Sessiz film, üzerine senkronize olarak kaydedilmiş diyalogları olmayan bir film türüdür. Sessiz film teknolojisi 1860 civarında icat edilmiş; fakat film makaralarının kolaylıkla imal edildiği 1880 - 1900 yıllarına kadar fazla kullanılmayan, sıra dışı bir yenilik olarak kalmıştır.

Hareketli resimleri kaydedilmiş sesle birleştirmek fikri neredeyse sinemanın tarihi kadar eskidir; ancak teknik zorluklardan dolayı 1920'lerin sonlarına kadar filmlerin çoğu sessiz film olarak çekilmiştir. Bununla birlikte, sessiz film mesajını görüntüler aracılığıyla aktardığından sesli filme göre daha evrensel bir dile sahiptir. Sinemada sessiz film dönemi bazen Gümüş Ekran Dönemi olarak da tanımlanır.

Tarihçe

Sinemaya ses gelmeden önceki dönem, sinema tarihçileri ve akademisyenler arasında sessiz dönem olarak bilinir. Film sanatı, sesli filmler sessiz filmin yerini almadan önce tam anlamıyla olgunluğa ulaşmıştı. Birçok sinema tutkunu, sinemaya sesin gelişinden itibaren birkaç yıl boyunca sinemada estetik kalitenin azaldığına inanır. Özellikle 1920'lerde çekilmiş olan sessiz filmlerin görüntü kalitesi son derece yüksekti; fakat daha sonra televizyonda yayımlanan sessiz filmler, orijinal filmin zaten hasar görmüş kötü kopyaları; hatta bu kopyalardan üretilen üçüncü kuşak kopyalar oldukları için ve televizyonda genellikle yanlış hızla ve filmle alâkasız müziklerle oynatıldıklarından, çoğu insan tarafından yanlış şekilde ilkel ve modern standartlara göre pek de izlenebilir nitelikte olmayan filmler olarak bilinirler.

Arabaşlıklar
Sessiz filmler diyalog için senkronize edilmiş sese sahip olmadıklarından; hikâye konuları, mevcut anahtar diyaloglar ve hatta bazen sinema seyircisi için filmdeki bir hareket üzerine yapılan yorumlar ekranda arabaşlıklar kullanılarak aktarılırdı. Başlık yazarı sessiz sinemanın önemli bir çalışanı haline gelmişti ve bu kişiler genellikle senaryo yazarından farklı kişiler oluyordu. Filmdeki aksiyon üzerine yorum yapan ya da filmin atmosferini güçlendiren resimler veya soyut dekorasyonlar sergilemek yoluyla arabaşlıkların (ya da o dönemin deyişiyle başlıkların) kendileri de filmin grafik unsurları haline gelmişti.

Canlı müzik ve ses
Lumiere Kardeşler'in 28 Aralık 1895 tarihinde Paris'te yapılan ilk halka açık film gösteriminden başlayarak, sessiz filmler canlı müzik eşliğinde gösterilmekteydi. (Cook, 1990). En başından itibaren, müziğin film atmosferini yaratmaya katkıda bulunduğu ve seyircilere önemli duygusal ipuçları verdiği kabul edilmiştir. Bu sebeplerden dolayı, bazen film setinde çekim esnasında da canlı müzik kullanılırdı. Genellikle, küçük kasabalarda ve birbirine komşu sinema salonlarında bu amaçla bir piyanist bulunurdu. Şehirlerdeki büyük sinema salonları ise bir orgçu ya da bütün bir orkestrayı bünyesinde barındırma eğilimindeydi. Ünlü "Mighty Wurlitzer" gibi kitlesel büyüklükteki sinema salonları, birtakım ses efektleriyle birlikte orkestral sesleri yapay olarak sağlayabiliyordu.

Sessiz dönemin ilk yıllarında bu sessiz filmler için çalınan partisyonların çoğu doğaçlamaydı. Ancak, uzun metrajlı filmler basmakalıplaşmaya başlayınca; müzik piyanist, orgçu, orkestra şefi ya da bizzat film stüdyosu tarafından Filmde çalmalık müzik (Photoplay music)'lerden derlenmeye başladı. D.W. Griffith'in sinemaya büyük yenilik getiren epik filmi Bir Milletin Doğuşu (ABD, 1915) için Joseph Carl Breil tarafından bestelenen büyük ölçüde özgün film müziğinden başlayarak; gösterimin yapılacağı sinema salonlarına, özgün ve film için özel olarak bestelenmiş partisyonlarla gitmek sessiz filmler için yaygın bir uygulama haline geldi (Eyman, 1997).

Sessiz filmin altın döneminde, ABD'de müzisyenlerin istihdam edildiği en büyük alan sinemalardı ve Büyük Bunalım'ın başlangıcıyla aynı tarihe rastlayan sesli filmlerin ortaya çıkışı yıkıcı etkiler yarattı.

Başka ülkelerdeki film endüstrileri sessiz filmlere ses eklemenin başka yollarını buldular. Brezilya Sineması'nın erken döneminde bu amaçla fitas cantatas -sinema perdesinin arkasındaki şarkıcıların (görüntüdeki dudak hareketleriyle senkronize şekilde) seslendirdiği filme çekilmiş operetler kullanılıyordu (Parkinson, 1995, p. 69). Japon Sineması'nda ise, filmler sadece canlı müziğe sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda bir benshiyi -canlı olarak filme yorumlar getiren ve karakterleri seslendiren bir anlatıcıyı da bünyesinde barındırıyordu. Çoğu Amerika'dan gelen yabancı filmlerin tercümesini de yapan Benshi Japon film formunun temel unsuru haline gelmişti (Standish, 2005). Sessiz filmlerin 1930'ların Japonyası'nda köklü biçimde yer etmesinin nedenlerinden birisi de Benshi'lere olan rağbetti.

Carl Davis gibi besteciler sessiz klasikler için yeni orkestral partisyonlar yazma alanında uzmanlaştılar. Günümüzde de Ben Model, Neil Brand, Phillip C. Carli, Jon Mirsalis, Dennis James ve Donald Sosin gibi birçok sessiz film müzisyeni piyano ya da org ile canlı müzik besteleri yapmakta ve icra etmektedir.

Oyunculuk teknikleri

Sessiz filmin doğası, beden dili ve mimikler üzerine önemli ölçüde vurgu yapmayı gerektiriyordu. Böylelikle seyircinin, filmdeki aktörün ne hissettiğini, nasıl bir karakter yaratmaya çalıştığını anlaması kolaylaşacaktı. Modern zamanların seyircisi, birçok sessiz filmde ortak olan jestleri basite indirgeyici ya da kadınsı bularak bunlardan irkilme eğilimindedir. Bu nedenle, modern zamanda sessiz komediler dramalardan daha popülerdir; çünkü komedilerde abartılı oyunculuk kabul gören bir durumdur. Bununla birlikte, yönetmenlerine ve oyuncularının yeteneklerine bağlı olarak, bazı sessiz filmlerde son derece incelikli oyunculuklara da rastlamak mümkündür. Sessiz filmlerdeki abartılı oyunculuk bazen aktörlerin tiyatro deneyimlerini sinemaya aktarmasından kaynaklanıyordu ve tiyatrodan farklı olarak sinemanın getirdiği yakınlığı anlamış olan yönetmenler oyuncularını bundan vazgeçirmeye çalışıyorlardı. Sunset Boulevard filmindeki Norma Desmond sessiz filmlerinden birini izlerken bunu şöyle ifade etmiştir: "Bizim sese ihticayımız yoktu, çünkü bizim yüzümüz vardı."

Gösterim (projeksiyon) hızı
1925'lere kadar, çoğu sessiz film sesli filmlerden daha yavaş hızlarda (daha yavaş "kare hızlarında") çekilmiştir. Tipik olarak sessiz filmlerin çekim hızı saniyede 24 kare yerine, filmin yılına ve film stüdyosuna bağlı olarak saniyede 16 ila 23 kare arasında farklılık göstermektedir. Bu filmler orijinal kare hızlarında gösterilmezlerse, filmdeki hareketler doğal olmayan biçimde hızlı ve kesik kesik görünür. Bunun yanında, bazı sahneler hareketi hızlandırmak için çekim esnasında kasıtlı olarak hızlı çekimde filme alınmıştır. Bu uygulama özellikle fars türündeki komedi filmlerinde yaygındır. Aslında sessiz filmlerin çekim esnasında planlanan kare hızları belirsiz de olabilmektedir. Çünkü o zamanın teknolojisinde kameranın yan tarafındaki kol çevrilerek çekim yapılıyordu ve kameramanın bu kolu sürekli olarak aynı hızla çevirmesi mümkün olmayabiliyor, dolayısıyla aynı film içinde farklı kare hızları söz konusu olabiliyordu. Sessiz filmlerin gösteriminde seçilecek film hızı, konunun uzmanları ve film tutkunları çevreleri arasında genellikle can sıkıcı bir konu olmaktadır. Özellikle restore edilmiş sessiz filmlerin DVD sürümleri söz konusu olduğunda, bu tartışma iyica kızışmaktadır. 1927 Alman yapımı bir film olan Metropolis'in 2002 restorasyonu sırasında bu tartışmaların en alevlilerin biri yaşanmıştı.

Eskiden beri film gösterimcileri, sessiz filmleri çekildikleri hızdan daha yüksek hızlarda gösterme eğiliminde olmuştur. Çoğu sessiz film saniyede 18 veya daha fazla kare hızında, hatta bazı filmler, (saniyede 24 kare olan) sesli film hızında oynatılmıştır. Çünkü bir film, çoğu zaman "sessiz film hızı" olarak kabul edilen saniyede 16 kare hızıyla çekilmişse bile, nitrat bazlı 35 mm'lik filmlerin böylesine yavaş bir hızda projeksiyonlarında hatırı sayılır ölçüde alev alma riski vardır. Eskiden projeksiyon görevlileri, film dağıtıcılarından belirli film makaralarının ya da belirli sahnelerin hangi hızlarda çekildiğine dair talimat alır, bu bilgiyi canlı müzikle görüntünün senkronunu sağlamak durumunda olan müzik yönetmeninin programına yansıtırdı. Bunun yanı sıra, sinema salonları kârlarını arttırmak üzere günün saatine ya da filmin popülaritesine göre de gösterim hızlarında değişiklik yapabilmekteydi.

Kayıp filmler
Sesin sinemaya gelişinden önceki yıllarda binlerce sessiz film yapılmıştı; fakat bazı sinema tarihçilerinin hesabına göre bu filmlerin büyük bir bölümü kaybolmuştur.

20. yüzyıl'ın ilk yarısında çekilen filmlerde kararsız ve yanıcı özellik gösteren nitrat bazlı film makaraları kullanılmıştı; dolayısıyla bu filmlerin zaman içinde bozulmalarının önüne geçmek için özenle korunmaları gerekmektedir. Fakat çoğu sessiz film sinemalarda gösterildikten sonra artık herhangi bir ticari değer taşımadığı gerekçesiyle ya hiç korunmamış ya da kötü şartlarda saklanmıştır. Geçen on yılların ardından birçoğu eskiyip, toz gibi ufalanmıştır. Bazı filmlerin üzerine yeniden kayıt yapılmış, bazılarıysa stüdyo yangınları ve yer açma operasyonlarında yok edilmiştir. Bunun bir sonucu olarak, sessiz filmlerin korunması sinema tarihçileri arasında yüksek derecede öncelik taşıyan bir konu haline gelmiştir.

Kayboldukları tahmin edilen başlıca sessiz filmler
 El Apóstol - 1917 (dünyada çekilen ilk animasyon)
 Kleopatra - 1917
 Gentlemen Prefer Blondes - 1927
 The Great Gatsby - 1927
 London After Midnight - 1927

Sonraki yıllarda gelen saygı
Birçok film yapımcısı eserlerinde sessiz dönemin komedilerine saygılarını sunmuşlardır. Jacques Tati Les Vacances de Monsieur Hulot (1953), Mel Brooks Silent Movie (1976) ve İndi film yapımcısı Eric Bruno Borgman The Deserter (2006) filmleriyle bu yapımcılar arasında yer almışlardır. Tayvanlı yönetmen Hou Hsiao-Hsien'nın alkış alan dramı Three Times (2005) filminin üçüncü yarısı, ortalarından itibaren arabaşlıklarla bezeli bir sessiz film olarak çekilmiştir; Stanley Tucci'nin The Impostors filmi de eski sessiz komediler tarzında sessiz bir sahneyle başlamaktadır. 1999 yapımı bir Alman filmi olan Tuvalu'da da bu tarza yer verilmiştir. Guy Maddin'in Sovyet dönemi sessiz filmlerine saygı gösterisi mahiyetindeki The Heart of the World isimli kısa filmi birçok ödül kazanmıştır. Vampirin Gölgesi (2000), Friedrich Wilhelm Murnau'nun klasik sessiz vampir filmi 1922 yapımı Nosferatu, Bir Dehşet Senfonisi'nun büyük ölçüde kurgulanmış halidir. Werner Herzog, aynı filmi Nosferatu: Gecenin Hayaleti (1979) adlı filmiyle onore etmiştir. Bazı filmler sessiz dönem ile sesli film dönemi arasındaki zıtlıklara dikkat çekmiştir. Sunset Bulvarı, sessiz film yıldızı Gloria Swanson'nın canlandırdığı Norma Desmond karakterinde iki dönemin bağlantısızlığını ortaya koymayı amaçlayan bu tarz bir filmdir.

Sesli dönemde sessiz filmler
Sesli film çekme düşüncesi, 1896'da bu konuda çalışmalar yürüten Edison'dan beri var olsa da, bu teknoloji ancak 1920'lerin ilk yarısında geliştirilebildi. Bunu izleyen birkaç yıl; rakip ses formatları tasarlamak, uygulamak ve pazarlamak üzerine bir yarış halinde geçti. 1927'de çekilen ilk sesli film Jaz Şarkıcısı filminin ticari başarına rağmen, 1927 ve 1928 yıllarında çekilen filmlerin büyük çoğunluğunu yine sessiz filmler oluşturmuştur. Sesli filmler ancak 1929 yılından itibaren hakim duruma geçebilmiştir.

Sesli dönemde, sanatsal nedenlerle sessiz olarak çekilen filmlerin listesi aşağıda verilmiştir:

 The Docks of New York, Josef von Sternberg, 1929
 Diary of a Lost Girl, GW Pabst, 1929
 Pandora's Box, GW Pabst, 1929
 Man With a Movie Camera, Dziga Vertov, 1929
 Earth, Aleksandr Dovzhenko, 1930
 Love Is Strength, Mikio Naruse, 1930
 City Lights, Charlie Chaplin, 1931
 Tabu, F. W. Murnau, Robert Flaherty, 1931
 I Was Born, But...,Yasujiro Ozu, 1932
 A Story of Floating Weeds,Yasujiro Ozu, 1934
 Modern Zamanlar, Charlie Chaplin, 1936
 Silent Movie (Deli Dolu), Mel Brooks, 1976
 Sidewalk Stories, Charles Lane, 1989
 Juha, Aki Kaurismäki, 1999
 The Heart of the World, Guy Maddin, 2000
 Claire, Milford Thomas, 2001
 Tuvalu, Veit Helmer, 2001
 Dracula, Pages From a Virgin's Diary, Guy Maddin, 2002
 Cowards Bend the Knee, Guy Maddin, 2003
 The Call of Cthulhu, Andrew Leman, 2005
 Brand Upon the Brain, Guy Maddin, 2006
 The Artist (film), 2011

 Yeniden bulunan ve/veya onarılan sessiz filmler
Aşağıdaki filmler, film arşivlerinde bozulmadan kalabilen ya da özel koleksiyonlarda bulunan filmlerdir:

 Defense d'afficher, Georges Méliès, 1896
 X-Rays, G.A. Smith, 1897
 Aya Seyahat, Georges Méliès, 1902
 La Tosca, André Calmettes and Charles Le Bargy, 1909
 Jephtah's Daughter: A Biblical Tragedy, 1909
 A Manly Man, Thomas H. Ince, 1911
 At the Duke's Command, Thomas H. Ince, 1911
 The Colleen Bawn, Thomas H. Ince, 1911
 The Mirror, 1911
 Maid or Man, Thomas H. Ince, 1911
 The Sultan's Garden, Thomas H. Ince, 1911
 Dr. Jekyll ve Mr. Hyde, Lucius Henderson, 1912
 A Fool and His Money, Alice Guy-Blaché, 1912
 Under Two Flags, 1912
 The Prisoner of Zenda, Edwin S. Porter, 1913
 Der Hund von Baskerville,  Rudolf Meinert, 1914
 Double Trouble, William Christy Cabanne, 1915
 Youth, Harry Handworth, 1915
 Mysteriet natten tell den 25:e, Georg al Klercker, 1916
 Purity, Rea Burger, 1916
 Bucking Broadway, John Ford, 1917
 His Wedding Night, Roscoe Arbuckle, 1917
 The Image Maker, Eugene Moore, 1917
 Max and His Taxi, 1917
 Max Comes Across, 1917
 Max Wants a Divorce, 1917
 The Rough House, Roscoe Arbuckle, 1917
 Hell Bent, John Ford, 1918
 Oh Baby!, 1918
 Back Stage, Roscoe Arbuckle, 1919
 Scarlet Days, D.W. Griffith, 1919
 If I were King, J. Gordon Edwards, 1920
 In the Days of St. Patrick, Norman Whitten, 1920
 The Blue Fox, Duke Worne, 1921
 Beyond the Rocks, Sam Wood, 1922
 The Young Rajah, Phill Rosen, 1922
 $20 A Week, Harmon F. Weight, 1924
 The Breaking Point, Herbert Brenon, 1924
 Pied Piper Malone, 1924
 The Boob, William Wellman, 1926
 The Exquisite Sinner, Josef von Sternberg, 1926
 The Flaming Frontier, Edward Sedgwick, 1926
 You Never Know Women, William Wellman, 1926
 A Page of Madness, Teinosuke Kinugasa, 1926
 The Ridin' Rowdy, Richard Thorpe, 1927
 The Rough Riders, Victor Fleming, 1927
 Senorita, Alfred E. Green, 1927
 Sorrell and Son, Herbert Brenon, 1927
 The Constant Nymph, Adrian Brunel, 1928
 The Passion of Joan of Arc, Carl Theodor Dreyer, 1928
 Drag, Frank Lloyd, 1929
 Why Be Good?, William Seiter, 1929
 Wonder of Women, Clarence Brown, 1929

 En çok hasılat yapan sessiz filmler
 The Artist (film)  (2011) -   $15,000,000
 Bir Ulusun Doğuşu  (1915) -   $10,000,000
 The Big Parade  (1925) - $6,400,000
 Ben-Hur  (1925) - $5,500,000
 Way Down East (1920) - $5,000,000
 The Gold Rush  (1925)  - $4,250,000
 The Four Horsemen of the Apocalypse (film) (1921)  - $4,000,000
 The Circus  (1928)  - $3,800,000
 The Covered Wagon (1923) - $3,800,000
 The Hunchback of Notre Dame (1923) - $3,500,000
 The Ten Commandments  (1923) - $3,400,000
 Orphans of the Storm  (1921)  - $3,000,000
 For Heaven's Sake  (1926) - $2,600,000
 Seventh Heaven  (1926) - $2,400,000
 Abie's Irish Rose  (1928) - $1,500,000

 Ayrıca bakınız
 Sokak filmleri
 Kaynakça
 Brownlow, Kevin. Behind the Mask of Innocence.  New York: Knopf, 1990.  ISBN 0-394-57747-7
 Bean, Jennifer M., and Diane Negra, eds.  A Feminist Reader in Early Cinema (Camera Obscura Book).  Durham, NC: Duke University Press, 2002.  ISBN 0-8223-2999-9
 Cook, David A.  A History of Narrative Film, 2nd edition.  New York: W.W. Norton, 1990.  ISBN 0-393-95553-2
 Eyman, Scott.  The Speed of Sound: Hollywood and the Talkie Revolution, 1926-1930.  New York: Simon & Schuster, 1997.  ISBN 0-684-81162-6
 Parkinson, David.  History of Film.  New York: Thames and Hudson, 1995.  ISBN 0-500-20277-X
 Standish, Isolde.  A New History of Japanese Cinema: A Century of Narrative Film.  New York: Continuum, 2005.  ISBN 0-8264-1709-4
 Koszarski, Richard. History of The American Cinema - An Evening's Entertainment: the Age of the Silent Feature Picture, 1915-1928''. New York: Charles Scriber's Sons, 1990. ISBN 0-684-18415-X

Dış bağlantılar
 Sessiz Film Festivallerine Genel Bir Bakış
 Sessiz Dönem
 ''Sessiz Hanım ve Beylerin'' Fotoğraf Galerisi
 Sessiz Filmler Üzerine Yazılmış Kitaplar

Sessiz film


Lüksemburgca (Lüksemburgca: Lëtzebuergesch, Fransızca: Luxembourgeois, Almanca: Luxemburgisch) Lüksemburg'un resmî dillerinden biridir. 1984 yılında Almanca ve Fransızca'nın yanında, Lüksemburg'un resmî dili olarak kabul edilmiştir. Dünya çapında 320,830 kişi Lüksemburgca konuşabilmektedir.

Dil Ailesi
Lüksemburgca, Hint-Avrupa dil ailesi hiyerarşisinin alt gruplarından Orta Aşağı Almanca dil grubunun Batı Merkezi Almanca kısmında yer alan bir dildir. Zaman zaman Lüksemburgca bir Almanca ağzı olarak görülür.

Alfabe
Lüksemburgca 26 harfli bir Latin Alfabesi'yle yazılır. Diyakritik işaret olarak "é", "ä" ve "ë" olarak 3 farklı harf almıştır.

Değişim
Bir sözcüğün sonunda yer alan -n, başka bir sözcükle birleşme olduğunda silinir.
 (Sözcükler arasında) den + Ball → de Ball ("Top"), wann + mer ginn → wa mer ginn ("Biz giderken")
 (Birleşik sözcüklerde) Dammen + Schong → Dammeschong ("Kadın ayakkabıları")

Aşağıdaki gibi durumlarda ise -n silinmez:

 n, d, t, z, or h harflerinden önce.
den Tuerm ("kule"), wann hien drénkt ("O (eril) içerken")
Gromperenzalot ("Patates salatası"), fënnefandrësseg ("35")

 Bir sesli harften önce
den Apel ("elma"), wann ech ginn ("Ben giderken")
Ouerenentzündung ("kulak iltihabı")

 Cümlenin sonunda veya bir noktalama işaretinden önce.
Ech hunn (wéi gëschter) vill geschafft. ("Çok iş yaptım (Tıpkı dün olduğu gibi)")

 Bu silme, başlarında s: säin, si/se/s''', sech, seng, sou'' (Ve belki diğerleri) bulunan sözcüklerde ve bunları takip eden sözcüklerden önce isteğe bağlıdır.

Küçük bir sözlük
 eent - 1
 dräi - 3
 véier - 4
 aacht - 8
 siwwenzéng - 17
 Moss - kız
 Schong - ayakkabı
 Suen - para
 Timber - posta pulu
 Wéi al bass du? - Kaç yaşındasın?
 Mäin Num ass ... - Adım ...
 Äddi! - Eyvallah!
 An der Rei. - Tamam.
 Pleséier - sevinç, eğlence
 Tommel-dech! - Haydisene!
 Paräis - Paris
 Zännbiischt - diş fırçası
 Boîte - disko

Kaynakça

Doğal diller
Cermen dilleri

Lüksemburgca


The year 1871 in architecture involved some significant events.

Events
 Abraham Hirsch is appointed chief architect of the French city of Lyon.
 Martin & Chamberlain are appointed architects for the Birmingham board schools in England.
 (end of year) – At the Vienna Hofburg, groundbreaking is held for the new Imperial Natural History Museum (), beginning a 20-year construction project.

Buildings and structures

Buildings opened

 March 29 – The Royal Albert Hall in London, designed by Francis Fowke and H. Y. Darracott Scott.
 September 14 – Hokkaidō Shrine, Sapporo, Japan.
 September 27 – Rochdale Town Hall, England, designed by William Henry Crossland.
 October 15 – Church of the Holy Name of Jesus, Manchester, England, designed by Joseph A. Hansom & Son.

Buildings completed
 Alexandria City Hall, Virginia, USA, designed by Adolph Cluss
 Christ Church, Nazareth, Israel
 Church of Saint-Augustin, Paris, designed by Victor Baltard
 Fort Teremba, New Caledonia
 Jacob Kamm House, Portland, Oregon, USA, designed by Justus F. Krumbein
 Lehrter Bahnhof, Berlin, designed by Alfred Lent, Bertold Scholz and Gottlieb Henri Lapierre.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – James Fergusson
 Grand Prix de Rome, architecture: .

Births

 April 12 – August Endell, German Jugendstil architect and designer (died 1925)
 August 22 – Émile André, French architect, artist and furniture designer (died 1933)
 September 10 – Thomas Adams, British urban planner (died 1940)

Deaths
 January 4 – Lewis Vulliamy, English architect (born 1791)
 September 1 – Sir James Pennethorne, English architect and planner (born 1801)
 October 9 – Niels Sigfred Nebelong, Danish historicist architect (born 1806)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1871 in architecture


Terence Hanbury "Tim" White () a fost un scriitor englez cunoscut cel mai bine pentru romanele sale arturiene, The Once and Future King, serie de romane publicată pentru prima oară împreună în 1958. Una dintre cele mai memorabile lucrări ale sale este primul roman al seriei, The Sword in the Stone, publicată ca o carte de sine stătătoare în 1938. A fost tradusă ca Arthur, regele Camelotului de Alin Unteanu.

Bibliografie selectată

 Loved Helen (1929)
 The Green Bay Tree (1929)
 Dead Mr. Nixon (1931) (cu R. McNair Scott)
 First Lesson (1932) (ca James Aston)
 They Winter Abroad (1932) (ca James Aston)
 Darkness at Pemberley (1932)
 Farewell Victoria (1933)
 Earth Stopped (1934)
 Gone to Ground (1935)
 England Have My Bones (1936)
 Burke's Steerage (1938)
 The Once and Future King
 The Sword in the Stone (1938)
 The Queen of Air and Darkness (versiune originală în 1939, ca The Witch in the Wood)
 The Ill-Made Knight (1940)
 The Candle in the Wind (1958)
 Mistress Masham's Repose (1946)
 The Elephant and the Kangaroo (1947)
 The Age of Scandal (1950)
 The Goshawk (1951)
 The Scandalmonger (1952)
 The Book of Beasts (1954)
 The Master (1957)
 The Godstone and the Blackymor (1959)
 America at Last (1965)
 The Book of Merlyn (1977)
 A Joy Proposed (1980)
 The Maharajah and Other Stories (editată de Kurth Sprague) (1981)
 Letters to a Friend (1984)

Note

Bibliografie

Legături externe

 White's 1954 translation of a 12th-century bestiary

Nașteri în 1906
Decese în 1964
Agnostici englezi
Scriitori englezi de literatură științifico-fantastică
Scriitori englezi de literatură fantastică
Absolvenți ai Queens' College, Cambridge

T. H. White


Anthony Oyono, né le  à Lille, est un footballeur international gabonais. Il joue au poste de défenseur à Frosinone Calcio.

Carrière

En club
Il intègre la première équipe de l'US Boulogne qui joue en National en juillet 2020. Il joue son premier match le 21 août en jouant au poste d'arrière droit lors d'une victoire à 1-0 sur la pelouse de l'US Quevilly. En octobre 2020, il prolonge son contrat pour trois saisons supplémentaires.

Le 30 janvier 2022, il signe à Frosinone Calcio jusqu'au 30 juin 2024.

En sélection
Il fait ses débuts en sélection le 11 octobre 2021 contre l'Angola aux éliminatoires de la CAN TOTAL 2022 AU CAMEROUN. Il a joué au poste d'arrière gauche et le Gabon s'incline 2-0 face à l'équipe Angolaise qui a su profiter de l'absence de certains cadres de la sélection gabonaise qui avaient cédé ce dernier match aux jeunes panthères vu que le Gabon était déjà qualifié.

Liens externes

Footballeur international gabonais
Footballeur français
Joueur de l'US Boulogne
Joueur du Frosinone Calcio
Naissance à Lille
Naissance en avril 2001

Anthony Oyono


Manuel Gomes Barradas de Oliveira (1912 — 1984) foi um jornalista e escritor ligado aos órgãos de propaganda do regime do Estado Novo. Fundador da ANI, foi diretor do jornal Diário da Manhã, órgão oficioso da União Nacional em Lisboa.

Biografia
Barradas de Oliveira foi um dos principais propagandistas do corporativismo e dos ideais «ordeiros» do Estado Novo. Em conjunto com Dutra Faria e Manuel Marques Gastão, foi um dos fundadores da Agência de Notícias e de Informações, uma agência noticiosa que foi instrumental na política de comunicação social do Estado Novo, especialmente no período da Guerra Colonial.

Dutra Faria e Barradas de Oliveira eram comentaristas habituais da televisão, sendo frequente a sua presença na RTP. O jornal dirigido por Barradas de Oliveira era o principal porta-voz das posições da União Nacional.

Obras publicadas
Para além da sua colaboração em periódicos, é autor das seguintes monografias:
Alexandre Herculano: retrato político. Lisboa: Templo, 1978
A pedra que foi rejeitada. Lisboa: ALEF, 1972
O Ministro do Ultramar nas Províncias do Oriente : algumas notas sobre a viagem. Lisboa: Sociedade Astória, 1953
Quando os cravos murcham. Meio milhão de mortos. Lisboa: Fernando Pereira, [D.L. 1982]
Roteiro do Oriente: na viagem do Ministro do Ultramar, Comandante Sarmento Rodrigues, às províncias portuguesas da Índia, Timor e Macau, no ano de 1952. Lisboa: Agência Geral do Ultramar, 1953
A vergonhosa descolonização. Lisboa: Edições Fernando Pereira, 1984
Viriato. Lisboa: [s.n.], 1964

Referências

Jornalistas de Portugal
Escritores de Portugal

Barradas de Oliveira


Dúbravica este o comună slovacă, aflată în districtul Banská Bystrica din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 417 locuitori.

Istoric
Localitatea Dúbravica este atestată documentar din 1400.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dúbravica, Banská Bystrica


මානසික විකෘතිතාවය(භ්‍රාන්තිය) පවතින පුද්ගලයින් පහත සඳහන් එකකින් හෝ වැඩි ගණනකින් පෙළිය හැක.

භ්‍රාන්තිය හෝ මායාවන් යනු බාහිර උත්තේජනයක් නොමැතිව ඇතිවන සංවේදන අවබෝධයන් වෙයි. මෙය බාහිර උත්තේජනයේ වැරදි දැක්මක් වන අවබෝධයේ විකෘතිතාවය සහ මායාවන් යන්නන්ගෙන් වෙනස් වෙයි. (බාහිර උත්තේජකයන් සහිත වීම නිසා) ව්‍යාජ දර්ශනයන් ඉන්ද්‍රියන් පහේම විවිධ ආකාරයෙන් ඇති විය හැක. එනම් එළිය , පැහැයන්, රස, සුවඳ වැනි සරල සංවේදන මෙන්ම සත්වයින් සහ මිනිසුන් දැකීම සහ බිය වීම, විවිධ කටහඬවල් ඇසීම, සංකීර්ණ ස්පර්ෂ සංවේදන වැනි සංකීර්ණ අර්ථ සහිත අත්දැකීම් ද විය හැක.

ශ්‍රවණ මායාවන් , විශේෂයෙන්ම කටහඬවල් ඇසීමේ අත්දැකීම් මානසික විකෘතිතාවයේ පොදු සහ ප්‍රමුඛ රෝග ලක්ෂණයකි. මෙම ශ්‍රවණයන් තමාට කථා කරන ලෙස, තමා ගැන කථා කරන ලෙසත් තවද විවිධ කථකයින් වෙන පුද්ගලයෙකු ගැන කථා කරන ලෙස ද අත්විඳිය හැක. ශ්‍රවණ මායාවන් අවනම්බු කරන, විධාන සලස්වන , කලින් සිතේ පැවත එන මායාවන් වූ කළ ඒවා එම පුද්ගලයාට විශේෂයෙන්ම කරදරකාරී වෙයි. නමුදු සෑම විටම මෙලෙස ශබ්ද ඇසීම අනර්ථකාරී ලෙස සැලකිය නොහැක. එනම් මෙලෙස ශ්‍රවණ මායාවන් ඇසෙන බොහෝ දෙනාට මනෝ චිකිත්සකයකුගේ උපකාරය අවශ්‍ය නොවේ. මොවුනට මානසික රෝගයක් නොමැති වුවද ඔවුනගේ උපකාර කිරීමට ශ්‍රවණ ශබ්ද පාලකයන් නිර්මාණය කර ඇත.

මිථ්‍යාමතයන්

මානසික විකෘතිතාවයන්හි දී මිථ්‍යා විශ්වාසයන් ඇති විය හැක. සමහරක් විශ්වාස පීඩනෝන්මාදී ඒවා වෙයි. කාල් ජැස්පර්ස් විසින් මානසික විකෘති විශ්වාසයන් ප්‍රාථමික සහ ද්විතීයික ලෙස වර්ගීකරණය කරන ලදී. ප්‍රාථමික මිථ්‍යා විශ්වාසයන් යනු හදිසියේ ඇතිවන සාමාන්‍ය මානසික ක්‍රියාවලීන්ගෙන් පැහැදිය නොහැකි විශ්වාසයන්ය. ද්විතීයික මිත්‍යා විශ්වාසයන් යනු ඇතැම් විට පුද්ගලයාගේ පසුබිම හෝ දැනට පවතින තත්වය අනුව බලපෑම් ඇති කළ හැකි මිථ්‍යාමතයන් වෙයි. (උදාහරණ - ජාතීන් අනුව / ලිංගික/ ආගමික පසුබිම /)

සිතීමේ රෝග

සවිඥානයට ඇති වන බාධා කිරීම් නිසා ඇති වන සිතීමේ රෝග එමගින් කථනයට සහ ලිවීමට ඇති වන බලපෑම මත වර්ගීකරණය කොට ඇත. බලපෑමට ලක් වූ පුද්ගලයා කථන පීඩනය (ඉක්මණින් නොනැවතී කථා කිරීම, වාක්‍ය මැදදී වෙනත් මාතෘකාවලට නොගැළපෙන ලෙස මාරු කිරීම , සිතීමේ හිස් බව, එලිසමයට අනුව කථනය වැනි රෝග ලක්ෂණ පෙන්විය හැක.

සිතේ අභ්‍යන්තරය ගැන අවබෝධයක් නොමැතිකම

මානසික විකෘතිතාවයේ වැදගත් සහ හඳුනාගත නොහැකි ලක්ෂණය වනුයේ අබාධයට ලක් වූ පුද්ගලයාට එය පිළිබඳ අවබෝධයක් නොමැති වීම එනම් අසාමාන්‍ය විකාර රූපී පුද්ගල අත්දැකීම් හා හැසිරීම් ගැන ඔහුට අවබෝධයක් නැත. උග්‍ර හදිසි මානසික විකෘතිතාවයක දී වුව ද එම පුද්ගලයෝ ඔවු‍න් අත් විඳින විකාර රූපී මායාවන් , විශ්වාස කළ නොහැකි මතයක් සත්‍යයන් නොවන බව අවබෝධ කර නොගනිති.

මුල් කාලයේ දී එම අවබෝධය අඩුකමට හේතු ලෙස සාමාන්‍ය ක්‍රමය සිහි බුද්ධියේ අකර්මණ්‍යතාවය ද හෝ විඳ දරා ගැනී‍මේ හැකියාව මග හැරීම ලෙස විශ්වාස කරයි. නමුත් පසුකාලීන අධ්‍යයනයන් මඟින් හීනෝන්මාදය පමණක් ඇති පුද්ගලයින් තුළ මෙන්ම විවිධ මානසික විකෘතිතා ඇති පුද්ගලයින් කණ්ඩායම් තුළ ද සිත පිළිබඳ ඇති අවබෝධය හා සිහිබුද්ධිය අතර සම්බන්ධයක් නොමැති බව හඳුනාගෙන ඇත.

සයිකෝෂියාවේ ස්වභාවය හා රෝග ලක්ෂණ


La ligne trapézoïde est une aspérité de l'extrémité distale de la face inférieure de la clavicule. Elle s'étend à partir du tubercule conoïde, obliquement en avant et en dehors et forme la partie antérieure de la tubérosité du ligament coraco-claviculaire. C'est le point d'insertion claviculaire du ligament trapézoïde.

Notes et références

Liens externes

Squelette du membre supérieur

Ligne trapézoïde


සායනික මනෝවිද්‍යාවේදී විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන් සහ මනෝවිද්‍යාවේ භාවිතයන් මනෝවිද්‍යාත්මක දොම්නස් සහ  දුෂ්කෘතියන් හඳුනාගැනීම වැළකීම සහ පළවාහැරීමට යොදා ගැනීම අන්තර්ගතය එමගින් පුද්ගල නිරෝගීතාවය සහ අධාත්මික වර්ධනය වැඩි කිරීමට යොදා ගනී. සායනික මනෝවිද්‍යාව පර්යේෂණයන් , ඉගැන්වීම් , අධිකරණ වෛද්‍ය සාක්ෂීන් සහ වැඩසටහන් වර්ධනය සහ පාලනය සඳහා උපකාරී වුවද මෙහි මූලිකාංග ලෙස මනෝවිද්‍යාත්මක විශ්ලේෂණය සහ මනෝ රෝග චිකිත්සාව හැඳින්විය හැක. බොහෝ රටවල මෙය මානසික සෞඛ්‍ය වෘත්තිකයන් මගින් පාලනය කෙරේ.

පෙන්සිල්වේනියා විශ්වවිද්‍යාලයේ Lightner Witmer විසින් 1896 දී ප්‍රථම මනෝ විද්‍යා සායනය ඇරඹීමත් සමග මෙම විෂය පථය සලකා බැලීමට ඇරඹිණ. විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේදී ශායනික මනෝවිද්‍ය‍ාව, මනෝවිද්‍යාත්මක ඇගයීම කෙරෙහි ප්‍රධාන වශයෙන් යොමු වූ අතර ප්‍රතිකාර සඳහා අවධානය අල්ප වශයෙන් යොමු විය. නමුත්, වසර 1940 දී දෙවන ලෝක යුද්ධයට පසු පුහුණු සායනිකයින් වැඩිවීමත් සමග එම රටාව වෙනස් විණි. මෙම කාලයේදී ප්‍රධාන අධ්‍යාපන ආකෘතීන් දෙකක් බිහි විය. එනම්, Ph.D (පර්යේෂණ කේන්ද්‍ර කරගත්)
					     Ph.D ( පුහුණුව කේන්ද්‍ර කරගත්    )

ශායනික මනෝ චිකිත්සකයින් අද මනෝ චිකිත්සාව සපයන විශේෂඥයින් ලෙස හැඳින්විය හැක. ඔවුන් ප්‍රධාන (මූලික) සෛද්ධාන්තික පථයන් හතරක් යටතේ පුහුණුව ලබති. එනම් මනෝවිශ්ලේෂන මානුෂවාදී  ප්‍රජානන චර්යා සහ පවුල් ප්‍රතිකාරය යන විෂය පථයන්ය.

සාසනික මනෝ විද්‍යාව, මනෝ වෛද්‍ය විද්‍යාව සමග පටලැවිය හැක. මෙම දෙඅංශයේම අරමුණූ සමාන වුවද නමුදු මනෝ චිකිත්සකයින් යනු වෛද්‍යය වෘත්තිකයන්ය. එනම් ඔවුන් ඖෂධ නියම කිරීම සඳහා ලියාපදිංචි වී ඇත. ඇතැම් විට සියුම් ලෙස බලන කළ මනෝ චිකිත්සකයින්ගේ පුහුණුව අනුව ඔවුන්ට මානසික රෝගයක් ජීව විද්‍යාත්මක , මනෝ විද්‍යාත්මක සහ සමාජීය දෘෂ්ටිකෝණයන්ගෙන් බැලීමට ඉඩ සලසා ඇත. පුහුණුවේදී මනෝ චිකිත්සකයින් සහ මනෝවිද්‍යාඤයින් බොහෝ විට සමීපව වැඩ කරති. ඔවුන් සමාජ සේවකයින්, වෘත්තීය චිකිත්සකයින්  වැනි බහුක්ෂේත්‍ර කණ්ඩායම් සමග සහයෝගීව කටයුතු කරමින් රෝගීන්ගේ සංකීර්ණ ගැටළු සඳහා බහු ක්ෂේත්‍ර ප්‍රවේශයක් ලබා දෙති.

= ආශ්‍රිත ලිපි

 Anti-psychiatry
 Applied psychology
 Clinical Associate (Psychology)
 Clinical neuropsychology
 Clinical trial
 List of clinical psychologists
 List of credentials in psychology
 List of psychotherapies
 Outline of psychology
 Psychiatric and mental health nursing
 Psychoneuroimmunology

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

American Academy of Clinical Psychology
American Association for Marriage and Family Therapy
American Board of Professional Psychology
Annual Review of Clinical Psychology
APA Society of Clinical Psychology (Division 12)
Association of State and Provincial Psychology Boards (ASPPB)
NAMI: National Alliance on Mental Illness
National Institute of Mental Health

Health care occupations
චර්යා විද්‍යා
මනෝ විද්‍යාව

සායනික මනෝවිද්‍යාව


Eddie Boland (27 de diciembre de 1883-3 de febrero de 1935) fue un actor de cine estadounidense. Apareció en 112 películas entre 1912 y 1937.

Nació en San Francisco, California, y murió en Santa Mónica, California de un ataque al corazón.

Filmografía selecta
 Lucille Love, Girl of Mystery (1914)
 Don't Shove (1919)
 Oliver Twist (1922)
 Amanecer (1927)
 The Kid Brother (1927)
 The Death Kiss (1932)

Referencias

Nacidos en San Francisco
Fallecidos en Santa Mónica (California)
Actores de cine de Estados Unidos
Fallecidos por infarto agudo de miocardio

Eddie Boland


Pomoriany () est une commune urbaine dans le raïon de Zolotchiv de l'oblast de Lviv, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Lviv

Pomoriany


Rahibe Teresa, doğum adı Agnes Gonca Boyacı (Arnavutça: Anjezë Gonxhë Bojaxhiu; ; 26 Ağustos 1910, Üsküp - 5 Eylül 1997, Kalküta), Arnavut kökenli sosyal hizmetler gönüllüsü  ve insan hakları aktivisti. İnancı Katolik'tir. Hayırsever Misyonerler'in kurucusudur. Hayırsever faaliyetlerinden ötürü 1979 yılında Nobel Barış Ödülü kendisine verilmiştir.

İlk yılları
Gonca Boyacı, Osmanlı İmparatorluğu'nun Kosova Vilayeti'ne bağlı Üsküp şehrinde doğdu. Vaftiz ismi Agnes oldu. Babası bir Ulah, annesi ise Prizrenli Katolik bir Arnavut'tu. İki kardeşten küçük olanıydı. Babası yedi yaşındayken öldü. 18 yaşında rahibe olmaya karar verdi ve Hindistan'daki misyonerlik çalışmalarıyla tanınan Loretto Hemşireleri'ne katıldı. Teresa adını bu dönemde aldı. Kalküta'da St. Mary's Lisesi'nde coğrafya ve temel Hristiyanlık bilgisi dersleri verdi. 1944'te aynı liseye müdür olarak atandı.

1980 yılında Üsküp şehrine yaptığı bir ziyareti sırasında bir Arnavut, bir Makedon ya da bir Sırp olup olmadığı sorusu üzerine "ben kendimi Üsküp'ün bir vatandaşı hissediyorum, doğduğum şehir burası. Ancak ben dünyaya aitim." şeklinde yanıt vermiştir. Üsküp'te rahibe Teresa adına 26 Ağustos 2010'da yüzüncü yaş gününde bir anma evi inşa edilmiştir. Bu anma evi rahibe Teresa'nın doğduğu evin modern bir biçimde yenilenmiş halidir.

Hayırsever Misyonerler
1950 yılında Vatikan'ın izniyle Hayırsever Misyonerler'i kurdu. Rahibe Teresa'nın 12 kişiyle kurduğu bu cemaat dünyanın 450 noktasında 4.000 rahibenin görev aldığı bir topluluk haline geldi.

Mucizeleri ve azize ilan edilmesi
4 Eylül 2016'da Vatikan'ın Aziz Petrus Meydanı'nda düzenlenen tören ile Papa Franciscus tarafından azize mertebesine yükseltildi. Rahibe Teresa'nın iki hastayı iyileştirmesi, aziz/azize olabilmek için gerekli olan iki mucize olarak kabul edildi.

Hakkındaki eleştiriler

Rahibe Teresa ve faaliyetleri, Teresa ölmeden önce ve öldükten sonra eleştirilmiştir. Fakirlerin istismarını meşrulaştırmak, Hristiyan olmayan topraklarda Hristiyanlığı yaymak, Üçüncü dünya ülkelerinin aşağılanmalarını sürekli kılmak, erkekler tarafından kadınların boyun eğmesini normal olarak sunmak ve Hristiyan tarikatlara üye toplamak yapılan eleştiriler arasındaydı.

Christopher Hitchens'e göre Rahibe Teresa'nın hemşireleri, hayatını kaybetmekte olan insanları dini inançları arasında fark gözetmeden, kişiden onay almadan vaftiz ediyordu.

Germaine Greer tarafından "din emperyalisti" olarak ifade edilmiştir.

Kaynakça

1910 doğumlular
Üsküp doğumlular
1997 yılında ölenler
Arnavut rahibeler
Hint Nobel Ödülü sahipleri
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Açlık karşıtı aktivistleri
Katolik aziz ve azizeleri
Hindistan'da hastalıktan ölenler
Kuzey Makedonya Arnavutları
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri
Templeton Ödülü sahipleri
Nobel Ödülü sahibi kadınlar
20. yüzyılda Hintler
Hristiyan misyonerler
Hint Roma Katolikleri
Hint hayırseverler
Cevahirlal Nehru Ödülü sahipleri
Ramon Magsaysay Ödülü sahipleri
İlahlaştırılan kişiler
İnsani yardımlarda bulunanlar
Hindistan'da ölenler
Katolik misyonerler
20. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
Arnavut Katolikler

Rahibe Teresa


Antonije III. Studit (grčki Ἀντώνιος Γ´ Στουδίτης) bio je grčki redovnik i carigradski patrijarh (974. – 979.). Prije nego što je postao patrijarh, bio je tajnik svog prethodnika, Bazilija I., kojeg je naslijedio nakon što je ovaj prognan iz Carigrada. Antonije je odstupio s mjesta patrijarha te ga je naslijedio Nikola II., a umro je u Carigradu god. 983.

Izvori i bilješke

Carigradski patrijarsi

Antonije III. Carigradski


Le triangle de Béclard est une zone du trigone submandibulaire latéral limité par le bord postérieur du  muscle hyo-glosse, le ventre postérieur du muscle digastrique et la grande corne de l'os hyoïde.

Il contient le nerf hypoglosse et l'artère linguale.

Son nom fait référence à Pierre-Augustin Béclard, anatomiste et chirurgien français, membre de l'Académie de médecine (1785-1825).

Notes et références

Tête et cou humains

Triangle de Béclard


RFA may refer to:

Government and private organizations
 Radio Free Asia, a private news broadcaster and publisher in East Asia, funded in part by the U.S. government
 Renewable Fuels Agency, a former UK renewable fuel regulatory agency
 Renewable Fuels Association, a body representing the U.S. ethanol industry
 République fédérale d'Allemagne, the French acronym for the Federal Republic of Germany
 Rocket Factory Augsburg, a German New Space start-up located in Augsburg.

Military
 Royal Field Artillery, a unit of the British Army from 1899 to 1924
 Royal Fleet Auxiliary, a civilian-crewed fleet owned by the United Kingdom's Ministry of Defence

Sports
 Restricted free agent, in professional sports
 Resurrection Fighting Alliance, a former mixed martial arts promotion based in the United States
 Rugby Fives Association,  the governing body for the sport of Rugby Fives

Other uses
 Radiofrequency ablation,  a medical procedure in which tissue is burned away using electrically generated heat
 Red Faction: Armageddon, a video game released in 2011
 Regional Forest Agreement, a series of plans for conservation of Australian forests
 Regulatory Flexibility Act, a 1980 act of the U.S. Congress
Report for America, a national service program for emerging journalists in the U.S.
 Request for admissions, part of US civil law procedures
 Requests for adminship, on Wikipedia
 Ring Fit Adventure, a Nintendo RPG exercise game released in 2019
 Royal Fleet Auxiliary ships
 Royal Frankish Annals, Latin records of the state of the Frankish monarchy from 741 to 829

RFA


Gunnel Ljungström Peterson (Estocolmo, 25 de agosto de 1931) é uma ginasta e treinadora sueca. Representou a Suécia no Campeonato Mundial de Ginástica Artística de 1950.

Biografia
Gunnel Ljungström nasceu em Estocolmo, capital da Suécia, no ano de 1931. Começou a praticar ginástica no Huskvarna Gymnastikförening, renomado centro de treinamento do esporte localizado em Jönköping.

Com o treinamento, representou a Suécia no Campeonato Mundial de Ginástica Artística de 1950 realizado em Roma, capital da Itália. Na competição, juntamente com as atletas Evy Berggren, Vanja Blomberg, Karin Lindberg, Hjördis Nordin, Ann-Sofi Pettersson, Göta Pettersson e Ingrid Sandahl conquistaram a medalha para a Suécia, na categoria por equipe.

Após a passagem pelo esporte, tornou-se professora de ginástica, área por onde atuou por mais de vinte e cinco anos. Posteriormente, dedicou-se à fisioterapia.

Vida pessoal
Em 2 de janeiro de 1954, casou-se com o músico sueco Sture Petersson.

Nascidos em 1931
Naturais de Estocolmo
Ginastas artísticos da Suécia
Treinadores de ginástica da Suécia

Gunnel Ljungström


Vytautas Gapšys (*  25. Januar 1982 in Kėdainiai) ist ein ehemaliger litauischer liberaler Politiker, Seimas-Vizepräsident (2012–2013).

Leben
Nach dem Abitur 2000 an der Mittelschule "Atžalynas" Kėdainiai absolvierte Gapšys von 2000 bis 2004 das Bachelorstudium der Rechtswissenschaften sowie von 2004 bis 2006 das Masterstudium des Völkerrechts an der Mykolo Romerio universitetas (MRU) in Vilnius. 2003 studierte er in  Belgien an der Universität Gent im ERASMUS-Programm.

Von 2003 bis 2005 leitete Gapšys die Jugendorganisation "Darbas". Seit 2008 ist er Mitglied des Seimas, wo er im Rechtsausschuss bis 2012 tätig war. Vom November 2012 bis Oktober 2013 war er erster stellvertretender Vorsitzender des Seimas. Er war auch Oppositionsführer.

Amtsenthebungsverfahren
2016 wurde das Amtsenthebungsverfahren gegen  Gapšys eingeleitet, da dieser  wegen betrügerischer Buchführung verurteilt wurde. Das Verfassungsgericht Litauens bewertete jedoch die Handlungen von Gapšys bis zum Amtseid eines Seimas-Mitglieds nicht, die Amtsenthebung stagnierte, und der Parlamentarier trat selbst später zurück.

Familie

Gapšys ist verheiratet. Mit seiner Frau Justė hat er einen Sohn und eine Tochter.

Einzelnachweise

Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Erster stellvertretender Vorsitzender des Seimas
Oppositionsführer des Seimas (Litauen)
Mitglied des Europaausschusses (Litauen)
Mitglied des Rechtsausschusses (Litauen)
Parteivorsitzender der Darbo partija (leiboristai)
Jurist
Absolvent der Mykolas-Romeris-Universität
Person (Rajongemeinde Kėdainiai)
Geboren 1982
Mann
Litauer

Vytautas Gapšys


Unitopia war eine australische Band, die Progressive Rock mit Einflüssen aus World Music, Klassik, Jazz, Heavy Rock und Groove mischte.

Geschichte
Mark Trueack und Sean Timms lernten sich über einen gemeinsamen Freund kennen. Sie bemerkten, dass sie beide einen ähnlichen Musikgeschmack hatten. Im Jahre 1996 begannen sie mit der Arbeit an einem Lied, das später Take Good Care werden sollte. Daraus entwickelte sich eine Partnerschaft, aus der das Debütalbum More Than a Dream hervorging. Unterstützt wurde das Album auch von Dirigent Timothy Sexton und dem Adelaide Art Orchestra, Pat Schirippa, Constantine Delo, Bradley Polain und Ian "Polly" Politis.

Es wurde im Oktober 2005 veröffentlicht. Live-Auftritte in Australien (u. a. als Support für Daryl Braithwaite) folgten. Im März 2006 wurde More Than a Dream auf dem kanadischen Label Unicorn Records international wiederveröffentlicht.

Das Line-Up der Band änderte sich zu dieser Zeit häufig. Trueack und Timms wollten jedoch eine homogene Band haben und engagierten daraufhin Matt Williams (Gitarre, Gesang), Monty Ruggiero (Schlagzeug), Shireen Khemlani (Bass) und Tim Irrgang (Percussion) aus Adelaide. Trueack und Timms schrieben anschließend neue Songs für das zweite Album The Garden. Im Februar 2008 unterschrieb Unitopia einen Vertrag bei Shock Music Publishing und im August 2008 einen Vertrag über drei Alben mit InsideOut Music.

Am 18. November 2008 veröffentlichte InsideOut Music das zweite Unitopia-Album The Garden. Dabei handelte es sich um eine Doppel-CD mit 15 Titeln.

Shireen Khemlani verließ 2009 die Band. Gleichzeitig kamen Shaun Duncan am Bass und Peter Raidel am Saxophon zu Unitopia. Kurz darauf wurden diese jedoch durch Craig Kelly (Bass) und Daniel Burgess (Saxophon) ersetzt.

Am 4. Mai 2010 erschien das dritte Album Artificial, ein Konzeptalbum mit 10 Titeln. Mit Nothing Lasts Forever enthält das Album auch eine Hommage an die Beatles.  Musikalisch im Stil der Produktionen von George Martin gehalten, ahmt die Band den Beatles-Stil nach, ohne die Beatles-Songs jedoch einfach zu kopieren.

Im Anschluss tourte die Band auch durch Europa, wo sie u. a. in Deutschland und Holland zu sehen waren. Das Live-Konzert in Holland ist im Oktober 2011 auch auf DVD erschienen.

Im Jahr 2012 erschien Covered Mirror Vol. I - Smooth as silk, ein Album mit Liedern anderer Künstler, die Unitopia beeinflusst haben. Es finden sich darauf z. B. Titel von Led Zeppelin, Genesis, Yes, Marillion, Supertramp, Alan Parsons Project und The Flower Kings.

2023 erschien das Doppelalbum Seven Chambers. Beteiligt waren Mark Trueack, Sean Timms, John Greenwood, Steve Unruh, Alphonso Johnson, Chester Thompson und Brody Green.

Rezensionen

The Garden
 Review Busters lobte The Garden als "[...] Prog-Musik, die leicht verdaulich ist und dennoch alles bietet, was man jemals von einem Prog-Album erwarten würde."

Artificial
 Für Prog-nose.org ist "Artificial [...] eines der besten Alben des Jahrzehnts. [...] Unitopia haben soeben ihren zweiten Klassiker veröffentlicht."
 Geoff Feakes bekennt auf dprp.net: "Keine Frage: für mich ist [Artificial] das Beste, was es derzeit auf dem Markt gibt."

Cover-Artwork
Seit dem zweiten Album The Garden ist Ed Unitsky für das Artwork der Unitopia-Alben verantwortlich. Er hat auch Cover für The Flower Kings und The Tangent erstellt.

Diskografie

Studioalben
 More Than A Dream (2005)
 The Garden (2008)
 Artificial (2010)
 Covered Mirror Vol. I - Smooth as silk (2012)
 Seven Chambers (2023)

Livealben
 One night in Europe (2011)

Videos
 One night in Europe (2011)

Trennung
Am 25. Januar 2014 gab Sean Timms, trotz eines bereits im Herbst 2013 angekündigten Albums "Turn left", die Auflösung des "Projekts Unitopia" bekannt.

Nach Unitopia

United Progressive Fraternity
Trueak, Williams, Hopgood und Irrgang formierten sich bereits Ende März 2014 mit Ian Ritchie und Guy Manning (u. a. von The Tangent) zu der Band "United Progressive Fraternity" (UPF). Die Band war wieder bei InsideOut Music unter Vertrag und ihr erstes Album "Fall in love with the world" erschien am 7. November 2014. Es enthält Gastauftritte von Steve Hackett (Ex-Genesis) und Jon Anderson (Ex-Yes). Stilistisch führt die Band den eingeschlagenen Weg von Unitopia fort. Ein weiteres Album namens "The Hope" war ursprünglich für 2016 in Planung. Nach mehreren Verzögerungen und Umbenennungen wurde dies zum Zyklus "Planetary Overload" mit den zwei Alben Planetary Overload Part 1: Loss (erschienen am 19. April 2019 auf neuem Label Giant Electric Pea) und Planetary Overload Part 2: Hope (geplanter Erscheinungstermin 2019 oder 2020). Ed Unitsky ist weiterhin für das Cover-Artwork zuständig.

Southern Empire
Das Debüt-Album von Timms neuer Band Southern Empire erschien am 22. Februar 2016. Für Ende 2017 ist eine Europatournee geplant.

Gerüchte um erneute Zusammenarbeit
Am 20. Januar 2017 sprachen Trueack und Timms in einem Skype-Interview mit Marty Dorfman in seiner Sendung "the progressive coffeehouse" über eine erneute Zusammenarbeit. Das Projekt soll "U.N.I.T. db" heißen.

Weblinks
 Memento der Unitopia Website bei archive.org
 die Band bei Progarchives
 http://www.myspace.com/unitopiaband
 http://www.myspace.com/chapook
 http://www.myspace.com/seantimms

Einzelnachweise

Progressive-Rock-Band
Australische Band

Unitopia


Birkikvistur (fræðiheiti Spiraea betulifolia) er skriðull hálfrunni af rósaætt. Hann er ættaður frá norðaustur Asíu (Japan, Kóreuskagi og austur Síbería.

Tilvísanir

 Birkikvistur (Lystigarður Akureyrar)

Kvistir

Birkikvistur


Ramón Javier Mestre (Córdoba, 2 de julio de 1972) es un abogado y político argentino perteneciente a la Unión Cívica Radical (UCR). Fue intendente de la ciudad de Córdoba entre 2011 y 2019 (año en el que fue candidato a Gobernador después de ganar la interna de la Unión Cívica Radical).

Biografía

Comienzos
Es hijo de Ramón Bautista Mestre quien fuera intendente de Córdoba entre 1983 y 1991 y gobernador de la provincia de Córdoba entre 1995 y 1999.

Se recibió de abogado en la Universidad Nacional de Córdoba. Entre 1995 y 1996 fue presidente de la Juventud Radical cordobesa. De 2004 a 2006, fue secretario general del Comité Capital de la Unión Cívica Radical (UCR) y luego presidente del Comité Capital de dicho partido hasta 2008. En 2007, tras ganarle las internas al exdiputado nacional Fernando Montoya, fue el candidato de la UCR a intendente donde logró el tercer puesto, siendo electo concejal de su ciudad desempeñándose hasta noviembre de 2009. En diciembre de ese último año asumió como Senador de la Nación Argentina.

Intendencia de Córdoba

Primer mandato (2011-2015)
El 18 de septiembre de 2011 resultó elegido intendente de la ciudad de Córdoba al superar a la peronista disidente Olga Riutort de la Alianza Fuerza de la Gente y al vicegobernador, el justicialista Héctor Campana, candidato de la alianza Unión por Córdoba, que quedaron en segundo y tercer lugar respectivamente. Con este triunfo el radicalismo vuelve a gobernar la ciudad por primera vez desde que Rubén Martí dejó el municipio en 1999.

En materia de transporte construyó biscisendas En la Avenida Sabattini se implementó un sistema de carriles exclusivos para el transporte público conocidos como Sólo Bus, que funcionan de manera análoga al Metrobús de la Ciudad de Buenos Aires, posteriormente extendido.En 2013 se privatizó la empresa municipal de colectivos TAMSE, quedando adjudicado el servicio a una Unión Transitoria de Empresas (UTE) conformada por ERSA y Autobuses Santa Fe. Durante el primer gobierno de Mestre el boleto de colectivo subió más de 360%. En 2014 la Justicia federal  imputó a Ramón Javier Mestre por el delito de "defraudación calificada a la administración pública" a raíz del desvío de 500 millones de pesos correspondientes al transporte que fueron repartidos según la fiscalía entre allegados y familiares del intendente.

El servicio de recolección de basura que era ejecutado por la empresa municipal Córdoba Recicla Sociedad del Estado (Crese) fue privatizado en 2012. Esta fue una de las promesas de campaña de Mestre debido al déficit que representaba para las arcas municipales. El servicio fue concesionado de manera directa, sin un llamado a licitación pública, a las empresas Lusa y Cotreco dos empresas aportantes a la campaña electoral de mestre. El servicio privatzado fue criticado por la oposición debido a la irregular atención, los mayores costos que terminó representando para el municipio y los beneficios que recibieron las empresas adjudicatarias, como exención de tasas, actualización automática de tarifas y venta de camiones de Crese a un valor menor al real.

En abril de 2014 fue denunciado por el ex intendente y senador nacional Luis Juez por presuntas dádivas de ERSA, la empresa concesionaria de transporte y recolección de residuos. En 2014, el entonces Viceintendente Marcelo Cossar reconoció haber sido invitado a una lujosa fiesta para celebrar los 50 años de la empresa de transporte en la ciudad de Corrientes. Tanto Cossar como el intendente Ramón Javier Mestre asistieron a la fiesta, viajando en un helicóptero que, según las denuncias, había sido provisto por ERSA.  La Cámara de Acusación de Córdoba archivó la causa en diciembre de ese año porque consideró que no existía delito alguno.

En septiembre de 2014 fue nuevamente denunciado por el concejal del Frente Cívico y Social, Daniel Juez, hermano de Luis Juez, quien lo acusó de irregularidades en la asignación de los subsidios al transporte y desvío de dinero por un total de 30 millones de pesos. Quedó imputado por defraudación a la administración pública por la Justicia Federal de Córdoba, pero en diciembre de ese mismo año resultó sobreseído. Mestre denunció haber sido víctima de maniobras políticas.

Segundo mandato (2015-2019)
En septiembre de 2015 fue reelecto como intendente de Córdoba con 32,99%, frente a Tomás Méndez del Movimiento ADN que cosechó un 22,27% y Esteban Dómina de Unión por Córdoba quien obtuvo un 17,32%.

Para este segundo mandato, el intendente planteó 400 metas para gobernar, desglosadas en 4 lineamientos.

Mestre como imtendente en 2016 creó la secretaría de Modernización, comunicación y desarrollo estratégico, donde se recopila y publica la información pública. mDesde esta secretaría, se crearon las aplicaciones "Cba 147" para la gestión de reclamos de los vecinos; "Agenda Turística" y "Agenda Cultural" permiten visualizar los eventos destacados y las actividades que se pueden realizar en la ciudad. Desde su asunción en la municipalidad de Córdoba, lidió con un deficiente funcionamiento de la Estación Depuradora de Aguas Residuales (EDAR) de Bajo Grande, lo cual concluyó, luego de 7 años de deficiencia y volcamientos de aguas defectuosamente tratadas al cauce del río Suquía (el cual desemboca en la laguna Mar Chiquita), a la imputación de 7 de sus funcionarios municipales por contaminación y el no cumplimiento de la Ley 24.051 de Residuos Peligrosos. Además, Mestre ha sido acusado en numerosas ocasiones de una deficitaria aplicación del plan de metas o incluso de informar progresos inexistentes.

Además, se pavimentaron 1.850 cuadras, 33.500 metros de bacheo con hormigón y 175 mil metros cuadrados de bacheo con asfalto. También, se comenzaron las obras de gas, cloacas y desagües.

Mestre menciona a la educación como uno de los ejes de su gestión. Por esto, mantiene e invierte en la infraestructura y servicios de las 37 escuelas municipales; distribuidas en la periferia de la ciudad, en sectores de alta vulnerabilidad social. Además, como espacio de contención y convivencia, se creó el segundo Parque Educativo en zona Noroeste. Ambos parques, serán centros de educación permanente para la integración y participación social.

Otro eje central es la salud, en donde se priorizan las acciones de prevención y promoción. Desde el municipio se trabaja para el acceso equitativo de toda la población a este servicio y derecho esencial. En este contexto se implementaron, exitosamente, los programas de prevención de: enfermedades transmitidas por mosquitos (Programa "Mi casa sin mosquitos"), infecciones de transmisión sexual y hepatitis virales, hemodonaciones, entre otras. Además se logró un marcado descenso de la mortalidad infantil, hubo mejora en la atención neonatal, la formación de especialistas y la reducción de las infecciones relacionadas con los recién nacidos.

En los primeros días de mayo de 2017, la Unión Tranviarios Automotor (UTA) convocó a un paro de transporte urbano que se extendió durante cinco días. Varios choferes fueron despedidos (32 de Tamse, 14 de Coniferal, 10 de Ersa y 10 de Aucor). A raíz del paro, Mestre decretó que los colectivos tengan custodia de Gendarmería Nacional y de efectivos de la Policía Federal y provincial. Además, se montó un centro de operaciones en la Escuela de Aviación de la Fuerza Aérea Argentina desde donde salían los colectivos.

En 2017, Ramón Javier Mestre preside la Red de Mercociudades, con el objetivo de estrechar lazos entre las ciudades integrantes para promover el intercambio de experiencias y prácticas en gestión. Esta red cuenta con 232 ciudades asociadas, pertenecientes a Argentina, Brasil, Paraguay, Uruguay, Venezuela, Chile, Bolivia, Ecuador, Perú y Colombia; este evento se llevó a cabo entre el 29 de noviembre y el 1º de diciembre de 2017.

En el marco de la XXII Cumbre de Mercociudades, el actual intendente de la ciudad asumió como presidente en donde afirmó "La red de Gobierno locales que vuelve a Córdoba después de 20 años, nos llena de orgullo y de sueños, porque es la herramienta más poderosa para trabajar. Es la hora de la revolución de los Gobiernos locales y no solo tenemos que fortalecernos como región, sino que nuestro gran desafío es construir la gobernanza para el bienestar de los vecinos". Además destacó la importancia del trabajo entre organizaciones No Gubernamentales, empresas, universidades, sector público y sector privado para potenciar a la región.

Actualmente preside el Foro de Intendentes Radicales Nacionales, es un organismo del Comité Nacional de la Unión Cívica Radical, integrado por intendentes de las provincias de Chaco, Córdoba, Jujuy, Corrientes, Catamarca, Santa Fe, Santa Cruz y Buenos Aires, entre otros.

Gabinete municipal

Premios y reconocimientos
El intendente recibió en Sevilla una distinción "Golden Experience" por el sistema de Parques Educativos en la ciudad de Córdoba. Las distinciones se concedieron en cuatro categorías:

 Galardón "Golden Experience" a la Inclusión Social: entregado al Gobierno Local, institución, grupo de personas o de instituciones cuya labor contribuya, de manera extraordinaria a dar soluciones a los retos de la diversidad urbana y la inclusión social. Fue en esta categoría en la que el intendente Mestre recibió la distinción.

 Galardón "Golden Experience" al Turismo Sostenible: al Gobierno Local, institución, grupo de personas o de instituciones cuya labor contribuya, de manera extraordinaria a crear destinos sostenibles y nuevos instrumentos para la innovación turística.
Además en el año 2017 se le distinguió en dos oportunidades por sus políticas de gobierno abierto. La primera mención se realizó en junio de 2017 por La Red Federal Federal de Acceso a la Información Pública, quienes destacaron la iniciativa del intendente en materia de transparencia por revelar datos de transporte público, Compras y contrataciones, lugares públicos, ordenanzas, gasto público, presupuesto de Gobierno, funcionarios públicos, límites administrativos, resultados electorales y medio ambiente.  La segunda distinción fue en el primer Encuentro Federal de País Digital, en el cual el ministro de Modernización de la Nación Andrés Ibarra, le otorgó a Mestre un reconocimiento por las políticas impulsadas en materia de Gobierno Abierto, apertura de datos y de transparencia de la administración pública.

Denuncias judiciales
Desde su asunción en la municipalidad de Córdoba, lidió con un deficiente funcionamiento de la Estación Depuradora de Aguas Residuales (EDAR) de Bajo Grande, lo cual concluyó, luego de 7 años de deficiencia y volcamientos de aguas defectuosamente tratadas al cauce del río Suquía (el cual desemboca en la laguna Mar Chiquita), a la imputación de 7 de sus funcionarios municipales por contaminación y el no cumplimiento de la Ley 24.051 de Residuos Peligrosos. Además, Mestre ha sido acusado en numerosas ocasiones de una deficitaria aplicación del plan de metas o incluso de informar progresos inexistentes.

Referencias

Enlaces externos

 Cuenta oficial de Facebook

Políticos de la Unión Cívica Radical
Intendentes de la ciudad de Córdoba (Argentina)
Senadores nacionales de Argentina por la provincia de Córdoba
Concejales de Argentina
Intendentes de municipios de la provincia de Córdoba (Argentina)

Ramón Javier Mestre


Louis De Ridder (* 9. Juni 1902; † 5. Mai 1981) war ein belgischer Eishockeyspieler, Bobfahrer und Eisschnellläufer.

Karriere
Louis de Ridder nahm für die belgische Eishockeynationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1924 in Chamonix und 1936 in Garmisch-Partenkirchen teil. Zudem vertrat er sein Land bei den Winterspielen 1924 im Eisschnelllauf über 500 Meter und 1.500 Meter. Bei den Winterspielen 1936 trat er für Belgien im Viererbob an.

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Belgien)
Bobfahrer (Belgien)
Eisschnellläufer (Belgien)
Olympiateilnehmer (Belgien)
Belgier
Geboren 1902
Gestorben 1981
Mann
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1924
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936

Louis De Ridder


La bahía de Gwatar (; , o 'golfo de Gwadar') es una pequeña bahía del mar Arábigo que se encuentra en las inmediaciones de la frontera marítima entre Pakistán e Irán. Es una ensenada que yace en la arenosa costa del Makrán, en la frontera irano-pakistaní. Tiene unos 32 kilómetros de largo y 16 de ancho. El río Dashtiari fluye a ella desde el noroeste, y el río Dasht del noreste.

No debe de confundirse con la cercana bahía de Gwadar, localizada al este a unos 40 km, ya en Pakistán, a la que da nombre la ciudad pakistaní de Gwadar.

Referencias

Golfos y bahías de Asia del océano Índico
G
Gwa
Golfo de Gwatar
Bahia de Gwatar

Bahía de Gwatar


Koder på snor er det andet studiealbum fra det danske folktronicaband Valravn. Det blev udgivet i den 13. september 2009.

Albummet blev bedre modtaget er debutalbummet, og det fik fem ud af seks stjerne i musikmagasinet GAFFA.
Til Danish Music Awards i 2010 blev Martin Seeberg nomineret til prisen "Årets Danske Folk Musiker/Vokalist" for sangen "Koder På Snor".

Spor
 "Koder På Snor" - 7:13
 "Kelling" - 4:47
 "Sjón" - 4:33
 "Kraka" - 3:49
 "Seersken" - 3:35
 "Fuglar" - 4:40
 "Kroppar" - 5:37
 "Lysabild" - 5:33
 "Farin Uttan At Verđa Vekk" - 7:29

Personel
 Anna Katrin Egilstrøð (sang, santur, sansula, percussion, sampler)
 Juan Pino (davul, cajón, e-bow, dulcimer, percussion, sampler, sang)
 Christopher Juul (keyboard, sampler)
 Søren Hammerlund (drejelire, mandola, bouzouki, nøgleharpe, sampler)
 Martin Seeberg (viola, cello, fløjter, lyre, jødeharper, sang)

Referencer

Eksterne henvisninger
Valravn - Koder på snor på Discogs

Valravn-album
Album fra 2009

Koder på snor


Thespiés, en , est un village et un ancien dème du district régional de Béotie, en Grèce-Centrale. Depuis 2010, il est intégré au sein du dème d'Alíartos-Thespiés.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Village en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce
Béotie

Thespiés (Béotie)


The Ring conocido en América Latina como El Coliseo y en España como Combate a muerte es el décimo sexto episodio de la primera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Howard Gordon y dirigido por Nick Marck, el episodio se estrenó originalmente el 29 de febrero de 2000. Fue nominado a un Emmy Award por mejor maquillaje de una serie. En este episodio Ángel se ve obligado a convertirse en una especie de gladiador luego de ser atrapado, mientras Cordelia y Wesley tratan de salvarlo.

Argumento
A Investigaciones Ángel llega un desesperado y malherido Darin McNamara, un nuevo cliente quien clama que su hermano Jack fue secuestrado por unos demonios. Ángel inicia su búsqueda por el desaparecido donde acaba luchando contra los demonios que secuestraron a Jack. Luego rastrea al mismo hasta un club de lucha donde es secuestrado y convertido en un nuevo esclavo del club. Los patrocinadores del club son nada menos que los hermanos McNamara quienes pretendieron estar en problemas para atraer a Ángel e integrarlo al club por su habilidad en las luchas.

Ángel se ve determinado en desintegrar el club de luchas interiormente tratando de convencer a los peleadores de no luchar y perdonarse la vida mutuamente. No obstante, ninguno parece estar dispuesto a arriesgarse ya que son extorsionados con sus propias vidas con un brazalete mágico que los desintegra de cruzar unas barreas en el propio cuadrilátero. De manera que la libertad se gana una vez que un luchador haya matado a 21 víctimas. En su estadía Ángel se gana la amistad de un demonio llamado Mellish quien muere asesinado por el demonio favorito del club: Val Trepkos: un demonio que se negó a escuchar los consejos de Ángel por estar cerca de ganarse su libertad de acuerdo a las reglas.

Mientras en Investigaciones Ángel; Wesley y Cordelia comienzan a preocuparse porque su jefe no ha llegado y ambos siguen su pista hasta encontrarlo en el club de las luchas donde contemplan como Ángel se ve obligado a matar a su oponente al estar en juego su vida. Enfurecido Ángel trata de ganarse su libertad amenazando de muerte a Jack McNamara con la esperanza de que Darin quiera rescatarlo, pero para su sorpresa Darin fríamente mata a su propio hermano menor y castiga a Ángel con corrientes eléctricas.

Al recuperarse de las descargas, Ángel se despierta en la oficina de Lilah Morgan, una joven abogada de Wolfram & Hart que arregló la libertad del vampiro a cambio de que él mismo guarde silencio sobre el negocio de los McNamara. Un decidido Ángel rechaza la "generosa" oferta de Lilah y regresa al club de lucha para rescatar al resto de los luchadores. No obstante Daryl programa la próxima pelea entre Ángel y Val Trepkos revelando que el último está a una víctima de conseguir su tan anhelada libertad.

En la noche del combate; Ángel y Trepkos se enfrentan en una dura lucha. Mientras Wesley y Cordelia experimentan con un brazalete robado hasta que consiguen crear una "llave" con cabello de caballo. En el club de luchas, luego de una larga y difícil lucha; Ángel derrota a Trepkos pero le perdona la vida quien después le regresa el favor para el descontento de Darin quien ordena la muerte de los dos.

Wesley trata de darle la llave a Ángel pero no puede ya que el vampiro esta en plena lucha y por si fuera poco, el inglés pierde la llave ante Tom Cribb, un demonio reptiloide que usa la llave para sí mismo y libera al resto de los luchadores que impiden la muerte de Trepkos y Ángel. Durante la lucha Trepkos mata a Darin al arrojarlo a las barreras del cuadrilátero con el brazalete puesto. Cribbs luego libera a Ángel y a Trepkos de sus brazaletes. Mientras salen del recién cerrado club, Ángel, Wesley y Cordelia se dan cuenta de que aunque detuvieron un negocio inmoral e ilegal, irónicamente pusieron más vidas en riesgo al liberar a los demonios luchadores.

Elenco
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam Pryce.

Producción

Redacción
Tim Minear dio explicaciones a la pequeña controversia generada en este episodio, al presentar a Wolfram & Hart liberando a Ángel de una situación en la que no hubiera durado mucho cuando en realidad lo quieren muerto. Como se muestra en el siguiente episodio "Five by Five". "Hasta ese punto Faith se vio implicada, lo querían muerto pero no ahora", dice "Creo que si se tiene un poco de paciencia, todo lo demás tendrá sentido en el futuro".

Continuidad
 Cuando Cordelia revisa la base de datos, Wesley le pregunta si se encuentran "Los Guerreros de Oden Tal" los antaguionistas del episodio She
 Este episodio marca la primera aparición de Lilah Morgan, un personaje que se hará más recurrente conforme la trama avance.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de la primera temporada de Angel

The Ring (Angel)


Les Sociaux-démocrates (en ) est un parti politique social-démocrate du Kirghizistan. Il est fondé par les partisans de l'ancien président Almazbek Atambaev en faisant scission du Parti social-démocrate du Kirghizistan (SDPK).

Le parti participe aux élections législatives annulées de 2021.

Lors des élections législatives de 2020, le parti place comme tête de liste le fils de l'ancien président Almazbek Atambaev, Kadyrbek Atambayev.

Résultats électoraux

Élections législatives

Notes et références

Parti politique au Kirghizistan
Parti politique fondé en 2019

Sociaux-démocrates (Kirghizistan)


Terezinha Maia De Medeiros (São Fernando, 21 de abril de 1965), mais conhecida como Terezinha Maia é deputada estadual eleita pelo estado do Rio Grande do Norte, filiada ao Partido Liberal (PL).

Filha dos comerciantes José Meira dos Santos e Maria Irinéia do Santos, Terezinha Maia de Medeiros nasceu em Caicó e cresceu na zona rural de São Fernando, região Seridó do Rio Grande do Norte. Casou-se com Paulo Emídio de Medeiros, ex-prefeito de São Gonçalo do Amarante (em memória), com quem teve duas filhas, Emília Caroline Maia de Medeiros e Natália Candice Maia de Medeiros.

Formada em Gestão Pública e Empresarial, Terezinha foi primeira-dama, secretária de Assistência Social e vice-prefeita de São Fernando, entre os anos 2000 e 2016. Foi primeira-dama de São Gonçalo do Amarante (4º maior município do estado) de janeiro de 2017 a maio de 2022, quando seu marido, prefeito Paulinho, faleceu vítima de câncer aos 59 anos.

Em 2018 foi candidata a deputada estadual pelo Partido Liberal (PL) e ficou na suplência, com 26.849 votos. Já nas eleições de 2022 voltou a ser candidata e foi eleita deputada estadual por 29.440 potiguares.

Na Assembleia Legislativa do Rio Grande do Norte, a parlamentar faz parte do bloco 'independente".

Membros do Partido Liberal (2006)
Deputados estaduais do Rio Grande do Norte

Terezinha Maia


محمد راضي (14 أكتوبر 1939 - 11 أكتوبر 2017)، مخرج و منتج سينمائي مصري. في محافظه الغربية بجمهورية مصر العربية. تخرج في كليه الحقوق عام 1962 ثم حصل على بكالوريوس المعهد العالي للسينما عام 1964.
عمل مخرجا في التلفزيون العربي(التلفزيون المصري حاليا) فور تخرجه حيث أخرج عدد من الأفلام التسجيلية ثم عمل في الإخراج السينمائي بادئا بفلميه الروائيين القصيرين المقيدون للخلف والفراشة اللذان حازا على إعجاب النقاد ليبدأ مشواره السينمائي ويصبح من أبرز صناع هذا الفن طوال 50 عاما هم عمر مشواره الفني حيث أنتج وأخرج عدد من الأفلام تعد من أهم أفلام السينما المصرية. (المصدر : الموقع الرسمي ل محمد راضي )

عام 1968 أسس محمد راضي جماعة السينما الجديدة التي كانت تهدف لخلق تيار جديد في السينما المصرية والتي ضمت في عضويتها شباب السينما المصرية آنذاك والذين أصبحوا من أبرز صناعها فيما بعد. وظل رئيسا لها لمده 6 سنوات. ( المصدر :الموقع الرسمي لمحمد راضي )

أعماله

تأليف
 فين قلبي: 2017 - فيلم- مؤلف
 الكومي: 2001 - مسلسل- سيناريو
 حائط البطولات: 1998 - فيلم- سيناريو
 موعد مع الرئيس: 1990 - فيلم - معالجة درامية

إخراج

إنتاج

أخرى
 مساء الفن: 2016 - برنامج - ضيف
 الكرنك: 1975 - فيلم - المعارك الحربية

الجوائز
المقيدون للخلف : الجائزة الأولى لمهرجان سينما الشباب 1968
 الحاجز : تمثيل مصر في مهرجان كان السينمائي الدولي
 الأبرياء : جائزة أحسن تصوير من المركز القومي للسينما
 أبناء الصمت : تمثيل مصر بمهرجان موسكو في روسيا/جائزة المركز الكاثوليكي 1975/ شهادات تقدير من وزاره الثقافة في الإخراج والإنتاج والتمثيل التصوير والمكياج والصوت والنقد/ تم اختيار الفيلم ضمن أحسن 100 فيلم في تاريخ السينما المصرية.
 وراء الشمس : حصل على الفيلم على 7 جوائز من وزاره الثقافة سلّمها الرئيس السادات وهي الإنتاج والتمثيل والتصوير والموسيقى والديكور والمونتاج والأفيش/4 شهادات تقدير من جمعية فن السينما/ وهي للإخراج والتمثيل والتصوير والموسيقى/شهادتين تقدير للمخرج محمد راضي عن الإخراج والإنتاج من جمعية الفيلم/
 العمر لحظة : جائزة الصوت/جائزة الدولة أحسن ممثل ثاني للفنان أحمد زكي
 الجحيم : 4 جوائز من المهرجان القومي للسينما في التصوير والموسيقى والديكور والمونتاج
 أمهات في المنفى : شهاده تقدير من مهرجان الإسكندرية الدولي/شهادتي تقدير من أكاديمية الفنون عن الإخراج والإنتاج
 الأنس والجن : جائزة أحسن ممثلة ليسرا من المركز الكاثوليكي
 الهروب من الخانكة : جائزة أحسن مخرج من جمعية فن السينما/جائزة/أحسن ممثل/ممثلة /ديكور/موسيقى/ تصوير/موسيقى من جمعية الفيلم
 موعد مع القدر : جائزة المركز الكاثوليكي للسينما
 موعد مع الرئيس :الجائزة الأولى في الإخراج وجائزة أحسن فيلم من مهرجان واجادوجو ببوركينا فاسو
 الحجر الداير : جائزة أحسن ممثلة لليلى علوي من المهرجان القومي للسينما.

تكريمات

تم تكريم محمد راضي تقديرا لمشواره الفني في الإخراج والإنتاج السينمائي وذلك بمناسبة الاحتفال بمئوية السينما المصرية/
تكريم وزارة الثقافة للمخرجين الحاصلين على جوائز دولية/
تكريم المهرجان القومي الحادي عشر 2005 تقديرا لمشوارة الفني وإصدار كتاب عنه بعنوان محمد راضي فارس من زمن الصمت/
تكريمات عدد من الجمعيات الأدبية والفنية (رابطه الأدب الحديث/الكتاب والأدباء بالإسكندرية/إعلاميي وفناني الجيزة/فناني الشاشة الصغيرة/محافظة كفر الشيخ تكريم جمعية الفيلم 2009 تقديرا لمشواره المتميز) وغيرها من التكريمات طوال مشواره الممتد عبر 50 عاما ترك بصمات خلالهما لا تمحى بإجماع النقاد والسينمائيين والجمهور .

وصلات خارجية
 موقع محمد راضي

المراجع

مخرجون سينمائيون مصريون
مواليد 1358 هـ
مواليد 1939
وفيات 1439 هـ
وفيات 2017
أشخاص من محافظة الغربية
مواليد في محافظة الغربية

محمد راضي


جُوقَار (اوجُوڤار) قرية تقع في معتمدية الفحص بولاية زغوان بالوسط التونسي، جنوب شرق مدينة الفحص.

تقع القرية الصغيرة على ارتفاع 350 متراً قريباً من نبع عين جوڤار الذي يجمع المياه من الجبال المحيطة.

تريج
اسم القرية في العصر الروماني Civitas Zuccharitana وتم استغلال نبع عين جوڤارمنذ العصر الرماني إنها نهاية أحد فروع قناة شبكة قنواة مياه زغوان، التي تنقل المياه إلى الصهاريج المعلقة في قرطاج.

الفروع الأخر من القناة يأتي من زغوان ويلتقي الفرعان في حي مغران خارج مدينة زغوان. غرفة تجمبع المياه في جوڤار مازالت مرئية اليوم. كانت في زمن الإمبراطورية الرومنية عبارة عن معبد مخصص للحوريات إنه معبد المعبد المياه بزوره السياح. في العصر البيزنطب تم بناء حصن لحماية هذا مجمع المياه.

تخضع مجمعات المياه و القناة الرومنية و القلعة البيزنطية للدراسات الأثرية، وإنها في قائمة المعالم الأثارية المصنفة في ولاية زغوان.

الثقافة
اقتبس شارل نيكول اسم قرية جوڤار في خطابه عندما حصل على جائزة نوبل في عام 1929: نظراً لأنه مريض، فقد سمح لزميله ومساعده بالذهب إلى جوڤار للتحقيق في وباء الحمى النمشية (التيفوس) بين السجناء. مات زميله ومساعده. كان يجب أن يرافقهم هذه التجربة  تميزه وهو يبحث عن كيفية محاربة هذا المرض حتى كشف دور القمل الجسم بناقل المرض.

جوڤار هو عنوان مقطوعة موسقية (طراز electro-pop) من وائل جغام غولة من عام 2022. تستخدم الموسيقي فيه أصوات مغنيات القرية.

معلومات ملحوظة
في جوڤار المركز القطاعي للتكوين في المكانيك الفلاحي  (CSFPAMA).

تم تنظيف مياه الصرف الصحى بالقرية منذ عام 2004 من خلال محطة معالجة بيولوجية تعتمد على النباتات المائية (نبات السدر، ورق البردي، السوسن إلج) . يعتبر المشروع الرائد هذا نموذجاً من المركز تونس الدولي لتكنولوجيا البيئة لأماكن أخرى في تونس.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 معتمدية الفحص.
 ولاية زغوان.

قرى ولاية زغوان

جوقار


Viva voce is a Latin phrase literally meaning "with living voice" but most often translated as "by word of mouth."

It may refer to:
Word of mouth
A voice vote in a deliberative assembly
An oral exam
Thesis defence, in academia
Spoken evidence in law
Viva Voce (band), an American indie rock band

Viva voce


Sebastes norvegicus, the rose fish, rock fish, ocean perch, Atlantic redfish, Norway haddock, golden redfish, pinkbelly rosefish or bergylt, is a species of marine ray-finned fish belonging to the subfamily Sebastinae, the rockfishes, part of the family Scorpaenidae. It is found in the North Atlantic Ocean. It is a large, slow-growing, late-maturing fish and the subject of a fishery.

Taxonomy
Sebastes norvegicus was first formally described as Perca norvegicus in 1772 by the Norwegian biologist Peter Ascanius with the type locality given as Norway. In the past, the scientific name Sebastes marinus was frequently used, but this is actually a synonym of Serranus scriba. The specific name refers to the type locality. S. norvegicus was designated as the type species of the genus Sebastes by Pieter Bleeker in 1876. This taxon may be a species complex containing at least 2 new cryptic species which had not been named as of 2017.

Description
Sebastes norvegicus is a large and stocky bodied species of rockfish.  Like other scorpionfishes this species has comparatively large fins which have long spines and rays. The caudal fin is weakly truncate while the anal, pectoral and pelvic fins are rounded and the dorsal fin is continuous. The dorsal fin contains between 14 and 16, typically 15, robust spines and 13 to 16, normally 14 or 15, soft rays, while anal fin has 3 spines and about 8 soft rays. There are 1 or 2 spined points above the jaw on the preorbital bone but the ridge below the eye has no spines and is rather weakly defined. There are 5 spines on the preoperculum which are all about the same length. There are spines on the supracleithrum and there are 2 spines on the operculum, the lower one being normally directed downwards and slightly towards the rear, infrequently downwards and forwards. There are also nasal, preocular, supraocular, post-ocular and parietal spines. There is normally no knob on the symphysis of the lower jaw, but if there is on it is a rounded protuberance. The golden redfish reaches a maximum total length of , although  is more typical,  and a maximum published weight of . The overall colour is vivid red with a dusky patch to the rear of the operculum.

Distribution and habitat
Sebastes norvegicus is found from the Kattegat and the northern part of the North Sea north along the coast of Norway to the western coast of Spitsbergen, the southern part of the Barents Sea and east as far as the Kanin Banks and Novaya Zemlya shoals and it is rare in the White Sea. It is a common species off Iceland and off southeastern Greenland. Elsewhere, along western coast of Greenland. In the western Atlantic it is found as far south as Flemish Cap, the Grand Banks and the Gulf of St. Lawrence. Juveniles can be found in fjords, bays and inshore waters, while the adults are found off the coast at depths between . Fish living in deeper waters are larger than those living in shallow offshore waters.

Biology
Sebastes norvegicus is predatory and in the summer its diet is dominated by krill, in the autumn and winter by the Atlantic herring (Clupea harengus) and in spring by capelin (Mallotus villosus), Atlantic herrings, krill and ctenophores in spring. It is a gregarious species at all stages of its life history which grows slowly and is long lived. They attain sexual maturity at total lengths between . It is an ovoviviparous species, like other rockfishes. The males inseminate the females in August–September in the Barents Sea and between October and January in waters off Iceland and Greenland but the oocytyes are not fertilised until February and March with larvae being extruded from April to June or even as late as August.

Fishery
One of the main fishing areas of the rose fish is the Irminger Sea between Iceland and southeastern Greenland.
While annual catches during the 1980s and 90s were less than 20 kilotons, this has increased dramatically since 1999, to between 40 and 60 kilotons. In 2000, almost 80 kilotons were caught. Since then, annual catch has declined back to between 40 and 60 kilotons. The meat of this fish is almost always sold filleted, often frozen.

Since the mid-2000s, populations have been considered severely overfished. According to Greenpeace, some populations are no longer reproducing sufficiently, and their chances of recovery are slim. In 2010, Greenpeace International added the rose fish to its seafood red list. It is also on WWF's list of fish species to avoid, unless the fishery is certified by MSC.

In Canada's Gulf of St. Lawrence, the fish is reported to be enjoying a "booming population", leading Atlantic provinces to compete for shares of the fishery, estimated to be able to reach 50,000 tonnes of catch annually.

In culture
Sebastes norvegicus appeared on a 15+5 pfennig semi-postal stamp of West Germany in 1964.

References

External links
Description and catch data from the Food and Agriculture Organization of the United Nations

Sebastes
Viviparous fish
Commercial fish
Fish of Greenland
Fish of the North Sea
Fish of the North Atlantic
Taxa named by Peter Ascanius
Fish described in 1772

Sebastes norvegicus


Ren Sengoku (født 2. oktober 1990) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ren Sengoku


حورات عمورين قرية سورية تتبع ناحية مركز السقيلبية في منطقة السقيلبية في محافظة حماة. بلغ عدد سكانها 3143 نسمة في عام 2004 حسب إحصاء المكتب المركزي للإحصاء.

وهي بلدية يتبع لها عدد من القرى مثل الحوائق، أبو فرج، اللطمة. تقع على ضعاف نهر العاصي.. سميت بالحورات نسبة إلى شجر الحور الذي امتازت به عبر تاريخها، وتبعت بتسميتها تل عمورين الأثري الذي يقع على أقل من 1كم جنوب شرق القرية وعمورين أحد الأسماء الآرامية أو السريالية التي انتهت بالياء والنون مثل تومين، تيزين.. والآراميون شعب من شعوب المنطقة العربية التي عاشت في سورية في الألف الأول قبل ميلاد السيد المسيح وينتمي هذا التل الأثري إلى العصر البرونزي الذي استمر خلال الألف الثاني والثالث قبل ميلاد السيد المسيح.

النشاط البشري

يعمل السكان في كافة النشاطات وأهمها النشاط الزراعي مثل زراعة القطن والقمح والأشجار المثمرة. وتتوفر في البلدة غالبية الخدمات التعليمية والصحية وغيره.. وخرج منها العديد من الكفاءات المختلفة.

مراجع

وصلات خارجية
 الوحدات الإدارية في محافظة حماة

أماكن مأهولة في منطقة السقيلبية
حورات عمورين

حورات عمورين


FreeCAD je program za parametarsko 3D CAD modeliranje opće namjene. Razvoj je potpuno otvorenog koda (LGPLv2+ licenca). Namijenjen je inženjerima strojarstva i dizajnerima 3D predmeta za trodimenzionalni ispis, ali se također uklapa u širi raspon upotreba kao što su arhitektura ili drugi inženjerski smjerovi.

FreeCAD podržava alate koji su slični onima u programu SolidWorks. To je program baziran na parametarskom modeliranju s modularnom softverskom arhitekturom koja omogućuje dodatne funkcije bez promjene jezgre sistema.

Kao kod većine modernih 3D CAD programa za modeliranje program sadrži nekoliko komponenti za izradu 3D modela iz 2D nacrta ili izradu 2D nacrta iz 3D modela. Direktno 2D crtanje kao u programu AutoCAD LT nije u fokusu ovog programa, kao ni stvaranje animacija ili površina s prirodnim izgledom (Maya,  3ds Max, Blender).

Jedan smjer na kojem FreeCAD radi je korištenje (Open-Source) biblioteka, koje se koriste u raznim područjima kao npr. za napredno modeliranje, svjetski poznati UI framework Qt ili Python jedan od najboljih programerskih jezika.

FreeCAD se kao bilioteka može koristiti i u drugim programima. Potpuno je višesistemski program, postoje inačice za Windows, Linux/Unix i Mac OS sustave, s istim izgledom i istom funkcionalnošću na svim platformama.

Povijest programa

Prva je inačica objavljena 2002. godine, inačica 0.17 objavljena je u travnju 2018. godine.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice
 Početne upute
 Slike

Računalni programi

FreeCAD


The Klemm Leichtflugzeugbau GmbH ("Klemm Light Aircraft Company") was a German aircraft manufacturer noteworthy for sports and touring planes of the 1930s.

The company was founded in Böblingen in 1926 by Dr. Hanns Klemm, who had previously worked for both Zeppelin and the Daimler Aircraft Company.

History
While working at Daimler, Klemm had developed his ideas for a light aircraft, to be made of wood for strength and lightness. It should be easy to manufacture, aerodynamically efficient with low mass and wing loading, for which a low-powered engine would be sufficient. Klemm's first design, the Daimler L.15, was a light aircraft with a single 7.5 hp (5.5 kW) Indian motorcycle engine. This aircraft flew in early 1919, although a 12 hp (8.8 kW) Harley-Davidson engine was used instead of the originally-envisioned engine.

Klemm then designed a squared-off version of the cylindrical fuselage of the L.15, which could be more easily built, which he designated the L.20, and he founded his own company to produce it. This aircraft, of which more than 100 were built, was powered by a 20 hp (15 kW) Daimler engine designed by Ferdinand Porsche.

In 1928 Friedrich Karl von Koenig-Warthausen made a solo flight to Moscow in a Klemm L.20, then decided to keep on going, circumnavigating the world and earning himself the Hindenburg Cup, the highest German honour for aeronautical achievement.

From the L.20 was developed the Klemm L.25, later redesignated the Kl 25. Capable of being fitted with fourteen different engine types, over 600 were sold, and licenses to manufacture them were issued in Great Britain and the United States.

In January 1930 Mohamed Sidki flew from Berlin to Cairo, Egypt in a Klemm L25a.  He landed in Cairo on 26 January, becoming a political hero by defying the British authorities who had denied him permission to land (he became known as The First Egyptian Eagle).  Sidki wrote a letter to Klemm, who had helped outfit the plane for the long journey, stating "your beautiful little machine, the L25a has carried me through wind, snow and torrential rain without any damage to myself, the plane and the engine."

In 1931 Elly Beinhorn became the second woman to fly from Europe to Australia flying a Klemm Kl 26 equipped with an Argus engine, and winning the Hindenburg Cup.

Klemm suffered a setback in 1935 when the prototype Kl 35 crashed during testing at Rechlin. This was explained as a material defect, but was more likely due to overstressing of the wings. Klemm revised and brought the Kl 35 up to the required specifications and manufacturing began. Around 2,000 of the aircraft were built, both at Klemm's plant, and by Fieseler, and later by the Czech company Moravan Otrokovice, for the Luftwaffe as a trainer. During World War II Klemm produced and designed a range of aircraft, such as the Klemm Kl 105, Kl 106 and Kl 107, as well as the Klemm Kl 151 and Kl 152.

The Klemm Aircraft Company was refounded in 1952 after the post-war ban on aircraft construction was lifted. Klemm himself by this time was semi-retired, and the company was run by his son Hanns-Jürgen Klemm. This company's first model, Kl 107-A, made its maiden flight in mid-1956. In April 1959, Bölkow took over Klemm, and with the successor of the Kl 107-C named the Bölkow 207, the name of Klemm disappeared from the list of aircraft manufacturers.

Aircraft
Klemm aircraft included:

 Klemm (Daimler) L.20, light leisure and training aircraft, 1924
 Klemm Kl 25, light leisure and training aircraft, 1928
 Klemm Kl 26, light leisure and training aircraft, 1929
 Klemm Kl 31, single-engine transport, 1931
 Klemm Kl 32, single-engine transport, 1931
 Klemm Kl 33, (Klemm L33), single-seat ultra-light sportplane (prototype), 1933
 Klemm Kl 35, sportplane and trainer, 1935
 Klemm Kl 36, single-engine transport, 1934
 Klemm Kl 105, touring plane, development of Kl 35 (prototypes)
 Klemm Kl 106, sportsplane, development of Kl 35 (prototypes)
 Klemm Kl 107, light leisure and training aircraft
 Klemm Kl 151, touring plane (project), 1942
 Klemm Kl 152, fighter (project)

See also
List of RLM aircraft designations
Volksflugzeug

References

External links

Defunct aircraft manufacturers of Germany

Klemm


Sirijske demokratske snage (engl. Syrian Democratic Forces, skraćeno SDF), višenarodni vojni savez Arapa, Čečena, Kurda i Turkmena osnovan 10. listopada 2015. i podređen Sirijskom Kurdistanu - samoproglašenoj državi na sjeveru Sirije. Predstavljaju sekularne snage Slobodne sirijske vojske.

Sirijske demokratske snage, isto kao i "Slobodnu sirijsku vojsku" je osnovao, uvježbao i financirao SAD, uz pomoć pojedinih drugih država NATO saveza poput Velike Britanije i Francuske. Svi pokazatelji i događaji pokazuju da je ovo još jedan pokušaj SAD-a za uspostavom nadzora nad naftno-bogatim sjeveroistočnim dijelom Sirije ili cijelom državom te postavljanjem marionetske pro-američke vlade, što u prijašnjim pokušajima nisu uspjeli.
Istaknuvši se u borbama protiv Islamske Države te u više navrata i protiv regularne i legalne Sirijske arapske vojske u Sirijskog građanskom ratu, otvoreno su pridobili novčanu, političku, vojnu i propagandnu potporu velikih sila poput SAD-a, Velike Britanije i Francuske.

Rusija tvrdi da postoje dokazi u vidu satelitskih snimaka i presretnutih komunikacija od strane ruskog Ministarstva obrane koji potvrđuju suradnju SDF-a, SAD-a i Islamske Države protiv Sirijske arapske vojske i Rusije, što je namjerno zataškano u svim zapadnim i pro-američkim medijima. S druge strane, SDF su u par navrata surađivale i sa Sirijskom arapskom vojskom.

Krajem 2019., SAD se naglo povlači iz većeg dijela SI Sirije, nakon čega Turska i njeni saveznici napadaja snage SDF-a. Na poziv SDF-a, u pomoć im stižu snage Sirijske vojske i uspijevaju zaustaviti tursko napredovanje na crti autoceste M4.

Izvori

Rat u Siriji
Vojne postrojbe

Sirijske demokratske snage


Kinematički par čine dva međusobno povezana člana mehanizma. Članovi su međusobno povezani vezama kojima se ujedno omogućuje određeno relativno gibanje jednoga člana u odnosu na drugi. Kinematički parovi razlikuju se već prema vrsti veze, odnosno prema tomu koliko im ona dopušta stupnjeva slobode gibanja (nevezano, to jest slobodno tijelo u prostoru ima ukupno 6 stupnjeva slobode gibanja: 3 komponente translacije i 3 rotacije). Najmanji broj stupnjeva slobode imaju rotacijski, translacijski i vijčani kinematički parovi (jedan), a najveći ih broj (pet) ima kinematički par što ga čine dva člana u slobodnom dodiru u prostoru.

Objašnjenje

Kinematički par čine dva susjedna dijela u neprekidnom dodiru. Spoj koji dijelovima osigurava neprekidan dodir jest zglob. Kinematički parovi mogu imati od jednoga do pet stupnjeva slobode relativnog kretanja. Broj stupnjeva slobode gibanja svakoga dijela u kinematičkom paru smanjuje se s brojem veza. Kinematičke parove možemo razlikovati na 4 načina: prema obliku mjesta dodira, prema načinu ostvarivanja neprekidnoga dodira, prema mogućnostima relativnoga gibanja u prostoru i prema svojstvu obratnosti gibanja.

Prema obliku mjesta dodira kinematički parovi su:
 niži ili
 viši.
Prema načinu ostvarivanja neprekidnoga dodira kinematički parovi su:
 kinematički zatvoreni ili
 dinamički zatvoreni.
Prema mogućnostima relativnoga gibanja u prostoru kinematički parovi su:
 ravni ili
 prostorni.
Prema svojstvu obratnosti gibanja kinematički parovi su:
 kinematički parovi sa svojstvom obratnosti ili
 kinematički parovi bez svojstva obratnosti (reverzibilnosti).

Niži su kinematički parovi oni kod kojih se dijelovi dodiruju na površini, a viši su oni kojima je dodirno mjesto točka ili crta.

Kinematičko zatvaranje u kinematičkome se paru postiže konstrukcijskom izvedbom (geometrijskim oblikom) dijelova para. Dinamičko se zatvaranje postiže djelovanjem neke sile na dijelove kinematičkog para (sila može biti sila teža, sila opruge ili sila tromosti).

Ravni kinematički parovi jesu oni kojima se dijelovi gibaju u istoj ravnini. To znači da staze (trajektorije) svih točaka na obama dijelovima leže u međusobno usporednim ravninama (komplanarno gibanje).

Prostorni kinematički parovi jesu oni kod kojih se dijelovi mogu gibati u dvjema ili trima prostornim ravninama, a staza svake točke je uvijek je na istoj prostornoj plohi.

Da bi se odredilo ima li kinematički par svojstvo obratnosti ili ga nema, zamišlja se da jedan dio apsolutno miruje, a drugi se apsolutno giba. Na taj se način relativna gibanja svode na apsolutna gibanja pokretnoga dijela.

Kinematički parovi sa svojstvom obratnosti (reverzibilni) jesu oni kojima podudarne (koincidentne ili susjedne) točke na dijelovima imaju istovjetne putanje gibanja. To znači da se gibaju na isti način i kada dijelovi zamijene uloge, odnosno da je svejedno koji je dio pomičan, to jest nepomičan. U te kinematičke parove ubrajaju se: zglob za vrtnju, zglob za pravocrtno gibanje, cilindrični zglob, vijčani (helikoidni) zglob i kuglasti (sferni) zglob.

Kinematički parovi bez svojstva obratnosti (ireverzibilni) nemaju istu putanju gibanja podudarnih točaka na dijelovima kad oni zamijene uloge. To znači da nije svejedno koji je dio pomičan, to jest nepomičan. U takve se kinematičke zglobove ubrajaju: tarni (frikcijski) zglob, zupčasti zglob, krivuljni (grebenasti) zglob i zglob s gipkom vezom.

Stupanj pokretljivosti mehanizma
Gibanje dijelova mehanizama mora biti potpuno određeno, pa mehanizmi moraju biti zatvoreni kinematički lanci. Zatvoreni kinematički lanac jest onaj kojemu svaki dio ulazi u sastav najmanje dvaju zglobova. Mehanizmi su prisilni kinematički lanci jer imaju postolje i potreban broj pogonskih dijelova.

Stupanj pokretljivosti mehanizma jest broj sloboda gibanja pokretnih dijelova prema nepomičnom, to jest postolju. On ovisi o broju dijelova u sastavu mehanizma i o broju i vrsti zglobova. Stupanj pokretljivosti određuje se gradbenom (strukturnom) jednadžbom u kojoj je broj dijelova označen s n, a broj zglobova određenoga reda s pk (na primjer ako su mehanizmu tri zgloba reda k = 1 i dva zgloba reda k = 2, tada je p1 = 3 i p2 = 2). Red kinematičkoga zgloba ili zgloba k određen je brojem neovisnih gibanja koje ima jedan dio u odnosu prema drugome.

Gradbena (strukturna) jednadžba za prostorne mehanizme glasi:

a za ravninske mehanizme:

Pregled reda zglobova prema broju stupnjeva slobode gibanja:

Izvori

Klasična mehanika
Strojevi

Kinematički par


Karl 3. af Napoli (født 1345, død 24. februar 1386), også kaldet Karl af Durazzo og Karl den Lille, var konge af Napoli fra 1381 til 1386 og konge af Ungarn som Karl 2. fra 1385 til 1386.

Karl lod sin forgænger, dronning Johanna 1. af Napoli myrde i 1382. Han blev selv myrdet i 1386. Ved hans død blev han ikke begravet, da han var Ekskommunikeret af den Katolske kirke.

Karl var gift med sin kusine Margaret af Durazzo () (død 1412), som også var niece til dronning Johanna 1..

Børn
 Johanna 2. af Napoli
 Vladislav af Napoli

Se også
 Ungarns regenter

Eksterne henvisninger

Konger af Napoli
Konger af Ungarn
Huset Anjou
Myrdede regenter
Konger af Kroatien

Karl 3. af Napoli


Norton teoremi, elektrik devrelerinin çözümlenmesinin kolaylaştırılması için kullanılan teorem ve yöntemdir. Bu yöntem sayesinde karmaşık elektrik devreler oluşturulan basit eşdeğer devre üzerinden kolayca çözülebilir.

Norton Teoremi, benzer bir yöntem olan Thevenin teoreminin uzantısıdır. Teorem 1926 yılında birbirinden bağımsız olarak; Siemens firmasından Hans Ferdinand Mayer (1895-1980) ve Bell Laboratuvarları'dan Edward Lawry Norton (1898-1983) tarafından geliştirilmiştir. Mayer konu ile ilgili çalışmasını yayımlamış, Norton'un çalışması ise firma içi teknik rapor olarak kalmıştır.

Doğrusal bir devre, herhangi iki noktasına göre, bir akım kaynağı ve buna paralel bir direnç haline getirilebilir''.

Bunun için;

 Herhangi iki noktadan uçları kısa devre edildiğinde geçen akım kaynak akımıdır.
 Gerilim kaynağı kısa devre edildiğinde, iki nokta arasındaki direnç eşdeğer dirençtir.

Kısaca Thevenin teoreminin kaynak dönüşümü yapılmış hali olarak tanımlanabilir.

Devre analizi

Norton teoremi


est un astéroïde de la ceinture principale, nommé d'après les relevés astronomiques Palomar Observatory Sky Surveys (POSS).

Compléments

Articles connexes
 Liste des planètes mineures (316001-317000)
 Ceinture d'astéroïdes

Références

Planète mineure découverte en 1997
Astéroïde de la ceinture principale
Objet céleste découvert par Andrew Lowe
Objet céleste découvert à l'observatoire Palomar
POSS

(316709) POSS


Et Politbureau (, , eller fra tysk: Politbüro forkorkelse for politisk bureau) er den udøvende magt i flere politiske partier, oftest i kommunistiske partier.

Alle landene i østblokken blev i praksis styret af et politbureau, hvor Sovjetunionens politbureau formentlig er det mest kendte.

Folkerepublikken Kina er et af de få lande, der i dag de facto styres af et politbureau. Magten er her koncentreret i politbureauets centralkomité.

Danmarks Kommunistiske Parti (DKP) havde oprindeligt et politbureau, men organet skiftede efter Kominterns opløsning navn til forretningsudvalget.

Referencer

Kommunisme

Politbureau


Lachlan Thomas Sharp est un joueur australien de hockey sur gazon qui joue comme milieu de terrain ou attaquant pour l'équipe nationale australienne.

Carrière
Sharp est né à Lithgow et a fait ses débuts internationaux seniors lors de la Finale de la ligue mondiale 2016-2017 à Bhubaneswar, en Inde.

Sharp faisait partie de l'équipe nationale junior masculine australienne "The Burras" à la Coupe du monde des moins de 21 ans 2016 en Inde, où l'équipe a terminé .

En mars 2018, Sharp a été sélectionné dans l'équipe nationale australienne pour les Jeux du Commonwealth de 2018. L'équipe a remporté la médaille d'or, battant la Nouvelle-Zélande 2-0 en finale.

Références

Liens externes

Naissance en juillet 1997
Joueur australien de hockey sur gazon
Médaillé d'argent olympique australien
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé d'or aux Jeux du Commonwealth

Lachlan Sharp


Agnodike eller Agnodice var den første kvindelige athenske læge, jordemoder, og gynækolog, hvis historie blev skrevet af Gaius Julius Hyginus, Hyginus skrev om Agnodike i hans Fabulæ. Hun var oprindeligt fra Athen, hvor det var forbudt for kvinder eller slaver at studere medicin.

Kilder

Læger
Personer i antikken

Agnodike


Simona Izzo (* 22. April 1953 in Rom) ist eine italienische Drehbuchautorin, Filmregisseurin und Schauspielerin.

Leben
Izzo, Zwillingsschwester von Rossella und Tochter des Synchronregisseurs Renato Izzo war wie ihre Schwester als Synchronsprecherin aktiv und begann in den 1980er Jahren als Schauspielerin beim Fernsehen, wo sie neben Maurizio Costanzo in der Sitcom Orazio erfolgreich war. 1987 wandte sie sich auch dem Kino zu, inszenierte mit ihrer Schwester das Debüt Parole e baci und schrieb etliche Drehbücher, mehrmals für Ricky Tognazzi. Ihre eigenen Filme hatten oft komödiantische Themen und waren beim Publikum erfolgreich. Maniaci sentimentali aus dem Jahr 1994 erhielt einen David di Donatello.

Von 1983 bis 1986 lebte sie mit Maurizio Costanzo zusammen.

Filmografie (Auswahl)
 1987: Parole e baci (Ko-Regie)
 1994: Maniaci sentimentali
 1997: L'amore delle donne
 1997: Camere da letto
 2003: Io no
 2007: Tutte le donne della mia vita

Drehbuch
 1987: Das Chaoten-Duo (Arrivederci e grazie)
 1990: Ultra (Ultra)
 1992: Die Eskorte (La scorta)
 2003: Johannes XXIII – Für eine Welt in Frieden (Il papa buono)

Weblinks

 Synchronarbeiten Izzos
 Izzo bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Drehbuchautor
Filmregisseur
Synchronsprecher
Italiener
Geboren 1953
Frau

Simona Izzo