A Igreja do Priorado de São Bartolomeu, o Grande é uma igreja medieval da Diocese de Londres da Igreja Anglicana, localizada em Smithfield, na cidade de Londres. O edifício foi fundado como um priorado agostiniano em 1123. É adjacente ao Hospital de São Bartolomeu da mesma fundação.

São Bartolomeu, o Grande, tem esse nome para distingui-la de sua igreja vizinha, São Bartolomeu Menor, que foi fundada ao mesmo tempo dentro dos arredores do Hospital de São Bartolomeu para servir como igreja paroquial do hospital e ocasional local de culto. As duas igrejas paroquiais foram reunidas em 2012 sob um benefício.

A igreja serviu como capela da Imperial Society of Knights Bachelor antes do estabelecimento da capela permanente da sociedade na Catedral de São Paulo em 2005.

História

Igreja medieval

A igreja foi fundada em 1123 por Rahere, um prebendário da Catedral de São Paulo e cônego regular agostiniano. Enquanto estava na Itália, teve um sonho que uma besta alada veio e o transportou para um lugar alto, então retransmitiu uma mensagem "da Alta Trindade e da corte do céu" de que deveria erguer uma igreja no subúrbio londrino de Smithfield. Rahere viajou para Londres e foi informado de que a área em sua visão – então um pequeno cemitério – era propriedade real e que nada poderia ser construído sobre ela. Henrique I, no entanto, concedeu o título da terra ao cônego depois que ele explicou sua mensagem divina.

Rahere começou a construção do edifício com o uso de empregados e trabalhadores infantis, que coletavam pedras de toda Londres.

O convento ganhou fama de poderes curativos, com muitos doentes enchendo seus corredores, principalmente em 24 de agosto (Dia de São Bartolomeu). Muitos milagres foram atribuídos ocorrendo dentro e fora das paredes do edifício, incluindo "uma luz enviada do céu" desde sua primeira fundação, e especialmente curas milagrosas; muitas deficiências graves foram consideradas curadas após uma visita. Muitas dessas curas foram realizadas no hospital da igreja, o ainda existente Hospital de São Bartolomeu.

Embora grande parte do hospital tenha sobrevivido à Dissolução dos Mosteiros, cerca de metade da igreja do convento foi saqueada antes de ser demolida em 1543. Ao escapar do grande incêndio de Londres de 1666, o edifício caiu em ruínas, sendo ocupada por posseiros no século XVIII. William Gilbert Grace, no entanto, era um famoso congregado antes de sua restauração no final do século XIX, quando foi reconstruída sob a direção de Sir Aston Webb. Durante o mandato de Edwin Sidney Savage como reitor, o templo foi restaurado ao custo de mais de £60 mil. O edifício sobrevivente compreendia parte de um convento adjacente ao Hospital de São Bartolomeu, mas sua nave foi rebaixada até o último tramo, contudo o cruzeiro e o coro sobrevivem em grande parte intactos dos normandos e depois da Idade Média, permitindo seu uso contínuo como igreja paroquial. A igreja e alguns dos edifícios do priorado foram brevemente usados como o terceiro convento dominicano (Black Friars) de Londres, refundado pela rainha Maria I em 1556 e fechado em 1559. Parte da entrada principal da igreja permanece em West Smithfield, hoje mais facilmente reconhecível por sua fachada do período Tudor do final do século XVI, construída sobre o antigo arco de pedra (século XIII). Esta adaptação pode ter sido originalmente realizada pelos frades dominicanos na década de 1550, ou pelo patrono pós-Reforma Barão Rich, Lorde Chanceler da Inglaterra (1547–51). Desta portaria até a porta oeste da igreja, o caminho segue mais ou menos onde antes existia o corredor sul da nave. Muito pouco vestígio de seus edifícios monásticos sobrevivem atualmente.

História posterior
No início da década de 1720, por sugestão do governador da Pensilvânia Sir William Keith, 4.º Baronete, Benjamin Franklin trabalhou como tipógrafo em uma gráfica no que hoje é a Igreja de São Bartolomeu, o Grande.

A capela da senhora no extremo leste havia sido usada anteriormente para fins comerciais e foi lá que Benjamin Franklin trabalhou por um ano como impressor jornaleiro. O transepto norte também foi usado anteriormente como forja de ferreiro.

A principal área restante do adro é um jardim elevado, que foi estabelecido pelo jardineiro paisagista da Metropolitan Public Gardens Association, Fanny Wilkinson, em 1885.

Em 1889, iniciou-se um programa de reformas que viu a restauração da Capela da Senhora e do transepto sul e um novo transepto norte. O transepto sul restaurado foi inaugurado por Frederick Temple, bispo de Londres, em 14 de março de 1891; e o transepto sul em fevereiro de 1893 na presença de Alberto Eduardo, príncipe de Gales, Alexandra da Dinamarca (a princesa de Gales), Edward White Benson (arcebispo da Cantuária) e outros dignitários.

A Igreja do Priorado foi uma das poucas da cidade a escapar dos danos durante a Blitz e, em 1941, foi onde o 11.º Duque de Devonshire e Deborah Mitford se casaram.

O poeta e defensor do patrimônio Sir John Betjeman mantinha um apartamento em frente ao adro da Cloth Fair. Betjeman considerou a igreja como tendo o melhor interior normando sobrevivente em Londres. Em 2005, um serviço memorial foi realizado para Sir William Wallace, no 700º aniversário da execução do herói escocês, organizado pelo historiador David R. Ross.

As distribuições de caridade no adro da igreja na Sexta-feira Santa continuam. Foi estabelecida uma tradição secular quando vinte e um seis-pence foram colocados sobre a lápide de uma mulher, estipulando que o legado financie a distribuição anual a vinte e uma viúvas em perpetuidade, com pãezinhos de páscoa recém-assados atualmente sendo distribuídos não apenas às viúvas, mas a outros.

A igreja foi designada como um edifício listado de Grau I em 4 de janeiro de 1950. Em abril de 2007, tornou-se a primeira igreja paroquial anglicana a cobrar uma taxa de entrada para os turistas que não frequentavam o serviço.

Depois de alguns anos em que o reitor da igreja foi simultaneamente sacerdote-chefe da vizinha São Bartolomeu Menor, que manteve seu próprio Conselho da Igreja Paroquial (CIP) e guardas da igreja, em 1 de junho de 2015, as paróquias de ambas as igrejas foram dissolvidas e substituídas com o benefício unido de Grande São Bartolomeu. O Reitor da antiga paróquia de São Bartolomeu Magno tornou-se reitor do Benefício Unificado. O limite da nova paróquia incorpora precisamente as duas antigas. Há agora um único CIP e guardiões responsáveis por ambos os edifícios. A igreja paroquial é São Bartolomeu, o Grande, enquanto São Bartolomeu Menor é uma capela de facilidade dentro da paróquia.

Janela da sacada

A janela da sacada foi instalada dentro de São Bartolomeu, o Grande, no início do século XVI pelo prior William Bolton,<ref>"William Bolton", Oxford Dictionary of National Biography..</ref> supostamente para que pudesse ficar de olho nos monges. O símbolo no painel frontal é um bolt (virote) de besta passando por uma varanda, um trocadilho com o nome do prior.

William Camden escreveu:

Pode ser duvidoso que Bolton, prior de São Bartolomeu, em Smithfield, tenha sido sábio quando inventou um bolt [flecha para matar pássaros] para ter seu nome na varanda, ou quando construiu uma casa para si em Harrow Hill, por medo de uma inundação após uma grande conjunção de planetas na triplicidade aquosa

 Filme, televisão e videoclipe
A igreja foi palco do "quarto casamento" no filme Four Weddings and a Funeral (1994) e de cenas em outros filmes: Robin Hood: Prince of Thieves, Shakespeare in Love, a versão cinematográfica de 1999 do romance de Graham Greene Fim de Caso (1951), Amazing Grace (2006), Elizabeth: The Golden Age (2007), The Other Boleyn Girl (2008), Sherlock Holmes (2009), Richard II de The Hollow Crown (2012), Snow White and the Huntsman (2012), Testament of Youth (2014), Avengers: Age of Ultron (2015) e Transformers: The Last Knight (2017). Também foi usada na série Taboo''. Foi usada pela T-Mobile como substituta para a Abadia de Westminster em seu anúncio de "casamento real" em 2011. Também foi o local de seis videoclipes de Libera.

Ver também
 Abadia de Waltham
 Abadia de Bury St Edmunds
 Igreja de Santa Brígida em Londres

Ligações externas

Igrejas anglicanas de Londres
Listed buildings da Inglaterra
Smithfield (Londres)

Igreja de São Bartolomeu, o Grande


La resolución 296 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas, fue aprobada por unanimidad el 18 de agosto de 1971, tras haber examinado la petición de membresía por parte del Reino de Baréin para poder ser miembro de las Naciones Unidas. En esta resolución, el Consejo recomendó a la Asamblea General la aceptación de Baréin como miembro.

Véase también
Baréin
Anexo:Estados miembros de las Naciones Unidas

Resoluciones del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas aprobadas en 1971
0296
Resoluciones del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas referentes a Baréin

Resolución 296 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas


هجوم جربة  أو تفجير كنيس الغريبة اليهودي كان هجوما إرهابيا من قبل منتمين إلى تنظيم القاعدة علي الكنيس اليهودي في جزيرة جربة.

نبذة
في 11 أبريل 2002 م. تم تحميل شاحنة لنقل الغاز الطبيعي بكمية من المتفجرات وتخطت الحواجز الأمنية في كنيس غريبة الأثري في جزيرة جربة التونسية بولاية مدنين والذي يعود تاريخ انشاؤه الي العام 566 ق.م.(قبل الميلاد) . انفجرت الشاحنة أمام الكنيس متسببة في مقتل 14 شخصا منهم 6 سياح ألمان و6 تونسيين وفرنسي واحد وجرح مايزيد عن 30 شخصا.

ورغم من أنه قيل في البداية أن الأمر هو مجرد حادث، لكن التحقيقات في تونس وألمانيا وفرنسا بينت أن الهجوم كان ارهابيا متعمدا، حيث كان شخص يدعي نزار نوار (24 سنة) هو الإرهابي منفذ الهجوم بمساعدة أقارب له حيث عثر علي تسجيل صوتي فيما بعد «يحمل ألمانيا رسالة».

أدانت معظم دول العالم الهجوم الإرهابي. في مارس 2003 م. اعتقل 5 أشخاص في إسبانيا للاعتقاد كونهم مولوا الهجوم، وفي أبريل 2003 اعتقل في باريس ألماني يدعي «كريستيان جانزارسكي» لعلاقته بالتفجير حيث اتهم بأن لديه علاقات قوية مع جماعة القاعدة الارهابية، وقد اعتقل نتيجة عملية استخبارية مشتركة من قبل مركز استخبارات مكافحة الارهاب (CTIC)الموجود في باريس.

بعد الحادثة
بدأت في 5 يناير 2009 محاكمة 3 متهمين في التفجير بينهم كريستيان جانزارسكي وهو ألماني بولندي المولد، وآخر وهو خالد شيخ محمد الباكستاني الأصل والذي يعد من المتهمين الأساسيين في هجمات الحادي عشر من سبتمبر في الولايات المتحدة، حيث يعتقد أنه المدبر الرئيسي للهجوم الانتحاري على المعبد اليهودي في جربة والذي أسفر عن مقتل 21 شخصا بينهم تونسيون وفرنسيون. وستتم محاكم شيخ محمد غيابيا حيث تحتجزه السلطات الأمريكية في خليج غوانتانامو، كما يحاكم متهم آخر وهو وليد نوار شقيق نزار نوار الذي قاد الشاحنة المعبئة بوقود الطعام وقام بتفجيرها في الكنيس الذي دمر، والذي يعود تاريخ بنائه لعدة مئات من السنين. ونفى المتهمون ضلوعهم في الهجوم. هذا وقد جاء في وثائق المحكمة أن كلا خالد شيخ محمد وجانزارسكي «تلقيا اتصالا هاتفيا من المفجر الانتحاري نزار نوار قبل الهجوم مباشرة».

معرض صور

مقالات ذات صلة
 قائمة الحوادث الإرهابية في تونس

وصلات خارجية
 ارتفاع قتلى الكنيس اليهودي في تونس BBC.
 تونس تحاكم "شريكا في هجوم جربة CNN.

مراجع

اليهودية في 2002
أحداث أبريل 2002 في إفريقيا
الإسلام ومعاداة السامية
اليهود واليهودية في تونس
انفجارات
انفجارات في تونس
تفجيرات انتحارية بسيارات وشاحنات في إفريقيا
تفجيرات بعبوات ناسفة في 2002
جرائم 2002 في تونس
جرائم أبريل 2002
جرائم قتل في إفريقيا 2002
جرائم قتل في تونس عقد 2000
جربة
حوادث إرهابية في إفريقيا في 2002
حوادث إرهابية في تونس في عقد 2000
حوادث إرهابية في مدينة تونس
قتل جماعي في 2002
قتل جماعي في إفريقيا القرن 21
قتل جماعي في تونس
قتل في مدينة تونس
مجازر
معاداة السامية في تونس
هجمات تنظيم القاعدة
هجمات على مبان ومنشآت دينية في إفريقيا
هجمات على مبان ومنشآت في 2002
هجمات في إفريقيا في 2002
جرائم قتل في تونس 2002
كوارث في تونس 2002

تفجير جربة 2002


Metzgeria brasiliensis é uma espécie de planta pertencente a família Metzgeriaceae originária do Brasil e descrita pela primeira vez no ano de 1964.

Taxonomia
A Metzgeria brasiliensis foi descrita pela primeira vez no ano de 1964, publicada na revista científica Denkschriften der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften.

De origem no Brasil, faz parte do bioma da Mata Atlântica integrando a flora de alguns estados brasileiros Bahia, São Paulo, Rio de Janeiro, Paraná, Santa Catarina e Rio Grande do Sul. Segundo o pesquisador Daniel Costa, vinculado ao Instituto de Pesquisas Jardim Botânico do Rio de Janeiro, em artigo publicado em 2005, percebeu a ocorrência da planta nos estados de Alagoas e no Espírito Santo.

A espécie é talosa, corticícola, rupícola, dióica, cresce em troncos e ramos de árvores vivas.

Ver também
 Jardim Botânico do Rio de Janeiro

Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Plantas descritas em 1964
Metzgeria

Metzgeria brasiliensis


Dracaena dawei (Sansevieria dawei) es una especie de Dracaena Sansevieria perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de  África oriental en Kenia y Uganda.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Es una planta herbácea casi sin tallo, con un grueso rizoma rastrero de hasta 0.3-0.4 cm. Las hojas en número de (1 -) 2-3 crecen ascendentes o suberectas, alargado-lanceoladas, de  60–150 ≈ 5.5–11.5(–13) cm, lisas, pero envés ligeramente rugoso, el ápice de 0.4-0.5 cm de largo, los márgenes agudos, de color rojizo marrón, verde pálido y ligeramente glaucas en ambas superficies, especialmente durante el crecimiento, de color verde claro cuando son jóvenes, pecíolos 15-20 (-30) cm de largo, cóncavo-canalizados. La inflorescencia en forma de racimo. Las flores con el perianto de color blanco grisáceo, con tubo de 1-2 cm de largo. El fruto es una baya de color naranja.

Taxonomía
Sansevieria dawei fue descrita por Otto Stapf y publicado en Journal of the Linnean Society, Botany xxxvii 529 (1906), en el año 1906.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

dawei: epíteto

Referencias

Enlaces externos

dawei

Sansevieria dawei


Carnac (; , ) is a commune beside the Gulf of Morbihan on the south coast of Brittany in the Morbihan department in north-western France.

Its inhabitants are called Carnacois in French. Carnac is renowned for the Carnac stones – one of the most extensive Neolithic menhir collections in the world – as well as its beaches, which are popular with tourists.

Located on a narrow peninsula halfway between the medieval town Vannes and the seaside resort Quiberon, Carnac is split into two centres: Carnac-Ville and Carnac-Plage (the beachfront). In total there are five beaches, including la Grande Plage, and further to the east, Plage Men Dû and Beaumer.

Map

Standing stones

Carnac is famous as the site of more than 10,000 Neolithic standing stones, also known as menhirs. The stones were hewn from local rock and erected by the pre-Celtic people of Brittany. Local tradition claims that the reason they stand in such perfectly straight lines is that they are a Roman legion turned to stone by Pope Cornelius.

The Carnac stones were erected during the Neolithic period which lasted from around 4500 BC until 2000 BC. The precise date of the stones is difficult to ascertain as little dateable material has been found beneath them, but the site's main phase of activity is commonly attributed to c. 3300 BC. One interpretation of the site is that successive generations visited the site to erect a stone in honour of their ancestors. A recent suggestion, proposed by Santiago Sevilla, posits that the megaliths were set as protecting shields for an army of defenders of Carnac as a pre-erected burg against attacking enemies.

History
In 1864, La Trinité-sur-Mer and its port were separated from the commune to create their own commune and parish. The fishermen found the church in Saint-Cornély to be too far from the port, and had one built in a more convenient location. La Trinité-sur-Mer thus became both a parish and a separate commune.

In 1903, a seaside resort was created on the old salt flats, developing extensively through the 1950s to create the split Carnac of today: Carnac-ville and Carnac-plage. In 1974, a renowned hydrotherapy  centre was sponsored by champion cyclist Louison Bobet, retiring after having won the Tour de France three times from 1953 to 1955.

In 1958, the place became a new tourism site to the astonishing direct line of stones and some people speculated that the stones were old graves.

Tourism

Since the end of World War II, Carnac has become a popular site for tourists seeking a break from the traditional destinations on the Côte d'Azur.  During the months of July and August, the number of people in the town increases significantly from the influx of tourists and summer residents.  The beaches of Brittany are rarely able to offer warm waters on par with those of their southern cousins; however, local factors have ensured that Carnac continues to attract large numbers of visitors.  Wind and waves in the region attract day and cruise sailors.  The standing stones and other monuments in the vicinity provide a cultural attraction and Carnac-Plage's variety of bars and clubs provide entertainment at night.

There are a number of camping grounds in the woods around Carnac, some clustered around various lakes such as the Étang du moulin du lac, which lies immediately west of the river Crac'h. There are also other campsites near Carnac, including Camping le Moulin de Kermaux, Des Menhirs and La Grande Metairie.

Carnac is home to "École de Voile de Carnac", which provides sailing and windsurfing lessons and rentals to sailors of all levels of experience.  The geography of the Bay of Quiberon provides ideal conditions for sailing.  The Peninsula of Quiberon provides protection from Atlantic waves and turbulence while allowing the Gulf Winds to enter the bay.

For windsurfers, the Saint-Colomban beach is located in Carnac-Plage.  The beach is very popular with windsurfers, as its position allows for the best exploitation of strong winds from the West.  Other beaches in the area provide equal access to the winds of the bay but windsurfers may find themselves frustrated in the areas of dead air close to their shores.

Other beaches in Carnac include Bihan Plage, Légenèse Plage, Grande Plage, Beaumer Plage and Men-Du Plage.

A local myth holds that a unicorn lives in the waters off the city and in a cave near St. Malo.

71.4% of the properties are holiday homes, one of the highest percentage in Morbihan.

Neighboring communes
Carnac is connected to La Trinité-sur-Mer to the east by road and by a shared pedestrian/bike path along the beach. The other neighbouring communes are Crac'h, Erdeven, Ploemel and Plouharnel.

Demographics
As of 2020, the town had a population of . Inhabitants of Carnac are called Carnacois.

Breton language
In 2008, the municipality launched a linguistic plan and signed an agreement to encourage and facilitate the translation of municipal documents and news materials into the Breton language.

In 2009, 11.03% of children attended bilingual schools in primary education.

See also
Standing stones
Carnac stones
Communes of the Morbihan department
List of archaeoastronomical sites sorted by country
List of megalithic sites

References

Carnac: Guide pratique 2006 (provided by Carnac tourist office)

Notes

External links

Carnac official website
 Carnac at france-for-visitors.com (includes map)

Communes of Morbihan
Populated coastal places in Brittany
Seaside resorts in France

Carnac


La estación de Stade de France - Saint-Denis es una estación ferroviaria francesa situada en la comuna de Saint-Denis, en el departamento de Seine-Saint-Denis al norte de París. Por ella circulan los trenes de cercanías de la línea D del RER.

Historia
La estación fue inaugurada en 1998 para el Mundial de fútbol de 1998 para dar servicio al Estadio de Francia. Por ello su diseño busca facilitar el tránsito de un gran número de viajeros de forma simultánea. Los pasajeros acceden a los dos andenes centrales gracias a largas pasarelas.

Aunque la estación se configuró inicialmente como un apeadero, el desarrollo de la zona, especialmente del barrio de negocios de Landy ha obligado a la SNCF a poner en marcha obras para ampliar los servicios ofrecidos, cubrir las pasarelas y sustituir el revestimiento usado. Para ello se ha previsto una inversión de 2,3 millones de euros.

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

Estaciones de la línea RER D
Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en el siglo XX
Estaciones de ferrocarril del departamento de Sena-Saint Denis
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1998
Francia en 1998

Estación de Stade de France - Saint-Denis


هابلوغروب كروموزوم Y البشري أو مجموعات فردانية كروموسوم Y (بالإنجليزية: Haplogroup Chromosom Y)، في علم الوراثة البشرية هو مجموعة جينات بشرية تؤخذ من كروموسوم واي؛ أي من الأب. يمكن بدراستها تعيين السلالات والنسل، وذلك بتتبع الصفات الوراثية المتوارثة عن الأب والجد وجد الجد، وهكذا؛ فيتتبع الباحث الخط الوراثي الرجالي. كلمة «هابلو» الإغريقية معناها «فردية»، أو «بسيطة». تؤخذ عينات من الرجال وتفحص ما في كروموسومات واي من جينات وطفرات في أشكال نوكليوتيد منفرد.فتلك المجموعات الجينية محددة باختلافات في أجزاء الحمض النووي من Y كروموزوم (يسمى بالإنجليزية Y-DNA) الرجالي. الاختلافات قليلة جدا عند مقارنة طفراتها من شخص إلى شخص أو بين شخص معاصر وأسلافه.

بالمثل أوجد الباحثون طريقة لتتبع السلالة والأنسال على الخط النسائي؛ واختاروا المتقدرات لإجراء بحوث الالمجموعة الفردانية عليها. فالمتقدرات ترثها البنت عن أمها وجدتها، ولا ترثها من الأب أو الجد أو من الفرع الرجالي من الأسلاف. لذلك تسمى المجموعات فردانية المختلفة التي تعبر عن طفرات متوارثة من الأم والجدة وهكذا، أسماها العلماء المجموعة الفردانية المتقدرات. لهذا يجب التفرقة بين مجموعات فردانية كروموسوم واي (لفرع السلالة الرجالي) عن المجموعات فردانية الميتوكوندرية (لفرع السلالة النسائي).

أنشأ الاتحاد الخاص بهذه الدراسة (YCC) نظاما لتحديد مجموعات فردانية الدنا-Y بأحرف لاتينية من A إلى T، مع إضافة أنواع فرعية باستخدام أعداد وأحرف صغيرة.

آدم Y كروموسوم هو الاسم الذي أطلقه الباحثون على رجل نظري الذي هو أحدث سلف مشترك من جهة الأب (خط السلالة الأبوي) لجميع البشر الذين هم على قيد الحياة.

كروموسوم-Y لآدم هو لشخص يعتقد أنه عاش قبل نحو 236.000 سنة وظهر في أفريقيا، وتشير البحوث التي جرت على رجال من مختلف أنحاء العالم إلى أنهم جميعهم من سلالته. وعند فحص رجال أوروبيأسيويين (بين أوروبا وآسيا) فتشير أنهم أتوا جميعا من رجل عاش قبل نحو 69.000 سنة. كما حدثت فيهم طفرات قبل نحو 5.000 سنة، وبالتالي فهم تعود سلالتهم إلى 12 سلالة عاشت قبل نحو 5000 سنة.

مجموعات فردانية رئيسية
المجموعات فردانية Y كروموزوم الرئيسية تشمل:

الجدول الملخص

في أعلى الشكل نجد أدم الافتراضي الذي أسماه العلماء آدم صبغي واي، وهو أصل جميع الرجال الذين يعيشون الآن في جميع أنحاء الأرض. هم تفرعوا من هذا الأب. وتشير البحوث انه أنجب فصيلتين من بعده A ، BT؛ حيث حدثت في كروموسوم y طفرات (تغييرات) تفرق بينهم. ومع مرور الزمن حدثت في أنسالهم طفرات أخرى، وهي طبقا للجدول أعلاه السلالتين B , CT. وهكذا توالت الأنسال. (إن تتابع الرموز المستخدمة لا تعني شيئا هاما بالنسبة للسلالات، وإنما تتابعها يعتمد على توا ريخ اكتشاف الفصائل.)

تشير البحوث إلى أن آدم صبغى Y ظهر في أفريقيا قبل نحو 135 ألف سنة وانتشرت سلالاته في جميع أنحاء الأرض في هجرات متعددة. ويستطيع الباحثون عن طريق فحوصهم لمجموعات فردانية الكروموسوم Y معرفة أوقات حدوث الهجرات وتتابع مسيراتها.

الجدير بالذكر أيضا أن الباحثين أجروا تلك الفحوص أيضا على نساء من جميع أنحاء العالم، وتشير نتائجهم إلى أنهم أيضا تفرعوا من أم واحدة في القديم أسموها حواء الميتوكوندرية. فنتائج الدراستين تتفق مع بعضها.

المجموعتين A و B

الالمجموعة الفردانية A والالمجموعة الفردانية B وجدا فقط في جنوب الصحراء الأفريقية (وفي الساكنة المستخرجة من هناك في العصر الحديث، في المقام الأول عن طريق تجارة الرقيق عبر الأطلسي). أول فرع خارج هو A، مع التطفر المميز M91. جميع المجموعات فردانية الأخرى مختصرة ك BT (المشار إليها أيضا YxA).
 المجموعة الفردانية A أي (M91) وجد في إفريقيا، أساسا الالسان البوشمن، إثيوبيين (أساسا يهود الفلاشا) والنيليين
 BT أي (M42, M94, M139, M299) حوالي 55 ألف سنة قبل الحاضر.
 المجموعة الفردانية B أي (M60) وجد في إفريقيا، أساسا ال أقزام وهادزا
 CT (انظر أدناه)

المجموعات (CT) ذات التطفر M168

الطفرة التي تحدد الفرع CT (جميع المجموعات فردانية ما عدا A وB) هي M168 و M294.

 المجموعة الفردانية CF تحددها (P143) عثر عليه خارج أفريقيا، في جميع أنحاء أوراسيا، وأوقيانوسيا، والأمريكتين
 المجموعة الفردانية C تحددها (M130, M216) عثر عليه في شرق أوراسيا، وأوقيانوسيا، واليابان، وأمريكا الشمالية
 المجموعة الفردانية C1 تحددها (M8, M105, M131) عثر عليه في اليابان
 المجموعة الفردانية C2 تحددها (M38) وجدت في إندونيسيا، وغينيا الجديدة، وميلانيزيا، وميكرونيزيا، وبولينيزيا
 المجموعة الفردانية C3 تحددها (M217, P44) في جميع أنحاء أوراسيا وأمريكا الشمالية، ولكن بصفة خاصة بين المغول، والكازاخ، الشعوب التونغوسية، وبين المتحدثين بلغات سيبيريا الأصلية، وبين شعوب الهنود الحمر الناطقة بلهجات ألاسكا التي تنتمي إلى المجموعة اللغوية نا-دني
 المجموعة الفردانية C4 تحددها (M347) وجد بين الأبوريجين في أستراليا
 المجموعة الفردانية C5 تحددها (M356) وجد في شبه القارة الهندية والجزيرة العربية
 المجموعة الفردانية F تحددها (M89, M213)عثر عليه في جنوب الهند، وسريلانكا، ويونان الصين، وكوريا
 GT (انظر أدناه)
 المجموعة الفردانية DE تحددها (M1, M145, M203)
 المجموعة الفردانية D تحددها (M174) وجد في التبت، واليابان، وجزر أندامان
 المجموعة الفردانية D1 تحددها (M15)
 المجموعة الفردانية D2 تحددها (M55, M57, M64.1, M179, P12, P37.1, P41.1 (M359.1), 12f2.2)
 المجموعة الفردانية D3 تحددها (P47)
 المجموعة الفردانية E تحددها (M40, M96)
 المجموعة الفردانية E1 تحددها (P147)
 المجموعة الفردانية E1a تحددها (M33, M132) عثر عليه في أفريقيا؛  E1 سابقا
 المجموعة الفردانية E1b تحددها (P177)
 المجموعة الفردانية E1b1 تحددها (P2, DYS391p); سابقا E3
 المجموعة الفردانية E1b1a تحددها (M2) عثر عليه في أفريقيا ; سابقا E3a
 المجموعة الفردانية E1b1b تحددها (M215) عثر عليه في شرق أفريقيا (إثيوبيين وصوماليين)، وشمال أفريقيا (أمازيغ وعرب)، والشرق الأوسط، وأوروبا (خاصة متوسطيين والبلقان)؛  سابقا E3b
 المجموعة الفردانية E2 تحددها (M75) عثر عليه في أفريقيا

المجموعات (GT) التي تنحدر من الالمجموعة الفردانية F

المجموعات التي تنحدر من الالمجموعة الفردانية F وجدت عند نحو 90 ٪ من سكان العالم، تقريبا حصرت خارج جنوب صحراء أفريقيا الكبرى.

 المجموعة الفردانية G تطفرها (M201) وجدت عند العديد من المجموعات العرقية في أوراسيا؛ الأكثر شيوعا في منطقة القوقاز، وإيران، والأناضول؛ في أوروبا أساسا في سردينيا، وكريت، وشمال إيطاليا، وشمال إسبانيا، وتيرول، فضلا عن بوهيميا، ومورافيا؛ وفقط بنسبة 2 ٪ في بريطانيا والنرويج
 المجموعة الفردانية G1
 المجموعة الفردانية G2
 المجموعة الفردانية G2a
 المجموعة الفردانية G2a1
 المجموعة الفردانية G2b
 المجموعة الفردانية G2c (سابقا المجموعة الفردانية G5)
 المجموعة الفردانية G2c1
 المجموعة الفردانية H تطفرها (M69) وجد في الهند، وسريلانكا
 المجموعة الفردانية H1
 المجموعة الفردانية H2
 المجموعة الفردانية IJ تطفرها (P123, P124, P125, P126, P127, P129, P130)
 المجموعة الفردانية I تطفرها (M170, M258) وجد في أوروبا وفي جزء من الشرق الأدنى
 المجموعة الفردانية I1 تطفرها (M253) عثر عليه في شمال أوروبا، الدول الإسكندنافية
 المجموعة الفردانية I2 تطفرها (P215) عثر عليه في جنوب شرق أوروبا، سردينيا
 المجموعة الفردانية J تطفرها (M304, S6, S34, S35)
 المجموعة الفردانية J* (قليلة التوزع)
 المجموعة الفردانية J1 عثر عليها في داغستان شمال القوقاز وفي بلاد ما بين النهرين، وبلاد الشام، وشبه الجزيرة العربية، وإثيوبيا، والسودان، وشمال أفريقيا
 المجموعة الفردانية J2 تطفرها (M172) وجدت بصفة رئيسية في إيران، وأرمينيا، وأذربيجان، وجورجيا، وأوزبكستان، وحوض البحر الأبيض المتوسط (أساسا في إيطاليا، واليونان، والبلقان)، وفي تركيا، والأكراد، واليهود، والشام
 المجموعة الفردانية K تطفرها (M9) وجد في غينيا الجديدة، وأستراليا
 LT (انظر أدناه)
 المجموعة الفردانية K1 وجد في جزر سليمان وفيجي
 المجموعة الفردانية T عثر عليه في أفريقيا (أهم نسبة سجلت بين قبائل الألفبي المسلمة (18%))، وفي الشرق الأوسط، والبحر الأبيض المتوسط، وجنوب آسيا؛ كانت تعرف سابقا باسم المجموعة الفردانية K2
 المجموعة الفردانية K3 عثر عليه عند شخصين في جنوب آسيا
 المجموعة الفردانية K4
 المجموعة الفردانية S عثر عليه في غينيا الجديدة؛ سابقا كان يطلق عليه المجموعة الفردانية K5
 المجموعة الفردانية K6 عثر عليه في ميلانيزيا
 المجموعة الفردانية K7 عثر عليه في ميلانيزيا

المجموعات (LT) التي تنحدر من الالمجموعة الفردانية K
المجموعة الفردانية L وجد أساسا في جنوب آسيا. الالمجموعة الفردانية M أكثر انتشارا في بابوا غينيا الجديدة. NO المجموعة الفردانية ظهر ما بين 35-40 ألف سنة قبل الآن في وسط آسيا.
المجموعة الفردانية N من المحتمل أنه نشأ في منغوليا وانتشر سواء نحو الشرق في سيبيريا ونحو الغرب عثر على أنه أصبح المجموعة الأكثر انتشارا عند الشعوب الأورالية. المجموعة الفردانية O توجد أعلى نسبة له في شرق آسيا وجنوب شرق آسيا، مع نسب ضعيفة في جنوب المحيط الهادئ، ووسط آسيا، وجنوب آسيا. المجموعة الفردانية P تنحدر منه المجموعتين Q و R, ونادرا ما وجد التطفر في غير المجموعتين. يحتمل أنها نشأت في وسط آسيا أو منطقة ألطاي. المجموعة الفردانية Q كذلك نشأ في وسط آسيا، في هجرة نحو الشرق إلى شمال أمريكا.

 المجموعة الفردانية L تحددها (M20) وجد في جنوب آسيا، وسط آسيا، وجنوب غرب آسيا، والبحر الأبيض المتوسط
 المجموعة الفردانية L1
 المجموعة الفردانية L2
 المجموعة الفردانية L3
 المجموعة الفردانية M تحددها (P256) وجد في غينيا الجديدة وميلانيزيا
 المجموعة الفردانية M1
 المجموعة الفردانية M2
 المجموعة الفردانية M3
 المجموعة الفردانية NO تحددها (M214) ما بين 35-40 ألف سنة (قليلة الانتشار)
 المجموعة الفردانية N تحددها (M231) وجد في أغلب مناطق شمال أوراسيا، أساسا بين الشعوب الأورالية
 المجموعة الفردانية O تحددها (M175) وجد في شرق آسيا، وجنوب شرق آسيا، وجنوب المحيط الهادئ
 المجموعة الفردانية P تحددها (M45) (قليلة الانتشار)
 المجموعة الفردانية Q تحددها (MEH2، M242، P36) وجد في سيبيريا وفي ال أمريكيتان
 المجموعة الفردانية R تحددها (M207، M306) وجد في أوروبا، وغرب آسيا، ووسط آسيا، وجنوب آسيا
 المجموعة الفردانية S (سابقا المجموعة الفردانية K5) وجد في مرتفعات غينيا الجديدة
 المجموعة الفردانية T (سابقا المجموعة الفردانية K2) تحددها (M184، M70، M193، M272) وجد عند أقليات مميزة في صوماليين، وإثيوبين، والألفبي، ومصريين، وعمانيين وصرب؛ كذلك وجد بنسب ضعيفة على ضفاف المتوسطي وجزء من الهند
 المجموعة الفردانية T1 تحددها (M320)
 المجموعة الفردانية T2 تحددها (P77)

المجموعات ذات التطفر M214 التي تنحدر من الالمجموعة الفردانية NO
الالمجموعة الفردانية NO ظهر ما بين 35-40 ألف سنة قبل الآن في آسيا الوسطى.
المجموعة الفردانية N يحتمل أنه نشأ في منغوليا وانتشر شرقا نحو سيبيريا وغربا؛ عثر على أنه أصبح المجموعة الأكثر انتشارا عند الشعوب الأورالية. المجموعة الفردانية O وجد بأعلى نسبه في شرق آسيا وجنوب شرق آسيا، مع نسب ضعيفة في جنوب المحيط الهادئ، وآسيا الوسطى، وجنوب آسيا.

 المجموعة الفردانية NO تحددها (M214) ما بين 35-40 ألف سنة قبل الآن (انتشار ضعيف)
 المجموعة الفردانية N تحددها (M231) وجد في أغلب مناطق أوراسيا، أساسا بين الشعوب الأورالية
 المجموعة الفردانية N1 تحددها (LLY22g)
 المجموعة الفردانية N1a
 المجموعة الفردانية N1b
 المجموعة الفردانية N1c
 المجموعة الفردانية O (M175) وجد في شرق آسيا، وجنوب شرق آسيا، وجنوب المحيط الهادئ
 المجموعة الفردانية O1 تحددها (MSY2.2) وجد في شرق وجنوب الصين، وتايوان، وجنوب شرق آسيا، أساسا بين أوسترونيسيان وشعوب كراداي
 المجموعة الفردانية O2 تحددها (P31, M268)
 المجموعة الفردانية O2a تحددها (M95) وجد في اليابان، وجنوب الصين، وجنوب شرق آسيا، وشبه القارة الهندية، أساسا بين الشعوب الأوستروآسيوية، وشعوب كراداي، مالاي، واندونيسيين
 المجموعة الفردانية O2b تحددها (SRY465, M176) وجد في اليابان، وكوريا، ومنشوريا، ووجنوب شرق آسيا
 المجموعة الفردانية O3 تحددها (M122) وجد في جميع أنحاء شرق آسيا، وجنوب شرق آسيا، وأوسترونيزيا

المجموعات ذات التطفر M45 التي تنحدر من الالمجموعة الفردانية P

المجموعة الفردانية P تتضمن فرعين. وهما Q و R. يتقاسمان العلامة المشتركة M45.

المجموعة الفردانية Q

Q تعرف بال SNP M242. يعتقد أنها نشأت في آسيا الوسطى تقريبا ما بين 35-40 ألف سنة مضت. فروع الالمجموعة الفردانية Q مع طفراتها التي تعرفها، بالرجوع إلى شجرة ال 2008 ISOGG موضحة أدناه. قيمة هذه النسب الضعيفة عثر عليها كسلالة Q جديدة (Q5) في الشعوب الهندية

http://www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?artid=2258157 BMC Evol Biol 2007.

شجرة ال 2008 ISOGG

 Q علامتها (M242)
 Q*
 Q1 علامتها (P36.2)
 Q1*
 Q1a علامتها (MEH2)
 Q1a*
 Q1a1 علامتها (M120, M265/N14) وجد كنسب قليلة بين صينيين، كوريين، دونجانيين، وشعب هزارة
 Q1a2 علامتها (M25, M143) وجد بنسب ضعيفة بين بعض شعوب جنوب غرب آسيا، ووسط آسيا، وسيبيريا
 Q1a3 علامتها (M346)
 Q1a3* وجد بنسب قليلة في باكستان والهند
 Q1a3a علامتها (M3) نموذجي عند الأمريكيون قدماء ولكن أيضا وجد بنسب قليلة في أوروبا وعبر شمال آسيا
 Q1a3a*
 Q1a3a1 علامتها (M19) وجد بين بعض الشعوب الأصلية في أمريكا الجنوبية، مثل التيكونا والوايو
 Q1a3a2 علامتها (M194)
 Q1a3a3 علامتها (M199, P106, P292)
 Q1a4 علامتها (P48)
 Q1a5 علامتها (P89)
 Q1a6 علامتها (M323) وجد في أقلية مهمة في يهود يمنيين
 Q1b علامتها (M378) وجد بنسب قليلة بين شعب هزارة وسنديين

المجموعة الفردانية R

المجموعة الفردانية R معرفة بالعلامة M207. المجموعة الفردانية R جلها ممثل في السلالتين R1a و R1b.
R1a على الأرجح نشأت في سهول أوراسيا
 المجموعة الفردانية R1 علامتها (M173) وجد عبر غرب أوراسيا
 المجموعة الفردانية R1a علامتها (M17) وجد في وسط آسيا، وجنوب آسيا، وجنوب، وشمال وشرق أوروبا
 المجموعة الفردانية R1b علامتها (M343) وجد في غرب أوروبا، غرب آسيا، وسط آسيا، شمال أفريقيا، وشمال الكامرون
 المجموعة الفردانية R2 علامتها (M124) وجد في وسط آسيا، وأوروبا الشرقية، وفي دول الخليج العربي وغرب وجنوب شبه جزيرة العرب

مراجع

  Y Chromosome Consortium
  2005 Y-chromosome Phylogenetic Tree, من FamilyTreeDNA.com
  A Nomenclature system for the Tree of Human Y-Chromosomal Haplogroups, Genome.org

حمض نووي ريبوزي منقوص الأكسجين
وراثيات سكانية

هابلوغروب (صبغي Y)


O Torneio Pré-Olímpico de Voleibol Feminino de 2023 foi uma competição qualificatória para os Jogos Olímpicos de Verão de 2024 organizada pela Federação Internacional de Voleibol (FIVB). Concedeu seis vagas para o torneio feminino e foi realizado em três países entre os dias 16 e 24 de setembro.

Fórmula da disputa
Etapa 1 - Torneio qualificatório olímpico
As equipes foram distribuídas em 3 grupos de 8 equipes cada. Cada equipe jogou com as outras 7 equipes do próprio grupo e foi classificada de acordo com o sistema padrão de classificação de equipes. As 2 melhores equipes classificadas por grupo se classificaram para os Jogos Olímpicos de Verão de 2024.

Etapa 2 - Seleção de universalidade
As cinco vagas restantes serão preenchidas pelas cinco seleções ainda não classificadas de acordo com o ranking da FIVB a partir do final da fase preliminar da Liga das Nações de 2024 (exceto a seleção da França, que se classificou como anfitriã do evento). Para garantir o princípio da universalidade, essas equipes serão selecionadas pela seguinte ordem de prioridade:
 Equipe(s) de continente(s) sem equipe(s) qualificada(s);
 Equipe(s) de ponta ainda não qualificada(s).

Composição dos grupos
O sorteio dos grupos ocorreu no dia 17 de março de 2023, em Lausanne, Suíça. Entre parênteses está a posição de cada equipe no ranking da FIVB na data do sorteio.

Locais das partidas

Resultados

 Grupo A
As partidas seguem o horário local (UTC+8).

|}

|}

Grupo B
As partidas seguem o horário local (UTC+9).
A melhor equipe deste grupo conquistou automaticamente o título da Copa do Mundo de 2023.

|}

|}

 Grupo C
 As partidas seguem o horário local (UTC+2).

|}

|}

Ver também
 Torneio Pré-Olímpico de Voleibol Masculino de 2023

Ligações externas

Competições internacionais de voleibol sediadas na China
Competições internacionais de voleibol sediadas no Japão
Competições internacionais de voleibol sediadas na Polônia
Desporto na China em 2023
Desporto no Japão em 2023
Desporto na Polônia em 2023
2023 no voleibol


Der Revolver Smith & Wesson Model 686 ist eine unter Sportschützen beliebte Waffe für verschiedene statische und dynamische Großkaliber-Disziplinen. Die Waffen wurden ursprünglich vom amerikanischen Hersteller Smith & Wesson (S&W) entwickelt und gebaut, in der Zwischenzeit existieren aber zahlreiche weiterentwickelte und "getunte" Versionen verschiedener anderer Firmen. Verwendung finden hier die Kaliber .38 Special und .357 Magnum. Für dynamische Disziplinen werden weitgehend Waffen eingesetzt, die mit optischen oder optoelektronischen Visiereinrichtungen, sowie Gewichtsmodifikationen (beispielsweise zusätzliche Laufgewichte) und anderen Änderungen versehen sind.

Parallel zum Model 686 entstand das Model 617 im Kaliber .22 lr (.22 lfB) als Kleinkaliber-Scheibenrevolver für das sportliche Schießen.

Funktionsprinzip
Der Revolver verfügt über einen SA/DA-Abzug (engl. Single Action/Double Action). Er gestattet es sowohl, den Schuss mit vorgespannten Hahn mit minimalem Druck und hoher Präzision auszulösen (SA), als auch den Abzug mittels des Abzugszüngels, und größerem Kraftaufwand, durchzuziehen und somit den Schuss auszulösen (DA). Jedes Spannen des Hahns beziehungsweise Durchziehen des Abzuges (DA) dreht die Trommel mit Hilfe einer Transportklinke und eines ausgefeilten Timing-Systems des Abzugs um ein Patronenlager weiter (linksdrehend). Das Timing-System des Abzugs sorgt für ein präzises Fluchten von Patronenlager und Laufübergang. Minimale Abweichungen könnten zu unpräzisen Schüssen, Deformation oder Zerstörung des Geschosses, bis hin zur Zerstörung der Waffe und schwersten Verletzungen des Schützen führen.

Ausstattung
Das Model 686 wird mit einem sogenannten "full lug barrel" gefertigt. Dabei ist die Lauf-Seele in einem massiven Laufmantel mit starker, durchgehender Ausformung unterhalb des Laufes gebettet. Diese Art der Bettung sorgt gerade bei langen Läufen für zusätzliche Stabilität und zusätzliches Gewicht im vorderen Teil der Waffe, was zu geringeren Rückstoßreaktionen und mehr Ruhe in der Waffe vor der Schussabgabe beim längeren Zielen, zum Beispiel beim Scheibenschießen, führt.

Model 686-3 Target Champion

Das Original des Target Champion verfügt über die früher Smith & Wesson üblichen Holzgriffschalen auf dem "L"-Rahmen der Waffe. Die Visierung besteht aus einem hinterschnittenen Targetkorn und einer in Höhe und Seite verstellbaren Kimme. Die Waffe aus rostfreiem Stahl (engl. stainless steel) weist ein satiniertes Finish auf und hat auf der Oberseite des Laufmantels mattierte Längsfräsungen um Lichtreflexe in der Visierlinie auszuschließen.

Model 686-3 Eurotarget

Der Revolver Smith & Wesson Model 686-3 Eurotarget der Firma AKAH (Albrecht Kind GmbH) wurde Anfang der 1990er-Jahre aus ausgesuchten Bauteilen des Model 686 von S&W gebaut und nach ähnlichen Standards, wie denen des Smith & Wesson Performance Center überarbeitet. Die so gefertigten Waffen verfügten über die gleichen Qualitätsmerkmale in Leistung und Präzision, wie die "Race Guns" der von den Spezialisten des Smith & Wesson Performance Center überarbeiteten Modelle. Das Model 686-3 Eurotarget wurde von der Firma AKAH in einer limitierten Serie von nur 500 Stück gefertigt und mit der Laser-Goldgravur ".357 Magnum" und "1 of 500" versehen. Jede Waffe trägt neben der Waffen-Seriennummer, die Produktionsnummer der 500er Serie. Der S&W 686-3 Eurotarget ist schon heute eine beliebte und gesuchte Sammlerwaffe.

Weiterhin ist der Eurotarget mit einer sogenannten "ungefluteten Trommel" ausgestattet. Üblicherweise verfügen Revolvertrommeln über gefräste Flutungen zur Gewichtsreduzierung. Der Verzicht auf die Flutungen führt zu einer schwereren Trommel, wodurch die Waffe auch im Mittelteil zusätzlich Gewicht gewinnt, was sich positiv auf das Gewichtsgefühl des Schützen für die Waffe auswirkt, da sich das Gewicht durch das Verschießen der Munition nicht wesentlich verändert und so eine möglichst gleich bleibende Handlage der Waffe gewährleistet ist. Das Original des Eurotarget verfügt wie die Target Champion über die früher üblichen Holzgriffschalen von S&W auf dem "L"-Rahmen der Waffe. Die Visierung besteht aus einem Rampenkorn und einer in Höhe und Seite verstellbaren Kimme. Holzgriffschalen und Rampenkorn werden von engagierten Sportschützen häufig gegen andere Griffschalen und Targetkorn getauscht. Die polierte Waffe aus rostfreiem Stahl hat auf der Oberseite des Laufmantels mattierte Längsfräsungen um Lichtreflexe in der Visierlinie auszuschließen.

Siehe auch
 Liste der Handfeuerwaffen

Weblinks

 Smith & Wesson Corp. (englisch)

Model0686

Smith & Wesson Model 686


نهر سانغامون أو  هو رافد أساسي من روافد نهر إلينوي بطول 402 كم في وسط إلينوي بالولايات المتحدة، تصرف معظم مياه النهر في المناطق الزراعية ما بين بيوريا, إلينوي وسبرينج فيلد, إلينوي.

كان النهرفي الماضي مكان إقامة مجموعات مختلفة من السكان الأصليين في الولايات المتحدة قبل وصول سكان أوروبا إليها.

مراجع

أبراهام لينكون
أنهار أمريكا الشمالية
أنهار إلينوي
أنهار مقاطعة سانغامون (إلينوي)
أنهار مقاطعة شامبين (إلينوي)
أنهار مقاطعة مكلين (إلينوي)
مسطحات مائية في مقاطعة ماسون (إلينوي)
مسطحات مائية في مقاطعة كاس (إلينوي)
مسطحات مائية في مقاطعة ماكون (إلينوي)
مسطحات مائية في مقاطعة مينارد (إلينوي)
أنهار مقاطعة كاس (إلينوي)
أنهار مقاطعة ماكون (إلينوي)
أنهار مقاطعة ماسون (إلينوي)
أنهار مقاطعة مينارد (إلينوي)

نهر سانغامون


Atzara (sardinski: Atzàra) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 553 metra i ima 1 133 stanovnika. Prostire se na 35,92 km2. Gustoća naseljenosti je 32 st/km2.Susjedne općine su: Belvì, Meana Sardo, Sorgono i Samugheo.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Atzara


وزارة الاتصال الكندية بدأت عملها في الفاتح من أفريل 1969.

و هذه لائحة الوزراء :

 1969-71 : Eric William Kierans
 1971 : جان-بيير كوتيه
 1971 : Gérard Pelletier
 1971-72 : Robert Douglas George Stanbury
 1972-75 : Gérard Pelletier
 1975 : Pierre Juneau
 1975-79 : جان سوفي
 1979-80 : David McDonald
 1980-84 : فرنسيس فوكس
 1984 : Edouard Lumley
 1984-85 : Marcel Masse
 1985-88 : Flora Isabel MacDonald
 1988-89 : Lowell Murray
 1898-91 : Marcel Masse
 1991-93 : Perrin Beatty
 1993 : مونيك لاندري
 1993-96 : ميشيل دوبوي
 1996 : Sheila Copps
 1996 : Lucienne Robillard

مراجع

وزارات كندية

وزارة الاتصال (كندا)


Para otros usos de este término véase Diario de la República.

El Diário da República (en español Diario de la República) es una publicación oficial del gobierno de Portugal. Hasta 1976 recibió el nombre de Diário do Governo (Diario del Gobierno). Los eventos que deben ser publicados están recogidos en el artículo 119.º de la Constitución de Portugal, que establece dos series con contenidos diferenciados.

Lo publica en papel la Imprensa Nacional-Casa da Moeda (Imprenta Nacional-Casa de la Moneda), al tiempo que puede obtenerse en formato digital. Algunos ejemplares engrosan periódicamente las colecciones de los principales organismos del país, entre los que se encuentran la Biblioteca Nacional, el Archivo Nacional de la Torre do Tombo, la presidencia de la República, la Asamblea de la República, la presidencia del Consejo de Ministros, el Tribunal Constitucional y el procurador general.

Enlaces externos
 (En portugués) Diario de la República en formato digital.

Periódicos de Portugal
Política de Portugal
Periódicos oficiales
Instituciones y organismos con sede en Lisboa

Diário da República


Riku Kobayashi (født 2. august 2001) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Riku Kobayashi


Svensk roulette er en kortfilm fra 1997 instrueret af Anders Gustafsson efter manuskript af Anders Gustafsson, Peter Hugge.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Svensk roulette


The End Complete je treći studijski album američkog death metal-sastava Obituary objavljen 21. travnja 1992. godine, a objavila ga je diskografska kuća Roadrunner Records. Drugi je put bio pušten u prodaju 1997. godine s dvije pjesme snimljeno uživo.

O albumu
S oko 100.000 prodanih primjeraka u SAD-u i oko 250.000 diljem svijeta njihov je najprodavaniji album. Za naslovnu je pjesmu snimljen i spot. Također, ovo je prvi album na kojem se vidi novi logotip Obituaryja. Novi logotip predstavljen na albumu "The End Complete" na majicama je najbolje prodavani otisak izdavačke kuće Roadrunner Records. Također je prvi album sastava od povrataka Allena Westa koji je svirao na prvom studijskom albumu Slowly We Rot no nakon izdanja albuma napušta sastav s basistom Danielom Tuckerom. Album završio je na 16. mjestu ljestvice Top Heatseekers u SADu.

Popis pjesama

Osoblje

Obituary
 John Tardy - vokali
 Allen West - solo gitara
 Trevor Peres - ritam gitara
 Frank Watkins - bas-gitara
 Donald Tardy - bubnjevi

Ostalo osoblje
 Andreas Marschall - omot albuma
 Rob Mayworth - logotip sastava
 Rene Miville - fotografije
 Scott Burns - produkcija
 Mark Prator, Super Brian, Mike Fuller - inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Obituary
Albumi iz 1992.

The End Complete


Jeppe Rohde Fransson (født den 23. august 1988) er en dansk socialrådgiver og fra 1. januar 2021 medlem af regionsrådet i Region Sjælland.

Jeppe Fransson har en kandidatgrad i Socialt Arbejde fra Aalborg Universitet, København og er tidligere politisk landsnæstformand for Radikal Ungdom. I en kort periode var Jeppe Fransson ansat som projektkoordinator for Europabevægelsen i Danmark. En stilling han forlod ved udgangen i 2017 for at vende tilbage til at arbejde som socialrådgiver. I august 2022 blev Jeppe Fransson ansat som politisk konsulent i Danske Handicaporganisationer.

Jeppe Fransson startede sin politiske karriere ved at blive valgt til formand for Radikal Ungdom i Roskilde. Senere blev han medlem af Radikal Ungdoms integrations- og udlændingeudvalg og blev i 2013 valgt til ordfører for integration og udlændinge. I 2015 afløste han Jens Wallberg som politisk landsnæstformand for Radikal Ungdom.

Jeppe Fransson blev på Radikale Venstres landsmøde i 2017 valgt til hovedbestyrelsen. Han har også siddet i den lokale partibestyrelse i Roskilde Kommune over to perioder. Først fra 2008 til 2014 og fra 2016 til 2022. Fra 2021 har Jeppe Fransson siddet i radikales forretningsudvalg.

Af politiske resultater kan det nævnes, at Jeppe Fransson ved kommunalvalget i 2013 sprængte den radikale liste, men opnåede ikke valg til byrådet i Roskilde Kommune. Mediekommentatoren Benjamin Rud Elberth, roste dengang Jeppe Franssons valgkamp og forudså, at han ville sprænge listen.

Jeppe Fransson fik ved kommunalvalget i 2017 i Roskilde Kommune 203 personlige stemmer og blev dermed partis førstesuppleant, da partiet kun opnåede et mandat til kommunalbestyrelsen.

Til kommunal- og regionsrådsvalget i 2021 fik Jeppe Fransson tredjeflest stemmer på den radikale liste i Roskilde Kommune med 281 personlige stemmer. Til regionsrådsvalget opnåede han valg til regionsrådet i Region Sjælland med 1.165 personlige stemmer - heraf 896 af dem i Roskilde.

Noter

Politikere fra Danmark

Jeppe Fransson


Désiré-Émile Inghelbrecht (París, 17 de septiembre de 1880 - París, 14 de febrero de 1965) fue un compositor, director y escritor francés.

Se formó en el conservatorio Superior de París. Desplegó una enorme actividad en sus dos especialidades, si bien consiguió mayor popularidad como director. Dio algunos conciertos en el Pasdeloup, alternando con o sustituyendo a su fundador, y a menudo se manifestó como uno de los mejores directores de la época. Fue, poco tiempo después, director en el Teatro de los Campos Eliseos, el mismo año de su fundación 1913; actuó después en el Teatro de las Artes, donde dio a conocer La tragedia de Salomé, de Florent Schmitt, se encargó de los conciertos Pasdeloup (1928); fue uno de los directores de la Opéra-Comique (1925), de la que pasó más tarde a primer director (1932); fundó y dirigió la orquesta de la Radiodifusión Francesa (1934); después fue nombrado director de la Ópera (1945 y actuó al frente de diversos conjuntos franceses.

También fundó la Coral de París. Fue un gran amigo de Claude Debussy, y uno de los principales méritos consistió en haber sido uno de los primeros en dar a conocer sus obras, de las que se encuentran excelentes rergistros que dirigió (La mer, Trois images, Nocturnos, Jeux, El martirio de san Sebastián, en su versión como oratorio), así como de Maurice Ravel (Ma Mère l'Oye, Rapsodia española). Mereció el gran premio del Disco francés en los años 1955 y 1962.

Como compositor fue un seguidor de Debussy y de Ravel. Es importante la cantidad de obras que compuso. Realizó transcripciones para orquesta, entre ellas, las piezas de François Couperin, para clavicémbalo y de la suite Iberia de Isaac Albéniz.

Referencias
 Enciclopedia ESPASA. Suplemento 1965 - 1966 ISBN 84-239-4597-9, páginas 342-343

Enlaces externos

Compositores de música clásica de Francia del siglo XX
Directores de orquesta de Francia
Personas de París
Fallecidos en París

Désiré-Émile Inghelbrecht


Trap Nation est un promoteur de musique américain qui diffuse de l'EDM sur YouTube.

Historique
Trap Nation est fondé en septembre  par Andre Willem Benz alors qu'il a 15 ans. Il s'étend à la création d'autres chaînes, dont la première, Chill Nation, fondée en février 2014. Les chaînes ont depuis été gérées par d'autres conservateurs employés par The Nations, une société qui englobe toutes les chaînes et Lowly Palace. En avril , Benz dirige toujours lui-même la chaîne Trap Nation aux côtés d'un autre conservateur nommé Jean.

En 2021, le label compte plus de  d'abonnés.

Lowly
En septembre 2016, un label indépendant de Trap Nation, Lowly Palace est fondé. En moins d'un an, la chaîne gagne à peu près de .

Événements
En 2016, Trap Nation  fait ses débuts en direct à Danbury, CT.

Trap Nation participe à l'événement SXSW en mars 2017, mettant en vedette les artistes Illenium, San Holo, Whethan et bien d'autres .

En juin 2017, Trap Nation organise le plus grand événement de voitures d'art à EDC, rejoignant une foule de plus de . La programmation comprend des artistes tels qu'Alan Walker, Troyboi, Boombox Cartel, Autograf et d'autres.

En 2015, Trap Nation est inclus dans le top 10 des partenaires musicaux préférés de YouTube.

En juin 2017, Trap Nation est la  chaîne avec le plus d'abonnés sur YouTube et avait accumulé plus de cinq milliards de vues au total. Trap Nation a également été classé par Billboard comme le conservateur de danse n°1 sur YouTube aux côtés de Monstercat, MrSuicideSheep, Proximity et Majestic Casual.

Notes et références

Liens externes

 Trap Nation sur YouTube

Pages avec des traductions non relues
Entreprise Internet ayant son siège aux États-Unis
Musique électronique

Trap Nation


Pool Party do Aviões é um álbum ao vivo da banda brasileira Aviões do Forró, lançado em 28 de agosto de 2015 pela gravadora brasileira Som Livre e com produção musical de Dudu Borges.

Antecedentes
Ao longo da carreira, a banda Aviões do Forró acabou dialogando com o cenário sertanejo, sobretudo ao que era chamado de sertanejo universitário. Músicas como "Pode Chorar" e "Amor Covarde" foram regravadas pela dupla Jorge & Mateus. Jorge, em especial, se tornou amigo de Xand Avião nos anos 2000. Musicalmente, o Aviões também se tornou conhecido pela fusão de gêneros, mas nunca tinha lançado músicas com influências diretas do sertanejo.

Depois de comemorar uma década de carreira com o projeto 10 Anos, que recebeu disco de ouro da Pro-Música Brasil, a banda se aproximou do produtor Dudu Borges, parceiro recorrente de Jorge & Mateus e outras duplas do sertanejo, para lançar singles inéditos. O primeiro deles foi "Lei da Vida", cantado por Solange Almeida e lançado em dezembro de 2014. A faixa se tornou um dos principais sucessos do grupo na década. E em 2015, Xand Avião foi intérprete de "Fiquei Sabendo", que também teve um bom desempenho comercial. As duas músicas fariam parte do próximo álbum inédito, que se tornaria Pool Party do Aviões.

Gravação
Em entrevista ao Diário de Pernambuco em 2016, Xand Avião disse: "Queríamos algo diferente de tudo que já tinham criado. Em uma de minhas viagens fui a uma pool party, achei fantástico e quis levar para nossa realidade". A proposta era que o álbum fosse gravado num formato distinto que os trabalhos anteriores do grupo, que ocorreram em shows convencionais. Inicialmente, Solange Almeida cogitou gravar o álbum em Las Vegas, nos Estados Unidos, mas logo depois pensou no Beach Park. O álbum foi gravado em junho de 2015 no parque aquático, localizado em Fortaleza, capital do Ceará. Para isso, um palco foi montado no meio de uma piscina de ondas. Em entrevista ao UOL, Solange disse:

A direção de vídeo do projeto ficou a cargo de Joana Mazzucchelli, que tinha dirigido álbuns ao vivo como MTV ao Vivo, da banda Skank, e Ao Vivo em Goiânia, de Bruno & Marrone.

Estilo musical
Dudu Borges foi chamado para produzir o álbum. Diferentemente dos demais projetos da dupla, Pool Party do Aviões é um álbum totalmente sertanejo e incluiu "Lei da Vida" e "Fiquei Sabendo". Na época, Xand Avião justificou dizendo que não seria um abandono total do forró: "O Aviões não virou sertanejo, que é um segmento bem parecido com o forró, é a gente é que está sempre se reinventando. Ele teve direção musical de Dudu Borges, que é um parceiro nosso e que não é um produtor especificamente da música sertaneja, ele já trabalhou com outra galera também como Fábio Júnior, Jorge Ben Jor e até Ricky Martin".

Lançamento
Pool Party do Aviões foi lançado em agosto de 2015 pela gravadora brasileira Som Livre em CD e em formato digital. A versão em DVD foi liberada em novembro de 2015.

Em 2022, a versão em DVD do álbum recebeu certificação de disco de ouro pela Pro-Música Brasil.

Vendas e certificações

Faixas
A seguir lista-se as faixas, compositores e durações de cada canção de Pool Party do Aviões:

Álbuns ao vivo de 2015
Álbuns de Aviões do Forró
Álbuns produzidos por Dudu Borges
Álbuns em língua portuguesa
Álbuns lançados pela Som Livre
Álbuns de música sertaneja

Pool Party do Aviões


Palača Radošević u gradiću Visu u Vinogradarskoj 19/23, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Barokno - renesansna dvokatna palača hvarske plemićke obitelji Radossio iz 17. st. izgrađena je na uzvisini u viškoj Luci, u produžetku palače Vukašinović – Dojmi. Dužim, glavnim pročeljem je okrenuta prema gradskoj ulici sjeverno od nje. U sredini osno simetričnog pročelja na prvom je katu dugački bogato ukrašen balkon. Na drugom se katu nad njim redaju tri manja istog tipa i ukrasa, a bočno ih okružuju dva prozora identična onima s prvog kata. Na sjevernoj strani dvostrešnog krovišta centralno je postavljen dvostrešni luminar. Zidovi palače su izvedeni iz fino obrađenih klesanaca, a završavaju kamenim konzolama pod strehom. Uz južno pročelje je terasa s krunom bunara.

Zaštita
Pod oznakom Z-5776 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Visu

Palača Radošević u Visu


Daniel Evans (født 23. maj 1990 i Solihull, West Midlands, Storbritannien) er en professionel mandlig tennisspiller fra Storbritannien.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Storbritannien

Daniel Evans


බාබුඛාන් (වැ. 1328) (මොංගෝලියානු: Бабухан) යනු යුවාන් රාජවංශයේ අධිරාජිනියකි. ඇය යෙසූන් තෙමූර් යන මොංගෝලියානු නාමයෙන් හැඳින්වෙන ටායිඩිං අධිරාජයාගේ භාර්යාව වූවා ය.

බාබුඛාන්ගේ පියා හැන්ගියුකේයර් නම් විය. ඔහු අන්චෙන්ගේ මුණුපුරෙකි. ඇයව අධිරාජිනිය ලෙස පත්කරන ලද්දේ ටායිඩිංගේ රාජ්‍ය සමයේ පළමු වර්ෂයේ (1324) තෙවන මාසයේ ය. වසර හතරකට පසු ෂැංඩුහි දී ඇගේ සැමියා මරණයට පත් විය. ඔවුන්ගේ පුත්‍රයා වූ රාගිබාඝ් ඔහුගෙන් පුස සිහසුනට පත්වූයේ ටියෑන්ෂුන් යන නාමයෙනි. අනතුරුව බාබුඛාන් වැන්දඹු අධිරාජිනිය පදවිය හොබවමින් රාජ්‍යාධිකාරිණිය ලෙස රාජ්‍ය පාලනය සිදුකළා ය. මඳ කලකට පසු එල් තෙමූර් නම් අමාත්‍යවරයෙක් දාඩුහි දී කුමන්ත්‍රණයක් මෙහෙයවා කූලූග් ඛාන් අධිරාජයාගේ පුත්‍රයා වූ හුවායිහි රජ ටුඝ් තෙමූර් සිහසුනට පත්කළේ වෙන්ෂොං යන නාමයෙනි. යුද්ධයෙන් පසුව ටියෑන්ෂුන්ට කුමක් වූයේදැයි නොදනියි. බාබුඛාන් ඇතුළු ටායිඩිංගේ සියලු භාර්යාවන් සහ උපභාර්යාවන් ටුඝ් තෙමූර්ගේ අන්තඃපුරයට රැගෙන යන ලදී.

සටහන්

උපන් වර්ෂ දක්නට නොමැති පුද්ගලයන්
යුවාන් රාජවංශයේ අධිරාජිනියන්
12වන සියවසේ කාන්තාවන්

බාබුඛාන් ඛාටුන්


Clementine Hunter (pronuncia-se Clementeen; final de dezembro de 1886 ou início de janeiro de 1887 – 1º de janeiro de 1988) foi uma artista folclórica negra autodidata da região de Cane River, na Louisiana, que viveu e trabalhou na plantação Melrose.

Hunter nasceu em uma família crioula da Louisiana em Hidden Hill Plantation perto de Cloutierville, na paróquia de Natchitoches, Louisiana. Ela começou a trabalhar como trabalhadora agrícola quando jovem e nunca aprendeu a ler ou escrever. Na casa dos cinquenta, começou a vender suas pinturas, que logo ganharam atenção local e nacional por sua complexidade em retratar a vida negra do sul no início do século XX.

Inicialmente, ela vendeu suas primeiras pinturas por apenas 25 centavos. Mas no final de sua vida, seu trabalho estava sendo exibido em museus e vendido por milhares de dólares. Clementine Hunter produziu cerca de 5.000 a 10.000 pinturas em sua vida. Hunter recebeu um título honorário de Doutor em Belas Artes pela Northwestern State University of Louisiana em 1986, e ela é a primeira artista afro-americana a ter uma exposição individual no atual Museu de Arte de Nova Orleans. Em 2013, o diretor Robert Wilson apresentou uma nova ópera sobre ela, intitulada Zinnias: the Life of Clementine Hunter, na Montclair State University em Nova Jersey.

Vida pregressa

Clementine Hunter nasceu no final de dezembro de 1886 ou início de janeiro de 1887 em Hidden Hill Plantation, perto de Cloutierville em Natchitoches Parish, Louisiana. Ela foi a primeira de sete filhos de Janvier Reuben (embora Clementine Hunter o chamasse de John) e Mary Antoinette Adams. Os irmãos de Hunter se chamavam Maria, Ida, Rosa, Edward, Simon e John. A avó materna de Hunter, Idole, uma mulher negra e nativa americana escravizada, nasceu na Virgínia e foi trazida para a Louisiana. Seu avô materno se chamava Billy Zack Adams. O avô paterno de Hunter, que era descendente de africanos, franceses e irlandeses, negociou cavalos durante a Guerra Civil, mas morreu antes de ela nascer. Hunter conhecia bem sua avó paterna, uma mulher negra e nativa americana que ela chamava de MéMé (pronuncia-se May-May). Seus pais se casaram em 15 de outubro de 1890, em Cloutierville, na igreja católica da cidade, St. John the Baptist.

Ela foi batizada católica em 19 de março de 1887, em Cloutierville, e sabe-se que ela tinha cerca de três meses de idade. Embora sua data exata de nascimento seja desconhecida, ela disse que nasceu por volta do Natal. Ela usou o nome de Clémence na primeira parte de sua vida, foi batizada de Clementiam e mudou seu nome para Clementine depois de se mudar para a plantação Melrose. Sua família a chamava pelo apelido de Tébé, o francês para "bebê", apelido que ela carregou até a idade adulta.

Hunter mudou-se para Cloutierville quando ela tinha cerca de cinco anos e foi enviada para a St. John the Baptist Catholic Church School. A escola era segregada e aplicava regras severas, que Hunter citou como a razão pela qual ela deixou a escola ainda jovem. Ela frequentou a escola por menos de um ano e nunca aprendeu formalmente a ler ou escrever. Hunter começou a trabalhar na roça aos oito anos, colhendo algodão ao lado do pai. Ao longo de sua vida, ela se mudou para o Vale do Rio Cane enquanto seu pai procurava trabalho. Em certos momentos ela viveu em Robeline, Cypress e Alexandria. Em 1902, por volta dos quinze anos, Hunter mudou-se para a plantação Melrose.

O pai de Hunter, Janvier "John" Reuben, foi contratado como trabalhador assalariado por John H. Henry, o então proprietário da Melrose. Hunter também trabalhava por um salário como trabalhador agrícola, colhendo 150 a 200 libras de algodão por dia, ganhando 75 centavos. No outono, ela também colhia nozes, trabalhando seis dias por semana durante meses do ano. Na adolescência, Hunter teve aulas informais à noite com outros trabalhadores da plantação. Sua mãe, Mary Antoinette Reuben, morreu em 1905 em Melrose.

Quando Hunter tinha cerca de vinte anos em 1907, ela deu à luz seu primeiro filho, Joseph Dupree, chamado Frenchie. O primeiro parceiro de Hunter foi Charles Dupree, um homem crioulo cerca de quinze anos mais velho que Hunter. Há rumores de que Charles construiu uma máquina a vapor tendo visto apenas uma foto e era bem conhecido por seu trabalho altamente qualificado. O segundo filho deles, Cora, nasceu alguns anos depois. Charles Dupree e Clementine Hunter nunca se casaram, e Dupree morreu em 1914.

Em 1924, Clementine casou-se com Emmanuel Hunter, um lenhador crioulo em Melrose, seis anos mais velho que ela. Até Clementine Hunter se casar com Emmanuel, ela falava apenas francês crioulo e ele lhe ensinou inglês americano. Os dois viveram juntos em uma cabana de trabalhadores em Melrose e tiveram cinco filhos, embora dois tenham nascido mortos. Os filhos de Hunter se chamavam Agnes, King e Mary, que ela chamava de "Jackie". Na manhã anterior ao parto de um de seus filhos, ela colheu 30 quilos de algodão, foi para casa e chamou a parteira. Ela voltou a trabalhar alguns dias depois.

No final da década de 1920, Hunter começou a trabalhar como cozinheira e governanta para Cammie Henry, esposa de John H. Henry, proprietário da Melrose. Ela era conhecida por seu talento em adaptar receitas tradicionais crioulas, costurar roupas e bonecas complicadas e cuidar da horta da casa. Em pouco tempo, Melrose evoluiu para um salão para artistas e escritores, apresentado por Cammie Henry. No final dos anos 1930, Clementine Hunter começou a pintar formalmente, usando tubos descartados dos artistas visitantes em Melrose.

No início dos anos 1940, o marido de Hunter, Emmanuel, ficou com uma doença terminal e acamado. Ela agora era a única provedora financeira da família, trabalhando em período integral, enquanto cuidava de Emmanuel e pintava tarde da noite. Emmanuel morreu em 1944, deixando Hunter sozinha para trabalhar e cuidar dos filhos.

Durante esse período, no início dos anos 1940, Hunter adotou Mary Francis LaCour, uma menina de onze anos cujos pais não podiam cuidar dela. Hunter cuidou da garota, ensinando-a a pintar, as duas exibindo suas criações do lado de fora da casa de Hunter. Na adolescência, Mary Francis mudou-se para a Califórnia para morar com o pai. Em 1951, Mary Francis morreu com menos de vinte anos.

Carreira

Hunter tornou-se uma das artistas autodidatas mais conhecidas. Ela é descrita como uma pintora de memórias porque documentou a vida negra sulista no Vale do Rio Cane no início do século XX. Ela foi totalmente autodidata e quase não recebeu educação formal, artística ou qualquer outra. Embora ela tenha sido reconhecida pela primeira vez por suas habilidades de pintura em 1939, Hunter fala sobre pintar muito antes disso. Seu trabalho mais famoso retrata representações coloridas de eventos importantes como funerais, batizados e casamentos e cenas de trabalho nas plantações, como colheita de algodão ou nozes e trabalho doméstico. No entanto, as pinturas de Hunter variam em assunto e estilo, incluindo muitas pinturas abstratas e naturezas-mortas de zínias.

Hunter pintou de memória, afirmando: "Eu apenas coloco na minha mente e vou em frente e pinto, mas não consigo olhar para o nada e pintar. Sem árvores, sem nada. Eu apenas faço minha própria árvore em minha mente, é assim que eu pinto".

Cammie Henry criou uma colônia de artistas após a morte de seu marido em Melrose. Inúmeros artistas e escritores visitaram, incluindo Lyle Saxon, Roark Bradford, Alexander Woollcott, Rose Franken, Gwen Bristow e Richard Avedon. Frequentemente, as tintas e pincéis deixados pela artista de Nova Orleans Alberta Kinsey são citados como os primeiros materiais que Hunter usou para pintar em uma persiana. No entanto, fica claro no trabalho têxtil de Hunter que ela estava produzindo obras narrativas e expressionistas antes de pintar. Além disso, os próprios relatos de Hunter sobre o início de sua carreira contradizem a história da influência de Kinsey. Hunter falou sobre pintura antes de 1939.

Hunter começou a vender pinturas após a morte de seu marido, Emmanuel Hunter. Do lado de fora da cabana onde ela morava havia uma placa que dizia: "Clementine Hunter, artista. 25 centavos para olhar". As primeiras exposições de Clementine Hunter foram em 1945 em Rosenwald Grant, Brownwood e Waco, Texas. Em 1949, uma mostra das pinturas de Hunter no New Orleans Arts and Crafts Show chamou a atenção fora do Cane River Valley. Um artigo foi publicado sobre Hunter na revista Look em junho de 1953, dando-lhe exposição nacional.

Hunter ganhou o apoio de vários indivíduos associados à plantação Melrose, incluindo François Mignon, um amigo de Cammie Henry e Clementine Hunter. Ele forneceu tinta e materiais para ela e a promoveu amplamente. As pinturas de Hunter foram expostas na farmácia local, onde foram vendidas por um dólar.

Em 1956, Hunter e François Mignon foram co-autores do Melrose Plantation Cookbook, apresentando fotografias da Melrose, ilustrações desenhadas por Hunter e receitas. Hunter era hábil em reinterpretar pratos tradicionais, que foram transmitidos em sua família pela tradição oral.
O maior trabalho de Hunter é uma série de murais na African House na plantação Melrose. Construída no início do século XIX por pessoas escravizadas na Melrose, a African House é uma hibridização crioula de várias tradições de construção africanas, francesas e nativas americanas. No entanto, pouco se sabe sobre sua construção e usos iniciais, porém sabe-se que serviu como depósito, e durante a posse de Cammie Henry, como residência para artistas. Em 1949, o primeiro show de Clementine Hunter no Cane River Valley foi apresentado por Mignon na área superior da African House. Hunter pintou murais na casa Yucca e na casa principal da Melrose. Em 1955, Hunter e François Mignon colaboraram para produzir a série de painéis murais que retratam a história do Cane River Valley e refletem a vida da artista. O mural consiste em nove painéis retangulares, cada um pintado no estúdio caseiro de Hunter. Em três meses, os murais foram concluídos. Hunter tinha 68 anos.
As pinturas de Hunter mudaram ao longo de sua vida. Seus primeiros trabalhos conhecidos, como "Cane River Baptism" de 1950, apresentam mais tons de terra e cores suaves. Antes do patrocínio e apoio de François Mignon e outros, Hunter usava tinta deixada por artistas visitantes em Melrose Plantation, portanto, ela trabalhava com as paletas de outros artistas. Além disso, Hunter frequentemente diluía seu suprimento de tinta com aguarrás, criando mais um efeito de aquarela, o que fez com que muitos estudiosos de Hunter acreditassem que ela tinha uma fase experimental de aquarela. A partir da década de 1950, seu estilo de pintura foi alterado pela artrite nas mãos. A partir desse período, ela se inclinou mais para o trabalho abstrato e impressionista, com menos detalhes, porque tinha dificuldade para pintar. Em 1962, seu amigo James Pipes Register a encorajou a se tornar ainda mais abstrata, pintando obras como Clementine Makes a Quilt. No entanto, em 1964, Hunter voltou a trabalhos mais narrativos. Na década de 1980, ao se aproximar dos cem anos, ela começou a pintar em objetos menores e mais portáteis, como jarros.

No final de 1971, sessenta das pinturas de Hunter foram exibidas em uma exposição na Louisiana State University.

Colchas
Hunter viveu em comunidades de meeiros e arrendatários negros, onde aprendeu a costurar roupas e utensílios domésticos. Antes de começar a pintar, ela costurava roupas para a família, fazia colchas e tecia cestos. François Mignon reconheceu os talentos de Hunter com tecido e costura antes de ver qualquer uma de suas obras pintadas. Em 19 de dezembro de 1939, Mignon registrou em seus diários que Clementine (Mignon a chamava de Clemence) primeiro mostrou a ele bonecas que ela criou com características bordadas. Além disso, ele escreveu que ela era excepcionalmente talentosa em fazer franjas e fiar algodão. James Register também registrou a habilidade excepcional de Clementine Hunter em fazer franjas em um artigo no Natchitoches Times em 1972. Ela também sabia fazer cortinas de renda amarradas à mão.

As colchas e tapeçarias de Hunter são exemplos claros de seu talento artístico antes de começar a pintar, e apresentam assuntos e sua paleta de cores que são centrais para a maioria de suas obras de arte. Muitas de suas colchas são intituladas "Melrose Quilt" ou "Melrose Plantation" pois muitas delas retratam edifícios nos terrenos de Melrose. O Melrose Plantation Textile, que foi aplicado e costurado à mão, é de 1938 ou 1939 e é tematicamente semelhante às suas obras pintadas. A maior parte do trabalho têxtil de Hunter pertence a coleções particulares; no entanto, uma fotografia de Hunter em sua casa a mostra usando um de seus trabalhos como cobertura de sofá. Cada quadrado é costurado à mão. Muitas das colchas de Hunter não são rebatidas, o que indica que foram projetadas para pendurar como uma tapeçaria, em vez de servir para uma função doméstica.

Hunter fez várias colchas que são mais abstratas. O Chevron Quilt está no Museu de Arte de Nova Orleans. Alguns dos quadrados do chevron são cores sólidas alternadas, enquanto outros quadrados são pedaços de pano estampado. Embora as pinturas abstratas de Hunter feitas em 1962 e 1936 sejam geralmente consideradas uma quebra em seu cânone, seus primeiros trabalhos têxteis e pinturas brincam com a abstração e o impressionismo. Além disso, a coleção de Shelby Gilley de "Crazy Quilts" é datada de 1960, e o Chevron Quilt no Museu de Arte de Nova Orleans é datada de 1951, antes de sua colaboração com James Register.

Legado e honras
Um diretor do Museu de Arte Folclórica Americana na cidade de Nova York descreveu Hunter como "a mais celebrada de todos os pintores contemporâneos do sul".

Hunter foi a primeira artista afro-americana a ter uma exposição individual no Delgado Museum (atual Museu de Arte de Nova Orleans). Em fevereiro de 1985, o museu organizou A New Orleans Salute to Clementine Hunter's Centennial, uma exposição em homenagem ao seu centésimo aniversário. Ela alcançou um reconhecimento significativo durante sua vida, incluindo um convite para a Casa Branca do presidente dos Estados Unidos, Jimmy Carter, e cartas do presidente Ronald Reagan e do senador J. Bennett Johnston, Jr.

Radcliffe College incluiu Hunter em seu Projeto de História Oral de Mulheres Negras, publicado em 1980. Uma entrevista com Hunter faz parte dos registros do Black Women Oral History Project, 1976–1997, armazenados na Harvard University, Radcliffe Institute, Biblioteca Schlesinger. Na coleção de entrevistas de Mildred H. Bailey na Northwestern State University of Louisiana, há entrevistas digitalizadas com Hunter e as pessoas mais próximas a ela.

A Northwestern State University of Louisiana concedeu a ela um título honorário de Doutor em Belas Artes em 1986. No ano seguinte, o governador da Louisiana, Edwin Edwards, a designou como coronel honorária, honra do estado e ajudante de campo.

Uma biografia, Clementine Hunter: Cane River Artist (2012), foi co-escrita por Tom Whitehead, um professor de jornalismo aposentado que conhecia bem Hunter.

Hunter tem sido objeto de biografias e estudos de artistas e inspirou outras obras de arte. Em 2013, o compositor Robert Wilson apresentou uma nova ópera sobre ela: Zinnias: the Life of Clementine Hunter, na Montclair State University em Nova Jersey. O musical solo de Shinnerrie Jackson, Ain't I a Woman? homenageia a vida de quatro influentes mulheres afro-americanas, incluindo Hunter.

O trabalho de Hunter pode ser encontrado em vários museus, como o Dallas Museum of Fine Art, o American Folk Art Museum, o Minneapolis Institute of Arts, o Ogden Museum of Southern Art, o New Orleans Museum of Art e o Louisiana State Museum.

Clementine Hunter's World é um documentário de 2017 dirigido por Art Shiver. O filme celebra a vida e as obras de arte de Hunter através das lentes de fotografias, histórias orais e os murais recém restaurados do African House. Além do filme, o Smithsonian National Museum of African American History & Culture criou uma exposição centrada em Hunter chamada "Clementine Hunter: Life on Melrose Plantation". De acordo com a curadora do Smithsonian American Art, Tuliza Fleming, as 22 obras de Hunter são a maior coleção de um único artista no museu.

Em 2019, os legisladores do estado da Louisiana aprovaram uma resolução que designou 1º de outubro como o Dia de Clementine Hunter. Loletta Jones-Wynder, diretora do Creole Heritage Center da Northwestern State University of Louisiana, criou a resolução para honrar o legado e o impacto de Hunter no estado da Louisiana.

Obras e coleções selecionadas

 Funeral Procession, , Savannah College of Art and Design
 Untitled, 1981, Museu Nacional das Mulheres nas Artes, Washington, D.C.
 The Wash, , Minneapolis Institute of Art, Minneapolis, MN
 Picking Cotton,  , Minneapolis Institute of Art, Minneapolis, MN
 The Annunciation and the Adoration of the Wise Men, 1957, Museu de Belas Artes de Boston, MA
 Cotton Pickin', 1948, American Folk Art Museum, Nova York, NY
 Saturday Night, 1965, American Folk Art Museum, Nova York, NY
 Funeral, 1957, Muscarelle Museum of Art, Williamsburg, VA
 Sugar Cane Syrup Makin', 1979, Muscarelle Museum of Art, Williamsburg, VA
 Baptism, final dos anos 1950, Muscarelle Museum of Art, Williamsburg, VA
 Window Shade,  , National Museum of African American History and Culture, Washington, D.C.

Estudos e outros livros relacionados

 Mildred Hart Bailey, Four Women of Cane River (1980)
 Shelby R. Gilley, Painting by Heart: The Life and Art of Clementine Hunter, Louisiana Folk Artist (2000), St. Emma Press
 Clementine Hunter, Clementine Hunter: A Sketchbook (2014), University of New Orleans Press.
 Mary E. Lyons, Talking with Tebé (1998), Houghton Mifflin.
 François Mignon, ilustrado por Clementine Hunter, Melrose Plantation Cookbook (1956)
 Art Shiver, Tom Whitehead (editores), Clementine Hunter: The African House Murals (2005), Northwestern State University of Louisiana Press.
 Art Shiver, Tom Whitehead (co-autores), Clementine Hunter Her Life and Art (2012), LSU Press.
 James Register, ilustrado por Clementine Hunter, The Joyous Coast (1971), Mid-South Press, Shreveport, Louisiana
 James Wilson, Clementine Hunter: American Folk Artist (1990), Pelican Publishing Company

Ver também

 Arte bruta

Ligações externas

 Jennifer Moses, "Looking for Clementine Hunter's Louisiana" The New York Times (14 de junho de 2013). Recuperado em 17 de junho de 2013
 "Clementine Hunter: A Sketchbook", University of New Orleans Press/Ogden Museum of Southern Art
 Ashleigh Barice, "Artist in focus: Clementine Hunter", Art UK, 9 de março de 2017

Centenários afro-americanos
Centenários dos Estados Unidos
Mortos em 1988
Nascidos na década de 1880
Artistas dos Estados Unidos
Pintoras dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Clementine Hunter


Carl Andersen (født 27. januar 1995) er en dansk politiker, som siden 2009 har været aktivt medlem af Liberal Alliance og Liberal Alliances Ungdom. Han har bl.a. været formand for Liberal Alliances Ungdom 2018-19, hvor han blev væltet efter anklager om ikke at have håndteret opklaringen af anklager om seksuelle overgreb i ungdomspartiet tilfredsstillende. Derudover er han fhv. byrådsmedlem for partiet i Vejen Kommune samt medlem af Liberal Alliances Hovedbestyrelse samt Forretningsudvalg. I 2022 stillede han op til folketingsvalget i Sydjyllands Storkreds hvor han med 821 stemmer blev 1. suppleant.  Han er fortsat folketingskandidat i Sydjyllands Storkreds.

Baggrund

Carl Andersen er opvokset på et landbrug ved Rødding i Vejen Kommune. I 2016 begyndte han at studere til jordbrugsøkonom. Siden 1. maj 2019 har han været ansat hos Dansk Erhverv, først som student og nu som politisk konsulent for familieejede virksomheder.

Politisk karriere

Han har været aktivt medlem af Liberal Alliance og Liberal Alliances Ungdom siden 2009. Han har især markeret sig i debatter omkring skat, landbrug og familiepolitik.

Byrådsmedlem i Vejen Kommune

Carl Andersen blev valgt for Liberal Alliance til byrådet i Vejen Kommune i 2013. Det var første gang Liberal Alliance blev repræsenteret i byrådet. Han fik 300 personlige stemmer, og var på det tidspunkt 18 år og gymnasieelev. Han udtrådte af byrådet igen inden valgperiodens udløb i juni 2016, da han flyttede til Albertslund i forbindelse med sit studium. Han er fra maj 2020 bosat i Herlev.  Ved kommunalvalget i 2021 er han desuden partiets spidskandidat i Herlev Kommune..

Formand i Liberal Alliances Ungdom

Han var formand for Politisk Udvalg i Liberal Alliances Ungdom 2015 og 2016 og landsnæstformand 2017-18. I 2018 blev han landsformand for Liberal Alliances Ungdom efter et tæt kampvalg, hvor han fik 107 stemmer mod den siddende formands 105 stemmer.

Året efter blev han selv væltet i et nyt kampvalg, efter at tidligere formand for LAU Rasmus Brygger umiddelbart op til landsmødet offentliggjorde en række anklager om voldtægt, overgreb og krænkende kommentarer mod i alt syv piger og kvinder i Liberal Alliances Ungdom begået af flere mandlige medlemmer, hvoraf nogle havde ledende poster i ungdomspartiet. Brygger opfordrede såvel Carl Andersen som den øvrige ledelse til at gå af for at have svigtet i opklaringen af sagen. Carl Andersen opnåede efterfølgende ved formandsvalget på landsmødet 78 stemmer mod 101 stemmer til udfordreren Signe Bøgevald Hansen. Efterfølgende blev det kendt, at Carl Andersen og den øvrige ledelse havde haft et større kendskab til sagerne, end Andersen i første omgang havde nævnt.

Årets Carl

Der er opkaldt en ærespokal i Liberal Alliance efter Carl Andersen, som kaldes "Årets Carl". Prisen uddeles på Liberal Alliances årlige landsmøde og tildeles medlemmer, der har ydet en særlig indsats. Prisen blev indført i foråret 2013.

Liberal Alliances Hovedbestyrelse

Til Liberal Alliances Landsmøde i marts måned 2019 opnåede Carl Andersen valg til partiets Hovedbestyrelse med næstflest personlige stemmer. På landsmødet blev der af flere ledende skikkelser i partiet, herunder landsformand Leif Mikkelsen og partileder Anders Samuelsen, udtrykt ubetinget støtte til Carl Andersens virke i partiet.  Carl er fortsat medlem af Hovedbestyrelsen samt også Forretningsudvalget.

Referencer

Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra Liberal Alliance
Liberal Alliances Ungdom
Personer fra Rødding
Studenter fra Ribe Katedralskole

Carl Andersen (politiker)


Lorène Dorcas Bazolo (Brazzaville, 4 de maio de 1983) é uma velocista portuguesa, originária da República do Congo. É a detentora do recorde nacional nas disciplinas dos 60 metros, 100 metros e 200 metros femininos em Portugal.

Percurso
Com 15 anos, após a morte da sua mãe, foi morar com as tias para Benim.

Começou a sua carreira desportiva tardiamente, aos 24 anos, representando o seu país de origem, sagrando-se logo recordista nacional dos 100 metros, com o tempo de 11,72 segundos. Foi a porta-bandeira congolesa nos Jogos Olímpicos de Verão de 2012. Ainda sob a bandeira congolesa, competiu nos Campeonatos Africanos de Atletismo em 2008, 2010 e 2012, bem como nos Jogos Africanos de 2011. Também representou essa nação na Universiade de Verão (2009 e 2011) e nos Jogos da Francofonia de 2009.

Chegou a Portugal em 2013 sob asilo político. Começou por ingressar no clube de atletismo JOMA e, pouco depois, juntou-se à equipa do Sporting Club de Portugal. Após o processo de naturalização, em 2016, bateu o recorde nacional dos 100 m, que vigorava desde 1997 e passou a fixar-se nos 11,21 segundos.

Em 2021, bateu o recorde nacional dos 100 metros três vezes. Nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020, chegou às semifinais dos 200 m com 23,20 segundos. Em 14 de agosto, no Résisprint La Chaux-de-Fonds Meeting, na Suíça, Bazolo bateu os recordes nacionais de 100m e 200m, correndo as distâncias em 11,10 e 22,64 segundos, respetivamente. O recorde dos 200 metros vigorava desde 1996, imposto por Lucrécia Jardim.

Em março de 2022, no Jamor, bateu o recorde nacional dos 60 metros em pista coberta, batendo mais uma marca de Jardim. Nos Jogos do Mediterrâneo, alcançou a medalha de prata nos 100 metros e o bronze nos 200 metros.

Bazolo tem uma licenciatura em administração de empresas e um mestrado em finanças.

Referências

Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2012
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2016
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Atletas olímpicos de Portugal
Nascidos em 1983
Velocistas de Portugal
Cidadãos naturalizados de Portugal
Velocistas da República do Congo
Naturais de Brazavile

Lorène Bazolo


Refendfugning (af fransk refend 'spaltning', og refendre  'kløve igen, save på langs') er rendelignende indskæringer i blank eller pudset mur, i reglen med flere skifters mellemrum. Over muråbninger er de gerne knækket nedad for at  illudere kilesten.

Bygningsdele

Refendfugning


18284 Tsereteli este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
18284 Tsereteli este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,21 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 4,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

18284 Tsereteli


Isidiella nickerlii ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 8 bis 11 Millimeter. Der Kopf glänzt golden bis golden ockerfarben. An den Seiten befindet sich über den Facettenaugen eine weiße Linie. Die Fühler glänzen braun, die ersten beiden Drittel sind weiß geringelt. Das letzte Drittel hat fünf weiße Abschnitte, die jeweils von drei dunkelbraunen Segmenten getrennt sind. Thorax und Tegulae glänzen goldfarben. Die Tegulae sind hinten silbrig gesäumt. Die Vorderflügel glänzen golden, die Costalader ist bräunlich gerandet. An der Flügelbasis befindet sich ein fahl goldener Strich. Ein schräg nach außen gerichteter weißer Costalstrich beginnt bei 1/6 der Vorderflügellänge. Er ist fahl golden gesäumt und reicht bis über die Costalader hinaus. Zur Flügelzeichnung gehören zwei weiße, mehr oder weniger dunkelbraun gerandete Costalflecke. Der erste befindet sich in der Mitte der Costalader und ist mit einem darunterliegenden fahl goldenen Fleck verbunden. Der zweite befindet sich bei 3/4 der Vorderflügellänge und ist mit einigen fahl goldenen Schuppen gesäumt. Am Flügelinnenrand befinden sich drei erhabene, fahl goldene, dunkelbraun gerandete Flecke. Der erste liegt auf der Analfalte zwischen dem Costalstrich und dem ersten Costalfleck. Der zweite und größte Fleck befindet sich am Flügelinnenrand zwischen dem ersten und dem zweiten Costalfleck. Der dritte befindet sich am Innenwinkel. Am Apex befinden sich kleine erhabene fahl goldfarbene Flecke sowie einige goldene und dunkelbraune Schuppen. Die Fransenschuppen sind graubraun. Die Hinterflügel glänzen graubraun. Das Abdomen ist grau, die Segmente sind hinten weißlich gebändert.

Bei den Männchen verengt sich das Tegumen distal und hat hinten eine "U"-förmige Ausbuchtung. Das rechte Brachium ist gebogen und verjüngt sich zum Apex. Es ist nicht ganz zweimal so lang wie das linke. Das linke Brachium ist nur leicht gebogen und hat einen spitzen Apex. Die Valven sind birnenförmig. Die rechte Valvella ist sehr groß, viel länger als der röhrenförmige Schnitt des Aedeagus und stark nach unten gebogen. Die linke Valvella ist reduziert. Der röhrenförmige Teil des Aedeagus ist nahezu gerade, der basale Teil ist groß und bauchig.

Bei den Weibchen verjüngt sich das achte Segment distal leicht. Das Ostium hat ein halbkreisförmiges und stark sklerotisiertes vorderes Ende. Das siebte Sternit hat hinten eine deutliche dreieckige Sklerotisierung. Der Ductus bursae ist schmal und ebenso lang wie das Corpus bursae. Das Corpus bursae ist oval und hat zwei kelchförmige Signa.

Verbreitung
Isidiella nickerlii ist in Mittel- und Südeuropa beheimatet. Das Verbreitungsgebiet reicht von der Iberischen Halbinsel im Westen bis zur Balkanhalbinsel im Osten.

Biologie
Die Raupen entwickeln sich an Gemeiner Schafgarbe (Achillea millefolium) und Sand-Strohblume (Helichrysum arenarium). Sie leben an den jungen endständigen Blättern der Wirtspflanze in einem Gespinst. Die Falter wurden von Mai bis Juli gesammelt.

Systematik
Aus der Literatur sind folgende Synonyme bekannt:

 Stagmatophora nickerlii , 1864
 Stagmatophora nickerli Falschschreibung von Stagmatophora nickerlii , 1864.

Belege

Weblinks

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Isidiella nickerlii


Matchbox Twenty (aslen Matchbox 20) Orlando, Florida'dan (ABD) bir modern rock grubudur. Grubun şu anki üyeleri: Rob Thomas, Brian Yale, Paul Doucette ve Kyle Cook'tur.

Grup Hakkında

Grup ilk albümünü, "Yourself or Someone Like You", 1996 yılında çıkarmıştır. Uzun dönemde başarılı olan albüm, sadece ABD'de 12 milyondan fazla sattı. Bir sonraki albümlerine geçmeden Rob Thomas Carlos Santana'nın dönüş albümü olan Supernatural için bir şarkı yazdı ve yazdığı şarkının vokalistliğini de yaptı. Bu şarkı hem Santana hem de Rob Thomas için başarılı bir iş birliği oldu ve iki isme de büyük başarı kazandırdı.

2000 yılında grup ismini Matchbox 20'den "Matchbox Twenty"e çevirdi ve ikinci albümleri Mad Season'''u çıkardı. Bu albümde başarılı sonuçlar getirdi. Bir sonraki albümde grubun diğer üyeleri de şarkı yazımı işinde eşit hak istedi ve bu fikrin doğruluğu albümün satış başarısı ile kanıtlanmış oldu. Bu 2002 tarihli üçüncü albümlerinin adı More Than You Think You Are'' idi.

Mayıs 2004'te bir konser DVD'si çıkardılar. Daha sonra Şubat 2005'te Adam Gaynor grubu resmen terk ettiğini açıklayınca grubun diğer üyeleri de farklı projelere yöneldi. Rob Thomas da bazı solo çalışmalarda bulundu.

Amerikalı alternatif rock grupları
APRA Ödülü sahipleri

Matchbox Twenty


Ricardo Valentín Rodríguez de la Vega (Mexico City, Meksiko, 14. veljače 1942. – Mexico City, Meksiko, 1. studenog 1962.) je bivši meksički vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice

Vozači Formule 1
Meksički športaši
Automobilizam u Meksiku

Ricardo Rodríguez de la Vega


Die M-Klasse (englisch: "M" class oder "M" Boats)  der britischen Blue Funnel Line wurde ab 1957 in sechs Einheiten gebaut. Der Entwurf entstand in sechs Einheiten auf zwei verschiedenen Bauwerften. Die M-Klasse war einer der letzten Entwürfe eines herkömmlichen Stückgutschiffstyps der Reederei. Der Entwurf war eine Weiterentwicklung der A-Klasse-Schiffe, deren Auslegung die 1938 bis 1942 für das Tochterunternehmen Glen Line gebauten, aber bei Holt entwickelten Schiffe der Glenearn-Klasse zugrunde lagen.

Das Klassenschiff Melampus gehörte vom Juni 1967 bis zum Mai 1975 zu einer Gruppe von 15 im Suezkanal eingeschlossenen Schiffen, der Gelben Flotte.

Technische Beschreibung
Die Schiffe besaßen eine Tragfähigkeit von knapp 10.000 Tonnen, sechs Laderäume, Kühlräume und Süßöltanks. Die Schiffe waren die ersten  der Reederei mit stählernen MacGregor-Lukendeckeln. Der Ladungsumschlag erfolgte mit konventionellem Ladegeschirr. Der Antrieb wurde durch einen Harland & Wolff Sechszylinder-Zweitakt-Dieselmotor besorgt. Die Maschinenanlage der Maron erhielt als erstes Schiff der Reederei eine Datenüberwachung  und ein Alarmsystem. Die mittschiffs angeordneten Aufbauten verfügten (ebenfalls erstmals bei der Reederei) über Klimatisierung und einige Passagierplätze.

Die Schiffe

Literatur

Weblinks
 Ausschnitt Schiffsliste der Blue Funnel Line bei Red Duster (englisch)

Frachtschiffstyp
Frachtschiffsklasse
Caledon Shipbuilding & Engineering Company
Vickers

Blue Funnel M-Klasse (1957)


Yazd ( ), formerly also known as Yezd, is the capital of Yazd province, Iran. The city is  southeast of Isfahan. At the 2016 census, its population was 529,673. Since 2017, the historical city of Yazd is recognized as a World Heritage Site by UNESCO.

Because of generations of adaptations to its desert surroundings, Yazd has a unique Persian architecture. It is nicknamed the "City of Windcatchers" ( Shahr-e Badgirha) from its many examples. It is also very well known for its Zoroastrian fire temples, ab anbars (cisterns), qanats (underground channels), yakhchals (coolers), Persian handicrafts, handwoven cloth (Persian termeh), silk weaving, Persian cotton candy, and its time-honored confectioneries. Yazd is also known as City of Bicycles, because of its old history of bike riders, and the highest number of bicycles per capita in Iran. It is reported that bicycle culture in Iran originated in Yazd as a result of contact with European visitors and tourists in the last century.

Name
Yazd means "pure" and "holy"; Yazd City means "City of the Holy [One, i. e., God]". Former names of this city: Kath, Isatis.

History

Archeological evidence 12 kilometers north of Yazd suggests that the area has been populated since the period of the Achaemenid Empire (550 BC–330 BC). In his Natural History, Pliny the Elder (died 79 AD) mentions a town in the Parthian Empire (247 BC–224 AD) named "Issatis", which is seemingly connected to the name of the Asagarta/Istachae/Sagartians. As a result, some scholars have suggested that the name of Yazd was derived from Issatis (also transliterated as Isatichae, Ysatis, Yasatis), and that the latter name started to be used in the Median or Achaemenid eras.

The area encompassing Yazd first started to gain prominence in the Late antiquity, namely under the Sasanian Empire (224–651). Under Yazdegerd I (), a mint was established in Yazd (under the mint abbreviation of "YZ"), which demonstrates its increasing importance. According to the New Persian chronicle Tarikh-i Yazd ("History of Yazd") of 1441, Yazd was re-founded by "Yazdegerd, son of Bahram", i.e. Yazdegerd II (). The word yazd means God. After the Muslim conquest of Persia, many Zoroastrians migrated to Yazd from neighboring provinces. By paying a levy, Yazd was allowed to remain Zoroastrian even after its conquest, and Islam only gradually became the dominant religion in the city.

Because of its remote desert location and the difficulty of access, Yazd remained largely immune to large battles and the destruction and ravages of war. For instance, it was a haven for those fleeing from destruction in other parts of Persian Empire during the Mongol invasion. In 1272 it was visited by Marco Polo, who remarked on the city's fine silk-weaving industry. In the book The Travels of Marco Polo, he described Yazd in the following way:

Yazd briefly served as the capital of the Muzaffarid Dynasty in the fourteenth century, and was unsuccessfully besieged in 1350–1351 by the Injuids under Shaikh Abu Ishaq. The Friday (or Congregation) mosque, arguably the city's greatest architectural landmark, as well as other important buildings, date to this period. During the Qajar dynasty (18th century AD) it was ruled by the Bakhtiari Khans.

Under the rule of the Safavids (16th century), some people migrated from Yazd and settled in an area that is today on the Iran-Afghanistan border. The settlement, which was named Yazdi, was located in what is now Farah City in the province of the same name in Afghanistan. Even today, people from this area speak with an accent very similar to that of the people of Yazd.

One of the notable things about Yazd is its family-centered culture. According to official statistics from Iran's National Organization for Civil Registration, Yazd is among the three cities with the lowest divorce rates in Iran.

Demographics

Language and ethnic groups
The majority of the people of Yazd are Persians. They speak Persian with a Yazdi accent, which is different from the Persian accent of Tehran.

Religion

The majority of people in Yazd are Shia Muslim. Yazd is a strongly religious, traditionalist and conservative city. Several city traditions are the Muslim parades and gatherings, which are mainly processions called azadari held to commemorate the events experienced by the main Islamic martyrs and other important figures. These huge public gatherings created a series of spaces which, since most are near important urban monuments, are used at other times as hubs from which visitors can tour the main spots in the city.

There is also a sizable population of Zoroastrians in the city. In 2013, Sepanta Niknam was elected to the city council of Yazd and became the first Zoroastrian councillor in Iran. The Pir-e-Naraki sanctuary is one of the important pilgrimage destinations for Zoroastrians, where an annual congregation is held and frequent visits are made during the year; it is now also a famous tourist spot. The story of the last Persian prince to come to Yazd before the arrival of Islam adds to its importance. Such a transformation has occurred several times.

There was once a relatively large Jewish-Yazdi community, however, after the creation of Israel, many have moved there for varying reasons. Former president of Israel Moshe Katsav is an example.

Population
At the 2006 census, the population of the city of Yazd was 423,006 in 114,716 households. The following census in 2011 counted 486,152 people in 141,572 households. The latest census in 2016 showed a population of 529,673 people in 158,368 households.

In the Qajarid era, a large part of the Kurdish Kord-Qeshlaqi tribe in Piranshahr in north-west Iran were moved to the Yazd and Mehriz cities and their neighborhoods called Kordmahaleh are still found in the older parts of Yazd and Mehriz.

Historical sites

Yazd is an important centre of Iranian architecture. Because of its climate, it has one of the largest networks of qanats (underground water supply systems) in the world, and Yazdi qanat makers are considered the most skilled in Iran.

To deal with the extremely hot summers, many old buildings in Yazd have magnificent wind towers and large underground areas.

The city is also home to prime examples of yakhchals, which were used to store ice retrieved from glaciers in the nearby mountains. Yazd is also one of the largest cities built almost entirely out of adobe.

Yazd's heritage as a center of Zoroastrianism is also important. There is a Tower of Silence on the outskirts, and the city has an ateshkadeh which holds a fire that has been kept alight continuously since 470 AD. Zoroastrians make up a significant minority of the population, around 20,000–40,000 or 5 to 10 percent.

The 11th-century brick mausoleum and shrine Davāzdah Imām is the oldest dated building in the city.

Built in 12th century and still in use, Jame Mosque of Yazd is an example of the finest Persian mosaics and excellent architecture. Its minarets are the highest in the country. Tomb of Sayyed Rukn ad-Din is nearby the mosque.

Geography

Climate
Yazd has a hot desert climate (Köppen climate classification BWh). It is the driest major city in Iran, with a yearly precipitation amount of  and only 23 days of precipitation, with summer temperatures very frequently above  in blazing sunshine with no humidity. Even at night the temperatures in summer are rather uncomfortable. In the winter, the days remain mild and sunny, but in the morning the thin air and low cloudiness cause cold temperatures that can sometimes fall well below .

Economy
Always known for the quality of its silk and carpets, Yazd today is one of Iran's industrial centers for textiles. There is also a considerable ceramics and construction materials industry and unique confectionery and jewellery industries. A significant portion of the population is also employed in other industries including agriculture, dairy, metal works, and machine manufacturing. There are a number of companies involved in the growing information technology industry, mainly manufacturing primary materials such as cables and connectors. Currently Yazd is the home of the largest manufacturer of fibre optics in Iran.

Yazd's confectioneries have a tremendous following throughout Iran and have been a source of tourism for the city. Confectioners workshops (khalifehs, or experts) keep their recipes a guarded secret, and there are many that have remained a private family business for many generations. Baklava, ghotab and pashmak are the most popular sweets made in the city.

In 2000 the Yazd Water Museum opened; it features exhibits of water storage vessels and historical technologies related to water.

Yazd has expanded its industrial fields since the 1980s. With at least three main industrial areas each containing over 70 different factories, Yazd has become one of the most technologically advanced cities of Iran.

Transportation
In addition to its connection with major Iranian cities via Iranian Railways, Yazd is served by the Shahid Sadooghi Airport.

Politics

 Eskandar Aslani (circa 1979)
 Muhammad-Ali Vahdati
 Ali-Akbar Farshi
 Muhammad-Hassan Khorshidnam
 Hosseyn A'laii
 Muhammad-Mahdi Sherafat
 Ali-Akbar Aramun
 Morteza Shayeq
 Ali-Akbar Mirvakili
 Mohammad Azim Zadeh (circa 2017)

Famous residents

 Mohammad Khatami, former president of Iran; born in Ardakan
 Mohammad Ali Jafari, the commander of the Army of the Guardians of the Islamic Revolution of Iran
 Mohammad Reza Aref, Vice President of Iran from 2001 to 2005
 Mirza Mohammad Farrokhi Yazdi, poet and politician
 Vahshi Bafghi, poet
 Habibollah Bitaraf, former Minister of Energy
 Moshe Katsav, former President of Israel
 Mohammad-Ali Eslami Nodooshan, Iranian author
 Mehdi Azar Yazdi, author of children's stories
 Reza Amrollahi, Head of Atomic Energy Organization of Iran 1981–1997
 Iraj Afshar, bibliographer, historian, and an iconic figure in the field of Persian studies
 Ahmad Fardid, prominent Iranian philosopher and an inspiring and dedicated professor
 Sharaf ad-Din Ali Yazdi, 15th-century Persian historian.
 Zia'eddin Tabatabaee, Iranian politician and the Prime Minister of Iran
 Reza Ardakanian, Iranian professor, politician and the former Minister of Energy of Iran
 Sems Kesmai, poet
 Ardeshir Jamshid Khosraviani, prominent Iranian neurosurgeon and an inspiring and dedicated doctor

Education

The University of Yazd was established in 1988. It has a college of architecture specializing in traditional Persian art and architecture. Yazd and its nearby towns contain the following institutes of higher education:

Twin towns – sister cities

Yazd is twinned with:

 Holguín, Cuba
 Homs, Syria
 Jászberény, Hungary
 Poti, Georgia

Gallery

See also
 Iran
 Yazd Province

References

Citations

Bibliography

 .

External links

 Rare Photos of Arak, Yazd, Kashan Iranian.com
 Phototour of the desert city (Yazd)

Populated places in Yazd County

Cities in Yazd Province

Iranian provincial capitals

World Heritage Sites in Iran

Yazd


An Uncinia tenella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Uncinia tenella in nahilalakip ha genus nga Uncinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uncinia

Uncinia tenella


Bang Len ( est un amphoe de la province de Nakhon Pathom, dans le centre de la Thaïlande

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Bang Len

Amphoe Bang Len