Magnatune is an American independent record label based in Berkeley, California, founded in spring 2003. It only sold music for download through its website but added a print-CD-on-demand service in late 2004 and in October 2007 began selling complete albums and individual tracks through Amazon.com. In May 2008, Magnatune launched all-you-can-eat membership plans. From March 2010 Magnatune dropped the CD printing service and moved exclusively to all-you-can-eat membership plans. Magnatune was the first record label to license music online and as of May 2015 had sold over 7,000 licenses in its twelve years of existence.

Overview
Magnatune makes non-exclusive agreements with artists and gives them fifty percent of any proceeds from online sales or licensing. These kinds of policies were very unusual for a record label in 2003–2004. Users can stream or download music in MP3 format (no DRM) without charge before choosing whether to buy or not. (Some MP3s available for free download have Magnatune advertisements in them.) Buyers used to be able to purchase individual albums and choose their own price, from US$5 to $18 per album, but in March 2010 Magnatune moved to a subscriptions-only business model, where buyers have to purchase a monthly subscription (with a three-month minimum) under which they can download as much music as they like from Magnatune. Customers may download music they have purchased in WAV, FLAC, MP3, Ogg Vorbis and AAC encoding formats.  Music files sold by Magnatune do not use any form of digital rights management to prevent customers from making copies of music files they have purchased; Magnatune actually encourage buyers to share up to three copies with friends.

All of the tracks downloaded free of charge are licensed under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike License. Even though using liberal licensing is not a new idea in itself, Magnatune is one of the first and most visible companies to try to build a business in music around this idea.

Founder
John Buckman is founder of Magnatune. In 1994, Buckman and his ex-wife Jan Hanford founded Lyris Technologies. Buckman was CEO and primary programmer of Lyris' product line: Lyris ListServer, MailShield, and MailEngine. He sold the company in June 2005. In August 2006, he launched the for-profit corporation BookMooch, an online community for the exchange of used books, which—in combination with his work with Magnatune—has associated Buckman with the Free Culture movement. In September 2007, he was elected to the Board of Directors of the Electronic Frontier Foundation and in February 2010 was appointed chairman of the board.  In April 2015 Buckman launched Decent Espresso, a company that is designing a new home espresso machine.

Buckman is the co-author of an article in SysAdmin Magazine (later acquired by Dr. Dobbs) entitled "Which OS is Fastest for High-Performance Network Applications?" and the author of an article in Linux Journal entitled "Magnatune, an Open Music Experiment."

Integration with media players
Magnatune has an XML API that has made integration within media players possible. Amarok (from version 1.4.4, released in October 2006) allows users to preview and buy music from all signed artists from within the application. Rhythmbox 0.9.7 added this functionality in December 2006. A Slim Devices plugin for Logitech Media Server is available.  A plugin for Songbird is also available. Clementine added support for Magnatune in version 0.4.

See also
 List of record labels
 Jamendo

References

External links
 Magnatune official site
 Magnatuneasy, Easy Way Magnatune with rss

Ambient music record labels
Classical music record labels
Companies based in Berkeley, California
Creative Commons-licensed works
Electronic music record labels
Free music
American independent record labels
Netlabels
Online music stores of the United States
Record labels established in 2003
Rock record labels
World music record labels

Magnatune


Le San Domenico Hotel est un hôtel de luxe situé à Taormine, en Sicile (Italie).

Historique

Couvent San Domenico
Les Dominicains, présents à Taormine depuis 1374, reçoivent par legs en 1430 la résidence de l'aristocrate catanais Damiano Rosso di Altavilla, mort cinq ans plus tôt après s'être retiré parmi ces frères. Ils font de cette bâtisse, l'une des plus anciennes de la ville, un couvent qui abrite jusqu'à 40 moines.

Les descendants de Damiano Rosso parviennent à éviter la confiscation du bien par l'Etat après la suppression des ordres religieux, en produisant le testatment original du fondateur qui déclare prêter, et non transférer la possession, à la communauté. Le dernier moine, Vincenzo Bottari Cacciola, peut ainsi rester dans sa cellule jusqu'à sa mort.

Le photographe allemand Wilhelm von Gloeden installe son studio à proximité dans les années 1880-1890 et réalise dans le cloître du couvent une partie de ses nus masculins qui participent à la renommée européenne de Taormine.

Hôtel San Domenico
Situé à flanc de falaise, au dessus de la mer, près de l'ancien théâtre grec, l'hôtel est ouvert en 1896 dans un ancien couvent dominicain du . Son propriétaire, le prince de Cerami, a converti les cellules monacales en chambres, chacune dotée d'une terrasse et fait construire un bâtiment de style Liberty adjacent (aujourd'hui l'aile Grand Hotel).

Il devient un des hôtels les plus courus du Grand Tour italien de l'élite européenne : artistes (Oscar Wilde, Guy de Maupassant, DH Lawrence, Gabriele D'Annunzio, Richard Wagner), aristocrates (Édouard VII, Irène de Grèce, le baron Rothschild, Guillaume II) et célébrités à la fin du  et au début du siècle suivant.

La famille Cerami laisse la gestion à la Società Grandi Alberghi Siciliani (SGAS), qui dirige également la Villa Igiea, l'Hôtel des Palme et l'Excelsior de Catane. Propriété de Banco di Sicilia, elle acquiert plus tard le palace.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, le maréchal Albert Kesselring y installe son quartier général. Bombardé de ce fait par les Alliés en 1943, le complexe hôtelier est restauré (l'église, presque entièrement détruite, est reconstruite et transformée en salle de bal), et rouvre vers 1946.

Depuis les années 1950, le palace a accueilli des stars du cinéma comme Greta Garbo, Marlene Dietrich, Ingrid Bergman, Audrey Hepburn, Elizabeth Taylor, Richard Burton, Helmut Berger, Luchino Visconti, Marcello Mastroianni, et Sophia Loren, mais aussi Henry Miller, Maria Callas et Igor Stravinsky. En 1959, le film L'Avventura y est en partie tourné.

Entre 1996 et 2001, le groupe Acqua Marcia de Caltagirone rachète les biens de la SGAS alors que Banco di Sicilia est liquidé. En 2015, le groupe remet les palaces de la SGAS ainsi que l'Excelsior Hilton de Palerme et l'Hotel Des Etrangers de Syracuse.

Les dirigeants réunis pour sommet du G7 de 2017 y ont également logé.

Racheté aux enchères pour 52 millions d'euros en 2016 par le groupe italien Gruppo Statuto détenu par Giuseppe Statuto, il est donné en gestion au groupe Four Seasons qui l'a rénové. Il possède trois restaurants : Les Bougainvillées, Il Giardino dei Limoni et Principe Cerami dirigé par Massimo Mantarro et distingué par deux étoiles Michelin. Les jardins ont été réaménagés par l'architecte paysagiste italien Marco Bay.

L'hôtel est le décor de la saison 2 de la série The White Lotus (2022).

Notes et références

Liens externes

Hôtel en Italie
Palace
Monument à Taormine
Tourisme en Sicile

San Domenico Hotel


The clay-colored sparrow or clay-coloured sparrow (Spizella pallida) is a small New World sparrow of North America.

Adults have light brown upperparts and pale underparts, with darker streaks on the back. They have a pale crown stripe on a dark brown crown, a white line over the eyes, a dark line through the eyes, a light brown cheek patch and brown wings with wing bars. The short bill is pale with a dark tip and the back of the neck is grey; they have a long tail. Non-breeding adults and immature resemble chipping sparrows and Brewer's sparrows; they often form flocks with these birds outside the nesting season.

Their breeding habitat is shrubby open areas and jack pine woods across central Canada and central northern United States east to the Great Lakes, and is expanding further eastward. The nest is an open cup on the ground or low in a shrub.

These birds migrate in flocks to southern Texas and Mexico.

They forage on the ground, mainly eating seeds and insects. Outside the nesting season, they often feed in small flocks. While nesting, these birds may feed far from the nest; feeding areas are not defended.

The male sings from an open perch to indicate his ownership of the nesting territory. The song is a Bzzzz bzzzz za za.

This bird's nests are made of grasses and lined with fine materials or hair. Three to five splotched blue-green eggs are laid and incubated for 11 days. They are often parasitized by the brown-headed cowbird; the nest may be abandoned when this happens.

References

External links

 Clay-colored sparrow - Spizella pallida - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter

Spizella
Birds of North America
Birds of Canada
Native birds of the Canadian Prairies
Native birds of the Plains-Midwest (United States)
Birds described in 1832
Taxa named by William John Swainson

Clay-colored sparrow


Beşevler, Bursa ilinin Nilüfer ilçesine bağlı bir mahalledir.

Bursa iline 12 km Nilüfer ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Tarihçe

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Nilüfer'in mahalleleri

Beşevler, Nilüfer


An Puccinellia phryganodes in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frank Lamson Scribner och Elmer Drew Merrill. An Puccinellia phryganodes in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Puccinellia

Puccinellia phryganodes


Europe - Danmark er en film instrueret af Christoffer Boe.

Handling
Denne film er en del af antologien Visions of Europe 25 filminstruktører fra 25 europæiske lande har fået fem minutter og fuld kunstnerisk frihed til at bidrage til filmen "Visions of Europe". Baggrunden for projektet var et ønske om at manifestere og vise den kulturelle mangfoldighed i Europa og at fejre den kunstneriske frihed. Friheden til at udtrykke sig betragter projektets initiativtagere som en kerneværdi i det europæiske fællesskab. "Visions of Europa" er ikke støttet af EU; for eller imod EU er underordnet ambitionen om at skabe nogle originale kortfilm om ligheder og forskelle i national identitet og levemåde, som de 25 EU-lande repræsenterer. Hvad fremtiden vil bringe, giver instruktørerne også nogle bud på.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Kortfilm fra Danmark

Europe - Danmark


Onthophagus musculus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Frey em 1963.

Referências

Ligações externas

musculus
Coleópteros descritos em 1963

Onthophagus musculus


قلعة القاهرة في مدينة تعز، اليمن. تقع على السفح الشمالي لجبل صبر، حيث ترتكز على مرتفع صخري يطل على المدينة، ويقال بأن هذه المنطقة التي بها القلعة هي في الأصل تعز القديمة وسميت بعد ذلك بالقاهرة.

قام سلطان الدولة الصليحية عبد الله بن محمد الصليحي ببناء قلعة القاهرة في النصف الأول من القرن السادس الهجري وابتدأ في تمدينها أيام أخيه علي بن محمد الصليحي. وقلعة القاهرة هي نواة مدينة تعز.

تكوينات القلعة

تتكون قلعة القاهرة من فهي جزءان:

 الجزء الأول ويسمى «العدينة» ويضم حدائق معلقة على هيئة مدرجات شيدت في المنحدر الجبلي وسداً مائياً وأحواضاً نحتت وشيدت في إحدى واجهات الجبل فضلاً عن القصور التي تتناثر في أرجائه محاطة بالأبراج والمنتزهات. وفي هذا الجزء توجد أربعة قصور هي دار الأدب. دار الشجرة. دار العدل. دار الإمارة والأخير كان خاصاً بالملك إلى قصر الضيافة وهو خاص باستقبال الضيوف ناهيك عن الأنفاق التي تربط القصور بالخارج بأنفاق وممرات سرية.
 الجزء الثاني للقلعة "منطقة المغربة" عدد من القصور وأبراج الحراسة ومخازن الحبوب وخزانات المياه. أما سور القلعة فيعد أحد الشواهد التاريخية المهمة على تاريخ مدينة تعز إذ شيد قديما ليحوي كل أحياء المدينة القديمة التي يعتقد أنها تأسست في عهد الدولة الصليحية (القرن السادس الهجري الثاني عشر الميلادي) وقد شيد بطريقة هندسية بالغة التعقيد بارتفاع 120مترا وبسمك أربعة أمتار محتويا على وحدات الخدم وغرف حراسة ما يزال بعضها باقياً حتى اليوم.

أما سور القلعة فقد تواصل مع سور تعز القديمة والذي كان له أربعة أبواب رئيسة وهي: الباب الكبير، باب موسى، باب المداجر، وباب النصر. وفوق كل باب برج مخصص لحراس المدينة. كما يوجد تحت البوابة الرئيسية للقلعة من جهة الجنوب منطقة «المؤيد» وتتكون من مدرسة بناها المؤيد في عام 702هـ، وقبة صغيرة وبركة وبقايا متنزه الملك المؤيد، ولم يبق من المدرسة سوى «صرحة» صغيرة، أما المنتزه فما زال باقيا بصورة أوضح حتى اليوم.

المراجع

قلاع في اليمن
الدولة الرسولية
السياحة في اليمن
ملكية يمنية

قلعة القاهرة (تعز)


L'escadrille chérifienne est une escadrille de mercenaires américains combattant pendant la guerre du Rif. Créée le , elle est officiellement rattachée à la garde royale marocaine. L'escadrille, engagée contre la République du Rif en soutien du pouvoir colonial français, choque l'opinion américaine tandis que l'Aviation française ne voit pas l'utilité de mercenaires étrangers. Elle est dissoute le .

Références

Voir aussi

 Escadrille La Fayette

 Ordre de bataille de l'Armée française pendant la guerre du Rif

Guerre du Rif
Unité ou formation militaire créée en 1925
Unité ou formation militaire dissoute en 1925
Volontaires militaires étrangers

Escadrille chérifienne


Destino (übersetzt: Schicksal) ist ein US-amerikanischer animierter Kurzfilm. Der Film wurde 1945 als Zusammenarbeit von Walt Disney und Salvador Dalí begonnen, bereits im folgenden Jahr aufgegeben und ab 1999 unter der Regie von Dominique Monféry vollendet. Die Uraufführung des Films fand im Juni 2003 statt.

Handlung
Eine Frau bewegt sich in einer surrealen, wüstenähnlichen Welt auf ein dreieckiges Steindenkmal zu, das einen Mann und eine Uhr zeigt – die Verkörperung von Chronos. Neben dem Denkmal liegt ein weißer Ball. In ihren Gedanken wird die Frau übergroß und das Dreieck verschwindet in ihren Händen, um einer neuen Welt Platz zu machen. In ihr tanzt die Frau und nähert sich der männlichen Steinstatue des Kronos zum Kuss, dieser weicht jedoch vor ihr zurück. Sie läuft den Turm zu Babel hinauf und ihr Kleid wird von helmtragenden Augen am Boden festgehalten, sodass sie sich nackt in eine Muschel flüchtet, die jedoch zu Boden fällt. Die Frau springt heraus und geht auf überdimensionalen Telefonhörern davon.

Die Frau erwacht aus ihren Gedanken und blickt zu Boden. Sie erkennt unweit des dreieckigen Denkmals den Schatten einer Glocke und verschmilzt in der wüstenähnlichen Gegend mit dem Schatten – sie wird zur Verkörperung der Glocke, erhebt sich und der Schatten verschwindet. Sie trägt nun ein langes, glockenähnliches Kleid und beginnt befreit zu tanzen. Das Denkmal des Kronos bröckelt. Der Kopf der Frau wandelt sich zu einer Pusteblume und eines der Flugschirmchen trifft auf das Denkmal, das nun zum Leben erwacht. Der Mann fällt zu Boden, die Uhr schmilzt und bindet den Mann an das Denkmal, der sich jedoch losreißen kann. Aus der Hand des Kronos krabbeln Ameisen, die sich in Fahrradfahrer verwandeln und auf der Hand gleich einem Gebirge fahren. Kronos fängt ein Pusteblumenschirmchen, das einer Tänzerin gleicht. Das Schirmchen fliegt weiter und wandelt sich zu der Frau, die sich dem Mann zuwendet.

Sie eilt ihm zu, doch der Boden unter ihr beginnt als Sand der Zeit zu sinken und Mann und Frau können nicht zueinander kommen. Sie schickt ihm Schwalben und verwandelt sich mit anderen Dingen um sie herum zu einem Gesicht. Der Mann wiederum wird zu einem Baseballspieler, der auf den Ball nahe dem Denkmal fixiert ist. Der Ball wird durch Zusammenschluss zweier schildkrötenähnlicher Figuren zu einer Ballerina, die ihren Kopf löst und ihn dem Mann als Ball zuspielt. Der Mann schlägt den Ball fort, der zu einem überdimensionalen Herz wird, das wiederum von dem steinernen Mann ergriffen wird und in seinen Händen verschwindet. Zurück bleibt das Denkmal mit einem Loch, durch das die Glocke erkennbar ist, die beim Schlag Pusteblumen-Flugschirmchen versendet.

Produktion

Das Storyboard von Destino entstand ab Ende 1945 durch John Hench, der zu der Zeit für Disney arbeitete, und Salvador Dalí. Walt Disney war als Produzent eng an der Entstehung des Films beteiligt und nahm an Treffen von Hench und Dalí teil, die sich mit der Entwicklung des Films befassten. Einige seiner Ideen wurden in das Storyboard des Films übernommen, finden sich jedoch nicht im vollendeten Film wieder. Die Zusammenarbeit mit Dalí, mit dem Disney befreundet war, war zudem Teil einer neuen Strategie des Disney-Studios, wie Walt Disney 1946 in einem Interview erklärte: "Wie bei der Eine-Nacht-auf-dem-kahlen-Berge-Sequenz in Fantasia, die Kay Nielson schuf, will ich auch weiteren großen Künstlern diese Möglichkeit [der Zusammenarbeit] bieten. Wir brauchen sie. Wir müssen auch weiterhin neue Wege einschlagen."

Geplant war der Film als Teil einer Kompilation im Stil von Drei Caballeros. Nach acht Monaten Arbeit am Film wurde das Projekt jedoch unterbrochen. Ein Grund dafür waren unter anderem wirtschaftliche Probleme der Walt Disney Studios nach Ende des Zweiten Weltkriegs. Hench fertigte eine kurze Animationssequenz des Films mit rund 15 Sekunden Länge an, weil er hoffte, so Walt Disneys Interesse am Film erneut zu wecken. Dennoch gab Walt Disney das Projekt aus finanziellen Gründen auf, zumal Kompilationsfilme aus der Mode gekommen waren, auch wenn er seine Entscheidung später bereute. Seit dieser Zeit galt der Film als "das Ungeheuer von Loch Ness, ein legendenartiger Film, den niemand je zu Gesicht bekommen wird".

Im Zuge der Arbeit an Fantasia 2000 wurde Roy E. Disney, ein Neffe Walt Disneys, auf das gescheiterte Projekt aufmerksam, das im Film Fantasia 2000 durch Bette Midler erwähnt wird. Disney plante, Szenenbilder aus dem Film für die Promotion von Fantasia 2000 zu nutzen, doch ergaben Nachforschungen, dass die Disney Studios zwar Materialien des Films in ihrem Besitz hatte, sie ihnen jedoch nicht gehörten: Der Vertrag zwischen Dalí und Disney sah vor, dass die Zeichnungen Dalís erst nach der Vollendung des Films Eigentum der Disney Studios werden würden. Roy E. Disney vergab daher an die Disney Studios France den Auftrag, den Film fertigzustellen. Als Regisseur fungierte dabei der Animator Dominique Monfery, dessen erste Regiearbeit es war. Das Team bestand aus 25 Animatoren.

Zwar war das Portfolio vor Jahren gestohlen worden, doch gab es neben über 100 Stift- und Tintenzeichnungen auch 15 Gemälde Dalís zum Film, das Storyboard und den 15-Sekunden-Ausschnitt von John Hench. Gala Dalís hinterlassene Tagebücher und John Hench selbst halfen bei der Entschlüsselung des oft unverständlichen Storyboards. Dennoch ergaben verschiedene Szenen keinen Sinn – Dalí selbst hatte zum Filmentwurf gesagt "Wenn du das verstehst, habe ich versagt." – sodass der Film am Ende von acht auf fünf Minuten reine Animation gekürzt wurde. Der Fokus wurde dabei auf die Liebesgeschichte zwischen der Frau und Kronos gelegt, während die langen und nicht entschlüsselbaren Szenen des Baseballspielers nur in wenigen Teilen in den Film übernommen wurden.

Der Film entstand zu weiten Teilen in traditioneller Cel-Animation. Rund 20 Prozent des Films wurden am Computer mithilfe des Visualisierungsprogramms Maya sowie CAPS animiert, darunter der Turm von Babel, die Animation der Glocke und der sinkende Sand der Zeit. Auch das wenige Sekunden lange Originalstück aus dem Jahr 1946 ist im Film enthalten: Es handelt sich um die Szene der beiden schildkrötenartigen Wesen mit Dalí-ähnlichen Köpfen, die zusammenstoßen und so die Umrisse einer Ballerina bilden.

Destino erlebte am 2. Juni 2003 auf dem Festival d'Animation Annecy in Frankreich seine Premiere und kam am 19. Dezember 2003 in die Kinos. Die Kosten des Films beliefen sich auf rund 1,5 Millionen Dollar.

Die Handlung wird vom Lied Destino, gesungen von Dora Luz und geschrieben von Armando Dominguez (Musik) und Ray Gilbert (Text), unterlegt. Die Originalaufnahme wurde dabei nachträglich bearbeitet.

Auszeichnungen
Auf dem Melbourne International Film Festival und dem Rhode Island International Film Festival wurde der Film je mit einem Grand Prize ausgezeichnet.

Destino war 2004 für einen Oscar in der Kategorie "Bester animierter Kurzfilm" nominiert, konnte sich jedoch nicht gegen Harvie Krumpet durchsetzen. Zudem wurde der Film für einen Annie Award nominiert.

Weblinks

 Destino auf bcdb.com (englisch)
 Informationen und Bilder zum Film (englisch)

Einzelnachweise

Filmtitel 2003
US-amerikanischer Film
Kurzfilm
Zeichentrickfilm
Salvador Dalí

Destino


Hiddensee o Isla Hiddsensee (en alemán: «Insel Hiddensee») es una isla en el mar Báltico, situada al oeste de Rügen, en la costa alemana, en el estado de Mecklemburgo-Pomerania Occidental.

La isla cuenta 1034 habitantes. Fue un popular destino de vacaciones para los turistas de Alemania del Este durante la vigencia de la República Democrática Alemana (RDA) y sigue atrayendo a los turistas de hoy con su belleza natural. En el lugar se ubica una estación ornitológica de la Universidad de Greifswald.

Imágenes

Véase también
 Geografía de Alemania
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos

 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Mecklemburgo-Pomerania Occidental
Archipiélagos e islas del mar Báltico de Alemania
Áreas protegidas del estado de Mecklemburgo-Pomerania Occidental
Áreas protegidas del mar Báltico

Hiddensee


Tyrkjadúfa (fræðiheiti: Streptopelia decaocto) er dúfutegund ættuð um Evrópu og Asíu.

Tilvísanir

Dúfur

Tyrkjadúfa


Sultan Musa Ghiatuddin Riayat Shah Ibni Al-Marhum Sultan Alauddin Sulaiman Shah (9 December 1893 – 8 November 1955) was Sultan of Selangor in Malaysia during the Japanese occupation of that state (1942–1945). He received the Order of the Rising Sun from the Emperor of Japan, Hirohito.

Early life

The eldest son of Sultan Alaeddin (1863–1938) by his royal consort Tengku Ampuan Maharum binti Raja Muda Tunku Dziauddin of Kedah was born in Istana Temasya Jugra, Kuala Langat. His name at birth was Tengku Musa Eddin.

Educated privately, he was made Tengku Mahkota in 1903. He succeeded his father's great-uncle Raja Laut bin Sultan Muhammad as Raja Muda or Crown Prince of Selangor in 1920. An intelligent young man, he represented his father on the State Council established by the British colonial authority.

However, at the instigation of the British Resident, Theodore Samuel Adams (1885–1961; in office 1935 - 1937), Tengku Musa Eddin was dismissed as Raja Muda in 1934 for alleged "misbehaviour". Adams had accused Tengku Musa Eddin as a spendthrift and wastrel with a penchant for gambling. However, many Malays in Selangor believed the real reason for Tengku Musa Eddin's dismissal was his refusal to follow Adam's orders.

Although Sultan Sulaiman pleaded for the case of Tengku Musa Eddin (even petitioning the Secretary of State for the Colonies and discussing the issue directly with him in London), Tengku Alam Shah was instead proclaimed Raja Muda or heir to the throne over the head of his other half-brother Tengku Badar. The appointment occurred on 20 July 1936.

Tengku Musa Eddin was given the title of Tengku Kelana Jaya Putera, ironically the title for the heir-apparent of the Yang di-Pertuan Muda (or Under-King) of Johor and Riau, from which the Sultans of Selangor are descended.

Tengku Alam Shah was proclaimed Sultan on 4 April 1938, four days after the death of his father. On 26 January 1939, he was crowned at Istana Mahkota Puri Negara in Klang. Tengku Musa Eddin presided over the ceremony with no ill feelings.

During the Japanese occupation of Malaya, on 15 January 1942, Col. Fujiyama, the Japanese Military Governor of Selangor, invited Sultan Hisamuddin Alam Shah to King's House in Kuala Lumpur. In an interview with Major-General Minaki the Sultan confessed that he had made speeches in support of the British war efforts but had been persuaded by the British resident to do so.

After being told to surrender the regalia to his older brother, the Japanese removed Sultan Hisamuddin and in November 1943, proclaimed Tengku Musa Eddin as the new Sultan of Selangor, taking the regnal name Sultan Musa Ghiatuddin Riayat Shah.

Sultan Hisamuddin Alam Shah declined to work with the Japanese and from 1943, refused their allowance awarded to him and his children.

After the war, Sultan Musa in turn was dethroned by the British Military Administration under Lord Louis Mountbatten upon the return of that colonial power to Malaya in 1945. Sultan Hisamuddin Alam Shah was reinstalled again as Sultan of Selangor.

Death

Sultan Musa was exiled to the Cocos Keeling Islands. Subsequently, he fell ill and was brought back to Selangor a few months before he died on 8 November 1955 in Kuala Lumpur. Sultan Musa was buried beside his father at the Royal Mausoleum in Klang.
His consort, Syarifah Mastura Shahabuddin of Kedah, became Tengku Permaisuri or Queen during his brief reign. She died in 1958. The couple had no children.

References

Dethroned monarchs
Musa Ghiatuddin Riayat Shah
Malayan collaborators with Imperial Japan
1893 births
Malaysian people of Malay descent
1955 deaths
Malaysian people of Bugis descent
Malayan people of World War II
Monarchs who abdicated
Recipients of the Order of the Rising Sun

Musa Ghiatuddin Riayat Shah of Selangor


Fritzchen ist:
 ein Dorf im Kreis Osterode in Ostpreußen, seit 1945: Łącko (Grunwald) im Powiat  Ostródzki, Woiwodschaft Ermland-Masuren, Polen
 die Koseform des Namens Fritz
 ein beliebter Protagonist in deutschsprachigen Witzen, siehe Klein Fritzchen
 eines der Mainzelmännchen
 ein kleines Kopfkissen im Format 40 cm × 40 cm
 ein Maskottchen des Deutschen Fußball-Bundes

Fritzchen


Muslubey, Samsun ilinin Salıpazarı ilçesine bağlı bir mahalledir. 2014'ten önce idari açıdan köy statüsüne sahipti.

Tarihçe

Doksanüç Harbi göçmenleri olarak bilinen Gürcülerin Samsun ilinde yerleştiği köylerden biridir. İsmetzade Doktor Mehmed Arif olarak da bilinen Arif İsmet Bey'in Gurci Köyleri adlı kitabına konu olmuştur. Arif İsmet Bey köydeki Gürcülerin erken yaşta evlenmediğini, düğünlerde ve özel günlerde horon denilen dansı icra ettiğini, işlerde imece usulü çalışıp dayanışma gösterdiğini, köylülerin asıl yiyeceğini mısır çorbası ve pancar (karalahana) yemeği ile mısır ekmeğinin oluşturduğunu, halkın silahşor ve iyi atıcı olduğunu, köylülerin Gürcüce konuştuğunu, fakat Gürcüce okuma-yazma bilmediğini yazmıştır. Köye yerleşen Gürcüler Maçaheli bölgesinden göç etmişti. Nitekim Gürcü tarihçi Zakaria Çiçindze 1893 yılında, Rus idaresindeki Maçaheli'nin köylerinden pek çok hanenin Osmanlı ülkesine göç ettiğini yazmıştır.

Muslubey köyü, Gürcüler göç edip yerleştiği zaman Trabzon vilayetinin Canik sancağında Çarşamba kazasına bağlı bir köydü. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde de Musli Beg (موصلی بك) adıyla Samsun vilayetinin Çarşamba kazasının merkez nahiyesi köyü olarak geçer. 1935 yılında aynı idari konuma sahip olan Muslubey'de 300 kişi yaşıyordu. 1965 genel nüfus sayımında Muslubey köyünde 502 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 151 kişi okuma yazma biliyordu.

Coğrafya
Muslubey Köyü; bağlı olduğu Salıpazarı ilçesine 7 km, Samsun il merkezine ise 57 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Salıpazarı'nın mahalleleri

Muslubey, Salıpazarı


FNaF ou FNAF, Five Nights at Freddy's, une série de jeux vidéo ;
 Front national pour l'Algérie française, un ancien parti politique d'extrême droite français.

FNAF


An Dactylorhiza fuchsii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Claridge Druce, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza fuchsii in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. f. carpatica
 D. f. fuchsii
 D. f. hebridensis
 D. f. okellyi
 D. f. psychrophila
 D. f. sooana

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Dactylorhiza

Dactylorhiza fuchsii


Mezoderm. Gastrulasyon sırasında, hücreler aktif ve pasif olarak yer değiştirirler. Bu yer değiştirmeler sonucunda hücreler Gastrula boşluğuna göre dışta, ortada ve içte olmak üzere sıralanırlar. Porifera, Ctenophora, ve Cnidaria şubelerinde orta tabaka bulunmaz ve diğer iki tabaka hayvanın tüm dokularını oluşturur. Buna diploblastik gelişim denir. Echinodermata ve Chordata gibi diğer yüksek hayvanlarda ise ektoderm ve endoderm arasında mezoderm denen üçüncü bir tabaka oluşur ki bu olaya triploblastik gelişim denir. Bu hücre tabakaları görünüm ve genetik aktivite yönünden birbirlerinden farklıdırlar. Mezoderm, kasları, cinsiyet organlarını, iç organların dış yüzeyini, iç deriyi, kemik ve kıkırdağı, kalp ve kan damarlarını oluşturmaktadır.

Embriyonik mezoderme mezenkim denir.

Bazı hayvan takımlarında (örneğin Mollusca ve Annelida) bazı hücrelerin kaderleri bu gibi erken safhalarda belirlenir ve hatta bazen döllenmeden önce bile sabitlenmiş olabilir.

Ayrıca bakınız

 Gastrulasyon
 Embriyonik gelişim

Gelişim biyolojisi
Embriyoloji
Gastrulasyon

Mezoderm


Lumea de la capătul timpului  (din engleză The World at the End of Time) este un roman științifico-fantastic hard al scriitorului american Frederik Pohl. A apărut la 1 iunie 1990 la editura Del Rey. Prezintă povestiri paralele despre o inteligență umană și despre o inteligență  bazată pe plasmă, care reușesc să supraviețuiască până aproape de moartea termică a Universului. Cartea este o lucrare combinată de cosmologie speculativă și de colonizare a spațiului.

Prezentare

World at the End of Time descrie povestea unui tânăr născut pe Pământ, Viktor Sorricaine, aflat într-o expediție de colonizare a unui sistem stelar îndepărtat. Coloniștii sunt înghețați pentru a supraviețui călătoriei de lungă durată printre stele. Oamenii de pe Pământ sau coloniștii din nave nu știu că stelele din jurul lor sunt locuințele unor creaturi imense din plasmă care trăiesc foarte mult (practic nemuritoare). Acestea nu cunosc și nu au niciun interes față de activitățile unor creaturi materiale nesemnificative ca oamenii.

Wan-To, una dintre cele mai vechi și mai puternice creaturi din plasmă, este angajată într-un război. După crearea unor copii personale ale sale, Wan-To ajunge într-un joc de șah mortal cu aceștia. "Masa de joc" este întreaga galaxie, iar armele sunt însăși stelele. Fiecare stea poate găzdui un "copil" inamic; folosind o varietate de particule exotice, Wan-To este capabil să facă ca o stea pe care a țintit-o să se aprindă și să omoare orice inamic care ar putea trăi în ea.

În mijlocul acestui câmp de luptă, cele trei nave-colonii umane  (Ark, New Mayflower și Argosy) se îndreaptă spre noua lor casă fără să știe nimic din toate acestea. La sosire, colonia începe să se stabilească ... doar pentru a descoperi că întregul lor grup local de stele pare să sufere o accelerație bizară și își micșorează luminozitatea. După izbucnirea unei boli dezastruoase și a eșecurilor de terraformare, coloniștii disperați decid în cele din urmă să investigheze emisiile ciudate de radiații dintr-o lume mică din sistemul lor solar.

La sosirea pe orbită, nava lor este grav avariată și Viktor este forțat să scoată sistemele de congelare de la bord. Ei sunt salvați și dezghețați patru sute de ani mai târziu de ceilalți care au întemeiat o colonie între timp. Dar  colonia se află într-o situație și mai disperată. Steaua planetei pe care a fost întemeiată colonia și-a redus considerabil strălucirea (datorită energiei care a fost sustrasă pentru a accelera procesul) și acum călătoresc atât de repede încât, din cauza efectelor relativității, universul din jurul lor s-a diminuat până a ajuns ca un punct luminos. Colonia  s-a împărțit în mai multe fracțiuni și a devenit foarte religioasă, descurajând cercetarea științifică.

Viktor ajunge să fie înghețat din nou după ce investighează cauza mișcării accelerate. Este trezit peste patru mii de ani, pentru a descoperi că descendenții îndepărtați ai coloniei și-au reconstruit societatea într-un habitat închis care orbitează steaua slab strălucitoare (o pitică cenușie) și au creat o civilizație de înaltă tehnologie dedicată plăcerilor și confortului. În cele din urmă, își croiește drum către fosta colonie pentru a găsi doar câțiva coloniști neînghețați dispuși să reconstruiască colonia.  Statutul său unic de om născut pe "vechiul Pământ" aduce multă publicitate eforturilor acestora, iar reconstrucția coloniei face rapid progrese.

În timpul celor patru mii de ani în care Viktor a fost înghețat, sistemul stelelor și-a încetinit mișcarea din nou. După ce a trecut mult timp, din universul odinioară tânăr a rămas stele pe moarte și găuri negre, cu Wan-To supraviețuind cu disperare din cauza energiei provocate de dezintegrarea protonilor. Wan-To primește o transmisie tahionică de la sistemele sale de mult timp uitate și face pregătiri pentru a se deplasa către aceste stele ultimele - care au supraviețuit - crezând că acele mici creaturi materiale care locuiesc în sistem sunt irelevante și pot fi distruse dacă îl irită prea tare.

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
1990 în literatură

Romane din 1990
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Frederik Pohl
1990 în științifico-fantastic

The World at the End of Time


آيت سغروشن هو اسم جامع لمجموعة قبلية متفرقة في المغرب، وتشمل قبائل سغروشنية، وأفخاذ وقرى سغروشنية منضوية تحت قبائل أخرى. تتواجد آيت سغروشن في مناطق مختلفة من جبال الأطلس المتوسط، يتحدثون بأمازيغية الأطلس المتوسط الشرقي، ويقولون بانتمائهم إلى الشرفاء الأدارسة.

الهوامش

المراجع

أمازيغ في المغرب
قبائل أمازيغية
قبائل المغرب

آيت سغروشن


PGO Motive Power () est une marque de scooters et de quads fabriqués par Motive Power Industry à Taïwan à partir de 1964.

Historique
L'entreprise fait partie du conglomérat industriel Yeu Tyan Machinery depuis ses débuts. PGO commence à créer et fabriquer des scooters à Taïwan dès 1964.

De 1972 à 1982 sont construits des scooters sous licence du constructeur Piaggio; c'est aussi à ce moment que la marque défini son nom avec les trois lettres P, G et O issues de la marque italienne.

Le constructeur fabrique sa propre gamme de scooters à partir de 1985.

En France, la marque taïwanaise est importée à deux reprises : une première au début des années 90 qui connu les modèles Star 50, 80 et Comet et une seconde dans les années 2000. PGO décide de se retirer complètement du marché européen en 2017.

En 1991, PGO a produit 45000 scooters dont 46% ont été exportés.

En 2006, Jack Wang Group et China Development Industrial Bank investissent conjointement dans la société PGO. La marque est aujourd'hui plus largement diffusée sur les marchés asiatiques et américains et se diversifie avec la production de véhicules à énergie fossile mais aussi électrique.

Gamme

Scooters et quads importés en France

 Star
 Comet
 Big Max
 Ligero
 T-Rex
 J-Bubu
 Libra
 G-Max
 Bug Racer
 X-Rider

Liens externes
Site officiel
Site officiel de l'importateur français

Références

Constructeur motocycle ayant son siège à Taïwan
Entreprise fondée en 1964

PGO Motive Power


مايا فارو  ممثلة أمريكية من مواليد 9 فبراير 1945 وهي عضو مجلس إدارة مركز الدوحة لحرية الإعلام.

زيارة فلسطين

بوصفها سفيرة اليونيسيف زارت فارو قطاع غزة ونددت بأعمال العنف الذي تجعل من أطفال فلسطين مرعوبين وخائفين مما يحدث.

مراجع

وصلات خارجية

اشتراكيون أمريكيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص مصابون بشلل الأطفال
أشخاص من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أعضاء الحزب الاشتراكي في كاليفورنيا
أعضاء الحزب الاشتراكي في كونيتيكت
أعلام ديزني
أمريكيون من أصل أسترالي
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون ناشطون بحقوق الإنسان
إنسانيون أمريكيون
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
رواة كتب صوتية
رومان كاثوليك أمريكيون
سفراء الأمم المتحدة للنوايا الحسنة
عارضات من كاليفورنيا
كاتبات القرن 20
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات مذكرات
كاثوليك من كاليفورنيا
كتاب سيرة ذاتية أمريكيون
كتاب مذكرات أمريكيون
كتاب مذكرات أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
مدافعات عن حقوق الإنسان
مستقلون من ولاية كاليفورنيا
مغنيات أمريكيات
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات مسرح أمريكيات
ممثلات من أصل أيرلندي
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من بيفرلي هيلز (كاليفورنيا)
ممثلات من لوس أنجلوس
ممثلون أمريكيون بإعاقات
ممثلون من كاليفورنيا
ممثلون وممثلات في القرن 20
مواليد 1945
مواليد في لوس أنجلوس
ناشطو حقوق أطفال
ناشطون بإعاقات

مايا فارو


Korzec war ein polnisches Volumenmaß und entsprach dem Scheffel. Verschiedene Schreibweisen und Aussprachen, wie Korcec, Korschetz und Koretz, sind aus der Literatur bekannt.

Das Getreidemaß war in den Regionen verschieden und änderte sich 1764 und 1819.
So waren es ab 1764 noch 32 Scheffel oder 120,6 Liter und ab 1819 128 Liter.

Die Maßkette war
 Polen, allgemein 1 Korzec = 2 Polkorcow/Halbscheffel = 4 Cwerci/Viertel = 32 Garniec = 128 Kwarta = 512 Kwaterka = 6452 4/5 Pariser Kubikzoll = 128 Liter
 Krakau 1 Korzec = 6054 ½ Pariser Kubikzoll = 120 Liter
 Czernowitz und Lemberg 1 Korzec = 6200 Pariser Kubikzoll = 122 Liter
In der Schreibweise Koretz war es auch ein ungarisches Volumenmaß für trockene Ware (Getreidemaß).
 Zips 1 Koretz = 31,2492 Liter

Literatur
 Johann Friedrich Krüger: Vollständiges Handbuch der Münzen, Maße und Gewichte aller Länder der Erde. Verlag Gottfried Basse, Quedlinburg/Leipzig 1830, S. 141.

Einzelnachweise

Altes Maß oder Gewicht (Polen)
Altes Maß oder Gewicht (Ungarn)
Volumeneinheit
Getreidemaß (Polen)

Korzec


The year 1881 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Buildings and structures

Buildings

 Alþingishúsið in Reykjavík, Iceland, designed by Ferdinand Meldahl, is opened to house the Althing (national parliament)
 British Museum (Natural History) in London, England, designed by Alfred Waterhouse, is opened
 Founder's Building at Royal Holloway College, Egham in England, designed by William Henry Crossland, is completed
 Tweed Courthouse is completed by Leopold Eidlitz in New York City
 The National Theatre (Prague), designed in 1865–68 by Josef Zítek, is opened officially
 Construction of St Stephen's Church, Bournemouth, England, designed by John Loughborough Pearson, is begun

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – George Godwin.
 Grand Prix de Rome, architecture: Henri Deglane.

Births
 March 29 – Raymond Hood, American Art Deco architect (died 1934)
 August 2 – Walter Godfrey, English architectural historian and architect (died 1961)
 date unknown – Nikolai Ladovsky, Russian avant-garde architect and educator, leader of the rationalist movement in 1920s architecture (died 1941)

Deaths
 January 25 – Konstantin Thon, official architect of Imperial Russia during the reign of Tsar Nicholas (born 1794)
 April 20 – William Burges, English architect and designer (born 1827)
 December 14 – Decimus Burton, English architect and garden designer (born 1800)
 December 18 – George Edmund Street, English architect (born 1824)

References

Architecture
Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1881 in architecture


An Monocymbium ceresiiforme in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Monocymbium ceresiiforme in nahilalakip ha genus nga Monocymbium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Monocymbium

Monocymbium ceresiiforme


James Thomas Tague  (October 17, 1936 – February 28, 2014) was a car salesman who received minor injuries during the assassination of United States President John F. Kennedy in Dallas, Texas, on November 22, 1963. Tague received a minor wound to his right cheek caused by tiny pieces of concrete debris from a street curb that was struck by fragments from a bullet that was fired at Kennedy. Besides Kennedy and Texas Governor John B. Connally, Tague was the only other person known to have been struck as a result of gunfire at Dallas's Dealey Plaza that day.

Life
Tague was born on a farm near Plainfield, Indiana. He dropped out of Purdue University to join the United States Air Force. He graduated from the United States Air Force School of Aerospace Medicine and became a car salesman in Dallas, Texas.

Kennedy assassination
Tague had been driving to Downtown Dallas to have lunch with his girlfriend (and future wife) when he came upon a traffic jam caused by the presidential motorcade that was traveling west on Elm Street. Tague testified to the Warren Commission that because of the traffic, he parked his car on the north curb of Commerce Street, where he then "got out of his car and stood by the bridge abutment." Tague was a few feet north of the southern edge of the triple underpass railroad bridge when he saw the presidential limousine and heard the first shot.

As with many other witnesses, Tague remembered hearing this first shot and likened it to a firecracker. He later testified that the first shot he recalled hearing had occurred after the presidential limousine had already completed the 120-degree slow turn from Houston Street onto Elm Street and then straightened out. The motorcade then proceeded in his direction down Elm Street, parallel to Commerce Street.

Soon after the shots were fired, Tague was approached by Dallas Detective Buddy Walthers, who noticed specks of blood on Tague's right cheek. Tague also had a small left facial scab from a cut, which occurred a week before the assassination. The detective asked Tague where he had been standing. The two men then examined the area and discovered, on the upper, curved part of Main Street south curb, a "very fresh scar" impact that they believed indicated that a bullet had struck there and had taken a small chip out of the curb's concrete. They came to the conclusion that one bullet had ricocheted off the curb and the debris then hit Tague. The curb surrounding the scar chip was not cut out until August 1964, after Tague had repeatedly reminded authorities of also being wounded during the shots, and it is now in the National Archives. The scar chip was  north of the south edge of the triple underpass railroad bridge, about  from where Tague stood during the attack. The detective told Tague that it appeared that a bullet had been fired from either the Texas School Book Depository or the Dal-Tex Building.

After assassination

Warren Commission and FBI
Tague was called by the Warren Commission to testify on July 23, 1964. He initially stated that he had been wounded on his cheek by the second or the third of the three shots that he remembered hearing. When the commission's counsel pressed him to be more specific, Tague testified that he had been wounded by the second shot. When asked from where he felt the gunshots had come, Tague testified that they were "coming from my left ... by the, whatever you call the monument," which was the area of the North Pergola monument, located on the north grassy knoll, several hundreds of feet apart from and west of the Texas School Book Depository building.

According to the Warren Commission's final report, forensic tests by the FBI revealed that the chipped bullet mark impact location contained no embedded copper metal residue, which indicated that it was not created by "an unmutilated military full metal-jacketed bullet such as the bullet from Governor Connally's stretcher." In Tague's Truth Withheld, he published pictures of the wound that were taken on November 23, 1963.

Books and events
In 2003, forty years after the assassination, Tague published a book called Truth Withheld (), detailing his experiences during and after the assassination. He wrote that he was injured after the second shot.

In 2011, Tague revisited the scene of his injury for the researcher Max Holland's investigation into the first shot for the documentary JFK: The Lost Bullet.

In 2013, Tague published his second book, LBJ and the Kennedy Killing (), which claimed that Vice President Lyndon B. Johnson and his associates were involved in the assassination.

Later life and death
Tague became a car salesman in Bonham, Texas, where he retired. He died there on February 28, 2014, at the age of 77.

See also
 Single-bullet theory

References

External links

 William M. Goggins, James Tague: Unintended Victim in Dealey Plaza.

1936 births
2014 deaths
American victims of crime
Military personnel from Indiana
People from Plainfield, Indiana
People from Bonham, Texas
Purdue University alumni
Writers from Indiana
Writers from Texas
Witnesses to the assassination of John F. Kennedy

James Tague


Stephen McDannell Hillenburg (Lawton, Oklahoma, 21. kolovoza 1961. – San Marino, Kalifornija, 26. studenoga 2018.) bio je američki morski biolog, animator, pisac, producent, glumac i redatelj.

Poznat je kao kreator dječje serije Spužva Bob Skockani.

Rođen je 21. kolovoza 1961. u Lawtonu u Oklahomi. Djetinjstvo je proveo u Anaheimu. Stekao je mnoga zanimanja prije nego što nije postao profesor morske biologije.
Tijekom 1990-ih godina, počeo je se baviti animiranjem. Godine 1996., počinje s radovima na seriji Spužva Bob Skockani, koja je objavljena 1. svibnja 1999. godine.

Preminuo je 26. studenoga 2018. u kalifornijskom San Marinu.

Karijera

Početak rada
Hillenburg je diplomirao eksperimentalnu animaciju u Kaliforniji 1992. godine, a vrlo brzo počeo je osvajati nagrade za svoj rad.

Zaposlio se na Nickelodeonu, gdje je vodio, pisao i režirao seriju Rocko's Modern Life, sredinom 1990-ih.

Spužva Bob Skockani

Zanimanje morskog biologa, mu je dalo ideju za seriju o morskim životinjama. Nakon što je završio sa serijom Rocko's Modern Life, počeo je kreirati seriju s nazivom "SpongeBoy Ahoy!", s glavnim likom "SpongeBoyem".

Nakon što je saznao da su oba dva naziva već zaštićene marke, preimenovao je seriju u "Spužva Bob Skockani", s kojom je dostigao velike uspjehe.

Krajem 2001. godine, postala je najgledanija dječja TV-emisija.

Smrt
Prema časopisu Varietyu, uzrok smrti bio je ALS, za koji je Hillenburg otkrio da mu je dijagnosticiran u ožujku 2017. godine.

Nickelodeon je s porukom preko Twittera, obavijestio javnost o njegovoj smrti.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki komičari
Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci
Dobitnici Emmyja
Dobitnici Zlatnog globusa za najboljeg glumca – komedija ili mjuzikl

Stephen Hillenburg


İngiliz Milletler Topluluğu veya resmî adıyla Milletler Topluluğu (İngilizce: Commonwealth of Nations), geçmişte Britanya İmparatorluğu'nun (37 ülke), günümüzde de Birleşik Krallık'ın parçası olan (16 ülke) devletlerin oluşturduğu uluslararası bir koalisyondur. Üye ülkelerin 16'sı hâlen Britanya Kraliyet Ailesi yönetimindedir. Bu ülkelerde mevcut monark III. Charles; devlet başkanı görev ve yetkilerini, kendisi tarafından atanan genel valiler aracılığı ile sürdürür. Kral aynı zamanda İngiliz Milletler Topluluğunun başkanıdır.

Ülkelerin tümünün nüfus toplamı 2,5 milyardır.

Köken bilimi

Kelime kökeni olarak Eski İngilizcede "ortak çıkar, fayda" anlamına gelen commonwealth sözcüğü günümüz İngilizcesinde "bağımsız devlet" (genellikle demokratik cumhuriyet) anlamında kullanılır.

1648 İngiliz Devrimi sonrasında, I. Charles'ın idam edilmesi (1649) ve kraliyetin lağvedilmesi ile ortaya çıkan ve 1660 yılında II. Charles'ın kral olmasıyla son bulan cumhuriyetçi döneme "Commonwealth Dönemi" denir. İç savaşı bastıran general Oliver Cromwell önce parlamentonun başkanı, sonra da diktatör olarak hüküm sürmüştür. Kral olmayı reddetmiş, kendisini İngiliz Cumhuriyeti'nin "Muhafız Efendisi" olarak tanımlamıştır. 1658'de Cromwell'in ölümünden sonra oğlu Richard yerini dolduramamış, 1659'da sürgüne gönderilmiştir. 1660 yılında da kraliyet yeniden kurulmuş ve II. Charles başa geçmiştir.

Günümüzde Commonwealth, Birleşik Krallık önderliğinde bir araya gelmiş, bağımsız devletleri nitelemek amacıyla kullanılır. İngiliz Milletler Topluluğu karşılıklı ekonomik etkileşime dayanan bir oluşumdur. Büyük çoğunluğu tarihte Britanya İmparatorluğu'nun eyaleti veya sömürgesi olmuş ülkelerdir ve günümüzde çoğu bağımsız olan bu ülkeler kendi rızalarıyla bu oluşumun bir parçası olarak kalmaya devam etmektedirler. Bu devletlerin bir kısmı geçmişte imparatorluğun parçası olmamakla beraber sonradan birliğe katılmışlardır. Zaman içerisinde bu topluluğu terk eden, topluluktan çıkarılan ve sonradan geri kabul edilen ülkeler olmuştur (Bkz. üye ülkeler listesi). Üye ülkelerin bir kısmı Birleşik Krallık hükümdarını sembolik olarak en üst düzey yöneticileri olarak tanırlar. Birbirlerinden farklı yönetim biçimleriyle (meşrutiyet, demokrasi, diktatörlük vs.) yönetilebilirler.

Bu milletlerin Birleşik Krallık'taki ayrıcalıkları

 İngiliz Milletler Topluluğuna üye olan devletlerin halklarının, eğer Birleşik Krallık'ta ikâmet ediyorlarsa, her türlü yerel ve ulusal seçime katılma hakları vardır.

Birleşik Krallık genel valileri

Birleşik Krallık Kral/Kraliçesi tarafından Devlet Başkanı sıfatıyla temsilci atadığı genel valiler:

  Kanada Valisi Mary Simon
  Avustralya Valisi David Hurley
  Yeni Zelanda Valisi Cindy Kiro
  Bahama Adaları Valisi Cornelius A. Smith
  Grenada Valisi Cécile La Grenade
  Saint Lucia Valisi Neville Cenac
  Saint Vincent ve Grenadinler Valisi Susan Dougan
  Antigua ve Barbuda Valisi Sir Rodney Williams
  Saint Kitts ve Nevis Valisi Samuel Weymouth Tapley Seaton
  Belize Valisi Froyla Tzalam
  Papua Yeni Gine Valisi Bob Dadae
  Solomon Adaları Valisi David Vunagi

Genel valilerin görevleri
Devlet Başkanı ve hükümdar "III. Charles"tır. Kral'ın temsilcisi genel validir ve genellikle emekli olmuş eski politikacılar veya ilgili ülkenin başbakanının önerisiyle Kral tarafından atanır. Genel vali, siyaseten tarafsız olup Avam Kamarası ve Senato'nun (üst meclisin) çıkardığı kararnamelere kral adına onay vermek, devlet başkanlığı düzeyinde imzalanması gereken belgeleri imzalamak ve onaylamak, parlamento toplantılarını resmen açıp kapatmak ve seçimler öncesi parlamentoyu feshetmek, başbakanı ve hükûmeti atamak veya görevden almak, büyükelçilerin güven mektuplarını teslim almak veya vermek görevlerinden birkaçıdır.

Genel sekreterin görevleri
1965 yılında İngiliz Milletler Topluluğu Başbakanları toplantısında Londra'da oluşturuldu. Genel Sekreterliğin merkezi, Kral III. Charles tarafından sekreterliğe kullanımına sunulan Londra'da bulunan Marlborough Sarayı'dır. Operasyon merkezi olarak Topluluğun her bir vatandaşına ulaşabilmesi kişisel bağlantılar için sıkı çalışmalarda bulunur. Bu görev Kral III. Charles'ın konumuyla karıştırılmamalıdır.

İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları

Her dört senede bir İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları adlı çok sporlu etkinlik düzenlenmektedir.

Üye ülkeler

Üyelik tarihine ve bölgelere göre sıralama:

Avrupa
  Birleşik Krallık (1931)
  Malta (1964)
  Kıbrıs Cumhuriyeti (1964)

Kuzey Amerika
  Kanada (1931)
  Jamaika (1962)
  Trinidad ve Tobago (1962)
  Bahama (1973)
  Grenada (1974)
  Dominika (1978)
  Saint Lucia (1979)
  Saint Vincent ve Granada (1979)
  Antigua ve Barbuda (1981)
  Saint Kitts ve Nevis (1983)

Orta Amerika
  Belize (1981)

Güney Amerika
  Guyana (1966)

Afrika
  Güney Afrika Cumhuriyeti (1931-1961; 1994-)
  Gana (1957)
  Nijerya (1960 üyeliğinin iptal edilişi; tekrar kabul edilişi: 1999)
  Sierra Leone (1961)
  Tanzanya (1961)
  Uganda (1962)
  Kenya (1963)
  (1962)
  Malavi (1964)
  Zambiya (1964)
  Botsvana (1966)
  Lesotho (1966)
  Mauritius (1968)
  Esvatini (1968)
  Seyşeller (1976)
  Namibya (1990)
  Mozambik (1995)
  Kamerun (1995)
  Gambiya (1965-2013; 2018-)
  Togo (2022)
  Gabon (2022)

Asya

  Sri Lanka (1948)
  Singapur (1965)
  Maldivler (1982)
  Hindistan (1948)
  Malezya (1957)
  Pakistan
  Bangladeş

Avustralya veya Okyanusya
  Avustralya (1931)
  Yeni Zelanda (1931)
  Samoa (1970)
  Tonga (1970)
 (1970-2009, 2014)
  Papua Yeni Gine (1975)
  Solomon Adaları (1978)
  Vanuatu (1980)
  Tuvalu (1978)
  Kiribati (1979)
  Nauru (1999)

Eski üyeler
  İrlanda (1931); 1949'da topluluktan kendi isteğiyle ayrılmıştır.
  Zimbabve (1980); 2003'te topluluktan çıkarılmıştır.
  Newfoundland ve Labrador (1931); 1934'te Kanada'ya katılmıştır.

Kaynakça

İngiliz Milletler Topluluğu


Onthophagus tetricus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Harold em 1877.

Referências

Ligações externas

tetricus
Coleópteros descritos em 1887

Onthophagus tetricus


Enrico Anthony "Rick" Lazio (født 13. marts 1958 i Amityville, New York) er et tidligere medlem af Repræsentanternes Hus i USA fra New York (1993-2001). Lazio blev nationalt kendt, da han stillede op mod Hillary Clinton i New York ved senatsvalget 2000. Lazio var også uden held republikansk kandidat til guvernørvalget i New York i 2010.

Noter

Eksterne henvisninger
 Biographical Directory of the United States Congress

Medlemmer af Repræsentanternes Hus i USA
Personer fra New York

Rick Lazio


بلدية أولايفا دي ميرايدا , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.963 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

أولايفا دي ميرايدا


Les Chrysocapsaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta, de la classe des Chrysophyceae et de l'ordre des Chromulinales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Chrysocapsa, dérivé vient du grec , « couleur or », et du latin capsa, boite, littéralement « boite dorée ».

Liste des genres
Selon  :

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

  - synonyme
 New Zealand's Crown Research Institute (CRI) Fleming river, Nouvelle Zélande :  Chrysocapsa

Chrysophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Chrysocapsaceae


المحيط الهادي الأزرق مسلسل تلفزيوني أمريكي بوليسي درامي عرض على شبكة الولايات المتحدة الأمريكية من 2 مارس 1996 إلى 9 أبريل 2000 حيث تم تصوير 5 أجزاء بواقع 101 حلقات .

القصة
تدور أحداث المسلسل حول أفراد شرطة الدراجات الهوائية التابعون لقسم شرطة شاطئ سانتا مونيكا بولاية كاليفورنيا بالولايات المتحدة الأمريكية ومحاربتهم للجريمة والأعمال المنافية للقانون .

الشخصيات

روابط خارجية

مراجع

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
شواطئ في الخيال
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
عروض تلفزيونية صورت في كاليفورنيا
عروض تلفزيونية صورت في هاواي
مسلسلات أمريكية انتهت في 2000
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1996
مسلسلات تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات جريمة درامية تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات جريمة أمريكية
مسلسلات جريمة درامية أمريكية في عقد 1990
عروض تلفزيونية تقع أحداثها على شواطئ

المحيط الهادي الأزرق


Petra, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu; 2,662'dir. (2002)

Dış bağlantılar

 Belediye resmi sitesi

Mayorka

Petra, Balear Adaları


Joseph Francis Fitzgerald (* 10. Oktober 1904 in Brighton, Massachusetts; † 20. März 1987 in Needham, Massachusetts) war ein US-amerikanischer Eishockeyspieler.

Karriere
Joseph Fitzgerald besuchte das Boston College, an dem er 1928 seinen Abschluss machte und spielte parallel für dessen Eishockeymannschaft. Anschließend spielte er im Amateur-Eishockey für den University Club of Boston.

International
Für die USA nahm Fitzgerald an den Olympischen Winterspielen 1932 in Lake Placid teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1932 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Boston College Eagles)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1932
US-Amerikaner
Geboren 1904
Gestorben 1987
Mann

Joseph Fitzgerald


Elisabeth Müller-Witt (* 23. November 1953 in Gelsenkirchen) ist eine deutsche Politikerin (SPD). Sie ist seit 2012 Abgeordnete im Landtag von Nordrhein-Westfalen.

Biografie
Elisabeth Müller-Witt studierte nach dem Abitur von 1974 bis 1979 Volkswirtschaftslehre an der Universität Freiburg im Breisgau mit Abschluss als Diplom-Volkswirtin. Danach war sie in verschiedenen Projekten tätig.

Politik
Elisabeth Müller-Witt gehört der SPD seit 1984 an. Sie vertrat ihre Partei von 1995 bis 2012 im Stadtrat von Ratingen. Bei den Landtagswahlen 2012, 2017 und 2022 kandidierte sie jeweils für das Direktmandat im Landtagswahlkreis Mettmann III. Sie wurde 2012 direkt gewählt und zog 2017 und 2022 über die Landesliste der SPD in den Landtag ein. Seit Mai 2022 ist sie stellvertretende Vorsitzende der SPD-Landtagsfraktion.

Müller-Witt ist Mitglied im Kuratorium für das Haus der Geschichte Nordrhein-Westfalen.

Weblinks

 Homepage von Elisabeth Müller-Witt

 Elisabeth Müller-Witt bei der SPD Nordrhein-Westfalen

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Politiker (Ratingen)
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1953
Frau
Haus der Geschichte Nordrhein-Westfalen

Elisabeth Müller-Witt


De første fra Nik & Jay er et opsamlingsalbum fra den danske popduo Nik & Jay.

Spor
 "Nik & Jay" - 3:42
 "Hot!" - 3:12
 "Elsker Hende Mere" - 3:44
 "Pop-Pop!" - 3:16
 "En Dag Tilbage" - 4:27
 "Lækker" - 3:23
 "Kan Du Høre Hende Synge" - 6:03
 "Strip" - 3:44
 "Boing!" - 3:17
 "Når Et Lys Slukkes" - 5:14
 "I Love Ya" - 3:28
 "Et Sidste Kys" (feat. Julie - 3:47
 "Kommer Igen" - 3:41
 "Du Gør Mig Høj" - 4:04
 "Endnu En" - 3:39

Nik & Jay-album
Opsamlingsalbum fra 2012

De første fra Nik & Jay


Starokršćanska bazilika u selu Otoku, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Ostaci starokršćanske bazilike nalaze se na lokalitetu Mirine u selu Otok smještenom uz rijeku Cetinu kod Sinja. Ovdje se ubicira sjedište biskupije Ludrum koja je osnovana na II. salonitanskom koncilu 533. godine. Otkriveni su i konzervirani su ostaci jednobrodne crkve s krstionicom i narteksom. Bazilika je složenog tlocrta s karakterističnim bočnim prostorijama. U tjemenu polukružne apside nalazila se subselija i biskupska katedra, a u jednoj od pomoćnih prostorija otkrivena je piscina križnog tlocrta. Na lokalitetu su pronađeni brojni ulomci crkvenog namještaja i druga kamena plastika osebujnog ukrasa.

Zaštita
Pod oznakom Z-4799 zavedena je pod vrstom "nepokretna kulturna baština - pojedinačna", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralne građevine".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Crkve u Hrvatskoj
Splitsko-dalmatinska županija

Bazilika u Otoku


Povijesna jezgra Pučišća, kulturno-povijesna cjelina u povijesnoj jezgri Pučišća, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Povijesna jezgra Pučišća smještena je na sjevernoj obali Brača na dnu duboke uvale Porat i Soline. Pučišće se formiralo uz padine brda oko renesansnih kula-kaštela koji su štitili luku, a od kojih su danas sačuvane Aquilla, Prodić, Žuvetić, Grego, Marinović i Dešković. Kuće su kamene, prilagođene konfiguraciji terena i većim dijelom pokrivene kamenim pločama pretežno pučkog karaktera. Uz obalu su kamene dvokatnice s konca 18. – 19. st., te nekoliko neoklasicističkih reprezentativnih građevina. Ističe se kasnobarokna župna crkva sa zvonikom Ignacija Macanovića te crkva Gospe od Batka iz 16. st.

Zaštita
Pod oznakom RST-0645-1972. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene urbane cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Pučišća

Povijesna jezgra Pučišća


Juniorski prvaci Hrvatske u nogometu za sezonu 2017./18. su nogometaši "Dinama" iz Zagreba.

Prva liga

Povezani članci
 Prvenstvo Hrvatske u nogometu za kadete 2017./18.
 Prvenstvo Hrvatske u nogometu za pionire 2017./18.

Izvori
 prvahnl.hr, 1. HNL Juniori , pristupljeno 23. svibnja 2018.
 scoresway.com, 1. HNL Juniori 2017./18., pristupljeno 23. svibnja 2018.
 nk-osijek.hr, Juniori - 1. HNL , pristupljeno 23. svibnja 2018.
 nkistra1961.hr, Juniori – Tablica i rezultati 2017./2018., pristupljeno 23. svibnja 2018.

2017-18
j-p

Prvenstvo Hrvatske u nogometu za juniore 2017./18.


Burgstallmühle ist ein Gemeindeteil des Marktes Bechhofen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt am rechten Ufer der Wieseth. Im Süden grenzt das Waldgebiet Ellenbach an, 0,25 km östlich befindet sich ein Naturschutzgebiet. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Voggendorf zur Kreisstraße AN 57 (0,4 km nördlich) bzw. nach Heinersdorf zur Staatsstraße 2221 (1,3 km westlich).

Geschichte
Burgstallmühle lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Wassertrüdingen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts bestand der Ort aus einem Anwesen. Grundherr war das ansbachische Verwalteramt Waizendorf war. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Burgstallmühle dem 1809 gebildeten Steuerdistrikt und Ruralgemeinde Unterkönigshofen zugewiesen. 1818 erfolgte die Umgemeindung in die neu gebildete Ruralgemeinde Birkach (1870 nach Heinersdorf umbenannt). Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Burgstallmühle am 1. Juli 1971 nach Bechhofen eingemeindet.

Baudenkmal
 Haus Nr. 1: Mühlengebäude, zweigeschossiger massiver Satteldachbau, 18./19. Jahrhundert; an der Wieseth gelegen. Die Mühle wurde 1729 von Hans Adam Härtlein als Mahlmühle mit zwei Mahlgängen erbaut und wurde bis 1998 als Mühle genutzt.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und ist nach St. Maria (Königshofen an der Heide) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Blasius (Arberg) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Bechhofen, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Wassermühle im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Bauwerk in Bechhofen (Mittelfranken)
Mühle in Europa

Burgstallmühle


Daniel Rutherford  (3 November 1749 – 15 December 1819) was a Scottish physician, chemist and botanist who is known for the isolation of nitrogen in 1772.

Life

Rutherford was born on 3 November 1749, the son of Anne Mackay and Professor John Rutherford (1695–1779). He began college at the age of 16 at Mundell's School on the West Bow close to his family home, and then studied medicine under William Cullen and Joseph Black at the University of Edinburgh, graduating with a doctorate (MD) in 1772. From 1775 to 1786 he practiced as a physician in Edinburgh.

On 12 April 1782 Rutherford was one of the founding members of the Harveian Society of Edinburgh and served as President in 1787. In 1783 he was a joint founder of the Royal Society of Edinburgh.  In 1784 he was elected a member of the Aesculapian Club. At this time he lived at Hyndford Close on the Royal Mile a house he (or his father) had purchased from Dunbar Douglas, 4th Earl of Selkirk

He was a professor of botany at the University of Edinburgh and the 5th Regius Keeper of the Royal Botanic Garden Edinburgh from 1786 to 1819. He was president of the Royal College of Physicians of Edinburgh from 1796 to 1798.

His pupils included Thomas Brown of Lanfine and Waterhaughs.

Around 1805 he moved from Hyndfords Close to a newly built townhouse at 20 Picardy Place at the top of Leith Walk, where he lived for the rest of his life.

He died suddenly in Edinburgh on 15 December 1819. His sister died two days later and the second sister (Scott's mother) only seven days after the latter.

Family

In 1786 he married Harriet Mitchelson of Middleton.

Isolation of nitrogen

Rutherford discovered nitrogen by the isolation of the particle in 1772. When Joseph Black was studying the properties of carbon dioxide, he found that a candle would not burn in it. Black turned this problem over to his student at the time, Rutherford. Rutherford kept a mouse in a space with a confined quantity of air until it died. Then, he burned a candle in the remaining air until it went out. Afterwards, he burned phosphorus in that, until it would not burn. Then the air was passed through a carbon dioxide absorbing solution. The remaining component of the air did not support combustion, and a mouse could not live in it.

Rutherford called the gas (which we now know would have consisted primarily of nitrogen) "noxious air" or "phlogisticated air". Rutherford reported the experiment in 1772. He and Black were convinced of the validity of the phlogiston theory, so they explained their results in terms of it.

Botanical reference

References

External links

Biographical note at "Lectures and Papers of Professor Daniel Rutherford (1749–1819), and Diary of Mrs Harriet Rutherford"

Scottish antiquarians
Scottish chemists
1749 births
1819 deaths
Discoverers of chemical elements
Founder Fellows of the Royal Society of Edinburgh
Fellows of the Linnean Society of London
Industrial gases
Academics of the University of Edinburgh
Members of the Philosophical Society of Edinburgh
Presidents of the Royal College of Physicians of Edinburgh
Scientists from Edinburgh
People educated at James Mundell's School
Alumni of the University of Edinburgh
18th-century Scottish botanists
19th-century Scottish botanists
18th-century British chemists
19th-century British chemists
18th-century Scottish medical doctors
19th-century Scottish medical doctors
Fellows of the Society of Antiquaries of Scotland
Fellows of the Royal Society of Edinburgh
Medical doctors from Edinburgh

Daniel Rutherford


Hyrrokkin ist eine Riesin mit enormen Kräften aus der nordischen Mythologie. Als Reittier dient ihr ein Wolf, vergleichbar mit der Riesin Hyndla. In der Gylfaginning wird beschrieben, wie sie das Schiff Hringhorni mit dem Leichnam Balders ins Wasser stößt.

Quellen

Weblinks

Germanische Sagengestalt
Riese (Mythologie)

Hyrrokkin


الثريونين  (رمزه Thr أو T)، وهو حمض ألفا - أميني قطبي، من الأحماض الأمينية الضرورية. يتوفر في الدواجن والأسماك واللحوم والبيض والجبن.

مراجع

أحماض أمينية ضرورية
أحماض أمينية مركبة للبروتينات
المواد الكيميائية مع معرفات مركبة متعددة
ناهضات مستقبل الغلايسين

ثريونين


لوري باولو ساندري  من مواليد 29 يناير 1949 في مدينة ريو غراندي دو سول في البرازيل و توفي يوم السبت 2014/10/4، وقد درب فرق عربية، مدرب كرة قدم برازيلي.

مهنة التدريب
بدأ مسيرته التدريبية مع نادي أتليتكو باراناينس البرازيلي في عام 1979، ثم انتقل إلى فريق كريزوما البرازيلي في عام 1981 ، ثم عاد إلى نادي أتليتكو باراناينس البرازيلي في عام 1983 ، ثم انتقل إلى نادي سانتا كروز البرازيلي في عام 1984 ،

الوفاة
توفي لاعب كرة القدم البرازيلي، ومدرب منتخب الإمارات السابق، لوري ساندري، (65 عاماً) بعد صراع مع مرض سرطان المخ، بحسب ما أعلنته عائلته.ولفظ ساندري أنفاسه الأخيرة اليوم السبت، في مدينة كوريتيبا، عاصمة ولاية بارانا جنوبي البرازيل

.وكان فريق بوتافوغو هو الأخير الذي تولى ساندري تدريبه قبل أن يعتزل في العام 2012 للتفرغ للعلاج.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم من ريو غراندي دو سول
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
برازيليون من أصل إيطالي
لاعبو أتلتيكو بارانيس
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو نادي إنترناسيونال
مدربو أتلتيكو باراناينسي
مدربو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
مدربو الدوري البرازيلي الدرجة الثانية
مدربو الدوري البرتغالي لكرة القدم الدرجة الممتازة
مدربو دوري المحترفين السعودي
مدربو طوكيو فيردي
مدربو كرة قدم برازيليون
مدربو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
مدربو كرة قدم مغتربون في البرتغال
مدربو كرة قدم مغتربون في السعودية
مدربو كرة قدم مغتربون في اليابان
مدربو منتخب الإمارات العربية المتحدة لكرة القدم
مدربو نادي أتلتيكو مينيرو
مدربو نادي الاتفاق (السعودية)
مدربو نادي الشباب (السعودية)
مدربو نادي العين
مدربو نادي الهلال (السعودية)
مدربو نادي إنترناسيونال
مدربو نادي بارانا
مدربو نادي جوفنتودي
مدربو نادي سبورت دي ريسيفه
مدربو نادي شابيكوينسي
مدربو نادي غواراني
مدربو نادي غوياس
مدربو نادي فيتوريا
مدربو نادي كريسيوما
مدربو نادي كوريتيبا لكرة القدم
مدربو نادي ماريتيمو
مواليد 1368 هـ
مواليد 1949
وفيات 1435 هـ
وفيات 2014
وفيات في كوريتيبا

لوري ساندري


La Statue équestre de Louis IX est une sculpture équestre du roi Louis IX réalisée par le sculpteur Hippolyte Lefèbvre.

L'œuvre est située sur le contrefort du porche de la basilique du Sacré-Cœur de Montmartre, côté ouest, dans le 18e arrondissement de Paris.

Une autre statue équestre du même sculpteur, de Jeanne d'Arc, se trouve sur le contrefort mais côté est, en miroir.

Articles connexes
 Liste des statues équestres de Paris

Statue équestre
Œuvre d'art dans le 18e arrondissement de Paris
Louis IX
Sculpture française du XIXe siècle
Sculpture en bronze

Statue équestre de Louis IX


Strijela-3 su sovjetski i ruski sateliti namijenjeni vojnim i vladinim komunikacijama. Bili su jednostavni sustav pohrane-ispuštanja (eng. store-dump,) posebice koristan u prosljeđivanju (relejno) neesencijalna prometa između Ruske Federacije i prekomorskih postaja ili snaga.

Sustav Strijela-3 započet je 1985. godine. U orbitu ga je nosio Ciklon-3. Polijetali su s kozmodroma Pljesecka. Orbite u koje su bili smješteni bili su na oko 1400 km visine pri nagibima od 82,6 stupnjeva. Lansirani sateliti bili su naslagani na vrhu lansirne letjelice. Dvije orbitalne ravnine bile su razmaknute 90°. Na svakoj je bilo po 10 do 12 operativnih letjelica. U redovnim okolnostima činilo se dvije misije godišnje, po čemu je bilo za očekivati da će prosječni vijek trajanja svemirske letjelice biti oko 24 mjeseca. Orbitna letjelica bila je mase 220 kg, promjera od 1 metra i visine glavna busa od 1,5 metara. Gravitacijsko-gradijentska antena bivala je ispružena u orbiti radi pružanja stabiliziranja.

Podvrsta je skupine satelita Strijela.

Izvori
NASA (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
Prirodoslovno-matematički fakultet u Zagrebu - Matematički odsjek Goran Igaly: EH rječnik

Umjetni sateliti
Astronautika u Rusiji

Strijela-3


Omaheke () is one of the fourteen regions of Namibia, the least populous region. Its capital is Gobabis. It lies in eastern Namibia on the border with Botswana and is the western extension of the Kalahari desert. The self-governed villages of Otjinene, Leonardville and Witvlei are situated in the region. , Omaheke had 48,594 registered voters.

Economy and infrastructure

Gobabis is the centre of this area and also its main business area, as it is linked with the capital of Namibia, Windhoek, by rail and the tarred B6 national road. This infrastructure serves as the main supply line for the region.

All the other population centres in the region are linked with Gobabis by road. Many other services are rendered from Gobabis to the region, such as the Police Divisional Headquarters, which is situated in Gobabis. Clinics in the region are served by medical practitioners based in Gobabis, and there are two hospitals and a clinic serving the region.

The agricultural patterns of this region is to a large extent homogenous. Most of the 900 commercial and 3,500 communal farmers in this area are cattle breeders. A regional office of the Ministry of Agriculture, serving the whole region, is based in Gobabis.

Hunting, including trophy hunting, is one of the major sources of income for the region. This takes place mainly in the winter months, from June to August. During these months, tourists from the northern hemisphere can be seen in the area, enjoying the mild and dry winter climate and collecting trophies.

In 2013 Omaheke had 42 government schools with a total of 18,365 pupils.

Politics
Upon independence of Namibia, Hereroland East was absorbed into Omaheke Region. The region comprises seven constituencies:
 Aminuis
 Epukiro
 Gobabis
 Kalahari
 Okorukambe (formerly Steinhausen)
 Otjinene
 Otjombinde

Presidential elections
In the 2004 presidential election, the Omaheke Region supported SWAPO Hifikepunye Pohamba with 13,005 votes (46%) but the Ohangwena Region native did not win a majority of the votes in the region. National Unity Democratic Organisation (NUDO)'s Kuaima Riruako, paramount chief of the Herero people, received over 7,000 votes (25%), and the Democratic Turnhalle Alliance (DTA)'s Katuutire Kaura received over 3,700 votes (13%). Only in the much more populated Khomas Region and neighboring Otjozondjupa Region did Riruako gain more votes, and in no other region did NUDO's candidate gain a higher percentage of the votes.

Regional elections
In the 2015 regional elections SWAPO obtained 54% of the total votes (2010: 47%) and won four of the seven constituencies. NUDO obtained 23% of the total votes (2010: 26%) and won Aminuis and Otjinene, while Otjombinde was won by an independent candidate. Although SWAPO's support dropped to 44% of the total votes in the 2020 regional election, it won five of the seven constituencies, while NUDO (23% total) kept its strongholds Otjinene and Aminuis.

Governors
 unknown (1992–2001)
 Laura McLeod-Katjirua (SWAPO, 2001–2012)
 Rapama Kamehozu (2012–2013)
Festus Ueitele (2013–2020)
Pijoo Nganate (2020–present)

Demographics
According to the 2012 Namibia Labour Force Survey, unemployment in the Omaheke Region is 34.1%.

Language
According to the 2011 census, 43% of the population speak Otjiherero, 30% speak Nama/Damara and 8% speak Afrikaans at home.

Characteristics
In the east, Omaheke borders are three districts of Botswana:
North-West - northern
Ghanzi - eastern
Kgalagadi - southern
Domestically, it borders the following regions:
Hardap - south
Khomas - west
Otjozondjupa - north

Omaheke is traversed by the northwesterly line of equal latitude and longitude.

A large part of this region is known as the Sandveld. The northeastern part of the region is still very much wilderness.

Anthropologically, almost the entire Ovambanderu and Gobabis-Juǀwa ethnic groups reside in the region. Furthermore, it is a rich cultural area for Herero, Damara-Nama, Tswana, Afrikaners and Germans.

One of its notable event is the annual Meat Festival.

History
On 11 August 1904, a German armed force with artillery and machine guns, which had encircled the Herero who had fled to the Waterberg in Namibia, attacked and forced the survivors to flee to the Omaheke desert, where large numbers died. Those who tried to emerge from the desert were killed by German patrols along the perimeter of the Omaheke. This was the turning point in the Herero and Namaqua Genocide.

External links

References

Otjiherero words and phrases
Regions of Namibia
States and territories established in 1992
1992 establishments in Namibia

Omaheke Region


An Poa nankoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Poa nankoensis in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa nankoensis


Esta lista de navios construídos no Arsenal Real da Marinha de São Salvador inclui todos os navios de superfície e submarinos construídos no estaleiro. A lista está organizada e ordenada pelo ano de construção da embarcação.

Produção

construidos Arsenal Real da Marinha de São Salvador
História de Salvador
!
Marinha Portuguesa

Lista de navios construídos no Arsenal Real da Marinha de São Salvador


Saavedra este un nume propriu spaniol, care se poate referi la:

Nume de familie
 Saavedra, nume de familie originar din Galicia

Locuri
 Provincia Cornelio Saavedra, Bolivia;
 Saavedra,  Buenos Aires, Argentina;
 Saavedra, Chile, comună din Regiunea Araucanía;
 Saavedra Partido, un partido ori department din Provincia Buenos Aires;
 Saavedra (Santa Cruz), un orășel (sau târg) din departamentul  Santa Cruz, Bolivia;
 Saavedra, cartier (barangay) al localității Moalboal din Cebu de Sud, Filipine.

Alte utilizări
 Saavedra (șah), un final în jocul de șah

Nume proprii

Saavedra


Karpi (latinski: Carpi, grčki: Καρπιανοί, Καρποι) je naziv za narod koji je između 2. i 4. stoljeća živio s druge strane donjeg toka Dunava (u današnjoj istočnoj Rumunjskoj i bio poznat po sukobima s Rimskim Carstvom. Živjeli su u planinskom masivu Karpata uz Bastarne i Kostoboce kao dio saveza dačkih i sarmatskih plemena koje se nalazilo na granici izvan Rimskog carstva. Prvi put ih je spominjao Klaudije Ptolomej oko 140. Oko sto godina kasnije, u doba krize 3. stoljeća bili su među najupornijim rimskim neprijateljima i vršili su niz razornih upada u rimske teritorije na Balkanu. Situacija se stabilizirala tek iza 270. kada su rimski carevi uspjeli pacificirati Karpe, a dio njih preseliti u rimske teritorije Panonije. Car Galerije naselio ih je 295. uz lijevu obalu Drave. Preostali Karpi su se u 4. stoljeću najvjerojatnije asimilirali u Gote.

Tvrdnje o istovjetnosti Karpa s Hrvatima ne mogu se znanstveno potkrijepiti.
Tračani
Stari narodi i civilizacije

Karpi


Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Patricius ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Eitorf, einer Gemeinde im Rhein-Sieg-Kreis (Nordrhein-Westfalen). Die Pfarrei St. Patricius ist dem Patrozinium des heiligen Patrick von Irland unterstellt und gehört zum Erzbistum Köln.

Geschichte und Architektur
Eine Vorgängerkirche, die Alte Kirche, wohl vom 12. Jahrhundert, ist nachgewiesen. Die heutige dreischiffige, neugotische Bruchsteinbasilika wurde von 1882 bis 1884 nach Plänen von August Carl Lange errichtet. Der vorgesetzte Turm wurde 1902 gebaut.

Ausstattung
 Der büttenförmige Taufstein vom 12. Jahrhundert aus Andesit stammt aus der abgebrochenen Vorgängerkirche. Der Sockel wurde 1950 zugefügt.
 Das hölzerne Kruzifix vom Anfang des 16. Jahrhunderts ist Meister Tilman zugeschrieben. Die Fassung ist nicht erhalten.
 Der Kreuzweg von 1891 ist ein Werk von Angelo Vendt aus Aachen.
 Die Fenster im Chorraum wurden im Krieg völlig zerstört und zwischen 1954 und 1956 ersetzt. Die Seitenschifffenster sind ein Werk von Hans Zepter aus Köln. Sie stellen volkstümliche Heilige dar.
 Die fast lebensgroßen Apostelfiguren im erhöhten Chorraum wurden 1946 bis 1948 vom Kölner Künstler Eduard Schmitz gefertigt.
 Altar und Ambo fertigte der Eitorfer Künstler Rolf Schreuer im Jahre 1973.
 Eine Pieta-Darstellung schmückt die Kerzenkapelle.
 Zum 70. Jahrestag des Kriegsendes wurde 2015 eine Trauerkapelle für die Kriegsopfer in einem kleinen Raum im Seitenschiff eingerichtet.

Seelsorger ab 1913
 Pfarrer Gerhard Lapp (1913–1937)
 Pfarrer Albert Nathan (1937–1939)
 Pfarrer Johannes Arets (1939–1954)
 Dechant Pfarrer Hermann Josef Pazen (1954–1980)
 Pfarrer Karl Kabus (1981–1996)
 Pfarrer Alexander Lubormierski (1996–2008)
 Pfarrer Pater Jan Rodzinka CSMA (2008–2010)
 Pfarrer Pater Johannes Mikrut CSMA (seit 2010)
 Pfarrvikar Pater Leszek Kunc CSMA (seit 2010)
 Subsidiar Pater Gottfried Niemzyk CSMA (Seit 2010)
 Subsidiar Diakon Horst Geuß

Glocken
Im Turm der St.-Patricius-Kirche hängen 5 Glocken mit dem Geläutemotiv Salve Regina:

Von der Patriciusglocke berichtet Paul Sartori: Es heißt, "Napoleon I. habe sie geraubt und wegführen lassen; bei ihrem letzten Läuten habe man die Worte verstehen können: `Ich gebe keinen Klang mehr ab, bis ich wieder in geführt in mein Patrizierland.´ Sie ist ... später wieder nach Eitorf gekommen und wird heute noch geläutet."
Vor der OTTO-Glocke von 1926 hatte die Glockengießerei Otto in Hemelingen bei Bremen schon eine Glocke gegossen mit dem Ton: f', einem Durchmesser von 1200 mm und einem Gewicht von 1000 kg. Die Glocke scheint nicht im Ersten Weltkrieg eingeschmolzen worden zu sein.

Orgeln
Die große Orgel wurde 1934 von der Firma Klais gebaut. Die Pfeifen sind, bis auf die im Schwellwerk, sichtbar angeordnet und nicht durch ein Gehäuse verdeckt. Das Instrument wurde 1963 optisch und klanglich verändert. Die neuen Pfeifen des Pedals wurden in seitlichen Anbauten untergebracht. Es wurden neue Register eingebaut und vorhandene umgestellt, um den Klangcharakter mit weniger Grundtönigkeit und mehr Helligkeit in der Klangspitze vom romantischen zum neobarocken Klangbild zu verändern. 2011 wurde die Orgel reorganisiert, sie wurde gereinigt und komplett überholt.

 Koppeln: II/I (auch als Sub- und Superoktavkoppeln), II/II (Sub- und Superoktavkoppeln), III/I (auch als Suboktavkoppel), III/II, I/P, II/P, III/P

Im linken Seitenschiff befinden sich eine Chororgel der Firma Ahlborn und eine Chortribüne.

Literatur
 Hermann Josef Ersfeld: Eitorfer Pfarr-Chronik. Ein Beitrag zur Ortsgeschichte einer rheinischen Landgemeinde von den Anfängen der Christianisierung bis heute. Eitorf 1984.
 Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer (Bearb.): Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen, Band I: Rheinland. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2005, ISBN 3-422-03093-X.

Weblinks

 st-patricius-eitorf.de

Einzelnachweise

Eitorf
Patrick
Patricius
Eitorf, Patrick
Eitorf Patricius
Eitorf, Patrick
Eitorf

St. Patricius (Eitorf)


An Tricoryne muricata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Tricoryne muricata in nahilalakip ha genus nga Tricoryne, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tricoryne

Tricoryne muricata


Le Chemin du bonheur est un film franco-belge réalisé par Nicolas Steil et sorti en 2021.

Il est présenté dans des festivals en 2021 et sorti en salles en 2022.

Synopsis
Saül Birnbaum est un enfant caché. Il a été séparé de ses parents à l'âge de 6 ans pour fuir la Shoah et envoyé de Vienne à Bruxelles par un Kindertransport. En 1986, Saül a réinventé sa vie pour oublier cet épisode douloureux de son enfance. Au contact d'un jeune cinéaste chilien qui a fui Pinochet, et qui souhaite écrire un film sur l'enfance de Saül, ils tentent tous deux de guérir un peu plus de leurs passés. Passé auquel Saül va de nouveau être confronté en rencontrant l'amour...

Fiche technique
 Réalisateur : Nicolas Steil
 Scénario : Michel Fessler et Henri Roanne-Rosenblatt, d'après le roman Le cinéma de Saul Birnbaum de Henri Roanne-Rosenblatt
 Photographie : Pierre Milon
 Chef décorateur : Hérald Najar
 Créatrice des costumes : Uli Simon
 Ingénieur du son : Alain Goniva
 Montage : Damien Keyeux
 Musique : Kyan Bayani
 Producteurs : Katarzyna Ozga et Nicolas Steil
 Sociétés de production : Iris Films, Tu Vas Voir Productions, Belga Productions
 Société de distribution : Rezo Films
 Pays d'origine : ,
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 115 minutes
 Dates de sortie :
  :
  (Festival du film francophone d'Angoulême)
  (en salles)

Distribution
 Simon Abkarian : Saül Birnbaum
 Pascale Arbillot : Hannah Moskowicz
 Django Schrevens : Joakin Rojas
 André Jung : Edward Kiev
 Michel Vuillermoz : Robert de Trévignac
 Éric Caravaca : Pierre Aslon / Daniel Silberstein
 Helena Noguerra : Beatriz Rojas
 Roxane Duran : Rachel Rosenblum
 Tania Garbarski : Hélène Silberstein
 Raoul Schlechter : Samuel Rosenblum
 Mathilda May : Sarah Glücksmann
 Brigitte Fossey : Judith Askelevicz

Sélection
 Festival du film francophone d'Angoulême 2021 : Sélection officielle

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2021
Film belge sorti en 2021
Comédie dramatique française
Comédie dramatique belge
Adaptation d'un roman belge au cinéma
Shoah
Film se déroulant dans les années 1980

Le Chemin du bonheur (film, 2021)


Tour of Oman 2018 var den 9. udgave af cykelløbet Tour of Oman. Løbet blev afholdt i perioden 13. til 18. februar 2018. Det var del af UCI Asia Tour 2018 og var i kategorien 2.HC. Den samlede vinder af løbet blev kasakhiske Aleksej Lutsenko fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Søren Kragh Andersen kørte for
 Magnus Cort kørte for
 Casper Pedersen kørte for
 Michael Carbel kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

UCI Asia Tour 2018
2018

Tour of Oman 2018


Atiães Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 3,67 km2 yüzölçümüne sahip, 551 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

Atiães


Gara Episcopia Bihor este o stație de cale ferată care deservește Oradea, județul Bihor, România.

Episcopia Bihor

Gara Episcopia Bihor


الفرس الأعظم ؛  وهي كوكبة في السماء الشمالية، سميت من الميثولوجيا الإغريقية الحصان المجنح (بيجاسوس). وهي احدا من الأبراج 48 المدرجة من قبل الفلكي بطليموس في القرن الثاني، واحدا الأبراج الحديثة البالغ عددها 88.

من أهم مكونات كوكبة الفرس الأعظم نجد خماسية ستيفان التي تتكون من عنقود به خمسة مجرات غاية في الجمال.

الخصائص

النجوم

تشكل النجوم التالية تجمع نجمي يسمى مربع الفرس الأعظم أو مربع الخريف وهي:
 α Peg (المنكب).
 β Peg (الساعد).
 γ Peg (الجنب).
 α Andromedae (سرة الفرس) من المرأة المسلسلة.
يمكن رؤيا مربع الخريف ابتداء من الصيف مع حلول الظلام في اتجاه شمال الشرق، ويعلو في السماء خلال الخريف، حتى يقترب في أكتوبر من اتجاه الجنوب الشرقي وبالتالي الجنوب. ويقع نحو 20 درجة شمال خط الاستواء الفلكي.

يعتبر نجم(Pegasi 51) أول نجم يعرف شبيه للشمس خارج المجموعة الشمسية. وتعتبر (آي كي بغاسي) أقرب سوبرنوفا.

يبين التحليل الطيفي للكوكب (HD 209458 b) أول دليل على وجود بخار الماء في الغلاف الجوي خارج النظام الشمسي، وأول كواكب تم تصويرها مباشرة هي الكواكب التي تدور حول نجم (أتش أر 8799) وهي خارج المجموعة الشمسية في كوكبة الفرس الأعظم.

أسماء النجوم

التاريخ

كانت الكوكبة البابلية (IKU) مكونة من أربعة نجوم ثلاثة منها أصبحت فيما بعد جزء من خيول الكوكبة اليونانية (بيغاسوس). كان بيغاسوس في الميثولوجيا الإغريقية هو الحصان المجنح بالقوى السحرية. تقول أحد أساطيره فيما يتعلق بقوته ان له حوافر تخرج الربيع، والماء من النبع المقدس هيبوكرين مصدر الإلهام وكتابة الشعر. كان بيغاسوس هو الذي حمل رأس ميدوسا إلى حاكم جزيرة سيرفوس بوليديكتس، ثم سافر بعد ذلك إلى جبل أوليمبوس كي تكون حامل الرعد والبرق لزيوس. في نهاية المطاف، أصبح حصان بيليروفون، الذي أستخدمه لقتل الوحش تشيميرا ونجح بمساعدة آثينا وبيغاسوس.

في الفارسية القديمة، تصور الصوفي الفرس الأعظم كحصان كامل يواجه الشرق، خلافا لمعظم علماء الفلك الاخرين، حيث تصور الفرس الأعظم نصف حصان، يخرج من المحيط. في تصوير الصوفي رأس الفرس الأعظم يصل لنجوم كوكبة العظاءة. وتتمثل الرجل الاماميه اليمنى بالنجمة (β Peg) والرجل الاماميه اليسرى (η Peg)، (μ Peg) و(λ Peg)؛ والأرجل الخلفية معلمة بتسعة نجوم. ويتمثل الجزء الخلفي بواسطة (π Peg) و(μ Cyg)، ويتمثل البطن بواسطة (ι Peg) و(κ Peg).

المراجع

اقرأ أيضا
 خماسية ستيفان
 آي كي الفرس الأعظم
 بيز 1

الكوكبات الشمالية
الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
كوكبات
كوكبة الفرس الأعظم
الفرس الأعظم

الفرس الأعظم (كوكبة)


නාගරීකරණය පිළිබඳ අධ්‍යයනය කිරීමේදී ඉතා වැදගත් රටක් වශයෙන් ඉන්දියාව හැඳින්විය හැකිය. දකුණු ආසියාවෙහි ප‍්‍රබලතම රටක් වශයෙන් සැළකෙන ඉන්දියාවෙහි නාගරීකරණය පිළිබඳ සුවිශේෂී වූ ලක්ෂණ කිහිපයක් හඳුනාගත හැකිය. 1961 දී ඉන්දියාවේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව නාගරීකරණයෙහි නිශ්චිත පරිපාලනය ප‍්‍රදේශ සීමා දක්වා ඇත. එමෙන්ම එරට නගර ව්‍යවස්ථානුකූල නගර සහ සංගණන නගර ලෙස කොටස් 02 කට වර්ගීකරණය කර ඇති අතර මෙම නගර වර්ග දෙක පදනම් කරගනිමින් ඒ ඒ නගර අනුව වෙනස් වූ මිණුම් දඬු පවතී. ඒ කෙසේ වෙතත් ඉන්දියාවේ නගර තීරණය කිරීමේදී ජන සංඛ්‍යාවේ ප‍්‍රමාණය ජන ඝනත්වය, කෘෂිකාර්මික නොවන අංශයේ රැුකියා නියුක්තිකයන්ගේ ප‍්‍රතිශතය අනුව වර්ගීකරණය කරනු ලබයි. වසර 2001 දී පවත්වන ලද සංගණනයට අනුව නගර වර්ග 02 කට බෙදා දක්වා ඇත. එය ව්‍යවස්ථානුකූල නගර සහ සංගණන නගර නම් වන අතර මෙම නගර සභා පවතින සෑම ප‍්‍රදේශයක්ම නාගරීකරණයට අයත් වේ. මෙම නගර රාජ්‍ය නීතිය මත තීරණය වේ. සංගණන නගරවලට පවරන ලද නීතියට අනුව පළමු දායක මට්ටමේ පවත්වාගෙන යන නගර 5000 ක අවම ජනගහනයක් සිටිය යුතුය. තව ද ජන ඝනත්වය වර්ග කිලෝමීටරයකට 400 ක් සිටීම ද අනිවාර්ය වේ.

Bhagat පවසන ආකාරයට ඉන්දියාවේ මිණුම් දඬුවල පවතින පරස්පර විරෝධීභාවය නාගරීකරණයේ ගුණාත්මකභාවය තේරුම් ගැනීම සඳහා බලපානු ලබයි. ඉන්දියාවෙහි නාගරීකරණය කාලයෙන් කාලයට වෙනස් වන අතර 1961 දී පැවැත්වූ සංගණනයෙන් නාගරික ප‍්‍රදේශ නිර්වචනය කිරීමේ මිණුම් දඬු ඉන්පසු පැවැත්වූ සංගණන වලදී වෙනස් විය. වසර 2001 දී පවත්වන ලද සංගණනයට අනුව නාගරික ප‍්‍රදේශ ප‍්‍රකාශ කිරීමේදී 75% ක් පුරුෂයින් කෘෂිකාර්මික නොවන රැකියාවල නිරතවීම අපේක්ෂා කරනු ලැබීය. මෙම කරුණු එකතුවීමෙන් නගර මට්ටම වෙනස් වීම නාගරික සීමා නිරන්තරයෙන් වෙනස්වීම හා ඒ හා අදාළ තොරතුරු වල නිරවද්‍ය බව දුර්වල වීමට හේතු වී ඇත.

ඉන්දියාවේ නාගරීකරණයෙහි ප‍්‍රමාණය හා වර්ධන ප‍්‍රවණතා

වර්තමානයේ මිලියන 1095 කට ඉතා ආසන්න ප‍්‍රමාණයක් වෙසෙන ඉන්දියානුවන් රට පුරා නගර 3700 ක පමණ ව්‍යාප්තව පවතී. ඉන්දියාවේ නාගරික ජනසංඛ්‍යාව චීනයට පසු ලොව විශාලතම ජනගහනය වේ. ඒ අනුව ඉන්දියාව පුරා ව්‍යාප්තව ඇති මිලියන නගර හා එහි වෙසෙන ජන සංඛ්‍යාව පිළිබඳව අවධානය යොමු කිරීම වැදගත් වේ.

ඉහත දත්ත අනුව පැහැදිලි වනුයේ ඉන්දියාවේ මිලියන නගර අතරින් ජන සංඛ්‍යාව අධිකම නගරය බවට බොම්බාය, කල්කටා, දිල්ලි යන නගර පිළිවෙලින් අයත් වන බවය. මෙහිදී දක්නට ලැබෙන කැපීපෙනෙන සුළු ලක්ෂණය වනුයේ 1951 වර්ෂයේදී බොම්බායෙහි මිලියන 2.79 ක් වූ ජනගහනය 2001 වන විට මිලියන 16 ඉක්මවා ඇත. 1971-1991 අතර කාලපරිච්ඡේදය තුළ බොම්බායෙහි ඉතා සීඝ‍්‍ර ජන සංඛ්‍යා වර්ධනයක් දැකගත හැකි වෙයි. එය මිලියන 5.97-12.57 දක්වා වූ සීඝ‍්‍ර වර්ධනයකි. විශේෂයෙන්ම මේ සඳහා සංක‍්‍රමණය යන සාධකය වැඩි වශයෙන් හේතු වී ඇත. රැුකියාව, අධ්‍යාපනය, යටිතල පහසුකම්, සෞඛ්‍යය වැනි අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීම සඳහා ග‍්‍රාමීය ජනයා විශාල වශයෙන් නගර කරා සංක‍්‍රමණය වීම මෙම අවධිය තුළ සිදුවිය. ඉහළ ජීවන තත්වයක් ලබාගැනීම සඳහා කුමන හෝ රැකියාවක් අපේක්ෂාවෙන් ජනයා මේ අනුව නගර තුළට ඒකරාශී විය. මෙය බොම්බාය කල්කටාව හා දිල්ලි යන නගරවල ජනසංඛ්‍යාව ඉහළ යාමට බෙහෙවින්ම හේතු සාධක විය.

සමස්තයක් වශයෙන් නාගරික ජන සංඛ්‍යාවට සෑම නගරයකම 1951 වර්ෂයේ සිට වර්ධනයක් දක්නට ලැබෙන අතර ඒ අතරින් 1951-2001 දක්වා ජන සංඛ්‍යාව අවම වශයෙන් තුන් ගුණයකට වඩා වැඩිවී ඇති බව පැහැදිලි වේ.

ඉන්දියාවේ ප‍්‍රජා විද්‍යාත්මක දත්ත කිහිපයක්

ඉන්දියාව තුළ සිදුවන නාගරීකරණ ක‍්‍රියාවලිය හේතුවෙන් එම රටේ නාගරික ජන සංඛ්‍යා ප‍්‍රතිශතයේ වර්ධනය ඉහළ මට්ටමකින් සිදුවීම විශේෂ ලක්‍ෂණයකි. 1995 වර්ෂයේ 24.3% ව පැවති නාගරීකරණ මට්ටම 2010 වන විට 33% දක්වා ඉහළ ගොස් ඇත. මුළු ජන සංඛ්‍යා වර්ධන වේගය 1990 දී 2.05% සිට ක‍්‍රමයෙන් අඩුවී 2010 වන විට 1.44 දක්වා අඩුවී ඇත. එසේම නාගරික ජන සංඛ්‍යා වර්ධන වේගය 1990 දී 3.02% 2010 වන විට 2.83 දක්වා අඩුවී ඇත.

ග‍්‍රාමීය ජන සංඛ්‍යා වර්ධන වේගය 1990 දී 1.73% දක්වා ක‍්‍රමයෙන් අඩුවී 2010 වන විට 0.53 දක්වා අඩුවී ඇත. ඒ අනුව පැහැදිලි වනුයේ ඉන්දියාව තුළ නාගරීකරණය ක‍්‍රමයෙන් වර්ධනය වන බවත් ග‍්‍රාමීය ජනසංඛ්‍යාවට වඩා නාගරික ජන සංඛ්‍යාව වර්ධනය වීම වේගයෙන් සිදුවීම තුළ නාගරීකරණය පුළුල් වන බවත්ය. ප‍්‍රක්ෂේපිත අගයන්ට අනුව ඉන්දියාවේ නාගරික ජනගහන වර්ධන වේගය 2025 වසර වන විට කැපී පෙනෙන සුළු අඩුවීමක් පෙන්වනු ලබයි.

නාගරීකරණය කෙරෙහි බලපා ඇති සාධක

නාගරීකරණය සාධක 4 ක් හේතුකොටගෙන සිදුවිය හැකිය.

01.	අභ්‍යන්තර වශයෙන් සිදුවන ග‍්‍රාමීය නාගරික සංක‍්‍රමණය

02.	ස්වභාවික වර්ධනය

03.	ජාත්‍යන්තර නාගරික සංක‍්‍රමණය

04.	ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශ නාගරික ප‍්‍රදේශ ලෙස නැවත වර්ගීකරණය කිරීම

ඉන්දියාවේ නාගරීකරණය තුළ හඳුනාගත හැකි ලක්‍ෂණ
	අසමතුලිත ආර්ථික පදනමක් හා කාර්මීකරණයක් නොමැතිව නාගරීකරණය වර්ධනය වී පැවතීම
	ශක්තිමත් ආර්ථික පදනමක් හා කාර්මීකරණයක් නොමැතිව නාගරීකරණය වර්ධනය වීම.
	සීඝ‍්‍ර නාගරීකරණය හේතුවෙන් විශාල ලෙස පැල්පත් නිවාස වර්ධනය වීම.
	නාගරීකරණය සඳහා නගරයට ඈඳා ගැනීම නොව ගමින් නගරයට තල්ලූවීම.
	ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශවල සිට නගරවලට සංක‍්‍රමණය වීම හේතුවෙන් ගුණාත්මක බවින් තොර නගර රාශියක් බිහිවීම.

නාගරීකරණයෙහි ප‍්‍රතිවිපාක
	සෞඛ්‍ය ගැටලූ
	ජනාවාස ගැටලූ
	මන්දපෝෂණය
	ජල විදුලි පහසුකම්වල හිඟය
	සමාජ පරිහානිය
	සමාජ අසමානකම්

පාරිසරික ගැටලූ
	ජල දූෂණය
	වායු දූෂණය
	ශබ්ද දූෂණය
	ගොඩබිම් දූෂණය
	රථවාහන තදබදය
	ඝන අපද්‍රව්‍ය

ආර්ථික ගැටලූ
	දරිද්‍රතාවය
	විරැකියාව
	ඉඩම් මිල ඉහළයාම
	ඇති නැති පරතරය වැඩිවීම
	ආදායම් විෂමතාවය

නාගරීකරණය සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියානු රජය ගෙන ඇති ක‍්‍රියාමාර්ග
නාගරීකරණය ඉහළයාම යන ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳව ඉන්දියානු රජය අවධානය යොමු කර ඇති අතර නාගරික ප‍්‍රදේශවල ජීවන තත්ත්වය ඉහළ නැංවීම සඳහා ව්‍යාපෘති සැකසීම කෙරෙහි ද මෙය බලපා ඇත.

මධ්‍යම රජයේ කාර්යභාරය වනුයේ ප‍්‍රතිපත්ති ක‍්‍රියාත්මක කිරීම, නිවැරදි ක‍්‍රියාමාර්ග පෙන්වා දීම, අරමුදල් බෙදාහැරීම, නිවාස සංකීර්ණ සඳහා අනුග‍්‍රහය දැක්වීමය. ජාත්‍යන්තර හා දේශීය ආයතන සමඟ සම්බන්ධතා පවත්වාගෙන යාම, තාක්ෂණික දැනුම වැඩිදියුණු කිරීම සහ වැඩිවන නාගරීකරණ සීමා කිරීමට අදහස් ක‍්‍රියාත්මක කිරීම ආදිය ද මධ්‍යම රජයට පැවරී ඇති කාර්යභාරයන් වේ. වර්තමානයේ මධ්‍යම රජය ගෙන ඇති පුළුල් ක‍්‍රියාමාර්ග වශයෙන්

1)	කුඩා හා මධ්‍යම ප‍්‍රමාණයේ නගර සංවර්ධනය

2)	අධි නගරවල අන්‍යොන්‍ය සම්බන්ධතාවය වර්ධනය කිරීම

3)	අගමැතිතුමා විසින් හොඳම නාගරික සැලැස්ම හා නිර්මාණය සඳහා සම්මාන පිරිනැමීම.

4)	සෞඛ්‍ය සම්බන්ධ නාගරික වැඩසටහන්
   i.	තමිල්නාන්ඩු ප‍්‍රාන්තයේ නාගරික සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිය
   ii.	බටහිර බෙංගාලයේ නාගරික සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිය
   iii.	කර්ණාටක ප‍්‍රාන්තයේ නාගරික සංවර්ධනය සහ නාගරික යටිතල පහසුකම් වර්ධනය කිරීමේ ව්‍යාපෘතිය
   iv.	කර්ණාටක ප‍්‍රාන්තයේ යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය කිරීමේ ව්‍යාපෘති
5)	රාජස්ථාන් ප‍්‍රාන්තයේ නාගරික යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය කිරීමේ ව්‍යාපෘතිය.
6)	නාගරික හා පාරිසරික කළමනාකරණය සහ නාගරික සංවර්ධනය සඳහා ණය සැපයීම්.

පින්තූර ගැලරිය

මූලාශ්‍ර
 ද සිල්වා ඉන්ද්‍රලාල්(2004)ජනගහන අධ්‍යයනය(ශ්‍රී ලංකාව ඇසුරින්)දීපානි ප්‍රකාශන
 ලියනගේ නිරෝෂා,මානවඩු ලයන්ත(2008)තෙවන ලොව නාගරීකරණය,විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය

සබැඳි පිටු
නාගරීකරණය
බංගලිදේශය තුල නාගරීකරණය

නාගරීකරණය
ඉන්දියාව

ඉන්දියා‍වේ නාගරීකරණය


Gurgum Krallığı coğrafi olarak Akdeniz, Doğu Anadolu, İç Anadolu ve Güneydoğu Anadolu'nun kesişim noktasında kurulmuş bir Neo-Hitit kent devletidir. Krallığın merkezi genellikle bugünkü Maraş Kalesi ve çevresi olarak görülür. Burada Gurgum ve Marqasti tanımları arasındaki fark, birinin bir bölgeyi diğerinin ise kent merkezini ifade etmesidir.

Gurgum Kent Devleti'nden ilk defa ''Grugumite'' adıyla 2.Aşurnasirpal Dönemi Asur kaynaklarında söz edilmekte, sonraları ise daha detaylı olarak  II. Salmanassar'a ait belgelerde karşımıza çıkmaktadır. Daha sonraları III. Salmanassar (858-824), yaptığı seferlerden söz ederken Asur'a vergi veren ülkelerin isimleri içerisinde Gurgum'dan da söz etmektedir. Yine Asur krallarından III. Tiglat- Pileser (MÖ 744-727) zamanında başlayıp, II. Sargon zamanına (MÖ 721-705) kadar süren ve kralların her yıl Anadolu'ya yaptığı seferleri anlatan yıllıklarda da Gurgum kentinden söz edilmektedir. MÖ 711 yılında Asur kralı II. Sargon zamanında Gurgum'un artık tamamen bir Asur şehri haline getirildiği anlaşılır.

Marqasi isminin de bölgeye ilk kez yine Asurlar tarafından verildiği kabul edilir. Hawkins, II. Sargon döneminde Marqasi isminin başkent için kullanıldığını belirtmektedir. Kent muhtemelen Marqasi ismiyle Asur'a dahil edilmiştir. Marqasi ve Gurgum isimleri arasındaki bağlantı ise Sargon yazıtları sayesinde sağlanmıştır. Sargon, çağdaşı olan Gurgum Kralı Tarhulara'yı tanımlamak için "Gurgumlu" Kurkumawani- (URBS), ya da "Marqasili" terimlerini dönüşümlü olarak kullanmıştır. II. Sargon'un, "Bit-Pa'alla Toprağı" terimini de Gurgum için kullandığı, yine Hawkins tarafından belirtilmektedir. Ancak "Bit-Pa'alla" terimi, II. Sargon'un yazıtlarının yapılan tercümesinde farklı bir biçimde Gurgumlu aile ismi olarak da görülmektedir. Son yıllarda Maraş Kalesi'nin çok yakın çevresinde bulunan Assurca tabletler, bölgenin tam isminin Marqasti olduğunu göstermekle birlikte, Gurgum'un başkenti olarak buraya lokalize edilmesini de sağlamıştır. Marqasti, isminin Demir Çağı'ndan itibaren kullanılan diğer versiyonları ise, Marqas, Markaji/ şi/ si, Maraj, Marasin, Marassa, Marasion, Maraş olarak günümüze kadar ulaşmıştır.

Gurgum/Marqasti Kralları
Grayson'a göre Assur kaynaklarında adı geçen ilk Gurgum kralı (MÖ 858) Mutallu'dur. Ancak Bryce, transkripsiyonu yapılan MARAŞ 8 stelinde yer alan metne dayanarak, ondan daha önceki krallar olan Astuwaramanza, Larama ve Muwatalli isimlerine ulaşılmaktadır. Kral Larama'dan sonra Gurgum tahtına MARAŞ 4 Stelinden öğrendiğimize göre büyük olasılıkla oğlu Kral Muwizi geçmiştir. Kral Muwizi den sonra Gurgum tahtına Oğlu Halparuntiya I. oturur. Tahta I. Halparuntiya'dan sonra II. Muwatalli'nin oturduğu, oğlu II. Halparuntiya'nın aynı steldeki: "Ben Muwizi'nin torunu, Kral Muwatalli'nin oğlu Gurgum Kralı Halparuntiya'yım" sözlerinden anlaşılmaktadır. Hakkında en geniş bilgi edindiğimiz bir diğer kral ise Larama II/Palalam oğlu II. Qalparunda/ II. Halparuntiyas'tır. III. Salmanasar'in seferlerinin anlatıldığı "Kurkh Anıtı"nda, Fırat'ın batı yakasında gümüş, altın, kalay ve bronzun haraç olarak alındığı kişiler arasında Gurgum Kralı III. Halparuntiyas/Qalparunda'dan söz edilir. 1906 yılında Pastor Brunnemann tarafından Maraş'ta bulunan ve aynı yıl İstanbul Müzesi'ne götürülen imzalı heykel parçasında ise Halparuntiyas bu sefer kendisini tanıtmaktadır: "Ben hükümdar Muwattalli'nin oğlu, Gurgum Kralı Halparuntiyas, Hirika kentini yıktığım yıl Upatıtasis Tarhunzas'ta oturdum… ".

Sargon ve III. Tiglatpileser'in hükümranlık yıllarında (MÖ 744-727) Gurgum Kralı Tarhulara'dır. Assur karşıtı bir politika sürdüren kral, Urartu Kralı II. Sarduri'nin başını çektiği Milid (Malatya) ve Kummukh (Adıyaman) krallıklarının içinde yer aldığı bir ittifaka katılmıştır. MÖ 743 yılında söz konusu ittifak yenilgiye uğratılmış ve Assur tarafından dağıtılmıştır. Daha sonra Tarhulara'nın oğlu Mutallu babasını öldürerek Gurgum tahtına geçmiş ve bilinen son Gurgum Kralı olmuştu. Mutallu'nun çağdaşı Asur Kralı II. Sargon MÖ 721–705 yılları arasında Neo-Hitit Kent Devletleri üzerine seferler düzenlemiş ve Gurgum'u da diğer devletler gibi bir Asur eyaleti olarak Marqas/Marqasti ismiyle doğrudan imparatorluğa katmıştır. Böylece bilinen ilk Kral Astuwaramanza ile muhtemelen en geç MÖ 11. yüzyılın sonlarında başlayan Gurgum taht soyu, MÖ 8. yüzyılın sonunda Mutallu ile sona ermiştir.

Gurgum kralları
 Astuwaramanzas (?)
 Mutawallis (?)
 Laramas
 Muwizis
 I. Halparuntias
 II. Mutawallis
 II. Halparuntias (Qalparunda)
 II. Laramas
 III. Halparuntias
 Tarhulara
 Mutallu

Kaynakça

Luviler
Orta Doğu tarihindeki devletler
Kahramanmaraş tarihi
Geç Hititler

Gurgum


Apărătorii Patriei este un cartier din București. Cartierul a luat naștere între Șoseaua Berceni și Șoseaua Olteniței, prin împropritărirea demobilizaților din Primul Război Mondial. Drept răsplată pentru serviciile aduse patriei, fiecare veteran a primit un lot de pământ de 5.000 m2, pe care să-și ridice gospodării.

Referințe

 Cartiere din București
Sector 4

Apărătorii Patriei (cartier)


Ellesmere Adası 196.235 km2'lik yüzölçümü ile dünyanın 10. Kanada'nın ise 3. en büyük adasıdır. Birçok fiyort ve buzulu olan adanın 1/5'i Ellesmere Adası Millî Parkı adı altında korunmaktadır. 2006 yılında adanın toplam nüfusu 146 olarak açıklanmıştır.

Nunavut'taki adalar
Kanada Arktik Adaları
Baffin Körfezi

Ellesmere Adası


Valentin Koptyug (, Iukhnov, Oblast de Kaluga,  – Moscou, ) foi um cientista soviético, especialista em físico-química e química orgânica.

Valentin Koptyug nasceu em 1931 em Iukhnov na família de Afanasy Koptyug, que era diretor do departamento de comunicação local, e Nadezhda Koptyug, que era telegrafista. Quando o jovem Koptyug estava estudando na escola, sua família teve que ser evacuada por causa da Segunda Guerra Mundial. Em 1949 concluiu a escola em Samarcanda e se formou na Universidade de Tecnologia Química Dmitri Mendeleiev de Moscou em 1954. Foi chanceler da Universidade Estadual de Novosibirsk por dois anos (1978–1980). Koptyug deu uma grande contribuição no desenvolvimento da química sintética, física e aplicada. Além disso, fundou algumas grandes escolas científicas nas áreas de química orgânica e quimioinformática.

Há um monumento e uma rua com o nome de Koptyug em Akademgorodok, Novosibirsk.

Valentin Koptyug foi sepultado no Cemitério Yuzhnoye (Novosibirsk).

Ligações externas
Profile of V. A. Koptyug at the official site of Siberian Branch of the Russian Academy of Sciences
Memorial library of V. A. Koptyug
"Lessons from Koptyug" - an article by Yu.G. Demyanko, Candidate of Technical Sciences, Head of Department at Keldysh Research Center
"Sustainable Development: A Lesson from Valentin Koptyug We Are Yet to Learn" - an article prepared by Alla Kobkova
"The Contribution and Legacy of Academician V.A. Koptyug to the International Union of Pure and Applied Chemistry (IUPAC)" - an article by John Corish at "Pure and Applied Chemistry" (Volume 90. Issue 11)
Photos of the Koptyug's monument at Akademgorodok, Novosibirsk

Membros do Comitê Central do Partido Comunista da União Soviética
Químicos da Rússia
Químicos do século XX

Valentin Koptyug