La rue du Bac est une voie publique de la commune de Suresnes, dans le département français des Hauts-de-Seine.

Situation et accès

La rue commence place Henri-IV et se termine quai Gallieni, qui longe la Seine.

Elle est desservie par la gare de Suresnes-Mont-Valérien (lignes L et lignes U du Transilien) et par la gare de Suresnes-Longchamp (ligne 2 du tramway).

Origine du nom

Son nom provient du bac de Suresnes, un bac qui avant la construction du premier pont de Suresnes permettait de traverser la Seine, de l'embarcadère qui se trouvait à l'est de la voie jusqu'à l'autre rive, au débouché du chemin de l'Abbaye, qui desservait l'abbaye royale de Longchamp, et par extension Paris.

Au cours de l'Histoire, la voie a porté successivement plusieurs noms : ruelle aux Bœufs (c. ), petite ruelle (1731), rue du Bac (1813), rue du Roi-de-Suède (1864) et de nouveau rue du Bac depuis 1881.

Historique

Aux , autour du petit village de Suresnes, de riches propriétaires parisiens se font construire des villégiatures dotées de vastes jardins. Elles disparaissent au XIX siècle, absorbées lors de la révolution industrielle et de l'urbanisation qui s'ensuit. Louis II de La Trémoille, duc de Noirmoutier possédait par exemple une propriété située entre la rue de la Barre, la rue du Bac, la rue des Bourets et la Seine. En 1782, elle est la propriété de Madeleine Péan, veuve de l'écuyer seigneur de Morande et économe général du clergé de France Louis Meny. En 1822, Rouques, teinturier à Paris, acquiert une partie du domaine. Il s'agit du premier îlot important de Suresnes où s'établissent des activités proto-industrielles. La teinturerie évacue ses eaux dans la Seine. L'année suivante, Rouques fait élever une cheminée et en 1830 obtient le droit d'acquérir une machine à vapeur.

En 1852, Terrier, qui a repris la teinturerie, s'associe avec Jean Bernadotte (petit cousin du roi de Suède Charles XV de la maison Bernadotte), lequel prend finalement la direction de l'affaire. Souhaitant inviter son cousin à visiter son usine lors de l'exposition universelle de 1867, il propose d'édifier une fontaine à l'angle de la rue du Bac et de la rue des Bourets, à la condition que la première soit renommée « rue du Roi-de-Suède ». Le roi ne vient finalement pas mais la rue garde ce nom jusqu'en 1881.

C'est le 10 mai 1838 que la municipalité de Suresnes approuve un projet de pont suspendu partant de cette rue, afin de remplacer le bac, dont le dernier passeur avait cessé son activité l'année précédente. L'administration nationale a toutefois gain de cause et le point de départ du pont est finalement déplacé plus au sud, au niveau de la rue de la Barre, renommée rue du Pont (disparue lors du réaménagement du quartier dans les années 1970, elle se situait peu ou prou au niveau de l'actuelle galerie Bagatelle). Quant au pont, inauguré en 1842, il est incendié en 1870, reconstruit en 1874, agrandi en 1901 puis finalement remplacé par un nouveau pont en 1951, en amont de l'ancien.

Le 13 février 1865, par autorisation impériale, un marché est créé rue du Bac. Ouvert le mercredi et le samedi, il constitue une innovation importante dans le développement de Suresnes. Il est transféré après la guerre de 1870 au niveau de l'actuelle place du 8-Mai-1945.

Lors de la Première Guerre mondiale, qui mobilise beaucoup d'ouvriers, certaines usines doivent fermer. Des cantines populaires dirigées par la femme du maire sont installées rue du Bac et rue du Mont-Valérien.

Au début de la Seconde Guerre mondiale et de l'Occupation, le 24 juin 1940, la première présence allemande se manifeste par un side-car arrivant par la rue du Bac.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

 Au croisement avec le quai Gallieni, un panneau figurant une publicité de l'ancienne entreprise de biscuits Olibet rappelle l'histoire industrielle de Suresnes, quand des usines bordaient ses quais entre la seconde moitié du XIX siècle et la première moitié du XX siècle. En effet, en 1880, la biscuiterie Olibet est construite sur une partie de la propriété qui appartenait au début du XVIII siècle à la famille d'Estrée, entre la rue du Port-au-Vin et la rue du Bac. Les enfants de Suresnes vinrent un certain temps s'y fournir auprès du concierge, qui leur donnait les biscuits cassés impropres à la vente. L'usine est démolie en 1940 pour laisser place à une entreprise métallurgique.À ce niveau se trouve de nos jours le siège de Louis Dreyfus Armateurs.
 Au sud-ouest, la rue borde le « Village anglais ». Il doit son nom aux maisons alignées comme dans une ville anglaise, avec un style architectural harmonieux. Datant de 1923, dans un contexte où l'architecture anglo-normande est en vogue et l'usage de la brique favorisé dans les projets urbains inspirés de ce qui se fait outre-Manche, il est construit sur le site de l'ancienne teinturerie Meunier, disparue en 1893. Si chaque habitation est unique, elles sont toutes construites en brique, en pierre meulière et en moellon, certaines ayant des poutres apparentes. Les toits sont à deux pentes, avec des tuiles.

Notes et références

Bibliographie
 Octave Seron, Suresnes d'autrefois et d'aujourd'hui, Le Livre d'histoire (rééd. 2000), 1926.
 René Sordes, Histoire de Suresnes : Des origines à 1945, Société historique de Suresnes, 1965.
 Suresnes, ses lieux dits et ses rues vous parlent, Société historique de Suresnes, 1968.
 Francis Prévost, Histoires de Suresnes, Suresnes Information, 1989.
 .
 .

Articles connexes
 Histoire de Suresnes
 Pont de Suresnes

Bac

Rue du Bac (Suresnes)


Nanette Milne (* 27. April 1942 in Aberdeen) ist eine schottische Politikerin und Mitglied der Conservative Party.

Milne besuchte die Aberdeen High School for Girls und studierte dann Medizin an der Universität Aberdeen, wo sie sich zur Anästhesistin ausbilden ließ. Nachdem sie in den 1970er Jahren eine Auszeit nahm, um ihre beiden Kinder aufzuziehen, war Milne als Teilzeitkraft in der Krebsforschung tätig.

Politischer Werdegang
1974 trat Milne der Conservative Party bei und war zwischen 1989 und 1993 stellvertretende Vorsitzende des schottischen Ablegers. 1992 wurde sie für den Distrikt Cults in den Regionalrat von Aberdeen gewählt und 1995 in den Stadtrat. Erstmals trat Milne bei den ersten Schottischen Parlamentswahlen im Jahre 1999 zu Wahlen auf nationaler Ebene an. In ihrem Wahlkreis Aberdeen South erhielt sie mit 20,2 % den dritthöchsten Stimmenanteil und verpasste damit das Direktmandat. Da Milne nur auf dem fünften Rang der Regionalwahlliste der Conservative Party für die Wahlregion North East Scotland gesetzt war, wurde sie infolge des Wahlergebnisses auch nicht als eine der sieben Vertreter der Wahlregion in das neugeschaffene Schottische Parlament entsandt. Bei den Britischen Unterhauswahlen 2001 bewarb sie sich um das Direktmandat des Wahlkreises Gordon, erhielt aber nur die zweithöchste Stimmenanzahl hinter dem Liberaldemokraten Malcolm Bruce und verpasste damit den Einzug in das Britische Unterhaus. Bei den Schottischen Parlamentswahlen 2003 trat Milne als Nachfolger ihres Parteikollegen Alex Johnstone für den Wahlkreis Gordon an, konnte sich jedoch nicht gegen die Liberaldemokratin Nora Radcliffe durchsetzen. Auf der Regionalwahlliste der Konservativen für die Wahlregion North East Scotland nahm Milne den dritten Rang ein. Da die Konservativen auf Grund des Wahlergebnisses drei Kandidaten entsenden durften, zog Milne erstmals in das Schottische Parlament ein. 2005 wurde sie zur gesundheitspolitischen Sprecherin der Partei ernannt. In ihrem Wahlkreis Gordon erhielt sie bei den Parlamentswahlen 2007 die dritthöchste Stimmenanzahl, verteidigte jedoch als zweitplatzierte auf der Regionalwahlliste der Konservativen für North East Scotland ihr Listenmandat. Der Wahlkreis Gordon wurde im Zuge der Wahlkreisreform 2011 abgeschafft. Bei den Schottischen Parlamentswahlen 2011 bewarb sich Milne darum um das Direktmandat des neugeschaffenen Wahlkreises Aberdeenshire West. Milne erhielt hinter dem SNP-Politiker Dennis Robertson und dem Liberaldemokraten Mike Rumbles den drittgrößten Stimmenanteil, verteidigte jedoch ein weiteres Mal ihr Regionalmandat.

Weblinks
 eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen der Conservative Party

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Conservative Party
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Aberdeen)
Geboren 1942
Schotte
Brite
Frau

Nanette Milne


اللانابيات رتبة حيوانية منقرضة ظهرت من العصر الجوراسي المتأخر وحتى العصر الثلاثي
وهي أول وأقدم الثدييات الآكلة للنبات وانتشرت بكثرة في العالم القديم والعالم الجديد
و هي تشابه القوارض في طريقة التعايش البيئي.

أعضاء الشم كبيرة لدى اللانابيات. كما أنها تمتلك فك سفلي قوي جدا بسبب ارتباطه بعضلات فك قوية جدا يتميز بوجود 2 أو 3 قواطع على الأكثر
لكن ما يميزها عن غيرها أنها تفتقر للأنياب وبدلا عنها تملك 3 أسنان مستدقة ومتوازية كأسنان المشط

مراجع

أصنوفات أحفورية وصفت في 1884
أصنوفات سماها إدوارد درينكر كوب
انقراضات الأوليجوسين
ثدييات ما قبل التاريخ
رتب الثدييات
رتب حيوانية قبتاريخية
كائنات ظهرت خلال مرحلة الكيمريدجي

لانابيات


Stegbruck ist ein Gemeindeteil der Stadt Herrieden im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am rechten Ufer der Altmühl. Es ist umgeben von einer flachhügeligen Ebene bestehend aus Grünland mit vereinzeltem Baumbestand und Ackerland. Im Nordwesten wird das Flurgebiet Im Mühlgrund genannt. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Hilsbach (1,7 km nordwestlich) bzw. nach Brünst zur Kreisstraße AN 37 (1,3 km südöstlich). Eine weitere Gemeindeverbindungsstraße führt nach Herrieden zur Staatsstraße 2249 (0,7 km nordöstlich) bzw. nach Stadel (2 km westlich).

Geschichte
Der Ort wurde im 12. Jahrhundert gegründet und nach der in der Nähe befindlichen Brücke über die Altmühl benannt. Im Jahre 1802 gab es im Ort 16 Haushalte, die alle dem eichstättischen Oberamt Wahrberg-Herrieden unterstanden. Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) gehörte Stegbruck zum Steuerdistrikt Heuberg. Wenig später entstand die Ruralgemeinde Stegbruck gebildet. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Herrieden zugeordnet. Spätestens 1840 wurde Stegbruck der Ruralgemeinde Heuberg zugewiesen.

Am 1. Juli 1971 wurde Stegbruck im Zuge der Gebietsreform nach Herrieden eingemeindet.

Baudenkmäler
 Katholische Ortskapelle Heilige Vierzehn Nothelfer, kleiner Saalbau, massiv, mit Satteldach, Dachreiter, 18. Jahrhundert; mit Ausstattung
 Stegbruck 3: Wohnstallhaus, eingeschossiges Gebäude mit Steildach, mit hölzernem rundbogigen Türstock, bezeichnet 1753, mit Hausmadonna
 Stegbruck 6: Steinrelief, heiliger Michael, zweite Hälfte 16. Jahrhundert, von der ehemaligen Wallfahrtskirche in Rauenzell, traufseitig am Wohngebäude; Brunnenschacht mit Relief, bezeichnet 17 .3., wohl um 1800, im Hof
 Stegbruck 11: im Hof: hölzerner Schöpfbrunnen, rundgemauerter Schacht, 18./19. Jahrhundert
 Stegbruck 14: im Hof: hölzerner Schöpfbrunnen, rundgemauerter Schacht, 18./19. Jahrhundert
 Stegbruck 16: ehemaliges Wohnstallhaus, erdgeschossiger Bau mit verputztem Fachwerkgiebel und Satteldach, um 1800
 Schloßfeld; Von Stegbruck nach Stadel: Wegkreuz, Gusseisen auf Sandsteinsockel, Mitte 19. Jahrhundert; an der Gemarkungsgrenze nach Stadel an der Straße
 Sterngaßfeld: Wegkreuz, Gusseisen auf Sandsteinsockel, wohl 19. Jahrhundert; einen Kilometer außerhalb in Richtung Brünst

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Vitus und Deocar (Herrieden) gepfarrt. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Christuskirche (Herrieden) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Herrieden
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Dorf
Ort an der Altmühl

Stegbruck


Odun kömürü veya mangal kömürü, odunun (veya diğer diğer hayvansal ve bitkisel maddelerin) yüksek sıcaklıkta, minimum oksijenle ısıtılmasıyla tüm su ve uçucu bileşenlerin ayıklanması sonucunda elde edilen hafif, siyah karbon kalıntısı.

Odun kömürü eski zamanlardan beri sanat ve tıp gibi çok farklı amaçlar için kullanılmış olmakla birlikte, günümüzde en çok metalürjik yakıt olarak kullanılmaktadır.

Biyojeokimya
Biyoyakıt
Karbon allotropları
Toprak ıslah maddeleri
Mangal
Piroteknik yakıtlar
Katı yakıtlar

Mangal kömürü


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Číž enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Číž im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Ciz


Marianne Thornton ( - ) est une militante anglaise des droits de l'homme, qui a fait campagne pour l'abolition de l'esclavage.

Biographie
Marianne Thornton est l'aînée des neuf enfants du philanthrope, économiste et abolitionniste Henry Thornton (1760–1815) et de sa femme Marianne Sykes (1765–1815). Son père, député de Southwark, est, avec William Wilberforce, membre de la Secte de Clapham, un groupe évangélique influent au sein de l'Église d'Angleterre voué à la réforme sociale. Les saints de Clapham, comme on les appelait, partagent des opinions politiques et sociales communes concernant la libération des esclaves : l'abolition de la traite des esclaves et la réforme du système pénal, entre autres questions de justice sociale.

Après la mort prématurée de ses deux parents en 1815, elle et ses frères et sœurs sont élevés par un ami de la famille, l'homme politique Sir Robert Inglis. Elle passe la majeure partie de sa vie à Clapham. Son cercle social comprend Hannah More.

Marianne Thornton est la grand-tante paternelle du romancier E. M. Forster, à qui elle lègue la somme de 8 000 £ (l'équivalent d'environ 990 000 £ en 2017)  à titre de legs en fiducie. Forster publie une biographie détaillée d'elle en 1956, portant sa vie à l'attention nationale.

Ses parents sont devenus des personnages dans le film biographique de 2006 Amazing Grace. Le titre fait référence au célèbre poème et à la chanson écrite par le marchand d'esclaves réformé et fondateur de Clapham Saints, John Newton.

Références

Liens externes

Décès en novembre 1887
Naissance en mars 1797
Décès à 90 ans

Marianne Thornton


يأخذ الإعصار آيك رقم العاصفة التاسعة، والإعصار الخامس، والإعصار الكبير الثالث في موسم الأعاصير لعام 2008. تكون الإعصار نتيجة اضطراب استوائي على السواحل الإفريقية مع نهاية شهر آب أغسطس 2008 ثم تحرك وتطور ببطء. في الأول من أيلول سبتمبر تحول إلى عاصفة استوائية ومع بزوغ فجر الرابع من أيلول سبتمبر كان آيك إعصاراً من الدرجة الرابعة وصلت سرعة الرياح في ذروته إلى 230 كم/سا مع ضغط جوي يصل إلى 935 م/بار، مما يجعله العاصفة الأقوى حتى الآن في موسم عام 2008.

قطر العاصفة الاستوائية آيك يصل إلى 550 ميل وسرعة الرياح 240 ميل مما يجعله أكبر إعصار معروف حسب السجلات وهو تقريباً ضعف إعصار كاترين من حيث الحجم. تسبب الإعصار حتى 13 أيلول سبتمبر بنحو 84 قتيل معظمهم في هاييتي، التي ما تزال تعاني من آثار الإعاصير الثلاثة الماضية: غوستاف، والإعصار حنا والإعصار فاي. يتوقع أن الخسائر التي ستنتج عن الإعصار ستبلغ 100 مليار دولار أمريكي.

مراجع

إعصار آيك
أحداث سبتمبر 2008 في أمريكا الشمالية
أعاصير 2008
أعاصير استوائية
أعاصير الرأس الأخضر
أعاصير في كوبا
أعاصير لويزيانا
أعاصير مدارية في 2008
كوارث طبيعية 2008
كوارث طبيعية في الولايات المتحدة 2008
هيوستن (تكساس)
أعاصير المحيط الأطلسي من الفئة 4

إعصار آيك


Les élections générales britanniques de 1929 se sont déroulées le 30 mai. L'Écosse envoie 71 membres à la Chambre des communes.

Résultats

Articles connexes
 Élections générales britanniques de 1929

Ecosse
Élection en Écosse
1929 en Écosse

Élections générales britanniques de 1929 en Écosse


Bitnice (latinski: Carangidae) su obitelj riba, najveća od šest porodica uključenih u red Carangiformes.

Neki je znanstveni autoriteti klasificiraju kao jedinu obitelj unutar tog reda, ali molekularne i anatomske studije ukazuju na to da postoji uski odnos između ove obitelji i pet bivših obitelji Perciform koje čine Carangiformes.

To su morske ribe koje se nalaze u Atlantskom, Indijskom i Tihom oceanu. Većina vrsta su grabežljive ribe koje brzo plivaju i love u vodama iznad grebena i na otvorenom moru; a neki kopaju u morskom dnu u potrazi za beskralježnjacima.

Najveća riba u obitelji, gof, Seriola dumerili, naraste do 2 m duljine, a većina riba u obitelji doseže maksimalnu duljinu od 25–100 cm.

Obitelj sadrži mnoge važne komercijalne i lovne ribe, posebno pacificka skuša, Trachurus symmetricus i ostale skuše iz roda Trachurus.

Taksonomija
Obitelj Carangidae podijeljena je na sljedeće potporodice i rodove:

 Potporodica Trachinotinae Gill, 1861.
 Rod Lichia Cuvier, 1816
 Rod Trachinotus Lacepède, 1801
 Potporodica Scomberoidinae Gill, 1890.
 Rod Oligoplites Gill, 1863. godine
 Rod Parona C. Berg, 1895
 Rod Scomberoides Lacepède, 1801
 Potporodica Naucratinae Bleeker, 1859.
 Rod Campogramma Regan, 1903
 Rod Elagatis FD Bennett, 1840
 Rod Naucrates Rafinesque, 1810
 Rod Seriola Bleeker, 1854
 Rod Seriolina Wakiya, 1924
 Potporodica Caranginae Rafinesque, 1815.
 Rod Alectis Rafinesque, 1815
 Rod Alepes Swainson, 1839
 Rod Atropus Oken, 1817
 Rod Atule DS Jordan & EK Jordan, 1922
 Rod Carangoides Bleeker, 1851
 Rod Caranx Lacepède, 1801
 Rod Chloroscombrus Girard, 1858
 Rod Decapterus Bleeker, 1851
 Rod Gnathodon Bleeker, 1850
 Rod Hemicaranx Bleeker, 1862
 Rod Megalaspis Bleeker, 1851
 Rod Pantolabus Whitley, 1931
 Rod Parastromateus Bleeker, 1864
 Rod Pseudocaranx Bleeker, 1863. god
 Rod Selar Bleeker, 1851
 Rod Selaroides Bleeker, 1851
 Rod Selene Lacepède, 1802
 Rod Trachurus Rafinesque, 1810
 Rod Ulua DS Jordan & Snyder, 1908
 Rod Uraspis Bleeker, 1855

Izvori

Grgečke

Bitnice


Bodegas Cristo de la Vega también conocida como Cooperativa Cristo de la Vega o Bodegas Crisve, es una bodega que trabaja en régimen de Cooperativa situada en Socuéllamos (provincia de Ciudad Real), en la cuenca del río Guadiana Alto y en pleno corazón de La Mancha.

Es conocida principalmente por las marcas de vino embotellado que elabora bajo el sello de la D.O. La Mancha, como El Yugo, Marqués de Castilla, Siglo XVI, Cosan y vinos de mesa bajo la marca Cerro Mesones.

También se elaboran Sangrías, Mostos Azufrados y Vinos Ecológicos Blancos y Tintos.

Historia
En 1955 un grupo de 25 agricultores de Socuéllamos que más tarde se convirtieron en 59 decidieron empezar con un proyecto común el cual ya venían trabajando desde hacía algunos años: la elaboración de sus cosechas en régimen de cooperativa.

A pesar de los escasos medios económicos y materiales de los que disponían y con la vendimia casi a punto de comenzar decidieron arrendar una bodega del pueblo conocida como, Bodegas Bilbaínas S.A. propiedad de la compañía mercantil del mismo nombre y con domicilio en Bilbao, la cual adquirieron en propiedad dos años después, en 1957.

La capacidad de esta bodega era de 80.000 arrobas, 1.280.000 litros y el número de socios iba en aumento, por lo que dicha bodega pronto se quedó pequeña, siendo necesaria la compra de otra para continuar la actividad con ambas en funcionamiento.

En 1990, adaptó sus Estatutos Sociales a la Ley General de Cooperativas, pasando a denominarse en aquel momento, Sociedad Cooperativa Cristo de la Vega, en anagrama Bodegas Crisve.

En la actualidad
Actualmente es una de las bodegas/cooperativas más grandes de España y por consiguiente, de Europa en cuanto a producción, teniendo una capacidad de recepción diaria de hasta 5.000.000 de kilos de uva y almacenamiento de alrededor de 90.000.000 de litros de vino.

Cuenta con más de 1.200 socios y una superficie total de viñedo de unas 14.000 hectáreas, donde se cultivan hasta 14 varietales diferentes donde la uva por excelencia es la variedad autóctona Airén que representa un 70% de las elaboraciones de vinos blancos.

Aun así, también se elaboran otros varietales como Verdejo, Macabeo, Sauvignon Blanc o Moscatel.

En varietales tintos destaca sobre todo el Cencibel pero también se elaboran vinos de calidad de las variedades Syrah, Merlot, Cabernet Sauvignon y Garnacha que cada campaña van en aumento debido a la modernización del viñedo y a los planes de reestructuración concedidos a los agricultores.

Además, dispone de una Sala De Barricas con 1400 barricas de roble americano nuevas de tostado medio donde reposan sus vinos crianzas y reservas, que aportan un carácter muy personal.

Vinos elaborados
Los vinos elaborados son generalmente vinos jóvenes del año blancos, rosados y tintos caracterizados sobre todo por su aromaticidad, juventud y frescura resultado de unas condiciones climáticas de veranos calurosos y fríos inviernos, que confieren una correcta maduración de la uva.

En la Sala de Barricas, además reposan los vinos Crianzas y Reservas que bajo el sello de la D.O. La mancha permanecerán 6 meses y 1 año respectivamente en los que los aportes de la madera al vino será la clave para la obtención de vinos de calidad antes del embotellado.

Enlaces externos
 Sitio oficial de Bodegas Cristo de la Vega

Bodegas
Cooperativas

Bodegas Cristo de la Vega


Antrim County may refer to

County Antrim in Northern Ireland
Antrim County, Michigan, which was named after the county in Ireland.

Antrim County


Kim Larsen & Bellami var Kim Larsens band mellem 1984 og 1992. Bandet udgav fire albums. Det blev gendannet i 2022 efter 30 års pause.

Bandet var det mest turnerende i 1980'erne og Forklædt som voksen var i 1986 det mest sælgende album, kun overgået af Larsens "Midt om Natten".

Bellami var i perioden 1986 til 1990 danmarks mest turnerende band, hvor Danmark, Sverige, Norge og Grønland blandt andet blev besøgt.

Historie
Kim Larsen havde ofte udtrykt ønske om at rejse landet rundt i gøglervogn, og dette ønske blev indfriet da han og Det senere Bellami, under navnet Typerne, tog på turné i 1985 med showet Cirkus Himmelblå, hvor Anne Marie Helger, Katrine Jensenius, Erik Clausen og Leif Sylvester Petersen medvirkede.. Bandet udgav i 1986 albummet Forklædt som voksen, der er blandt de bedst sælgende danske albummer nogensinde. Det indeholder hits som Jutlandia og Om lidt. Kielgasten fra 1989 med sange som Den allersidste dans og Flyvere i natten blev opført som musical på Privat Teatret i 1990.<ref name="hankat">[http://hsfo.dk/article/20151020/ARTIKLER/151029646 Ritzau:Stadig tid til en gammel hankat], Horsens Folkeblad 23. oktober 2015</ref> Albummet fra 1992 Wisdom Is Sexy, der solgte 80.000 eksemplarer, blev det sidste med denne konstellation. Anmelderne med Peter Nørgaard og Mikael Frank Møller fra Ekstra Bladet'' i spidsen gav, på basis af et internt kassettebånd med fem råmixede numre med skitsetekster, meget negativ omtale af, hvad der blev kaldt et "eksperiment", fordi numrene var mere præget af rock'n roll og elektroniske effekter end vanligt for Larsen & Bellami. Bandet blev opløst, efter at den efterfølgende tour blev en fiasko, hvor nogle koncerter måtte aflyses på grund af svigtende billetsalg. Om de aflyste koncerter udtalte Kim Larsen i 1994:

Medlemmer
Kim Larsen – Guitar og sang
Henning Pold – Bas
Jon Pold - Bas
Hans Fagt  – Trommer
Jan Lysdahl – Trommer
Mikkel Håkonsson – Keyboard
Peter Ingemann – Keyboard
Thomas Grue – Guitar og (jingle)
Martin Finding - Guitar
Per Rasmussen – Guitar og (jingle)

Phil Barrett (Doktor Phil), Fairlight CMI og guitar

Diskografi

 Der er ingen information tilgængelig om hitlisteplacering ved udgivelse. Da albummet blev genudgivet i 2008, opnåede det en andenplads.

Referencer

Musikgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 1984
Ophørt i 1992

Kim Larsen & Bellami


مقاتلة متعددة المهام  هي طائرة عسكرية مصممة لكي يمكن استخدامها كطائرة مقاتلة أو كطائرة هجوم أرضي.

التسمية
طائرة متعددة المهام اسم أطلق للمرة الأولى على مشروع أوروبي عسكري عام 1968 لتصنيع الطائرة تورنادو. وكان بداية تصنيف جديد للطائرات.

الخصائص
تم تصميم المقاتلة متعددة المهام حيث تدمج في قدراتها بين الطائرة المقاتلة (وهي التي تصوب قذائفها إلى طائرات آخرى في الجو) وطائرة الهجوم الأرضي (وهي التي تصوب قذائفها نحو الأهداف الأرضية) وبالتالي فهي قادرة على القيام بكلا المهمتين:
 القصف جو- جو
 القصف جو- أرض
تعتبر المقاتلة متعددة المهام أخف وزناً وأقل قدرة من مقاتلة التفوق الجوي، ولكن بشكل عام تتميز بسهولة وقلة تكلفة صيانتها بالمقارنة بمقاتلات التفوق الجوي.

طائرات في الخدمة

أمثلة
من المقاتلات متعددة المهام:
 تورنادو.
 يوروفايتر تايفون.
 ميراج 2000.
 إف-16.
 إف/إيه-18 هورنت18.
 ميغ-29.
 سو-30.

انظر أيضًا
 طائرة عسكرية.
 طائرة هجوم أرضي.

المراجع

طائرات عسكرية
طائرات مقاتلة
طائرات هجومية

مقاتلة متعددة المهام


Caroline Springs ist ein Stadtteil von Melbourne. Er befindet sich etwa 22 km westlich der Innenstadt und hatte 2016 eine Einwohnerzahl von 24.205.

Das Gebiet, das ursprünglich zur Landwirtschaft genutzt wurde, wurde erst ab 1998 erschlossen. Durch den Stadtteil verläuft das Kororoit Creek.

Einzelnachweise

Stadtteil von Melbourne
Melton City

Caroline Springs


Canción
Es una canción compuesta por Michael Jackson, Teddy Riley, Gil Cang, J. Quay y el cantante inglés Geoffrey Williams y el guitarrista Carlos Santana, para el álbum Invincible del cantante estadounidense Michael Jackson. Es la pista número 15 del disco. Fue producida por Jackson y Riley, grabada y mezclada por Teddy, Bruce Swedien (quien también trabajó con Michael en su álbum Thriller) y George Mayers en los estudios Future Recording de Norfolk, y HIT FACTORY/CRITERIA, en Miami.
El tema tiene un notable carácter latino realizado por el sonido de la guitarra del músico mexicano Carlos Santana.

Fuentes
"The collection" Edición especial para Diario El País. De la colección ' Michael Jackson: The King of Pop'(2011)

Otras fuentes

Álbumes musicales
Invincible Michael Jackson, Epic. 2001

Canciones de Michael Jackson
Canciones en inglés

Whatever Happens


Den New Orleans Zephyrs er en Minor league baseballclub fra New Orleans, Louisiana. De spiller i den Southern Division i American Conference of the Pacific Coast League. deres stadion hedder Zephyr Field. De er beslægtet til Florida Marlins.

Holdet var tidligere kendt under navnene Denver Zephyrs (1985-1992), Denver Bears (1955-1984), og Kansas City Blues (1901-1954).

Titler
Zephyrs har vundet mesterskab én gang.

Eksterne link
 New Orleans Zephyrs hjemmeside

Sport i New Orleans
Baseball i USA

New Orleans Zephyrs


Egzama, çeşitli nedenlerle ortaya çıkan ve deride kızarıklık, veziküller, kaşıntı gibi belirtilerle görülen daha çok alerjilerin neden olduğu deri hastalığı. Başlıca özelliği, kızarık deri üzerinde beliren kabarcıklardır. Akut, kronik, yaş ve kuru egzama gibi türleri vardır.

Egzama çeşitleri

Kenarlı hebra egzaması
Kasıklarda ve uylukta görülen mantar hastalığı. Bir dermatofitondan (Epidermophyton floccosum, Tricadan rubrum, T. interdigatele) ileri gelen kenarlı egzamalar erkeklerde daha sık görülür. Kaba etin iç yüzeyinde, kenarları grintili çıkıntılı, ortası daha soluk ve kırmızı lekeler ortaya çıkar. Lekeler bir yan da ya da iki yanda olur, kaşıntılıdır ve kenarları kabarcıklarla sınırlıdır. Mantar ilaçlarıyla tedavi edilir.

Seboreik egzama
Seborenin görüldüğü bölgelerde yerleşen kırmızı, pullu, yağlı görünümlü lezyonları içeren deri hastalığı. Seboreli egzama, saçlı deride ve bunun kenarlarında, alında (seboreli kask), kaşların üzerinde ya da aralarında, burun-yanak oluklarında, kulak arası girintilerde, kulak yolunda, göğüs kemiğinin orta yerinde (seboreli madalyon) görülür. Bazı egzamamsı (egzamatit) deri hastalıkları ile sınırları pek belirsizdir. Tedaviden kolaylıkla sonuç alınabilir (indirgenler özellikle yerel kortikoitler) fakat alınan sonuçların kalıcılığı bireyin genetik yatkınlığına göre kişiden kişiye değişim gösterir ve kalıcı bir etkisi olmaz. Mevsimsel veyahut stres gibi dış faktörler bu deri hastalığının bazı dönemler nüksetmesine sebep olabilir.

Egzama en sık görülen deri hastalığıdır
Şekiller ne olursa olsun, üstderide dokusal bir birime her zaman rastlanır: egzoseroz ve sponijoz (süngerleşme). Maphigi mukoza cisimcikleri oluşan sıvıyı emer, hücreleri birbirinden ayırır, sonra desmoslarda hücreleri birleştiren bağları koparır ve üsderinin içinde kabarcık oluşmasına yol açar.Böylece egzama birçok evreden geçer: kızarıklık, kabarcıklanma, akıntı ve (kabarcıklar kuruduktan sonra) parlaklık ve pullanma.

Fakat bu evrelerin hepsi birden bulunmayabilir, çoğu zaman bunlardan biri üstün durumdadır. Egzama akut olabileceği gibi
(genellikle akıntılı ve çok kaşıntılı) süreğen de (kronikleşme) olabilir. (o zaman daha çok kızarıklık ve pullu, zaman zaman kabarcıklı ve değişik şiddetle kaşıntılı).

Yer yer madeni para biçiminde olabileceği gibi yaygın da olabilir. Bazı yerleşim bölgeleri karakteristiktir.

Ellerde disidroz görünümündedir. Memelerdeki egzama her zaman çift taraflıdır ve çoğu zaman bir uyuz belirtisidir. Memede, bir yanda egzamaya benzer bir deri hastalığı görüldüğünde Paget deri hastalığı akla gelmelidir (kanser hastalığı).

Edinsel egzama
Edinsel egzama ya bir iç etmene karşı duyarlılıktan (nispeten ender rastlanır, çünkü iç etmenlerden doğan deri hastalığı çoğunlukla kurdeşen biçiminde ortaya çıkar) ya da bir dış etmene karşı duyarlılıktan gelebilir.

Temas egzaması
Aslında ayrım kesin değildir, çünkü temas egzamasının ortaya çıkması için genellikle önceden hazırlıklı bir bünye gerekir. Temas egzaması genellikle meme çocuklarında görülen egzama tipidir. 3 aylığa doğru ortaya çıkar ve ilk olarak yüzden başlar. Evrim belirsizdir. 2 ya da 7 yaşlarında kesin olarak iyileşebildiği gibi, büyük çocuklukta ve yetişkinde yavaş yavaş süreğen hale de gelebilir. Bazen astım gibi başka alrjik hastalıklar buna eşlik edebilir. Temas egzaması sayıca çok azdır ve çoğunlukla mesleklere bağlıdır.

Egzamayı oluşturan etkenler

Egzama, zamansız uygulanan bir ilaç yüzünden de ortaya çıkabilir (kükürt, cıva, antihistaminikler, sülfamitler, penisilin, vb. ile yapılmış tozlar ya da merhemler).

Ev kadınlarında görülen egzama (el egzaması) çamaşır suyundaki potasyum bikromata, çeşitli çamaşır sularına, hatta lastik eldivenlere bağlıdır.

En sık görülen temas egzamalarından biri kozmetiklerden ve saç boyasından (para grubu) ileri gelir. Güzellik müstahzarları, özellikle kokulu oldukları zaman, sayısız yüz egzamalarına neden olabilirler. Tırnak cilasının özel bir yeri vardır, tırnaklarda egzama yapmaz, ama göz kapaklarında yapar.

Giysilerin yaptığı egzamalar genellikle kauçuktan ve sentetik dokumalardan ileri gelir (oysa, aslı nedeni boyadır, özellikle siyah,mavi ve yeşil renkli boyalar, yoksa hep söylendiği gibi kumaş değil). Boyundaki egzama çoğunlukla yüksek yakalı hırka giyilmesinden ileri gelir. Ayak egzaması ayakkabıdan ileri gelebilir (deri boya, cila ya da yapıştırıcı). Madenler (özellikle nikel) bir temas egzamasına neden olabilir (saat bileziği, zincir vb.). Deri testleri bazen temas egzamasının nedenini ortaya çıkarabilir.

Enfeksiyon egzamaları mikrop ya da mantar kökenlidir. Ama enfeksiyon mu egzamaya neden olmuştur, yoksa enfeksiyon mikrop kapan egzamanın mı sonucudur, kestirmek zordur.

Tedavisi

Egzama tehlikeli sayılabilecek ağır bir hastalık değildir; ama rahatsızlık verebilir. Egzamalıların rahat etmek için almaları gereken önlemlerin başında yarayı kaşımamak gelir.

Kronik egzama zaman zaman tekrar edecektir.Stresten uzak durmak, uykusuz kalmamak, yüzü temiz tutmak iyi gelecektir.

Egzamanın %64 oranında depresyonu, %68 oranında da kaygıyı artırdığı gösterildi.

Kaynakça

Librairle Larousse 1986 (S.P.D.E.M. et A.D.A.G.P)

Dış bağlantılar

Deri lezyonları

Egzama


Johan Henrik af Luxembourg eller Johan Henrik af Mähren (; (;  eller Jean-Henri de Moravie) (12. februar 1322 i Mělník 35 km fra Prag – 12. november 1375 i Brno)) var greve af Tyrol i 1335–1341, og han var markgreve af Mähren i 1349–1375.

Forældre
Johan Henrik af Luxembourg var søn af kong Johan den blinde af Bøhmen og Elisabeth, der var det sidste medlem af slægten Přemysliderne og arving til Kongeriget Bøhmen.

Søskende
Johan Henrik var en yngre bror til Karl 4., der var konge af Bøhmen (som Karl 1.) og tysk-romersk kejser.

Familie
Johan Henrik giftede sig fire gange. De tre af ægteskaberne var barnløse.

Johan Henriks andet ægteskab var med Margarete af Troppau (1330–1363). De fik seks børn.

Margaretes og Johan Henriks ældste søn var Jobst af Mähren (1351–1411), der blev kurfyrste af Brandenburg, romersk konge og som forsøgte at blive tysk-romersk kejser.

Se også

Personer fra Tjekkiet
Huset Luxemburg

Johan Henrik af Mähren


Jean Anthelme Brillat-Savarin (pronunția franceză: [ʒɑ ɑtɛlm bʁija savaʁɛ]; 1 aprilie 1755, Belley, Ain – 2 februarie 1826, Paris) a fost un avocat și politician francez, care și-a câștigat o faimă de epicurian și gastronom: "Grimod și Brillat-Savarin: cei doi scriitori au întemeiat efectiv genul eseului gastronomic".

Biografie
Brillat-Savarin a fost născut în orașul de Belley, Ain, unde râul Ron separa pe atunci Franța de Savoia, într-o familie de avocați. A studiat dreptul, chimia și medicina la Dijon în anii săi de tinerețe și mai târziu a practicat avocatura în orașul său natal. În 1789, după declanșarea Revoluției Franceze, el a fost trimis ca deputat în Adunarea Stărilor Generale, care a devenit curând o Adunare Națională Constituantă, unde a dobândit o faimă restrânsă în special pentru un discurs public în care a apărat pedeapsa capitală. Tatăl lui, Marc Anthelme, a adoptat de-al doilea prenume în 1733 la moartea unei mătuși pe nume Savarin care i-a lăsat întreaga sa avere cu condiția ca el să-i adopte numele.

S-a întors la Belley și a fost timp de un an primarul ales al localității. Într-o etapă ulterioară Revoluției s-a pus o recompensă pe capul lui și a căutat adăpost în Elveția, la niște rude din Moudon, și apoi la hôtel du Lion d'Argent din Lausanne. Mai târziu s-a mutat în Olanda și apoi în Statele Unite ale Americii, unde a stat timp de trei ani la Boston, New York, Philadelphia și Hartford, întreținându-se din ținerea de lecții de limba franceză și de vioară. Pentru un timp el a fost vioara întâi în Park Theater din New York.

S-a întors în Franța în perioada Directoratului, în 1797, și a dobândit un post de magistrat pe care l-a îndeplinit tot restul vieții sale, ca judecător la Curtea de Casație.

Scrieri
El a publicat mai multe lucrări de drept și de economie politică. De asemenea, a scris o povestire erotică intitulată Voyage à Arras. Deși a rămas burlac, nu era străin de sentimentul iubirii, pe care-l socotea cel de-al șaselea simț: dedicația sa din Physiologie adresată frumoasei sale verișoare Juliette Récamier conține următorul text: "Doamnă, primiți cu amabilitate și citiți cu indulgență lucrarea unui om bătrân. Este un tribut adus unei prietenii care datează din copilărie și, probabil, un omagiu adus unui sentiment mai tandru... Cum pot să-i spun? La vârsta mea un bărbat nu mai îndrăznește să-și interogheze inima."

Celebra sa lucrare, Physiologie du goût (Fiziologia gustului), a fost publicată în decembrie 1825, cu două luni înainte de moartea sa. Titlul complet este Physiologie du Goût, ou Méditations de Gastronomie Transcendante; ouvrage théorique, historique et à l'ordre du jour, dédié aux Gastronomes parisiens, par un Professeur, membre de plusieurs sociétés littéraires et savantes. Cartea nu s-a epuizat atunci când a apărut, la scurt timp înainte de moartea lui Brillat-Savarin. Traducerea cea mai importantă în limba engleză a fost făcută de scriitorul și criticul culinar M. F. K. Fisher, care a remarcat: "mă consider binecuvântat printre traducători". Traducerea ei a fost publicată pentru prima dată în 1949.

Corpul lucrării, deși de multe ori prolix sau excesiv și uneori dubios - aforistic și axiomatic, a rămas extrem de important și a fost în mod repetat reanalizat în anii scurși de la moartea sa. Într-o serie de meditații care seamănă cu eseurile lui Montaigne și au un ritm discursiv al unei vârste de lecturi îndelungate și o urmărire încrezătoare a plăcerilor educate, Brillat-Savarin vorbește despre plăcerea de a mânca, pe care o consideră o știință. Modelele sale franceze au fost stiliștii Vechiului Regim: Voltaire, Rousseau, Fénelon, Buffon, Cochin și d'Aguesseau.

În afară de latină, el cunoștea bine cinci limbi moderne și atunci când era ocazia potrivită nu se sfia să le etaleze: nu a ezitat niciodată să împrumute un cuvânt, precum englezescul sip când părea să nu găsească un echivalent în limba franceză, până când a redescoperit verbul învechit siroter.

Filosofia lui Epicur se află pe partea din spate a fiecărei pagini; cea mai simplă masă l-a mulțumit pe Brillat-Savarin, atâta timp cât a fost realizată cu maiestrie:
 Acele persoane care suferă de indigestie sau care se îmbată sunt complet ignorante cu privire la adevăratele principii ale mâncatului și băutului.

Influență
Brânza Brillat-Savarin, forma Savarin, o formă de patiserie cu un contur rotunjit, și prăjitura savarină sunt numite în onoarea lui.

Reputația lui a fost revitalizată în rândul gastronomilor moderni din mai multe părți ale lumii, ca urmare a influenței exercitate asupra președintelui Kaga din serialul de televiziune "Iron Chef", care a făcut cunoscut milioanelor de spectatori celebrul său aforism: "Spune-mi ce mănânci și-ți voi spune cine ești".

Brillat-Savarin este adesea considerat ca părinte al dietei sărace în carbohidrați. El a considerat că zahărul și făina albă este cauza obezității și a sugerat în schimb ingrediente bogate în proteine.
Destul de sigur, animalele carnivore nu se îngrașă niciodată (vezi lupii, șacalii, păsările de pradă, ciorile etc.). Animalele erbivore nu se îngrașă cu ușurință, cel puțin până la vârsta care le-a adus într-o stare de inactivitate; dar se îngrașă foarte repede de îndată ce încep să fie hrănite cu cartofi, cereale sau orice fel de făină. ... Cea de-a doua dintre principalele cauze ale obezității o reprezintă substanțele făinoase și cu amidon pe care omul le transformă în componente primare ale hranei sale zilnice. Așa cum am spus deja, toate animalele care consumă alimente făinoase se îngrașă, vrând-nevrând, și omul nu face excepție de la această lege universală.

Eneas Sweetland Dallas a scris Kettner's Book of the Table, a Manual of Cookery, un tratat de gastronomie din 1877 inspirat de lucrarea lui Brillat-Savarin. Dallas a publicat cartea sub pseudonimul A. Kettner.

Citate
 "Oricine primește prieteni și nu participă la pregătirea mesei lor nu merită să aibă prieteni."
 Un pasionat iubitor de brânză, Brillat-Savarin a remarcat: "Un desert fără brânză este ca o femeie frumoasă, cu un singur ochi."
 "Descoperirea unui nou fel de mâncare aduce omenirii mai multă fericire decât descoperirea unei noi stele."
 "Spune-mi ce mănânci și-ți voi spune cine ești."
 "Unui om care iubea vinul i-au fost oferiți niște struguri la desert după cină. "Vă rămân îndatorat", a spus el, împingând farfuria deoparte, "dar nu obișnuiesc să-mi iau vinul din pastile"."
 "A primi oaspeți înseamnă a te ocupa de fericirea lor pe întreaga perioadă în care aceștia se află sub acoperișul tău."
 "Gătitul este una dintre cele mai vechi arte și una care ne-a făcut cel mai important serviciu în viața civică."
 "Plăcerea de a mânca aparține tuturor vârstelor, tuturor stărilor sociale, tuturor țările și tuturor domeniilor de activitate; ea se confundă cu toate celelalte plăceri și rămâne ultima care ne consolează de trecerea lor."

Moartea

A fost înmormântat în Cimitirul Père Lachaise din Paris.

Note

Legături externe
 La Physiologie du goût Original French text of the 1848 illustrated edition  of The Physiology of Taste; a freely licensed copy hosted on the Bibliothèque nationale de France's digital library, Gallica.
 The Physiology of Taste  In an English translation by Fayette Robinson,  available under a free licence from the University of Adelaide Library.
 Works by Jean Anthelme Brillat-Savarin  at Bibliothèque nationale de France
 Works by Jean Anthelme Brillat-Savarin at Project Gutenberg
 Works by or about Jean Anthelme Brillat-Savarin at Internet Archive

Nașteri în 1755
Decese în 1826
Înmormântări în cimitirul Père Lachaise
Violoniști francezi

Jean Anthelme Brillat-Savarin


Der Berufsschulunterricht erfolgt in Deutschland in sogenannten Fachklassen.

Die Fachklassen werden nach Möglichkeit als regionale Fachklassen gebildet, wo die Schülerzahlen dies nicht erlauben, werden überregionale Fachklassen gebildet.

Normalerweise werden die Fachklassen nach Berufen zusammengefasst. Wenn die Schülerzahlen dazu nicht ausreichen, werden nah verwandte Berufe gemeinsam unterrichtet. Sind die Schüler zahlen andererseits hoch, kann zusätzlich nach Fachrichtungen unterteilt werden.

Regionale Fachklassen
Bei regionalen Fachklassen findet der Berufsschulunterricht in der Regel an ein bis max. zwei Tagen die Woche statt.

Überregionale Fachklassen
Bei überregionale Fachklassen (Bezirksfachklassen, Landesfachklassen, Bundesfachklassen) findet der Berufsschulunterricht vorzugsweise in Form von Blockunterricht statt. Da der Ausbildungs- und der Wohnort von der Berufsschule oft weit entfernt sind, wird oft auch Internatsunterbringung angeboten.

Weblinks
 https://www.bk-alsdorf.de/index.php?id=43

Berufsbildungssystem

Fachklasse


Whickham es una villa del distrito de Gateshead, en el condado de Tyne y Wear (Inglaterra). Según los datos publicados por la Oficina Nacional de Estadística británica en el censo de 2001, Whickham tiene una superficie de 4,07 km² y 16 263 habitantes (48,74% varones y 51,26% mujeres), con una densidad de población de 3995,82 hab/km².

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Tyne y Wear

Whickham


Păcătoasa Teodora este un film românesc din 2011 regizat de Anca Hirțe.

Prezentare

Primire
Filmul a fost vizionat de 219 spectatori de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 2011 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2011
Filme documentare românești

Păcătoasa Teodora


මුස්ටෆා කෙමාල් අටාටුර්ක්  (19 මැයි 1881 (සාම්ප්‍රදායික) – 10 නොවැම්බර් 1938) යනු තුර්කි යුද්ධ හමුදා නිලධාරියෙක්, විප්ලවවාදියෙක් සහ, තුර්කියෙහි පළමුවන ජනාධිපතිවරයා විය. තුර්කි ජනරජයෙහි ආරම්භක වීමෙහි ගෞරවය ඔහු වෙත පිරිනමා ඇත. ඔහුගේ අධිනාමය වන, අටාටුර්ක් ("තුර්කිවරුන්ගේ පියා" යන අර්ථය ඇති), යන්න  1934 වසරෙහිදී ඔහු වෙත පටබැඳි අතර, තුර්කි පාර්ලිමේන්තුව විසින් වෙනයම් කිසිම පුද්ගලයෙකුට එය භාවිතා කිරීම තහනම් කර ඇත.

පළමුවන ලෝක යුද්ධය සමයෙහිදී අටාටුර්ක් හමුදා නිලධාරියෙක් විය.

සටහන්

1881 උපත්
1938 මරණ
වීඩියෝ පට ඇමුණුම් සහිත ලිපි
කමිටි ඔෆ් යූනියන් ඇන්ඩ් ප්‍රොග්‍රෙස් සමාජයෙහි දේශපාලනඥයෝ
යකෘත්ප්‍රදාහයෙන් සිදුවූ මරණ
ඇන්කරා සඳහා මන්ත්‍රී මණ්ඩල සාමාජිකයා
ඩොල්මාබච්චෙ මාලිගය
තුර්කියේ ෆීල්ඩ් මාර්ෂල්වරු
 රිපබ්ලිකන් පීපල්ස් පක්ෂයේ (තුර්කිය) නායකයෝ
ලීජියෝං ඩොනර් ලාභියෝ
මැසිඩෝනියානු තුර්කිවරු
මොනස්ටීය හමුදා උසස් ශාස්ත්‍රාලයෙහි  ආදි ශිෂ්‍යයෝ
ඔටෝමාන් ජෙනරල්වරු
තුර්කි ජාතිකවාදීන්
තුර්කි විප්ලවවාදීන්
තුර්කි අනාගාමීවාදීන්
ආර්මේනියානු වර්ග සංහාරය ඇසින් දුටුවන්
තුර්කි පාර්ලිමේන්තුවෙහි කතානායකවරු
තුර්කියේ අනාගාමිවාදය
තුර්කි පාර්ලිමේන්තුවෙහි කතානායකවරු
තුර්කියේ ජනාධිපතිවරු
තුර්කියේ අග්‍රාමාත්‍යවරු

මුස්තාෆා කෙමාල් අටාටුර්ක්


Biserica "Sfinții Arhangheli Mihail și Gavriil" din Feldru, județul Bistrița-Năsăud, datează din anul 1783.. Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI 2010:

Localitatea
Feldru (în maghiară: Földra, în trad. "Pe Pământ" sau mai vechiul Nyirmezö, în germană: Felden, Felddorf, Birkenau, Waltersdorf) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România. Prima atestare documentară este din anul 1440, sub denumirea de Nyirmezö.

Istoric și trăsături
Este o veche biserică greco-catolică (azi, ortodoxă), construită în anul 1783, fiind cea mai veche biserică de zid românească de pe valea Someșului. Turnul datează din anul 1848, când a înlocuit vechea clopotniță de lemn care a ars în timpul revoluției. Ceasul din turn a fost donat în 1898 de Gavrilă Neamțiu. În anul 1900 biserica a fost acoperită cu tablă. Cele mai importante lucrări de reparații au avut loc în 1961 și între anii 1982-1985. Pictura în frescă a fost realizată de pictorul Mihai Chiuariu din Bacău. Vechiul iconostas a fost dus la biserica de lemn din Pleșe fiind înlocuit cu unul nou, din lemn de stejar, realizat de Virgil Armanu, din Grumăzești, județul Neamț. În anul 1986 biserica a fost resfințită de I.P.S. Teofil Herineanu.

Note

Vezi și
 Feldru, Bistrița-Năsăud
 Sfinții Arhangheli Mihail și Gavriil

Legături externe
 Fișă monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Biserici din județul Bistrița-Năsăud
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici ortodoxe în România
Biserici cu hramul Sfântul Mihail

Biserica Sfinții Arhangheli Mihail și Gavriil din Feldru


Maurice Germain Maes est un artiste-peintre, né à Bruges le  et décédé à Mouvaux le .

Biographie
Avant la Première Guerre mondiale, Maes se forme à l'Académie de Bruges, sa ville natale. En 1915, à 17 ans, il est engagé volontaire et fait toute la Campagne dans l'armée Belge.

À la fin de la guerre, il s'installe en France et poursuit ses études à l'école des Beaux-Arts de Tourcoing et l'École nationale supérieure des arts et industries textiles de Roubaix, où il fait la connaissance de René Jacob, historien de l'Art et professeur de dessin, modèle vivant et peinture. Il commence à exposer au Salon des Artistes roubaisiens à partir de 1935 et y sera fidèle jusqu'à sa mort. Parallèlement, à partir de 1935, il expose en plein air, rue Nationale, à Lille et dans d'autres villes de la région, avec ses complices de l'éphémère groupe « L'Ecanse », soit Julien Caucheteux, Noël Demeyer, Jean Diagoras, Maurice Maes et Marcel Guillemyn, rejoints ensuite lors d'une manifestation au centre artistique de Tournai par René Buffin et Gérard Dupon. À partir de 1937, il expose annuellement à Lille à la galerie Monsallut, à la galerie Bailly, ou à la Nouvelle Galerie d'Art. Il reçoit en 1959 la Rose d'Or des Rosatis.

Maurice Maes et le Groupe de Roubaix

Au sortir de la Seconde Guerre mondiale, Maurice Maes et d'autres anciens se mêlent à la jeune génération lors des expositions à Roubaix et dans la métropole lilloise, mais ne forment pas une école. C'est un groupe informel d'amis bâti autour d'un noyau dur, constitué de ceux qui, le plus souvent, sont rassemblés et confrontent leurs œuvres aux cimaises des salons ou des galeries roubaisiennes : Michel Delporte, Eugène Dodeigne, Jacky Dodin, Paul Hémery, Pierre Hennebelle, Pierre Leclercq, Eugène Leroy, Jean Roulland et Arthur Van Hecke, auxquels se mêlent parfois certains aînés, Henri Delvarre, Gérard Dupon, René Jacob, Maurice Maes, Louis Parenthou, Pierre-César Lagage, et régulièrement aussi Robert Conte, Jean-Robert Debock, Marc Ronet, Robert Droulers et Noël D'Hulst. Le Salon des Artistes roubaisiens est leur point d'ancrage et le lieu de leurs premiers pas. Il donne leur chance aux jeunes artistes désireux de soumettre leur travail à des regards extérieurs, à charge pour les galeries d'y déceler les plus prometteurs et de se risquer à exposer un art qui cherche encore à se démocratiser. La démarche des galeries est aussi encouragée par l'arrivée d'une nouvelle génération d'industriels qui se tournent vers le courant moderniste.

Œuvres dans les musées
Roubaix, La Piscine, musée d'art et d'industrie André Diligent :

 Kinderdyk, 1956, huile sur toile
 Vue du port, huile sur toile
 Portrait d'homme, 1943, huile sur toile
 Moulin flamand, 1937, huile sur toile
 Le Port d'Anvers, 1961, huile sur toile
 L'Hiver à Roubaix, 1961, huile sur panneau
 Le Mendiant, huile sur toile
 Les Huîtres, huile sur toile

Tourcoing, MUba Eugène Leroy

 Les Portefaix, huile sur toile
 Portrait d'homme à la pipe, 1940, huile sur toile
 Le Port d'Anvers, 1956, huile sur toile
 L'Amstel à Amsterdam, 1957, huile sur toile

Bibliographie

 Germain Hirselj, Le Groupe de Roubaix, Une Aventure artistique, 1946-1975, Éditions Invenit, 2018
 Germain Hirselj, « Le Groupe de Roubaix entre mythe et réalité », in La Galerie Dujardin, 1905-1980, L'Art au  à Roubaix, catalogue d'exposition, Roubaix, La Piscine, musée d'art et d'industrie André Diligent, Gourcuff Gradenigo, Paris, 2011
 Bruno Gaudichon, Le Groupe de Roubaix, 1946-1970, le Nord-Pas-de-Calais s'ouvre à l'art contemporain, catalogue d'exposition, Roubaix, musée d'art et d'industrie, Éditions Snoek, 1997.

Peintre belge du XXe siècle

Maurice Maes


El coquí churí (Eleutherodactylus antillensis) es una rana nativa de Puerto Rico y de las islas Vírgenes perteneciente a la familia Eleutherodactylidae.

Referencias

Enlaces externos

antillensis
Anfibios de Puerto Rico
Anfibios de las islas Vírgenes
Fauna endémica de las Antillas
Animales descritos en 1863

Eleutherodactylus antillensis


O zamar ou azamar é um instrumento tradicional berbere da região do Rife Oriental. Este instrumento toca-se em todo o Rife Oriental, correspondende às províncias marroquinas de , Nador, Berkane e à metade norte das províncias de  e Taza. Também é tocado pelos  rifenhos msirdas do outro lado da fronteira argelina.

Produção
O azamar é um clarinete duplo com 12 buracos, 2 vezes 6 buracos, que termina em grandes cornos. O instrumento é feito a mão, compõe-se de uma cabeça que consta de duas canas simples, um corpo feito de dois canos de cana, a cada um com 6 buracos e dois pavilhões feitos de chifres de vaca cortados  (às vezes somente um para ambos canos). O corpo e a cabeça estão tradicionalmente unidos por cera de abelha.

Tocar o instrumento
Ao contrário do tamja (ou gasba; outra flauta), o azamar não é uma flauta oblíqua e, como tal, se toca colocando a flauta de frente e o intérprete infla as bochechas. Produz um zumbido baixo. Tocar o zamar requer muita prática e anos de experiência até dominar o instrumento corretamente. No Rife, o azamar toca-se principalmente em casamentos e festas. Também pode acompanhar os Izran (cantos berberes).

Origem
A palavra azamar provavelmente provém de uma raiz afro-asiática zmr. Esta raiz deu a palavra zmar ("assobiar" em berbere), mizmar, ("flauta" em ). O azamar é originalmente um instrumento berbere tocado por membros das tribos zenetas do Rife. Este instrumento está muito presente à província de Nador, onde foi onipresente nos casamentos. Os Beni Snassen de Berkane também tocam o zamar. Atualmente um grupo de tribos de fala árabe de Angad e Triffa, bem como os Ouled Settouts também o tocam, ainda que basicamente o folclore seja de origem berbere.

Referências

Instrumentos de sopro
Madeiras (instrumentos musicais)
Música de Marrocos
Berberes
Rife

Zamar


An Dichaea gomez-lauritoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franco Pupulin. An Dichaea gomez-lauritoi in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea gomez-lauritoi


La coqueta adornada o coqueta abanico canela (Lophornis ornatus) es una especie de ave apodiforme de la familia de los colibríes que vive en el norte de Sudamérica.

Descripción

La coqueta adornada mide de 6,8 a 7 cm de largo y pesa entre 2,3 y 2,8 g. El macho es bastante llamativo. Es principalmente de color verde brillante con una cresta rojiza y una banda horizontal blanca en el obispillo que puede verse durante el vuelo. Adornan los laterales de su cuello largas plumas de color canela con motas negras y su cola es de color bronce. Las hembras carecen de cresta y las plumas largas del pueblo. Tienen las partes superiores principalmente verdes y las inferiores de color canela, con la cola bronceada. Los machos inmaduros se parecen a las hembras aunque con la garganta blanquecina con motas oscuras.

Distribución y hábitat

La coqueta adornada cría en el este de Venezuela, Guyana, el norte de Brasil y isla Trinidad. Esta especie prefiere los espacios abiertos y puede encontrarse en plantaciones y jardines.

Comportamiento

Se alimenta de néctar de flores e insectos.

La hembra de coqueta adornada pone dos huevos en un pequeño nido en forma de cuenco situado en una rama de un árbol.

Referencias

Bibliografía
 del Hoyo J., Elliott A. y Sargatal J. (1999) Handbook of the Birds of the World, volumen 5, Barn-owls to Hummingbirds. BirdLife International, Ediciones Lynx, Barcelona, p. 759.

Enlaces externos

Ornatus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Pieter Boddaert
Animales descritos en 1783

Lophornis ornatus


Santa Melania la Vieja, Melania la Anciana o Melania la Mayor (Hispania, 323 o 325 - Jerusalén, 410) es una santa cristiana de las Madres del desierto que tuvo gran influencia en el movimiento ascético cristiano que surgió posteriormente a que el emperador Constantino hiciese del cristianismo la religión oficial del Imperio Romano.

Era abuela de santa Melania la Joven y prima de Paulino de Nola, que en su Carta 29, dirigida a su amigo Sulpicio Severo se referiría a Melania.

Vida
Melania, hija del cónsul romano Marcelino y de una rica dama hispana, nació en Hispania. Era nieta por parte paterna de Antonio Marcelino, cónsul en el año 341, por lo que pertenecía a la gens Antonia.

Se casó a los catorce años con el prefecto romano Valerio Máximo Basilio en los alrededores de Roma. Cuando tenía veinte años, perdió a su marido y a dos de sus tres hijos, por enfermedad. Melania se trasladó entonces a Roma con el hijo sobreviviente, Valerio Publícola (Publicola o Poplicola), y se convirtió al cristianismo, tomando entonces la resolución de consagrarse a Dios.

Dejó a su hijo Publícola al cuidado de personas prudentes y piadosas que cuidarían de su educación y partió hacia Alejandría con otras damas para estudiar los movimientos cristianos del desierto. Repartió parte de su fortuna entre los necesitados y vivió durante un año en la zona desértica de Egipto. Allí visitó el centro monástico de Nitria y en Alejandría conoció a Rufino, monje y exégeta que conocía a Jerónimo de Estridón desde Roma, a Pambo y a Dídimo el Ciego.

Cuando, a la muerte del obispo Atanasio de Alejandría en el año 373, se desató una persecución contra la herejía arriana, que dominaba en Egipto, muchos de los monjes y obispos fueron exiliados a Palestina. Melania fue hacia allá para ayudarlos y se dice que los visitaba en prisión, por la noche, disfrazada.

Después de que los monjes fueran puestos en libertad cinco años después (Ruether), Melania llegó a Jerusalén, donde fundó con Rufino un monasterio de monjes y otro de monjas en el Monte de los Olivos.

El monasterio femenino, situado cerca del Santuario de la Ascensión, llegaría a albergar hasta 50 vírgenes, con quienes compartiría una vida regular y penitente. Dispondría anejo, una hospedería para necesitados y peregrinos. Allí conocería a la peregrina Egeria, de Hispania, como ella, con quien mantendría una estrecha amistad y a Evagrio el Monje.

En el 399 partiría a Roma para ver a su hijo, quien se había casado con Ceyonia Albina, nacida hacia 368, hija de Ceyonio Rufio Albino, donde influiría a la hija del matrimonio, también llamada Melania, que sería conocida como Melania la Joven y que la llevaría también a seguir la vocación religiosa de su abuela. También convertiría al cristianismo a parte de la familia, como a Furcio Aproniano, marido de su sobrina Avita.

Regresó a Palestina en el año 404 y murió en el año 410 en Jerusalén.

Implicaciones
Está considerada como santa. Su festividad se celebra el 8 de junio.

Debido a su implicación como pro-origenista en la controversia de la década de 390, Jerónimo fue especialmente virulento con ella, incluso haciendo juegos de palabras con su nombre, llamándola "negra de nombre y negra de naturaleza", e intentó expurgar las anteriores pródigas alabanzas de Melania hacia él en sus escritos. Son de notar los elogios hacia ella de San Agustín de Hipona y San Paulino de Nola.

Santa Melania la Vieja está más considerada en la Iglesia Ortodoxa. Fue mentora espiritual de Evagrio Póntico, a quien albergaría en Jerusalén y que más tarde sería el autor de la Filocalia ortodoxa. Le convencería para ir a Egipto a unirse a los ascetas del desierto, lo que llevaría  a mantener una correspondencia con él mientras estuvo allí y sus cartas están publicadas en alemán bajo el título de "Cartas del Desierto".

Referencias

Bibliografía
 Rosemary Ruether, "Mothers of the Church: Ascetic Women in the Late Patristic Age," in Women of Spirit: Female Leadership in the Jewish and Christian Traditions, Rosemary Ruether and Eleanor McLaughlin, eds., New York, Simon and Schuster, 1979.
 Christian Settipani. Continuité gentilice et continuité sénatoriale dans les familles sénatoriales romaines à l'époque impériale (2000).

Antiguos romanos de Hispania
Santos de Tierra Santa
Santas
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo V
Mujeres de la Antigua Roma del siglo IV
Mujeres de la Antigua Roma del siglo V
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo IV
Santos católicos de España del siglo IV
Santos católicos y ortodoxos

Melania la Vieja


Mietta, cujo nome é Daniela Miglietta (Tarento, 12 de novembro de 1969), é uma cantora, atriz e escritora italiana.

Biografia
Começou sua carreira artística em 1987 na radionovela "Nasce uma estrela", da Rádio RAI, que posteriormente foi levada à televisão, no final desse ano.

Participou inúmeras vezes do Festival de Sanremo em:

 Em 1988, com a canção Sogno (Sonho) do compositor Claudio Mattone.
 Em 1989, com Canzoni (Canções), ganha o Festival e consegue um disco de platina com mais de 100 mil cópias e um premio como revelação.
 Em 1990, canta Vattene Amore (Vai-te meu amor) do cantor italiano Amedeo Minghi com quem canta em dueto. A música virou um clássico italiano, vendendo mais de um milhão de discos em todo o mundo.
 Em 199, com a música Dubbi No (Não duvides) percorre toda a Itália em sucesso triunfal.
 Em 199, volta a pisar no palco do Festival cantando Fifli di chi (Filhos de quem), do cantor Nek.

Em 1992, saiu o álbum Lasciamoci respirare (Deixemo-nos respirar) cujo tema leva a assinatura do cantor Biagio Antonacci, e que interpreta um dueto com o diretor de cinema Francesco Nuti.

 Em 1994 um dueto com Ricardo Cocciante, Mietta canta " pensare che pensavo mi pensassi almeno un pò (E pensar que pensava que me pensasses um pouco mais) e Sobre mi piel. Sucesso rotundo será sua canção Fuori da te (Fora de ti) do álbum Cambia pelle.
 Em 1995, publica "Daniela è felice", produz o vídeo de "Oggi Dani è più felice" que consegue um prestigioso prêmio em Londres como melhor vídeo estrangeiro transmitido por MTV naquele ano.

"Cambia pelle" e "Daniela è felice" representam uma etapa nova e de evolução artística, muito arriscada mas bem acolhida pelos críticos musicais e pelo público.

 Em 1996, empresta sua voz à personagem de Esmeralda filme de animação de Disney "O corcunda de Notre-Dame" interpretando também a trilha sonora. Nesse mesmo ano participa também do vídeo da canção "Menta e Rosmarino" de Zucchero.
 Em 1997 estreia como atriz em "La piovra 8" ao lado de Luca Zingaretti e Raúl Bova.
 Em 1998,o álbum "La mia anima" obteve o disco de ouro, e a canção "Angeli noi" (Anjos tu e eu) se converteu no sucesso mais radiado do verão.
 Em 1999, atua na série "L'ispettore Giusti", ao lado de Enrico Montesano.
 Em 2000, sai à venda seu primeiro álbum de sucessos "Todo o nada" que obtém 2 discos de ouro e inclui o tema "Fare l'amore" (Fazendo o amor) apresentada ao Festival de San Remo.
 Em 2001 atua no filme "Donne di máfia".
 Em 2003, sai "Per esempio... per amore" álbum totalmente realizado pelo cantor Cabo trabalho adiantado pela canção "Shisa"', gravada e mixada por Fabrizio Simoncioni.
 E em 2004, cantando Cuore (Coração), volta em grande estilo junto a Morris Albert, cantor brasileiro, autor de Feelings.
 Também foi integrante do programa de reality show Music Farm da RAI, (2.ª geração) em 2005.
 Em 2006 publica o álbum "74100", preanunciado pelo singelo "Il Fiore" (A flor), este disco inclui as colaborações com grandes artistas do pop moderno italiano e internacional entre outros do grupo inglês Blue.
 Em 2008, volta ao festival de Sanremo interpretando "Baciami adesso" (Beijame Agora) uma canção de tons roqueiros escrita por Daniele Rodada, autor de muitas canções de sucesso de Nek.

Depois da participação, ocorre a saída de seu décimo álbum "Com il sole nelle mani", para muitos seu melhor disco até a data.

 Em 2011, publica seu décimo-primeiro álbum "Due Soli..."(Dois sóis...), e sua primeira novela "L'albero delle giuggiole" (O azufaifo).
 Em 2017, publica as duas primeiras canções do projeto de gravação com o doo jazz de Maré: "Semplice", inédito do que é coautor, e "História de um amor", cobrem o ritmo do bolero, que respectivamente atingem o primeiro e terceiro lugar na lista dos 100 principais 'Jazz' Tracks de iTunes.

Discografia
 Canzoni (1990)
 Volano le pagine (1991)
 Lasciamoci respirare (1992)
 Cambia pelle (1994)
 Daniela è felice (1995)
 La mia anima (1998)
 Tutto o niente (2000)
 Per esempio... per amore (2003)
 74100 (2006)
 Con il sole nelle mani (2008)
 Due soli... (2011)

Filmografia
 1996 - Il gobbo dei Notre-Dá-me (O importunado de Notre-Dá-me) (dobragem ao italiano como a gitana Esmeralda)
 1996 - Menta e Rosmarino (videoclip, cantando junto a Zucchero).
 1997 - A piovra 8 (fiction)
 1999 - L'ispettore Giusti (fiction)
 2001 - Donne dei máfia (fiction)
 2002 - Joy - Scherzi dei gioia (filme)
 2016 - Ciao Brother (filme)
 2017 - A fuga (filme)
 2018 - Stato dei ebbrezza (filme)

Naturais de Tarento
Cantoras da Itália
Cantores de língua italiana
Cantores de R&B
Cantores de neo soul
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Mietta


An Chrysopogon celebicus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jan Frederik Veldkamp. An Chrysopogon celebicus in nahilalakip ha genus nga Chrysopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysopogon (Poaceae)

Chrysopogon celebicus


Em enzimologia, uma 2,3,4,5-tetraidropiridine-2,6-dicarboxilato N-succiniltransferase () é uma enzima que catalisa a reação química

succinil-CoA + (S)-2,3,4,5-tetraidropiridina-2,6-dicarboxilato + H2O  CoA + N-succinil-L-2-amino-6-oxoeptanodioato

Os 3 substratos desta enzima são succinil-CoA, (S)-2,3,4,5-tetraidropiridina-2,6-dicarboxilato e H2O, enquanto seus dois produtos são CoA e N-succinil-L-2-amino-6-oxoeptanedioato.

Esta enzima pertence à família das transferases, especificamente aquelas aciltransferases transferindo grupos diferentes de grupos aminoacila.  O nome sistemático desta classe de enzima é succinil-CoA:(S)-2,3,4,5-tetraidropiridina-2,6-dicarboxilato N-succiniltransferase.  Outros nomes de uso comum incluem tetraidropicolinato succinilase, tetraidrodipicolinato N-succiniltransferase, tetraidrodipicolinato succiniltransferase, succinil-CoA:tetraidrodipicolinato N-succiniltransferase, succinil-CoA:2,3,4,5-tetraidropiridina-2,6-dicarboxilato e N-succiniltransferase.

Essa enzima participa na biossíntese da lisina.

Estudos estruturais

No final de 2007, 4 estruturas foram resolvidas para esta classe de enzimas, com códigos de acesso PDB 1KGQ, 1KGT, 2TDT e 3TDT.

Enzimas
EC 2.3

2,3,4,5-Tetraidropiridine-2,6-dicarboxilato N-succiniltransferase


Emil Vasilev Ivanov (englische Transkription:, ; * 1970) ist ein bulgarischer Archäologe.

Leben
Ivanov studierte von 1991 bis 1996 an der Universität Sofia. 1998–2002 studierte er Christliche Archäologe und Kirchengeschichte an der Universität Erlangen und wurde dort 2002 bei Peter Poscharsky mit einer Dissertation über das Bildprogramm der spätbyzantinischen Narthices unter besonderer Berücksichtigung der Denkmäler auf dem Athos promoviert. 2003–2004 erforschte er im Auftrag der Gemeinde Aurachtal über 180 wichtige Urkunden (14.–19. Jahrhundert) zur Geschichte des mittelalterlichen Klosters Münchaurach am Staatsarchiv Bamberg. 2004–2016 unterrichtete Ivanov an der St.-Kliment-Ohridski-Universität in Sofia im Fach Christliche Archäologie. 2009 habilitierte er mit der Schrift über Kirche und Barbarentum 4.–6. Jahrhundert nach historischen und archäologischen Quellen. 2014 war Iwanow als Honorary Fellow am Historischen Kolleg in München. 2017–2020 leitete er als Mitarbeiter des bulgarischen Kulturinstituts in Berlin das Südosteuropäisch-bulgarischen Kulturinstituts in Ellwangen (Methodiuszentrum) im Auftrag des bulgarischen Ministeriums für Kultur.

Emil Ivanov war unter anderem Gastprofessor in Rom, Wien, Thessaloniki, München, Berlin, Jena und Erlangen und von 2004 bis 008 Chefredakteur der Theologischen Zeitschrift in Sofia. Seit 2013 ist er Herausgeber der monografischen Reihe Christliche Archäologie und Kunst.

Forschungsschwerpunkte
 Frühchristliche und byzantinische Kunst
 Islamische Kunst und Architektur des Mittelalters
 Archivalien und Kunstsammlungen

Forschungsprojekte
 Archäologische Ausgrabungen: 2011–2014 mittelalterliche Klosterkirche von Urwitsch bei Sofia (Konsultant); 2009–2013 spätantik-mittelalterliche Festung Kulata-Gradot bei Rakitovo, Teil des mittelalterlichen Limes Rhodopica im Tschepino-Tal Südbulgariens (Leitung); 2012 mittelalterliche Nekropole von Anhialo, südliche Schwarzmeerküste (Konsultant zu den Fresken)
 2017–2020: Corpus der frühchristliche Kirchen in Bulgarien (4.–6. Jh.)
 2014–2017: Frühchristliche Skulptur in Bulgarien (Vorläufiger Bericht an dem 16. Internationalen Kongress für Christliche Archäologie, Rom 22.–28. September 2013)
 2013–2017: Corpus der antiken Sarkophage in Bulgarien
 2007–2012: Mitarbeiter an dem Projekt "Prosopographie zur Christlichen Archäologie" der Görres-Gesellschaft (siehe Personenlexikon zur Christlichen Archäologie)
 2010–2012: Dokumentierung christlicher Kunst in Albanien (hrsg. 2013)
 2005–2007: Inventarisierung mittelalterlicher Kirchen in Bulgarien
 2003–2004: Corpus der mittelalterlichen Handschriften zur Geschichte des Klosters Münchaurach aus dem Staatsarchiv Bamberg (hrsg. 2008).

Monografien
 Frühchristliche und mittelalterlichen Kunst aus Albanien, Sofia 2013. – Katalog zur Fotoausstellung Albanie, connue et inconnue für den 22. Internat. Kongress für Byzantinistik, Sofia 20. September – 1. Oktober 2011, in: Christliche Archäologie und Kunst, Bd. I, Sofia 2013.
 Kirche und Arianismus im 4.–6. Jh. nach historischen und archäologischen Quellen, in: Jahrbuch der Universität St. Kliment Ohridski Sofia, Theol. Fakultät. N.S., Bd. 7, 2012 [engl. Zsf.].
 Fragmente der Vergangenheit. Einige Besonderheiten der frühchristlichen Sarkophagplastik des 4. Jh.s. Sofia 2008.
 Wichtige Urkunden zur Geschichte von Kloster und Gemeinde Münchaurach, in: Quellen zur Heimatgeschichte, Bd. 5, Aurachtal 2008 (Emil Ivanov-Barich).
 Das Bildprogramm des Narthex im Rila-Kloster in Bulgarien unter besonderer Berücksichtigung der Wasserweihezyklen. Dissertation Erlangen 2002.

Weblinks
 Methodiuszentrum hat neuen Leiter, Schwäbische Post 2017
 www.pechakucha.com
 bgnesagency.com
 www.bsb-muenchen.de
 www.mfa.bg
 Изложба на доц. Емил Иванов "Албания: Позната и непозната" в СУ, diploma.bg, 30 януари 2012 г.
 Bulgarisches Nationalradio (April 2020): https://www.bnr.bg/de/post/101245257/kostenloser-zugang-zur-digitalen-bibliothek-des-methodius-centers-in-ellwangen

Einzelnachweise

Christlicher Archäologe
Bulgare
Geboren 1970
Mann

Emil Iwanow (Archäologe)


The bilabial clicks are a family of click consonants that sound like a smack of the lips. They are found as phonemes only in the small Tuu language family (currently two languages, one moribund), in the ǂ'Amkoe language of Botswana (also moribund), and in the extinct Damin ritual jargon of Australia. However, bilabial clicks are found paralinguistically for a kiss in various languages, including integrated into a greeting in the Hadza language of Tanzania, and as allophones of labial–velar stops in some West African languages (Ladefoged 1968), as of /mw/ in some of the languages neighboring Shona, such as Ndau and Tonga.

The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents the place of articulation of these sounds is . This may be combined with a second letter to indicate the manner of articulation, though this is commonly omitted for tenuis clicks.

In official IPA transcription, the click letter is combined with a  via a tie bar, though  is frequently omitted. Many authors instead use a superscript  without the tie bar, again often neglecting the . Either letter, whether baseline or superscript, is usually placed before the click letter, but may come after when the release of the velar or uvular occlusion is audible. A third convention is the click letter with diacritics for voicelessness, voicing and nasalization; it does not distinguish velar from uvular labial clicks. Common labial clicks are:

The last is what is heard in the sound sample at right, as non-native speakers tend to glottalize clicks to avoid nasalizing them.

Damin also had an egressive bilabial , which may be an egressive click (if it is not buccal) and which is always followed by another consonant (,  or ).

Features
Features of ingressive labial clicks:

The forward place of articulation is labial, which means it is articulated with the lips. The release is a noisy, affricate-like sound. Bilabial articulation, using both lips, is typical. Sometimes this may pass through a labio-dental stage as the click is released, making it noisier. In other cases, the lower lip may start out in contact with both the upper teeth and the upper lip.

 (One of the two labial clicks in Damin is lingual egressive, which means that the trapped air pocket is compressed by the tongue until it is allowed to spurt out through the lips.)

The labial clicks are sometimes erroneously described as sounding like a kiss. However, they do not have the pursed lips of a kiss. Instead, the lips are compressed, more like a  than a , and they sound more like a noisy smack of the lips than a kiss.

Symbol
The bullseye or bull's eye ()  symbol used in phonetic transcription of the phoneme was made an official part of the International Phonetic Alphabet in 1979, but had existed for at least 50 years earlier. It is encoded in Unicode as .
The superscript IPA version is .

Similar graphemes consisting of a circled dot encoded by Unicode are:
Gothic 𐍈, hwair
astronomical symbol ☉ "Sun"
mathematical operators  and
geometrical symbol
Cyrillic Ꙩ, ꙩ (monocular O)

 It was never widely used and was eventually dropped for . Still the deprecated IPA character is encoded at . Earlier it is privately encoded by SIL International at  and is available in SIL supporting fonts.

Occurrence
English does not have a labial click (or any click consonant, for that matter) as a phoneme, but a plain bilabial click does occur in mimesis, as a lip-smacking sound children use to imitate a fish.

Labial clicks only occur in the Tuu and Kx'a families of southern Africa, and in the Australian ritual language Damin.

Origins
Labial clicks may have arisen historically from labialization of other places of articulation. Starostin (2003) notes that the ǂ'Amkoe words for 'one' and 'two',  and , have labial clicks whereas no other Khoisan language has a labial consonant of any kind in its words for these numerals, and Starostin (2007) and Sands reconstruct a series of labialized clicks in Proto-Kx'a, which became labial clicks in ǂ'Amkoe. In Hadza, the word for 'kiss', , becomes a mimetic  or  in greetings.

See also
Alveolar click
Dental click
Lateral click
Palatal click
Retroflex click
List of phonetics topics

Notes

References

External links

Bilabial consonants
Phonetic transcription symbols
Click consonants

Bilabial click


النمر الأسود هو نوع من النمور له طفرة لونية تسببها زيادة الميلانين وتظهر لدى النمور واليغاور.

والنمر الأسود يسمى خطأ أحياناً من بعض العامة فهد أسود؛ وذلك بسبب التداخل الموجود حالياً في المسميات للقطط الكبيرة، بينما النمر الأسود أو (Black Leopard) ما هو إلا نمر (leopard) عادى ولكن سلالته لها جينة سوداء كالبيضاء في الببر والأسود وإذا سلط عليه الضوء نجد الورديات ظاهرة أما من بعيد فيظهر أسود تماماً ولا تظهر الورديات وهذا ما لا يعرفه الكثيرون، وهو يعيش في مناطق الغابات الكثيفة التي تساعده على التخفى لاصطياد فرائسه، ولليغور أيضاً نفس الجينة السوداء فهناك اليغور الأسود (Black Jaguar).

وهو حيوان يتصف بالغموض فهو يحب العزلة والتخفي وعدم الظهور، فهو نادراً ما يظهر حيث يقضي معظم وقته متخفياً بين الأشجار وينشط ليلاً حيث يخرج بحثاً عن فرائسه كالغزلان وغيرها. فالكثير من الحيوانات المفترسة بمختلف أنواعها تخافه لما يتمتع به من قوة، كذلك هو حيوان معرض للانقراض بسبب الصيد الكثير من قبل الصيادين للحصول على جلده الناعم والباهظ الثمن. وموطنه الأصلي في وسط آسيا وفي أدغال الهند.

معرض صور

انظر أيضًا
 القطة السوداء

المراجع

رموز الغابون الوطنية
قطط كبيرة
نمر (جنس)

نمر أسود


Et lydkort er et internt udvidelseskort til computere, der tillader input og output af lydsignaler til og fra en computer under kontrol af computerprogrammer. Udtrykket lydkort anvendes også til eksterne lydgrænseflader der bruger software til at generere lyd, i modsætning til hardware inde i pc'en.

Farvekoder

Bundkort

Lydkort


«Cherchez la femme» ([ʃɛʁʃe la fam]) es una expresión francesa que significa literalmente "busca a la mujer". La implicación es que si un hombre se comporta de forma inusual o de una manera inexplicable, es porque está tratando de encubrir una relación con una mujer, o tratando de impresionar o ganar el favor de una mujer.

La expresión proviene de la novela de 1854 Los mohicanos de París, de Alexandre Dumas (padre). La primera vez que se usa la frase en la novela se lee:
Cherchez la femme, pardieu! cherchez la femme!
La frase se repite varias veces en la novela. Dumas también utiliza la frase en su adaptación teatral de 1864, que dice:
Il y a une femme dans toutes les affaires; aussitôt qu'on me fait un rapport, je dis: «Cherchez la femme!»
</blockquote>
Traducido al español sería:
<blockquote>
Hay una mujer en todos los casos, tan pronto como me traen un informe, digo: ¡Busca a la mujer!
La frase representa un cliché de la literatura pulp detectivesca: no importa cuál sea el problema, una mujer es a menudo la causa del mismo. La frase ha llegado a usarse para referirse a explicaciones que automáticamente resultan tener una misma raíz común, sin importar las características específicas del problema.

Referencias

Palabras y frases en francés
Alejandro Dumas

Cherchez la femme


Gordon England may refer to:

 Gordon R. England (born 1937), American industrialist and government official
 Eric Gordon England (1891–1976), British pioneer aviator
 Gordon England (coachbuilder), a British coachbuilding company

England, Gordon

Gordon England


Formula 1 Dünya Markalar Şampiyonları listesi, Formula 1'de sezon içindeki yarışlarda pilotları en çok puan kazanarak markalar şampiyonu olan takımları gösteren liste.

1958'deki ilk şampiyon İngiliz takımı Vanwall olurken, 2022 yılındaki son şampiyon Avusturya takımı Red Bull Racing'tir. 2022 Formula 1 sezonu ile beraber bu başarıyı 5. kez başarmıştır.

Sezonlar

Notlar
* - İşaretli pilotlar aynı zamanda pilotlar şampiyonluğunu kazanmışlardır.
** -Sezon hala devam ediyor.
  Sadece sezon sonundaki puanlara belli katkıda bulunan pilotlar gösterilmiştir. Araç numaraları tüm sezon sabitse belirtilmiş, değiştiyse parantez içinde yeni numaralar gösterilmiştir.
  Sadece Takımlar Şampiyonası için sayılan puanlar gösterilmiştir.

Şampiyon
Markalar Şampiyonları


Kia Motors Corporation poznatiji po nazivu Kia Motors (korejski: hangulom 기아자동차, hanjom 起亞自動車; južnokorejski izgovor: ki.a; u doslovnom prijevodu "Kia automobili"; piše se KIɅ) je južnokorejski drugi najveći proizvođača automobila prateći Hyundai s prodajom od govoto 3,3 milijuna vozila u 2015. godini. Od prosinca 2015. Kia Motor Corporation Hyunday je manjinski vlasnik KIA-e koja posjeduje 33,88% dionica u vrijednodti od gotovo 6 milijardi američkih dolara. Kia je manjinski vlasnik više od dvadeset Hyundai podružnica u rasponu od 4,9% do 45,37%, što je više od 8,3 milijardi američkih dolara. Sjedište joj je u Seoulu.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Službena stranica za vojna vozila
 Kia (Kia Hrvatska) na Facebooku
 Kia (Kia Hrvatska na Twitteru
 Kia (Kia Hrvatska) na Instagramu
 Kia (Kia Hrvatska) na YouTube-u

Kia

Kia Motors


Dan Yuhas (* 16. August 1947 in Ungarn) ist ein israelischer Komponist.

Yuhas studierte an der Rubin-Musikakademie in Tel Aviv Klavier sowie Komposition bei Mordecai Seter, Ödön Pártos und Alexander Uriah Boskovitch und setzte seine Ausbildung in Paris und London fort. Seine Kompositionen wurden u. a. vom Israel Philharmonic Orchestra, dem Israel Chamber Orchestra, dem Jerusalem Symphony Orchestra, dem Israel String Quartet und dem Arditti Quartett aufgeführt. 1981 vertrat er Israel bei den Weltmusiktagen der Internationalen Gesellschaft für Neue Musik in Brüssel.

1988 erhielt Yuhas den ersten von drei Preisen des Komponistenverbandes ACUM (die weiteren 2001 und 2007), mit dem Komponistenpreis des israelischen Ministerpräsidenten wurde er 1988 und 2009 ausgezeichnet. Den Lieberson-Preis für Orchesterkomposition erhielt er 1998. Yuhas ist Gründer und Direktor der Israel Contemporary Players und des Center for Electronic Music, Präsident des Israelischen und Vizepräsident das Asiatischen Komponistenverbandes. Er unterrichtet Komposition und Kontrapunkt an der Buchmann-Mehta School of Music der Universität Tel Aviv.

Werke
Three pieces für Klavier, 1974
Episodes für Posaune solo, 1976
Prelude für Orchester, 1978
The fire and the mountains, Kantate für Chor, Orchester und Solisten, 1980
Entities für Kammerensemble, 1983
Four poems of David Vogel für Mezzosopran und Kammerensemble, 1984
Three Miniatures für Tuba und Klavier, 1985
String Quartet, 1988
Havayot für Kammerensemble, 1991
Phantasy für Klavier und Klarinette, 1991
Formations für Kammerensemble, 1992
Trio für Harfe, Viola und Perkussion, 1995
Spring Games für Sinfonieorchester, 1996
Monologue für Flöte, 1997
Trio für Klarinette, Violine und Klavier, 1998
Elegy für Sinfonieorchester, 1998
Duo für Violine und Klavier, 1999
Concertato für großes Ensemble, 2000
Coloured Lines für Ensemble, 2002
Trio für Tuba, Viola und Klavier, 2003
Duo für Viola und Cello, 2005
Spell für sechs Sänger und Kammerensemble, 2005
Quartet für Klarinette, Violine, Cello und Klavier, 2007
Collisions für Kammerensemble, 2008
Trio für Saxophon, Klavier und Perkussion, 2008
Reflections für Sinfonieorchester, 2011
Tenuot für Cello und Ensemble, 2011

Weblinks
 Homepage von Dan Yuhas

Quellen
 Israel Composers' League – Dan Yuhas

 Eckhard John, Heidy Zimmermann: "Jüdische Musik", Böhlau Verlag Köln Weimar, 2004, ISBN 9783412168032, S. 283

Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Komponist klassischer Musik (21. Jahrhundert)
Komponist (Israel)
Israeli
Geboren 1947
Mann

Dan Yuhas


Die Alte Geestebrücke ist eine Drehbrücke in Bremerhaven-Geestemünde an der Fährstraße. Sie führt seit 1904 über die Geeste.

Die Brücke steht seit 1978 unter Bremer Denkmalschutz.

Geschichte

1845 begann der Hafenbau am südlichen Ufer der Geeste. Der neu entstandene Hafenort bekam 1847 den Namen Geestemünde. Unterhalb der heutigen Geestebrücke verkehrte im 19. Jahrhundert eine alte Prahmfähre. Diese konnte den steigenden Personen- und Wagenverkehr nicht mehr bewältigen. Eine Kommission befürwortete deshalb den Bau einer Brücke. Das Innenministerium im Königreich Hannover ließ von 1856 bis zum 8. Januar 1857 eine zweiflügelige Drehbrücke mit 56 Fuß (1 Fuß = 29,2 cm in Hannover, also 16,36 m) lichter Weite bauen. "Die Brücke hatte keine Aufbauten und erinnert in ihrem Aussehen sehr stark an die Kanalbrücke in Geestemünde, die etwa zur gleichen Zeit gebaut wurde."

Die heutige, neue Alte Geestebrücke wurde 1904 nach Plänen des Regierungsbaumeisters Schubert für die Wasserbauinspektion Geestemünde von der Firma M. Achgelis Söhne errichtet.

Die Fachwerkbrücke in aufgelöstem Tragwerk aus Stahl führt von Geestemünde zum Stadtteil Bremerhaven-Mitte. Bei dem nicht parallelgurtigen Fachwerk wird der Untergurt und der bis zu um die sieben Meter darüber liegende Obergurt durch senkrechte und schräge Gitterträger in der Form einer  Gitterbrücke verbunden. In Querrichtung überspannen Träger und Diagonalverspannungen die Brücke.

Das Portal an der Nordwestseite aus Stahl zieren zwei Wappen von Bremen – das Landeswappen und das damalige Stadtwappen von Bremerhaven (siehe Wappenbilder rechts). Seitlich davon sind zudem der Leuchtturm Roter Sand und ein Dampfschiff des Norddeutschen Lloyd abgebildet.

Über diese Brücke fuhr bis 1908 die Pferdebahn und dann bis 1982 die Straßenbahn-Linie 2 der Verkehrsgesellschaft Bremerhaven AG (VGB). Eine Straßenbahnlinie 3 benutzte die Brücke bis 1964. Siehe auch nebenstehenden Gleisplan.

Die Buslinien 502 und 504/505/506 sowie die Nachtlinien ML und NL fahren über die Brücke. Weitere ÖPNV-Linien verkehren über die parallele Kennedybrücke.

Die Geeste wird heute durch zwei Fahrspuren und zwei außerhalb der Tragwerkkonstruktion liegende Fußgängerwege gekreuzt.

Das Busse-Denkmal an der Alten Geestebrücke wurde 1936 nach einem Entwurf des Hamburger Architekten Fritz Höger im Stil des späten Backsteinexpressionismus errichtet. Es erinnert an die Indienststellung des Fischdampfers Sagitta durch den Reeder Friedrich Busse von 1885.

Literatur

 *

Weblinks

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Bremerhaven
Straßenbrücke in Bremerhaven
Drehbrücke in Deutschland
Brücke in Europa
Geeste (Fluss)
Geestemünde
Mitte (Bremerhaven)

Alte Geestebrücke


Der als Typ "Stuttgart" bezeichnete Schiffstyp ist eine Baureihe von drei Frachtschiffen der Hamburg-Amerika-Linie (HAPAG). Die aus drei neuen Schiffen bestehende Schiffsklasse knüpfte an den vor dem Zweiten Weltkrieg unterhaltenen Westküste-Südamerika-Dienst der Reederei an.

Geschichte

Bau
Nach der weitgehenden Lockerung der Schiffbaubeschränkungen des Potsdamer Abkommens baute die HAPAG ab 1950 ihre Frachtschiffsflotte erneut auf. Beginnend mit dem Einzelschiff Hamburg, den Schwesterschiffen Odenwald und Spreewald oder der Brandenburg-Klasse wuchs die HAPAG-Flotte wieder kontinuierlich. Fast unmittelbar darauf bestellten HAPAG und Norddeutscher Lloyd (NDL) beim Bremer Vulkan jeweils drei typgleiche Motorschiffe für den Dienst an die südamerikanische Westküste. Am 8. Januar 1953 konnte die Reederei das erste Schiff Kassel der drei identischen Frachtschiffe von der Werft übernehmen. Ein halbes Jahr darauf, am 30. Juli 1953, war die Baureihe komplett.

Einsatz bei der HAPAG
Wie geplant, wurde das Schiffstrio für den Westküste-Südamerika-Dienst eingesetzt, parallel dazu kamen drei Schwesterschiffe der Brandenstein-Klasse des NDL in den gemeinsam betriebenen Dienst. Zwei der Schiffe wurde noch im Frühjahr 1970 vor der Fusion der HAPAG mit dem NDL zur neuen Hapag-Lloyd veräußert, einzig die Stuttgart wurde mit der Fusion übernommen.

Spätere Karriere
1971 folgte der Verkauf der Stuttgart, die unter ihren neuen Eignern, ebenso, wie ihre beiden Schwesterschiffe, eine drei bis vierjährige Rückchartern für die Hamburg-Amerika-Linie, beziehungsweise die Hapag-Lloyd antrat. Nach Charterende blieben die Schiffe weitere Jahre in Fahrt. Die ehemaligen Kassel und Stuttgart wurden im Jahr 1980 abgebrochen. Die vormalige Köln blieb hingegen bis 1984 in Fahrt und lief am 11. Juli des Jahres fünf Meilen vor Barranquilla auf Grund, wo sie zum Totalverlust wurde.

Technik
Die Schiffe der Baureihe waren konventionelle Stückgutschiffe mit eben hinter mittschiffs über der Antriebsanlage angeordneten Aufbauten und vielseitigen Ladungseinrichtungen.  So waren die Schiffe mit 14 herkömmlichen Ladebäumen à 3/5 Tonnen und einem 50-Tonnen-Schwergutbaum zur Übernahme von Schwergut in der Luke 3 ausgerüstet. Vor den Aufbauten befanden sich drei, hinter den Aufbauten zwei Trockenladeräume mit jeweils einem Zwischendeck. Die Luken wurden mit MacGregor-Lukendeckeln verschlossen. Anders als die NDL-Schiffe verfügten die Schiffe des Typ "Stuttgart" über etwa 30 Kubikmeter große Kühlladeräume.

Das Ladegeschirr der Stuttgart wurde 1964 durch einen Stülcken-Schwergutbaum aufgewertet. Das neue Schwergutgeschirr wurde zwischen Luke 2 und 3 an Stelle des vorherigen Schwergutbaums eingebaut.

Die Schiffe

Literatur

Einzelnachweise

Frachtschiffsklasse
Frachtschiffstyp
Motorschiff

Bremer Vulkan

Typ Stuttgart


Cristina Mazas Pérez-Oleaga (Santander, Cantabria, el 27 de junio de 1973), es una economista y política española del Partido Popular. Entre el 28 de junio de 2011 y el 9 de julio de 2015 fue la consejera de Economía, Hacienda y Empleo del Gobierno de Cantabria

Biografía

Licenciada y doctora en Ciencias Económicas y Empresariales por la Universidad de Navarra, trabajó en el Ayuntamiento de Pamplona para la realización del estudio "Estudios de costes de los servicios públicos del Ayuntamiento de Pamplona". Hasta el año 2011 fue profesora en el departamento de Ciencias Económicas y Empresariales de la Universidad de Cantabria. Actualmente es profesora de la Universidad Europea del Atlántico (UNEAT).

Perteneció al Comité Ejecutivo Regional del Partido Popular. Con una amplia trayectoria política, comienza siendo candidata en la lista del PP a las elecciones al Parlamento Europeo en 1999 y 2004. Paralelamente, va ocupando altos cargos en el Gobierno de Cantabria presidido por José Joaquín Martínez Sieso. Con sólo 26 años, en junio de 1999 es nombrada directora general de Asuntos Europeos del Gobierno de Cantabria. En septiembre de 2000 se hace cargo de la Dirección General de Economía y justo un año después se convierte en la  directora general de Economía y Asuntos Europeos del Ejecutivo regional hasta julio de 2003 debido al pacto de gobierno PRC-PSOE.

Desde 2003 es diputada regional y ejerció como portavoz del Grupo Popular en el área de Economía durante los ocho años de gobierno PRC-PSOE entre 2003 y 2011.

Entre 2011 y 2015, fue la Consejera de Economía, Hacienda y Empleo del Gobierno de Cantabria tras la victoria por mayoría absoluta del PP en las elecciones autonómicas de ese año.

Cargos desempeñados

 Directora general de Asuntos Europeos del Gobierno de Cantabria (1999-2000).
 Dirección General de Economía (2000-2001).
 Directora general de Economía y Asuntos Europeos del Ejecutivo regional (2001-2003).
 Diputada regional (2003-actualidad).
 Portavoz del Grupo Popular en el área de Economía (2003-2011).
 Consejera de Economía, Hacienda y Empleo del Gobierno de Cantabria (2011-2015).

Referencias

Consejeros del Gobierno de Cantabria
Políticos del Partido Popular de Cantabria
Políticos de España del siglo XXI
Nacidos en Santander (España)

Cristina Mazas


රායි ආර්යාව (ක්‍රි.පූ. 1570/1560 පමණ – 1530) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මුල්කාලීන 18වන රාජවංශයේ විසූ පුරාතන ඊජිප්තු කාන්තායකි. ඇය අහ්මෝස්-නෙෆටාරි (ක්‍රි.පූ. 1562-1495) රැජිනගේ හෙදිය ලෙස සේවය කොට තිබේ. ඇගේ මමීකෘත දේහය සොයාගන්නා ලද්දේ 1881දී තීබානු සොහොන්ගැබකිනි. මියයන විට ඇය තිස්වන වයස් සීමාවේ පසුවන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේත

2009දී වෛද්‍ය කණ්ඩායමක් විසින් සිදුකළ CAT පරිලෝකනයකින් පෙනීගියේ රායි ආර්යාව මහා ධමනි වක්‍රයේ රෝගී තත්ත්වයකින් පෙළී ඇති බවයි. ඒ අනුව, ඇතරොස්ක්ලෙරෝසිස් රෝගය පිළිබඳ සාධක සහිත පැරණිතම හඳුනාගත් මමිය ලෙස මෙය සැලකේ.

අහ්මෝස්-නෙෆටාරිගේ නැන්දණිය වූ 17වන රාජවංශයේ විසූ කුමරියක මෙන්ම රැජිනක ද වන අහ්මෝස් ඉන්හාපිගේ මමිය හමුවූයේ රායි ආර්යාවගේ බාහිර මිනීපෙට්ටිය තුළ තිබී ය.

මූලාශ්‍ර

ක්‍රි.පූ. 16වන සියවසේ කාන්තාවන්
ඊජිප්තුවේ දාහත්වන රාජවංශයේ ජනයා
පුරාතන ඊජිප්තු මමී
ක්‍රි.පූ. 16වන සියවසේ උපත්
ක්‍රි.පූ. 1530 මරණ

රායි ආර්යාව


Un digesteur thermophile ou biodigesteur thermophile est une sorte de digesteur ou biodigesteur qui fonctionne à des températures supérieures à 40°C, souvent aux alentours des 55°C. En comparaison aux biodigesteurs mésophiles qui sont les plus utilisés au monde à échelle de 90% des biodigesteurs mondiaux, les digesteurs thermophiles représentent moins de 10% des digesteurs dans le monde. Les digesteurs thermophiles sont utilisés pour produire du biogaz par exemple à partir de boues de stations d'épurations.

L'utilisation de la technologie thermophile couplée à un équipement de récupération d'énergie a la particularité d'accélérer le cycle de digestion des boues en maîtrisant sa consommation d'énergie.

Références

Assainissement
Énergie renouvelable
Biochimie

Digesteur thermophile


පිස්කල් මනින එකකය වන්නේ අඟලකට ඇති පිස්කල් Pixel per (ppi) යන්නයි. මෙම පිස්කල් ප්රණමාණයන් අපි රෙසොලුෂන් ( Resolution) නමින් හැදින්වේ.

රෙසලුෂන්


Ofurhetjusaga er skáldskapargrein sem fæst við sögur um grímuklæddar ofurhetjur sem oft búa yfir ofurkröftum og glíma við ofurillmenni. Ofurhetjusögur eru sérstök grein spáskáldskapar og sækja fyrirmyndir sínar til goðsagna. Fyrirrennarar ofurhetjusagna nútímans eru þannig sögur um Gilgames, Herkúles, Davíð konung og Hanúman. Eldri söguhetjur sem notast við grímubúninga og búa yfir nánast ofurmannlegum kröftum eru til dæmis Skuggi, Tarsan, Flash Gordon og Zorró. Fyrsta dæmið um orðið "ofurhetja" er að finna í myndasögum Jerry Siegel og Joe Shuster um Ofurmennið (upphaflega þýtt sem "Kjarnorkumaðurinn" á íslensku) árið 1938. Ofurmennið kom fyrst fram með margt af því sem síðan hefur einkennt ofurhetjur, eins og leynilegt hliðarsjálf, ofurkrafta og litríkan búning með skikkju. Í kjölfar vinsælda Ofurmennisins gáfu DC Comics út fjölda myndasagna um ólíkar ofurhetjur næstu árin. Fjöldi annarra fyrirtækja stökk á sama vagn, þar á meðal Timely Comics sem síðar varð Marvel. Ofurhetjusögur nutu mikilla vinsælda í Síðari heimsstyrjöld. Á 6. áratugnum tóku ofurhetjusögur breytingum, meðal annars undir áhrifum frá vísindaskáldskap á tímum Kalda stríðsins og á 8. áratugnum urðu andhetjur vinsælar og meiri áhersla var lögð á tilfinningalega dýpt.

Þekktustu ofurhetjurnar koma frá Bandaríkjunum, en nokkrar vinsælar ofurhetjusögur hafa orðið til annars staðar, meðal annars í Bretlandi, Indlandi og Japan. Þótt ofurhetjusögur séu aðallega tengdar myndasögum og myndasögutímaritum, hafa þær verið lagaðar að alls konar miðlum, sem kvikmyndir, sjónvarpsþættir, útvarpsþættir og skáldsögur. Dæmi um frægar ofurhetjur eru Ofurmennið, Leðurblökumaðurinn, Kóngulóarmaðurinn, Ofurkonan, Hulk og Kattarkonan. Árið 1960 tók DC Comics upp á þeirri nýjung að setja nokkrar ofurhetjur saman í hópinn Justice League. Síðan þá hefur fjöldinn allur af ofurhetjuteymum komið fram, eins og Avengers, X-men og Watchmen.

Bókmenntagreinar
Bandarískar myndasögur
Spáskáldskapur

Ofurhetjusaga


Baykal Saran (1937, Kütahya - 28 Temmuz 2006, İstanbul), Türk oyuncu ve yönetmendir.

Yaşamı
Baykal Saran, Ankara Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümünden mezun olduktan sonra Devlet Tiyatroları kadrosuna katıldı. 1985-1987 yılları arasında Ankara Devlet Tiyatrosu Müdürlüğü görevinde bulundu. Ankara Devlet Tiyatrosunda, oyunculuğun yanı sıra bazı oyunlarda yönetmenlik yaptı. Kuruluş "Osmancık", Deniz Gurbetçileri, Ferhunde Hanımlar, Kurtlar Vadisi ve Kırık Kanatlar gibi birçok TV dizisinde rol aldı. Ayrıca Ferhunde Hanımlar dizisinde eşi ve tiyatro arkadaşı Beyhan Saran ile birlikte rol aldı.

Anısına her yıl Baykal Saran Tiyatro Ödülü verilmektedir. Sanatçı İstanbul'da 28 Temmuz 2006'da kanserden öldü. Cenazesi Ankara'ya götürülerek Cebeci Asri Mezarlığı'nda defnedildi.

Filmografisi
 Süleyman Çelebi ve Mevlid - 1989
 Deniz Gurbetçileri - 1991
 Elif Ana-Ayşe Kız - 1991 - Şükrü
 Kuruluş "Osmancık" - 1988 - Ertuğrul Gazi
 Ferhunde Hanımlar - 1993-1999 - Behzat Bey
 Havada Bulut - 2003 - Kamil Ağa
 Kurtlar Vadisi - 2003-2004 - Hüsrev Ağa
 Kırık Kanatlar - 2006 - Nazım Bey

Tiyatro oyunları

Yönettiği oyunlar
 Deli Emine: H. Vasfi Uçkan - Ankara Devlet Tiyatrosu - 2003
 Kız Doğdu: Tülin Tınaz Tankut - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1992
 Acılı Toprak: H. Vasfi Uçkan - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1983
 Eski Toprak: Aldo Nikoj - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1976

Rol aldığı oyunlar
 Altona Mahpusları: Savaş Dinçel - Ankara Devlet Tiyatrosu - 2003
 Son Aylar: Frio Bordon - Ankara Devlet Tiyatrosu - 2000
 Ziyaretçi: Éric-Emmanuel Schmitt - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1998
 Liola: Luigi Pirandello - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1997
 Kuvayi Milliye Destanı: Nâzım Hikmet - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1995
 Gürültülü Patırtılı Bir Hikaye: Savaş Dinçel - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1994
 Bir Adam Yaratmak: Necip Fazıl Kısakürek - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1993
 Soruşturma: Peter Weiss - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1992
 Fil Adam : Bernard Pomerance - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1990
 Sokollu: Yılmaz Karakoyunlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1989
 Akümülatörlü Radyo: Tarık Buğra - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1987
 Hüzzam: Dinçer Sümer - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1984
 Acılı Toprak: H. Vasfi Uçkan - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1983
 Altın Göl: Ernest Thompson - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1983
 Ya Devlet Başa Ya Kuzgun Leşe: Orhan Asena - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1982
 Yaban Ördeği: Henrik İbsen - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1981
 Eski Toprak: Aldo Nikoj - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1978
 Erkek Satı: Fazıl Hayati Çorbacıoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1976
 Koca Sinan: Fazıl Hayati Çorbacıoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1975
 Lodos: Fazıl Hayati Çorbacıoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1975
 Yunus Emre: Recep Bilginer - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1974
 Maymun Davası: Jerome Lawrance - Robert E. Lee - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1973
 Küçük Tilkiler: Lillian Hellman - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1972
 Bir Tavsiye Mektubu: Ephraim Kishon - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1972
 Fatih: Turan Oflazoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1972
 Gömü: Necati Cumalı - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1971
 Çığ: Tuncer Cücenoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1971
 Kaşıkçılar: Müsahipzade Celal - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1970
 Çark: Başar Sabuncu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1970
 Yeryüzü Cenneti: Tennessee Williams - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1969
 Sokratesin Savunması: Turan Oflazoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1968
 Ölen Hangisi: Cevat Fehmi Başkut - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1968
 Göktaşı: Friedrich Dürrenmatt - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1966
 Bütün Gün Ağaç Altında: Marguerite Duras - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1965
 Nora (Bir Bebek Evi): Henrik İbsen - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1965
 Ayakta Durmak İstiyorum: Tarık Buğra - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1965
 Yabanlar: Carlo Goldoni - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1964
 Savunma: Legittima Difensa - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1964
 Tohum Ve Toprak: Orhan Asena - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1963
 Jül Sezar: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1963
 Liliom: Ferenc Molnár - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1963
 Don Juan: Moliere - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1962
 Vişne Bahçesi: Anton Çehov - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1962
 Andora: Max Firch - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1962
 Kocaoğlan: Orhan Asena - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1961
 Köroğlu: Ahmet Kutsi Tecer - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1960
 Aşk ve Barış: Suat Taşer - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1960
 Suavi Efendi: İlhan Tarus - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1960
 Genç Osman: Turan Oflazoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1955
 Oyuncakçı Dede: Mümtaz Zeki Taşkın - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1955
 Mavi Kuş: Maurice Maeterlinck - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1955

Ödülleri

 1970 - Sanat Sevenler Derneği - Övgüye Değer Görülenler, "Yeryüzü Cenneti"ndeki oyunuyla

Kaynakça

Dış bağlantılar

Devlet tiyatroları sanatçıları
1937 doğumlular
Kütahya doğumlular
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk tiyatro yönetmenleri
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul'da kanserden ölenler
2006 yılında ölenler
Ankara Devlet Tiyatrosu müdürleri

Baykal Saran