Şükri el-Kuvvetli (, 6 Mayıs 1891 - 30 Haziran 1967), bağımsızlık sonrası Suriye'nin ilk devlet başkanıydı. Kariyerine Osmanlı İmparatorluğu'nun Arap topraklarının bağımsızlığı ve birliği için çalışan bir muhalif olarak başladı ve bu nedenle aktivizmi nedeniyle hapsedildi ve işkence gördü. Suriye Krallığı kurulduğunda, Kuvvetli bir hükûmet yetkilisi oldu, ancak monarşizmden hayal kırıklığına uğradı ve cumhuriyetçi Bağımsızlık Partisini kurdu. Kuvvetli, 1920'de Suriye'yi kontrol altına alan Fransızlar tarafından derhal ölüme mahkum edildi. Daha sonra, Suriye-Filistin Kongresi'nin baş büyükelçisi olarak görev yaptığı ve Suudi Arabistan ile özellikle güçlü bağlar geliştirdiği Kahire'ye yerleşti. Bu bağlantılarını Büyük Suriye İsyanı'nı (1925-1927) finanse etmek için kullandı. 1930'da Fransız yetkililer Kuvvetli'yi affetti ve Kuvvetli ardından Suriye'ye döndü ve yavaş yavaş Ulusal Blok'un başlıca lideri oldu. 1943'te Suriye devlet başkanı seçildi ve üç yıl sonra ülkenin bağımsızlığını sağladı.

Kuvvetli 1948'de yeniden seçildi, ancak 1949'da Hüsnü Zaim tarafından bir askeri darbeyle devrildi. Daha sonra Mısır'a sürgüne gitti. Kuvvetli devlet başkanlığı seçimlerine katılmak için 1955'te Suriye'ye döndü ve seçimleri kazandı. Giderek solcuların egemen olduğu bir hükûmete muhafazakar bir başkanlık yapan Kuvvetli, Soğuk Savaş'ın ortasında resmen tarafsızlığı benimsedi. ABD'den istediği yardım talebinin reddedilmesi üzerine Doğu Bloğuna yakınlaştı. Ayrıca Bağdat Paktının etkisine karşı koymak için Mısır ve Suudi Arabistan ile bir savunma anlaşması yaptı. 1957'de ABD ve Pakt ülkelerinin devirmeye çalıştıkları ancak başarısız oldukları Kuvvetli, Suriye'deki solcu dalgayı durdurmaya çalıştı, ancak başarılı olamadı. O zamana kadar ordu, Kuvvetli'nin eski müttefiki Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnasır ile bağımsız olarak koordine halinde Kuvvetli'nin yargı yetkisini atladıkça, siyasi otoritesi azaldı.

Aylarca süren birlik görüşmelerinin ardından 1958'de Kuvvetli, Birleşik Arap Cumhuriyeti'ni kurmak için Suriye'yi Mısır ile birleştirdi ve Nasır'ın cumhurbaşkanı olarak hizmet etmesi için istifa etti. Nasır minnetle Kuvvetli'ye "Birinci Arap Vatandaşı" fahri unvanını verdi. Ancak Kuvvetli, birliğin Suriye'yi Mısır'a bağlı bir polis devletine indirgediğine inanarak bu birliğe olan inancını yitirdi. 1961'de Suriye'nin ayrılmasını destekledi, ancak cumhurbaşkanlığını daha sonra tamamlama planları gerçekleşmedi. Kuvvetli, 1963 Baas Darbesi'nin ardından Suriye'den ayrıldı ve Suriye'nin 1967 Altı Gün Savaşı'ndaki yenilgisinden haftalar sonra Lübnan'da kalp krizinden öldü. 1 Temmuz 1967'de Şam'da toprağa verildi.

Kişisel hayat

Aile

Kuvvetli ailesi, Bağdat'tan 18. yüzyılda Şam'a taşınan ve kendilerine Şağur bölgesinde iş kuran Sünni Müslüman bir tüccar ailesiydi. Şam'daki ilk zenginlikleri Bağdat ve Arabistan ile ticaretten kaynaklanıyordu. 1860'tan sonra aile servetinin bir kısmını Şam'ı çevreleyen Guta çiftliklerindeki geniş arazilere yatırdılar. Ailenin geniş arazilere sahip olan ilk üyesi, Şükri'nin büyük amcası Murad'dı (ö. 1908). Ailenin dikkate değer statüsü, aristokrat veya dini bir soydan ziyade zenginliklerine borçluydu ve geleneksel faaliyet alanları ticaret ve Osmanlı kamu hizmetiydi.

Şükri'nin dedesi Abdülgani, 1894'te Şam Ziraat Bankasının başkanlığına atanan torunu Ahmed ve bir başka büyük amcası, Ziraat ve Ticaret Odası Başkanı Hasan gibi finansla uğraşıyordu. 1871'de kentin İdari Konseyine üye oldu ve 1890'ların başında yeniden seçildi. Şükri'nin babasının serveti, sahip olduğu ve daha sonra Şükri'ye ve Guta'daki kardeşlerine miras olarak bıraktığı son derece verimli topraklara dayanıyordu. Ağabeyi Hasan, Şam Ticaret ve Ziraat Odası başkanlığına seçildi. 19. yüzyılın sonlarına doğru elde edilen önemli servete rağmen aile, Şağur işçi sınıfında kaldı ve orada gelecekteki siyasi emellerine katkıda bulunan ağlar geliştirdiler.

1928'de Şükri, 1916'da hapisteyken tanıştığı milliyetçi Said el-Dalati'nin 19 yaşındaki kızı Bahira el-Dalati ile evlendi. Şükri ve Bahira'nın beş çocuğu oldu; Hasan (1935 doğumlu en yaşlı), Mahmud, Huda, Hana ve Hala. Bahira el-Dalati 1989 yılında öldü.

Çocukluk ve eğitim
Şükri Kuvvetli 1891'de Şam'da doğdu. İlköğrenimini şehirdeki bir Cizvit okulunda aldı, daha sonra Şam'ın Yahudi mahallesindeki Mekteb Enbar'ın hazırlık lisesinde okudu. 1908'de bakaloryasını aldı. Daha sonra İstanbul'a taşındı ve burada siyaset bilimi ve kamu yönetimi okudu. Kuvvetli, 1913 yılında Mekteb-i Mülkiyeden mezun oldu. Diplomasını aldıktan sonra 1913 yılında Şam'a dönerek Osmanlı memuriyetinde çalışmaya başladı.

Erken etkiler
Kuvvetli, ailesinin İstanbul'daki bağlantıları nedeniyle başlangıçta Osmanlı yanlısı bir ortamda büyüdü. Ancak II. Abdülhamid döneminin kısıtlamaları Osmanlı İmparatorluğu'nun çevresinde hissedilmeye başlandı ve imparatorluğun seçkinleri arasında bile hoşnutsuzluk kaynamaya başladı. 1908'de II. Abdülhamid'e karşı Jön Türk Devrimi'nin ardından, tüm illerde parlamento seçimleri yapıldı ve Şükrü el-Aseli, Şefik Muayyed el-Azm ve Rüşdü eş-Şama'a gibi liberal Arap aydınları Şam'ı temsil eden vekiller olarak sandalye kazandılar. Bu figürler aracılığıyla ortaya çıkan liberal akım ve el-Kabas ("Ateşli") ve el-Ikha' el-Arabi ("Arap Kardeşliği") dahil olmak üzere kurdukları siyasi günlükler, Kuvvetli ve diğer Arap gençlerini büyük ölçüde etkiledi.

31 Mart Olayı sırasında Kuvvetli, II. Abdülhamid'e karşı İttihad ve Terakkiyi (İTC) güçlü bir şekilde destekledi. Bununla birlikte, başarısız karşı darbenin ardından İTC, Arap eyaletlerini II. Abdülhamid'i desteklemekle suçladı ve tüm yerel yetkililerin yerine Türk yetkililerin geçtiği bir Türkleştirme politikası başlattı. Kısa süre sonra parlamento feshedildi ve liberal Arap politikacılar sonraki seçimlerde zorlandı.

Erken milliyetçi faaliyetler
Kuvvetli'nin Arap milliyetçi hareketine ilk katılımı 1913 Arap Kongresi aracılığıyla gerçekleşti. Şam'da Osmanlı memuriyetinde göreve başladıktan kısa bir süre sonra, Paris'teki konferansa katılmak üzere bir davet aldı. Ancak konferans, Osmanlı makamları tarafından şiddetle kınandı ve Arap ileri gelenlerinin katılması yasaklandı. Bununla birlikte, kongre Arap vilayetlerinde milliyetçi duygular uyandırmayı başarmıştı. Kuvvetli'nin Osmanlı yetkilileriyle ilk karşılaşması, o sırada Suriye valisi olan Cemal Paşa'nın, Kuvvetli'nin görev yaptığı Şam Valiliği ofislerini ziyareti sırasında Şubat 1914'te geldi. Ziyaret sırasında Kuvvetli, normal protokolü izlemeyi reddetti - eğilip Cemal Paşa'nın sağ elini öpmek - ve derhal Şam Kalesi'nde hapse atıldı. Birkaç gün sonra ailesinin bağlantıları sayesinde hapisten çıktı ama memuriyetteki işini kaybetti.

El-Fatat
Birinci Dünya Savaşı'nın ilk yıllarında ülkede artan zorluklar, Kuvvetli'yi çocukluk arkadaşı ve kurucu ortağı Nesib el-Bekri tarafından el-Fatat'ın gizli topluluğuna katılmaya zorladı. El-Fatat, 1911 yılında Arap milliyetçileri tarafından Osmanlı İmparatorluğu'ndaki çeşitli Arap topraklarının bağımsızlığını ve birliğini kazanmak amacıyla Paris'te kurulmuş bir yeraltı örgütüydü. 1913'te dernek ana şubesini Şam'da kurdu ve Suriye seçkinlerini saflarına çekmeyi başardı.

1915'te Şerif Hüseyin, Osmanlı'ya karşı planladığı ayaklanma için destek toplamaya çalışırken, oğlu Faysal'ı Suriye ileri gelenleri adına lobi yapması için Şam'a gönderdi. El-Fatat'ın bir üyesi olan Faysal, Nesib el-Bekri'nin evinde Kuvvetli de dahil olmak üzere cemiyetin diğer üyeleriyle gizlice görüştü. Osmanlı makamları görüşmeyi öğrendiğinde, el-Bekri ve iki kardeşi Fevzi ve Sami'yi vatana ihanetle suçlayarak tutuklanmasını emrettiler. Kuvvetli, el-Fatat liderliği tarafından kaçışlarını kolaylaştırmakla görevlendirildi ve başarılı oldu. Misilleme olarak, Osmanlı makamları onu tutukladı ve Kuvvetli, işkence ve aşağılamaya maruz kaldı. Bununla birlikte, Kuvvetli herhangi bir şeyi itiraf etmeyi reddetti ve operasyona dahil edilmedi, bu yüzden onu bir ay sonra serbest bıraktılar. Bununla birlikte, bu deneyimin muazzam baskısı genç Kuvvetli'ye zarar verdi ve serbest bırakıldıktan sonra Saidnaya'daki kır evine emekli oldu ve el-Fatat üyeleri ve muhalefet ile tüm temaslarını durdurdu.

1916'nın sonlarında Fasih el-Eyyubi, Kuvvetli'nin zamanında Nesib el-Bekri için yaptığı gibi Osmanlılar tarafından tutuklanan hasta babası Şükri el-Eyyübi için de bir kaçış yolu güvence altına almasına yardım edebileceğini umarak ona yaklaştı. Ancak, Kuvvetli'nin yardım etmeyi reddetmesine rağmen, Osmanlı makamları teması takip etti ve her iki adamı da tutukladı. Kuvvetli, el-Fatat meslektaşlarının isimlerini açıklamaya zorlamak için daha fazla işkenceye maruz kaldı. Kuvvetli, isimleri vermekten kendini alıkoymak için intihar etmeye çalıştı. Kuvvetli'nin hayatı, bileklerini kestikten sonra son dakikada el-Fatat üyesi ve doktor Ahmed Kadri tarafından kurtarıldı. 28 Ocak 1917'de Osmanlı Meclisinde vekil olarak görev yapan akrabası Şefik el-Kuvvetli tarafından kefaletle serbest bırakılmadan önce dört ay daha hapiste yattı. Hapishanedeki tecrübesi ve intihar girişimi hikâyesi, Kuvvetli'yi Suriye'de milliyetçi bir kahramana dönüştürdü.

Suriye Krallığı

1 Ekim 1918'de Emir Faysal ve İngiliz general T.E. Lawrence komutasındaki bir Arap ordusu Şam'a girdi ve Ekim ayının sonunda Osmanlı Suriyesi'nin geri kalanı İtilaf Kuvvetleri'nin eline geçti. Kurtarılan bölgenin yönetiminden Emir Faysal sorumlu oldu. Ali Rikabi'yi başbakan olarak atadı ve Kuvvetli'nin arkadaşı Nesib el-Bekri, Emir'in kişisel danışmanı oldu. Kuvvetli yirmi altı yaşındayken, Şam Valisi Alaeddin ed-Dürubi'nin yardımcısı olarak atandı.

Bununla birlikte Kuvvetli'nin neslinin çoğu, Faysal'ın liderlik becerilerinden etkilenmedi ve monarşistten ziyade cumhuriyetçi bir yönetim görüşüne çekildi. Ayrıca Faysal ve kardeşi Abdullah'ın İngilizlerle olan bağlarından şüpheleniyorlardı. 15 Nisan 1919'da el-İstiklal Partisi ("İstiklal Partisi") adı altında gevşek bir koalisyon kurdular. Partinin pan-Arap, laik, İngiliz karşıtı ve Haşimi karşıtı bir görünümü vardı ve çoğunlukla seçkin sınıflardan genç eylemcileri cezbettiler. Kuvvetli dışındaki tanınmış üyeler arasında Adil Arslan, Nabih el-Ezma, Riyad es-Sulh, Sadullah el-Cabiri, Ahmed Kadri, İzzet Dervaza ve Avni Abdulhadi vardı. Görünüşte hükûmet için çalışmasına rağmen, Kuvvetli çabalarını hükûmetin himayesi dışındaki milliyetçi faaliyetlere adadı. El-İstiklal'e ek olarak, Filistin liderliğindeki Arap Kulübünün Şam şubesinin bir üyesiydi.

ABD tarafından Büyük Suriye'deki ulusal duyarlılığı ölçmek için gönderilen 1919 King-Crane Komisyonu ile yaptığı toplantıda Kuvvetli, Suriye'de bir Amerikan askeri varlığı fikrini reddetti ve Crane'e "Egemenliğin azaltılması müzakere edilemez" dedi ve bunun yerine ABD'nin Suriyelilere "devletlerini kurmaları ve topraklarında barış içinde yaşamaları" için yardım etmesini önerdi. Bununla birlikte Fransız kuvvetleri, Fransa ve İngiltere'nin Osmanlı İmparatorluğu'nun eski Arap topraklarını kendi aralarında paylaştıkları Sykes-Picot Anlaşması'nı uygulamak için 1919'da Suriye kıyılarına çıkartma yapmaya başlamıştı bile. Mart 1920'de Milletler Cemiyeti, Fransa'ya Suriye ve Lübnan üzerinde bir manda verdi ve buna karşılık olarak Emir Faysal 8 Mart 1920'de kendisini Suriye kralı ilan etti. Kral Faysal mandayı kabul etmeyi reddedince, Fransızlar Şam'a yürüdü. Dönemin savunma bakanı olan Yusuf el-Azma küçük bir kuvveti komuta etti ve 23 Temmuz 1920'de Meyselun Muharebesi'nde Fransızlarla çarpıştı. Savaş Fransızlar için kesin bir zaferle sonuçlandı ve ertesi gün Fransız kuvvetleri Şam'ı işgal etti. Kral Faysal Avrupa'ya sürüldü ve Fransız Suriye ve Lübnan Mandası resmen ilan edildi.

Suriye bağımsızlık hareketinin lideri

Suriye-Filistin Kongresi temsilcisi
Fransızlar, 1 Ağustos 1920'de Kuvvetli de dahil olmak üzere 21 milliyetçi lideri ölüme mahkum ederek yönetimlerine başladılar. Kuvvetli, tutuklama emri çıkarılmadan sadece saatler önce kaçmayı başardı. Şam'dan arabayla İngiliz mandası altındaki Filistin'deki Hayfa'ya ve kısa bir süre sonra da Mısır'daki Kahire'ye kaçtı. Oradan Kuvvetli, zamanının çoğunu Arap dünyası ve Avrupa'yı dolaşarak Suriye-Filistin Kongresinin fiili elçisi olarak geçirdi. Avrupa'daki ve Arap dünyasındaki Arap milliyetçisi eylemciler arasındaki başlıca bağlantı oldu.

Avrupa'da, özellikle Fransız karşıtı duyguları yaymak için önde gelen Arap milliyetçisi entelektüel Şekib Arslan ile çalıştığı Berlin'i ziyaret etti ve Fransız Mandası yetkililerinin Kuvvetli'yi "en tehlikeli" Suriyeli sürgünlerden biri olarak etiketlemesine yol açtı. 1925'te Arabistan'ın çoğunu yöneten ve Hicaz'daki Haşimi topraklarını ele geçiren İbn Suud ile yakın ilişkiler geliştirdi. Kuvvetli ve Suud Hanedanı; kendi ailesinin ticari bağlarından ve Kuvvetli'nin Faysal'ın yönetimi sırasında Arabistan'a gönderdiği İbn Suud'un Suriyeli danışmanı Şeyh Yusuf Yasin ile olan dostluğundan kaynaklanan bir ilişkiye sahipti. Haşimilere şiddetle güvenmeyen Kuvvetli, İbn Suud'un Arabistan'ın çoğunu nispeten hızlı fethinden etkilendi ve Suudileri Orta Doğu'daki İngiliz ve Fransız sömürge yönetimine karşı güçlü bir potansiyel müttefik gördü. 1925'te Kuvvetli, İbn Suud ile Suriye-Filistin Kongresi arasında aracı olarak konumunu sağlamlaştırmıştı. Bununla birlikte Suudi fonunu elde etmesi onu, Kongrenin baş finansörü Michel Lutfallah ile arasını açtı.

Büyük Suriye İsyanı'nın finansmanı
1925 yazında, Sultan el-Atraş liderliğindeki Havran'ın Dürzi reisleri ile Fransız makamları arasındaki gerilim, aylar içinde Suriye'nin her tarafına yayılan Büyük Suriye İsyanı ile doruğa ulaştı. Kuvvetli'nin İstiklal Partisi, isyan için bir mali destek ağı kurması için Kudüs Başmüftütüsü Emin el-Hüseyni'ye lobi yaparken, Kuvvetli zaten Hicaz'dan fon ve silah akışını güvence altına almış ve ayrıca askeri yardımın bir kısmını Kudüs'e tabanlı komiteye yönlendirmişti. İsyanın ilk ivmesi 1926'nın ortalarında gerilemeye başlayınca, Suriye içindeki ve dışındaki muhalefet liderleri arasındaki çekişmeler önemli ölçüde arttı. Kuvvetli, Kahire'deki rakipleri tarafından, ailesinin Guta'daki geniş kayısı bahçelerine yönelik isyancı baskınlarını önlemek için topladığı paranın bir kısmını cebe indirmek ve bu amaçla isyancılara ödeme yapmakla suçlandı. Kuvvetli ve Arslan gibi İstiklalciler ile el-Bekri ve Şahbandar gibi diğer Suriyeli milliyetçi liderler arasındaki gerilimler özellikle keskindi. İkinci grup, Kuvvetli'yi isyanın gerçeklerinden uzak durmakla ve Kuvvetli ise Şahbandar'ı ayaklanmayı durdurmaya çalışarak ihanetle suçladı.

Ulusal Bloktaki rolü
1927'nin sonlarında Kuvvetli, Suriye-Filistin Kongresinin İstiklal ağırlıklı Yürütme Komitesine başkanlık etti. Ancak Lutfallah, kendisine Kongre Yürütme Komitesi adını da veren ayrı bir rakip komiteye başkanlık etti. İkisi de Kahire'deydi. O zamanlar yerel olarak "kayısı kralı" olarak bilinen Kuvvetli, tarım arazilerinden elde ettiği geliri Şam'ın Eski Şehri'nde bir destek ağı oluşturmak için kullandı. 1930'da Kuvvetli'nin genel af kapsamında Suriye'ye dönmesine izin verildi. Daha sonra, Fransızlar tarafından hoş görülse de Suriye'deki önde gelen muhalefet hareketi olan Ulusal Blok'a katıldı. Bloğun Şamlı liderlerinin ılımlı tutumlarına karşı çıksa da ancak gruba katılarak önemli bir siyasi oyuncu olarak kalabileceğine karar verdi. Blok'u daha kararlı bir milliyetçi rotaya yönlendirmeye çalıştı ve Şam'ın geleneksel olarak milliyetçi bazı mahallelerinin (El-Meydan ve eş-Şağur) sakinleri şehrin tüccarları ve yükselen sanayicileri arasındaki ilişkilerine dayanarak destek tabanını genişletmeye çalıştı. Ayrıca 1933'ten itibaren Milliyerçi Hareket Birliğinin (MHB) sadık pan-Arabistlerinden destek almaya çalıştı. 1935-36'ya kadar MHB üyelerinin çoğunu kendi arazi geliştirme şirketini (Filistin'deki Siyonist örgütlere arazi satışlarını önlemeyi amaçlayan) finanse ederek ve liderlerinden bazılarını Blok'a bağlı şirketlerin yönetim kurullarına atayarak birleştirmeyi başardı.

1936'da, Fransa'nın Suriye'deki rolünün yeniden müzakere edilmesini talep etmek için ülkede bir genel grev sürerken Kuvvetli, Blok'un içişlerinden sorumlu başkan yardımcılığına atandı, ancak Fransa'da Fransızlarla müzakereleri yöneten müzakere komitesinin bir parçası değildi. Fransızlar onaylamasa da ayın sonunda yeni bir antlaşma yapıldı. O zamandan sonbahara kadar Kuvvetli, Suriye'deki milliyetçi safları birleştirme çabalarına öncülük etti ve MHB lideri Sabri el-Aseli'yi Blok'un en yüksek yönetim organına katılmaya ikna etti. Kuvvetli, kendisi gibi birçok önde gelen pan-Arabistin desteğini alarak Blok içindeki konumunu, özellikle de başlıca milliyetçi rakibi Cemil Merdam Bey ile ilgili olarak güçlendirdi. Kuvvetli, 1936'dan 1938'e kadar maliye bakanı olarak görev yaptı.

20 Mart 1941'de II. Dünya Savaşı sırasında, Vichy Fransası Suriye'nin kontrolünü elinde tutarken Kuvvetli; ülkede gıda kıtlığı, yüksek işsizlik ve yaygın milliyetçi ayaklanmaların olduğu bir dönemde Suriye'nin derhal bağımsızlığı için çağrıda bulundu. Ülkedeki Vichy birlikleri, Temmuz ayında Müttefik kuvvetler tarafından yenilgiye uğratıldı ve Kuvvetli, savaş sırasında Suriye'den ayrıldı. 1942'de geri döndü. Fransa 27 Eylül'de Suriye'nin bağımsızlığını resmen tanıdı. Ancak Fransız birlikleri geri çekilmedi ve Fransız manda yetkilileri tarafından ulusal seçimler ertelendi.

İlk başkanlık dönemi

1943 seçimi
Fransız Mandası altındaki Suriye'deki 1943 ulusal seçimlerinden önce Fransız makamları, Kuvvetli'nin devlet başkanlığına seçilmesini güvence altına almak için Fransa'nın yardımına karşılık, bağımsız bir Suriye'nin Fransa ile müttefikliğini ve yakın askeri işbirliğini garanti eden bir anlaşma yayınlamak amacıyla Ulusal Blok'un başkanı olarak Kuvvetli ile müzakere etmeye çalıştı. Kuvvetli, Suriye halkının bu tür müzakerelere olumsuz bakacağına inanarak reddetti. Ayrıca, Fransa'nın desteğine aldırmaksızın Ulusal Blok'un seçimleri kazanacağından emindi. Kuvvetli oylamayı kazandı ve 17 Ağustos 1943'te Suriye devlet başkanı oldu.

Suriye'nin bağımsızlığı

Kuvvetli, devlet başkanı olarak Suriye'nin Fransa'dan bağımsızlığı için baskı yapmaya devam etti. Hükûmetine Amerikan ve İngiliz desteğini toplamak amacıyla, Suriye'yi Müttefiklerle hizaya sokarak Mihver Devletleri'ne karşı savaş ilan etti. Fransa'nın manda yönetimine tepki olarak ülke çapında büyüyen huzursuzluk, Mayıs 1945'te Fransızların Şam'a ve diğer Suriye şehirlerine yönelik askeri saldırılarına yol açtı. Yetkililere yardım etmek için Suriye'ye daha fazla Fransız askerinin inmesi planlandı. Ancak Kuvvetli'nin müdahale talebi üzerine İngiliz birlikleri Ürdün'den Suriye'yi işgal etti ve 1 Haziran'da Şam'a girdi. Sonuç olarak Fransız askerî harekâtı hemen durma noktasına geldi. Birleşik Krallık ve ABD, Fransa'nın Suriye'deki askerî harekâtını Orta Doğu'da daha fazla huzursuzluk için potansiyel bir katalizör ve bölgedeki İngiliz ve Amerikan iletişim hatlarına bir zarar olarak görmüşlerdi.

Fransız birliklerinin ülkeden kısmen çekilmeye başlaması üzerine Kuvvetli, ABD elçisi ve Suriye misyonunun Birleşmiş Milletler başkanı Faris el-Huri'ye Suriye'nin bağımsızlığı konusunu Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ne (BMGK) götürmesi talimatını verdi: "[ABD Başkanı Harry] Truman'a gidin ve ona Fransızların Suriye'deki toprakları başımızın üstünde sürdüğünü söyleyin!" Huri, Fransa'nın Suriye'den çekilmesi için BMGK'ye dilekçe vermeye hazırlandı. ABD ve İngiltere, Suriye'nin talebini desteklediler ve Kuvvetli'ye İngiliz birliklerinin Suriye'nin kontrolünde olduğunu bildirdiler ve Kuvvetli'nin ülkede akşamları sokağa çıkma yasağının uygulanmasında işbirliği yapmasını istediler. Kuvvetli buna uydu ve İngiliz hükûmetine minnettarlığını dile getirdi. Fransa, Birleşik Krallık, ABD, SSCB ve Çin arasındaki bir zirvede Fransa, İngilizlerin ordusunu Levant bölgesinden çekme sözü karşılığında hem Suriye hem de Lübnan'dan çekilmeyi kabul etti. Kuvvetli, Suriye'nin konferansın dışında bırakılmasına kızdı ve Truman ve Winston Churchill ile bir zirve talep etti, ancak reddedildi.

İdari yetkilerin Suriye hükûmetine devri, Kuvvetli'nin Suriye Ordusunun kurulduğunu ve başkomutan olarak konumunu açıkladığı 1 Ağustos'ta başladı. Kuvvetli ayrıca Huri'den bir kabine kurmasını istedi. Kabine, 24 Ağustos'ta kuruldu. Fransızlar 15 Nisan 1946'da Suriye'den çekilmelerini tamamladılar ve Kuvvetli 17 Nisan'da Suriye'nin bağımsızlık gününü ilan etti.

Bağımsızlık sonrası siyaset
Suriye'nin bağımsızlığının ardından Ulusal Blok dağıldı ve yerini Ulusal Parti ve Halk Partisi aldı. Kuvvetli'nin liderliği; Aseli, Cabiri ve Haffar gibi daha eski politikacılar tarafından desteklenirken, Nazım el-Kudsi'nin Halk Partisi ve Ekrem el-Havrani'nin Arap Sosyalist Partisi, Baas Partisi, Suriye Sosyal Milliyetçi Partisi (SSMP), Müslüman Kardeşler ve Suriye Komünist Partisi (SKP) gibi yükselen liderler tarafından giderek daha fazla meydan okumayla karşılaştı. Kuvvetli ile Irak ve Ürdün Haşimi kralları - Abdullah I ve Faysal II - arasındaki düşmanca ilişkiler arttı. Haşimiler Suriye, Irak ve Ürdün'ü Haşimi monarşik yönetimi altında birleştirmeye çalışırken ve Kuvvetli, Irak ve Ürdün'ün kendi liderliğindeki cumhuriyetçi bir Suriye'ye katılmasına karşı çıktı. Haşimiler, Suriye'nin önemli bir şehri ve ekonomik merkezi olan Halep'te, özellikle de Kuvvetli'nin Halep merkezli müttefiki Cabiri'nin 1947'deki ölümünden sonra, etkili bir güç haline gelen Halk Partisinde destek buldu.

1947'nin başlarında, Kuvvetli ve parlamentodaki en büyük parti olan Ulusal Parti, Kuvvetli'nin yeniden seçilmesini sağlamak için anayasada bir değişiklik yaptı. Hareket, rakip Suriye partileri ve muhalefet politikacılarının güçlü bir şekilde muhalefetiyle karşılandı ve bir sonraki devlet başkanlığı seçimlerinde Kuvvetli'yi koltuğundan etmek için bir kampanya başlatıldı. Kuvvetli'nin müttefikleri 1947 parlamento seçimlerinde 127 sandalyeden 24'ünü kazandı, bağımsızlık sonrası Suriye'de ilk kez muhalefet 53 ve herhangi bir siyasi partiye bağlı olmayan bağımsızlar ise 50 sandalye kazandı. Kuvvetli'nin bazı müttefikleri Ulusal Partiden ayrıldı. Eski devlet başkanı Etâsî, Kuvvetli'nin Suriye'nin içişlerini yönetmesinden duyduğu hayal kırıklığı nedeniyle siyasetten emekli oldu. Kuvvetli, Cemil Mardam Bey'i Ekim ayında, çoğunluğu Batı yanlısı politikacılardan oluşan yeni bir kabine kurmakla görevlendirdi.

Kabinedeki Amerikan yanlısı figürlerin yoğun varlığına ve Kuvvetli'nin ABD ile başlangıçtaki sıcak ilişkilerine rağmen, iki ülke arasındaki ilişkiler yeni doğmakta olan Soğuk Savaş ve Kuvvetli'nin bölgedeki ABD çıkarlarına zarar verdiğine dair görüşler sebebiyle çözülmeye başladı. Kuvvetli, SKP ve başkanı Halid Bekdaş ile yakın ilişkiler geliştirdi ve bu, ABD Kongresinin 1947 sonlarında Kuvvetli'nin Suriye Ordusu için silah talebini reddetmesine katkıda bulunan bir faktör oldu. Kuvvetli ayrıca Suriye'deki Trans-Arap boru hattının (Suudi Arabistan petrol sahalarını Lübnan'a bağlamak için) inşasını da reddetti. Kuvvetli, boru hattının inşasının çoğunluğu İngilizlere ait olan Irak Petrol Şirketini tehdit edeceğinden ve Moubayed'e göre halkın projeyi "dolaylı dış ekonomik kontrolün yeni bir biçimi" olarak göreceğine inandığı için İngilizleri ve Suriye halkını üzeceğinden korkuyordu. ABD'nin İsrail'e - özellikle Truman yönetimindeki - desteği ve Kuvvetli'nin Siyonizme kararlı muhalefeti, bir başka gerilim kaynağıydı.

İkinci başkanlık dönemi

1948 seçimi
Bir başkanın birden fazla dönem aday gösterilmesine izin verecek şekilde değiştirilen anayasa ile Kuvvetli, beş yıllık bir dönem için daha seçime katıldı ve 18 Nisan 1948'de çok az bir çoğunlukla Halid el-Azm'a karşı kazandı.

1948 Arap-İsrail Savaşı

Kuvvetli, Filistin'in %56'sını Yahudi devletine tahsis edecek olan planın Filistinli Arap çoğunluğun haklarını ihlal ettiğini savunarak, İngiliz Filistin Mandası'nın ayrı Yahudi ve Arap devletlerine bölünmesine karşı çıktı. Öneri BM oylamasından geçti ve Suriye kısa süre sonra, Arap Kurtuluş Ordusunun (AKO) kurucu ortağı olarak savaş hazırlıkları yaptı. Kuvvetli, Arap dünyasının dört bir yanından savaşçıları çekmek ve Arap düzenli ordularının yerini almak için gönüllü bir güç olarak AKO'nun oluşturulmasını önermişti. AKO'nun kurulması, BM'nin bölünme oylamasının ardından Arap Birliği tarafından desteklendi ve Büyük Suriye İsyanı ile 1936 Filistin İsyanı'nda başrol oynayan Suriyeli bir komutan olan Fevzi el-Kavukçu komutanlığına atandı. Kuvvetli, Suriye ordularının ve Arap dünyasının Yahudi güçlerine başarılı bir şekilde karşı koymaya hazır olduğuna inanmıyordu ve 1948'in başlarında savaş yaklaşırken, Arap Birliği başkanı Abdurrahman Azzam'a Arap ordularını Filistin'e sokmaması için dilekçe verdi. Bunun yerine Kuvvetli, yerel Filistinli Arap savaşçılara silah ve finansman sağlamayı teklif etti. Azzam, Kuvvetli'nin fikrine katılmadı Arap hükûmetlerini ordularını göndermeleri için toplama çabalarına devam etti. 15 Mayıs'ta, İsrail'in kurulduğunun duyurulmasının ardından Kuvvetli, Suriye Ordusu'na derhal Filistin'e girmesini emretti.

4500 askerden oluşan Suriye Ordusu, savaşın ilk birkaç gününde taarruzlarında çoğunlukla püskürtülmüş ve Suriye sınırı boyunca küçük bir alanı kontrol altına almıştı. Ordunun kötü performansının bir sonucu olarak, Kuvvetli savunma bakanı Ahmed eş-Şarabati'ye görevinden istifa etmesi için baskı yaptı ve Şarabati 24 Mayıs'ta istifa etti. Daha sonra, savaşın aynı döneminde, Genelkurmay Başkanı Abdullah Atfeh'in yerine Hüsnü Zaim'i getirdi. Savaşın ardından Kuvvetli, Zaim'i askeri yetersizlik ve subaylarını da vurgunculuk yapmakla suçladı. Buna karşılık Zaim, Kuvvetli'yi çatışma sırasında kötü yönetimle suçladı. Suriye halkı, ordunun zayıf performansından Kuvvetli'yi sorumlu tuttu ve milliyetçi itibarına dayanan popülaritesinin daha da aşınmasına neden oldu. Suriye basını da Kuvvetli ve Başbakan Merdam Bey'i sert bir şekilde eleştirdi ve onları görevlerinden ayrılmaya çağırdı. Mardam Bey 22 Ağustos 1948'de istifa etti ve yerine Halid el-Azm geçti.

Suriye'de, ABD Başkanı Harry Truman İsrail'i tanıdığı için kınayan kitlesel gösteriler düzenlendi. General Motors'un ofisleri gibi Şam'daki sinagoglar da saldırıya uğradı. Amerikalı yetkililer, gösterileri durdurmaya çalışmadıkları için Kuvvetli'de hüsrana uğradılar. Mısır, Ürdün ve Lübnan, Şubat ve Nisan 1949 arasında İsrail ile ateşkes anlaşmaları imzaladıklarında, Kuvvetli yönetimindeki Suriye bunu yapmadı ve Mart ayında Rodos'taki ateşkes müzakerelerine katılmak üzere bir heyet göndermedi.

1949 Darbesi

29 Mart 1949'da Zaim, Kuvvetli'yi deviren bir darbe gerçekleştirdi. Zaim'in birlikleri Şam'a girdi ve Kuvvetli'nin evini bastı. Ordu subayı İbrahim el-Hüseyni onu tutuklamadan önce muhafızını silahsızlandırdılar ve gece kıyafetleri içindeki Kuvvetli ile yüzleştiler. Üzerini değiştirmesine izin verilen Kuvvetli, yetkililer tarafından şehrin Mezzeh Hapishanesi'ne götürüldü . Başbakan el-Azm da tutuklandı. İddiaya göre darbe, ABD Merkezi İstihbarat Teşkilatı tarafından desteklendi ve birlikte planlandı. ABD, Zaim'in hükûmetini tanıyan ilk ülke oldu. Onu İngiltere, Fransa ve Irak ile Ürdün Haşimi krallıkları izledi. Kuvvetli'nin annesi, darbeden yaklaşık bir hafta sonra kalp krizinden öldü.

Mısır'da sürgün
Mısır ve Suudi hükûmetleri, müttefik olarak gördükleri Kuvvetli'nin hayatını bağışlamaları için yaptıkları baskının bir sonucu olarak Zaim, Kuvvetli'yi Nisan 1949 ortalarında hapishaneden serbest bırakmayı kabul etti. Kuvvetli, başkanlıktan resmen istifa ettikten sonra Mısır'ın İskenderiye kentine sürgüne gönderildi. Mısır'da Kral Faruk ve Temmuz 1952 devriminden sonra iktidara gelen Hür Subaylar tarafından onur konuğu olarak saygı gördü. Devrik Kral Faruk ile olan olumlu ilişkisine rağmen Kuvvetli, 1954'te Mısır'ın lideri olan Hür Subayların kurucusu Cemal Abdünnasır ile yakın bir dostluk geliştirdi.

Üçüncü başkanlık dönemi

1955 seçimleri

Kuvvetli, 1955'te Devlet Başkanı Edib Çiçekli'nin devrilmesinin ardından ve Haşim el-Etâsî'nin başkanlığı sırasında Suriye'ye döndü. Kuvvetli, Ağustos 1955 devlet başkanlığı seçimlerinde 63 yaşındayken adaylığa girdi. Kazanmak için 142 üyeli Suriye Parlamentosunda üçte iki çoğunluk sağlaması gereken Kuvvetli, ilk turda ana rakibi Halid el-Azm'ı 89'a 42 mağlup etti (diğer altı oy geçersiz sayıldı). Bu, ikinci tur oylamaya neden oldu ve Kuvvetli, Azm'ın 41'ine karşı 91 oyla başkanlığı kazandı (beş oy boş ve iki oy geçersizdi.) Kuvvetli'nin devlet başkanlığı yarışı, Mısır ve Suudi Arabistan hükûmetleri tarafından desteklendi. Her ikisi de Kuvvetli gibi Bağdat Paktına muhalefette müttefikti.

Başbakan Sabri el-Aseli, Baas Partisinin kabineden çekilmesinin ardından 6 Eylül'de görevinden istifa etti. Sonuç olarak Kuvvetli, Lütfi el-Haffar'ı başbakan olarak aday göstermeye çalıştı, ancak Baasçıların muhalefetinden sonra vazgeçti. Daha sonra Kuvvetli, Rüşdü el-Kikhiya'dan bir kabine kurmasını istedi; ancak Kikhiya, Suriye Ordusundan gelen etkinin hükûmeti gerçek güçten mahrum edeceğini öne sürerek reddetti. Mısır Devlet Başkanı Nasır, Aseli'nin yeniden atanmasını tavsiye etti, ancak Kuvvetli reddetti, bunun yerine bağımsız bir siyasetçi olan Said el-Gazi'yi seçti. Gazi kabul etti ve ardından bir ulusal birlik hükûmetine başbakanlık etti.

Tarafsızlığın benimsenmesi

Kuvvetli'nin liderliğindeki Suriye - Kuvvetli'nin muhafazakar görüşlerine rağmen - Soğuk Savaş'ın ortasında giderek artan bir şekilde tarafsız bir politikaya doğru ilerledi. Bununla birlikte, 10 Eylül'de Kuvvetli önce ABD'den resmi bir silah talebinde bulunmayı seçti, ancak sonunda ABD Dışişleri Bakanı John Foster Dulles'in desteğine rağmen reddedildi. 1956'dan başlayarak Kuvvetli, ekonomik ve askeri yardım için Doğu bloğuna yönelmeye başladı. Görev süresi boyunca Kuvvetli, Suriye'nin Yugoslavya, Hindistan ve Mısır gibi diğer tarafsız ülkelerle ve aynı zamanda Sovyetler Birliği (SSCB) ve Doğu Bloku ile ilişkilerini ilerletti. Bu politikanın izlenmesi, kısmen, onları Bağdat Paktının güçlü muhalifleri olarak gören Suudi ve Mısır hükûmetleri tarafından Suriye'deki sol hareketlere sağlanan destekten ve Suriye'nin ordusunda son derece etkili olan sol gruplardan kaynaklanıyordu. Kuvvetli ve Nasır, Mart 1955'te Bağdat Paktına karşı ağırlık oluşturacak bir savunma düzenlemesi olan Mısır-Suriye Anlaşması'nı başlattı. Anlaşma, bir saldırı durumunda bir ülkenin diğerine yardım edeceğini, ortak askeri faaliyetleri koordine etmek için çok sayıda komitenin kurulmasını ve Mısırlı subay Abdülhakim Amir başkanlığındaki ortak bir askeri komutanın oluşturulmasını şart koşuyordu. Anlaşma 20 Ekim'de imzalandı.

Ülkede büyüyen sol eğilimden giderek daha fazla endişe duyan Kuvvetli, 15 Şubat 1956'da siyasi yelpazenin her yerinden partileri içerecek bir ulusal birlik hükûmeti çağrısında bulundu. Baasçıların muhalefetine rağmen Kuvvetli, Siyonizme ve emperyalizme karşı bir dış politikanın yanı sıra Soğuk Savaş ortasında tarafsızlığın benimsenmesini gerektiren bir "ulusal antlaşma"ya başkanlık etmeyi başardı. Yine de Kuvvetli'nin tavsiyesine rağmen Başbakan Gazi, Batı Avrupa'ya buğday satış yasağını kaldırma kararına karşı protesto gösterilerine öncülük eden Baasçıların ve komünistlerin baskısı sonucu Haziran 1956'da görevinden istifa etti. Birkaç seçenekle karşı karşıya kalan Kuvvetli, Aseli'yi yeniden başbakan olarak atadı. Aseli, birlik müzakerelerini başlatma sözü de dahil olmak üzere Mısır ile bağları daha da güçlendirmek için harekete geçti ve Baasçıları Ekonomi ve Dışişleri Bakanlığı pozisyonlarına atadı.

Ekim 1956'da Sina Yarımadası ve Süveyş Kanalı'nın İngiliz, Fransız ve İsrail kuvvetleri tarafından üçlü işgalinin ardından Kuvvetli, İngiltere ile olan bağlarını kopardı. Kuvvetli, Mısır savunmasına yardım etmek için yüzlerce asker gönderdi ve Moskova'ya acil bir ziyarette bulunarak, Nasır için Sovyet desteğini Başbakan Nikita Kruşçev'den talep etti ve üçlü kuvvetlerin "Mısır'ı yok etmek istediğini" söyledi. Kamuoyunun baskısına yanıt olarak, Aralık ayı sonlarında Başbakan Aseli kabinesini değiştirerek birkaç muhafazakar arkadaşını görevden aldı ve hükûmetteki solcu etkiyi güçlendirdi.

Sol etkiyle yüzleşmek
Temmuz 1957'de, Kuvvetli'nin müttefiki Suudi Arabistan ile Suriye'nin rakipleri olan Irak ve Ürdün hükûmetleri arasındaki ilişkiler, bölgenin muhafazakar monarşileri arasındaki büyüyen bağları sıkıntılı gören Suriye'deki sol akımın protestolarına önemli ölçüde ısındı. El-Azm, Mişel Eflak ve Ekrem el-Havrani de dahil olmak üzere bir dizi Suriyeli siyasi şahsiyet tarafından Kral Suud'a yönelik bir dizi kamuoyu eleştirisinin ardından Suud, Suudi Arabistan'daki Suriye varlıklarını dondurdu ve protesto amacıyla büyükelçisini Suriye'den geri çekti. İki ülke arasındaki krize tepki olarak alarma geçen Kuvvetli, Aseli'ye hükûmetini Suriye Parlamentosunun ve basındaki bazılarının Suudi karşıtı görüşlerinden alenen uzaklaştırmasını ve Suud'dan alenen özür dilemesini emretti. Ayrıca Kuvvetli, komünist es-Sarkha gazetesinin kapatılması için bizzat bir hükûmet emri yayınladı.

6 Ağustos'ta Kuvvetli, SSCB ile Suriye'deki geliştirme çalışmalarını finanse etmek için uzun vadeli bir Sovyet kredisi ve Sovyetlerin Suriye tarım ve tekstil fazlasının büyük bir bölümünü satın almasını gerektiren uzun vadeli bir anlaşma yaptı. ABD'nin, Suriye'de komünistlerin yönetimi ele geçirmeye yaklaşmasından korkması, Kuvvetli hükûmetini eski başkan Çiçekli ile değiştirmek için CIA destekli bir darbe girişimine yol açtı. Ancak darbe planı 12 Ağustos'ta Suriye istihbarat şefi Abdülhamid es-Serrac tarafından engellendi ve sonuç olarak Suriye, ABD askerî ataşesini Şam'dan ihraç etti. Darbe planını reddeden ABD, buna Suriye büyükelçisini Washington'dan ihraç ederek ve Suriye'deki büyükelçisini geri çekerek yanıt verdi.

Suriye'deki solcu etki, krizin hemen ardından daha da arttı. 15 Ağustos'ta, Marksist eğilimleri olan ve Lübnan'ın Sayda kentinden yüksek rütbeli bir subay olan Afif Bizri, genelkurmay başkanı olarak atandı ve birkaç orta düzey subayın yerini komünist subaylar aldı. Kuvvetli, devlet başkanlığından Sovyet eğilimli Azm lehine istifa etme planlarının ortasında Mısır'a uçtu. Ancak 26 Ağustos'ta Suriye'ye döndü. ABD destekli bir Türkiye veya Irak-Ürdün'ün Suriye'yi olası bir komünist devralmayı önlemek için işgal edeceğine dair söylentilerin bölgeyi kasıp kavurmasıyla gerginlikler tırmanıyordu. Kuvvetli'nin Suriye ile Suudi Arabistan arasındaki bağları onarmadaki daha önceki başarısı bu dönemde özellikle faydalı oldu. Suud, Başkan Dwight D. Eisenhower'ın Orta Doğu'daki komünist ve Arap milliyetçilerinin etkisini kontrol altına almayı amaçlayan bir politika olan Eisenhower Doktrini'ni onaylama çağrısını reddederek, sol harekete karşı önemli bir denge unsuru olarak gördüğü Kuvvetli'ye derhal tam desteğini verdi. Ayrıca 25 Ağustos'ta Kuvvetli'nin Şam'a davetini kabul etti ve Suudi Arabistan'ın Suriye'yi herhangi bir saldırıda destekleyeceğini açıkça belirtti. Irak Başbakanı Ali Cevdet de 26 Ağustos'ta ziyaret ettiğinde, Irak monarşisinin bir saldırısını desteklemesine rağmen Suriye'ye desteğini ilan etti. Hem Suud hem de Cevdet, Suriye'nin liderliğini Doğu bloğuna artan bağımlılığı nedeniyle özel olarak eleştirdi.

Bununla birlikte, ABD ve Bağdat Paktındaki müttefikleri, Suriye'nin Sovyetlerin bir uydusu haline gelmesinden gerçekten korktular ve Eylül toplantısında Kuvvetli hükûmetinin kaldırılması gerektiğine karar verdiler. Aynı ay, Türk birlikleri Suriye sınırı boyunca yığıldı. 13 Ekim'de Bağdat Paktı ülkelerini kınayan bir radyo kampanyası başlatan Nasır, Arapların Türkiye'ye karşı gücünü göstermek için Suriye'nin kuzeyindeki Lazkiye limanına, çoğunluğu sembolik olan 1500 Mısır askerini Suriye ve pan-Arap halkı takdiri üzerine gönderdi. Ürdün ve Irak liderleri, Kuvvetli'ye Suriye'nin iç işlerine karışmak gibi bir niyetleri olmadığı konusunda derhal güvence verdi. Nasır, görünüşe göre müttefiki Kuvvetli'yi pas geçerek konuşlandırmayı onun yerine subaylar Serrac ve Bizri ile koordine etti. Çağdaş tarihçi Selim Yakub'a göre, Kuvvetli bu gerçeği Mısır'ın hamlesi hakkında önceden kendisine danışılmadığından şikayet eden Suud'a, "Kuvvetli'nin siyasi alakasızlığının kabulü" olarak aktardı.

Serrac ve Bizri, siyasi grupların gücünü kontrol ederek ve Nasır'ın muhaliflerini subaylardan temizleyerek Suriye siyasetinde önemli bir etkiye sahipti. Bu Kuvvetli için bir endişe kaynağıydı, ancak kısmen Nasır'ın baskısı nedeniyle her iki adamı da görevlerinde tuttu. Kuvvetli, önde gelen Arap sosyalist lideri Ekrem el-Havrani'yi parlamento başkanlığına ve pan-Arabist Baas Partisinin kurucu ortağı Selahaddin el-Bitar'ı dışişleri bakanlığına atayarak Bizri ile olan bağlarını daha da sağlamlaştırdı.

Mısır ile birlik

Mısır'ın askeri müdahalesinin yarattığı coşkunun ortasında Suriye ile Mısır arasında ciddi birlik tartışmaları başladı. Ekim ayının sonlarına doğru, Mısır parlamento başkanı Enver Sedat, dayanışma jesti olarak Şam'daki Suriye Parlamentosunu ziyaret etti. Ziyaretini Suriye Parlamentosunun Mısır ile bir birliğe girilmesi yönünde oybirliğiyle karar vermesiyle sonlandırdı. Bir Suriye heyeti daha sonra Nasır'ı Suriye ile birliği kabul etmeye ikna etmek için Kahire'ye gitti, ancak Nasır delegelere ve Şam'da bulunan Kuvvetli'ye birlik konusundaki çekincelerini dile getirdi. Nasır, Suriye ordusunun ülkenin siyasi işlerine olağan müdahalesine ve ülkelerin ekonomileri ile siyasi sistemlerindeki büyük farklılıklara karşı temkinliydi. Suriye siyasi ve askeri liderliği, Nasır'ı hem Arap milliyetçiliğine samimi bağlılıktan hem de artan komünist etki nedeniyle ülkede yaklaşmakta olan çekişmeyi yalnızca Mısır ile birleşmenin önleyebileceğinin farkına varması konusunda baskı yapmaya devam etti.

Aralık ayında Baas Partisi, Mısır ile federal birlik içeren bir öneri hazırlayarak komünist rakiplerini topyekûn bir birlik önermeye sevk etti. Komünistler Mısır ile birleşmeye daha az hevesli olsalar da Suriye halkının önüne birliğe en bağlı grup olarak görünmeye çalıştılar ve özel olarak Nasır'ın teklifi ilk kez olduğu gibi reddedeceğine inandılar. Tarihçi Adeed Dawisha'ya göre, "komünistler kendilerini geride bıraktılar. ... bütün konuşmalar ve birlik vaatleriyle çıldırmaya sürüklenen bir halkın öncülük ettiği gelişen olaylara hazırlıksızdılar." 11 Ocak 1958'de, komünist Genelkurmay Başkanı Bizri, birlik için baskı yapmak üzere bir subay heyetine önderlik etti. Bunun yerine Mısır büyükelçisi Mahmud Riyad, Kuvvetli'ye Bizri'nin hareketini bildirdi. Kuvvetli, ordunun bu hareketine kızdı ve Riyad'a bunun bir darbe olduğunu ve Mısır'ın suç ortağı olduğunu söyledi.

Kuvvetli, birlik görüşmeleri üzerindeki etkisini göstermek için 16 Ocak'ta Dışişleri Bakanı el-Bitar'ı tartışmalara katılmak üzere Kahire'ye gönderdi. Nasır, Suriye önerisinde hâlâ tereddütlü ve yakın çevresinin cesareti kırılmış olsa da Bizri'nin liderliği ve Kuvvetli'den özerkliğinin kanıtladığı gibi, komünistlerin Suriye'deki gücüyle giderek daha fazla ilgilenmeye başladı. El-Bitar da dahil olmak üzere, delegasyonun Arap milliyetçisi üyeleri tarafından daha fazla baskı gördü; bu üyeler, komünistlerin yaklaşmakta olduğunu ima etti ve kendisine acilen Suriye'yi "terk etmemesi" çağrısında bulundu.

Nasır nihayetinde birliği kabul etti, ancak tek parti sistemini, birleşik bir ekonomiyi ve Suriye'nin Mısır sosyal kurumlarını benimsemesini şart koşarak ve onun şartlarına sıkı sıkıya bağlı olarak kurulmasında ısrar etti; sonucunda tam gelişmiş bir birlik olacaktı. Suriye'nin siyasi liderleri, özellikle komünistler, Baasçılar ve muhafazakarlar, Nasır'ın şartlarını olumsuz gördüler, ancak yine de artan halk baskısına yanıt olarak onları kabul ettiler. Kuvvetli, Nasır ile anlaşmayı sonuçlandırmak için Şubat ortasında Kahire'ye gitti ve 22 Şubat'ta Birleşik Arap Cumhuriyeti (BAC) kuruldu. Kuvvetli devlet başkanlığından istifa etti ve Nasır yeni birliğin başkanı oldu. Nasır, Kuvvetli'yi Arap milliyetçiliği davasındaki uzun süreli mücadelesi ve jesti için onurlandırmak adına ona "İlk Arap Vatandaşı" unvanını verdi.

BAC'nin duyurusu, özellikle Suriye'de olmak üzere Arap dünyasında yaygın bir sevinç ve kutlamayla karşılandı. Nasır, 24 Şubat'ta habersiz bir ziyaretle Şam'a geldi ve doğrudan Kuvvetli'nin evine gitti. el-Havrani'ye göre, Nasır Kuvvetli ile bir araya geldiğinde, sakinler Kuvvetli'nin evinde liderlerle buluşmak için işyerlerini ve evlerini terk ederken "çarpışan bir insanlık denizi şaşırtıcı bir hızla toplandı". İkisi, üstü açık bir otomobille resmi misafirhaneye gitmeye karar verdiklerinde, normalde yaklaşık beş dakika sürecek olan varış noktasına ulaşmaları iki saat sürdü. Arabayı çevreleyen artan kalabalığın kargaşası Kuvvetli'nin neredeyse bayılmasına neden oldu. Birliğin kurulmasının ardından Kuvvetli siyasetten emekli oldu.

Daha sonraki yaşam
1960'a gelindiğinde Kuvvetli, Nasır'la tartıştı ve Suriye'deki politikalarını eleştirdi. Özellikle Temmuz 1961'de toprak dağıtımı ve endüstriyel kamulaştırma kurumunu kınayarak ekonomiye ciddi zarar vereceğini belirtti. Ayrıca, damadı Fayiz el-Ucl'in sosyalist tedbirlerin bir parçası olarak hükûmet tarafından mülkünün çoğuna el konulmasından dolayı kişisel olarak hakarete uğradığını belirtti. Suriye'nin siyasi sınıfı, sosyal seçkinleri ve subay kadrosu; otoritenin Nasır'ın ellerinde merkezileşmesine, siyasi, sosyal ve ekonomik düzeylerde çok daha büyük bir Mısır'ın egemenliğine karşı çıkmasıyla ve bu grupların Suriye yönetiminden dışlanmasıyla birliğe karşı kızgınlık artıyordu. Suriye halkı da Serrac tarafından ülkede kurulan fiili polis devletine karşı ihtiyatlı davrandı. 28 Eylül'de Suriye'de ayrılıkçı subaylar tarafından BAC'yi fiilen parçalayan bir darbe yapıldı. Kuvvetli, ayrılıkçı subaylarla aynı safta yer alarak darbeye destek verdi.

23 Ekim'de Kuvvetli, televizyonda BAC'yi kınayan ve Nasır'dan duyduğu hayal kırıklığını dile getiren bir konuşma yaptı ve "birlik, ilhak anlamına gelmez ve başkanlık sistemi, yönetenin yönetilenden ayrılması anlamına gelmez" dedi. Ayrıca Mısır makamlarını "1.001 casusa" bağlı bir yönetim sistemi kurmakla ve cumhuriyette bölünmeden sorumlu olmakla suçladı. Kuvvetli, Suriye halkına kendi kaderlerini kontrol ettiklerini söyleyerek, "Rütbeler ve unvanlar gelir geçer, ama siz insanlar ölümsüzsünüz!" dedi. Konuşmasını özeleştiri ile sonlandırdı ve "Sıradan bir vatandaş olarak mücadelenize, başkan olduğum dönemde size hizmet ettiğimden daha fazla hizmet edebildim" dedi.

Kuvvetli'nin açıklamalarından memnun olan ayrılıkçı subaylar, Kuvvetli'nin başka bir dönem  devlet başkanı olarak görev yapmasını mı yoksa BAC'nin kurulmasının bir sonucu olarak yaklaşık bir yıl kısaltılan 1955'te başladığı görev süresini tamamlayacağını mı tartıştılar. Teklif, büyük ölçüde Kuvvetli'nin o sırada nispeten yaşlı olması nedeniyle fazla ortaya çıkmadı. 8 Mart 1963'te Baasçılar, Nasırcılar ve bağımsız Arap milliyetçilerinden oluşan birlikçi subaylar koalisyonu, Başkan Nazım el-Kudsi ve Başbakan Halid el-Azm'ın ayrılıkçı hükûmetini devirdi. Kuvvetli kısa bir süre sonra Suriye'den ayrıldı ve Lübnan'ın Beyrut kentine taşındı.

Ölüm

Kuvvetli, Altı Gün Savaşı'ndan (5-10 Haziran 1967) kısa bir süre sonra kalp krizi geçirdi. Göğsünde bir ağrı hissederek 29 Haziran'da hastaneye kaldırıldı. 30 Haziran 1967'de Beyrut'ta öldü. Suriyeli tarihçi Sami Moubayed'e göre Kuvvetli, Suriye ve Arap ordularının yenilgisini öğrendikten sonra öldü. Baasçıların çoğunlukta olduğu hükûmet, Kuvvetli'nin cesedinin Şam'a gömülmesine izin vermedi ve ancak Suudi Arabistan Kralı Faysal'ın diplomatik baskısı sonrasında kararları değişti. 1 Temmuz'da kendisi için devlet tarafından onursal bir cenaze töreni düzenlendi.

Miras
Cenaze günü Radyo Şam, Kuvvetli'yi "Arap ulusunun ilerlemesi, kurtuluşu ve birliği için fedakarlık ve mücadele eden, bu vatanın oğullarından biri" olarak nitelendirdi. Suriye Arap Cumhuriyeti'nin kurucu babası ilan edildi. Moubayed'e göre tarihçiler ve Suriye halkı, Kuvvetli'yi "yirminci yüzyılın en ünlü Suriye liderlerinden biri" olarak görüyor.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Suriyeli siyasetçiler
Mekteb-i Mülkiye'de öğrenim görenler
Suriyeli Sünniler
II. Dünya Savaşı siyasi liderleri
Suriyeli işkence kurbanları
Suriye devlet başkanları
Askerî darbe ile devrilen liderler
Osmanlı Arapları
1967 yılında ölenler
1891 doğumlular
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar
Osmanlı Arap milliyetçileri
Ulusal Blok (Suriye) mensubu siyasetçiler

Şükri el-Kuvvetli


Antik Çağ felsefesi ya da Antik Çağ Yunan felsefesi, MÖ 700'lü yıllardan başlayıp M.S. 500'lü yıllara, yani Orta Çağ'a kadar uzanan tarihsel dönemdeki felsefe tarihini kapsar. Antik Yunan ve Roma kültürlerinde süregelen felsefe eğilimleri ve öğretilerinden oluşur. Klasik İlkçağ felsefesi olarak adlandırılması da söz konusudur. Bu dönem İlk Çağ felsefesinden, Yunan ve Roma kültürlerine bağlı olmalarıyla ayrıştırılır. Böylece bilgi için bilgi gibi bir felsefe geleneğine geçilmiş olduğu varsayılır; bilgi burada gündelik yaşamdaki kullanılabilirliğinin ötesinde kendi başına bir değer ya da sorundur. Bu nedenle Batı felsefesi olarak adlandırılan felsefe geleneği kendisini Antik Çağ felsefesine dayandırır. Çağdaş ya da modern denilen düşünce biçiminin ve felsefe tarzının embriyon halinde bu dönem felsefe geleneğinde ortaya konulduğu varsayılmaktadır. Antik Çağ filozofları, bilginin anlamını, doğruluğun ne olduğunu, erdemin ne anlama geldiğini, evrenin ve yaşamın anlamını sorgulamışlar ve felsefi soruları şekillendirmişlerdir.

Sokrates'in kendisinden sonra gelen filozoflar üzerindeki etkisinin çok büyük olduğu düşünüldüğünden Sokrates'ten önceki filozofları Sokrates öncesi düşünürler olarak sınıflandırmak yaygın bir eğilimdir. Sokrates öncesi düşünürlerin önemi tüm evrenin mitolojik ögeler ile açıklanmasının karşısına us'a dayalı açıklamalar getirmeye çalışmalarıdır. Cevabını bulmaya çalıştıkları ve üzerinde düşündükleri başlıca soru "Her şeyin kökeninin ne olduğu" idi. Kendilerine doğa filozofları da denen Sokrates öncesi düşünürlerin görüşleri çok çeşitlilik göstermekle birlikte onların sordukları soruların ve verdikleri cevapların kendilerinden sonra gelen düşünürler üzerinde etkileri büyük olmuştur. Antik Çağ Felsefesinde bu döneme Sokrates öncesi felsefe denmektedir. Bu dönemden sonra gelen ve Sokrates'ten Büyük İskender'in Savaşlarına (MÖ 335-323) kadar geçen dönem Klasik Yunan Felsefesi olarak nitelendirilebilir. Bu devirden sonra ise Hellenistik felsefe dönemi gelir. Bu dönem Aristoteles ile başlayıp Yeni Platonculuk'un başlarına kadar devam eder.

Okullar
Antik Çağ Yunan felsefesinde yer alan felsefe eğilimleri için kullanılan sınıflandırma ve adlandırmalar, felsefe tarihinde nasıl bir ölçü kullanıldığına bağlı olarak çeşitlilik göstermekle birlikte dönemde etkili olan belli başlı eğilimler (her ne kadar bazı kaynaklarda bu sınıflandırmalar farklılık gösterse de) şu şekilde sınıflandırılabilir:

Sokrates öncesi dönem

 Milet Okulu
 Pisagorculuk
 Efes Okulu
 Elea Okulu
 Çoğulcu Okul
 Atomculuk
 Sofistler

Klasik Yunan felsefesi

 Sokrates
 Platon
 Aristoteles
 Hellenistik Felsefe
 Kuşkucular
 Stoacılık
 Epikürcülük
 Kinizm/Sinizm

Filozoflar
Thales
Anaximandros
Anaximenes
Pythagoras
Demokritos
Gorgias
Empedokles
Heraklitos
Parmanides
Zenon
Sokrates
Plotinos
Platon
Aristoteles

Kaynakça
 Felsefe tarihi, Macit Gökberk, Remzi Kitabevi.

Antik Çağ felsefesi


«Midnight Run» es una canción del cantante británico Example incluida en su tercer álbum de estudio Playing in the Shadows. Fue lanzado como cuarto sencillo el . Contó con la colaboración del productor de dubstep Feed Me.

Video musical
El clip fue dirigido por Adam Powell y estrenado en su canal en YouTube el 21 de octubre de 2011. Fue filmado en Islandia y está basado en un cortometraje que Elliot  había realizado en la universidad, que tienen lugar dentro de un sueño surrealista y saca provecho del épico paisaje islandés

Lista de canciones

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 Example - 'Midnight Run' (Official Behind The Scenes) en "YouTube"

Sencillos de 2011
Canciones de Example

Midnight Run


Achim Heukemes (d. 1951, Wuppertal, Almanya), eski Alman ultramaraton koşucusudur.

Avustralya'da 4.568 km koşmasıyla bilinir. 2 Nisan 2005'te Fremantle'dan başlayıp 43 gün, 13 saat, 8 dakika sonra Sidney'e ulaştı. Böylece Serge Girard'ın 1999'daki derecesini geçmiş, yeni bir rekora imza atmış oldu.

Dış bağlantılar
 Achim Heukemes kişisel sitesi (Almanca)

1951 doğumlular
Alman atletler
Yaşayan insanlar

Achim Heukemes


Der Freischütz este o operă romantică în trei acte de Carl Maria von Weber al cărei libret aparține lui Johann Friedrich Kind. În legenda populară, Freischütz înseamnă vânător ce posedă gloanțe "vrăjite", cu care poate să lovească în mod sigur orice țintă.

Conținut

Atât libretul cât și programul premierei indică locul  acțiunii Boemia, nu mult după terminarea războiului de 30 de ani (în jurul anului 1650). În  imaginația compozitorului în vederea stabilirii decorului unde se petrece acțiunea operei, un rol important l-a avut  natura din Munții Elbei. Este posibil ca Weber ca și alți artiști ai romantismului să se fi inspirat din natura sălbatică a stâncilor de gresie a Elveției saxone, iar scena din Wolfsschlucht (Grota Lupilor) să fie din împrejurimile Rathenului.

Actul I

În sat tocmai a avut loc un concurs de tir între vânători. Câștigător este Kilian cel bogat care a devenit Regele vânătorilor, luând peste picior pe rivalul său Max, un flăcău tânăr, care de astă dată, datorită vrăjilor lui Samiel (vânătorul  negru alias Diavolul), nu a reușit să câștige concursul. Max este îndrăgostit de Agathe și trebuie să devină urmașul lui Kuno, pădurarul șef și tatăl  iubitei lui. Pentru aceasta însă, el trebuie în ziua următoare să dea o probă de tragere la țintă, în prezența prințului Ottokar. Pentru că Max, de câteva zile a avut mereu ghinion la tragere, acum îi este frică să nu dea greș, cu toate că viitorul socru încearcă să-l  liniștească. Totuși cade pe mâna răutăciosului  Kaspar, care îl îndeamnă să-și toarne gloanțe "vrăjite", în Grota Lupilor la miezul nopții. Când Max nimerește un vultur care zbura în depărtare, cu un glonte primit de la Kaspar, este irevocabil convins că trebuie să își fabrice gloanțe vrăjite pentru proba de a doua zi, amândoi înțelegîndu-se să se întâlnească în miez de noapte la Grotă. Kaspar care era în înțelegere cu  Diavolul, spera prin asta să rămână încă trei ani în slujba lui.

Actul II

În casa pădurarului Kuno, verișoara lui Agathe, Ännchen, este ocupată să atârne pe perete un portret al străbunicului, moment în care Max tocmai trage cu pușca la concurs, iar tabloul cade, rănind-o pe Agathe. Verișoara încearcă să o consoleze, iar Agathe așteaptă cu nerăbdare sosirea lui Max cu rezultatul de la tragere. În sfârșit iubitul sosește, dar este total răvășit și nemulțumit. Nu a câștigat concursul iar acum trebuie să aducă din sinistra Grotă un cerb. Cele două  femei sunt total înspăimântate. Max pleacă agitat, fără să le ia în seamă. Kaspar care  se află deja în Grota Lupilor, cere ajutorul lui Samiel în timp ce pregătește pentru Max turnarea gloanțelor. Împreună cu Max, care după un timp a coborât și el în Grotă, toarnă șapte gloanțe vrăjite. Al șaptelea desigur că va sta la dispoziția lui Samiel, care ar putea sa-l nimerească sau pe Max ori pe Kaspar.

Actul III

Agathe a avut toată noaptea un coșmar, în care ea era o porumbiță albă iar Max ar fi nimerit-o cu gloanțele lui, se pregătește îmbrăcându-se pentru nunta ce va urma probei de tir. O domnișoară de onoare îi aduce o cutie cu coronița de mireasă, dar în loc de asta în cutie este o coroniță neagră. În locul acesteia, Agathe ia dintr-o vază de pe masă un buchet de trandafiri albi și împreună cu Ännchen și fetele din alai, se îndreaptă spre piața în sărbătoare.
Acolo toți așteaptă în prezența Prințului și a pădurarilor (cântând corul vânătorilor Was gleicht wohl auf Erden dem Jägervergnügen/Ce poate oare pe pământ să egaleze plăcerea vânătorilor), să vadă dacă lui Max îi reușește proba de tir. El a folosit deja șase gloanțe iar acuma spre bucuria lui Kaspar care era ascuns într-un copac, trebuie să țintească doar cu ultimul glonț. Ottokar îi dă ordin să doboare un porumbel alb care stătea nu prea departe pe o creangă. Max îl ochește și trage. Agathe care însoțită de alaiul fetelor și a eremiților tocmai ajunsese în piață, cade leșinată, lumea crezând că e moartă. Samiel însă a îndreptat glonțul spre Kaspar, care s-a prăbușit mort. Max își recunoaște față de Prinț vina că a folosit gloanțe vrăjite, acesta hotărând să-l expulzeze pentru totdeauna din țară. Un eremit intervine luându-i apărarea, invocând frica lui Max de a-și pierde iubita, care l-a făcut să folosească  asemenea metode nepermise și cerând prințului anularea unor astfel de obiceiuri învechite. Fericirea a doi oameni nu are voie să depindă de o probă de tir cu pușca. În loc sa-l expulzeze, ar face mai bine să-l lase pe Max să se casatoreasca cu Agathe de probă pe un an de zile.  Sub presiunea sătenilor, Ottokar acceptă propunerea. Fericiți, cei doi tineri cad unul în brațele celuilalt, mulțumind eremitului și Prințului.

Personaje
 Ottokar, Prinz din Boemia (bariton)
 Kuno, pădurar șef al domeniilor princiare (bas)
 Agathe, fiica pădurarului (soprană)
 Ännchen, verișoara Agathei (soprană)
 Kaspar, primul flăcău vânător (bas)
 Max, al doilea flăcău vânător (tenor)
 Kilian, un țăran bogat (bariton)
 Samiel, vânătorul negru (Satana) (rol vorbit)
 un Eremit (bass)
 patru domnișoare de onoare (soprane)
 trei vânători (roluri vorbite)
 muzicanți, țărani, stafii

Părți muzicale
 Uvertura
 Walzer (actul I)
 Nein, länger trag' ich nicht die Qualen – aria lui Max (actul I)
 Hier im ird'schen Jammertal – cântecul de pahar a lui Kaspar (actul I)
 Schweig, schweig, damit dich niemand warnt! - aria lui Kaspar (actul I)
 Kommt ein schlanker Bursch gegangen – arieta lui Ännchen (actul II)
 Wie nahte mir der Schlummer - aria Agathei (actul II)
 Wie? Was? Entsetzen! – trio Agatha, Ännchen și Max (actul II)
 Und ob die Wolke sich verhülle – cavatina Agathei (actul III)
 Einst traumte meiner sel'gen Base - romanța lui Ännchen (actul III)
 Wir winden dir den Jungfernkreuz - lied popular, domnișoarele de onoare și Agatha cu cor (actul III)
 Was gleicht wohl auf Erden dem Jägervergnügen – corul vânătorilor (actul III)

Referințe

Bibliografie

 Heinz Wagner, Das große Opernführer, Sonderausgabe, Orbis Verlag, München 1990, pag. 94
 Dicționar German-Român, Academia Republicii Socialiste România, Institutul de Lingvistică, Editura Academiei Republicii Socialiste România, 1966, pag.363
 Grigore Constantinescu și Daniela Caraman-Fotea, Ghid de operă, București, 1971
 Peter Lutz, AIDA de Giuseppe Verdi - ghid de operă online (în limba română)

Vezi și
 Operă
 Operetă

Opere de Carl Maria von Weber
Opere în limba germană
Opere scrise în secolul al XIX-lea

Der Freischütz


Genlisea lobata é uma espécie de planta do gênero Genlisea e da família Lentibulariaceae.
<p>Pertence a Genlisea subgen. Tayloria. Pode ser facilmente distinta de Genlisea violacea pela corola branca com nervuras roxas, mais destacadas no labelo superior, e pelos lobos da corola com ápice emarginado.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo e Minas Gerais.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de campos de altitude, campos rupestres e vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Gonella, P.M.; Fleischmann, A.; Domínguez, Y.; Moreira, A.D.R.; Silva, S.R.; Díaz, Y.C.A.; Menezes, C.G.; Rivadavia, F.; Miranda, V. F. O.  Genlisea  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Genlisea lobata no projeto Flora e Funga do Brasil

Genlisea
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Genlisea lobata


محمد خرماشو (14 أغسطس 1952 - 14 مايو 2023)، ممثل سوري ولد في منطقة المزة، دمشق في سوريا.
أدّى صوت باباي رجل البحار، في النسخة العربية.

حياته
تعين في نقابة المهن التمثيلية عام 1985 وكان يبلغ من العمر 33 عاما فقط، اشتهر بدبلجة العديد من الأفلام الكرتونية والسينيمائية. كما شارك في دبلجة واحد من أهم وأشهر المسلسلات التركية التي تم عرضها في الوطن العربي وهو مسلسل «نور»، وقدم من خلال أحداث المسلسل صوت شخصية الجد فكري الذي كان مقرب للكثيرين.

شارك محمد خرماشو أيضا في المسلسل الشهير «باب الحارة» في أحداث المسلسل على مدار الخمسة أجزاء التي تم إنتاجها، وقدم خلال أحداث المسلسل شخصية «أبو حسن»، ظهر في الجزأين الرابع والخامس كضيف شرف. يعتبر مسلسل باب المراد من إخراج فهد ميري هو آخر عمل درامي ظهر فيه.

أعماله

في المسرح
 زوار الليل
 عريس لبنت السلطان
 زيارة الملكة
 عطيل
 ثورة العبيد

في التلفزيون

دوبلاج
 مسلسل نور بدور فكري بيك.

أفلام
 إمراة في الهاوية
 نزوات إمراة
 الجوهرة - 1992

في الكرتون

المراجع

روابط خارجية

ممثلو مركز الزهرة
ممثلو أداء صوتي سوريون
ممثلون سوريون في القرن 20
وفيات 1444 هـ
مواليد 1371 هـ
ممثلون سوريون في القرن 21
ممثلو أفلام سوريون
ممثلو تلفزيون سوريون
ممثلو مسرح سوريون

محمد خرماشو


Sonchus laceratus, biljna vrsta iz porodice zvjezdanovki, raste jedino kao endem po strmim liticama na čileanskom otočju Desventuradas.

Grm; stabljika drvenasta, cvjetovi žuti.

Sinonimi
 Dendroseris lacerata Hemsl.
 Rea lacerata Phil.; bazionim
 Thamnoseris lacerata F.Phil.
 Thamnoseris lobata I.M.Johnst.

Vanjske poveznice
 GBIF

Izvori

Hyoseridinae
Flora otočja Desventuradas

Sonchus laceratus


Juan Jerónimo Brignone, conocido como Jeronimo o Jerry Brignone (Buenos Aires, 7 de junio de 1962), es un lingüista, director teatral, cinematográfico y astrólogo argentino.

Actividad académica
Licenciado y profesor en Letras (2008) por la Universidad de Buenos Aires, se abocó a la difusión de la cultura e idioma griego modernos, sobre todo mediante la organización de conferencias en diversos ámbitos, incluida la embajada de Grecia, con la asociación filohelénica Cariátide (creada en 1978 y de la cual es Secretario desde 1997), numerosos actos públicos, los cursos de idioma griego que dicta desde 2006 en el Instituto de Filología Clásica de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Buenos Aires y la fundación y dirección desde 2009 de la Cátedra Libre de Estudios Griegos, Bizantinos y Neohelénicos de esa Universidad.

Teatro y cine
Ha participado desde su adolescencia en más de treinta puestas teatrales (algunas en griego) como director, actor, autor, músico, asistente o productor. En 2007 dirigió en Italia el largometraje  Bomarzo 2007, versión experimental de la ópera de Alberto Ginastera y Manuel Mujica Lainez.

Astrología
Es miembro fundador de la Fundación Centro Astrológico de Buenos Aires, continuación de la entidad creada en 1961 y de cuya conducción se halló a cargo desde 1992 como vicedirector y de 2000 a 2015 como director de estudios. Autor del internacionalmente difundido Manual de técnicas de síntesis astrológica: el camino en el mapa natal, desde 1988 se dedica a la docencia e investigación de la astrología, cuyo estudio comenzó a los 23 años de edad. Actualmente director de Nueva Delfos, ha dictado numerosas conferencias y participado repetidamente en programas de radio y televisión, diarios, revistas, publicaciones especializadas, y como disertante invitado representando a Argentina en varios congresos internacionales (Denver, Nueva York, Madrid, Barcelona, Alicante, Atenas, Río de Janeiro, Arequipa, Bogotá y Buenos Aires).

Premios
 2003 Primer Premio a la Excelencia Astrológica otorgado por un jurado internacional en Buenos Aires en el 7º encuentro entre astrólogos por la ponencia Las Semicúspides Topocéntricas, luego publicada en la revista española Mercurio-3.
 2011 Diplomas de honor de Licenciado y Profesor en Letras (promedio 9.50) por la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Buenos Aires.
 2013 Diploma de honor de Posgrado Consultor Astrológico F.Caba por la Fundación Centro Astrológico de Buenos Aires.

Obras
Libros
 Manual de Técnicas de Síntesis Astrológica: El Camino en el Mapa Natal (2005). Kier, Buenos Aires. 384 pág. ISBN 9501741060
 Ensayos Astrológicos: Abriendo Nuevos Caminos. Investigación, aplicación, difusión (2012). Fundación Caba, Buenos Aires. 410 pág. ISBN 978-987-28503-0-2
 Ígnea Medeas (teatro) ([1985] 2015). Autor, Buenos Aires. 104 pág. ISBN 978-987-33-7232-2
 Jerónimo Brignone. Teatro, relecturas y recreaciones: Edipo, Dr. Jekyll & Mr. Hyde. ([1987, 1997] 2015). ars maxjer contemporanea, Buenos Aires. 144 pág. ISBN 978-987-33-7541-5
Memorias de Juliano. De Uno, del fracaso (teatro). (2019). ars maxjer contemporanea, Buenos Aires. 160 pág. ISBN 978-987-86-2711-3

Manual de astrología aplicada: los astros de Bomarzo 2007 (2023). ars maxjer contemporánea, Buenos Aires. 440 pág. ISBN 978-987-88-8355-7

Película
 Bomarzo 2007 (Italia, 2007). Director y productor.

Obras de teatro
 Memorias de Juliano. De Uno, del fracaso, de Jerry Brignone (2019). Autor, actuación y dirección. El Sábato Espacio Cultural Económicas UBA y Espacio Cultural Urbano.
Los Reyes, de Julio Cortázar (2014). Dirección. Museo de Arte Español Enrique Larreta.
Raíces en el tiempo, de Spyros Vergos (2001). Codirección y actuación (Spyros). Salón Dorado del Palacio de la Legislatura de la Ciudad de Buenos Aires.
 Cinco Cartas, de Mabel Pagano (2001). Dirección. Club del Progreso.
 Antígona (fragmentos), de Sófocles (2000). Adaptador, director y actor (Creonte). Salón Dorado de la Casa de la Cultura del Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires.
 Sappho, Eros ke Kavafis, de Constantino Cavafis, Safo de Mitilene y otros (1999). Adaptación, dirección y actuación (Kavafis). Fundación Proarte de Palermo (Camarín de las Musas).
 Kassandra, de Iannis Xenakis (1999). Dirección y actuación (Coro). Teatro La Scala de San Telmo.
 Escuché que alguien lloraba, de Adriana Strupp (1999). Dirección y actuación (Julio). Teatro IFT.
 De Héroes y Dioses... Eternamente Grecia (1998). Actor (el Turista). Teatro Municipal Regio.
 Daniela, la otra historia, de Adriana Strupp (1998-1999). Dirección. Teatro IFT.
 Clara, ¿tenía que oscurecerse?, de Adriana Strupp (1998-1999). Dirección. Teatro IFT (presenciada por miles de adolescentes con el auspicio de la Organización Mundial de la Salud - OMS).
 Sangre Vienesa: Epatéleburgoá, de Iannis Zombolas (1998). Autor (con seudónimo), dirección, actuación (el acordeonista) y ejecutante de la música en vivo. Manzana de las Luces.
 Idípus Tyrannos: la conspiración de las mujeres, de Iannis Zombolas (1997-1998). Adaptación (con seudónimo), producción, producción ejecutiva, dirección, coreografía y actuación (Edipo), versión libre en griego clásico, griego moderno y castellano de la tragedia de Sófocles. Manzana de las Luces.
 Astrodrama, creación grupal (1992-1996). Idea, creación y conducción del grupo Sephirot, con happenings psicodramáticos a público sobre sus cartas astrológicas. Fundación Centro Astrológico de Buenos Aires.
 Parábola del Hombre Joven y el Viejo, de Roberto Herrscher (1989). Dirección. Centro Cultural Recoleta.
 Máscaras, de Alice Gerstenberg (1988). Traducción y dirección. El Pozo Voluptuoso.
 Sangre Vienesa: Epatéleburgoá, de Iannis Zómbolas (1988-1989). Autor (con seudónimo), dirección, actuación (el acordeonista) y ejecutante de la música en vivo.  Centro Cultural Ricardo Rojas (UBA) y Teatro Stella Maris.
 Técnicas, de Stevenson-Zombolas (1987). Adaptación (con seudónimo), dirección, realización de la música en vivo y actuación (Dr. Jeckyll). Teatro Espacios y  Centro Cultural Ricardo Rojas (UBA).
 Antígona Furiosa, de Griselda Gambaro (1986-1988). Productor ejecutivo y asistente de dirección, con dirección de Laura Yusem, escenografía de Graciela Galán y esculturas de Juan Carlos Distéfano. Auditorio del Instituto Goethe, Los Teatros de San Telmo, Teatro Nacional Cervantes y Festival Nacional de Teatro de Córdoba.
 Ígnea Medeas, de Iannis Zómbolas (1985). Autor (con seudónimo) y dirección. Teatro Espacios.
 Visita, de Ricardo Monti (1984). Codirección y actuación (Lali). Teatro Escuela.
 1984, de George Orwell (1984). Adaptación, codirección y actuación (O'Brian). Teatro Escuela.
 El señor Galíndez, de Eduardo Pavlovsky (1983-1984). Codirección y actuación (Eduardo). Teatro Escuela.
 Víctimas del Deber, de Eugène Ionesco (1983-1984). Codirección y actuación (Schubert). Teatro Escuela.
 Somos, de Eduardo Pavlovsky (1982-1984). Codirección y actuación (Superyó). Teatro Escuela.
 La Voz Humana, de Jean Cocteau (1981). Dirección. Teatro Santa Teresita.
 Canción de Navidad, de Charles Dickens (1980). Adaptación, realización de música en vivo, dirección y actuación (Ebenezer Scrooge). Teatro Santa Teresita.
 Ha llegado un inspector, de J. B. Priestley (1980). Dirección y actuación (Arthur Birling). Teatro Santa Teresita.
 Bagatelas, de Susan Glaspell (1980). Traducción y dirección. Teatro de la Cova.
 Máscaras, de Alice Gerstenberg (1979). Traducción y dirección. Teatro de la Cova.

Referencias

Enlaces externos
Sitio oficial

Lingüistas de Argentina
Helenistas de Argentina
Astrólogos de Argentina
Directores de teatro de Argentina
Directores de cine de Argentina
Astrólogos del siglo XX
Astrólogos del siglo XXI
Escritores de género masculino de Argentina
Alumnado de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Buenos Aires
Nacidos en Buenos Aires
Profesores de la Universidad de Buenos Aires

Jerónimo Brignone


69245 Persiceto este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
69245 Persiceto este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Giovanni de Sanctis și Henri Debehogne. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 15,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 69001-70000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

69245 Persiceto


Phidippus regius (englischer Trivialname: regal jumping spider) ist eine der größten Arten aus der Familie der Springspinnen (Salticidae). Sie kommt in den östlichen Bundesstaaten der USA, vor allem in Florida, den Westindischen Inseln und eingeschleppt auch auf der Osterinsel, vor. Der Holotyp wurde auf Kuba gesammelt. Die Tiere kommen in unterschiedlichen Farbvarianten vor. Die Spinnen werden auch in Terrarien gehalten.

Habitat
Sie bewohnt Wiesen und offenes Waldgebiet. In den dichten Wäldern ist sie dagegen nicht zu finden. Jüngere Exemplare werden in Gebieten mit Sträuchern gefunden, wo sie ihre Nester auf der Strauchspitze oder in eingerollten Blättern anlegen. Die älteren Tiere bevorzugen eher palmenartige Gewächse, Büsche oder Bäume in halbtrockenen Gebieten. Die Nester werden dort häufig in den Adern der Palmwedel oder unterhalb der Baumrinde gebaut. Ebenso finden sich Nester in Rissen oder Löchern von alten Häusern. Gerne halten sie sich tagsüber an sonnenexponierten Stellen auf, so werden ältere Tiere auch häufig an glatten Ebenen, wie beispielsweise Hauswänden gefunden.

Merkmale

Größe
Die Weibchen haben eine Körperlänge von durchschnittlich 15 mm (7 bis 22 mm). Die Männchen sind ein wenig kleiner mit einer Körperlänge von durchschnittlich 12 mm (6 bis 18 mm). Bei den Männchen tritt ein Fall von Allometrie auf: Das erste Beinpaar von großen Männchen ist proportional zur Körpergröße um einiges länger, als bei kleinen Männchen.

Färbung und Zeichnung
Die Weibchen sind unterschiedlich gefärbt. Es kommt eine bleirote, grau-schwarze bis beige-schwarze Farbvariante mit diversen Mischformen vor. Die farbenprächtigeren Varianten treten vor allem in den unteren zwei Dritteln von Florida und auf den Großen Antillen auf. Diese unterschiedlichen Färbungen können auch von ein und demselben Kokon stammen.

Gemeinsamkeiten zwischen den Farbvarianten der Weibchen bestehen in der Zeichnung des Hinterleibs. Auf dem Opisthosoma ist ein Fleck, der an ein ausgebeultes Dreieck erinnert. Zwischen diesem und den Spinnwarzen findet sich beidseitig ein ovaler Fleck. Diese Flecke sind je nach Farbvarianten weiß, gelblich bis bleirot gefärbt und bei der bleiroten Farbvariante dunkel umrandet. Ebenso ist bei allen Tieren ein hellerer basaler Streifen auf dem Abdomen vorhanden. Er ist je nach Variante weiß, gelblich bis bleirot. Das Opisthosoma hat sonst entweder eine schwarze, beige oder bleirote Grundfarbe. Bei den bleiroten Farbvarianten kann die Farbe der Behaarung auf dem Abdomen eine bleirote-schwarze Mischung sein, die von fleckig bis zu dicht schwarzrot reicht. Das Opisthosoma besitzt mehrere längere schwarze und weiße, abstehende Haare. Die Unterseite des Opisthosomas ist schwarz. Der Carapax ist entweder schwarz oder bleirot mit schwarzen Flecken und einer schwarzen Partie bei den Scheitelaugen. Das Gesichtsfeld ist je nach Variante schwarz, weiß, gelblich bis bleirot behaart. Die Beißklauen sind violett oder grün irisierend. Die Beine haben eine schwarzbraune Grundfärbung mit einer weißen bis gelblichen Behaarung, die an den Segmentbasen stärker ausgeprägt ist.

Carl Ludwig Koch beschrieb den Holotyp als ein bleirotes-schwarzes Weibchen mit einem schwarzen Carpax, gelblichem Gesichtsfeld und einem schwarzen Opisthosoma mit bleiroten Flecken und Beißklauen mit einer grünen Basis und einen Übergang ins Violette und Rötliche.

Das Männchen ist dagegen immer schwarz-weiß gefärbt und besitzt im Gegensatz zu den grünvioletten Beißklauen des Weibchens kräftige grünblaue irisierende Chelizeren. Dieser Unterschied ist schon bei Jungtieren ausgebildet und ermöglicht so früh eine Erkennung des Geschlechts. Auf dem Abdomen findet sich ein weißes basales Band und drei weiße Flecken. Das erste Beinpaar ist abwechselnd weiß und schwarz gefärbt. Der Carapax kann ebenfalls weiße Partien beinhalten.

Die Art gleicht Phidippus otiosus und Phidippus audax. Phidippus otiosus hat aber hinten keine ovalen, sondern viereckige Flecken. Phidippus audax besitzt zusätzlich noch vier Paare relativ große, dunkle Flecken, die hintereinander auf der Oberseite des Opisthosomas liegen.

Gift
Die Öffnungen der Giftdrüsen befinden sich auf der Rückseite der Klauen und sind etwa 0,1 mm von der Spitze entfernt. Durch sie kann die Spinne ein sehr potentes Gift in die Beutetiere injizieren. So ist sie in der Lage auch größere Tiere zu erbeuten, wie beispielsweise Falter und Heuschrecken. Menschen werden äußerst selten gebissen, da die Spinne nicht aggressiv ist und sich bei Störungen zurückzieht.

Verhalten
Die Spinnen sind tagaktiv und jagen bei gutem Licht ihre Beute. Junge Tiere erbeuten vorzugsweise Fliegen; ältere Exemplare dagegen Springschrecken, Schnabelkerfen, Raupen und Schmetterlinge. Nachts ziehen sich die Spinnen in ihre Nester zurück. Diese sind ellipsenförmig gesponnene Strukturen. Auf beiden Seiten sind Öffnungen vorhanden. Diese Nester werden ebenso für die Häutung und den Kokonbau aufgesucht. Die Männchen sind häufig bei Weibchen aufzufinden. So leben häufig ausgewachsene Männchen mit jungen Weibchen zusammen. Sobald die Weibchen geschlechtsreif sind, paaren sie sich.

Die Weibchen bauen bis zu viermal in ihrem Leben einen Kokon. Die Anzahl der Eier nimmt von Mal zu Mal ab. Der erste Kokon beinhaltet durchschnittlich 183 Eier. Durchschnittlich legt ein Weibchen mit vier Kokons insgesamt 402 Eier in ihrem Leben.  Einige Weibchen legen deutlich mehr Eier, so wurden für ein großes Weibchen 570 Eier in einen einzelnen Kokon berichtet. Wird ein Weibchen nicht befruchtet, baut es einen Scheinkokon.

Terraristik
Die Tiere werden auch im Terrarium gepflegt und es sind auch schon erfolgreiche Nachzuchten bekannt. Das Terrarium sollte mindestens die Abmessungen 15 × 15 × 15 cm (L × B × H) haben. Außerdem sollte es viele Kletter- und Versteckmöglichkeiten aufweisen, die mit Ästen und Pflanzen erzeugt werden. Die optimale Temperatur liegt zwischen 25 und 30 °C. Da es sich bei Springspinnen um tagaktive Lauerjäger handelt, sollte das Terrarium beleuchtet werden oder zumindest hell stehen; aber ohne direkte Sonneneinstrahlung. Futtertiere sollten, falls sie nicht gefressen werden, aus dem Terrarium entfernt werden, da diese nachts sonst gefährlich für die Spinnen werden können. Die Einzelhaltung wird empfohlen, da auch Fälle von Kannibalismus bekannt sind. Falls noch andere Tiere in der Nähe stehen, sollte ein Sichtschutz eingerichtet werden, um den Stress durch die Bewegungen für die Spinnen zu reduzieren.

Einzelnachweise

Weblinks

Springspinnen
Salticidae

Phidippus regius


Defective interfering particles (DIPs), also known as defective interfering viruses, are spontaneously generated virus mutants in which a critical portion of the particle's genome has been lost due to defective replication or non-homologous recombination. The mechanism of their formation is presumed to be as a result of template-switching during replication of the viral genome, although non-replicative mechanisms involving direct ligation of genomic RNA fragments have also been proposed. DIPs are derived from and associated with their parent virus, and particles are classed as DIPs if they are rendered non-infectious due to at least one essential gene of the virus being lost or severely damaged as a result of the defection. A DIP can usually still penetrate host cells, but requires another fully functional virus particle (the 'helper' virus) to co-infect a cell with it, in order to provide the lost factors.

DIPs were first observed as early as the 1950s by Von Magnus and Schlesinger, both working with influenza viruses. However, direct evidence for DIPs was only found in the 1960s by Hackett who noticed presence of 'stumpy' particles of vesicular stomatitis virus in electron micrographs and the formalization of DIPs terminology was in 1970 by Huang and Baltimore. DIPs can occur within nearly every class of both DNA and RNA viruses both in clinical and laboratory settings including poliovirus, SARS coronavirus, measles, alphaviruses, respiratory syncytial virus and influenza virus.

Defection
DIPs are a naturally occurring phenomenon that can be recreated under experimental conditions in the lab and can also be synthesized for experimental use. They are spontaneously produced by error-prone viral replication, something particularly prevalent in RNA viruses over DNA viruses due to the enzyme used (replicase, or RNA-dependent RNA polymerase.) DI genomes typically retain the termini sequences needed for recognition by viral polymerases, and sequences for packaging of their genome into new particles, but little else. The size of the genomic deletion event can vary greatly, with one such example in a DIP derived from rabies virus exhibiting a 6.1 kb deletion. In another example, the size of several DI-DNA plant virus genomes varied from one tenth of the size of the original genome to one half.

Interference
The particles are considered interfering when they affect the function of the parent virus through competitive inhibition during coinfection. In other words, defective and non-defective viruses replicate simultaneously, but when defective particles increase, the amount of replicated non-defective virus is decreased.  The extent of interference depends on the type and size of defection in the genome; large deletions of genomic data allow rapid replication of the defective genome. In SARS-CoV-2, synthetic DIPs made by removing 90% of the genome replicate three times faster than the virus. During the coinfection of a host cell, a critical ratio will eventually be reached in which more viral factors are being used to produce the non-infectious DIPs than infectious particles. Defective particles and defective genomes have also been demonstrated to stimulate the host innate immune responses and their presence during a viral infection correlates with the strength of the antiviral response. However, in some viruses such as SARS-CoV-2, the effect of competitive inhibition by interfering particles reduces viral-mediated innate immune responses and inflammation producing a therapeutic effect.

This interfering nature is becoming more and more important for research on virus therapies.  It is thought that because of their specificity, DIPs will be targeted to sites of infection. In one example, scientists have used DIPs to create "protecting viruses", which attenuated the pathogenicity of an influenza A infection in mice, through inducing an interferon response, to a point that it was no longer lethal.  For SARS-CoV-2, the first synthetic DIPs were made in 2020  and the interference effect was used to generate therapeutic interfering particles (TIPs) that reduced pathogenesis and protected hamsters from serious disease.

Pathogenesis
DIPs have been shown to play a role in pathogenesis of certain viruses. One study demonstrates the relationship between a pathogen and its defective variant, showing how regulation of DI production allowed the virus to attenuate its own infectious replication, decreasing viral load and thus enhance its parasitic efficiency by preventing the host from dying too fast. This also provides the virus with more time to spread and infect new hosts. DIP generation is regulated within viruses: the Coronavirus SL-III cis-acting replication element (shown in the image) is a higher-order genomic structure implicated in the mediation of DIP production in bovine coronavirus, with apparent homologs detected in other coronavirus groups. A more in-depth introduction can be found in Alice Huang and David Baltimore's work from 1970.

Types of defective RNA genomes

  Deletions defections are when a fragment of the template is skipped. Examples of this type of defection can be found in tomato spotted wilt virus and Flock House virus.
  Snapbacks defections are when replicase transcribes part of one strand then uses this new strand as a template. The result of this can produce a hairpin. Snapback defections have been observed in vesicular stomatitis virus.
  Panhandle defections are when the polymerase carries a partially made strand and then switches back to transcribe the 5' end, forming the panhandle shape. Panhandle defections are found in influenza viruses.
 Compound defections are when both a deletion and snapback defection happens together.
 Mosaic or complex DI genome, in which the various regions may come from the same helper virus genome but in the wrong order; from different helper genome segments, or could include segments of host RNA. Duplications may also occur.

Research
Research has been conducted by virologists to learn more about the interference in infection of host cells and how DI genomes could potentially work as immunostimulatory antiviral agents. Another branch of research has pursued the concept of engineering DIPs into antiviral therapeutic interfering particles (TIPs), a purely theoretical concept until recently. A 2014 article describes the pre-clinical work to test the immunostimulatory effectiveness of a DIP against influenza viruses by inducing the innate antiviral immune responses (i.e., interferon).  Subsequent work tested the pre-clinical efficacy of TIPs against HIV and SARS-CoV-2.  DI-RNAs have also been found to aid in the infection of fungi via viruses of the family Partitiviridae for the first time, which makes room for more interdisciplinary work.

Several tools as ViReMa and DI-tector have been developed to help to detect defective viral genomes in next-generation sequencing data and high-throughput approaches, such as random-deletion library sequencing (RanDeL-Seq), allow rational mapping of the viral genetic elements that are required for DI-particle propagation.

References

Virology

Defective interfering particle


Franz Eckert ist der Name folgender Personen:

* Franz Eckert (Komponist) (1852–1916), deutscher Komponist
 Franz Eckert (Jurist) (1931–2017), österreichischer Jurist
  Franz Eckert (Theologe), *1943, deutsch-schweizerischer Theologe

Franz Eckert


هو اسم مشتق من هيلين ويحتمل عدة معاني

أشخاص

 هيلينا بونهام كارتر - ممثلة بريطانية

مدن

هيلينا (توضيح)


Love er en film instrueret af Martin Køhler Jørgensen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Dokumentarfilm fra Danmark

Love (film fra 2007)


Levi Walter Mengel, né le  à Reading (Pennsylvanie) où il est mort le , est un entomologiste américain.

Biographie

Directeur du  à partir de 1904, Mengel est connu pour avoir participé en 1891-1892 à l'Expédition North Greenland de Robert Perry dont le but était de vérifier si le Groenland était une île ou une péninsule du Pôle nord.

Professeur de chimie et de physique à la haute école pour garçons de Reading de 1895 à 1915, il meurt à l'hôpital de Reading après avoir fait un accident vasculaire cérébral au Reading Public Museum.

Publication
 A Catalogue of the Erycinidae: A Family of Butterflies: With the Synonomy Brought Down, 1904

Notes et références

Bibliographie
 Ralph Clifton Smith, A Bibliography of Museums and Museum Work, 1928,
 Lawrence D. Dillon, nécrologie dans Science, vol. 93, , du 14 mars 1941,

Liens externes

Entomologiste américain
Directeur de musée
Naissance en septembre 1868
Naissance à Reading (Pennsylvanie)
Décès en février 1941
Décès à Reading (Pennsylvanie)
Mort d'un accident vasculaire cérébral
Décès à 72 ans

Levi Walter Mengel


Serin (Ser, S), organik bir molekül ve aynı zamanda hayvansal proteinlerde sıkça bulunan aminoasitlerden biridir. Hayvansal proteinlerde serinin sadece L-stereoizomeri bulunur. Serin insan vücudu tarafından glisin gibi diğer metabolitlerden sentezlenebildiği için dışarıdan beslenme yoluyla alınması şart değildir. Serin, ilk olarak ipek proteinlerinden 1865 yılında izole edilmiştir. İpek bol miktarda serin içerir. Serin ismini, ipek'in latincesi sericum 'dan almaktadır. Serin'in moleküler yapısı ilk defa 1902 yılında çözülmüştür.

Bu yazıda ya da bilimsel makalelerde Serin L- ya da D- olarak hiçbir ön ek almayarak sadece Serin diye bahsedilmişse, burada bahsi geçen L-Serin'dir.

Sentezi

Serin ve glisinin sentezi 3-fosfogliserat'ın oksidasyonuyla başlar. Bu oksidasyon reaksiyonundan elde edilen 3-fosfohidroksipirüvat, glutamik asitle bir transaminasyon reaksiyonunda kullanılır. Bu tepkimenin sonucunda üretilen 3-fosfoserin'den inorganik fosfat (Pi) grubunun ayrılması sonucunda serin sentezi tamamlanmış olur.

Fonksiyonları
Serinin metabolizmada önemli fonksiyonları vardır. Pürinler, pirimidinler, sistein, triptofan (bakterilerde) ve daha birçok metabolitin biyosentezinde serin önemli bir role sahiptir.

Enzimlerin moleküler yapısına dahil edildiğinde, serinin, katalitik fonksiyonların yerine getirilmesinde çok önemli rolleri bulunur. Kemotripsin ve tripsin gibi birçok enzimin katalitik olarak aktif olan kısımlarında serin bulunduğu gözlenmiştir. Sinir gazları ve haşere ilaçlarında kullanılan bazı kimyasal maddeler, asetilkolin esteraz enziminin katalitik aktif bölgesindeki serin molekülünü kimyasal olarak değiştirerek bu enzimin fizyolojik fonksiyonunu tamamiyle engellerler. Esteraz enziminin enzimatik aktivitesinin yokluğunda, asetilkolin isimli nörotransmitter kısa süre içerisinde organizma için hayati tehlike oluşturacak bir ölçüde birikir, kasılmalar ve ölüm vuku bulur.

Serin racemerase enzimi tarafından substrat olarak L-serin kullanılarak sentezlenen D-serin, sinir hücrelerinin iletişiminde kullanılan bir moleküldür.

Kaynakça

Yüksüz aminoasitler
Agonistler

Serin


බෞද්ධ සංකල්පයන් භෞතික විද්‍යාවයේ ඉගැන්වීම හා සම්බන්ධ කිරීමට උත්සාහ ගෙන ඇත. භෞතික විද්‍යාවේ නිර්මාතෘ වරුන් වන අයින්ස්ටයින්' හයිසන්බර්ග්' සහ ෂුයිඩින්ගර් සඳහන් කොට ඇත්තේ භෞතික විද්‍යාවේ සංකල්පයන් බෞද්ධාගම හා ඈඳා ගැනීමට පුළුවන් නමුත් ඔවුන්ගේ සංකල්පයන්ට බුද්ධාගම බලපෑමක් නොකර ගත් බවය. එනමුත් විද්වතුන් සඳහන් කොට ඇත්තේ බෞද්ධ ආගමත් භෞතික විද්‍යාවත් අතර තිබෙන සම්බන්ධතාවය විද්‍යාත්මක යැයි වැරදි ලෙස ගත් මතවාදයකි.
අයින්ස්ටයින් සඳහන්කොට ඇත්තේ බුද්ධාගම යනු ආගම් ප්‍රතිභාවන්තයෙක් විසින් ඉදිරිපත් කර ඇති ඉතාමත් ශක්තිජනක මූලද්‍රව්‍යක් ලෙසය.
1933 දී භෞතික විද්‍යාව සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය දිනූ අර්වින් ස්කෝඩින්ග ගේ ප්‍රාර්ථනාව වූයේ බටහිර විද්‍යාව ආධ්‍යාත්මික රක්තතාවයෙන් ගලවා ගැනීමට බටහිරත් නැගෙණහිරත් ඇති අදහස් එකිනෙක හා කිරීමය අවශ්‍ය බවයි.
ස්කෝඩින්ග ගේ "ඉන් ඕල් ද වර්ල්ඩ්" කෘතියෙහි "මයි විව් ඔෆ් ද වර්ල්ඩ්" 5 වැනි පියවරේදී සඳහන් කොට ඇත්තේ ආගමත්  විද්‍යාවත් සම්බන්ධ කර හැකි රාමුවක් නැති බවය. දැනට අප හදාගෙන ඇති රාමුව වැරදි බවත් එය නිවැරදි කර හැක්කේ ආදි කාලයේ බිහිවුනු උපනිෂද් වල ඥානයෙන් යන්නය.
ඩේවිඩ් බෝම් දලයි ලාමාව කිහිප වතාවක් හමුවූ කෙනෙකි. නැගෙනහිර ලෝකෝත්තරවාදයේ පුරුදු සම්බන්ධයෙන් පැහැදීමට පත් වූ අයෙකි. ඔහු මෙලෙස සඳහන් කොට ඇත:
"භාවනාව අපගේ සියලුම කරදර වලට විසඳුම් සොයාගැනීම පහසු කරයි. භාවනාව අපගේ සිත වෙනත් අතකට යොමු කර අපගේ විඥ්ඥානය වෙනස් කරනු ලබයි"
1974 දී ශොග්යාම් ට්රුම්පා නැමැති බෞද්ධ ඇදුරුතුමා අනුමාන කරන ලද්දේ බුදධාගම බටහිර දේශයන් තුළ ප්‍රචලිත වන්නේ මනෝ විද්‍යාවත් සමග යන්නය. ඒවාගේම බුද්ධාගමේ සඳහන් ඇතැම් සංකල්ප මනෝ විද්‍යාවේ යොදා ගෙන ඇත. බුද්ධාගම සහ විද්‍යාව අතර සමානාත්මතාවයක් සටහන් වන්නේ යෝගාකාරක ධර්මයන් හරහාය. විශේෂයෙන්ම ජීව විද්‍යාවයේදී මෙය හඳුනා ගත හැකි වන්නේය. මේ සම්බන්ධයෙන් වැඩිපුර කරුණු විලියම් වෝල්රන් නම්වූ පුද්ගලයාගේ කෘතීන් මගින් දැක ගත හැකිය.
1970 දී ' නොයෙකුත් පරීක්ෂණ හා අධ්‍යනයන් වලදී සොයා ගනු ලැබුවේ බුද්ධාගමෙහි හඳුන්වා දෙන භාවනාවන් මනෝමය අවස්ථාවන්හීදී ප්‍රයෝජනයට ගත හැකි බවය.මොලය පරීක්ෂාවට ලක් කරණ නොයෙකුත් නූතන යන්ත්‍රයන් මගිනුත් මෙය තහවුරු වී ඇත.
මෙම අධනයන් දලයිලාමා සහ ටෙන්සින් ගියට්සෝ හෝ රුකුල් දෙන්නෝය. කෙසේ හෝ  විද්‍යාඥයින් සුලු කොටසක් බුද්ධාගම ස්නායු සම්බන්ධ විද්‍යාවන්හි යොදා ගැනීමට ගුප්ත වාදයක් ආරම්භ කෙරෙයි යන්න පිළිබඳව සඳහන් කොට ඇත.

ආශ්‍රිත
Buddhism_and_science Parallels
මනෝ විද්‍යාව
බුද්ධාගම

සමන්තරතාවය


مصطفى حافظ، ضابط مصري، اسم يعرفه الكثير من الفلسطينيين، بعضهم عايشه، وعمل معه وبعضهم سمع عن مآثره وبطولاته، والكثيرون من أبناء الجيل الجديد، عرفوه اسما لإحدى مدارس مدينة غزة، ولشارع فيها، وبطلا للقصص التي يرويها الأجداد.

وتحفل سجلات تاريخ الكفاح ضد الاستعمار والاحتلال الصهيوني، بأسماء قيادات مصرية بارزة كان لها السبق في مجال انتقاء العناصر الفدائية الفلسطينية، وتدريبها على حمل السلاح للدفاع عن بلادهم ضد المغتصب الصهيوني، وفي مقدمة هؤلاء «الشهيد مصطفى حافظ»، أسطورة الجيش المصري، والأب الروحي للفدائيين الفلسطينيين الذي استطاع أن يدمي الاحتلال، ويكبده خسائر فادحة، عبر عمليات بطولية جبارة، فظل الاحتلال يسعى خلفه على أمل أن يصل إليه ويقضي عليه، وللأسف وصل إليه الجبناء عبر عملية تفجيرية خسيسة، فارتقى شهيدا، وما زال شارع «مصطفى حافظ» في قطاع غزة حتى الآن شاهدا على اعتزاز، وتقدير الشعب الفلسطيني، وبخاصة أهالي قطاع غزة للبطل المصري، أبو المقاومة الفلسطينية.

مولده ونشأته

ولد في قرية زاويه البقلي _مركز الشهداء محافظة المنوفية. تاريخ ميلاده 25 ديسمبر 1920 م. نشأ في بيئة مصرية صميمة لها طباع الريف من الشرف والإمانة والكرم. أشتهر مصطفى حافظ في طفولته بطيبة قلبه ولم يكن مشاكسا، حصل على الشهادة الابتدائية في عام 1934 وفي نفس العام التحق بمدرسة فؤاد الثانوية (مدرسة الحسينية الآن) ومن هنا بدأت معالم شخصيته تظهر في وضوح وجلاء ورجولة مبكرة وخلق ومواظبة.

اشترك في المظاهرات الضخمة التي كانت تخرج من مدرسة فؤاد واستمع قلبه في وعى إلى هتافات الحرية وإلى بشاعة كلمة الاستعمار، كما عرف في وعى دور الاستعمار في عرقلة تقدم الأمة العربية كلها.

ومصطفى حافظ رجل مصري من مدينة الأسكندرية التي يحمل أحد ميادينها اسمه الآن، كما أن له نصبا تذكاريا في غزة تبارى الإسرائيليون في تحطيمه عندما احتلوها بعد هزيمة يونيو 1967. كان (مصطفى حافظ) مسئولا عن تدريب الفدائيين وارسالهم داخل إسرائيل كما أنه كان مسئولا عن تجنيد العملاء لمعرفة مايجري بين صفوف العدو ووراء خطوطه، فقد كان (مصطفى حافظ) باعتراف الإسرائيليين من أفضل العقول المصرية، وهو ماجعله يحظى بثقة الرئيس جمال عبد الناصر فمنحه أكثر من رتبة استثنائية حتى أصبح عميدا وعمره لا يزيد على 34 سنة، كما أنه أصبح الرجل القوي في غزة التي كانت تابعة للإدارة المصرية بعد تقسيم فلسطين في عام 1947.

حياته العسكرية

دخـل مصطفى حافظ الكلية الـحربية بعـد حـصـوله على الـبكالوريا وجاء تقـديره في سنـة دخـولـه أخلاقيا جـيدا وقـد اشتهر طـول حياتـه بالكلية بأنـه ذو الأعـصاب الحـديـديـة، وعـام1940م تخـرج من الكليـة الحربيـة وكان من الـمتفـوقين وفي الـسـابع مـن سبتمبـر 1940 عـين ملازما بسلاح الفرسان وبدأت شخصيته تفرض نفسها في كل مكان يحل فيه في عام 1943 حصل على فرقة طبوغرافيا وفي سنة 1945 حصل على فرقة أسلحة صغيرة وفي ديسمبر 1951 حصل على فرقة تعليم شئون إدارية بامتياز وفي 13 أكتوبر 1955 حصل على فرقة مدرعة ورقى إلى رتبة صاغ

في فلسطين

في 3 يوليو 1948 نقل اليوزباشى إلى إدارة الحاكم الإدارى العام لغزة وفي 16 أكتوبر 1948 عين حاكما لرفح وفي 8 نوفمبر 1948 نقل مأمورا لمركز القصير في البحر الأحمر. سافر إلى غزة أواخر عام 1951 وإسرائيل تعتدى على اللاجئين في قطاع غزة. كان مصطفى حافظ أبا لكل الفدائيين تولى بنفسه عملية تدريب الفدائيين الذين دخلوا إلى قلب إسرائيل. نظم جيش فلسطين. في عام 1955 وقع حادث خان يونس ودمرت إسرائيل بصورة بشعة المستشفى والبيوت وفي نفس الليلة عقد اجتماع مع الفدائيين ورسم خطة ضخمة لدخول إسرائيل وقام بغزوات على تل أبيب حتى أن كانت لا تنام خوفا من ضربات رجال مصطفى حافظ والفدائيين الذي كان قائدهم صلاح مصطفى

وبرغم السنوات الطويلة التي قضاها مصطفى حافظ في محاربة الإسرائيليين الا انه لم يستطع رجل واحد في كافة أجهزة المخابرات الإسرائيلية أن يلتقط له صورة من قريب أو من بعيد، لكن برغم ذلك سجل الإسرائيليون في تحقيقاتهم مع الفدائيين الذين قبضوا عليهم انه رجل لطيف يثير الاهتمام والاحترام ومخيف في مظهره وشخصيته.
وكانت هناك روايات أسطورية عن هروبه الجريء من معتقل أسرى إسرائيلي أثناء حرب 1948، وقد عين في منصبه في عام 1949 وكانت مهمته إدارة كافة عمليات التجسس داخل إسرائيل والاستخبارات المضادة داخل قطاع غزة والإشراف على السكان الفلسطينيين، وفي عام 1955 أصبح مسئولا عن كتيبة الفدائيين في مواجهة الوحدة رقم 101 التي شكلها في تلك الأيام اريل شارون للإغارة على القرى الفلسطينية والانتقام من عمليات الفدائيين ورفع معنويات السكان والجنود الإسرائيليين، وقد فشل شارون فشلا ذريعا في النيل منه ومن رجاله وهو ما جعل مسئولية التخلص منه تنتقل إلى المخابرات الإسرائيلية بكافة فروعها وتخصصاتها السرية والعسكرية.

اغتياله

في صباح يوم 13 يوليو من عام 1956 نشرت صحيفة الأهرام خبرا عابرا يقول: قتل العقيد مصطفى حافظ نتيجة ارتطام سيارته بلغم في قطاع غزة، وقد نقل جثمانه إلى العريش ومن هناك نقل جوا إلى القاهرة على الفور، ولم ينس الخبر أن يذكر أنه كان من أبطال حرب فلسطين وقاتل من أجل تحريرها.. لكنه تجاهل تماما انه كان أول رجل يزرع الرعب في قلب إسرائيل.

كان هناك خمسة رجال هم عتاة المخابرات الإسرائيلية في ذلك الوقت عليهم التخلص من مصطفى حافظ على رأسهم (ر) الذي كون شبكة التجسس في مصر المعروفة بشبكة «لافون» والتي قبض عليها في عام 1954
وكانت السبب المباشر وراء الإسراع بتكوين جهاز المخابرات العامة في مصر

والى جانب (ر) كان هناك ضابط مخابرات إسرائيلي ثان يسمى «أبو نيسان» وأضيف لهما «أبو سليم» و«اساف» و«أهارون» وهم رغم هذه الأسماء الحركية من أكثر ضباط الموساد خبرة بالعرب وبطباعهم وعاداتهم وردود أفعالهم السياسية والنفسية.

ويعترف هؤلاء الضباط الخمسة بأنهم كانوا يعانون من توبيخ رئيس الوزراء في ذلك الوقت ديفيد بن جوريون أول رئيس حكومة في إسرائيل والرجل القوي في تاريخها، وكانت قيادة الأركان التي وضعت تحت سيطرة موشى ديان أشهر وزراء الدفاع في إسرائيل فيما بعد في حالة من التوتر الشديد.

وكان من السهل على حد قول ضباط المخابرات الخمسة التحدث إلى يهوه (الله باللغة العبريه) في السماء عن التحدث مع موشى ديان خاصة عندما يكون الحديث عن براعة مصطفى حافظ في تنفيذ عملياته داخل إسرائيل ورجوع رجاله سالمين إلى غزة وقد خلفوا وراءهم فزعا ورعبا ورغبة متزايدة في الهجرة منهاوكان الحل الوحيد أمام الأجهزة الإسرائيلية هو التخلص من مصطفى حافظ مهما كان الثمن.

ووضعت الفكرة موضع التنفيذ ورصد للعملية مليون دولار، وهو مبلغ كبير بمقاييس ذلك الزمن، فشبكة «لافون» مثلا لم تتكلف أكثر من 10 آلاف دولار، وعملية اغتيال المبعوث الدولي إلى فلسطين اللورد برنادوت في شوارع القدس لم تتكلف أكثر من 300 دولار.

كانت خطة الاغتيال هي تصفية مصطفى حافظ بعبوة ناسفة تصل اليه بصورة أو بأخرى، لقد استبعدوا طريقة إطلاق الرصاص عليه، واستبعدوا عملية كوماندوز تقليدية، فقد فشلت مثل هذه الطرق في حالات أخرى من قبل، وأصبح السؤال هو: كيف يمكن إرسال ذلك «الشئ» الذي سيقتله اليه؟.

في البداية فكروا في إرسال طرد بريدي من غزة لكن هذه الفكرة أسقطت إذ لم يكن من المعقول أن يرسل طرد بريدي من غزة إلى غزة، كما استبعدت أيضا فكرة إرسال سلة فواكه كهدية إذ ربما ذاقها شخص آخر قبل مصطفى حافظ.

وأخيرا وبعد استبعاد عدة أفكار أخرى بقيت فكرة واحدة واضحة هي: يجب أن يكون «الشئ» المرسل مثيرا جدا للفضول ومهما جدا لمصطفى حافظ في نفس الوقت كي يجعله يتعامل معه شخصيا، شيء يدخل ويصل اليه مخترقا طوق الحماية الصارمة الذي ينسجه حول نفسه.

وبدأت الخطة تتبلور نحو التنفيذ، إرسال ذلك «الشئ» عن طريق عميل مزدوج وهو عميل موجود بالفعل ويعمل مع الطرفين، انه رجل بدوي في الخامسة والعشرين من عمره يصفه أبونيسان بأنه نموذج للخداع والمكر، كان هذا الرجل يدعى «طلالقة». لم يكن يعرف على حد قول ضابط الموساد أن مستخدميه من الإسرائيليين.
وبعد أن استقر الأمر على إرسال (الشئ) الذي سيقتل مصطفى حافظ بواسطة (طلالقة) بدأ التفكير في مضمون هذا الشئ، واستقر الرأى على أن يكون طردا بريديا يبدو وكأنه يحتوي على (شيء مهم) وهو في الحقيقة يحتوي على عبوة ناسفة.

ولم يرسل الطرد باسم مصطفى حافظ وانما أرسل باسم شخصية سياسية معروفة في غزة وهو بالقطع ما سيثير (طلالقة) فيأخذه على الفور إلى مصطفى حافظ الذي لن يتردد فضوله في كشف ما فيه لمعرفة علاقة هذه الشخصية بالإسرائيليين، وفي هذه اللحظة يحدث ما يخطط له الإسرائيليون وينفجر الطرد في الهدف المحدد.

وتم أختيار قائد شرطة غزة (لطفي العكاوي) ليكون الشخصية المثيرة للفضول التي سيرسل الطرد باسمها، وحتى تحبك الخطة أكثر كان على الإسرائيليين أن يسربوا إلى (طلالقة) إن (لطفي العكاوي) يعمل معهم بواسطة جهاز اتصال يعمل بالشيفرة، ولأسباب أمنية ستتغير الشيفرة، أما الشيفرة الجديدة فهي موجودة في الكتاب الموجود في الطرد المرسل اليه والذي سيحمله (طلالقة) بنفسه.

وأشرف على تجهيز الطرد (ج) عضو (الكيبوتس) في المنطقة الوسطى، وقد اكتسب شهرة كبيرة في اعداد الطرود المفخخه وكان ينتمي إلى منظمة ارهابية تسمى (أيستيل) كانت هي ومنظمة ارهابية أخرى اسمها ليحي تتخصصان في إرسال الطرود المفخخه إلى ضباط الجيش البريطاني أثناء احتلاله فلسطين لطردهم بعيدا عنها.

وأصبح الطرد جاهزا وقرار العملية مصدق عليه ولم يبق سوى التنفيذ، وتم نقل الطرد إلى القاعدة الجنوبية في بئر سبع وأصبح مسئولية رئيس القاعدة أبونيسان الذي يقول: "طيلة اليوم عندما كنا جالسين مع (طلالقة) حاولنا اقناعه بأننا محتارون في أمره، قلنا أن لدنيا مهمة بالغة الأهمية لكننا غير واثقين ومتأكدين من قدرته على القيام بها، وهكذا شعرنا بأن الرجل مستفز تماما، عندئذ قلنا له: حسنا رغم كل شيء قررنا تكليفك بهذه المهمة، اسمع يوجد رجل مهم جدا في قطاع غزة هو عميل لنا هاهو الكارت الشخصي الخاص به وها هو نصف جنيه مصري علامة الاطمئنان الينا وإلى كل من نرسله اليه والنصف الآخر معه أما العبارة التي نتعامل بها معه فهي عبارة: (أخوك يسلم عليك)!.

ويتابع ضابط المخابرات الإسرائيلي: كنا نواجه مشكلة نفسية كيف نمنع طلالقة من فتح الطرد قبل أن يصل إلى الهدف؟ وللتغلب على هذه المشكلة أرسلنا أحد الضباط إلى بئر سبع لشراء كتاب مشابه أعطاه لـ (طلالقة) قائلا: (هذا هو كتاب الشيفرة يحق لك تفقده ومشاهدته وبعد أن شاهده أخذه منه وخرج من الغرفة وعاد وبيده الكتاب الملغوم وسلمه له لكن (طلالقة) لعب اللعبة بكل برود على الرغم من بريق عينيه عندما تساءل: ولكن كيف ستعرفون أن الكتاب وصل؟ وكانت الإجابة: ستأتينا الرياح بالنبأ.

وفهم (طلالقة) من ذلك أنه عندما يبدأ (لطفي العكاوي) بالإرسال حسب الشيفرة الجديدة سيعرف الإسرائيليون انه نفذ المهمة وعندما حل الظلام خرج أحد رجال المخابرات الإسرائيلية المسئولين عن العملية ومعه (طلالقة) وركب سيارة جيب ليوصله إلى أقرب نقطة على الحدود وهناك ودعه واختفى (طلالقة) في الظلام لكن كان هناك من يتبعه ويعرف انه يأخذ طريقه إلى غزة.

وفي رحلة عودته إلى غزة كان الشك يملأ صدر (طلالقة).. وراح يسأل نفسه: كيف يكون (العكاوي) أقرب المساعدين إلى مصطفى حافظ عميلا إسرائيليا؟، وفكر في أن يذهب أولا إلى (العكاوي) لتسليمه ما يحمل وبالفعل ذهب إلى منزله فوجده قد تركه إلى منزل جديد لا يعرف عنوانه واحتار ما الذي يفعل؟ ثم حزم أمره وتوجه إلى منطقة الرمال في غزة حيث مقر مصطفى حافظ.

وحسب ماجاء في تقرير لجنة التحقيق المصرية التي تقصت وفاة مصطفى حافظ بأمر مباشر من الرئيس جمال عبد الناصر فإنه في 11 يوليو عام 1956 في ساعات المساء الأخيرة جلس مصطفى حافظ على كرسي في حديقة قيادته في غزة وكان قد عاد قبل يومين فقط من القاهرة، كان يتحدث مع أحد رجاله وإلى جانبه الرائد فتحي محمود وعمر الهريدي واليوزباشى حسين تمراز وفي نفس الوقت وصل اليهم (طلالقة) الذي سبق أن نفذ ست مهام مطلوبة منه في إسرائيل.

وقابله مصطفى حافظ وراح يروى له ماعرف عن (العكاوي)، وهو ما أزعج مصطفى حافظ الذي كان يدافع كثيرا عن (العكاوي) الذي اتهم أكثر من مرة بالاتجار في الحشيش، لكن هذه المرة يملك الدليل على ادانته بما هو أصعب من الحشيش؛ التخابر مع إسرائيل.

وقرر مصطفى حافظ أن يفتح الطرد ثم يغلقه من جديد ويرسله إلى (العكاوي)، أزال الغلاف دفعة واحدة عندئذ سقطت على الأرض قصاصة ورق انحنى لالتقاطها وفي هذه الثانية وقع الانفجار ودخل الرائد فتحي محمود مع جنود الحراسة ليجدوا أربعه أشخاص مصابين بجروح بالغة ونقلوا فورا إلى مستشفى تل الزهرة في غزة.

وفي تمام الساعة الخامسة صباح اليوم التالي استشهد مصطفى حافظ متأثرا بجراحه، وبقى الرائد عمر الهريدي معاقا بقية حياته في حين نجا مساعده حسين تمراز بأعجوبة بينما فقد (طلالقة) بصره، وأعتقل (العكاوي) لكن لم يعثروا في بيته على ما يدينه.

وبرغم مرور هذة السنين ما زال يصر الإسرائيليون على أنهم لم ينفذوا مثل هذه العملية ابدا، وبقيت أسرارها مكتومة هنا وهناك إلى أن كشفها الكاتب الإسرائيلي «يوسف أرجمان» مؤخرا في كتاب يحمل اسم «ثلاثون قضية استخبارية وأمنية في إسرائيل»، والذي لا نعرف هل ماذكره حقيقة أم خيال.

بقى ان نعرف إن الإسرائيليين عندما احتلوا غزة بعد حرب يونيو وجدوا صورة مصطفى حافظ معلقة في البيوت والمقاهي والمحلات التجارية وأنهم كان يخلعونها من أماكنها ويرمونها على الأرض ويدوسون عليها بالأقدام، وكان الفلسطينيون يجمعونها ويلفونها في أكياس كأنها كفن ويدفنونها تحت الأرض وهم يقرآون على روح صاحبها الفاتحة فهم لا يدفنون صورة وإنما يدفنون كائنا حيا.

الرجل الظل في الدراما
وقد قدمت الإذاعة المصرية قصة حياة الرجل الظل البطل مصطفى حافظ في سهرة درامية كتبها الكاتب والسيناريست الدكتور وليد برهام، والاخراج د: محمود محجوب .

المصادر

http://www.maghress.com/almassae/113762

أبطال قوميون
أشخاص حاربوا من أجل عروبة فلسطين
أشخاص من طنطا
مصريون شاركوا في حرب 1948
مواليد 1920
وفيات 1956

مصطفى حافظ


2005 වසරෙහි ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපතිවරණය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ පස්වන ජනාධිපතිවරණය විය. 2005 සැප්තැම්බර් 7 දිනදී නාමයෝජනා භාර ගනු ලැබුනු අතර, 2005 නොවැම්බර් 17 දිනදී මැතිවරණය පැවැත්විණි. ඡන්දය ප්‍රකාශ කල ප්‍රමාණය 73.73% විය. පාලක එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයෙහි අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ, ප්‍රකාශිත සියළු ඡන්ද වලින්  50.3% ලබා තේරී පත් විය.

ජනාධිපතිමය ධූර කාල අර්බුදය
පළමුව, මැතිවරණයක් පවත්වන්නේද යන්න පිළිබඳවත් අනියත බවක් පැවතිණි.  නියමිත කාලයට වසරක් පෙරාතුව, ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග විසින්,  1999 මැතිවරණය කැඳවා තිබුණි; එම අමතර වසර ඇයගේ දෙවන ධූර කාලයට එක් විය යුතු බව තර්ක කල ඇය, ඒ පිළිබඳව නඩු ගොනු කලාය.  ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ඇයගේ ඉල්ලීම් ප්‍රතික්ෂේප කල අතර මැතිවරණය පැවැත්විණි.

මැතිවරණ ව්‍යාපාරය
ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා ලෙසින් අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂද   එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා ලෙසින් රනිල් වික්‍රමසිංහද විගසින් ඉස්මතුවී ආහ.  අපේක්ෂකයෝ දෙදෙනාම උත්සාහ කලේ සුළු පක්ෂ වල සහය ලබා ගැනීමටය.ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හා සමග පාර්ලිමේන්තු මට්ටමේ (එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය) පැවති සන්ධානය යළි-එකලස් කිරීමට රාජපක්ෂට සිදුවී තිබුණි.  ෆෙඩරල් වාදය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමටද දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සමගින් පැවති සටන් විරාමය යළි-කතිකා කිරීමටද ඔහු එකඟ වීමෙන් පසුව, ජවිපෙ සහ ජාතික හෙළ උරුමය විසින් ඔහු අනුමත කෙරිණි.

වාර්ගික ගැටළුව පිළිබඳ සාමාන්‍ය වශයෙන් වඩාත් සමගියට ලැදි ස්ථාවරයක් දැරූ වික්‍රමසිංහගේ ජයග්‍රහණය සඳහා මෙයින් පසුව පැවති එකම තාත්වික බලාපොරොත්තුව වූයේ දිවයිනෙහි වාර්ගික සුළුතර සහාය ලබාගැනුමයි.  ප්‍රධාන මුස්ලිම් පක්ෂය වූ,   ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසයෙහි සහ, වතුකර දෙමළ ජනයා නියෝජනය කල ලංකා කම්කරු කොංග්‍රසයෙහි අනුමැතිය ලබා ගැනුමට ඔහු සමත් විය.  කෙසේවෙතත්, ප්‍රධාන ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ පක්ෂයවූ, දෙමළ ජාතික සන්ධානයෙහි සහය ලබා ගැනුමට ඔහු අසමත් විය.  ඔහු  සඳහා ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට බොහෝ ලෙසින් ඉඩ කඩ ඇතිව සිටි දෙමළ ඡන්දදායකයන්ට ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමෙන් වලකින ලෙසින් දෙඊවිකො විසින් අණ කිරීමෙන් පසුව, වික්‍රමසිංහගේ ජයග්‍රහණ බලාපොරොත්තු සිඳී ගියේය.

ආර්ථික ගැටළුද රාජපක්ෂගේ වාසියට හේතු විය.  ඔහු අග්‍රාමාත්‍යවරයාව සිටි 2001-04 කාල සීමාවේදී,  වික්‍රමසිංහගේ නිදහස්-වෙළෙඳපොළ ප්‍රතිපත්ති යටතේ, ශ්‍රී ලංකාව විසින් ප්‍රබල වර්ධනයක් අත්පත් කරගත් නමුදු, ඔහු විසින් ක්‍රියාත්මක කෙරුණු මතභේදකාරී   පුද්ගලීකරණයන් නවතාලීමට රාජපක්ෂ පොරොන්දු විය. ආර්ථික ජාතිකවාදී ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කිරීමටද රාජපක්ෂ පොරොන්දු විය.

ප්‍රතිඵල

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ මැතිවරණ
2005 වසර තුල ආසියාවේ මැතිවරණ
2005 වසර තුල ශ්‍රී ලංකාව

ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපතිවරණය, 2005