Mehmet Kemal Ağar (d. 30 Ekim 1951; Çankaya, Ankara) Türk bürokrat ve siyasetçidir. Emniyet genel müdürlüğü, Elazığ milletvekilliği ve bakanlık görevlerinde bulundu. 2002 ile 2008 yılları arasında Doğru Yol Partisi'nin ve Demokrat Parti'nin genel başkanlıklarını yürüttü.

Hayatı
Mehmet Ağar, 30 Ekim 1951'de Ankara'da babasının görev yaptığı Çankaya Köşkü'nde doğdu. Aslen Elazığlı olan Ağar, kendisi gibi emniyet müdürü olan babasının görevi dolayısıyla 1957 yılında Urfa'da başladığı ilkokulu, Gümüşhane, Bolu, Adana, Ankara ve Erzincan'da; Erzincan'da başladığı ortaokulu, Kayseri, Diyarbakır ve Uşak'ta bitirdi. Liseye Ankara'da başladı ve 1968 yılında İstanbul'da Haydarpaşa Lisesi'nden mezun oldu. Aynı yıl girdiği Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinin İktisat ve Maliye Bölümü'nde Emniyet Genel Müdürlüğü bursu ile öğrenim gördü ve 1973 yılında mezun oldu. İlk devlet memuriyetlerini Emniyet Genel Müdürlüğü Asayiş Dairesi'nde ve ardından Cumhurbaşkanlığı Koruma Müdürlüğü'nde komiser rütbesiyle yaptı.

1976'da Ankara vilayeti kaymakam adayı olarak İçişleri Bakanlığı'nda göreve başladı. İznik ve Selçuk ilçelerinde kaymakam vekili olarak, Torul ve Delice ilçelerinde kaymakam olarak görev yaptı. 1980 yılının Ocak ayında İstanbul Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele Şubesi müdür muavini, 1981 yılı Mayıs ayında ise asayiş şube müdürü oldu.

1984-88 arasında terör ve asayişten sorumlu İstanbul emniyet müdür yardımcısı olarak çalıştı. 1988'de Ankara Emniyet Müdürlüğü'ne 1990'da İstanbul Emniyet Müdürlüğü'ne, 1992'de Erzurum Valiliği'ne, 1993 Temmuz ayında Emniyet Genel Müdürlüğüne, atandı. Erzurum Valisi iken, o dönem firarda olan Bahçelievler katliamı sorumlularından Haluk Kırcı'nın nikâh şahitliğini yaptı.

Kırcı'nın poliste ve DGM'de verdiği ifadeyi Uğur Dündar Hürriyet gazetesinde 17 Ocak 1995'te yayınladı. Kırcı, nikâh şahitliği olayını şöyle anlattı:"Şartlı Tahliye Yasası'ndan yararlanıp tahliye olduktan sonra Erzurum'a geldim. 1 Ağustos 1992'deki nikâh törenimden önce, MHP il başkanı ile birlikte, Vali Mehmet Ağar'ın makamına gittik. İl başkanı, nikâh davetiyemizi verirken, beni Ağar'la tanıştırdı ve onu bilgilendirdi. Ağar korumasına, nikâh günü gideceği bir başka daveti iptal ettirmesini ve törenimize mutlaka katılacağını söyledi. Başlangıçta onu nikâh şahidi göstermeyi düşünmüyorduk. Ama kentin valisi davetimizi kabul edip gelince, şahit koltuğuna oturmasını rica ettik."Mehmet Ağar, 1993 yılında emniyet genel müdürü görevinde iken Hizbullah ile ilgili olarak "Hizbullah devlet aleyhine eylemlerden kaçınmaktadır. Örgüt üyelerini yakalamak fayda sağlamaz." şeklinde bir açıklama yaptı.

Ağar, 24 Aralık 1995 genel seçimlerinde Doğru Yol Partisi'nden Elazığ milletvekili oldu.

Siyasî hayatı
1996'da 53'üncü Hükümet'te adalet bakanı, Refah-Yol Koalisyonu tarafından kurulan 54'üncü Hükümet bünyesinde ise içişleri bakanlığı görevinde bulundu. Başbakan Necmettin Erbakan'ın Libya gezisini tasvip etmeyen Ağar, bu kararı protesto ederek 8 Kasım 1996 tarihinde görevinden istifa etti. Ağar, 1999 Türkiye Genel Seçimleri'nde Elazığ'dan 68.540 oy alarak bağımsız milletvekili seçildi.

Emniyet genel müdürü, adalet bakanı ve içişleri bakanı olarak görev yaptığı yıllar, terörle mücadelenin yoğun olduğu dönemlerdi. 14-15 Aralık 2002 tarihleri arasında yapılan DYP 7. Olağan Kongresi'nde ilk turda salt çoğunluğu sağlayarak Doğru Yol Partisi'nin genel başkanı seçildi. 14-15 Mayıs 2005 tarihlerinde yapılan 8. Olağan Büyük Kongre'de 1071 oyla tekrar genel başkanlığa seçildi.

2007 Türkiye genel seçimleri sonuçları açıklanmaya başladıktan az sonra, saat 19:30 sularında partisinin barajı geçemeyeceği anlaşılınca genel başkanlıktan istifa ettiğini, basın danışmanı aracılığıyla duyurdu. Ancak daha sonra resmi olarak istifa etmediğinden yeni genel başkan seçmek için partinin kongre yapamadığı ve kendisinden yazılı istifa mektubu beklendiği ifade edildi.

Özel hayatı
Mehmet Ağar, 1974 yılında Emel Ağar'la evlendi, bu evlilikten Tolga Ağar ve Yasemin Ağar adlı iki çocuğu oldu.

Ağar, Galatasaray Spor Kulübü üyesidir.

Hakkındaki suçlamalar ve Susurluk Davası

27 Aralık 1996'da ANAP Lideri Mesut Yılmaz, uyuşturucu kaçakçılığından Türkiye tarafından aranan ve yatmakta olduğu Hollanda'daki cezaevinden salıverilen Hüseyin Baybaşin'e ait 90'ar dakikalık iki video kasetle ses bantlarının Meclis Araştırma Komisyonu'na vereceği belgeler arasında olduğunu söyledi.

İddialara göre bantlarda Baybaşin, Hollanda'da kendisiyle görüşenlere yaptığı itiraflarda, 1980'den itibaren, Şükrü Balcı ve eski İçişleri Bakanı Mehmet Ağar'ın kendisine verdiğini öne sürdüğü polis kimlikleriyle, polise ait silahlarla ve yeşil pasaportlarla nasıl rahat dolaştığını anlatıyordu.

21 Ocak 1997'de Frankfurt Eyalet Mahkemesi 17. Ceza Dairesi Başkanı Yargıç Rolf Schwalbe, üç eroin kaçakçısının davasında sunulan delillere dayanılarak mahkemenin "Türkiye Cumhuriyeti devleti ve eroin kaçakçıları arasında yakın bağların var olduğunu" bulduğunu belirtti.

Yargıç Rolf Schwalbe, basında yer alan demeçlerinde Türkiye'den eroin geçiren iki Kürt aşireti üyelerinin "Türkiye Cumhuriyeti devleti ile harika ilişkiler içerisinde olduğunu" ve "devletteki bir kadın bakan ile kişisel iletişimlerinin olduğunu" söyledi. Daha sonra Türkiye'den gelen baskılar üzerine yargıç bu kadının Tansu Çiller olduğunu açıkladı.

26 Ocak 1997'de İngiltere'de kaçakçılıktan sorumlu içişleri bakan yardımcısı Tom Sackville Türkiye'yi son zamanlarda eroinin en önemli geçiş noktası olarak belirlediklerini, ellerinde Türk hükûmeti ve polisinden bazı kişilerin uyuşturucu isine karıştığı yolunda iddia ve bulgular olduğunu söyledi.

20 Mart 1997 tarihinde mülkiye müfettişlerine verdiği yazılı ifadesinde kayıp silahlar olarak adlandırılan silahların nerede ve hangi amaçla kullanılacağını bildiğini ve bu konuda Korkut Eken'e yazılı bir emir verdiğini ancak konunun devlet sırrı kapsamında olduğunu ve bu nedenle daha fazla açıklama yapamayacağını belirtti.

İstanbul DGM Başsavcılığı Ağar hakkında, Sedat Edip Bucak ile birlikte 'cürüm işlemek için çete kurmak, hakkında yakalama ve tevkif müzakeresi bulunan kişileri yetkili mercilere haber vermemek ve görevi kötüye kullanmak' iddiasıyla 6 yıldan 12 yıla kadar ağır hapis cezasıyla dava açtı. 11 Aralık 1997'de dokunulmazlığı kaldırılan Mehmet Ağar, Anayasa Mahkemesinin itirazını reddetmesinden sonra, 10 Ocak 1998'de DGM'de üç saat süreyle sanık sıfatıyla ifade verdi. Ağar ifadesinde, kayıp silahlar konusunun devlet sırrı olduğunu ileri sürdü ve olayların meydana geldiği tarihte bakanlık görevini sürdürdüğü ve bu nedenle de ancak Yüce Divan tarafından yargılanabileceğini söyledi. DGM önce 'görevsizlik' ve 9 Temmuz tarihinde Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin kararı bozma kararından sonra da 'yargılanmanın durdurulması' kararlarını aldı.

Ağar, 15 Haziran 2000 tarihinde ise "Suç işlemek amacıyla teşekkül oluşturmak" iddiasıyla hakkında oluşturulan Meclis Soruşturma Komisyonu tarafından 8'e karşı 6 oyla Yüce Divan'a sevkine gerek olmadığına karar verilerek aklandı.

DGM ve TBMM Susurluk Kazası Araştırma Komisyonu'nda verdiği ifadelerinde sürekli olarak devlet sırrı olduğu için açıklama yapamayacağını söyledi.

Mehmet Ağar Kasım 2008'de tekrar yargılanmaya başlandı. İlk duruşmaya sağlık sorunları nedeniyle katılamayan Ağar hakkında görevsizlik kararı verildi. Hakkındaki suçlamalarsa şöyle:

1993-1996 arasında
 Cürüm işlemek için silahlı teşekkül meydana getirmek;
 Gıyabi tutuklu sanık Abdullah Çatlı'nın saklı bulunduğu yeri bildiği halde yetkili mercilere haber vermemek ve gizlenmesine yardım etmek;
 Yasalara aykırı olarak Abdullah Çatlı ve Yaşar Öz'e silah taşıma izin belgesi vermek ve hususi damgalı (yeşil) pasaport verilmesini sağlamak suretiyle görevi kötüye kullanmak.

15 Eylül 2011 günü; Ankara Özel Yetkili 11'inci Ağır Ceza Mahkemesi, Adalet Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı, Parti liderliği, Valilik ve Emniyet Genel Müdürlüğü yapan Mehmet Ağar'ın "suç örgütü yöneticisi" olduğuna karar verdi ve Susurluk davasında 5 yıl hapse mahkûm etti.

5 yıllık cezanın 3 yılını infaz yasası nedeniyle yatmış gibi kabul edilen Ağar geriye kalan iki yıl cezasını yatmak üzere Aydın iline bağlı Yenipazar ilçe cezaevini seçmişti. İki yıllık cezasının bitmesine henüz bir yıl kalan Ağar kamuoyunda 3. Yargı paketi olarak bilinen yasada yer alan denetimli serbestlik hakkında yararlanarak cezasının bitmesinden 361 gün önce tahliye edildi. Ağar cezasını yasalar uyarınca kısmen çektiği Yenipazar ilçesindeki cezaevi kendisi cezaevine teslim olmadan önce boyama bahanesiyle boşaltılmıştı ve Ağar mahkûmiyeti süresince İlçe cezaevinde üç mahkûmdan ayrı koğuşta kalarak çekti.

Sedat Peker'in iddiaları
Sedat Peker, Youtube kanalı aracılığıyla yaptığı açıklamalarda Mehmet Ağar'ı derin devletin başı olmakla suçladı. Peker, Kutlu Adalı Cinayeti'yle ilgili MİT'ten emekli olduktan sonra, 1993 yılında dönemin Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar'ın daveti üzerine Emniyet Genel Müdürlüğü'nde çalışmaya başlayan emekli Yarbay Korkut Eken'i işaret etti ve Kutlu Adalı'nın öldürülmesi görevinin Eken tarafından önce kendisine teklif edidiğini itiraf etti.

Sedat Peker, Elazığ'da yaşayan 21 yaşındaki Yeldana Kaharman isimli Kazak kadına Mehmet Ağar'ın oğlu Tolga Ağar'ın tecavüz ettiğini ve Tolga Ağar'ın babası tarafından helikopterle olay yerinden kaçırıldığını, daha sonra Kaharman'ın evinde ölü bulunduğunu, dosyanın da kapatılarak Tolga Ağar'ın suçlamalardan kurtulduğunu iddia etti.

Kaynakça

1951 doğumlular
Çankaya doğumlular
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye Cumhuriyeti Emniyet Genel Müdürleri
Susurluk Kazası
Türk tutuklular ve hükümlüler
TBMM 20. dönem Elazığ milletvekilleri
TBMM 21. dönem Elazığ milletvekilleri
TBMM 22. dönem Elazığ milletvekilleri
NATO Parlamenterler Asamblesi Türk Grubu
Doğru Yol Partisi genel başkanları
Demokrat Parti (2007) genel başkanları
Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanları
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türk polis müdürleri

Mehmet Ağar


As eleições diretas do Partido Social Democrata em 2014 ocorreram em Portugal e serviram para determinar quem seria o Presidente do Partido Social Democrata no mandato 2014-2016. O candidato único, Pedro Passos Coelho, conseguiu a reeleição para um terceiro mandato à frente do PSD.

Pedro Passos Coelho era então o Presidente do PSD e Primeiro Ministro, governando em conjunto com o CDS-PP de Paulo Portas.

Pedro Passos Coelho foi reeleito na liderança do PSD, vindo a disputar as eleições legislativas de 2015 contra o socialista António Costa.

Partido Social Democrata (Portugal)
Eleições em Portugal
Eleições internas partidárias

Eleições diretas do Partido Social Democrata (Portugal) de 2014


لينكون  هي إحدى مدن مقاطعة بلاسير، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 7 أغسطس، 1890.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية للينكون في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان لينكون 11,205 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 3,874 أسرة وعدد العائلات 3,033 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 4,146 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 79.64% من البيض و0.44% من الأمريكيين الأفارقة و1.26% من الأمريكيين الأصليين و1.08% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.14% من سكان جزر المحيط الهادئ و13.47% من الأعراق الأخرى و3.97% من عرقين مختلطين أو أكثر و25.98% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,874 أسرة كانت نسبة 43.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 59.5% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 21.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 17.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.86، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.20.

بلغ العمر الوسطي للسكان 32.4 عاماً. وكانت نسبة 30% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 30.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 19.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.6 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.7 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 45,547 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 51,166 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 38,460 دولارًا مقابل 25,603 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 19,447 دولارًا. وكانت نسبة 10.3% من العائلات ونسبة 12.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 20.2% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4.7% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان لينكون 42,819 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 16,479 أسرة وعدد العائلات 12,153 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 17,457 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 79.61% من البيض و1.47% من الأمريكيين الأفارقة و0.93% من الأمريكيين الأصليين و6.22% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.27% من سكان جزر المحيط الهادئ و7.30% من الأعراق الأخرى و4.21% من عرقين مختلطين أو أكثر و17.74% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 16,479 أسرة كانت نسبة 31.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 62.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 7.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 3.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 26.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 21.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 12.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.59، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.01.

بلغ العمر الوسطي للسكان 40.5 عاماً. وكانت نسبة 24.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 5.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 23.5% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.1% ذكور و51.9% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة للينكون:

أعلام
 ريد جونز
 فريد كلارك

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1859
أماكن مأهولة أسست في 1890
تأسيسات سنة 1859 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1890 في كاليفورنيا

مدن في مقاطعة بلاسر (كاليفورنيا)

لينكون (كاليفورنيا)


Riccius ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südöstlich des Kraters Rabbi Levi und südwestlich von Stiborius.
Der Krater ist sehr stark erodiert und der Kraterrand vielfach überlagert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem italienischen Astronomen Augustinus Riccius und dem jesuitischen Mathematiker und Geographen Matteo Ricci offiziell benannt.

Weblinks

 Riccius auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Riccius (Mondkrater)


حرّة رِهاط هي حرّة حمم بركانية تقع في السعودية. وهي أكبر حقل حمم في السعودية. وتقع تحديدًا بين المدينة المنورة شمالا، ووادي فاطمة بالقرب من مكة المكرمة جنوبا لتغطي مساحة تقدر بحوالي 20,000 كيلومتر مربع. وفي حرة رهط يوجد أكثر من 700 فوهة بركانية. وبالقرب منها يوجد فوهة الوعبة.

وحرة رهط واحدة من بين 12 حقلا بركانيا ينتشر في المملكة العربية السعودية، وتحوي حرة رهط وحدها سبعمائة مخروط بركاني.

وكإحدى الظواهر الجغرافية والجيولوجية التي تمثل حالة انتشار الصخور البركانية في الدرع العربي بسبب انتشار البراكين، تقف حرة رهاط ضمن سلسلة الطفوح البركانية بمنطقة المدينة المنورة والتي تغطي مساحات شاسعة تصل إلى 5 - 23% من مساحتها وهي طفوح بازلتية وطفوح بركانية وهي جزء من طفوح غرب الجزيرة العربية التي تمتد من اليمن حتى الهضبة السورية. ومن أشهر الحرات في المنطقة حرة رهط وخيبر وهرمة وعويرض وحلة أبو نار، وقد أطلق على تجمع البراكين وطفوحها اسم الحرات أي من الحرارة والانصهار.

ويشكل حوض البحر الأحمر المنطقة الأغنى بالطفوح البركانية، ويقول د. زغلول النجار، إن المملكة العربية السعودية وحدها تضم 12 حقلا من حقول الحمم البركانية تغطي ما يزيد على 80,000 كيلومتر مربع من مساحتها، سبعمائة مخروط بركاني تنتشر على مساحة وحدود حرة رهط وحدها.

تاريخ النشاط البركاني
يعد الجزء الشمالي من أكثر أجزاء تلك الحرة نشاطا والذي يقع إلى الجنوب من المدينة المنورة مباشرة بسبب أكثر من ثلاث عشرة ثورة بركانية شهدها وتدفق للحمم خلال الخمسة آلاف سنة الماضية (بما يوازي ثورة بركانية كل أربعمائة عام ) منها:

ثورة بركان رهط سنة 21 هـ (644 م)
سبقها عدد من الهزات الأرضية العنيفة وأصوات الانفجارات الشديدة.

ثورة بركان رهط سنة 654 هـ (1256 م)
في سنة 1256 م ثار البركان وتدفق تيار لابة حجمها 0.5 كم مكعب من ست أقماع سكوريا متراصة وتدفقت لمسافة 23 كم حتى وصلت إلى مسافة 4 كم من المدينة المنورة: وقد كان أخر ثوران. وقد كانت للحرة ثورات سابقة.

سبقها عدد من الهزات الأرضية العنيفة وأصوات الانفجارات الشديدة، والتي شكلت الثورة البركانية الأخيرة (654 هـ/1256 م) ستة مخاريط بركانية جديدة، ودفعت بطفوحها لمسافة زادت على ثلاثة وعشرين كيلومترا من الشمال إلى الجنوب، وامتدت حتى الطرف الجنوبي لموقع مطار المدينة المنورة الدولي الحالي، ثم تحولت إلى الشمال. ويعد جبل الملسا الذي يبلغ ارتفاعه 916 مترا عن سطح البحر بركانا خامدا يتمتع بفوهة كبيرة على قمته، أحد أجمل المناظر والفوهات البركانية، وقد كونت الحمم التي تدفقت من هذا البركان منذ آخر نشاط له في عام 1265م 645 هـ، العديد من الأنفاق والدعامات ومناظر طبيعية غير عادية، وتوفر المناظر فرصة الاستمتاع بالتشكيلات الطبيعية التي أحدثتها الحمم البركانية الناجمة عن النشاط البركاني والذي استمر بحسب المصادر التاريخية حوالي اثنين وخمسين يوماً، وانساب الصهير منه إلى مسافة 23 كم إلى الشمال من مركز البركان، حيث وصلت حدوده إلى المطار، ولقد توقف انسياب الصهير على مسافة 12 كم من المدينة المنورة، عبر تشققات في القشرة الأرضية بسبب خروج مواد غازية أو سائلة أو صلبة تأتي من باطن الأرض،

آثار النشاط البركاني: فوهات ونظام شقوق

ويعد بركان جبل الملسا من أشهر أشكال البراكين ذات الشكل المخروطي. أدى انبثاق الغازات والحمم والمواد المنصهرة إلى تكوين فراغات تشكل ما يطلق عليه كهوفا وهي عبارة عن أنابيب طولية تحت سطح الأرض، تكونت بفعل خروج الصهارة (حمم) من فوهة البركان وانسيابها على سطح الأرض. وتمتد تلك الانابيب إلى عدة كيلومترات.

كما تضم الحرة نظام الشقوق الأرضية بطول حوالي 11 كم ويتكون من عدة شقوق منتظمة على هيئة متدرجة يعود تاريخها من 2000 إلى 3000 عام، وقد تسبب انفتاح هذا الشق في حدوث زلزال المدينة المنورة، ويصحب نظام الشقوق البركانية التكوينية هذه عادة أنشطة زلزالية خفيفة كما هو مؤكد عند انبثاق الحرة الشرقية.

متحف بركاني جيولوجي
حرة رهط صنفت من قبل الهيئة العامة للسياحة والتراث الوطني، كأول متنزه جيولوجي في السعودية يمثل «متحفا بركانيا مفتوحا» ضمن مشروع «حماية المعالم الجيولوجية» في السعودية، وهو نتاج مشروع بدأته منذ عامين، لإعداد قائمة أولية شملت أكثر من 387 موقعا جيولوجيا، والتشكيلات الصخرية ذات الطابع الجمالي، والمعالم الجيولوجية ذات الإرث التاريخي الموجودة في السعودية. واختير موقع الحرة لأسباب سياحية وجمالية، أهمها قرب المتنزه من النطاق العمراني للمدينة المنورة والتشكيلات البركانية النادرة الموجودة في الموقع، إضافة لسهولة الوصول إليه عن طريق البر.

تسعى هيئة السياحة إلى تحويل منطقة حرة رهط إلى أول متحف جيولوجي طبيعي. أصبحت زيارة المنطقة السياحية التي حددت بمساحة 72 كلم مربعا ميسرة عبر طريق مزارع ضعة (الدائري الثالث). ومن أعلى جبل الملسا في حرة رهط يستطيع الزائر التمتع بمنظر رائع للمدينة المنورة التي تلوح في الأفق.

جبل ملسا
يعد جبل المليساء أو ( الملسا) في حرة رهط (19 كلم جنوب شرقي المدينة المنورة) آخر موقع بركاني خامد في الجزيرة العربية تسعى الهيئة العامة للسياحة والتراث الوطني بالتعاون مع هيئة المساحة الجيولوجية بالسعودية لطرحه أمام الاستثمار كأول متنزه جيولوجي في المملكة.

ويمكن للزائر والباحث الاستمتاع بأوقات مريحة في هذا المتحف وجعله منطقة جذب بطرحه للاستثمار عبر توفير متحف علمي لمحتويات المنطقة وتقديمها بصيغة علمية تسبق زيارة المتحف الطبيعي وتشجيع تنظيم رحلات لها عبر منظمي الرحلات.

وحالياً فإن المقيمين وبعض الزائرين يقصدون هذه المناطق غالبا. ويتميز سطح الحرة بالخشونة فهي تحتوي على كثير من الكتل البازلتية غير الثابتة ويرجع السبب في ذلك إلى أن الصهير في ذلك الوقت كانت برودته سريعة، ولهذا فإن المشي على هذه الصخور شديد الصعوبة وأي شخص يحاول المشي في هذه السطوح يمكن أن يعرض نفسه للضرر.

كما توجد بعض الأشكال الجميلة في المنطقة تستحق الوقوف عليها.

الاستخدامات الصناعية
البازلت الموجود في حرة رهط يستخدم في صناعة الاسمنت البولازني، والصوف الصخري، وتعبيد ورصف السكك الحديدية... وغيرها من المعادن الصناعية، تسعى وزارة الطاقة والصناعة والثروة المعدنية لطرحها كأحد المواقع التعدينية المتوفر في الحرات المنتشرة بالدرع العربي مثل حرة رهط و حرة كشب.

انظر أيضًا

 حرة الحرة.
 حرة الرحا.
 قائمة الحرات في السعودية

مراجع

وصلات خارجية
 برنامج النشاط البركاني العالمي

الحجاز
براكين السعودية
براكين الهولوسين
رهاط

حرة رهاط


El Masters de Castellón, oficialmente Castelló Masters, fue un torneo masculino de golf celebrado desde el año 2008 en Borriol, en la provincia de Castellón (España), a menos de 3 kilómetros de la capital de la provincia, hasta el año 2011. Formaba parte del calendario del PGA European Tour. Se disputaba a fines de año, en el mes de octubre. La bolsa de premios era de 1,9 millones de euros. La sede era el Club de Campo del Mediterráneo.

La edición de 2011 contó con un presupuesto de tres millones de euros, de los que dos millones procedieron de la Generalidad Valenciana y 300 000 de la Diputación Provincial de Castellón. En 2010, el gasto del gobierno regional fue el mismo que en 2011. En los dos años anteriores rondó los 1,7 millones de euros.

Ganadores

Referencias

Enlaces externos
 Masters de Castellón en el sitio oficial de la European Tour

Torneos de golf de la PGA European Tour
Torneos de golf de España

Masters de Castellón


Dağyolu, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşimin eski adı Şeteridir. 1901-1923 arası kayıtlarında Şeteri nahiyesinin merkez köyü konumundaydı. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla da nahiye merkezi konumunu sürdürdü. 1940 yılı nüfus sayımında Şeteri nahiyesinin merkez köyü Göburge (Kırkmeşe) köyü görünse de yeniden nahiye merkezi köyü oldu. 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır. Uzun yıllar bucak merkezi olan yerleşim, günümüzde müstakil köy konumundadır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 88 km, Pülümür ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Dağyolu, Pülümür


Zakataljski rajon (azerski: Zaqatala rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Zakataljski rajon se nalazi na sjeveru Azerbajdžana te graniči s Gruzijom i Rusijom. Središte rajona je Zakatala. Površina Zakataljskog rajona rajona iznosi 1.350 km². Zakataljski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 118.228 stanovnika, od čega su 58.041 muškarci, a 60.187 žene.

Zakataljski rajon se sastoji od 31 općina.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Zakataljski rajon


Progeny – Höllenbrut (Alternativtitel: Progeny – Willkommen in der Hölle, Originaltitel: Progeny, wörtlich "Nachkommen" oder "Frucht") ist ein US-amerikanischer Science-Fiction-Horrorfilm aus dem Jahr 1998. Brian Yuzna führte Regie, das Drehbuch schrieben Aubrey Solomon und Stuart Gordon. Der Film wurde erstmals am 14. Mai 1998 auf dem Cannes Film Festival in Frankreich veröffentlicht. In Deutschland hatte der Film zunächst am 3. Januar 2000 seine Premiere auf VHS. Die DVD-Premiere folgte am 12. Februar 2008. In den Hauptrollen spielen Arnold Vosloo, Brad Dourif, Jillian McWhirter, Lindsey Crouse und Wilford Brimley.

Handlung
Sherry, eine Frau, wird nachts während des Schlafes von Aliens entführt. Am nächsten Morgen wachen sie und ihr Mann Craig auf, ohne etwas davon mitbekommen zu haben. Kurz darauf stellt sie eine Schwangerschaft fest. Craig, der von Beruf Arzt ist, bemerkt, dass das zu erwartende Kind nicht normal ist. Sie suchen den Professor und Psychologen Dr. Clavell auf, der sich mit Ufologie und paranormalen Aktivitäten beschäftigt. Dieser hypnotisiert Sherry und führt sie in die Nacht zurück, in der sie schwanger wurde. Sie entdecken, dass Sherry von Aliens vergewaltigt und geschwängert wurde. Daraufhin versucht ihr Mann Craig mit allen Mitteln das Ungeborene zu töten. Das Alien-Baby, welches bereits Besitz von Craigs Frau erlangt hat, setzt sich zur Wehr.

Hintergrund
Der Film wurde mit einem Budget von rund 2.500.000 Dollar produziert und wurde 1998 bei den Filmfestspielen in Cannes gezeigt.

Das Monster wurde von Screaming Mad George gestaltet.

Kritiken
"Horrorfilm, der seine bittere Geschichte konsequent durchbuchstabiert und weitgehend ohne grobe Schockeffekte auskommt. Zum Ende geht es allerdings etwas ekliger zu, auch wenn sich alles in erträglichen Grenzen hält.", so das Lexikon des internationalen Films. "Ein guter, grotesker Thriller", urteilte kurz Doug Pratt, während Video Watchdog den Film für "eine dunkle Satire über Oberschichtfantasien und -frustrationen" hält.

Auszeichnungen
Brian Yuzna bekam 1998 den International Fantasy Film Award in Porto, Portugal.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1998
Science-Fiction-Film
Horrorfilm
US-amerikanischer Film
Außerirdische im Film

Progeny – Höllenbrut


Lustige Blätter a fost un săptămânal satiric ilustrat din Berlin, fondat în 1886 și suspendat în 1944.

Istoric
Lustige Blätter înseamnă în limba română "foi amuzante"; subtitlul revistei era "schönstes buntes Witzblatt Deutschlands" ("cele mai frumoase benzi desenate colorate din Germania"). Scriitorul și jurnalistul Alexander Moszkowski (1851-1934) s-a asociat cu doi confrați, Julius Stettenheim (1831-1919) și Otto Eysler, tot editori și ei, iar toți trei au fondat la Hamburg în primele luni ale anului 1886 un supliment ilustrat; revista s-a mutat în 1887 la Berlin și a fost inclusă gratuit în Berliner Börsen-Courier, fiind tipărită într-un tiraj de  de exemplare. Stettenheim și Moszkowski lucraseră anterior la Berliner Wespen.

Potrivit lui Marie-Anne Matard-Bonucci, "ea este cea care a popularizat, în Germania, formatul mare și paginile cu titluri în culori". Revista l-a avut ca editor pe Otto Eysler și ca redactor-șef pe Alexander Moszkowski.

Alături de Simplicissimus, revista Lustige Blätter a fost, începând din anii 1896-1900, principala sursă de desene satirice din Germania, după cum au remarcat, la acel moment, mulți observatori francezi precum John Grand-Carteret, care a reprodus pentru cititorii săi imaginile apărute în Lustige Blätter.

Revista s-a adaptat politicii editoriale practicate în cel de-al Treilea Reich de a nu se publica caricaturi, chiar și amicale, ale liderilor naziști, concentrându-se astfel pe conducătorii țărilor străine și pe evrei.

Ilustratori
Printre numeroșii artiști care au contribuit la această revistă sunt de menționat Franz von Bayros, Lyonel Feininger, Ernst Heilemann, Fritz Koch-Gotha, Thomas Theodor Heine, Friedrich Heubner, Karl Holtz, Walter Trier, Brunon Gęstwicki, Lieselotte Friedlaender, Kurt Heiligenstaedt, Gino von Finetti, Ludwig Manzel, Ernst Heilemann, Paul Simmel, Georg Mühlen-Schulte, Julius Klinger, Franz Jüttner, Démétrios Galanis, Ernst Stern, Eduard Thöny, Brynolf Wennerberg, Theo Zasche și Heinrich Zille.

Note

Bibliografie
 Randall Bytwerk, Bending Spines: The Propagandas of Nazi Germany and the German Democratic Republic, East Lansing, Michigan State University Press, 2004.
 Évanghélia Stead et Hélène Védrine (s./dir.), L'Europe des revues (1880-1920). Estampes, photographies, illustrations, Paris, Presses de l'université Paris-Sorbonne, 2008,  .

Legături externe
  Funny Blätter, 1900 și 1914-1918, versiune digitizată pe site-ul Universității din Heidelberg

Reviste din Germania

Lustige Blätter


Natalya Radina (également appelée Natalya Radzina, ), née le  à Kobryn, est une journaliste biélorusse et rédactrice en chef du site d'information indépendant Charte 97, qui publie de nombreux articles critiques à l'égard de l'État biélorusse et du président biélorusse Alexandre Loukachenko.

Rédactrice en chef de Charte 97
À la suite de l'élection présidentielle contestée de   des manifestants de l'opposition manifestent, alléguant une fraude. Radina et le personnel de Charte 97 publient de nombreux articles documentant les arrestations et les blessures des manifestants par les forces de sécurité de l'État.

Répression
Le , le bureau de Charte 97 est perquisitionné par des agents du Comité de sécurité d'État de la République de Biélorussie (connu en russe sous le nom de « KGB »). Natalya Radina n'a que le temps de poster  sur le site avant d'être arrêtée et emmenée.

Natalya Radina est alors mise en examen pour , un délit passible d'une peine de quinze ans de prison. Amnesty International la qualifiée de prisonnière d'opinion et exige sa libération, de même que le Comité pour la protection des journalistes. Natalya Radina est libérée le  sous condition qu'elle déménage de la capitale de Minsk à sa ville natale de Kobryn. On lui ordonne de ne pas quitter Kobryn et de s'enregistrer tous les jours auprès de la police ; en outre, son passeport est confisqué et il lui est interdit de parler de son cas.

Incapable de travailler, Natalya Radina fuit la Biélorussie vers la Russie en . Elle passe quatre mois cachée à Moscou avant de recevoir l'asile de la Pologne et de s'y installer. Elle continue d'agir comme rédactrice en chef de Charte 97. Plus tard en 2011, elle obtient l'asile politique en Lituanie.

En , alors qu'elle vit en Pologne, Natalya Radina reçoit une menace de mort qu'elle attribue aux autorités biélorusses. Reporters sans frontières appelle les autorités polonaises à identifier l'origine de la menace et à assurer sa protection.

Récompenses
En , le Comité pour la protection des journalistes lui remet son Prix international de la liberté de la presse en reconnaissance de son « journalisme courageux ». Dans son discours d'acceptation, Natalya Radina blâme  pour la poursuite de la dictature de Loukachenko et appelle les gouvernements étrangers à se rappeler que .

Références

Opposition
Politique en Biélorussie
Lauréat du prix international de la liberté de la presse du Comité pour la protection des journalistes
Naissance en mai 1979
Naissance à Kobryn
Journaliste biélorusse du XXIe siècle
Prisonnier d'opinion reconnu par Amnesty International
Journaliste emprisonné

Natalya Radina


Emerson Ferreira da Rosa (d. 4 Nisan 1976, Pelotas), Brezilyalı eski futbolcudur.

Orta sahada oynayan Emerson, Brezilya millî futbol takımının 1998 ve 2006 Dünya Kupaları kadrosunda da yer aldı. 2006 Dünya Kupası sonrası millî takımı bıraktı. 1997-2006 yılları arası ter döktüğü ülkesi Brezilya millî takımı adına 73 maça çıkmış ve 6 gol kaydetmiştir.

1976 doğumlular
Brezilyalı futbolcular
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
Bayer 04 Leverkusen futbolcuları
AS Roma futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
Real Madrid CF futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Santos FC futbolcuları
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Bundesliga futbolcuları
Serie A futbolcuları
La Liga futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1999 Copa América futbolcuları
1999 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2001 Copa América futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
İtalya vatandaşlığına kabul edilenler
Yaşayan insanlar
Orta saha futbolcuları
İspanya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Série A (Brezilya) futbolcuları
Copa América kazanan futbolcular
Grêmio FBPA futbolcuları
Rio Grande do Sul doğumlular

Emerson (1976 doğumlu futbolcu)


Las células HEp-2  son un tipo particular de células de cultivo neoplásicas inmortalizadas que se utilizan en investigación científica y como sustrato en varios tests comerciales para anticuerpos antinucleares. El nombre es un acrónimo acuñado por el grupo de investigación original (Toolan et al.) que proviene de Human Epidermoid carcinoma strain #2, actualmente se utiliza también según la connotación Human Epithelioma.

Origen de la línea celular

Hasta hace relativamente poco tiempo se creía que células originales provenían de un tumor metastásico nodular de laringe; extirpado en el año 1952 de un paciente masculino de 57 años de edad que padecía cáncer de garganta. Las células quirúrgicamente removidas fueron posteriormente implantadas en ratas inmunosuprimidas por irradiación con rayos X y cortisona, para finalmente ser establecidas en cultivo celular.

Sin embargo investigaciones más recientes, demuestran que en realidad las células HEp2 contienen marcadores cromosómicos de HeLa, y que por lo tanto son una cepa derivada de esta línea celular, surgida posiblemente como producto de una contaminación cruzada durante las primeras etapas del cultivo. Dentro de estos estudios se ha establecido sobre la base de análisis de isoenzimas, marcadores cromosómicos HeLa, y huellas dactilares del ADN que pertenecen al linaje HeLa. Las células son positivas para queratina por la técnica de la inmunoperoxidasa, demostrando que se trata de un carcinoma epidermoide. Y se ha demostrado por medio de PCR que presentan secuencias de ADN pertenecientes al HPV, el virus responsable de la transformación maligna de las células HeLa originales.

Uso en diagnósticos inmunológicos

Hasta el día de hoy, la detección de autoanticuerpos por medio de células HEp2 sigue manteniendo un rol central. En casos en que se sospecha una enfermedad autoinmune, el ensayo sobre células HEp2 es el método de cribado recomendado, el cual además tiene una excelente relación beneficio/costo y permite un diagnóstico diferencial de alta calidad entre varias enfermedades autoinmunes. Cualquier resultado positivo, es seguido por lo general de una batería de determinaciones en etapas, las cuales, dependiendo de la reactividad que presenten los anticuerpos frente a HEp2, pueden incluir otras pruebas inmunológicas tales como ELISA para anticuerpos individuales, o pruebas de inmunoblot.

Los cultivos celulares, o los cortes histológicos de tejidos presentan a los antígenos relevantes en su ambiente natural, además de que permiten la determinación de múltiples anticuerpos simultáneamente con una alta sensibilidad. La detección de autoanticuerpos por medio de células HEp2 provee mucha más información que una simple señal, positiva o negativa. Muchos anticuerpos presentan patrones de fluorescencia característicos, (homogéneo, granular, nucleolar, punteado, citoplasmático) que permiten la diferenciación en varios grupos de autoanticuerpos. En especial para la determinación de anticuerpos antinucleares (ANA), las células HEp2 de cultivo proveen una mayor sensibilidad que los cortes histológicos de tejidos de mamíferos. Los diferentes patrones de fluorescencia son fácilmente discernibles en la monocapa de células HEp2, mientras que son difíciles de apreciar en los cortes de tejido de hígado y riñón de rata.

Ventajas y desventajas

Debido al gran número de antígenos presentados por un sustrato de células HEp2, la determinación resulta altamente sensible, pero por la misma razón, la especificidad es limitada. Los test AAN en células HEp2 son frecuentemente positivos en pacientes que no padecen una enfermedad autoinmune. Se han encontrado títulos de AANs elevados en aproximadamente el 13% de individuos sanos. En estos individuos, los títulos tienden a ser bajos (<1:80 en el 87% del grupo control). En contraste la mayor parte de los que padecen una enfermedad autoinmune exhiben títulos de ANAs elevados (≥ 1:80). En su mayor parte los individuos no autoinmunes presentan una patrón de fluorescencia moteado fino sin tinción de los cromosomas. Los patrones específicos (homogéneo, centrómero, células en división) sólo aparecieron en el 4% de los individuos sanos.

Los ensayos de inmunofluorescencia permiten un diagnóstico de alta calidad y buena relación beneficio/costo en enfermedades autoinmunes. Sin embargo, este método carece de posibilidades de estandarización y resulta altamente dependiente de la cualificación del observador. Por lo que los hallazgos positivos deben ser subsecuentemente evaluados por otros test inmunológicos, tales como ELISA o inmunoblot, en un enfoque diagnóstico por etapas.

Los ensayos de cribado para AAN por IFI son laboriosos, lentos y subjetivos. Se han hecho muchos intentos para encontrar una solución sustentable, se han hecho estudios que indican que un ELISA para la detección de ANAs clínicamente significativos puede ser una alternativa al IFI, sin embargo todavía hay algunos anticuerpos que solo pueden ser detectados por IFI.

El reemplazo de los métodos de inmunofluorescencia estándar por otros métodos aún continúa en investigación, sin embargo la frecuencia de ANAs detectados por estos métodos continúa siendo menor a los que se consiguen por IFI, en especial en pacientes de ascendencia europea con LES. La detección de ANAs por IFI en sustratos de células HEp2 es superior a los ensayos automatizados y continúa siendo la técnica estándar para la detección de ANA.

Sustrato ideal

Un sustrato ideal de células HEp2 debe cumplir ciertos estándares:

 Los núcleos celulares deberían ser grandes y de tamaño y forma regulares.
 La distribución de células no debería ser ni demasiado densa, ni demasiado dispersa, el número óptimo debería estar entre 70 y 100 células por campo a un aumento de 400, menos de 50 o más de 110 no es adecuado.
 Es necesario que tengan citoplasmas amplios, donde puedan distinguirse claramente diferentes patrones citoplasmáticos y donde el núcleo se encuentre claramente delimitado.
 Debe poseer un número considerable de células en diferentes fases del ciclo celular.
 Debe permitir ver un número limitado de cromosomas (<10) con claridad. De dos a seis cromosomas en los cuales de uno a tres se encuentren en metafasse es lo óptimo.
 Debe tener una fluorescencia de fondo mínima.

Etimología

El nombre de estas células deriva del comportamiento que presentan en cultivo, similar a un carcinoma epidermoide, y al número de cepa, en este caso la #2, al que pertenecían en el estudio de Toolan en el cual supuestamente se estableció esta línea celular.

Referencias

Ligazóns externas
Entrada de Cellosaurus para HEp-2

Autoanticuerpos
HEp-2

Células HEp-2


I. Bayezid veya Yıldırım Bayezid (Osmalıca: بايزيد اول) (1360, Edirne – 8 Mart 1403, Akşehir), dördüncü Osmanlı padişahı. 1389'dan 1402 yılına kadar hükümdarlık yapmıştır. Babası Sultan I. Murad, annesi ise Gülçiçek Hatun'dur.

Padişahlık öncesi yaşamı
Babası Sultan I. Murad, annesi Rum asıllı olan Gülçiçek Hatun'du. Adı babaannesinin babası Türkmenlerin Şeyh Edebali diye andığı Ebâ Yezîd'in adından gelir. Küçük yaştan itibaren zamanın seçkin âlimlerinden genel İslam eğitimi ve değerli kumandanlardan askerlik, sevk ve idare dersleri aldı. Osmanlı tarihlerinde kendisinden ilk olarak söz edilmesi, 1381'de Germiyanoğulları Beyi Süleyman Şah'ın kızı Devlet Sultan/Hatun'la evlenişi nedeniyledir. Bu evlilik babası I. Murat'ın Germiyan topraklarının neredeyse tamamını "gelin çeyizi" olarak sınırlarına katmak politikasının sonucuydu. 1381 yılında evlenişinin takip eden yıllarda devlet idaresinde yetişmesi için Sultanönü, Eskişehir ve sonra Germiyan ili Kütahya sancakları beyliğine atandı. Sancaklarının askeriyle Anadolu ve Rumeli yakalarında savaşlarda babasının safında yer aldı. 1385'te kardeşi Şehzade Savcı Bey'in, Bizans veliahdı Andronikos Paleologos ile birlikte hareket ederek ayaklanmasının bastırılışı ve Şehzade Savcı'nın gözlerine mil çekilmesi sonucu öldürülmesi olayları ile de Osmanlı tarihlerinde bahsi geçmektedir. 1389'da Sırpların çoğunluğunu oluşturduğu Haçlı ordusu ile yapılan Birinci Kosova Muharebesi'ne katıldı. Osmanlı ordusunun sağ kanadının komutanlığını yaptı; savaşta büyük kahramanlık gösterdi ve savaşın Osmanlılar tarafından kazanılmasında komutası altında bulunan Osmanlı sağ kanadının Sırplara bir karşı taarruz ile Sırp ordusunu çökertmesi çok önemli katkı sağladı. Babası Sultan Murad, bu savaş sonunda bir Sırp soylusu olan Milos Obilic tarafından öldürülünce, devlet ileri gelenlerinin müşterek kararı ile Osmanlı tahtına geçti.

Saltanatı

Yakup Bey'in öldürülmesi

I. Bayezid, I. Kosova Muharebesi'nin son saatlerinde babasının suikasta uğrayıp öldürülmesi üzerine, öldürülen Sırp prensi Lazar Hrebeljanović'ın eşi Milica ve küçük oğlu Stefan Lazarevic savaş alanından çağrılarak kendisine biat ettirildi. Bu biat töreni biter bitmez kaçan düşman askerlerinin peşinde olan kardeşi Yakup Çelebi çağırtılarak çadırda boğduruldu. Böylece Bayezid, tahtın tek varisi konumuna ulaştı. Zamanının tarihçisi Âşıkpaşazâde, Yâkub'un öldürülmesi o gece askeri iztiraba düşürdü demektedir.

Rumeli sorunları ve seferleri
1389'da ilk olarak I. Bayezid, Anadolu işlerini bir köşeye koyup Rumeli sorunları ile ilgilendi. Sırbistan işlerini yoluna koymak için çaba verdi. Kosova Savaşı'nda öldürülen Sırp Kralı Lazar'ın ardılı olan İstvan Lazaroviç'le yeni bir anlaşma yapılarak Sırplar için yıllık vergi ödenmesi tayin edildi ve yeni kralın kız kardeşi Mara Despina'nın I. Bayezid ile evlenmesi için anlaşma yapıldı. Yeni bir Hristiyan ittifakını önlemek amacıyla Vidin, Eflak ve Bosna yörelerine Paşa Yiğit, Hoca Firuz ve diğer akıncı beyleri komutasında akıncı birlikleri sevk edildi. Yoğun bir Türkmen grubunun Üsküp ve civarına yerleştirilmesi sağlandı. Padişah kışı Edirne'de geçirdi. Edirne'nin imar edilmesi için uğraştı. Hükümdarlığını kutlamaya gelen elçileri kabul etti. Venedik Cumhuriyeti elçisi Francesko Kuirini'ye Venedik ticari kolonilerine tanınan imtiyazların devam etmesi için güvence sağlandı.

1391 ilkbaharında Anadolu'da Kastamonu seferi yapmaktayken Eflak Voyvodası Mirce, Tuna Nehri'ni geçip Karinabad'a kadar ilerledi. Bunun üzerine I. Bayezid hızla Rumeli'ye Mirce üzerine yöneldi. Arkus Ovası Muharebesi'nde Mirce komutasındaki Eflak ordusuna karşı çıktı. Savaşı Osmanlı ordusu kazanıp Eflak Voyvodası Mirce esir alındı. Mirce ile yapılan anlaşmaya göre Mirce çok yüksek bir kurtuluş akçesi ödemek zorunda kalıp ülkesine dönebildi. Eflak Voyvodalığı da Osmanlı Devleti'ne bağımlı bir vasal devlet statüsüne girdi.

1393'te de I. Bayezid Anadolu'da Amasya ve civarında iken Macarların saldırıları üzerine Rumeli'ye döndü. Bulgarların başkenti olan Tırnova'yı ele geçirdi. Macar-Bulgar karışık orduları işgaline uğrayan Tuna boyu kaleleri olan Silistre, Niğbolu ve Vidin'i tekrar Osmanlı egemenliğine aldı. Niğbolu kalesine kapanmış Bulgar Kralı Şişman ve oğlu Aleksander kısa bir kuşatma sonunda bu kalede I. Bayezid eline esir düştüler.

1394'te Selanik ve Yenişehir'i (Mora Yarımadası) alan Osmanlı orduları, Teselya ve Arnavutluk'a kadar ilerlediler.

1395'te Bizans imparatoru ve prenslerinin Serez'de görüşmeleri başarısız kalınca I. Bayezid komutasında Osmanlı ordusu güneye Yunanistan üzerine hücuma geçip Tırhala, Domacia, Patras ve Farsala şehirlerini eline geçirdi. Sonra tarihî Termopylae Geçidi'nden geçerek Atika Yarımadası bölgesine girdi. Yunanistan'daki başarısından sonra I. Bayezid yine o yaz sonu Anadolu'ya Kastamonu'ya yöneldi.

23 Eylül 1396 tarihinde Rumeli'de ilerlemekte olan Haçlı Ordusu'nu Niğbolu Muharebesi ile mağlubiyete uğrattı. Haçlı Ordusu tamamen dağıldı.

1397'de Balkanlardaki akıncı grupları Evrenos Bey, Murtaza Bey ve Yakup Paşa komutalarında Venedik'e bağlı olan Koron ve Modon kaleleri ile Mora'ya akınlar tertip ettiler. Bu akınlar yıldırma ve yağma toplama hedefliydi; bu kaleler ve arazileri fethetmeleri ve arazilerine yeni Türkmen aileleri yerleştirilmeleri ön görülmemekteydi. Tam aksine Rumeli'nin bu yörelerinin bazı yerlerinde bulunan halk toplu olarak Anadolu'ya göç ettirilmişti.

Anadolu sorunları ve seferleri
1389'da I. Bayezid'e yönelik daha büyük bir tepki Anadolu Türkmen beyliklerinden gelmişti. Sözde Yakup Çelebi'nin öcünü almak üzere, Germiyanlı, Aydınlı, Saruhanlı, Menteşeli, Hamitli beylikleri ve hatta Sivas Hükümdarı Kadı Burhaneddin eyleme geçmişlerdi. Amaçları giderek büyüyen Osmanlı devletinin gücünü kırmak ve kaybettikleri topraklar varsa bunları geri almaktı.

1390 baharında I. Bayezid yanına vasal devletlerden katkılar olarak Sırp Kralı İstvan Lazaroviç ile Bizans İmparatorunun oğlu ve veliahtı Manuil'i alarak olağanüstü başarılar sağlayan bir Anadolu seferi gerçekleştirdi. Hızla hareket ederek Aydınoğulları, Saruhanoğulları, Germiyanoğulları, Menteşeoğulları ve Hamitoğulları beyliklerini ortadan kaldırdı. Saruhan beyleri Hızırşah ve Orhan Bey'in Bursa'da, Germiyanlı Yakup Bey'in İpsala'da ve Aydınlı İsa Bey'in ise Tire'de oturmaları emredildi. Antalya'ya kadar indi. Bu arada Bizans'in elinde bulunan Anadolu içinde dört tarafı Osmanlı arazisi ile çevrili bir enklav şeklindeki Filedelfiya (şimdiki Alaşehir) kalesini vasalı olan Manuil'e zaptettirdi. O yıl sonbaharda Karamanoğlu Alâeddin Bey, Candaroğulları BeyiSüleyman ve Sivas Hükümdarı Kadı Burhaneddin arasındaki ittifakı yıkmak için Konya'yı kuşattı. Yıldırım'ın eniştesi olan Karamanoğlu Alâeddin Bey barış imzalayarak Çarşamba Suyu'na kadar topraklarını Osmanlılara bırakmak zorunda kaldı.

1391-92 kışını Bursa'da geçiren I. Bayezid 1392 baharında Kastamonu üzerine yürüyerek, Candaroğlu topraklarını ele geçirdi. Kadı Burhaneddin üzerine gönderilen öncü Osmanlı birlikleri önce Osmancık Kalesi'ni aldılar. Fakat Kadı Burhaneddin ordularına karşı yapılan Kırkdilim Muharebesi'nde yenilip bu ordunun komutanı olan, I. Bayezid'in büyük oğlu Şehzade Ertuğrul Çelebi bu savaşta şehit düştü. Kadı Burhaneddin'in Moğol asıllı akıncıları Anadolu Osmanlı topraklarına yayıldı. I. Bayezid ise Macar ordularının Rumeli'de yaptıkları hücumları önlemek amacıyla Rumeli'ye dönmek zorunda kaldı.

1393 baharında Anadolu büyük bir savaş ortamı hâlini alıp I. Bayezid müttefikleri ile Kadı Burhaneddin müttefikleri arasında yer yer patlak veren savaşlara sahne oldu. Anadolu'da sefere çıkan I. Bayezid bu defa Amasya ve yöresine yöneldi. I. Bayezid'in yerel müttefiki Niksar merkezli Canik bölgesi yerleşikli Taceddinoğullarıydı. Bunun sefer sonucunda Amasya, Merzifon, Turhal ve Tokat kaleleri Osmanlılar eline geçmiştir.

I. Bayezid bu stratejik önemi çok büyük sınır bölgesini yeni bir Osmanlı eyaleti olarak organize etmiş ve eyalet valiliğine oğlu Mehmet Çelebi'yi atamıştır. O yıl yazı da I. Bayezid Rumeli'ye dönüp Bulgar ve Macarların Tuna kalelerini işgali sorunu ile uğraşmak zorunda kaldı.

1394'te Timur, Dicle'yi geçip Anadolu'ya girmişti. Anadolu'da ve Suriye'de yerel egemenliğini yitirmiş veya yitirme tehlikesi altında olduğu görünen beyler, Timur'a yanaştılar. Buna karşılık I. Bayezid güney Anadolu'da egemenlik gösteren Mısır merkezli Memlûklülerle dostane ilişki kurmak niyetiyle Mısır'a bir elçi gönderdi.

1395'te Rumeli'de Yunanistan üzerine bir seferden sonra, o yazın da yine ivedilikle Anadolu'ya döndü ve Candaroğullarına bağlı Sinop Kalesi'ni kuşattı. Candaroğlu İsfendiyar Bey bir barış teklif etti ve kendisi anlaşma ile bir bağımlı vasal devlet statüsüne girdi. I. Bayezid kışı Bursa'da geçirdi.

1396'da en önemli olay Niğbolu Muharebesi oldu. Büyük bir Haçlı ordusuna karşı çok önemli bir zafer kazanan I. Bayezid bu savaştan büyük ganimetle kışı geçirmek için Anadolu'daki Bursa başkentine döndü. Savaş ganimetlerini Bursa'nın imarına sarf etmeye başladı. Bursa Ulu Camii bu ganimetlerin kullanıldığı eserlerin başında gelir. Ayrıca Bursa'da bir hastane, bir darûlhayr, Ebu İshakane ve iki medrese de yaptırılmıştır.

1397'de I. Bayezid'in eniştesi olan Karamanoğulları Beyi Alâeddin Bey, Oğuz boyları Türkmenlerinden büyük bir ordu oluşturmuştu ve 1390'da Osmanlılara kaybetmiş olduğu arazileri almaya hazırlanmaktaydı. I. Bayezid İstanbul kuşatmasını bırakarak bir ordu ile Karamanoğulları karşına gitti. Karamanlılar ve Osmanlılar arasında yapılan Akçay Ovası Savaşı I. Bayezid'in kesin galibiyeti ile bitti. Karamanoğlu Ahmet Bey savaş meydanından kaçıp Konya Kalesi'ne sığındı. I. Bayezid tarafından kısa bir kuşatmayla alınan Konya'da Alâeddin Bey yakalanıp idam ettirildi. Osmanlılar Karaman (Larende) Kalesi'ni de aldılar. I. Bayezid, Karamanlı Alâeddin Bey'in karısı olan kız kardeşi Nefise Melek Hatun'u ve yeğenleri Mehmed ve Bengi Ali'yi Bursa'ya gönderdi.

1398'de ilkbaharda I. Bayezid, Samsun ve çevresinden oluşan Canik yöresine bir sefer yaptı. Bu yörede bulunan küçük beylerin egemenliklerine son verdi ve yaz başında tekrar Bursa'ya geri döndü. Fakat o yaz başında Kadı Burhaneddin, Akkoyunlu Hükümdarı Kara Yülük Osman Bey ile savaşa girişmiş; bu savaşı kaybedip esir düşüp Akkoyunlular tarafından öldürülmüştü. Kadı Burhaneddin'in ümerası I. Bayezid'e çağrı gönderip bu devlet arazilerinin Osmanlıların eline geçmesini istediler. Bu nedenle 1398 yaz sonu I. Bayezid yeni bir Anadolu seferine çıkmak zorunda kaldı. Bu sefer de Kırşehir'den Sivas'a kadar uzanan bir büyük yöreyi Osmanlı sınırlarına katıp yine Bursa'ya geri döndü.

1399'da ise tekrar bir Anadolu seferi düzenleyen I. Bayezid bu sefer Mısırlı Memlûk Devleti elinde bulunan güney ve güneydoğu Anadolu yörelerine yürüdü. Bu suretle Memlûklülerle yıllar süren barışı sağlayan karşılıklı anlaşmalar ihlal edilmiş olmaktaydı. Fakat I. Bayezid, Mısır Memlûk Sultanı Berkuk'un ölmesi nedeniyle Osmanlılar ve Memlûklüler arasındaki anlaşmanın da yürürlüğü kalmadığı tezini ortaya atıp bu mütecaviz olan askerî harekâtını savunmaya çalıştı. Mısır'ın sınır kaleleri olan Malatya, Darende ve Divriği kalelerini eline geçirdi. Dulkadiroğulları topraklarına girdi.

O yıl Uygur asıllı Erzincan Emiri Mutahharten'in teşviki ile Timur bir öncü Anadolu seferi yaptı. Yörelerini Osmanlılara yitirmiş olan Anadolu beyleri de Mutahharren vasıtasıyla Timur'a sığınmışlardı. Buna karşılık Karakoyunlu Kara Yusuf Bey ve Sultan Ahmed Jelayir, Osmanlılara sığınmıştı.

1400'ün ilk aylarında I. Bayezid yine İstanbul kuşatması ile ilgiliyken Timur'un Sivas'ı aldığı, Kayseri yakınlarında bir Osmanlı Anadolu eyaletleri ordusunu mağlup edip dağıttığı ve Malatya'ya inip bu kaleyi ele geçirdiği haberlerini aldı. Ağustos'ta İstanbul kuşatmasından ayrılmakla beraber, I. Bayezid o yıl Anadolu'ya sefer yapmadı.

1401'de ise Timur'un Bağdat'a yöneldiği haberi geldi. I. Bayezid o yaz Erzincan Emiri Mutahharten üzerine bir sefer başlattı. Osmanlılar ve Timur arasında sıkışan Mutahharren Osmanlılara bağlılığını sundu. Ancak Timur'un Sivas'ı almasına yardımcı olduğunu bilen ve ona güvenmeyen I. Bayezid, Erzincan'ı ve Kemah'ı ele geçirerek Erzincanlılar'ın isteği üzerine Mutahharten'in, kendisine bağlı olmak kaydıyla hükümdarlığını tanıdı. Buna rağmen Mutahharten, Timur ile olan ilişkisini sürdürmüş ve I. Bayezid'in eline geçmiş Kemah Kalesi'ni geri almak için destek sağlama girişiminde bulunmuştu.

Timur o yıl Karabağ'da kışlağa çekilmişti. Timur diğer Anadolu beyliklerinin de yasal hükümdarlarına geri verilmesini I. Bayezid'den istiyordu. O yıl iki hükümdar arasında birbirini tahrik etmek için karşılıklı hakaretlerle dolu bir mektup diplomasisi başladı. Timur bir taraftan Fransa, Cenova ve Bizans ile ilişkilere başlamıştı; diğer taraftan da I. Bayezid'e gönderdiği mektuplarla sözde uzlaşmacı bir yaklaşımla I. Bayezid'i çileden çıkaracak isteklerde bulunmaktaydı. I. Bayezid Mısır Memlûklüleri ile dayanışma için diplomatik girişimlerde bulunduysa da bunda başarı sağlanmadı.

1402'de Timur büyük bir ordu ile Anadolu seferi başlattı. O yıl baharında Kemah Kalesi'ni kuşatıp aldı ve Sivas üzerine yürüdü. I. Bayezid ise ordusu ile Tokat'a gelmiş ve orada ordugâh kurmuştu. Her iki taraf da bu yörede savaşa razı olmayarak biri kuzeyden diğeri güneyden Kızılırmak'ı takip ederek Ankara'ya geldiler. Burada 22 Temmuz1402'de Ankara Savaşı başladı. Timur Ankara Savaşın'da büyük başarı kazandı.

Yıldırım Bayezid yıldan yıla askerî sefere geçerek Anadolu Türk siyasi birliğini kuran ilk Osmanlı hükümdarı oldu. Bu faaliyetleri üzerine Yıldırım Bayezid, Abbasi halifesinden Sultan-ı İklim-i Rum (Anadolu ülkesi sultanı) unvanını aldı. Bu da bir anlamda Bayezid'in icraatını meşrulaştırıyordu.

Bizans sorunları ve İstanbul kuşatması

I. Bayezid padişahlığının ilk yılı olan 1389'da Bizans İmparatorluğu'ndaki saltanat çekişmesi sorunlarına da önem verdi. V. İoannis tahtta bulunuyordu; ama yeğeni VII. İoannis Kosova Savaşı sırasında Ceneviz'de bulunup amcası aleyhine bir darbe hazırlamaktaydı. I. Bayezid'in de yardımını sağlayıp 11 Nisan 1390'da Yıldırım'ın sağladığı bir Türk birliği desteği ile amcası V. İoannis'i ikinci defa tahttan indirmeyi başardı. Fakat VII. İoannis şimdiki Yedikule yerinde olan Altın Kapı hisarında kendini savunmaya başladı ve oğlu Manuil'i Midilli adasından çağırdı. Midilli'den Rodos Sen Jan Şövalyeleri gemileri ile gelen Manuil ve babası 3 hafta süren bir şehir iç savaşı sonunda tekrar V. İoannis'i Bizans İmparatorluğu tahtına getirdiler. Destek verdiği kişinin tahttan indirilmesinden hoşlanmayan I. Bayezid ise Osmanlılara yıllık tazminat ve askerî yardım sağlamakla yükümlü olan bir vasal devlet olan Bizans'tan 1390'da çıktığı Anadolu seferi için yardım istedi ve Manuil, Yıldırım'ın Anadolu seferine katılmak zorunda kaldı.

1390'da Bizans İmparatoru V. İoannis, Bayezid'in Anadolu'da olmasından yararlanarak İstanbul şehri surlarının şimdi Yedikule içinde kalan tören kapısı olan Altın Kapı civarını, şehrin içinde ve etrafında bulunan, kullanılmayan ve yıkık kiliselerden alınan taşlar ve mermerlerle pekiştirmişti. Bu projeye kızan I. Bayezid bu yeni yapıları yıkmasını ve bu yıkım yapılmazsa iki devlet arasında savaş başlayacağını ve Yıldırım'ın yanında bulunan İmparator'un oğlu ve varisi Manuil'in gözlerinin kör edileceğini söyleyerek tehdit etti. Çaresiz kalan V. İoannis, Sultan'ın bu isteklerini yerine getirmek zorunda kaldı ve bu yeni sur tamirlerini yıktırdı. Bunu çok utandırıcı bulan V. İoannis bu nedenle sinir buhranları geçirdi; 16 Şubat 1391'de öldü ve yerine oğlu II. Manuil geçti.

II. Manuil, Yıldırım'ın şehirde bir Türk mahallesi kurulması, bir cami yapılması ve yıllık verginin artırılması isteklerini kabul etmeyince Yıldırım (aralıklı olarak 1391 ile 1400 dönemlerinde) İstanbul'u karadan kuşatıp kara ablukası uygulamaya başladı.

1391'de İstanbul, karadan ve denizden kuşatıldı. Bizans'a gözdağı vermek için yapılan ve 7 ay süren kuşatma sonunda Bizanslılardan bazı imtiyazlar elde edildi.

1395'te Yıldırım Bayezid, uzun süre abluka altında tuttuğu İstanbul'u ikinci kez kuşattı. Kış mevsiminin yaklaşması üzerine kuşatmaya son verildi.

1396'da Yıldırım Bayezid, İstanbul'u üçüncü kez kuşattı, ancak sonuç alamadı.

1400'de Bizans imparatorunun Avrupa ülkelerini yeni bir haçlı seferi için örgütlemeye çalışması üzerine Yıldırım Bayezid, İstanbul'u dördüncü kez kuşattı. Timur'un Anadolu'ya girmesi üzerine kuşatma kaldırıldı.

Niğbolu Muharebesi
Yıldırım Bayezid'in 1395'te İstanbul'u ikinci defa kuşatmaktayken yeni bir Haçlı ordusu hakkında haberi oldu. Osmanlı istihbaratı iyi çalışmıştı. Esasen İstanbul Boğazı'ndan geçen ve Haçlı donanmasına iştirak edecek olan gemiler görülmekteydi. Ayrıca Bizans İmparatoru II. Manuil'in Macar kralına gönderdiği, Yıldırım'ın Haçlı ordusundan haberdar olduğuna dair mesaj da Osmanlıların eline geçmişti. Haçlı ordusu Buda'ya eriştiği zaman Yıldırım, İstanbul kuşatmasını çoktan bırakmış bulunuyordu. Gazi Evrenos Bey komutasındaki akıncılar hemen ilerlemişler ve Osmanlı ordusunun güzergâhı için keşif yapmaya başlamışlardı. Bayezid İstanbul'un ablukası için az sayıda birliği geri bıraktı ve bu yüzden Bizanslılar donanmalarını Tuna'ya gönderemediler.

Yıldırım Bayezid, Rumeli eyaleti ordularının düşmana hücum etmemesini ve Osmanlı ordusunun Edirne ve Filibe arasında toplanması emrini vermişti. Tecrübeli Sadrazam Kara Timurtaş Paşa tarafından organize edilen Rumeli ve Anadolu eyalet orduları büyük bir hızla burada toplanmaya başladılar ve Meriç kıyısına hemen hasıl oldular. Vasal devletlerden de önemli katkı sağlayanlar oldu. Özellikle Sırplar Stefan Lazarević komutasında Filibe'ye geldi ve ana Osmanlı ordusu ile Sıpka Geçidi güneyinde birleşti. Ana Osmanlı ordusu ise toplanma mevkiinden Ağustos sonunda hızla yola çıkıp 20 Eylül'de Sıpka Geçidi'nden geçip 21-22 Eylül'de Tırnova'ya vardı. Burada ilk defa bir Haçlı keşif birliği ile karşılaştılar. Osmanlı keşif birlikleri ise Niğbolu'ya yetişip Haçlı ordularının kale önünde ordugâhta olduğunu gördü. 24 Eylül'de Yıldırım Bayezid ve ana Osmanlı ordusu Niğbolu'nun birkaç kilometre güneyine geldi ve Yıldırım'ın otağı burada bir tepe üzerine kuruldu.

Yıldırım Bayezid, Edirne'den Tuna Nehri kıyısında bulunan Niğbolu Kalesi'ne 24 saat gibi kısa bir sürede ordusuyla beraber ulaştı. Adına yaraşır bir süratle gelen Sultan Yıldırım Bayezid, Divanı toplayarak durum değerlendirmesi yaptı. 25 Eylül 1396 günü kendinden aşırı emin Haçlı birlikleri Osmanlı süvarilerinin amansız akını karşısında bozguna uğramış âdeta bir baskın yemişlerdir.

Savaşın başlarında tepeden tırnağa zırhlı seçkin Hospitalier Şövalyeleri Osmanlıların öncü birliklerine kayıplar verdirmiş, onları kovalamak için ilerledikçe Türk askerlerinin daha önceden yerlere sapladıkları kazıkların olduğu bölgeye gelmişler ve atlarla ilerlemenin mümkün olmadığını görünce atlarından inmişlerdir.

Haçlı ordusunun, geçtiği yerde Müslümanları ve hatta Ortodoksları katlettiğini öğrenen Yıldırım Bayezid çok öfkelendi. Soylular bir kenara ayrıldıktan sonra yere bir kazık çakıldı ve boyu bu kazıktan uzun olan tüm diğer esirler idam edildi. Niğbolu Savaşı, Osmanlı'nın ilk zamanlarında esirlerin öldürüldüğü tek savaştır. Ancak çocuk yaştaki Haçlı askerlerinin canı bağışlandı ve onlar da Müslüman olarak yetiştirilmek üzere Türk ailelerine gönderildi.

Timur ve Ankara Muharebesi

I. Bayezid'in 1398'de Karaman ve 1399'da Dulkadirli topraklarına girmesinden sonra topraklarını kaybeden Anadolu beyleri bu sırada Hindistan seferinden dönen Timur'a sığınarak onu Osmanlı sultanına karşı kışkırttılar. Bu arada Timur'dan kaçan Karakoyunlu ve Celayirli beyleri de I. Bayezid'i Timur'a karşı tahrik ediyorlardı. Bu kışkırtmalar bir yana, Osmanlı için büyük bir tehdit oluşturan Timur ordusu Anadolu'ya ilerlemeye başlamıştı. Timur'un Osmanlılara ait Sivas'ı alması, Osmanlı ve Timur'un ordularının Ankara'da karşı karşıya gelmesi sonucunu doğurdu.

I. Bayezid Çubuk Ovası'nda, Timur'un ordusunu konaklarken buldu, bunun üzerine tüm vezirleri, paşaları ve oğulları hemen saldırmayı önermesine rağmen, mertlik üzere Timur'a toparlanma fırsatı verdi ve konakladı. Daha önce Timur ile anlaşmış olan Menteşeoğulları, Germiyanoğulları, Saruhanoğulları beyleri ve kuvvetleri, ihanet ederek karşı tarafa geçtiler. I. Bayezid'in vezirleri de büyük oğlu Emir Süleyman'ı, Osmanlı Devleti'nin devamı için savaş alanından kaçırdılar. Bu olayı gören Mehmet Çelebi ve Mustafa Çelebi de savaş alanını taht mücadelesi için terk etti. Osmanlı ordusunda yer alan Kara Tatarlar da Timur saflarına geçti. Daha savaşmadan yaşanılan bu bozguna rağmen I. Beyazıt elinde kalan en sadık 10 bin kişilik askeriyle saldırdı. Timur-Tatar ordusuna müthiş zararlar verdirdi. Ordusundan kaçanları savaş alanına geri getirebilmek için, merkezinde bulunduğu kuvvetinin, yanındaki paşalarının "Çıkmayınız akşama kadar dayanırız, gece olunca da geri çekiliriz" uyarılarına rağmen çıktı ve Tatar askerlerine yakalandı, esir düştü (28 Temmuz 1402).

Sonuçları:

 Anadolu'daki Türk siyasal birliği bozuldu.
 Beylikler Dönemi yeniden başladı.
 İstanbul'un Fethi gecikti.

Ölüm

Timur'un fetihnamesine göre Ankara Savaşı'nın bitiminde Bayezid bir gürz darbesiyle atından düşürülüp yakalanmış ve "Ben Sultan Bayezid'im. Beni sağ olarak hükümdarınıza götürünüz" demesi üzerine elleri bağlı olarak Timur'un çadırına götürülmüştür. Timur tarafından şahsen Bayezid'in iyi karşılandığı belirtilmiştir. Yıldırım'ın oğulları Mustafa Çelebi ve Musa Çelebi de aynı savaşta tutsak düşmüşlerdir. Timur ve tümenleri Bursa ve İznik'i ve sonra İzmir'i ele geçirmişler; talan edip yakıp yıkmışlardır. Timur bu seferlerinde ve Anadolu'da bulunduğu sıralarda Bayezid'i devamlı olarak yakınında tutup ayrılmasına izin vermemiştir. Bayezid'i kaçırmak için birkaç girişim ortaya çıkartılınca Bayezid ve eşi Sırp Prensesi Olivera (veya Maria Despina) ile birlikte tutsak alarak demir kafeste tutuldukları da söylenmiştir.

Yıldırım Bayezid 8 Mart 1403'te 43 yaşındayken Akşehir'de nedeni  hâlâ bilinmeyen gizemli bir şekilde ölmüştür.  Dönemin Timur vakanuvisleri hastalanarak öldüğü belirtse de Timur vakanuvislerinin bu konuda esas alınamayacağı açıktır. Bu olayları Bayezidin ölümüne kadar yanında bulunmuş olan Koca Naib isimli bir solağından aktardığını belirten Aşıkpaşazade, Bayezidin intihar ettiğini belirtir. Bunun yanında bu konu üzerine çalışma yapan Ord. Prof. Fuad Köprülü, Yıldırım Bayezid Han'ın kesin suretle intihar etmiş olduğunu belirtir. Bunun yanında birçok önemli tarihçimiz intiharı kabul eder.

Yıldırım naaşı geçici olarak Akşehir'de Seyyid Mahmud Hayrani'nin türbesine defnedilmiştir. Ancak Semerkand'a dönerken Timur'a kendisini beğendirmiş olan Musa Çelebi'ye babası Yıldırım'ın naaşını alıp Bursa'ya birlikte götürmesi buyruğu verilmiştir. Bazı kaynaklara göre cenaze Musa Çelebi tarafından Bursa'ya getirilmiş ve Yıldırım Camii yanındaki türbesine gömülmüştür. Diğer kaynaklar ise Musa Çelebi'nin babasının naaşını mumyalanmış olarak Germiyanoğlu Yakup Bey'e Kütahya'ya getirdiğini; burada naaşın saklandığını ve 1404'te Çelebi Mehmed tarafından Bursa'ya getirilerek türbesine gömüldüğü yazılıdır.

Yıldırım lakabı

I. Bayezid, yuvarlak yüzlü, beyaz tenli, koç burunlu, ela gözlü, kumral saçlı, sık sakallı ve geniş omuzluydu.

"Yıldırım" lakabını nasıl edindiği konusunda çeşitli rivayetler vardır:
 Bunlardan en yaygın olanı Niğbolu Savaşı nedeniyle savaş meydanına hiç beklenmeyecek bir süratle ulaştığı için aldığıdır. Haçlılarca kuşatılan kalenin komutanı Doğan Bey'e gecenin karanlığında, kale duvarlarına kadar gelerek gerekli talimatları verecek kadar gözüpek bir komutan olduğu, savaşlarda askerinin önünde savaştığı ve askerlerinin yetişmekte zorluk çektiği tarih kitaplarında sıkça yer almıştır.
 Bir başka rivayet de bu lakabı daha padişah olmadan babası I. Murad'ın yaptığı I. Kosova Savaşı'nda, Türk ordusunun zor duruma düştüğü anda, düşman ordusunu bir kanattan diğer kanada kadar yararak geçmiş olmasına bağlamaktadır.
 Tarihçi Joseph von Hammer-Purgstall ise bu lakabın Bayezid'in kardeşi şehzade Yakup Bey'i öldürtmesinden kaynaklandığını belirtmektedir.
 İsmail Hakkı Uzunçarşılı'nın Büyük Osmanlı Tarihi adıyla toplanan çalışmasında, yıldırım lakabının kökeni olarak 1386'da (veya 87'de) Karamanoğlu'na karşı Konya Ovası'nda yapılan savaş gösterilir. Bu savaşta Şehzade Bayezid, sol kanattaki sipahilere komuta etmiş ve süratiyle dikkat çekmişti.
 17. yüzyıl Osmanlı tarihçilerinden Bostanzade Yahya Efendi, Tarih-i Saf (Tuhefetu'l-ahbâb) adlı eserinde ise öfkeli ve kibirli olduğu için yıldırıma benzetildiğini yazmaktadır.
 Osmanlı sultanları biyografilerini yazan Necdet Sakaoğlu'na göre Yıldırım olasılıkla öz Türkçe adıdır.
 Müneccimbaşı Ahmed Dede'nin (1631-1702) yazdığı "Müneccimbaşı Tarihi" adlı kitabında ise bu lakabın yalnız kahramanlık ve şiddetinden dolayı verildiğini aktarır.

İlk üç iddianın yanlış olması çok olasıdır çünkü Sultan Murat, 1386 (hicri 788) yılında Karamanoğlu Alâeddin Ali Bey'e karşı kazandığı başarı üzerine Ahmed Celâyir'e gönderdiği mektupta oğlu için Yıldırım lakabını kullanmıştır. O tarihte ne Kosova savaşı ne de Niğbolu savaşı söz konusudur. Bu durum, lakabın Konya Ovası savaşında verildiği tezini destekler.

Ailesi

Eşleri

 Angelina Hâtûn - 1372'de evlendiği Birinci eşi. (İkinci kocası Don Diego Gonzalez de Contreras olan Yunan bir hanım.)
 Fülane Hâtûn - 1372'de evlendiği İkinci eşi. (Konstantin'in kızlarından birisi.)
 Devlet Şah Hatun - 1378'de evlendiği Üçüncü eşi; İsa Çelebi, Düzmece Mustafa Çelebi ile Büyük Musa Çelebi'nin annesi. (Büyük Musa Çelebi, İkinci Rumeli Sultanı Musa Çelebi Han ile karıştırılmamalıdır.)
 Maria Hâtûn - Dördüncü eşi. (İkinci kocası Don Payo Gómez de Soto Mayor olan Macar Kontu János'un kızı.)
 ........... Hâtûn - 1386'da Yenişehir'de evlendiği Beşinci eşi. (Bizans İmparatoru Manuil Paleologos'un kızlarından birisi.)
 ........... Hâtûn - 1389'da evlendiği Altıncı eşi. (Bizans İmparatoru V. İoannis'in karısı Eleni Kantakuzini'den olan kızlarından birisi.)
 Hafsa Hatun - 1390'da evlendiği Yedinci eşi. (Aydınoğlu Emir Fahr'ed-Dîn İsa Bey'in kızı.)
 Karamanoğlu..........hanım - Sekizinci eşi.
 Sultan Hâtûn - Dokuzuncu eşi. (Dulkadiroğlu Emir Süleyman Şah Suli Bey'in kızı.)
 Mileva Olivera Despina Hatun - 1390'da evlendiği Onuncu eşi. (Sırp kralı Lazar Hrebelyanoviç'in "Kraliçe Militza" ismindeki hanımından doğan kızı.)
  ..................
 Devlet Hatun - On ikinci eşi. (Mehmet Çelebi'nin annesi.)

Erkek çocukları
 Şehzade Ertuğrul Çelebi
 Şehzade İsa Çelebi
 Şehzade Mustafa Çelebi
 Şehzade Büyük Musa Çelebi
 Şehzade İbrahim Çelebi
 Şehzade Kasım Çelebi
 Şehzade Yusuf Çelebi
 Şehzade Hasan Çelebi
 Sultan Küçük Musa Çelebi
 Sultan Süleyman Çelebi
 Şehzade Ömer Çelebi
 Sultan I. Mehmed Çelebi

Kız çocukları
 İrhondu Hanım (Pars Bey'in oğlu Yakub Bey ile evlendi.)
 ............. Hanım (Olivera Despina Hatun'un kızı - Celâl ed-Dîn Miranşah'ın oğlu Ebu Bekir Mirza ile evlendi.)
 Paşa Melek Hatun (Olivera Despina Hatun'un kızı - Timur'un generallerinden Şems ud-din Muhammed'in oğlu Emir Celâl ed-Dîn İslam ile evlendi.)
 Sultan Fatma Hanım (Şehzade Kasım Çelebi ile birlikte İstanbul'a tutsak olarak yollandı, daha sonra 1420'de Sancak Bey ile evlendi.)
 Oruz Hanım (Olivera Despina Hatun'un kızı.)
 Hundi Fatma Hatun (Seyyid Emir Sultan ile evlendi.)
 Fatıma Hanım

Batı Avrupa kültürel alanında Bayezid

Bayezid'in Timur'a yenilgisi çok sonradan Batı Avrupa'da efsanevi bir şekilde oyun yazarları, opera bestecileri ve ressamlar tarafından ele alınmıştır. Bütün bu Batı Avrupa kültürel eserleri gerçeklerden uzak ve gizemli Oryantalist fantezi olmaktan ileri gidememişlerdir. Bunların önemlilerinin listesi şöyledir:
 1400 yılı civarında yazılmış Yakub Çelebi'nin Öyküsü (Història de Jacob Xalabín) adlı anonim eser. Bayezid, I. Murad'ın yaşça küçük ve gayrimeşru oğlu olarak tasvir edilir. Eserin sonunda tahtı elde etmek için kardeşi Yakub Çelebi'yi ve babası I. Murad'ı öldürür.
 1587'de İngiliz oyun yazarı Christopher Marlowe'un iki kısımdan oluşan "Tamburlane the Great" oyunu.
 1648'de Fransız oyun yazarı Jean Magnon'un "Le Gran Tamerlan et Bejezet" oyunu. Bu eserde Yıldırım yanında gerçekle ilişkisiz karısı ve kızı önemli rol oynarlar.
 1670'li yıllarda bitirilen Avusturya Graz şehri civarındaki "Schloss Eggenberg" şatosunu süslemek için Bayezid esaretine dair bir sıra resim.
 1725'te İngiltere'de bulunan Alman besteci Handel Londra'da Tamerlano adlı operasını sahneye koymuştur. Zamanının Avrupa'da alaturka modasının fantezisi olan bu eserde Bayezid yanında bir Yunanistan despotuna, ona âşık olan Beyazit'ın kızına, bir Trabzon Rum Kralı ve ona âşık bir kıza rol verilir.
 1735'te Venedikli İtalyan besteci Antonio Vivaldi Verona karnivali için Il Bajazet (Tamerlano) adlı bir opera eseri: Bu opera eseri de Handel'in eseri karakterlerini içinde bulundurur.

Kaynakça

Bibliyografya

 (İlk Osmanlıca yayın:1908)

  say. 63-72.

1360 doğumlular
Edirne doğumlular
1403 yılında ölenler
14. yüzyılda Osmanlı padişahları
15. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı Anadolu valileri
Osmanlı İmparatorluğu kuruluş dönemi
Niğbolu Muharebesi (1396)
Konya'da ölenler

I. Bayezid


Carla Belovari (Murska Sobota, 1987.) hrvatska je pjevačica i profesorica njemačkog jezika.

Životopis
Rođena je 1987. godine u Murskoj Soboti u Sloveniji, za vrijeme putovanja njezine obitelji iz Hrvatske u Njemačku. Odrasla je u Ingolstadtu u Njemačkoj, gdje se i obrazovala. Kako je odmalena pokazivala veliko zanimanje za glazbu i pjevački talent, u Ingolstadtu je pohađala i Glazbenu gimnaziju (Musisches Gymnasium). Nakon državne mature preselila se u Zagreb i upisala na Filozofski fakultet, gdje je studirala njemački jezik i književnost.

Glazbena karijera
Sa 16 godina pridružila se osmočlanom glazbenom sastavu The Stevebyrd Band. Svirali su funk i soul, te 2003. godine snimili i album, nazvan Welcome to Stardust Club.

Povratkom u Hrvatsku, za vrijeme studija prijavila se na audicije prve sezone pjevačkog natjecanja Hrvatska traži zvijezdu 2009. godine. Prošla je sve audicije i na kraju završila natjecanje na 5. mjestu. Sljedeće godine svoj prvi singl Otići na vrijeme, za koji je napisala i glazbu i riječi. Sa svojom pjesmom Sad osjećam to, laganog i ležernog ritma 1970-ih, nastupila je i na Dori, hrvatskom izboru za Pjesmu Eurovizije.

U suradnji s Nenom Belanom snimila je pjesmu Nama najbolji 2014. godine. Tri godine kasnije izdala je svoj debitantski album Soul na ranu s četrnaest pjesama, žanrovski između soula, ritam i bluesa i jazza. Među ostalima, na albumu se ističe pjesma Melodija, koju je snimila u suradnji s Matijom Dedićem na glasoviru.

Izvori

Hrvatski pjevači
Prekomurci

Carla Belovari


Das Helmcke-Denkmal in Hannover ehrt den Bäckermeister und Getreidehändler Johann Gerhard Helmcke (1750–1824), der Anfang des 19. Jahrhunderts die Herrenhäuser Allee im Georgengarten vor der Abholzung rettete. Standort des Denkmals ist die Nienburger Straße im Georgengarten in Höhe der Straße Schneiderberg an der Ecke zum Franziusinstitut.

1928 wurde Helmcke ein Denkmal mit Porträt-Relief im Georgengarten gesetzt. Nachdem dieses im Zweiten Weltkrieg zerstört worden war, schuf der Bildhauer Friedrich Adolf Sötebier 1950 ein neues Porträt-Medaillon, das auf einer Muschelkalk-Säule eines anderen Künstlers montiert ist.

Weblinks

 Helmcke-Denkmal im Denkmalatlas Niedersachsen
 Gedenkstein für Johann Gerhard Helmcke, 1750-1822?,  "dem Retter der Herrenhäuser Allee ", Hannover - Herrenhausen (Hannover) im Bildarchiv Foto Marburg

Einzelnachweise

Bronzeskulptur in Niedersachsen
Denkmal in Hannover
Nordstadt (Hannover)
Personendenkmal (Unternehmer)
Replik
Reliefporträt
Skulptur (1928)
Erbaut in den 1950er Jahren
Zerstört im Zweiten Weltkrieg

Helmcke-Denkmal


Daniil Moscopoleanu sau, după numele său complet, Daniil Asami Hagi Moscopoleanu, cum semna într-o scrisoare adresată mitropolitului Nectarie Al Palagonie, () a fost un învățat aromân din secolul al XVIII-lea.

Lucrarea Εισαγωγικί διδασκαλία
Daniil Moscopoleanu, sfătuit de Gheorghe Calledcosmichi Tripilica, un bogat negustor aromân, a publicat la Veneția în 1794 lucrarea întitulată în greacă Εισαγωγικί διδασκαλία (Învățături introducătoare). Învățături introducătoare este un fel de manual, dar foarte interesant pentru lexicul lui (Λεξικòν Τετράγλωσσον) scris în 4 limbi: în limbile greacă, aromână, bulgară și albaneză.

Importanța lucrării
Lucrarea lui Daniil Moscopoleanu, împreună cu cele ale lui Teodor Cavalioti și Constantin Ucuta reprezintă primele texte în dialectul aromân, ei fiind cei care au încercat și a reușit în mare măsură să trezească conștiința națională la aromâni.
Într-adevăr, lucrarea a contribuit la trezirea conștiinței naționale a aromânilor, și asta în ciuda intenției autorului, al cărui scop, cel puțin declarat, a fost să îi determine pe tinerii cărturari să renunțe la expresiile și cuvintele lor albaneze, aromâne sau bulgărești și să folosească cu toții limba romaică (adică greaca), așa cum se vede în fragmentul introductiv de mai jos (ultima parte este scrisă în versuri):

"Învățătură introducătoare (ΕΙΣΑΓΟΓΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ). Cuprinde vocabular în patru limbi al celor patru obișnuite dialecte, adecă al limbii romaice simple (Ρωμαϊκης = greacă), al românei din Moesia (Βλαχικης), al bulgarei (Βουλγαρικης) și al albanezei (Αλβανιτικης). Întocmită la început de prea respectatul și prea învățatul dascăl, econom și predicator chir Daniil Moscopoleanul, spre a servi de ușor învățământ tinerilor cărturari de alte limbi. Îmbunătățită și adăugită prin introducerea (adaosul) unor lucruri folositoare și demne de curiozitate, și închinată respectuos prea sfântului și prea învățatului Mitropolit al Pelagoniei, prea cinstitului și a exarhului a toatei Macedoniei bulgărești, chir chir Nectarie din Montania, cu a cărui cheltuială s-a și tipărit, spre folosul cuvioșilor creștini, eparhioți ai săi. În anul mântuirei 1802.
Albanezi, români, bulgari, de altă limbă, bucurați-vă
pregatiți-vă toți, să deveniți romei (Ρωμαίοι = greci).
Lăsând limba barbară, vocea și obiceiurile,
ca să pară strănepoților voștri ca fabule.
Veți onora neamul și patriile voastre,
prefăcându-le elinești din albano-bulgărești.
Căci nu mai este greu romaicește să'nvățați,
și să nu vă mai barbarizați cu vreo cinci-zece cuvinte.
Aveți în mâinile voastre, și des să studiați,
oriunde vă duceți, cartea aceasta de curând tipărită.
Chestiuni să găsiți oricâte doriți,
Și'n limba romaică bine să vă deprindeți.
Era necesar la tipar să se editeze
pentru ca neamurile voastre să se cinstească cu ea, precum am zis" […]

Note

Nașteri în 1754
Decese în 1825
Teologi români
Teologi ortodocși
Români din secolul al XVIII-lea

Daniil Moscopoleanu


La carga Administrativa  Gobierno de Puerto Rico está constituida por varios Funcionarios con títulos Ejecutivos de la Secretaría de Departamentos en el Gobierno de Puerto Rico; incluye algunos Nombrados como Superintendente, Jefes y Directores de algunos Departamentos de servicios a la Ciudadanía residente en Puerto Rico,  alrededor de 3.3 millones de habitantes según el último Censo registrado en el año 2010.  En la actualidad, existen veinte (20) Directorios Principales dirigiendo las diferentes Agencias de Departamento y sus  Divisiones a través de la isla en PR.    Los Departamentos son dirigidos por sus respectivos Secretario; hasta el momento actual son seleccionados por el Senado de Puerto Rico, excepto el Secretario de Estado quien es nombrado por El Gobernador Incumbente; y es confirmado por la Cámara de Representantes de Puerto Rico. El Título de Secretario de Departamento sustituyó el pasado nombramiento (ministro).
Nombramientos de la administración de la Gobernadora de Puerto Rico, Wanda Vázquez.

Véase también
 Corporaciones del Gobierno en Puerto Rico

Enlaces externos
 Organigrama del Gobierno en Puerto Rico
 Directorio de Agencias Gubernamentales de Puerto Rico

Política de Puerto Rico

Departamentos Ejecutivos del Gobierno de Puerto Rico


Kam mili veya Eksantrik mili hareketini triger kayışı ya da zincirinden alır. Motorda görevi emme ve egzoz supaplarının zamanında açılmalarını sağlamaktır. İlkel 4 silindirli 8 supaplı motorlarda tek, 16 supaplı yeni nesil motorlarda 2 adet bulunur.

İçten yanmalı motor zamanlama sistemi
Arap icatları
Türk icatları

Kam mili


Kastráki, en , est un village du dème des Météores, district régional de Tríkala, en Thessalie, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Thessalie
Trikala (district régional)

Kastráki (Tríkala)


بلدية زرزا دي غرانادايلا  هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.749 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

المراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

زرزا دي غرانادايلا


Las noticias de las 2 o LNDL2 fue un programa de televisión (magacín) nacional, basado en el humor, que fue producido por El Terrat y emitido en Cuatro desde el 8 de noviembre de 2011. Fue un programa diario, que la cadena ofreció de lunes a jueves a partir de las 21:30 horas. 11 emisiones y tres semanas después de su estreno, el 24 de noviembre de 2011, el programa se despedía de los espectadores tras sufrir una importante bajada de audiencia.

Argumento
Presentado por Ana Morgade junto a Silvia Abril y David Fernández. En este espacio, ambas presentadoras contaron al espectador las noticias de una manera diferente, dando una vuelta de tuerca a la actualidad informativa de la jornada, y recibieron esporádicamente en su plató la visita de personajes conocidos.

Historia
LNDL2, fue estrenado el 8 de noviembre de 2011 en Cuatro, con más de 500.000 espectadores y un 2,5% de share. Fue un magacín presentado por Silvia Abril y Ana Morgade que sustituyó a Frikiliks tras su cancelación. Este programa se emitía todas las noches de lunes a jueves e informaban al espectador las noticias de una manera diferente.

El 14 de noviembre de 2011, el presentador y humorista Andreu Buenafuente hizo de colaborador de excepción y participó en el hilarante repaso a la actualidad de la manera menos informativa y más divertida posible.

El 24 de noviembre de 2011, el Grupo Mediaset España y la productora El Terrat mantuvieron una reunión y hablaron, entre otras cosas, de finalizar la producción de 'Las noticias de las 2 al no haber respondido el programa a las expectativas de audiencia.

Equipo técnico
 Producción: El Terrat
 Producción ejecutiva: Mediaset España
 Dirección y coordinación: Iñigo Espinosa
 Presentador: Silvia Abril y Ana Morgade
 Colaborador: David Fernández

Presentadores
 Silvia Abril:
 Ana Morgade:
 David Fernández:

Audiencias

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial > Cuatro.com
 Seguimiento del programa en FormulaTV

Programas de televisión de Cuatro
El Terrat
Programas de televisión de España iniciados en 2011
Programas de televisión finalizados en 2011
Programas sobre noticias de actualidad con humor de España
Programas de televisión humorísticos de España

Las noticias de las 2


Mouvement libéral peut désigner :
 Mouvement libéral calédonien, parti politique néo-calédonien ;
 Mouvement libéral pour le peuple sénégalais, parti politique sénégalais ;
 Mouvement libéral républicain nationaliste, parti politique panaméen ;
 Mouvement libéral de la République de Lituanie, parti politique lituanien ;
 Mouvement libéral wallon, parti politique belge.

Mouvement libéral


Papirduen er en kortfilm fra 1988 instrueret af Elizabeth Thomsen efter eget manuskript.

Handling
En novellefilm, der beskriver den 7-årige Christians oplevelse af forældrenes opbrud.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1988

Papirduen


عبد الرحمن الخليفي (5 ديسمبر 1990 -)، مخرج سينمائي كويتي.

سيرته الذاتية

فلسفته

رغم الإمكانيات والأدوات البسيطة التي كان يصنعها بنفسه أحياناً، لم تمنعه من إخراج أعماله الفنية الأولى التي كانت بمستوى متقدم من الاحترافية، عبد الرحمن مؤمن بأن الإبداع هو: «صنع شيء من لا شيء» أي كما هو الحال مع ما كان يقوم بـه ويضيف «لا أستطيع أن أعيش دون ممارسة ما أجيد ممارسته».

سنوات الضياع

فيلم سنوات الضياع  هو الفيلم الأول الذي قام بتصويره وإخراجه وإنتاجه بداية عام 2008 واستغرق تصويره شهراً كاملاً، وهو من بطولة الشاب بدر كرم (زميله في المدرسة) وتعتبر مشاركته في الفلم أول مشاركه له في مجال التمثيل.

شارك فيلم سنوات الضياع بعدة مهرجانات حول العالم من بينها مهرجان الخليج السينمائي الأول الذي عقد في إمارة دبي.

مجالاته الأخرى
لم يكتفِ الخليفي فقط بالإخراج السينمائي بل انطلق منذ نعومة أظفاره في عالم الفيديو كليب والإعلانات وإضافة إلى ذلك يتمتع عبد الرحمن بخبرات عالية في الجرافيكس والمونتاج والبرمجة وتصميم المواقع التي تعتمد على الفلاش والرسومات ثلاثية الأبعاد.

جوائزه وإنجازاته
 2008 :  - جائزة لجنة التحكيم لأفضل فيلم خليجي عن ''سنوات الضياع  في مهرجان الشرق الأوسط السينمائي الدولي.
 2010 :  - جائزة أفضل مونتاج عن سنوات الضياع ''' في مسابقة شركة السينما الكويتية الوطنية Cinescape بالتعاون مع نادي السينما الكويتي.
 2011 :  - جائزة أفضل فيلم خليجي عن الفيلم الوثائقي نوكس:يوم من الأيام  في منتدى دول مجلس التعاون الخليجي للإعلام.
 2012 :  - قدم سيمينار بمؤتمر فوتوتولكس  عن تصوير الأفلام باستخدام كاميرا رقمية ذات عدسة أحادية عاكسة المقام في جامعة الخليج للعلوم والتكنولوجيا.
 2012 :  - اختير من منظمة الإعلان الدولية العالمية IAA للمشاركة في الدورة الـ59 لمهرجان كان لايونس العالمي للإبداع المقام في فرنسا عن أعماله الوطنية.
 2012 :  - حاضر وأشرف على ورشة عمل المونتاج اللاخطي التي أقيمت في جامعة الخليج للعلوم والتكنولوجيا.

المواقع الرسمية
H90 PICTURES

مراجع

 عرض الفيلم السينمائي القصير «سنوات الضياع The Losy Years» للمخرج الكويتي الشاب عبد الرحمن الخليفي «سنوات الضياع» يفتتح أول ناد سينمائي جامعي/صحيفة الوطن الكويتية الخميس 15-1-2009
 عرض الفيلم الكويتي القصير «سنوات الضياع» للمخرج الشاب عبد الرحمن الخليفي كما اشادت النجمة القديرة حياة الفهد التي قالت بالحرف الواحد للمخرج: «أنت مبدع وراح تكون مخرج عالمي» صحيفه الانباء

أشخاص على قيد الحياة
صانعو أفلام كويتيون
مخرجون كويتيون
مواليد 1411 هـ
مواليد 1990

عبد الرحمن الخليفي


Joseph Mensah (født 29. september 1994) er en ghanesisk fodboldspiller, der spiller for AC Horsens.

Karriere
Den 2. august 2014 blev det offentliggjort, at Joseph Mensah skiftede til AC Horsens. Han fik sin officielle debut for AC Horsens den 24. august 2014, da han blev skiftet ind efter knap en times spil imod Vendsyssel F.F..

Referencer

Eksterne henvisninger
 Joseph Mensah på Soccerway

Fodboldspillere fra Ghana
Fodboldspillere fra Liberty Professionals F.C.
Fodboldspillere fra Slavia Prag
Fodboldspillere fra AC Horsens

Joseph Mensah


An Greigia columbiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Greigia columbiana in nahilalakip ha genus nga Greigia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 G. c. columbiana
 G. c. subinermis

Mga kasarigan

Greigia

Greigia columbiana


بدلة الفضاء أو رداء فضاء هي بذلة ترتدى للحفاظ على حياة رائد الفضاء حيث يجري عمله في الفضاء في بيئة قاسية ليست صالحة للحياة تتصف بالفراغ وخلوها من الهواء ودرجات الحرارة منخفضة جدا. غالباً ما يتم ارتداء بذل الفضاء داخل المركبة الفضائية قبل الإقلاع كإجراء احترازي في حالة فقدان الضغط في قمرة القيادة، ويكون ضروريا للنشاط خارج المركبة الفضائية بعد الصعود. وقد تلبس بدلات الفضاء لمثل هذا العمل في مدار حول الأرض، أو على سطح القمر، أو حين عودة رواد الفضاء من القمر إلى الأرض. حلت دراسات الفضاء الحديثة زيادة ضغط الملابس باستخدام نظام معقد من النظم واستعمال مواد أساسية بيئية مصممة للحفاظ على راحة مرتديها، وتقليل الجهد المطلوب منه لثني أطرافه، ومقاومة نزعة نعومة الثوب الطبيعية لتشديد الضغط ضد الفراغ. وتضخ بشكل متكرر امدادات الأكسجين بذاتها وهناك نظام تحكم للسماح بحرية الحركة الكاملة، بغض النظر عن المركبة الفضائية.

لا يحمي رداء الفضاء رائد الفضاء من الأشعة الكونية والأشعة فوق البنفسجية أثناء وجوده في مركبة الفضاء أو خارجها بسبب خفتها. فالحجب من الأشعة الكونية يحتاج إلى حائل ثقيل من الرصاص وهذه لا تدخل، لا في صناعة مركبة الفضاء ولا في صناعة رداء الفضاء. ويحصل رائد الفضاء أثناء إقامة طويلة في الفضاء على قدر هائل من تلك الأشعة عالية الطاقة، الضارة.

بعض من هذه الشروط تنطبق أيضا على طيران الاستطلاع على ارتفاعات عالية، لقلة الضغط وانخفاض درجة الحرارة، وازدياد الأشعة الكونية، التي يحجب بعضها الغلاف الجوي للأرض. وقد تم تصميم أول طقم كامل مقاوم للضغط للاستخدام على علو شديد من قبل المستثمرين الأفراد في وقت مبكر من 1930.وكانت البدلة الفضائية الأولى التي يرتديها الإنسان في الفضاء للسوفياتي SK-1 يوري غاغارين في عام 1961.

معرض الصور

اقرأ أيضا
 مركبة فضاء
 رداء جي

تنظر أيضا

 بدلة الفضاء.. اغلى لباس يرتديه بشر

المراجع

اختراعات سوفيتية
تاريخ الطيران
تجهيزات السلامة
تكنولوجيا الفضاء
رحلات فضائية بشرية
رواد فضاء
مكونات المركبات الفضائية
ملابس

بذلة فضاء


An Silentvalleya nairii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni V.J.Nair, Sreek., Vajr. ngan Bhargavan. An Silentvalleya nairii in nahilalakip ha genus nga Silentvalleya, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Silentvalleya

Silentvalleya nairii


United States of Afganistan er en film fra 2004 instrueret af Pål Hollender.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Dokumentarfilm fra Danmark

United States of Afganistan


Joe Arridy, né le  et mort le , est un homme américain connu pour avoir été faussement condamné et exécuté. Le crime qui lui était reproché est le viol et l'assassinat en 1936 d'une enfant de 15 ans, Dorothy Drain, à Pueblo, Colorado.

Il a été manipulé par la police pour faire de faux aveux en raison de son grave handicap mental.

Beaucoup de gens au moment des faits et depuis pensent qu'Arridy est innocent. Un groupe connu sous le nom des "Amis de Joe Arridy" (Friends of Joe Arridy) s'est ensuite formé et commande en 2007 la première pierre tombale pour sa sépulture. Ils soutiennent ensuite la préparation d'une pétition par David A. Martinez, avocat de Denver, pour la demande d'une grâce d'État au nom d'Arridy.

En 2011, soit 72 ans après sa mort, Arridy reçoit une grâce posthume complète et inconditionnelle du gouverneur du Colorado, Bill Ritter. Ce dernier gracie Arridy sur la base de questions sur la culpabilité de l'homme et ce qui semblait être un faux aveu forcé. Il s'agit alors de la première fois au Colorado que le gouverneur gracie un condamné après son exécution.

Jeunesse
Joe Arridy naît le  à Pueblo, Colorado, de Henry et Mary Arridy. Ce sont de récents immigrants de Syrie (alors partie de l'Empire ottoman) qui cherchaient du travail et ne parlaient pas anglais. Henry prend un emploi dans une grande aciérie à Pueblo.

Joy Arridy commence tard à parler et ne réalise ensuite jamais des phrases de plus de quelques mots. Après avoir fréquenté un an l'école primaire, son directeur dit à ses parents de le garder à la maison, disant qu'il ne pouvait pas apprendre. Après avoir perdu son emploi quelques années plus tard, son père fait appel à des amis pour l'aider à trouver une place pour son fils. Ce dernier est admis à l'âge de dix ans à la State Home and Training School for Mental Defectives à Grand Junction, Colorado, où il vit par intermittence jusqu'à devenir un jeune adulte.

Tant dans son quartier qu'à l'école, il est souvent maltraité et battu par ses pairs. Il quitte l'école et saute sur des wagons de fret pour quitter la ville, se retrouvant à l'âge de 21 ans dans les gares de Cheyenne, Wyoming, fin .

Arrestation et condamnation
Le , deux filles de la famille Drain sont attaquées alors qu'elles dormaient chez elles à Pueblo, Colorado. Dorothy, 15 ans, et sa sœur Barbara Drain, 12 ans, sont matraquées par un intrus avec ce que l'on croît être une hachette. Dorothy est également violée puis meurt de l'attaque, tandis que Barbara survit.

Le , Joe Arridy est arrêté pour vagabondage à Cheyenne, Wyoming, après avoir été surpris en train d'errer dans les gares de triage. Le shérif du comté, George Carroll, est au courant de la recherche généralisée de suspects dans l'affaire du meurtre de Drain. Quand Arridy révèle sous interrogatoire qu'il avait traversé Pueblo en train après avoir quitté Grand Junction, Colorado, Carroll commence à l'interroger sur l'affaire Drain. Carroll annonce ensuite qu'Arridy lui avait avoué le crime.

Lorsque Carroll contacte le chef de la police de Pueblo, Arthur Grady, à propos d'Arridy, il apprend qu'ils avaient déjà arrêté un homme considéré comme le principal suspect : Frank Aguilar, un ouvrier mexicain. Aguilar avait travaillé pour le père des filles de Drain et avait été licencié peu de temps avant l'attaque. Une tête de hache est aussi retrouvée au domicile d'Aguilar. Toutefois, le shérif Carroll affirme qu'Arridy lui a dit à plusieurs reprises qu'il avait "été avec un homme nommé Frank" sur les lieux du crime.

Aguilar avoue plus tard le crime et déclare à la police qu'il n'avait jamais vu ni rencontré Arridy. Aguilar est  également reconnu coupable du viol et du meurtre de Dorothy Drain et condamné à mort. Il est exécuté en 1937.

Après avoir été transporté à Pueblo, Arridy aurait de nouveau avoué.

Lorsque l'affaire est finalement portée en justice, l'avocat d'Arridy plaide la folie pour épargner la vie de son client. Arridy est jugé sain d'esprit, tout en étant reconnu par trois psychiatres d'État comme étant si limité mentalement qu'il était classé comme un « imbécile », un terme médical à l'époque. Ils évaluent son QI à 46 et estiment qu'il a l'esprit d'un enfant de six ans. Ils notent qu'il est "incapable de faire la distinction entre le bien et le mal et, par conséquent, serait incapable d'accomplir une action avec une intention criminelle".

Il n'y a aucune preuve physique contre lui. Barbara Drain témoigne par ailleurs qu'Aguilar était présent lors de l'attaque, mais pas Arridy.

Arridy est tout de même condamné, en grande partie à cause de ses faux aveux. Depuis lors, des études ont montré que les personnes aux capacités mentales limitées sont plus vulnérables à la coercition pendant les interrogatoires et présentent une fréquence plus élevée de faux aveux.

Appels
L'avocat , qui est ensuite élu et occupe les fonctions de procureur général du Colorado et de commissaire à l'eau du Colorado, s'implique en tant qu'avocat de la défense dans l'affaire Arridy après sa condamnation. S'il obtient des reports dans l'exécution d'Arridy, il ne parvient pas à faire annuler sa condamnation ou commuer sa peine.

Il note les déclarations d'Aguilar comme quoi il avait agi seul et que des experts médicaux avaient témoigné des limitations mentales d'Arridy. Gail L. Ireland déclare également qu'Arridy ne pouvait même pas comprendre ce que signifiait l'exécution. Il plaide devant la Cour suprême du Colorado, avançant notamment :  (en anglais : ). Arridy ne reçoit aucun vote pour l'annulation de son exécution de la part des juges, même si des pétitions en son nom sont montés.

Exécution
Détenu dans le couloir de la mort pendant son processus d'appel, Joe Arridy passe la majorité de son temps à jouer avec un train jouet qui lui avait été offert par le directeur de la prison Roy Best. Ce dernier déclare par ailleurs qu'Arridy est .

Il est apprécié et bien traité aussi bien par les prisonniers que par les gardiens. Roy Best devient l'un des partisans d'Arridy et se joint à l'effort pour lui sauver la vie. Peu avant l'exécution d'Arridy, il commente : .

Pour son dernier repas, Arridy demande de la glace. Interrogé sur son exécution imminente, il fait preuve d'une « perplexité manifeste ». Il ne semble pas comprendre la signification de la chambre à gaz, disant au directeur . Avant d'être emmené dans la chambre, Joe n'aurait pas fini sa glace et aurait demandé que la glace restante soit réfrigérée afin qu'il puisse la manger plus tard. Il aurait également souri lors de son transfert à la chambre à gaz. Momentanément nerveux, il se calme lorsque le gardien lui prend la main et le rassure. Les membres de la famille de la victime n'assistent pas à l'exécution.

Postérité

Héritage
Le cas d'Arridy est l'un des nombreux à recevoir une nouvelle attention face aux recherches visant à garantir des interrogatoires et des aveux justes. En outre, la Cour suprême des États-Unis déclare qu'il est inconstitutionnel d'appliquer la peine de mort à des personnes condamnées atteintes d'un handicap mental. Un groupe de partisans forme l'association Friends of Joe Arridy et travaille pour apporter une nouvelle reconnaissance à l'injustice de son cas, en plus de commander une pierre tombale pour sa sépulture.

En , environ 50 partisans d'Arridy se réunissent pour l'installation de sa pierre tombale à Woodpecker Hill, dans le cimetière Greenwood de Cañon City près de la prison d'État.

Grâce posthume en 2011
L'avocat David A. Martinez s'implique notamment et s'appuie sur le livre de Robert Perske sur le cas d'Arridy, ainsi que sur d'autres documents compilés par l'association, afin de préparer une requête en grâce de 400 pages auprès du gouverneur Bill Ritter, un ancien procureur de district à Denver. Sur la base des preuves et d'autres critiques, Ritter accorde à Arridy une grâce complète et inconditionnelle en 2011, déclarant : .

Représentation dans d'autres médias
 Arridy fait l'objet d'un poème de 1944, "The Clinic", de l'écrivaine Marguerite Young
 Robert Perske écrit Deadly Innocence? (1964 / réimpression 1995) sur le cas d'Arridy après avoir mené des recherches sur celui-ci et sur des cas similaires pendant des années. Son livre explore également d'autres cas dans lesquels les accusés sont classés comme handicapés, et les implications pour la police et le système judiciaire.
 En 2007-2008, les producteurs Max et Micheline Keller, George Edde et Yvonne Karouni, et Dan Leonetti, scénariste, annoncent leur intention de faire un film sur Arridy et Gail Ireland, qui s'intitule The Woodpecker Waltz. Leonetti remporte un prix de scénario à New York grâce à celui-ci.
 Terri Bradt écrit une biographie de son grand-père, Gail Ireland: Colorado Citizen Lawyer (2011). Elle évoque notamment sa défense d'Arridy et commence à travailler avec les Friends of Joe Arridy pour faire connaître sa cause plus largement.

Références

Bibliographie
 .

Condamné à mort exécuté aux États-Unis au XXe siècle
Condamné à mort exécuté au Colorado
Condamné à mort exécuté par chambre à gaz (États-Unis)
Décès en janvier 1939
Naissance en avril 1915
Décès à 23 ans
Prisonnier de droit commun américain
Prisonnier aux États-Unis

Joe Arridy


An Arisaema heterocephalum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gen-Iti Koidzumi. An Arisaema heterocephalum in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Nansei-shoto.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. h. heterocephalum
 A. h. okinawaense

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arisaema

Arisaema heterocephalum


Real-time application interface (RTAI) is a real-time extension for the Linux kernel, which lets users write applications with strict timing constraints for Linux.  Like Linux itself the RTAI software is a community effort.  RTAI provides deterministic response to interrupts, POSIX-compliant and native RTAI real-time tasks. RTAI supports several architectures, including IA-32 (with and without FPU and TSC), x86-64, PowerPC, ARM (StrongARM and ARM7: clps711x-family, Cirrus Logic EP7xxx, CS89712, PXA25x), and MIPS.

RTAI consists mainly of two parts: an Adeos-based patch to the Linux kernel which introduces a hardware abstraction layer, and a broad variety of services which make lives of real-time programmers easier.  RTAI versions over 3.0 use an Adeos kernel patch, slightly modified in the x86 architecture case, providing additional abstraction and much lessened dependencies on the "patched" operating system. Adeos is a kernel patch comprising an Interrupt Pipeline where different operating system domains register interrupt handlers. This way, RTAI can transparently take over interrupts while leaving the processing of all others to Linux. Use of Adeos also frees RTAI from patent restrictions caused by RTLinux project.

RTAI-XML
RTAI-XML is a server component of RTAI, implementing a service-oriented way to design and develop real-time (RT) control applications.

This project was born to fulfill the needs of a university group, mainly focused to have a flexible platform for learning control systems design, allowing the students to test their programs remotely, over the Internet. Leaving the first wishful thinking and going to the real implementation gave rise to the alpha version of RTAI-XML, that showed the potential impact of the basic idea of a net separation of hard and soft real-time tasks in the programmation logic. What was necessary to assure that students could not crash the RT process, is now becoming a new RTAI paradigm.

RTAI-XML consists of a server component waiting for incoming calls on a box where a real-time process, the Target, is running (or ready to). A generic client program, the Host, can reach the server through the TCP/IP network, using a standard protocol based on XML, and hence interact with the Target, in order to monitor the status of the RT process, to see the signals collected (or generated) by the system and also to fetch and change the RT parameters (for example, the gains of a PID feedback ring). In other words, RTAI-XML provides a simple way towards remoting of control applications, adding flexibility to the RTAI project, without losing the key features of an open and standard implementation.

The RTAI-XML section of this site presents the details of the implementation. The general architecture is revised, in order to focus the three key components, the Server, the Server-Target interface and the Server-Host communication. The Applications section contains some examples of control systems based on RTAI-XML and the References section contains hints and links for further readings on this topic.

See also

 Xenomai

References

External links

 Univ. di Padova - RTAI / Xenomai presentation
 RTAI-XML official website

Linux kernel
Real-time operating systems

RTAI


Actinocarya acaulis, jedna od dviju vrsta roda Actinocarya, porodica boražinovki koja raste u Aziji od sjevernog Pakistana do Himalaje. Prvi puta opisana je 1911. pod imenom Eritrichium acaule, a 1940. smještena je u dotada monotipski rod Actinocarya

Sinonimi
 Eritrichium acaule W.W.Sm.
 Metaeritrichium microuloides W.T.Wang

Izvori

Boraginoideae

Actinocarya acaulis