenschaftsrats zur Begutachtung der medizinischen Fakultäten der ehem. DDR
 Verleihung der Virchow-Medaille durch die Fakultät der Charité
 2002 Mitglied der Weltgesundheitsorganisation (gynäkologische Tumoren)
 2002 Vorstandsmitglied des Verbands der Universitätskliniken Deutschlands
 2001–2009 Präsident der Kongresse Deutsche Gesellschaft für Endokrinologie, Europäische Gesellschaft für Pathologie, Deutsche Gesellschaft für Senologie, Deutsche Gesellschaft für Pathologie
 seit 2007 Vorsitzender der Deutschen Gesellschaft für Pathologie
 2016 Vice-Vorsitzender des Kuratoriums der Stiftung der Berliner Krebsgesellschaft
 2018 Vorsitzender der Freunde und Förderer des Berliner Medizinhistorischen Museums

Ehrungen
 2000: Ehrenprofessur der Universität Havanna
 2005: Ehrendoktor der Universität Breslau
 2008: Nicolaus-Otto-Preis der Stadt Köln
 2009: Ehrenpräsident der Vereinigung für Krebsbehandlung der Provinz Anhui (VR China)
 2010: Wahl in die Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina
 2012: Ehrenmitglied der Deutschen Gesellschaft für Senologie
 2014: Ehrenpräsident der Jahrestagung der Deutschen Gesellschaft für Senologie
 2015: Rudolf-Virchow-Medaille der Deutschen Ges. für Pathologie
 Vorsitzender der Sino-German Health Care Group der Auszeichnung "Qianjing Friendship Ambassador for Foreign Experts", Hangzhou, China

Internationale Aktivitäten

 2005–19 Vorsitzender der Sino-German Health Care Group
 2019 Vorstandsmitglied der German Health Alliance, Schwerpunkt China

Veröffentlichungen
Mehr als 300 peer review Publikationen in wissenschaftlichen Zeitschriften und zahlreiche Buchbeiträge, u. a. WHO Classification of Tumours (2002) Surface epithelial-stromal tumours of the ovary. Pathology and Genetics, Tumours of the breast and female genital tract. WHO-Series und Editor des HARRISON Internal Medicine, German Edition, 15th and 16th (Einzelheiten siehe http://www.manfred-dietel.de/Publikationen). Hier einige spezielle Buchbeispiele:
 Funktionelle Morphologie und Pathologie der Nebenschilddrüsen : Sekretionsstudie mittels Gewebekultur, Elektronenmikroskopie, Ultrahistochemie, Immunhistochemie, Morphometrie u. Radioimmunoassay. Fischer Verlag, Stuttgart, New York, 1982, ISBN 3-437-10778-X
 mit Peter Krietsch, unter Mitarb. von Rudolf Meyer: Pathologisch-Anatomisches Cabinet : vom Virchow-Museum zum Berliner Medizinhistorischen Museum in der Charité. Blackwell-Wiss.-Verl., Berlin, Wien, 1996, ISBN 3-89412-254-4
 mit Tinsley R. Harrison, Eugene Braunwald: Harrisons Innere Medizin. McGraw-Hill, London, ABW, Wiss.-Verl., Berlin, Leiben, ISBN 3-936072-10-8
 Targeted therapies in cancer. Springer, Berlin, Heidelberg, New York, 2007, ISBN 978-3-540-46090-9
 Surgical Pathology. BW, Wiss.-Verl., Berlin, Leiben, 2001, ISBN 3-936072-00-0

Weblinks
 Website von Manfred Dietel
 Manfred Dietel im Hamburger Professorinnen- und Professorenkatalog
 Kurzbiografie, ABW Wissenschaftsverlag
 mamazone im Gespräch 2011, Die moderne Pathologie von Brustkrebs - ein Paradigmenwechsel?

Einzelnachweise

Pathologe
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Christian-Albrechts-Universität zu Kiel)
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
Ehrenprofessor einer Hochschule in Kuba
Mitglied der Leopoldina (21. Jahrhundert)
Ehrendoktor der Universität Breslau
Träger der Rudolf-Virchow-Medaille (DGP)
Deutscher
Geboren 1948
Mann
Absolvent der Universität Hamburg

Manfred Dietel


Poul Villiam Corona (født 25. juni 1872 i København, død 16. september 1945 sammesteds) var en dansk maler.

Poul Coronas barndom var præget af moderens liv som markedsgøgler. Han skiftede sit efternavn fra Kronemann til Corona, da han mente at stamme fra en gammel zigeunerslægt med det navn. Som ung kom Corona til Kristiania, hvor Christian Krohg introducerede ham til Erik Werenskiold. Han var desuden udøvende musiker og digter.

Kilde og ekstern henvisning

Malere fra Danmark
Personer fra København

Poul Corona


داركو بانكيف ، من مواليد 7 سبتمبر 1965 في سكوبي في يوغسلافيا، لاعب كرة قدم يوغسلافي ومقدوني سابق.

حاز على جائزة الكرة الذهبية الأوروبية في عام 1991.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم منذ 1984 وحتى عام 1991، وشارك معهم في 27 مباراة وسجل 17 هدف، ولعب مع منتخب مقدونيا لكرة القدم منذ عام 1993 وحتى عام 1995، وشارك معهم في 6 مباريات وسجل هدف واحد.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مقدونيون
لاعبو كرة قدم رجالية مقدونيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون مقدونيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون مقدونيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون مقدونيون مغتربون في سويسرا
رياضيون من إسكوبية
لاعبو الاتحاد الأوروبي لكرة القدم الذهبيون
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو النجم الأحمر بلغراد
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو فورتونا دوسلدورف
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كرة قدم متعددو اللعب الدولي
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون في صربيا
لاعبو كرة قدم مغتربون مقدونيون
لاعبو كرة قدم مقدونيون
لاعبو كرة قدم من إسكوبية
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو لوكوموتيف لايبزيغ
لاعبو منتخب جمهورية مقدونيا لكرة القدم
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي سيون
لاعبو نادي فاردار
مواليد 1965
مواليد في إسكوبية

داركو بانكيف