A Doutrina Gerasimov, recebe esse nome em homenagem ao Chefe do Estado-Maior General das Forças Armadas Russas Valery Gerasimov, é uma doutrina de política externa.

A doutrina redefine o conceito moderno de entre estados e a guerra o coloca em pé de igualdade com atividades políticas, econômicas, informacionais, humanitárias e outras atividades não militares. A doutrina tornou-se conhecida após sua publicação em fevereiro de 2013 e as ações subsequentes da Rússia em relação à Ucrânia, que coincidem plenamente com as teses da doutrina. De acordo com vários pesquisadores, os elementos-chave da Doutrina Gerasimov fundamentam o conceito de Guerra de Nova Geração. No entanto, existem opiniões que a guerra híbrida é estranha à teoria militar russa.

História
O surgimento do termo Doutrina Gerasimov foi precedido pelo discurso de Gerasimov perante a Academia Russa de Ciências Militares da Rússia com um relatório sobre guerra híbrida em fevereiro de 2013 e publicação das principais teses do relatório no artigo Gerasimov "O valor da ciência em antecipação " no Correio Militar e Industrial. Este artigo foi reimpresso na revista de língua inglesa Military Review e posteriormente citado muitas vezes na imprensa ocidental.

Doutrina
A doutrina exige uma proporção de 4:1 de ação não militar para militar.

Ação militar

 Medidas militares de dissuasão estratégica
 Implantação estratégica.
 Guerra.
 operações de manutenção da paz.

Ações não militares

 Formação de coligações e alianças.
 Pressão política e diplomática.
 Sanções econômicas
 Bloqueio econômico
 Rompimento das relações diplomáticas.
 Formação de oposição política .
 Ação das forças de oposição.
 Conversão da economia do país que enfrenta a Rússia para os trilhos militares.
 Encontrar maneiras de resolver o conflito.
 Mudando a liderança política do país que enfrenta a Rússia.
 Implementação de um conjunto de medidas para reduzir as tensões nas relações após a mudança de liderança política.

Além disso, a doutrina pressupõe "confronto de informações", sem delimitar se essas atividades são militares ou não militares.

Avaliação da doutrina por especialistas
A doutrina Gerasimov é uma resposta à doutrina das " Revoluções Coloridas ", particularmente aos eventos da Primavera Árabe . De acordo com alguns especialistas, seus elementos centrais são baseados nas raízes históricas da doutrina militar anterior da Rússia e mostram uma notável semelhança com as disposições da doutrina da "guerra ilimitada" da China, publicada em 1999. Acredita-se que essa doutrina possa ser vista como uma reinterpretação nas realidades do século XXI do conhecido conceito de guerra não convencional, que na terminologia militar russa moderna são chamados de "não lineares". Dentro deste quadro, o principal objetivo da "guerra não linear" é alcançar os resultados estratégicos e geopolíticos desejados, usando uma ampla caixa de ferramentas de métodos e meios não militares: diplomacia explícita e encoberta, pressão econômica, conquista da simpatia da população local, etc.

Segundo os militares norte-americanos, a "Doutrina Gerasimov" representa a mais completa encarnação das últimas conquistas do pensamento militar russo em um novo tipo de guerra, o que demonstra a integração sem precedentes de todas as capacidades de influência nacional para alcançar vantagens estratégicas. Baseada na discrição da ideia de guerra, que foi estabelecida na cultura russa pelo clássico romance Guerra e Paz de Leo Tolstoi, a doutrina Gerasimov borrou as linhas entre os estados polarizados de "guerra" e "paz", introduzindo uma espécie de de análogo à ideia ocidental de um nível intermediário ou "zona cinzenta".  Analistas americanos apontam que o uso dos novos desenvolvimentos pelos militares russos surpreendentemente inverte alguns dos paradigmas fundamentais do confronto armado que foram estabelecidos nas obras de Carl von Clausewitz e foram considerados imutáveis por séculos. Por exemplo, o conceito de guerra de Clausewitz como "continuação da política, mas por outros meios" não se aplica mais à "doutrina Gerasimov" porque não considera a guerra como uma continuação da política, mas a política como uma continuação da guerra, enfatizando que a condução efetiva da política pode envolver um arsenal mais amplo de meios e métodos não militares. Da mesma forma, a Doutrina Gerasimov força uma reconsideração de vários outros princípios importantes, como o entendimento teórico-militar de Clausewitz do "centro de gravidade" como um ponto-chave do esforço.

Especialistas ocidentais estavam particularmente preocupados com o aparente foco da "doutrina Gerasimov" russa em explorar os elos fracos do princípio ocidental de tomada de decisão gerencial, que se baseia em um sistema de freios e contrapesos que implica uma análise exaustiva da situação, discussão e ampla coordenação dos esforços de várias agências (o Departamento de Estado, o Departamento de Defesa, etc. ). Por outro lado, o modelo russo de governança, baseado nas ideias de Gerasimov, combina perfeitamente todas as instituições de autoridade, tornando a coordenação entre elas completamente livre.  Além disso, seu funcionamento é escondido do observador externo por um véu impenetrável de sigilo, e as ferramentas disponíveis usam as conquistas aplicadas da noção de "controle reflexivo russo"   que permite às autoridades russas agir de forma rígida, flexível e rápida, não particularmente distraída por convenções como legalidade, legitimidade, etc.

Aplicação da doutrina
Dada a data de divulgação do relatório Gerasimov e as ações subsequentes da Rússia, muitos especialistas estão inclinados a relacionar esses eventos e apontar diretamente para o uso da doutrina pela Rússia contra a Ucrânia e os EUA.

Aponta-se que a Doutrina Gerasimov foi a aplicação operacional de outro conceito anterior, orientador da política externa russa, chamada Doutrina Primakove, em homenagem ao ex-primeiro-ministro Estrangeiro Yevgeny Primakov, a qual defende que a ideia de um mundo unipolar dominado pelos Estados Unidos é inaceitável para a Rússia e oferece alguns princípios para a política externa russa:

 A Rússia deve lutar por um mundo multipolar administrado por um concerto de grandes potências que possa contrabalançar o poder unilateral dos EUA.
 A Rússia deve insistir em sua primazia no espaço pós-soviético e liderar a integração naquela região.
 A Rússia deve se opor à expansão da OTAN.

Vejamos as diferença entre as duas teorias e suas respectivas aplicações práticas:

Crítica
Alguns especialistas acreditam que Gerasimov não apresentou nada de novo e duvidam da existência de tal doutrina. Por exemplo, Roger McDermott, especialista em forças armadas da antiga União Soviética, aponta na revista especializada "Parameters" que Gerasimov deliberadamente ignora os fatores que unem conceitualmente as várias guerras e conflitos armados, enfatizando que cada um tem sua própria história e características únicas e um único caminho do desenvolvimento. Como escreve R. McDermott, a negação no contexto das ideias de Gerasimov de um modelo generalizador que pudesse ser percebido como uma doutrina holística é mais do que compensada pelos significados atribuídos às suas afirmações por especialistas ocidentais.  De acordo com R. McDermott, os mitos sobre o surgimento da mais recente e mortal doutrina de guerra híbrida da Rússia são um dos aspectos mais perigosos do confronto entre a Rússia e a OTAN.

O cientista político Mark Galeotti afirmou em um artigo para a  Revista Foreign Policy que a famosa "doutrina Gerasimov", que é entendida no Ocidente como uma "teoria expandida da guerra moderna" ou mesmo "uma visão de guerra total", não existe na realidade, e que ele próprio é o inventor deste termo.

Ver também

 Plano Dulles
 Controle Reflexivo (Doutrina)
 Doutrina Primakov

Referências

Referências

 Chivvis C. "Compreendendo russo "Guerra Híbrida". E o que pode ser feito sobre isso" RAND Corporation. 2017. — 1 mês.
 Henrique Foy. "Valery Gerasimov, o general com uma doutrina para a Rússia" Файненшл Таймс. — 2017. — 1 mês.
 Hoffman, Frank G; Mattis, James N. "Future Warfare: The Rise of Hybrid Wars Proceedings" United States Naval Institute, 2005. pp 18–19.

Doutrinas de política externa
Relações exteriores da Rússia
Guerra Civil no Leste da Ucrânia
Rússia

Doutrina Gerasimov


Ion Dragoumis (în ; ) a fost un diplomat, filozof, scriitor și revoluționar grec.

Biografie
S-a născut la Vogatsiko, în familia lui Stephanos Dragoumis care a fost ministru de externe în guvernul lui Charilaos Trikoupis. Familia sa era originară din orașul Vogatsiko din prefectura Kastoria. Stră-străbunicul lui Ion, Markos Dragoumis (1770-1854), a fost membru al organizației revoluținare Filiki Eteria.

Ion Dragoumis a studiat dreptul la Universitatea din Atena și, în 1899, a fost inclus în corpul diplomatic al Ministerului de Externe al Greciei. În 1897 s-a înrolat în Armata Greacă și a luptat în Războiul Greco-Turc din 1897.

În 1902 Dragoumis a fost numit viceconsul la consulatul grec din Monastir (azi Bitola). În 1903 a devenit șef al consulatului grec de la Serres și a îndeplinit mai târziu misiuni diplomatice la Plovdiv, Burgas, Alexandria și Alexandroupolis. În 1907 a fost repartizat la ambasada din Constantinopol.

În 1905, în timp ce îndeplinea misiunea de viceconsul al Greciei la Alexandria, Dragoumis a întâlnit-o și a început o relație de dragoste cu scriitoarea Penelope Delta, care era căsătorită cu omul de afaceri Stephanos Deltas. Din respect pentru soțul și copiii ei, Dragoumis și Delta au decis în cele din urmă să se despartă, dar au continuat să corespondeze cu pasiune până în 1912, când Dragoumis a început o relație cu celebra actriță Marika Kotopouli.

Dragoumis a avut un rol important în Lupta de eliberare a Macedoniei. În Macedonia a fost fondată o nouă organizație Filiki Eteria, sub conducerea lui Anastasios Picheon de la Ohrida, în timp ce la Atena a fost organizat în 1904 un Comitet Macedonean, la inițiativa tatălui lui Dragoumis, Stephanos Dragoumis.

În 1907, el a publicat cartea Martyron kai Iroon Aima (Sângele eroilor și martirilor), în care și-a prezentat opiniile cu privire la situația din Macedonia și la măsurile pe care guvernul grec trebuia să le adopte pentru a apăra în mod corespunzător populația greacă de acolo. În această perioadă, el a cochetat, de asemenea, cu ideea unui imperiu greco-otoman, crezând că grecii, ce dețineau deja controlul asupra comerțului și finanțelor, ar putea obține puterea politică într-un astfel de aranjament.

În 1909 a izbucnit Revolta din Goudi și tatăl său, Stephanos Dragoumis, a devenit prim-ministru al Greciei. Cu toate acestea, forța conducătoare din spatele noului prim-ministru a fost Eleftherios Venizelos. Când a izbucnit Primul Război Balcanic, Dragoumis a călătorit la Salonic ca aghiotant al prințului moștenitor (ulterior rege) Constantin.

În 1915 a demisionat din corpul diplomatic; a intrat în politica greacă ca independent și a fost ales în Parlamentul Greciei ca reprezentant al Prefecturii Florina.

Pe 30 iulie 1920 a avut loc o încercare de asasinare a lui Venizelos în Gare de Lyon din Paris. A doua zi, la 31 iulie, Dragoumis a fost oprit de Pavlos Gyparis, șeful Batalioanelor Siguranței Democratice Venizeliste (Δημοκρατικά Τάγματα Ασφαλείας), și executat ca o formă de răzbunare.

Deși relația ei cu el s-a încheiat cu mulți ani înainte, Penelope Delta l-a jelit profund pe Dragoumis și după ce a fost ucis nu a mai purtat decât haine negre până la propria moarte, ce a avut loc două decenii mai târziu. La sfârșitul anilor 1930, ea a primit arhivele și jurnalele lui Dragoumis, ce i-au fost încredințate ei de către Filip, fratele fostului ei iubit. Ea a reușit să dicteze 1000 de pagini de comentarii manuscrise la scrierile lui Dragoumis, înainte de a decide să-și ia viața în 1941.

În 1986, jurnalistul Freddy Germanos (1934-1999) a scris romanul I Ektelesi (Execuția) despre Ion Dragoumis.

Referințe

Bibliografie
 Dimitri Kitsikis, Synkritike Historia Hellados kai Tourkias ston 20o aoiona ("A Comparative History of Greece and Turkey in the 20th Century"), Athens, Hestia, 3rd ed., 1998. ISBN 960-05-0072-X

Legături externe

Nașteri în 1878
Decese în 1920
Diplomați greci
Filozofi greci
Revoluționari greci
Scriitori greci
Oameni din Atena

Ion Dragoumis


Perdasdefogu (sardinski: Foghèsu) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 600 metara i ima 1 937 stanovnika. Prostire se na 77,75 km². Gustoća naseljenosti je 25 st/km².Susjedne općine su: Ballao, Escalaplano, Seui, Ulassai i Villaputzu.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Perdasdefogu


"Blue wall" (br: Parede azul) é um termo usado por especialistas políticos para se referir a 18 estados dos EUA e ao Distrito de Columbia que o Partido Democrata venceu consistentemente nas eleições presidenciais entre 1992 e 2012. George W. Bush, o único presidente republicano eleito durante esse período, conseguiu vencer por pouco o colégio eleitoral em 2000 e 2004 apenas ao vencer os estados fora da parede azul.

Durante a eleição presidencial de 2016, muitos especialistas políticos especularam que a "parede azul" tornava Hillary Clinton uma grande favorita para vencer o colégio eleitoral. No entanto, o candidato republicano Donald Trump conseguiu vitórias nos três estados de parede azul de Michigan, Pensilvânia e Wisconsin, bem como um voto no colégio eleitoral de Maine, um quarto estado de parede azul. Ele foi eleito presidente com 306 votos no colégio eleitoral.

Na eleição presidencial dos Estados Unidos de 2020, o candidato democrata Joe Biden derrotou o presidente Trump ao reivindicar Wisconsin, Michigan e Pensilvânia para seu partido. O único avanço de Trump na "parede azul" em 2020 foi o único voto eleitoral do Maine, que ele venceu novamente. Coincidentemente, Biden conquistou 306 eleitores, o mesmo número que Trump conquistou em 2016.

O termo "parede vermelha" ou "mar vermelho" é menos comumente usado para se referir a estados em que os republicanos venceram consistentemente em ciclos eleitorais anteriores; no entanto, a maioria desses estados representa significativamente menos votos do colégio eleitoral do que a parede azul.

Origem
Ronald Brownstein afirma ter cunhado o termo "parede azul" em 2009. Após a eleição presidencial de 2012, Paul Steinhauser chamou de "parede azul [...] o aglomerado de estados do leste, meio-oeste e oeste que tradicionalmente se tornaram democratas". A descrição mais antiga das forças que criam a parede azul vem de um blogueiro do Houston Chronicle, Chris Ladd. Republicano, Ladd escreveu em novembro de 2014 que a aparentemente impressionante vitória republicana nas eleições de meio de mandato de 2014 ofuscou outra tendência aparente nos resultados - um colapso demográfico e geográfico.A parede azul referia-se a um bloqueio demográfico democrata percebido no Colégio Eleitoral resultante do foco estreito do Partido Republicano nos interesses dos eleitores brancos, rurais e do sul. De acordo com Ladd, a presença da parede azul significa que "um candidato democrata minimamente eficaz" tem quase certeza de ganhar 257 votos eleitorais, apenas 13 abaixo do limite necessário para ganhar o Colégio Eleitoral e a presidência.

Estados atrás da parede azul
Atrás dessa "parede azul" estavam os estados, muitos com um número relativamente alto de votos eleitorais, que pareciam solidamente apoiar o Partido Democrata, pelo menos em nível nacional, e que um candidato presidencial republicano provavelmente teria que anular, buscando um total de 270 votos eleitorais de outras regiões. Os estados atrás deste muro situam-se geralmente no Nordeste, e na Costa Oeste, e incluíam alguns dos estados dos Grandes Lagos. Em cada um dos 6 ciclos de eleições presidenciais anteriores a 2016, o Partido Democrata venceu 18 desses estados (além do Distrito de Columbia), totalizando 238 dos 270 votos necessários para vencer. Os "três grandes" estados redutos democratas incluem Califórnia, Nova York e Illinois.

Os estados que ficaram atrás dessa parede azul geralmente incluíam aqueles que os democratas haviam conquistado desde a eleição presidencial de 1992 até a eleição presidencial de 2016 que incluía (em ordem decrescente de população e seguido pelo número atual de votos eleitorais): Califórnia (54), Nova York (28), Illinois (19), Pensilvânia (19), Michigan (15), Nova Jersey (14), Washington (12), Massachusetts (11), Maryland (10), Minnesota (10), Wisconsin (10), Oregon (8), Connecticut (7), Havaí (4), Maine (4), Rhode Island (4), Delaware (3) e Vermont (3), bem como Washington, DC (3); isto é um total de 238 votos. Se Al Gore tivesse vencido New Hampshire (4) em 2000 e se John Kerry tivesse vencido Novo México (5) e Iowa (7), em 2004, todos esses três estados também teriam se tornado parte dos estados da parede azul desde 1992. A última vez que qualquer um desses estados votou no candidato presidencial republicano antes de 2016 foi quando George HW Bush derrotou Michael Dukakis em 1988 e levou Califórnia, Illinois, Pensilvânia, Michigan, Nova Jersey, Maryland, Connecticut, Maine, Delaware e Vermont. A última vez que Nova York, Washington, Massachusetts, Wisconsin, Oregon, Havaí e Rhode Island votaram no candidato presidencial republicano antes de 2016 foi quando Ronald Reagan foi reeleito em 1984. Um desses estados, Minnesota, não é eleito candidato presidencial republicano desde 1972. O Distrito de Columbia votou no candidato democrata em todas as eleições desde que foi admitido no colégio eleitoral para a eleição de 1964.

2016: Fim da parede azul

O "bloqueio" dos democratas nesses estados foi questionado entre 2012 e 2016, já que vários foram competitivos nas eleições recentes, e muitos tinham republicanos atualmente ocupando cargos eleitos em todo o estado, geralmente senadores ou governadores.

Nate Silver criticou a ideia da parede azul, apontando para uma "parede vermelha/mar vermelho" semelhante de estados que votaram nos republicanos de 1968 a 1988. Ele argumentou que a parede azul simplesmente representava uma "corrida muito boa" nas eleições e que ganhos relativamente pequenos no voto popular poderiam virar alguns de seus estados para os republicanos. Isso foi visto na eleição de 2016, onde os eleitores de estados industriais tradicionalmente atrás da parede azul votaram em Donald Trump, dando-lhe a vitória na Pensilvânia, Wisconsin, Michigan e no 2º distrito congressional do Maine.

2020: Ressurgimento da parede azul
Durante a eleição presidencial de 2020 nos Estados Unidos, o candidato democrata Joe Biden venceu nos estados de Wisconsin, Michigan e Pensilvânia. No entanto, Biden levou esses estados apenas por margens de 0,5–3 pontos, um desempenho inferior considerável em comparação com as margens de Obama nesses estados em 2008 e 2012. As tendências de longo prazo parecem menos favoráveis aos democratas nesses estados, já que todos eles votaram à direita da média nacional e muitos eleitores brancos da classe trabalhadora estão se movendo em direção aos republicanos.

Biden também invadiu a parede/mar vermelho ao vencer Arizona, Geórgia e o 2º distrito de Nebraska. No entanto, o 2º distrito do Maine votou em Donald Trump. De muitas maneiras, a parede azul não morreu, mas mudou nos últimos anos de conter todos os estados que John Kerry venceu em 2004 (com exceção de New Hampshire) e, em vez disso, substituiu Wisconsin, Michigan e Pensilvânia pelo Novo México, Colorado e Virgínia. Embora tenham sido eleitos apenas por um candidato democrata por quatro eleições consecutivos, Joe Biden venceu todos os três estados por mais de 10% em 2020, e as mudanças demográficas nesses três estados continuam a reforçar a força dos democratas lá.

Mar Vermelho

Os estados que os republicanos venceram nas últimas onze eleições (de 1980 a 2020) são Texas (40), Alabama (9), Carolina do Sul (9), Oklahoma (7), Mississippi (6), Utah (6), Kansas (6), Nebraska (4) (mas não o 2º distrito de Nebraska), Idaho (4), Dakota do Sul (3), Dakota do Norte (3), Alasca (3) e Wyoming (3), totalizando 103 votos. Além disso, Tennessee (11), Missouri (10), Kentucky (8), Louisiana (8), Arkansas (6), West Virginia (4) e Montana (4) foram vencidos pelos republicanos nas últimas seis eleições (de 2000 a 2020), fazendo acréscimos mais recentes ao muro/mar vermelho, elevando o total de votos eleitorais para 154. Outros estados com um recorde republicano de 10 em 11 (de 1980 a 2020) incluem a Carolina do Norte (16) e Indiana (11), cujos 27 votos eleitorais somados aos 154 dos vinte estados do Mar Vermelho anteriores perfazem um total de 181 votos eleitorais.

Os ex-estados da parede vermelha/mar incluem Geórgia e Arizona, que foram vencidos pelos republicanos em 8 das 9 eleições de 1984 a 2016, mas foram vencidos pelos democratas em 2020 e agora são considerados estados indecisos; O Texas, que foi vencido pelos republicanos nas últimas 11 eleições presidenciais, agora também é considerado um estado indeciso, pois foi vencido pelos republicanos por apenas 5,6% em 2020, e as pesquisas mostraram uma disputa acirrada.

Nas eleições presidenciais
Votos presidenciais em estados de parede azul desde 1876:

Veja também

 Cinturão da Bíblia
 Cinturão de ferrugem
 Swing state
 Cinto Solar

Referências

links externos

 The Detroit News: Mich. Os olhos do GOP planejam quebrar a 'parede azul'
Psefologia
Geografia eleitoral dos Estados Unidos
Eleições presidenciais nos Estados Unidos

Blue wall (política dos EUA)


Maria Erótica foi uma personagem de quadrinhos eróticos criada durante a Ditadura Militar por Cláudio Seto para a editora Edrel, em 1969. A Censura tentou prender Seto por suas histórias, mas ele não estava presente na editora e algumas edições da revista acabaram sendo apreendidas em seu lugar. Seto fugiu para São Paulo e voltou para Curitiba, onde voltou a publicar as histórias pela editora Grafipar em 1979.

História
A Ditadura Militar tinha um forte cunho conservador, e censurava a pornografia com base no Decreto Leila Diniz. Na época, a atriz havia escandalizado os militares por pregar o amor livre e dizer que tinha passado pelo teste do sofá. As revistas pornográficas na época tentavam burlar a Censura ao tirar fotos de mulheres nuas com seios cobertos com seus cabelos, abusar da cor vermelha estourada, etc, e a indústria pornográfica se tornou restrita a bordéis e pornochanchadas. A indústria dos quadrinhos também estava em crescimento, e Cláudio Seto havia se notabilizado por, em 1967, ter criado o personagem Flavo, se tornando um dos primeiros artistas a introduzir o mangá no Brasil. Ele também escrevia revistas como O Samurai e Ninja, o samurai mágico, o primeiro com conteúdo adulto, inspirado no movimento gekigá, sobretudo nas histórias de Sanpei Shirato (já mostradas em Ninja) em uma época onde a maioria das histórias publicadas no país eram da Marvel ou Disney, apesar de histórias de terror já serem populares. O Samurai, em particular, já trazia doses de erotismo, mostrando seios e pelos pubianos na história. Na época, a editora Grafipar havia publicado sua primeira revista erótica, Peteca. Os quadrinhos eróticos anteriores eram os chamados catecismos produzidos por Carlos Zéfiro, Eduardo Barbosa e outros, contudo, eram publicados de forma clandestina.

Cláudio foi para Curitiba, uma das cidades brasileiras com o maior número de japoneses, para passar sua lua-de-mel, e decidiu se mudar para lá. A editora Edrel, onde Cláudio trabalhava, estava a beira da falência, então ele criou a personagem em 1969, para a revista As mais quentes piadas, como coadjuvante das histórias Zero-Zero Pinga, que satirizava James Bond. Na história original, Beto Sonhador viajou para os Estados Unidos, onde conheceu a loira Mary Erotic, mas ele acorda e descobre que beijou seu colega de quarto. Nas histórias posteriores, ela virou morena teve o nome abrasileirado para Maria Erótica, uma repórter do jornal Taimes is Monis na megalópole Guaiçara, cidade onde Cláudio nasceu. Depois, passou a ter histórias publicadas nas revistas Garotas & Piadas. Ela se tornou um sucesso no Paraná. O quadrinho, porém, escandalizou as freiras católicas de Lins, que o denunciaram para a polícia. No dia da apreensão, Cláudio estava em Guaiçara, mas os policiais levaram algumas edições da Maria Erótica para a delegacia junto com Paulo Fukue, editor da Edrel, para prestar depoimento. Anos mais tarde, o editor de Seto e ex-sócio da Edrel, Minami Keizi, foi editor da revista "Cinema em Close-Up" entre 1974 e 1979, revista responsável pela divulgação do cinema Boca do Lixo.

Seto, então, fugiu para sua cidade natal, onde ficou escondido por um tempo. Ele voltou para Curitiba nos anos 70, onde voltou a publicar as histórias da personagem, agora para a editora Grafipar. Na época, Ernesto Geisel já havia iniciado o processo de abertura da Ditadura Militar, e as revistas pornográficas passaram por uma era de ouro. Em 1979, a personagem voltou a ser loira e estreou na Revista Especial de Quadrinhos número quatro, que possuía 90 páginas, e teve histórias publicadas nas revistas Homo Sapiens e As Fêmeas. Depois, ganhou revista homônima, sendo reformulada por Nelson Padrella e perdendo seu traço nipônico. Também na revista, foram publicadas histórias escritas por Minami Keizi (assinando como Rose West) e desenhos de Julio Shimamoto, que embora também tenha ascendência japonesa, não traz influências do mangá no seu estilo. Seto criou a heroína de faroeste Katy Apache, Katy foi inspirada na personagem de Raquel Welch no filme de faroeste Hannie Caulder de 1971, onde vestia apenas um poncho. Na edição 14, Maria Erótica viaja no tempo e conhece Katy Apache. Sua última edição provavelmente foi publicada em 1982, quando a Grafipar encerrou suas operações.

A revista durou 18 edições. Também foi publicado o especial O diário íntimo de Maria Erótica, que durou duas edições. Outros quadrinhistas que trabalharam nas histórias, estão Mozart Couto, Carlos Magno, Fernando Bonini, Watson Portela.

Conteúdo
A revista possuía conteúdo satírico e sadomasoquista, com ênfase na sexualidade e na contracultura. Entre os temas abordados estava a revolução sexual, com críticas ao casamento e trazendo elementos de repressão sexual tipicamente brasileiros. Maria segue o conceito sociológico de carnavalização. Ela teve criação religiosa e tentava preservar sua castidade, mas estravazava sua sexualidade de maneira excessiva e abrupta, que aparecia em forma de recalque. Ela representava a moral brasileira da época, que vivia uma forte repressão à sexualidade. Assim como as outras histórias de Seto, a revista erótica tinha traços de mangá, e algumas edições tinham o dobro de uma história convencional, com 132 páginas. As edições usuais, porém, possuíam 32 páginas.

As histórias originais da Edrel eram ilustradas no estilo gekiga, explorando, porém, o suspense ao invés da comédia, como é natural do estilo. Seto pode ser comparado com o mangaká Go Nagai, sua obra Harenchi Gakuen foi muito criricada pelo excesso de erotismo na década de 1960.

Entre os personagens que se destacam, estão os parceiros de Beto Sonhador, Zero Zero Pinga e o cientista Genildo Intelectantam, além de Zeux, um punk violento alucinado por sexo, e sua esposa, e personagens famosos como Namor (que aparecia como o Príncipe de Namonia), Drácula, Pinóquio, o coelho de Alice no País das Maravilhas, Pequeno Príncipe, Tarzan, Zorro, Tonto, Robin Hood e o Corcunda de Notre Dame.

Literatura complementar

 Júnior, Gonçalo. A Guerra dos Gibis 2 : Maria Erótica e o Clamor do Sexo - Imprensa, Pornografia, Comunismo e Censura na Ditadura Militar 1964-1985, ISBN 978-8589601191

Quadrinhos eróticos
Histórias em quadrinhos do Brasil
Personagens fictícias do Brasil
Repórteres fictícios
Obras censuradas na ditadura militar no Brasil (1964–1985)

Maria Erótica


Neonatal bilirubin, genellikle yeni doğan bebeklere sarılık hastalığı kontrolü için yapılan bir testtir.

Uygulama
Bebeğin topuğundan alınan kan hematokrit tüpüne aktarılır. Tüpün ağızı eritilerek veya macun gibi tıkayıcılar ile kapatılarak özel hematokrit tüpü için üretilmiş santrifüj aletine yerleştirilir ve ideal olarak 4 dk/3000 devir olarak santrifüj aleti ayarlanır. Program bittikten sonra tüp yerinden alınır ve kanın hemoliz olup olmadığı kontrol edilir. Herhangi bir problem yoksa tüpün dışı güzelce temizlenir ve ölçüme hazırlanılır. (Klasik billirubin tester cihazında kontrol) Daha sonra billirubin tester cihazı 10 dk ısıtılır ve distile su ile doldurulmuş hematokrit tüpü ile ideal olan ayarlamalar yapılır. Daha sonra billirubin tester cihazının rayına KANIN PLAZMASI YANDAN GÖRÜLECEK şekilde yerleştirilir ve ölçüm yapılır. Ramerta

Kaynakça
 All-bio.info
 Biyobilim.net - Biyoloji Bilgi Alma ve Paylaşma Platformu
 All-bio.info

Yenidoğan sarılığı
Tıbbi testler

Billurubin Neonetal


Esat Tuğrul Akyüz, (Doğumu 5 Mayıs 1969 - İstanbul) Vega grubunun gitaristidir. Grubun solisti Deniz Özbey ile evlidir. Asıl mesleği mühendisliktir. Klasik gitar ve klavye çalan Akyüz'ün elektronik müzik denemeleri de vardır.

1969 doğumlular
Türk gitaristler
Yaşayan insanlar

Tuğrul Akyüz


(4325) Guest ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 18. April 1982 von Edward L. G. Bowell vom Lowell-Observatorium aus entdeckt wurde.

Die zeitlosen (nichtoskulierenden) Bahnelemente von (4325) Guest sind fast identisch mit denjenigen des kleineren, wenn man von der Absoluten Helligkeit von 15,2 gegenüber 12,4 ausgeht, Asteroiden (14939) Norikura.

(4325) Guest wurde nach dem britischen Geologen und Vulkanologen John E. Guest benannt.

Weblinks

Einzelnachweise

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser
Merxia-Familie
Astronomisches Objekt (entdeckt von Edward L. G. Bowell)

(4325) Guest


Takashi Kondo (født 26. april 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Ehime FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takashi Kondo


Maria Berényi (n. 15 aprilie  1959, Micherechi, Bichiș, Ungaria) este istoric și poetă a comunității românești din Ungaria.

Biografie
Maria Berényi a obținut licența în filologie la Universitatea "Eötvös Lóránd" din Budapesta, Facultatea de Filologie. În perioada 1983-1993 a colaborat cu Serviciul de presă al minorităților din Ungaria iar din 1993 a fost numită Directoare a Institutului de Cercetări al Românilor din Ungaria, funcție deținută până în prezent.

Activitate
Maria Berényi a scris poezii în limba română și maghiară ce au fost publicate atât în reviste românești (precum Familia, Arca, Steaua, Poesis) cât și în reviste din Ungaria (Foaia românească, Almanah, Calendarul românesc, manuale românești, Barátság, Napút, Polisz). De asemenea, a organizat 22 de simpozioane internaționale cu participanți din Ungaria, Austria, România, Serbia și Ucraina.

Titluri științifice
 1986: Doctor în filologie al Universității "Eötvös Lóránd", Budapesta.
 2001: Doctor (PhD) în istorie al Universității "Babeș-Bolyai", Cluj-Napoca

Distincții
 Premiul Eminescu din partea Editurii "Mihai Eminescu",1994
 Premiul Pro Cultura Minoritatum Hungariae din partea Institutului Cultural Maghiar din Budapesta,2009
   Medalia Aniversară a Universității "Petru Maior" 1960-2010 din partea Universității "Petru Maior" din Tîrgu-Mureș, 2010
   Diploma Constantin Brâncuși acordată de Guvernul României, Departamentul pentru Românii de Pretutindeni, 2011
   Ordinul Meritul cultural în grad de Comandor acordat de Președintele României, 2011
   Medalia și diploma Pentru Micherechi, 2012
 Diplomă de onoare din partea Institutului Cultural Român din Budapesta, 2012
   Distincția Placheta de aur din partea Universității Vasile Goldiș din Arad, 2012

Referințe

Bibliografie
 Ecaterina Țarălungă, Enciclopedia identității românești, Editura Litera, București, 2011

Nașteri în 1959
Nașteri pe 15 aprilie
Poeți români

Maria Berényi


İlköğretim, eğitimin ilk aşamasıdır. Okul öncesi eğitimin ardından gerçekleştirilir.

Genellikle çoğu ülkelerde, çocuklar için ilköğretim zorunludur, ancak bu işlem sadece ebeveynlerin isteği ile gerçekleştirilebilir haldedir. Bunun ardından gelen orta öğretim, bir bakıma isteğe bağlıdır, ama bu genellikle 11, 12 yaşlarında gerçekleşmektedir. Bazı eğitim sistemleri son bölüme geçebilmesi için 14 yaşında başlayan orta okullara sahiptir.

İlköğretimin en büyük hedefi, bütün öğrencilerine okuma yazmayı ve sayı saymayı öğretmek, ayrıca bilim, coğrafya, tarih ve diğer sosyal bilimlerin temellerini öğretmektir. Çeşitli alanların yakından önceliğini, ve metotları kullanarak onlara öğretmek, önemli politik bir tartışmanın alanıdır. Bunun için performans ödevleri ve Powerpoint sunumları öğrenciler tarafından hazırlanır.

Genel olarak, ilköğretimi bitirip lise ve orta öğretim'e geçmeden önce devamlı olarak gelişen sınıflarda yapılan eğitim okullarda gerçekleştirilir. Çocuklar o yıl boyunca kendi eğitimleri ve refah düzeyinin üst düzeyde olması için bir öğretmenin sorumluluğu altında bir sınıfta bulunurlar. Bu öğretmenler belirli bir alanda, genellikle müzik ve fiziksel eğitim derecesinden dereceye sahip öğretmenlerdir. Gidişatın tek bir öğretmenle sağlanması ve yakın ilişkiler kurulması ilköğretimin not edilebilir özelliklerinden bir tanesidir.

İlköğretim not düzeni

İlköğretim


USS J. Fred Talbott (DD-156), named for Joshua Frederick Cockey Talbott (1843–1918), Representative from Maryland Second District from 1879 to 1885, from 1893 to 1895 and again from 1903 to 1918, was a .

Construction and commissioning
J. Fred Talbott was laid down by the William Cramp & Sons Ship and Engine Building Company at Philadelphia on 8 July 1918, launched on 14 December 1918 by Mrs. Robert L. Bates, niece of Representative Talbott and commissioned on 30 June 1919.

Service history
J. Fred Talbott departed Newport, Rhode Island on 10 July for the Mediterranean Sea, where she acted as a station ship at various ports acting as US representation during reconstruction. Upon her return to the United States on 21 June 1920, the ship took part in Neutrality Patrol duty on the East Coast and engaged in fleet exercises before her decommissioning at Philadelphia on 18 January 1923.

J. Fred Talbott recommissioned 1 May 1930 and immediately began shakedown training in Delaware Bay. For the ten years that followed, the ship operated along the Atlantic coast and in the Caribbean Sea engaging in anti-submarine training; fleet operations; and carrying out the many far-ranging duties of the United States fleet. She also helped to train reserves and midshipmen.

With the outbreak of the war in Europe, and the United States' initial effort to protect its shipping while remaining neutral, J. Fred Talbott was assigned patrol duties in the waters off the Atlantic entrance to the Panama Canal. Following the US entry into the war with the surprise attack on Pearl Harbor, the ship took up convoy escort duties between New Orleans, Cuba, and the Panama Canal.

Following an overhaul in Boston in January 1944, J. Fred Talbott sailed on 13 February with her first transatlantic convoy, and, after her safe return from Casablanca, took up escort duties with convoys from Iceland southward into the Caribbean. Later in the year, after arrival on 15 September, she was converted at New York and reclassified AG-81 on 25 September 1944. The ship arrived Port Everglades, Florida, 1 November to act as a target ship for torpedo bombers, continuing this training service until the war's end.

J. Fred Talbott was decommissioned at Boston on 21 May 1946, stricken from the Naval Vessel Register on 19 June 1946 and sold for scrap to the Boston Metals Corporation of Baltimore, Maryland on 22 December 1946.

References

External links
 NavSource.org DD-156

Wickes-class destroyers
World War II destroyers of the United States
World War II auxiliary ships of the United States
Ships built by William Cramp & Sons
1918 ships

USS J. Fred Talbott


Les oiseaux sans mer es el segundo álbum de estudio del trovador, folclorista y poeta chileno Osvaldo Gitano Rodríguez, lanzado en 1976 por el sello discográfico francés Le Chant du Monde, mientras se encontraba exiliado en Francia, producto de la dictadura militar imperante en su país. Posteriormente fue lanzado en Chile bajo el nombre de Los pájaros sin mar.

Este álbum inicia con una nueva grabación del tema «Valparaíso», actualmente considerado un himno de esta ciudad portuaria, ya presente en su álbum anterior, Tiempo de vivir. Mientras que el disco anterior contenía una canción en tributo a su antigua amiga Violeta Parra, éste posee el tema «Canción de muerte y esperanza por Víctor Jara», dedicado a Víctor Jara. El único tema cantado en francés es «Canción de París».

Gitano Rodríguez dedica este álbum a su «familia francesa»: Françoise, Chantal, Régis, Angela et Jean, bien sûr.

Lista de canciones

Créditos
 Intérpretes
 Osvaldo Rodríguez: guitarra, voz
 Carlos Carlsen: guitarra (1, 5a), bajo (1, 5a)
 Manduka: guitarra (2, 3a - 1b), ocarina (2a - 4b), efectos sonoros (4b)
 Pablo García: flauta (4a)

Referencias

Álbumes de Francia de 1976

Les oiseaux sans mer


An Thalassia hemprichii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Ehrenberg ngan Hermann Maximilian Carl Ludwig Friedrich zu Solms-Laubach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Friedrich August Ascherson. An Thalassia hemprichii in nahilalakip ha genus nga Thalassia, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Thalassia

Thalassia hemprichii


El río Kasgar o Kaxgar (; , Qeshqer deryasi/Ⱪəxⱪər dəryasi o Kizilsu) es un río de Asia Central que tiene sus fuentes en la parte oriental de la cordillera del Pamir, en la zona fronteriza entre China y Kirguistán, y que discurre en su mayor parte por la región autónoma uigur de Sinkiang. En su curso alto es conocido como Kizilsu y fluye hacia el este, pasando por la ciudad de Kasgar, que da su nombre al río; sigue después por la parte noroeste del desierto de Taklamakán, hasta su confluencia con el río Yarkand, la principal fuente del río Tarim. Tiene una longitud de 765 km (de ellos 685 km en China) y drena una cuenca de 90.800 km².

Enlaces externos

Kasgar
Kasgar
Kasgar
Ríos internacionales de Asia

Río Kasgar


Hankovce este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 423 de locuitori. Se învecinează cu comuna Harhaj.

Istoric
Localitatea Hankovce este atestată documentar din 1377.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hankovce, Bardejov


Hjartaklukka (fræðiheiti: Campanula carpatica) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Karpatíufjöllum.

Tilvísanir

Bláklukkur

Hjartaklukka


Torpedo Nizjnij Novgorod () er en professionel ishockeyklub fra Nizjnij Novgorod i Rusland, som spiller i den Kontinentale Hockey-Liga (KHL). Holdet spiller sine hjemmekampe i KRK Nagornyj, som har en kapacitet på 5.600 tilskuere.

Eksterne henvisninger
 Torpedo Nizjnij Novgorod

Ishockeyklubber i Rusland
Ishockeyklubber i KHL
Etableret i 1946
Sport i Nizjnij Novgorod

Torpedo Nizjnij Novgorod


عقد 1810 هو عقد امتد بين 1 يناير 1810 و31 ديسمبر 1819 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1800 ولحقه عقد 1820.

أحداث

 معركة خكيكرة (1811)
 معركة خبورا (1811)
 معركة تيبكانو (1811)
 افتتاحية 1812 (1812)
 سقوط ينبع (1811)
 معركة وادي الصفراء (1812)
 ثورة مايو (1810)
 فيضان البيرة في لندن (1814)

مواليد

 جيرمي سوليفان بلاك (1810)
 يوهان لودويغ كرابف (1810)
 فرديناندو الثاني ملك الصقليتين (1810)
 ليون الثالث عشر (1810)
 وليام غرفث (1810)
 جورج روبرت ووترهاوس (1810)
 أرنولد فورستر (1810)
 ستيفانوس شويمان (1810)

وفيات

 هنري كافنديش (1810)
 يوهان فيلهلم ريتر (1810)
 جاك أندريه نيجون (1810)
 وليام واشنطن (1810)
 تشارلز بروكدين براون (1810)
 بنيامين لينكون (1810)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1810 ابتداءً من

عقد 1810


Cum'a Suresi (Arapça: سورة الجمعة , Sūrat'ul Cumu'a), Kur'an'ın 62. suresidir. 11 ayetten oluşur.

Sure, ismini 9. ayetinde geçen "cum'a" kelimesinden alır. Medine'de indirildiğine inanılan surede insanlara peygamber göndermenin hikmetinden ve faydalarından, kendilerine Tevrat gönderilenlerin bazı olumsuz davranışlarından, Cuma namazının Müslümanlar açısından taşıdığı önemden bahsedilir.

Konusu
Peygamber'in gönderilmesinin hikmetlerine değinilmekte, kendilerine Tevrat verilenlerin bu ilâhî emanetin sorumluluğunu taşıyamadıkları belirtilip yahudilerin bazı bencilce iddiaları eleştirilmekte, cuma namazının müslümanlar açısından taşıdığı önem ve bu ibadetin anlamı üzerinde durulmaktadır.

Kaynakça

Sureler
Sure

Cum'a Suresi


La Ruta Estatal de California 63, y abreviada SR 63 (en inglés: California State Route 63) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la  cerca de Squaw Valley. La carretera tiene una longitud de 61,2 km (38.043 mi). La Ruta 63 está dividida en varios segmentos, y su longitud no refleja la longitud de la SR 198 para que sea una ruta continua.

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 63 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 63 es atravesada principalmente por la .
{| class=wikitable
|-
!Condado
!Localidad
!Miliario
!Destinos
!Notas
|-
|rowspan=16|Tulare<small>TUL 0.00-R30.08
|rowspan=2|Tulare
|0.00
|Mooney Boulevard
| Continuación más allá de la SR 137
|-
|0.00
|
|
|-
|rowspan=8|Visalia
|6.01
|
|
|-
|6.99
|Avenida Walnut
|
|- style="background:#dfd;"
|L7.97R8.75
|
|Interchange; extremo Sur de la SR 198
|-
| colspan="3" style="text-align:center;"|Extremo Sur de la autopista en la SR 198
|-
| colspan="3" style="text-align:center;"|Extremo Norte de la autopista en la SR 198
|- style="background:#dfd;"
|R9.977.98
|
|Interchange; extremo Norte de la SR 198
|-
|
|
|
|-
|R9.10
|
|
|-
|
|12.13
|
|
|-
|
|
|
|
|-
|
| style="background:#dfd;"|R19.19
| style="background:#dfd;"|}
| style="background:#dfd;"|Extremo Sur de la SR 201
|-
|
| style="background:#dfd;"|21.57
| style="background:#dfd;"|
| style="background:#dfd;"|Extremo Norte de la SR 201
|-
|Orosi
|23.57
|
|
|-
|
|
|Avenue 448 – Reedley
|
|-
|rowspan=2|Fresno<small>FRE 0.00-8.36
|Orange Cove
|0.00
|
|
|-
|
|8.36
| – Cañón de los Reyes, Fresno
|

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Tulare
Carreteras del condado de Fresno

Ruta Estatal de California 63


King Crimson, 1968'de Londra, İngiltere'de kurulmuş bir progresif rock grubuydu. Grup, klasik, caz, folk, heavy metal, gamelan, endüstriyel, elektronik, deneysel müzik ve new wave unsurlarını birleştiren çok çeşitli müziklerden ilham aldı. Yes ve Genesis gibi çağdaşlar da dahil olmak üzere 1970'lerin başındaki progresif rock hareketi üzerinde güçlü bir etki yarattılar ve birçok türde sonraki nesil sanatçılara ilham vermeye devam ediyorlar. Grup büyük bir takipçi kitlesi kazandı.

Tarihçe
Grubun geçmişine bakıldığında üyelerinin ve üye sayısının sık sık değiştiği görülse de King Crimson performanslarına ve albüm çalışmalarına hala devam etmektedir. Gitarist Robert Fripp'in de deyimiyle "King Crimson var olmaya ihtiyaç duyduğunda var olan bir gruptur." Robert Fripp grubun tarihi boyunca tek değişmeyen elemanıdır. Ancak kendisini grubun lideri ya da benzeri üst rütbeli elemanı olarak görmediğini açıklamıştır. Ona göre King Crimson bir şeyler yapmanın bir yoludur. Grubun –sık eleman değişimlerine rağmen- ilk günlerinden bugünlere dek yaptığı müzikteki sürekli uyum bu bakış açısını  doğrular niteliktedir.

King Crimson adı grubun söz yazarı Peter Sinfield tarafından bulunmuştur. Şeytan (beelzebub) anlamına gelen bu isim Robert Fripp e göre arapça da "Amacı olan kişi" anlamına gelen "B'il Sabab" dan İngilizceye geçmiştir. Ancak bu ismin "ba'al zebul"
dan yani "yükseklerin efendisi" deyiminden türediği kabul edilmektedir.

Davulcu Michael Giles ve kardeşi –bas gitarist- Peter Giles'ın gazeteye verdikleri şarkı söyleyebilen orgçu aranıyor ilanına, şarkı söylemeyen bir gitarist olan robert fripp'in cevap vermesi üzerine "Giles Giles and Fripp" kurulur. Üçlü beraber sadece bir albüm kaydederler:"The Cheerful Insanity of Giles Giles and Fripp". Albüm başarısız olur. Ancak bu başarısızlık King Crimson'un hayata geçmesi için bir basamak işlevi görmüştür.

Fripp ve Michael Giles grubun yeni düzeninin nasıl olacağını tartışmaya başlarlar.
Gruba ilk olarak tuşlu çalgılarda Ian Mcdonald katılır. Mcdonald, Sinfield'le beraber şarkılar yazmaktadır ve gruba onun tarafından dahil edilir. İkinci yeni isim ise Robert Fripp'in çocukluk arkadaşı Greg Lake olur. Lake, gruptan ayrılan bas gitarist Peter Giles'ın yerini doldurur.

Böylece 1968 yılının kasım ayında King Crimson'ın temelleri atılır. Kısa süre sonra grup bir mellotron alarak bunu kendilerine özgü  orkestral sesleri üretmek için kullanmaya başlar.

13 Ocak 1969 da grup ilk provasını yapar. Sadece 7 ay sonra ise Londra, Hyde Park'da 100,000 kişinin önünde Rolling Stones'un alt grubu olarak sahne alır. İlk King Crimson albümü 1969 ekiminde piyasaya çıkar: "In the Court of the Crimson King". Albüm dinleyicilerden oldukça olumlu bir tepki alır. The Who'nun gitaristi Pete Townshend albümü "esrarengiz bir başyapıt" olarak niteler.

King Crimson önce İngiltere ardından da Amerika'da dönemin popüler isimleri olan Iron Butterfly, Janis Joplin, The Rolling Stones, Fleetwood Mac gibi isimlerin ön grubu olarak konserler verir. Ancak bu yoğun tempo grup içindeki anlaşmazlıkların doruğa çıkamasına sebep olur ve 1969 da Ian Mcdonald ve Michael Giles grubu bırakarak solo çalışmalara yöneleceklerini açıklar. İkili 1970 yılında "McDonald and Giles" adlı albümü piyasaya çıkarır. 1976 yılında ise McDonald Foreigner'ın kurucu elemanları arasında yer alır.

1970'ler

Grupta yaşanan ayrılıklardan sonra 1970 yılının mart ayında Fripp, Sinfield, Lake üçlüsü "Cat food/Groon" adlı single'ı piyasaya çıkarır. Bu esnada üçlü ikinci crimson albümü olan "In the Wake of Poseidon" için de materyal geliştirmeye başlar. Nefesli çalgılarda Mel Collins gruba katılır, ayrıca eski eleman Peter Giles da birkaç şarkıya eşlik eder. Greg Lake Nisan ayında Emerson Lake and Palmer'ı kurmak için grubu bırakınca King Crimson vokalistsiz kalır. Ancak bu sorun Gordon Haskell'in gruba katılmasıyla çözülür. Gordon Haskell; In the Wake of Poseidon ve Lizard albümlerinde bas gitar da çalar. Lizard albümünde baterist Michael Giles'ın yerini Andy McCulloch alır. Albümün tamamlanmasına çok az bir süre varken Gordon Haskell ve Andy McCulloch grubu bıraktıklarını açıklar. Bunun üzerine Yes'in vokalisti Jon Anderson albümün son şarkısı olan Lizard'ın ilk bölümü "Prince Rupert Awakes" in vokal bölümlerini tamamlar. Son kayıplar King Crimson'ı 3 başarılı albümü olan ancak vokalist, basçı ve davuludan yoksun bir rock grubuna dönüştürür

Fripp ve Sinfield yeni elemanlar almak için seçmelere başlarlar. Davulda Ian Wallace vokalde ise Boz Burell gruba kabul edilir. Birkaç düzine basçı denemesinden hala aradığını bulamayan Robert Fripp Boz Burell'e bas gitar çalmayı öğretmeye karar verir.

Grup 1971 yılında çıktığı uzun turun ortalarında "Island" albümünü çıkarır. Yine aynı yılın sonlarında  ile beraber uzun yıllardır King Crimson kadrosunda yer alan söz yazarı Peter Sinfield gruptan ayrılarak Greg Lake'in kurduğu Emerson Lake & Palmer'a katılır. Kalan kadro sonrasında grubu dağıtma kararına vararak turneyi tamamlar. Tur esnasında yapılan canlı kayıtlardan "Earthbound" albümünü meydana gelir. "Earthbound" turundan sonra Collins, Wallace ve Burrell; King Crimson'ı bıraktıklarını açıkladılar. Üçlü İngiliz blues efsanesi Alexis Korner ile Snape adlı grubu kurdu. Boz Burell daha sonra Bad Company'nin de basçısı olur.

Robert Fripp tekrar eleman arayışlarına başlar. İlk yeni üye bir perküsyoncu olan Jamie Muir olur. Fripp in üniversiteden arkadaşı olan John Wetton da artık bir King Crimson geleneği haline gelen "vokal+bas" pozisyonunu doldurdu. Wetton, Crimson'a daha önce de davet edilmiş ancak bu daveti reddetmiştir.

Bir sonraki katılım ise en şaşırtıcı olandır. Müzikal ve ticari açıdan oldukça başarılı bir grup olan Yes'in bateristi Bill Bruford; Yes'i bırakarak King Crimson'a katılmayı tercih eder. Yaylı ve tuşlu çalgılarda David Cross'un katılımıyla grup enstrümantal altyapısını tamamlar. Kadroya son katılım ayrılan söz yazarı Peter Sinfield'in yerine gelen Richard Palmer olur. Richard Palmer gitar çalıyordu ancak King Crimson'da gitar çalmadı. Palmer, daha sonra Supertramp'ın kurucu üyeleri arasında yer aldı.

Provalar ve turneler 1972'de tekrar başladı. Ve 1973'te grup "Larks' Tongues in Aspic" adlı albümü yayınladı. Yılın geri kalanını da turnelerle geçirdi. Aynı yıl içinde Jamie Muir İskoçya'da bir budist tapınağına katılacağını belirterek müziği ve grubu bıraktığını açıkladı.

Kalan dörtlü sıradaki albüm için materyal oluşturmaya başladı ve 1974'te "Starless and Bible Black" piyasaya çıktı. Albümün adı Galli şair Dylan Marlais Thomas'ın Under Milk Wood adlı oyunundan bir alıntıydı. Albümde sadece açılış parçası "The Great Deciever" ve ikinci şarkı "Lament" stüdyoda kaydedildi. Kalan şarkılar canlı performanslardı.

Crimson'ın 1974 Avrupa ve Amerika turneleri esnasında David Cross'un gruptaki rolü baskı altına girmekteydi. Kendisinin üstlendiği kemancı rolü bölünmeye başladı. King Crimson'ın müziği ilerledikçe –ve sertleştikçe- gruba olan katkısının güçsüz kaldığını ve azaltıldığını belirten Cross, sadece piyano çalmaktansa grubu bırakmayı tercih etti. Cross gittikten sonra üçlü rock müzik tarihinin en önemli albümlerinden biri olan "Red" için çalışmalara başladı.

Cross'un yokluğunu geçmiş albümlerdeki konuk sanatçılar doldurdu. Obua'da Robin Miller, Kornet'de Marc Charig ve soprano saksafonda grubun eski üyelerinden Mel Collins yer aldı. David Cross da "Providence" adlı şarkıda keman çaldı. Yine grubun eski üyelerinden Ian McDonald alto saksofonda gruba eşlik etti.

Ian McDonald gruba yine daimi eleman olarak dönmeyi planlıyordu ancak Robert Fripp'in müziğin ticari yönüyle yaşadığı problemler Fripp'i müzikten uzaklaştırıp "George Gurdjieff" in mistik okumalarına yöneltince planlar bozuldu.

"Red" in piyasaya çıkmasına 2 ay kala –ve sıradaki albümün adının "Blue" olmasına karar verilmişken- Robert Fripp, King Crimson'ın artık var olmayacağını belirtti. Bu King Crimson'ın sonu gibi gözükse de sadece bir dönemin sonuydu.

1980'ler

1981'in başlarında Fripp ve Bruford adı "Discipline" olan yeni bir grup kurmayı planlamaya başladılar. Kısa süren bas gitarist denemelerinden sonra "Tony Levin" gruba katıldı. Tony Levin'in bas gitar ile beraber kullandığı Chapman Stick gruba yeni bir ses getirdi.

Bu esnada Fripp, Talking Heads ile turnede olan gitarist Adrian Belew'i gruba davet etti. Fripp daha önce hiç başka bir gitaristle beraber çalışmamıştı. Bu katılım yeni-Crimson'ın farklı olacağını kanıtlar nitelikteydi.

Provalar esnasında Fripp yeni kadronun Discipline değil King Crimson olduğunu düşünmeye başladı. (Ayrıca Belew de Discipline adını itici buluyordu). Diğer üyelerin de onayıyla grup yine King Crimson adını aldı.

Bu kadro 1981'de "Discipline" 1982'de "Beat" ve 1983'te "Three of a Perfect Pair" albümlerini çıkardı. Bu albümlerde vokali Adrian Belew'in üstlenmesi King Crimson tarihinde bir ilk yaşanmasına yol açtı. Önceki albümlerde albümlerde hep bas gitaristler vokal yapmıştı. Ayrıca Belew King Crimson'ın ilk enstrüman icrasında bulunan söz yazarı olmuştu.

"Three of a Perfect Pair" den sonra grup 11 yıl sürecek bir sessizliğe büründü. Robert Fripp plak şirketiyle hukuksal bir kavgaya girişti. Bu kavga sonucunda DGM'yi –Discipline Global Music- kurmaya karar verdi.

1985'te Fripp standart gitar akordunu terkedip kendi keşfettiği "CGDAEG" akorduna geçti –kendisi bu dizilimi akılda tutmak için"Crafty Guitarist Do Always Eat Good" cümlesini öneriyor-

Yine 1985 yılında Robert Fripp bu yeni akordu insanlara tanıtmak ve geliştirdiği gitar tekniklerini insanlara anlatmak için "Guitar Craft" ı kurdu.

1990'lar
1991 yılında Robert Fripp "Japonya" üyelerinden "David Sylvian" a, yetenekli bir Guitar Craft öğrencisi  olan bas gitar ve Chapman Stick icracısı Trey Gunn ile birlikte yeni bir King Crimson kurmayı önerdi. Sylvian bu teklifi reddetti ancak 3'lü konserler vermeye başladı. 1993'te üçlüye davulcu "Jerry Marotta"nın da katılımıyla  "The First Day" albümü piyasaya çıktı.

Robert Fripp; Rolling Stone dergisine verdiği bir röportajda aklındaki Crimson'ın; Levin, Marotta, Gunn ve kendisinden oluştuğunu belirtti. 1993'te dörtlü bir araya gelip bazı fikirler geliştirmeye başladı. Bu geliştirmeler sonucunda "One Time" ve "Vroom" parçaları ortaya çıktı.

1993 sonbaharında Fripp ve Sylvian yine turneye çıktı. Marotta bu turnenin davulcusuydu ancak işlerinin yoğunluğu sebebiyle King Crimson'ın yeni kadrosunda yer alamayacağını belirtti. Bunun üzerine yapılan davulcu denemeleri sonucunda "Mr.Mister" üyelerinden "Pat Mastelotto" gruba katıldı. Belew ve Levin'in Bill Bruford'un gruba geri dönme isteğini Fripp'e iletmesi üzerine King Crimson'ın iki davulcusu oldu. Bu "çifte-trio" kadrosu bir plandan çok bir uzlaşmaydı.

King Crimson yeni kadrosuyla 1994 te "VROOM" 1995'te "THRAK" 1996'da "THRaKaTTaK" cdlerini piyasaya çıkardı. Sextet olarak prova yapıp sahne almak oldukça pahalı ve zor bir eylemdi. Bu cesur deneysel birleşme maalesef  kısa sürdü ve King Crimson yine dağıldı.

1990'ların sonlarında DGM; bas gitarda Trey Gunn davulda Adrian Belew gitarda Robert Fripp'ten  oluşan bir king crimson yan projesi olan ProjeKct'in canlı performans  kayıtlarını yayınladı.

2000'ler

ProjeKct'lerin ilk adımını attıktan sonra; Robert Fripp, King Crimson için yeni planlar yapmaya başladı. Bu planlardan biri eski sextet'i "ProjeKct Zero" adı altında toplamaktı. "Bill Bruford" bu projeyle ilgilenmediğini belirterek "ilk aşkı" olan caza yöneldi. Tony Levin de bir sonraki kararına dek King Crimson üyeliğini bıraktığını açıkladı. Böylece son kadro Belew, Fripp, Mastelotto, Gunn şeklinde oluştu. Dörtlü 2000 yılında "ConstruKction of Light" albümünü piyasaya çıkardı. Ardından da ProjeKct x adı altında "Heaven and Earth" albümü piyasaya çıktı. Heaven and Earth; Mastelotto tarafından ConstruKction of Light albümünün hazırlık aşamasındaki stüdyo çalışmalarının bir araya getirilmesiyle ortaya çıktı.

2000 ve 2001 yılındaki ekonomik sıkıntılardan sonra DGM diğer sanatçılarla ilgilenmeyi bırakıp yeniden King Crimson'a odaklanmaya karar verdi. Uzun bir turne ardından 2003 yılında King Crimson son stüdyo albümü olan "The Power to Believe" albümünü piyasaya çıkardı.

2003 yılının son aylarında Trey Gunn grubu bıraktığını açıkladı. Bu olayın hemen ardından Tony Levin ve Robert Fripp; Levin'in gruba geri döneceğini açıkladı. Grubun şu anki kadrosu Robert Fripp, Tony Levin, Adrian Belew, Pat Mastelotto şeklindedir. Ayrıca, Adrian Belew 2005 yılında verdiği bir röportajda grubun kısa bir ara verdiğini ve 2007 eylülünde tekrar stüdyoya gireceğini belirtmiştir.

Grubun eski üyelerinden Boz Burrell 21 eylül 2006'da kalp krizi sebebiyle hayata gözlerini yumdu. Bu ölümden 5 ay sonra 22 şubat 2007'de yine bir eski üye olan Ian Wallace da gırtlak kanseri sebebiyle bu dünyadan ayrıldı.

Stüdyo albümleri
In the Court of the Crimson King (Atlantic Records) (10 Ekim 1969)
 "21st Century Schizoid Man" (Fripp, McDonald, Lake, Giles, Sinfield) – 7:21
 "I Talk to the Wind" (McDonald, Sinfield) – 6:05
 "Epitaph" (Fripp, McDonald, Lake, Giles, Sinfield) – 8:47
 "Moonchild" (Fripp, McDonald, Lake, Giles, Sinfield) – 12:13
 "The Court of the Crimson King" (McDonald, Sinfield) – 9:25

In the Wake of Poseidon (Atlantic Records) (15 Mayıs 1970)

 "Peace – A Beginning" (Fripp/Sinfield) 0:49
 "Pictures of a City" (Fripp/Sinfield)  – 8:03
 "Cadence and Cascade" (Fripp/Sinfield)  – 4:27
 "In the Wake of Poseidon" (Fripp/Sinfield)  – 7:56
 "Peace – A Theme" (Fripp) 1:15
 "Cat Food" (Fripp/Sinfield/McDonald)  – 4:54
 "The Devil's Triangle" (Fripp/McDonald)  – 11:39
 "Peace – An End" (Fripp/Sinfield) 1:53

Lizard (Atlantic Records) (Aralık 1970)

 "Cirkus" (Robert Fripp, Peter Sinfield) – 6:27
 Beraberinde:
 "Entry of the Chameleons"
 "Indoor Games" (Fripp, Sinfield) – 5:37
 "Happy Family" (Fripp, Sinfield) – 4:22
 "Lady of the Dancing Water" (Fripp, Sinfield) – 2:47
 "Lizard" (Fripp, Sinfield) – 23:15
 "Prince Rupert Awakes"
 "Bolero: The Peacock's Tale"
 "The Battle of Glass Tears"
 "Dawn Song"
 "Last Skirmish"
 "Prince Rupert's Lament"
 "Big Top"

Islands (Atlantic Records) (Aralık 1971)

 "Formentera Lady" (Robert Fripp, Peter Sinfield) – 10:14
 "Sailor's Tale" (Fripp) – 7:21
 "The Letters" (Fripp, Sinfield) – 4:26
 "Ladies of the Road" (Fripp, Sinfield) – 5:28
 "Prelude: Song of the Gulls" (Fripp) – 4:14
 "Islands" (Fripp, Sinfield) – 11:51

Larks' Tongues in Aspic (Island Records) (23 Mart 1973)
 "Larks' Tongues in Aspic, Part One" (D. Cross/R. Fripp/J. Wetton/B. Bruford/J. Muir) – 13:36
 "Book of Saturday" (R. Fripp/J. Wetton/R. Palmer-James) – 2:49
 "Exiles" (D. Cross/R. Fripp/R. Palmer-James) – 7:40
 "Easy Money" (R. Fripp/J. Wetton/R. Palmer-James) – 7:54
 "The Talking Drum" (D. Cross/R. Fripp/J. Wetton/B. Bruford/J. Muir) – 7:26
 "Larks' Tongues in Aspic, Part Two" (R. Fripp) – 7:12

Starless and Bible Black (E.G. Records) (29 Mart 1974)
 "The Great Deceiver" (John Wetton, Robert Fripp, Richard Palmer-James) – 4:02
 "Lament" (Fripp, Wetton, Palmer-James) – 4:00
 "We'll Let You Know" (David Cross, Fripp, Wetton, William Bruford) – 3:46
 "The Night Watch" (Fripp, Wetton, Palmer-James) – 4:37
 "Trio" (Cross, Fripp, Wetton, Bruford) – 5:41
 "The Mincer" (Cross, Fripp, Wetton, Bruford, Palmer-James) – 4:10
 "Starless and Bible Black" (Cross, Fripp, Wetton, Bruford) – 9:11
 "Fracture" (Fripp) – 11:14

Red (Atlantic Records) (Kasım 1974)
 "Red" (Robert Fripp) – 6:16
 "Fallen Angel" (Fripp, Richard Palmer-James, John Wetton) – 6:03
 "One More Red Nightmare" (Fripp, Wetton) – 7:10
 "Providence" (Bill Bruford, David Cross, Fripp, Wetton) – 8:10Kayıt yeri; Palace Theatre, Providence, USA, 30 Haziran 1974
 "Starless" (Cross, Fripp, Palmer-James, Wetton) – 12:16

Discipline (Warner Bros.) (Eylül 1981)
Bütün şarkılar Adrian Belew, Bill Bruford, Robert Fripp ve Tony Levin tarafından yazılmıştır
 "Elephant Talk" – 4:43 Elephant Talk aynı zamanda gitarist Robert Fripp ve King Crimson hakkında bilgi veren ücretsiz bir duvar gazetesinin ismidir.
 "Frame by Frame" – 5:09
 "Matte Kudasai" – 3:47
 "Indiscipline" – 4:33
 "Thela Hun Ginjeet" – 6:26
 "The Sheltering Sky" – 8:22
 "Discipline" – 5:13
Bonus track
 "Matte Kudasai" (alternatif versiyon) – 3:50

Beat (EG Records) (18 Haziran 1982)
Bütün şarkılar Adrian Belew (şarkısözü and musik) ve Bill Bruford, Robert Fripp ve Tony Levin (musik) tarafından yazılmıştır.
 "Neal and Jack and Me" – 4:22
 "Heartbeat" – 3:54
 "Sartori in Tangier" – 3:54
 "Waiting Man" – 4:27
 "Neurotica" – 4:48
 "Two Hands" (lyrics by A. Belew and Margaret Belew; music by A. Belew, Bruford, Fripp, and Levin) – 3:23
 "The Howler" – 4:13
 "Requiem" – 6:48

Three of a Perfect Pair (Warner Bros.) (27 Mart 1984)
Bütün şarkılar Adrian Belew, Bill Bruford, Robert Fripp ve Tony Levin tarafından yazılmıştır..
1. Bölüm
 "Three of a Perfect Pair" – 4:13
 "Model Man" – 3:49
 "Sleepless" – 5:24
 "Man With an Open Heart" – 3:05
 "Nuages (That Which Passes, Passes Like Clouds)" – 4:47

2. Bölüm
 "Industry" – 7:04
 "Dig Me" – 3:16
 "No Warning" – 3:29
 "Lark's Tongues in Aspic Part III" – 6:05

Thrak (Virgin Records) (25 Nisan 1995)
Bütün şarkılar Adrian Belew, Bill Bruford, Robert Fripp, Trey Gunn, Tony Levin ve Pat Mastelotto tarafından yazılmıştır.
 "VROOOM" – 4:38
 "Coda: Marine 475" – 2:41
 "Dinosaur" – 6:37
 "Walking on Air" – 4:38
 "B'Boom" – 4:11
 "THRAK" – 3:59
 "Inner Garden (Bölüm I)" – 1:47
 "People" – 5:53
 "Radio (Bölüm I)" – 0:44
 "One Time" – 5:22
 "Radio (Bölüm II)" – 1:03
 "Inner Garden (Bölüm II)" – 1:16
 "Sex Sleep Eat Drink Dream" – 4:50
 "VROOOM VROOOM" – 5:50
 "VROOOM VROOOM (Coda)" – 3:01

The ConstruKction of Light (Virgin Records) (23 Mayıs 2000)
 "ProzaKc Blues" (Adrian Belew, Robert Fripp, Trey Gunn, Pat Mastelotto) – 5:28
 "The ConstruKction of Light" (edit 1) (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 5:49
 "The ConstruKction of Light" (edit 2) (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 2:50
 "Into the Frying Pan" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 6:54
 "FraKctured" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 9:06
 "The World's My Oyster Soup Kitchen Floor Wax Museum" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 6:24
 "Larks' Tongues in Aspic (Bölüm IV)" (Bölüm 1) (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 3:41
 "Larks' Tongues in Aspic (Bölüm IV)" (Bölüm 2) (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 2:50
 "Larks' Tongues in Aspic (Bölüm IV)" (Bölüm 3) (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 2:36
 "Coda: I Have a Dream" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 4:51
 "Heaven and Earth" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 7:46 (performed by ProjeKct X)

The Power to Believe (Sanctuary Records) (23 Mayıs 2003)
 "The Power to Believe (Part I: A Capella)" (Adrian Belew) – 0:44
 "Level Five" (Belew, Robert Fripp, Trey Gunn, Pat Mastelotto) – 7:17
 "Eyes Wide Open" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 4:08
 "EleKtriK" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 7:59
 "Facts of Life (Intro)" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 1:38
 "Facts of Life" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 5:05
 "The Power to Believe (Part II: Power Circle)" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 7:43
 "Dangerous Curves" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 6:42
 "Happy With What You Have to Be Happy With" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 3:17
 "The Power to Believe (Part III)" (Belew, Fripp, Gunn, Mastelotto) – 4:09
 "The Power to Believe (Part IV: Coda)" (Fripp) – 2:29

Dış bağlantılar
 DGM Live,
 Robert Fripp'in günlüğü
 Elephant Talk,
 Krimson News
 ProjeKction
 King Crimson Live
 21st Century Schizoid Band

1970'lerin müzik grupları
1980'lerin müzik grupları
1990'ların müzik grupları
2000'lerin müzik grupları
İngiliz rock grupları
İngiliz progresif rock grupları
Müzikal dörtlüler
Müzikal beşliler
Müzikal altılılar
Island Records sanatçıları
Atlantic Records sanatçıları
Caroline Records sanatçıları
Discipline Global Mobile sanatçıları
Art rock grupları
1968'de kurulan müzik grupları
Polydor Records sanatçıları
Senfonik rock grupları
Vertigo Records sanatçıları
Virgin Records sanatçıları
Warner Bros. Records sanatçıları
İngiltere'de kurulan oluşumlar

King Crimson


Die Wendenstraße in der Innenstadt Braunschweigs verläuft vom südlich liegenden Hagenmarkt nach Norden, wo sie in die Straße Am Wendentor übergeht. Die ehemals durch Fachwerkhäuser geprägte Straße verlor durch die Zerstörungen während des Zweiten Weltkriegs und nachfolgende Umgestaltungen ihren ursprünglichen Charakter.

Geschichte
Die im Weichbild Hagen verlaufende Wendenstraße wurde 1268 als platea Slavorum bezeichnet, die in das nördlich liegende Gebiet der westslawischen Wenden führte. Das am nördlichen Ende der Wendenstraße liegende Tor wurde 1250 als valva Slavorum und 1312 als Wendendor urkundlich erwähnt. Eine identische Namensgebung platea slavorum / Wendenstraße / Wendentor findet man in der Hansestadt Rostock. Offenbar gibt es in Braunschweig keinen namentlichen Zusammenhang mit dem nördlich vor den Toren der Stadt gelegenen Ort Wenden, dessen Namensherkunft nicht mit dem slawischen Stamm der Wenden in Verbindung steht. Im Jahre 1031 ist der Ort als Guinithum belegt, 1211 schrieb man Wineden, 1250 Wenethen und 1309 schließlich Wenden. Auf alten Karten verlief die Wendenstraße durch die Wendenmasch bis nach Wenden. Westlich der Wendenstraße lag auf einer Insel der Werder, der bereits 1305 als Insula erwähnt wird. Die Stelle, wo der Werder in die Wendenstraße übergeht, wurde als Schild bezeichnet. Um 1450 kam in einem Haus an der Wendenstraße der Chronist und Schriftsteller Hermann Bote zur Welt. Er gilt als bedeutendster Autor der norddeutsch-hansischen Welt des Spätmittelalters.

Während des Zweiten Weltkriegs forderten Luftangriffe am 10. Februar 1944 und insbesondere am 15. Oktober 1944 zahlreiche Todesopfer und richteten schwere Zerstörungen an. Die Wendenstraße wurde in der Nachkriegszeit zu einer verbreiterten Verkehrsschneise im Sinne der "autogerechten Stadt" umfunktioniert, wobei der Verkehr in Nord-Süd-Richtung auf einer Einbahnstraße geführt wird.

Bebauung

Historische Bauten

Mittelalterliche Stadtbefestigung
Die Stadtmauer Heinrichs des Löwen verlief über das Grundstück mit der Assekuranznummer 1490 und 1496, wo sich vormals der ältere Teil des früheren Herzoglichen Krankenhauses befand. Der zugehörige, die Straße versperrende innere Torturm aus dem Jahre 1580 wurde 1780 abgebrochen. Im September 2011 wurden bei Grabungen auf der Baustelle für die neue Wohnanlage Schuberthof Fragmente der ältesten Stadtmauer aus der Zeit Heinrichs des Löwen freigelegt. Die Untersuchung eines Eichenbalkens, der als Fundament für die aus Rogenstein errichtete Mauer diente, ergab eine Datierung auf das Jahr 1178.

Gloria-Theater
Am 4. Dezember 1946 eröffnete das Varieté "Gloria-Theater", vormals Ufa-Lichtspiele. Nachfolgend wurden in dem Gebäude die beiden Kinos Gloria und Hansa betrieben, die nach 2000 geschlossen wurden. Während die Räumlichkeiten des HANSA als Club weiterbetrieben werden wurde das Gloria 2016 zum Wohnhaus umgebaut.

Haus Schwalenberg (Wendenstraße 5)
Das Haus befand sich vom Beginn des 15. Jahrhunderts bis zum Jahr 1669 im Besitz der Familie Schwalenberg. In der Inschriftensammlung Mack ist die nicht erhaltene Inschrift HANS SCHWALENBERG 1573 vermerkt. Später gehörte das Haus dem Kaufmann Joachim Ludwig Dörrien, dessen Erben es 1722 an Johann Rudolf von Kalm verkauften. Im Jahre 1760 ging es in den Besitz von Oberst Gernreich über, der das Vorderhaus nach Plänen des Hofbaumeisters Georg Christoph Sturm neu errichten ließ. Neuer Besitzer des Hauses wurde 1796 Konrad Behrend Krause, dessen Erben es 1859 an die Familie Jürgens veräußerten. Im Jahre 1892 kaufte die Stadt das Gebäude, das im Zweiten Weltkrieg zerstört wurde.

Fachwerkhaus (Wendenstraße 38)
Das im Zweiten Weltkrieg zerstörte zweigeschossige giebelständige Fachwerkhaus trug an der Straßenfront auf dem Schwellbalken des Obergeschosses folgende nicht erhaltene Inschrift:

HENNING OTTO CATHARINA KAGEN .
WER GODT VERTRAWT
HAT WOL GEBAWET

Henning Otto war von 1630 bis 1666 Besitzer des Hauses.

Fachwerkhaus (Wendenstraße 49)
Das dreigeschossige traufenständige Fachwerkhaus trug folgende, zwischen zwei Engelsköpfen liegende Inschrift über dem Scheitel des Torbogens:

ARNDT MVLLER / ANNO 1645

Der Bau wurde im Zweiten Weltkrieg zerstört.

Der Hausbesitzer Arendt Müller, Mitglied der Beckenwerkergilde, war von 1644 bis 1661 Mitglied des Hägener Rates. Von 1658 bis 1660 war er Kleiner Bürgermeister und 1661 Großer Bürgermeister. Er starb 1662. Seine Grabplatte lag im Mittelschiff der Katharinenkirche.

Im Städtischen Museum sind Glasbilder des 16. Jahrhunderts aus dem Haus Wendenstraße 49 erhalten.

Konservenfabrik Querner (Wendenstraße 54)

Der Kaufmann Anton Wilhelm Querner († 1841) besaß in der Wendenstraße 54 eine Brauerei. Sein Sohn Hermann († 1881) begann 1862 mit dem Anbau von Spargel, den er seit 1864 als Konserven vertrieb. Die Produktion von Spargel- und Gemüsekonserven wurde im Jahre 1900 durch Früchtekonserven ergänzt. Die Firma wurde 1924 in eine Familien-Kommanditgesellschaft umgewandelt. Während des Zweiten Weltkriegs wurde die Fabrik 1944 stark beschädigt. Seit 1949 wurde Eiscreme hergestellt und die Konservenproduktion 1951 eingestellt. Der Seniorchef Hermann Querner verstarb 1950 im Alter von 84 Jahren. Im Jahre 1969 erfolgte die Fusion mit vier norddeutschen Warncke-Eiscremefabriken zur "Warncke Eiskrem KG" mit Verwaltungs- und Produktionszentrum in Brundorf bei Bremen.

National-Jürgens-Brauerei (Wendenstraße 59)

Carl Friedrich Jürgens gründete 1838 die Brauerei "F. Jürgens" in der Wendenstraße; jedoch muss sie schon im 16. Jahrhundert existiert haben, da ihre Versorgung bereits durch eine Brauereikommune erfolgte. Nachdem die Räumlichkeiten in der Wendenstraße aufgrund des Expansion des Unternehmens zu klein geworden waren, zog man 1872 in moderne, gerade erst neu errichtete Gebäude am Rebenring, wandelte die Firma in eine Aktiengesellschaft um und führte fortan den Namen "National-Actien-Bier-Brauerei". Die Brauerei bestand bis zum Jahre 1977.

Fachwerkhaus (Wendenstraße 66)
Das dreigeschossige traufenständige Fachwerkhaus mit vorgekragten Obergeschossen wurde im Zweiten Weltkrieg zerstört. Folgende, mit Band- und Perlenornamenten verzierte Inschriften sind lediglich auf Fotografien überliefert:

IN · DER · I PETTRI · AM · 4 · IN · ALLEN · DINGEN · SOL · GOT · GEPREISET · WERDEN · DVRCH · IESVM · CHRISTVM · WELGER · SEI · ERE · VNDT · GEWALT · VON · EWICKEIT
(Schwellbalken des zweiten Obergeschosses)

ERRENST · HARFEST · CATTRIN · KNICKEREIM · ANNO · 1629
(Schwellbalken des ersten Obergeschosses)

Fachwerkhaus (Wendenstraße 69)
An der Ecke zur Fallersleber Straße stand bis zum Abbruch 1894 ein dreigeschossiges, traufenständiges Fachwerkhaus. Das Haus befand sich zwischen 1504 und 1557 im Besitz der Familie Wittekop. Der Bauherr des Jahres 1533 war Heinrich Wittekop, der mit Alheid von Peine verheiratet war. Ein verzierter Holzbalken gelangte nach dem Abbruch des Hauses in das Städtische Museum Braunschweig. Kriegsbedingt ist hiervon heute nur noch der rechte Teil erhalten.

Weitere Bauten
Das im Zweiten Weltkrieg zerstörte Fachwerkhaus Wendenstraße 39 von 1533 wurde von Paul Jonas Meier dem seit 1517 in Braunschweig tätigen Holzbildhauer Simon Stappen zugeordnet. Auf der Wendenstraße 2 befand sich zur Zeit des Nationalsozialismus eines der Braunschweiger "Judenhäuser". Nach Verabschiedung des Reichsgesetzes vom 30. April 1939 "über Mietverhältnisse mit Juden" besaßen jüdische Mitbürger keinen gesetzlichen Mieterschutz und mussten bei Kündigung in sogenannte "Judenhäuser" umziehen. Das Haus Wendenstraße 2 ist nicht erhalten.

Heutige Bebauung

Jugendherberge (Wendenstraße 30)

Am 9. August 2011 erfolgte der offizielle erste Spatenstich für den Bau der neuen Jugendherberge. Der Betreiber, das Deutsche Jugendherbergswerk, erwartet 30.000 bis 35.000 Übernachtungen im Jahr. Die Eröffnung fand im April 2015 statt.

Postfiliale (Wendenstraße 38)

An der Wendenstraße 38 befindet sich heute eine Filiale der Deutschen Post. Bereits am 15. Dezember 1890 eröffnete an der Wendenstraße 32 das Postamt 3, das den Betrieb 1944 nach Bombenschäden einstellte. Die Neueröffnung fand am 15. Oktober 1946 an der Wendenstraße 36 statt.

Niedersächsisches Studieninstitut (Wendenstraße 69)
Der Niedersächsische Innenminister Egbert Möcklinghoff eröffnete am 7. Januar 1980 das Niedersächsische Studieninstitut für Kommunale Verwaltung Braunschweig e. V. im Neubau Wendenstraße 69. In dasselbe Gebäude zog am 18. Februar 1980 die Einwohnermeldeabteilung des Ordnungsamtes ein. Sie war zuvor an der Frankfurter Straße 1a untergebracht.

Weitere Bauten
Am 24. Mai 1957 fand die Geschäftseröffnung im wiederaufgebauten Stammhaus der Firma Seifen-Kraatz in der Wendenstraße statt. Das im Jahre 1919 gegründete Unternehmen besteht heute nicht mehr.

Impressionen

Literatur
 Johannes Angel: Wendenstraße. In: Luitgard Camerer, Manfred R. W. Garzmann und Wolf-Dieter Schuegraf (Hrsg.): Braunschweiger Stadtlexikon, Braunschweig 1992,  ISBN 3-926701-14-5.
 Jürgen Hodemacher: Braunschweigs Straßen – ihre Namen und ihre Geschichten, Band 1: Innenstadt, Cremlingen 1995, ISBN 3-927060-11-9.
 Heinrich Meier: Die Straßennamen der Stadt Braunschweig, Wolfenbüttel 1904.

Einzelnachweise

Straße in Braunschweig
Straße in Europa

Wendenstraße (Braunschweig)


Domagoj Matošević (Zagreb, 24. srpnja 1977.) - hrvatski katolički svećenik, magistar teologije, rektor Hrvatskog nacionalnog Svetišta Majke Božje Bistričke u Mariji Bistrici, prijašnji rektor Međubiskupijskog sjemeništa na zagrebačkoj Šalati

Rođen je u Zagrebu 1977. godine. Djetinjstvo je proveo u zagrebačkom naselju Trnje. Nakon osnovne škole upisao je Turističku školu koju završava 1996. godine. U vrijeme srednje škole intenzivno se bavio rukometom. Tada je želio biti vrhunski sportaš i profesionalno se baviti rukometom. Nakon završetka srednje škole upisao je Katolički bogoslovni fakultet. Godine 2002. završio je KBF te je pod mentorstvom Tomislava Ivančića napisao diplomski rad s temom "Duhovna pomoć oboljelima od posttraumatskog stresnog poremećaja metodom hagioterapije". Iste godine zaređen je za đakona Zagrebačke nadbiskupije te je poslan na đakonsku službu u župu sv. Kvirina u Sisku.

Zaređen je za svećenika 2003. godine. Prva služba bila mu je župnog vikara u župi sv. Blaža u Zagrebu. Godine 2005. poslan je na studij pastoralne teologije na sveučilište "Lateran" u Rimu. Magistrirao je 2007. godine s temom "Uloga animatora u pastoralu obitelji". Bio je rektor Međubiskupijskog sjemeništa na zagrebačkoj Šalati od 2011. do 2016. godine, a prije toga Povjerenik za pastoral mladih u Zagrebačkoj nadbiskupiji.

Od 2016. rektor je Hrvatskog nacionalnog Svetišta Majke Božje Bistričke u Mariji Bistrici, gdje je naslijedio Zlatka Korena. Smatra se među najperspektivnijim mladim svećenicima Zagrebačke nadbiskupije i odličan je organizator i pastoralac.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici

Domagoj Matošević


Kisora Niinuma () este o actriță japoneză, membră a trupei Tsubaki Factory. Înainte de a forma Tsubaki Factory, a făcut parte în Hello Pro Kenshuusei din 2013 până în 2015.

Filmografie
 Thank You Very Berry
 Kizetsu Suruhodo Aishiteru!

Trupe
 Tsubaki Factory
 Hello Pro Kenshuusei

Vezi și
 Tsubaki Factory
 Hello Pro Kenshuusei
 Morning Musume
 J-pop

Referințe

Idoli japonezi
Actrițe japoneze
Nașteri în 1999
Nașteri pe 20 octombrie
Japonezi în viață

Kisora Niinuma


Iancu Ghenescu () a fost un general român, care s-a remarcat în luptele purtate în cel de-al Doilea Război Mondial.

Biografie
Iancu Ghenescu a absolvit Liceul Carol I din Craiova (1914), Școala de ofițeri activi de infanterie (1916) și Școala Superioară de Război din București (1927-1929). A luptat în Primul Război Mondial, în cadrul Regimentului 31 Infanterie Calafat. A fost apoi ofițer de stat major la Corpul I Armată (1930-1933), reprezentant al Ministerului de Război la Departamentul Căilor Ferate (1935-1939). A fost avansat la gradul de locotenent-colonel la 1 octombrie 1937.

A luptat în cel de-al Doilea Război Mondial, fiind înaintat la 11 noiembrie 1941 la gradul de colonel, cu vechimea de la 31 octombrie 1941. A deținut funcția de comandant secund al Diviziei 2 Munte, pe Frontul de Vest. În 14 mai 1945 a fost numit secretar general al Armatei de Uscat, fiind trecut în rezervă la 1 mai 1947, fără pensie. A fost înaintat ulterior la gradul de general.

A fost decorat la 4 august 1945 cu Ordinul Militar "Mihai Viteazul" cu spade, clasa III, "pentru devotamentul, priceperea și curajul de care a dat dovadă atât în calitate de comandant secund al Div. 2-a Munte, cât și în calitate de comandant de detașament și grupare, remarcându-se în deosebi în luptele pentru cucerirea satelor Zambor-Pogony, Cered, Taiti, Medweschidecut, cota 310, unde datorită intervenției sale personale satele de mai sus sunt cucerite rând pe rând, capturându-se numeroși prizonieri și mult material de război.
De aceleași calități a dat dovadă în luptele de la frontiera cu Cehoslovacia, din zona fortificată a cotelor 380-388 și satelor Jesorek, Osusie și Nord de Luborek cota 570". A fost propus pentru decorare de către generalii Agricola Filip și Vasile Atanasiu.

Prin Decretul Consiliului de Stat al Republicii Populare Romîne nr. 500/1964 i s-a conferit Ordinul "23 August" clasa a IV-a "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul celei de a XX-a aniversări a eliberării patriei". În localitatea Băilești există o stradă numită Strada General Iancu Ghenescu. A fost înmormântat, în curtea fostei biserici greco-catolice din Râușor, Brașov.

Decorații
  Ordinul "Coroana României" în gradul de Ofițer (8 iunie 1940)
  Ordinul "Mihai Viteazul" cu spade, cl. a III-a (4 august 1945)
 Ordinul "23 August" clasa a IV-a (1964)

Note

Nașteri în 1895
Decese în 1979
Generali români
Militari români în Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"
Decorați cu Ordinul 23 August

Iancu Ghenescu


تعتبر لطيفة من الفنانات الأوائل في مجال الفيديو كليب والسينما كليب أيضاً، وتمتلك أيضاً أكبر رصيد من الأغاني المصورة..
وقد تسلمت عدة جوائز على فيديو كليبات عديدة مثل كليب واضح، كرهتك،
 التتابع الزمني لكليبات لطيفة من الأحدث إلى الأقدم :

إنتاج 2023

إنتاج 2022

إنتاج 2022

إنتاج 2021

إنتاج 2021

إنتاج 2020

إنتاج 2019

إنتاج 2018

إنتاج 2016

إنتاج 2015

إنتاج 2014

إنتاج 2010

إنتاج 2009

إنتاج 2008

إنتاج 2007

إنتاج 2006

إنتاج 2005

إنتاج 2003

إنتاج 2002

إنتاج 1999-2000

إنتاج 1998

إنتاج 1997

إنتاج 1996

إنتاج 1995

إنتاج 1994

إنتاج 1993

كليبات قديمة

مراجع

وصلات خارجية
 بعض الأغاني المصورة من موقع لطيفة اونلاين الرسمي

ألبومات تونسية
قوائم متعلقة بتونس
قوائم أغاني
لطيفة (مغنية)

قائمة أغاني لطيفة المصورة


ඩේවිඩ් වුඩාර්ඩ් (උපත 1964 අප්‍රියෙල් 6, කැලිෆෝනියාවේ සැන්ටා බාබරා හි) ඇමරිකානු ලේඛකයෙක් සහ කොන්දොස්තරවරයෙකි.

අධ්යාපනික පසුබිම
වුඩාර්ඩ් අධ්‍යාපනය ලැබුවේ නව සමාජ පර්යේෂණ පාසලෙන් සහ කැලිෆෝනියා විශ්ව විද්‍යාලයේ සැන්ටා බාබරාහි ය.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 විකිඋද්ධෘත සතුව පහත තේමාව සම්බන්ධයෙන් උද්ධෘත එකතුවක් ඇත: ඩේවිඩ් වුඩාර්ඩ්
 Kiddle: David Woodard

1964 උපත්
ජීවමාන ජනයා
ලේඛකයෝ

ඩේවිඩ් වුඩාර්ඩ්


Ana María López Colomé (n. 27 de septiembre 1944) es una distinguida bioquímica mexicana, quien en 2002 ganó el premio L'Oréal-UNESCO para mujeres de ciencia, de Latinoamérica por sus estudios en la retina humana, y en la prevención de la retinitis pigmentosa y varias retinopatías. Es especialista en la neurotransmisión excitadora en la retina, cuya alteración en procesos patológicos produce muerte neuronal y ceguera; y, ha caracterizado los mecanismos moleculares que controlan la expresión y el ensamble de los receptores de glutamato en la retina, demostrando que difieren estructural y funcionalmente de los receptores del sistema nervioso central, debido a la expresión diferencial y modificación postranscripcional de las subunidades que los forman. Esos hallazgos posibilitan el diseño de fármacos protectores específicos para las neuronas de la retina.

La doctora López Colomé fue pionera en la demostración del papel activo de la glía de la retina en la regulación de la transmisión sináptica excitadora en este tejido, a través de receptores funcionales de glutamato.

En una línea paralela de investigación, ha demostrado la participación del glutamato en la transformación morfológica y fisiológica de las células del epitelio pigmentado de la retina que caracterizan a la vitreorretinopatía proliferativa humana, padecimiento que conduce a la ceguera, y es causa del fracaso de 10-20% de las cirugías de retina.

López Colomé es la ex Jefa del Departamento de Bioquímica, en la Facultad de Medicina, e investigadora en el Instituto de Fisiología Celular, de la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM). Posee los grados de licenciatura en biología, los de maestría en Química, y doctorado en Bioquímica, todas graducaciones con menciones honoríficas, en estudios básicos biomédicos, por la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM), desarrollando actividades académicas en el Instituto de Biotecnología en la misma casa de altos estudios.

Algunas publicaciones
 . 1999. Sodium-dependent glutamate transport in Miillcr glial cells: regulation by phorbol esters. Brain Res. 831 : 140-145

 . 1994. Ampa/ka receptor expression in radial glia. Neuroreport 5: 504-506

 . 1986. Amino acids as excitatory transmitters in the retina. Neuroreport 6: 143-157

 -------------------, . 1978. K^-stimulated release of labeled J -aminobutyrate, glycine and taurine in slices of several regions of rat central nervous system. Neuroscience 3: 1069

Honores
 SNI Nivel III
 "Mexicanos Notables". Canal 11. 2009
 Premio Ciudad Capital: Heberto Castillo Martínez. Denominación "Thalía Harmony Baillet", Área de Salud. 2008
 Distinción "Mujer Líder 2008". Consorcio "Mundo Ejecutivo" (Empresarial). 2008
 Reconocimiento "Sor Juana Inés de la Cruz", UNAM. 2006
 Premio UNAM, Investigación en Ciencias Naturales, 2002
 "Mujer del Año". Patronato Nacional de La Mujer del Año, 2002
 Reconocimiento "Laureana Wright, Mujer Sabia de México". Sociedad Mexicana de Geografía y Estadística. Marzo de 2003
 Premios al mejor trabajo de ingreso y al mejor trabajo en Investigación Básica. Academia Nacional de Medicina, 2003
 Reconocimiento "Mujer Destacada del Año". Club Rotario Jardines del Pedregal. Marzo de 2003
 "Galardón Hartley". Universidad de Southampton, R.U., 1985
 Medalla "Gabino Barreda", 1985. UNAM

Referencias

Enlaces externos

 Esbozo de una investigadora, en YouTube.

Bioquímicos de México
Científicas de México
Feministas de México
Escritores en español
Escritores en inglés
Premio L'Oréal-UNESCO a mujeres científicas
Miembros de la Academia Nacional de Medicina de México
Profesores de la Facultad de Medicina de la Universidad Nacional Autónoma de México
Investigadores del Instituto de Fisiología Celular

Ana María López Colomé


Trabzonspor ya da tam adıyla Trabzonspor Basketbol Kulübü, Trabzon merkezli olarak faaliyet yürüten basketbol kulübü. 2008 yılında Trabzonspor Kulübünün basketbol şubesi olarak kurulan takım 2010 yılında müstakil bir kulüp olmuş, 2018 yılında liglerden çekilmiş ve 2019 yılında da altyapı takımlarını Trabzonspor Kulübüne geri devrederek faaliyetlerini sonlandırmıştır.

Tarihçe
2005 yılında İdmanocağı bünyesinde faaliyete geçen basketbol şubesinin oyuncuları ve teknik heyetiyle birlikte devralınması ile 2008 yılında Trabzonspor Kulübüne bağlı bir şube olarak kurulan takım Alpella Spor Kulübünün de Trabzonspor Kulübünce satın alınmasıyla birlikte Türkiye Basketbol 2. Ligi'nde mücadele etmeye başladı. İki sezon sonra Aleaddin Yakan başantrenörlüğünde Türkiye Basketbol Ligi'ne çıktı ve Trabzonspor Kulübü çatısı altından çıkarılarak Saner Ayar başkanlığında Trabzonspor Basketbol Kulübü adı altında müstakil bir yapı hâline getirildi. Bunu takiben Medical Park'ın isim sponsoru olmasıyla birlikte Medical Park Trabzonspor olarak anılmaya başlandı.

2009-10 ve 2012-13 sezonlarında Türkiye Basketbol 2. Ligi şampiyonu, 2014-15 sezonunda EuroChallenge ikincisi olan kulüp 2 Ekim 2018 tarihinde ligden çekildiğini ve altyapı takımları bazında faaliyet yürüteceğini açıklamış, alt yaş takımlarının da Ocak 2019'da Trabzonspor Kulübüne aktarılmasıyla faaliyetlerini tamamen sonlandırmıştır.

Sezonlar
 2008-09 sezonu
 Kadro: Mike Scott, Can Özcan, Burak Yönder, Volkan İncekara, Recai Öztürk, Ogün Sevinç, Umut Tınay, Ufuk Yanar, Birkan Batuk, Tyrus Boswell, Kerem Öztoprak, Engin Algın, İsmail Esmeray, Volkan Çam, Roman Tok
Koç: Aleaddin Yakan

2008-09 sezonunda Türkiye Basketbol 2. Ligi A grubunda mücadele eden Trabzonspor, 22 maçta aldığı 19 galibiyet ve topladığı 41 puanla grubunu lider olarak tamamlayarak play-off'a kalmayı başardı. İlk turda Genç Banvitliler'i 2-0, ikinci turda Beykoz'u 2-1 ile eledi. Final grubunda Tofaş, Bornova Belediye ve İTÜ takımlarına karşı mücadele veren Trabzonspor, 6 maçta aldığı 2 galibiyetle 3. sırada kalarak Türkiye Basketbol Ligi'ne çıkma ümitlerini bir sonraki sezona bırakmış oldu.

 2009-10 sezonu:
  Kadro: İlker Türel, Volkan İncekara, Fırat Aydemir, Gökhan Orçun Tunca, Hadi Özdemir, Melih Kabakçı, Umut Tınay, Serhat Büker, Eddy Fobbs, Caner Öner, Kerem Öztoprak, Hakan Yapar, Erdal Albayrak, Ramazan Öksüz, Harold Jamison
Koç: Aleaddin Yakan

2009-10 sezonunda Türkiye Basketbol 2. Ligi A grubunu 22 maçta 19 galibiyetle tamamladı. Play-offların ilk turunda Yeşilyurt'u 2-0, ikinci turda Genç Telekom'u 2-1 ile geride bıraktı. Final grubunda Olin Edirne, Hacettepe Üniversitesi SK ve Mutlu Akü Selçuk Üniversitesi karşısında 6 maçta 5 galibiyetle şampiyon olarak Beko Basketbol Ligi'ne yükseldi.

 2010-11 sezonu:
Takımı iki sezon boyunca TB2L'de çalıştıran, Beko BL'ye çıkaran koç Aleaddin Yakan, 9. hafta maçlarının ardından (2 galibiyet - 7 mağlubiyet) 13 Aralık 2010'da takımdan ayrıldı. Yerine Dragan Sakota getirildi.

Aleaddin Yakan koçluğunda MP Trabzonspor, Spor Toto Türkiye Kupası'nda son sekize kalma başarısı göstermişti. Gaziantep'te oynanan C Grubu maçlarında Fenerbahçe Ülker ve Tofaş'a yenilmesine rağmen son maçta Bornova Belediye Basketbol Takımı maçını kazanıp çeyrek finale yükseldi. Çeyrek finalde rakibi Aliağa Petkim'i eleyen Trabzonspor, yarı finalde Beşiktaş Cola Turka'ya 90 - 88 yenilip Türkiye Kupası'ndan elendi.

Beko Basketbol Ligi'ndeki ilk sezonunda (2010-11) kadrosunda yer alan Mutlu Demir 4. hafta sonunda Mersin BŞB'ye, Hakan Yapar 11. hafta sonunda Optimum TED Kolejliler'e transfer oldu. Takım kaptanı Harold Jamison ise 15. haftanın ardından takımdan ayrıldı. Takımın yıldız gardı Aleksander Rasic 24. haftada sözleşmesindeki şartlar uyarınca serbest kaldıktan sonra Litvanya'nın L. Rytas takımına gitti.

 " 2011-2012 Sezonu "
Sıkıntılı geçen, kapanması,devredilmesi konularının tartışıldığı dönemde Mehmet Yiğit Alp başkanlığında yeni yönetim kurulu göreve geldi. Takımın başına Tolga Öngören getirildi. Kısıtlı bütçeli bir takımla ligde kalma hedefiyle yola çıkıldı. Ancak dönem içinde yapılan doğru-yanlış müdahalelere rağmen sezon sonunda ligden düşmeye engel olunamadı. Bu dönemde hoca değişikliğiyle Tolga Öngören yerine Halil Üner göreve getirildi. Ligin sayı lideri Jonathan Gibson (19,9 sayı ortalama), Ribaund lideri Elton Brown (12 ortalama ribaund,sayı liderliğinde 3.), Top çalma Lideri Russel Robinson (ortalama 2,1) düşmeye engel olmaya yetmediler.  Bu dönemde Marc Salyers ve Ernest Kalve gibi oyuncularda transfer edildi ancak etkili olamadılar.

 " 2012-2013 Sezonu "
Mehmet Yiğit Alp ve ekibi 2 lige düştükleri bu sezonda Halil Üner ile yola devam etme kararı aldı. 2. Lig için iyi kadrolardan birini oluşturdular. Jurica Zuza, Antawn Dobie gibi birinci lig yabancılarının yanına. Birinci ve ikinci Lig tecrübesi yüksek oyuncular eklediler. Daha önceki 2. Lig şampiyonluğunda görev yapan Gökhan Orçun Tunca,Fırat Aydemir, Birinci Lig tecrübesi yüksek oyuncular Erdem Türetken, Rasim Başak, Sercan Topçu, Umutcan Özyıldırım, Alican Güney, Mesut Kadir Çipa dan oluşan kadronun başında Genel Menajer olarak da Cömert Küce görev yaptı. Ligde ilk hafta Balıkesir BK deplasmanında ikinci hafta kendi evinde Torku Konya Selçuk Üniversitesi takımına mağlup olup lige beklenmedik bir başlangıç yapıldı.Dokuzuncu haftada Bandırma Kırmızıdan alınan 4.mağlubiyet (5 galibiyet-4 mağlubiyet) sonrası Halil Üner ile yollar ayrıldı.10. Hafta kendi evindeki Maliye Millî Piyango maçına yardımcı çalıştırıcı İlker Salman ile çıkıldı ancak o maçta kaybedildi. Bu dönemde Hasan Özmeriç ile görüşüldü ve takımın başına getirildi. İlk yarı 6 galibiyet 1 mağlubiyetlik seri ile tamamlandı. İkinci devrenin ilk maçında kendi sahasında Best Balıkesir, deplasmanda Torku Konya, tekrar evinde Gelişim Koleji yenilgileri ile başlandı. Bu dönemde Best Balıkesirden Yunus Akçay transferi gerçekleşti. Bu dönemde 1 numaradaki sıkıntılar sebebiyle Guard arayışına giren yönetim Fransa Lemans takımından Khalid El-Amin 'i transfer etti. Bu dönemde 1 Lig Hacettepe takımından Adnan Önder Külçebaş transferini gerçekleştirildi. Kalan maçlarda 10 Galibiyet 4 Mağlubiyet ile ligi 7.sırada tamamlayarak Play-off lara kalma hakkı kazandı. Play-off lar için 5 numara Pozisyonuna Amerikalı Kevin Pinkney transferi gerçekleştirildi. Saha avantajı şansı olmadan kalınan play-off larda ilk olarak Lig ikincisi Konya Torku Selçuk ile eşleşildi.Deplasmanda 80-75,kendi sahasında 87-71 lik skorlarla ilk tur geçildi. Yarı finalde lig üçüncüsü Yeşil Giresun Belediye ile yapılan seride ilk maçı deplasmanda rakip takıma kaybeden Trabzonspor, ikinci maçı kendi evinde 63-59 kazandı. Üçüncü ve son maçıda rakip sahada 68-60 kazanarak Türkiye Basketbol Ligine çıkmayı hak etti. 29 Mayıs 2013 Tarihinde İstanbul Abdi İpekçi Arenanda oynanan Final maçında Ligi birinci bitiren ve play-offlardanda çıkmayı garantileyen Uşak Sportif takımını 71-66 yenip şampiyonluğu kazanarak 1 yıl aradan sonra tekrar Beko Basketbol 1. Ligine çıkma başarısını göstermiştir.

Başarılar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TBLStat.net Takım Profili

Trabzonspor BK


Eine Sandkiste wurde früher bei der Errichtung von Bauwerken verwendet, um mit hohen Gewichten belastete Pfosten oder Stützen zu justieren bzw. abzusenken.

Das Prinzip beruht darauf, dass trockener, sauberer Sand praktisch nicht komprimiert werden kann. Stellt man den Fuß eines Pfostens oder einer Stütze (auf einer Tragplatte) in eine gefüllte Sandkiste, die am Boden ein mit einem Pfropfen verschlossenes Loch hat, rieselt der Sand beim Ziehen des Pfropfens langsam heraus, das Loch kann aber jederzeit wieder geschlossen werden. Auf diese Weise lässt sich der Pfosten bzw. die Stütze millimeterweise absenken.

Sandkisten wurden vor allem verwendet, um ein Lehrgerüst nach der Fertigstellung des auf ihm lastenden Brückenbogens langsam abzusenken, bis der Bogen sich selbst trägt und das Lehrgerüst dann gefahrlos entfernt werden kann. Sie wurden auch beim Bau des Eiffelturms verwendet, um schwere horizontale Eisenträger exakt zu justieren.

Quellen
 Paul Séjourné: Construction des ponts du Castelet, de Lavaur et Antoinette. Annales des Ponts et Chaussées 1886, II. Band XII, S. 409–549, insbesondere S. 439 ff. Digitalisat auf BnF Gallica
 Gustave Eiffel: Une tour de trois cents mètres, Lemercier, Paris 1900

Weblinks

Bauausführung
Sand
Behälter nach Inhalt

Sandkiste (Bauwesen)


Lupta de la Vâlcov a avut loc între ianuarie și 3 februarie 1918, și s-a dat între forțele armate ale Regatului României și cele ale RUMCEROD-ului, precum și voluntari dezertați din fosta Armată Imperială Rusă și bolșevici.

Avansarea trupelor române pe teritoriul Republicii Democratice Moldovenești a început după ce Sfatul Țării a votat în favoarea unirii cu România, cu toate acestea armata română a întâlnit o rezistență dârză din partea elementelor locale bolșevice și anarhiste rusești.

Context

Desfășurare

Pierderi

Note

Legături externe
 Ofensiva pentru eliberarea centrului și sudului Basarabiei. 02.04.2010
Basarabia, Basarabenii și serviciile secrete (1918-1991)
Curățirea Basarabiei (II) Bătălia – de Cristian Negrea ziaristionline.ro

Bătăliile României
Bătălii ale Uniunii Sovietice
1918 în România
Istoria Bugeacului
Republica Democratică Moldovenească
Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial
Intervenția Armatei României în Basarabia (1917-1918)

Lupta de la Vâlcov (1918)


Eteobalea alypella ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 10 bis 11 Millimeter. Der Kopf ist weiß, der Scheitel (Vertex) ist hinten stark braun durchmischt. Die Fühler glänzen dunkelbraun. In der basalen Hälfte sind sie weißlich geringelt, im letzten Drittel befinden sich fünf weiße Ringe. Der Thorax glänzt dunkelbraun und ist hinten spärlich mit weißen Schuppen versehen. Die Zeichnung der Vorderflügel ähnelt Eteobalea albiapicella, die Binden und Striche sind aber schmaler. Der weiße Fleck, der dem inneren Costalfleck gegenüberliegt, befindet sich am Flügelinnenrand. Die Hinterflügel glänzen grau. Das Abdomen ist dunkelgrau, das Afterbüschel ist weiß.

Die Genitalarmatur der Männchen unterscheidet sich von Eteobalea albiapicella durch die schlankeren Valven und den deutlicher ausgebildeten Cucullus, das lange, sich allmählich verjüngende rechte Brachium und den längeren und schlankeren Aedeagus.

Die Genitalarmatur der Weibchen wurde bisher nicht beschrieben.

Ähnliche Arten
Eteobalea alypella unterscheidet sich – mit Ausnahme von Eteobalea alpiapicella – von den anderen Arten der Gattung durch das Fehlen von metallisch glänzenden Schuppen auf den Vorderflügeln.

Verbreitung
Eteobalea alypella ist im Süden Frankreichs, in Spanien, Italien und Marokko beheimatet.

Biologie
Die Raupen entwickeln sich in den Blütenköpfen der Strauchigen Kugelblume (Globularia alypum). Die Raupen sind Ende Oktober erwachsen und überwintern in den Samenständen. Im Frühjahr verpuppen sie sich. Die Falter fliegen im Juni.

Systematik
Aus der Literatur ist folgendes Synonym bekannt:
 Stagmatophora alypella , 1946

Belege

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Eteobalea alypella


روبرت زيكانسكي (15 أبريل 1967 - 14 أكتوبر 2007) هو مهاجر من اصل بولندي إلى كندا , مات بعد أن صعق عدة مرات من قبل الشرطة الملكية الكندية في مطار فانكوفر الدولي وقد نشرت التفاصيل الكاملة من القضية على الإعلام لأنها صورت من قبل فرد من العامة. و قد أقيمت العديد من التحقيقات بشأن الموضوع.

مراجع

وصلات خارجية

جريدة النهار الكويتيّة

كولومبيا البريطانية في 2007
العلاقات البولندية الكندية
القتل بواسطة ضباط إنفاذ القانون في كندا
انتهاك حقوق الإنسان
تاريخ فانكوفر
حوادث قتل مصورة
ريتشموند
شرطة الخيالة الكندية الملكية
مسدس صاعق
مطار فانكوفر الدولي
السياسة الكندية في 2008
تاريخ كولومبيا البريطانية السياسي
أحداث أكتوبر 2007 في كندا

مقتل روبرت زيكانسكي


ضحك ولعب وجد وحب فيلم مصري عرض عام 1993. من بطولة عمرو دياب ويسرا وعمر الشريف مع حنان ترك، حسين الشربينى ، سناء يونس ، علاء ولي الدين ، أحمد أدم، تأليف وإخراج طارق التلمساني.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم في عام 1968 في منطقة مصر الجديدة، يعيش مجموعة من طلبة أحد المدارس حياة اللهو والمتع، ويتعرفون على شاب ملاكم يدعى أدهم، والذي يغير من منظور حياتهم في العديد في المناحي، ويقع أدهم في حب فتاة عاهرة ويقرر الزواج منها، لكن والده الثري يقف حجر عثرة أمام هذه الزيجة، ويحاول أن يبعدهما عن بعضهما البعض.

وصلات خارجية

أفلام أحمد آدم
أفلام إنتاج 1993
أفلام حنان ترك
أفلام عمر الشريف
أفلام يسرا
أفلام صبري عبد المنعم

ضحك ولعب وجد وحب (فيلم)