Aceasta este o listă de piese de teatru franceze în ordine alfabetică:

0-9
 10 ans de mariage (2012), de Alil Vardar
 29 degrés à l'ombre (29 de grade la umbră, 1873), de Eugène Labiche
 Les 37 Sous de M. Montaudoin (1862), de Eugène Labiche

A
 Adam și Eva (Adam et Ève, 1933), de Sacha Guitry
 Agésilas (1666), de Pierre Corneille
 Alexandru cel Mare (1665), de Jean Racine
 Alexandre VI (1847), de Jules Verne
 L'Amour médecin (1665), de Molière  (Jean-Baptiste Poquelin)
 Amphitryon (1668), de Molière
 Amphitryon 38 (1929), de Jean Giraudoux
 Andromaca (1667), de Jean Racine
 Andromède (1650), de Pierre Corneille
 Angelo (1835), de Victor Hugo
 Antigone (1942), de Jean Anouilh
 Antony (1831), de Alexandre Dumas
 Am Stram Gram (1941), de André Roussin
 Apollo din Bellac (1942), de Jean Giraudoux
 L'Architecte et l'Empereur d'Assyrie (1966), de Fernando Arrabal
 Arhipelagul Lenoir (L'Archipel Lenoir ou Il ne faut pas toucher aux choses inutiles, 1948), de Armand Salacrou
 Athalia (1691), de Jean Racine
 Attila (1667), de Pierre Corneille
 Au petit bonheur (1898), de Anatole France
 Avarul (1668), de Molière

B

 Bacchus (1951), de Jean Cocteau
 Bajazet (1672), de Jean Racine
 Bărbierul din Sevillia (Le Barbier de Séville ou la Précaution inutile, 1773),  de Pierre Beaumarchais
 Béranger (1920), de Sacha Guitry
 Bérénice (1670), de Jean Racine
 Bestialité érotique (1968), de Fernando Arrabal
 Bienfaisance, ou la bonne mère suivi de La bienfaisance récompensée (1788), de Olympe de Gouges
 Britannicus (1669), de Jean Racine
 Bolnavul închipuit  (1673), de Molière
 Burgravii (Les Burgraves, 1843), de Victor Hugo
 Burghezul gentilom (1670), de Molière

C
 Caniota  ("La cagnotte", 1864), de Eugène Labiche
 Le Carrosse du Saint Sacrement (1829), de Prosper Mérimée
 Călătoria domnului Perrichon ("Le voyage de M. Perrichon", 1860), de Eugène Labiche
 Căsătorie cu de-a sila (1664), de Molière
 Cântarea Cântărilor (1938), de Jean Giraudoux
 Cântăreața cheală (La Cantatrice chauve, 1950), de Eugen Ionescu
 Cei doi prieteni sau Negustorul din Lyon (Les Deux amis ou Le Négociant de Lyon, 1770),  de Pierre Beaumarchais
 Chantecler (1910), de Edmond Rostand
 Charles VII chez ses grands vassaux (1831), de Alexandre Dumas
 Chatterton (1835), de Alfred de Vigny
 Le Cid (1637), de Pierre Corneille
 Cinna ou la Clémence d'Auguste (1641), de Pierre Corneille
 Clitandre ou l'Innocence persécutée (1631), de Pierre Corneille
 Crainquebille (1903), de Anatole France
 Cromwell (1822), de Prosper Mérimée
 Colonia (1750), de Pierre de Marivaux
 Comedia celui care si-a luat de nevasta o femeie mută (La Comédie de celui qui épousa une femme muette, 1908), de Anatole France
 La Comtesse d'Escarbagnas (1671), de Molière
 La Conspiration des poudres (1846), de Jules Verne
 Le Couvent, ou les vœux forcés (1790), de Olympe de Gouges
 Cromwell (1827), de Victor Hugo
 Cu ușile închise (Huis Clos, 1944), de Jean-Paul Sartre
 Cyrano de Bergerac (1897), de Edmond Rostand

D
 Les Démocrates et les aristocrates, ou les curieux du champ de Mars (1790), de Olympe de Gouges
 Dineu cu proști (Le Dîner de Cons, 1993), de Francis Veber
 Disputa (1744), de Pierre de Marivaux
 Doctor fără voie (1668), de Molière
 Doctorul zburător (1645), de Molière
 Dom Juan sau petrecerea lui Pierre (1665), de Molière
 Don Sanche d'Aragon (1649), de Pierre Corneille

E
 L'École des ménages (1839), de Honoré de Balzac
 Electra (1937), de Jean Giraudoux
 L'Enfant prodigue (1736), de Voltaire
 L'Entrée de Dumouriez à Bruxelles, ou les vivandiers (1793), de Olympe de Gouges
 L'Envieux (1738), de Voltaire
 L'Esclavage des Noirs, ou l'heureux naufrage (1792), de Olympe de Gouges
 Eugénie (1767),  de Pierre Beaumarchais
 Eupalinos ou l'Architecte  (1921), de Paul Valéry

F
 Le Fanatisme ou Mahomet le prophète (1741), de Voltaire
 Felicie (1757), de Pierre de Marivaux
 Femeile savante (1672), de Molière
 La France sauvée, ou le tyran détrôné (1792), de Olympe de Gouges

G
 La Galerie du Palais (1633), de Pierre Corneille
 George Dandin (1668), de Molière
 Les Gracques (neterminată; publicată în 1958), de Jean Giraudoux
 Guzla (La Guzla, ou Choix de Poesies Illyriques recueillies dans la Dalmatie, la Croatie et l'Herzegowine, 1827), de Prosper Mérimée

H
 Henric al III-lea și curtea sa (1829), de Alexandre Dumas
 Héraclius (1647), de Pierre Corneille
 Hernani (Hernani ou l'honneur castillan, 1830), de Victor Hugo
 L'Homme généreux (1786), de Olympe de Gouges
 Horace (1640), de Pierre Corneille

I
 Iliada în versuri franceze (L'Iliade en vers français, 1714), de Antoine Houdar de La Motte
 L'Illusion comique (1636), de Pierre Corneille
 Inès de Castro (1723), de Antoine Houdar de La Motte
 Iphigénie (1674), de Jean Racine
 Insula rațiunii sau Oamenii cei mici (L'Isle de la Raison ou Les Petits Hommes, 1727), de Pierre de Marivaux
 Insula sclavilor (L'ile des esclaves, 1725), de Pierre de Marivaux
 Intermezzo  (1933), de Jean Giraudoux
 L'Impromptu de Paris (1937), de Jean Giraudoux

Î
 Îndrăgostiții magnifici (1670), de Molière
 Întâlnirea lui Amor si Cupidon (Reunion des Amours, 1731), de Pierre de Marivaux
 Întâlnire la Senlis (Le Rendez-vous de Senlis, 1941) de Jean Anouilh

J
 La Jacquerie (1828), de Prosper Mérimée
 La Jalousie du barbouillé (1660), de Molière
 Judith (1931), de Jean Giraudoux

K
 Kean (1836), de Alexandre Dumas
 Kéraban-le-Têtu (1883), de Jules Verne

L
 Lorsque l'enfant paraît (Când vine barza sau Vine barza, 1951), de André Roussin

M
 Le Mannequin d'osier (1928), de Anatole France
 La Marâtre (1848), de Honoré de Balzac
 La Maréchale d'Ancre (1831), de Alfred de Vigny
 Le Mariage inattendu de Chérubin (1786), de Olympe de Gouges
 Marion Delorme (1831), de Victor Hugo
 Mănușa roșie (Le Gant rouge, 1888), de Edmond Rostand
 Médée (1635), de Pierre Corneille
 Mélicerte (1666), de Molière
 Mélite (1629, prima lucrare, comedie), de Pierre Corneille
 Le Menteur (1644), de Pierre Corneille
 Mercadet ou le faiseur (1848), de Honoré de Balzac
 Mérope (1743), de Voltaire
 Michel Strogoff (1880), de Jules Verne
 Mirabeau aux Champs Élysées, Paris, Garnery, (1791), de Olympe de Gouges
 Mitridate (1673),  de Jean Racine
 Mizantropul (1667), de Molière
 Molière chez Ninon, ou le siècle des grands hommes (1788), de Olympe de Gouges
 Monsieur de Pourceaugnac (1669), de Molière
 La Mort de César (1735), de Voltaire
 La Mort de Pompée (1643), de Pierre Corneille

N
 Nebuna din Chaillot (1945), de Jean Giraudoux
 La Nécessité du divorce (1790), de Olympe de Gouges
 Nicomède (1651), de Pierre Corneille
 Noul locatar (1955, Le Nouveau Locataire), de Eugen Ionescu
 Nunta din Corint (Noces corinthiennes, 1876), dramă antică în versuri de Anatole France
 Nunta lui Figaro (La Folle journée ou Le Mariage de Figaro, 1778), de Pierre Beaumarchais

 O
 O pălărie de paie din Italia ("Un chapeau de paille d'Italie", 1851), de Eugène Labiche
 Œdipe (1659), de Pierre Corneille
 Œdipe (1718), de Voltaire
 Ondine  (1939), de Jean Giraudoux
 Othon (1664), de Pierre Corneille

 P
 Pământul e rotund (La terre est ronde, 1937), de Armand Salacrou
 Paméla Giraud (1842), de Honoré de Balzac
 Pastorala comică (1667), de Molière
 Pentru Lucreția (1953), de Jean Giraudoux
 Pertharite (1651), de Pierre Corneille
 La Petite Hutte (1947), de André Roussin
 Phèdre (1677), de Jean Racine
 Le Philosophe corrigé ou le cocu supposé (1787), de Olympe de Gouges
 La Place royale (1634), de Pierre Corneille
 Les Plaideurs (noiembrie 1668), de Jean Racine
 Polyeucte (1642), de Pierre Corneille
 Prețioasele ridicole (1659), de Molière
 Prințesa din Elida (1664), de Molière
 Prințesa îndepărtată (La princesse lointaine, 1895), de Edmond Rostand
 Psyché (1671), de Pierre Corneille, Molière și Philippe Quinault
 Puiul vulturului (L'aiglon, 1900), de Edmond Rostand
 Pulchérie (1672), de Pierre Corneille

 R
 Război cu Troia nu se face (1935), de Jean Giraudoux
 Regele petrece (Le roi s'amuse, 1832), de Victor Hugo
 Les Ressources de Quinola (1842), de Honoré de Balzac
 Rodogune (1644), de Pierre Corneille
  Romanțioșii (Les romanesques, 1894), de Edmond Rostand
 Rinocerii (1959), de Eugen Ionescu
 Ruy Blas (1837), de Victor Hugo

 S
 Sălbatica ('"La sauvage", 1938), de Jean Anouilh
 Sganarelle sau încornoratul închipuit (1660), de Molière
 Sertorius (1662), de Pierre Corneille
 Sicilianul sau amorul pictor (1667), de Molière
 Siegfried (1928), de Jean Giraudoux
 Sodome et Gomorrhe (Sodoma și Gomora, 1943), de Jean Giraudoux
 Sophonisbe (1663), de Pierre Corneille
 La Suite du Menteur (1645), de Pierre Corneille
 La Suivante (1634), de Pierre Corneille
 Supplément au voyage de Cook (1935), de Jean Giraudoux
 Suréna (1674), de Pierre Corneille

 Ș
 Școala bărbaților (1661), de Molière
 Școala femeilor (1662), de Molière

 T
 Tartuffe (1664), de Molière
 Tebaida (1664), de Jean Racine
 Tessa (1934), de Jean Giraudoux
 Le Théâtre de Clara Gazul (1825), de Prosper Mérimée
 Théodore (1646), de Pierre Corneille
 Tite et Bérénice (1670), de Pierre Corneille
 La Toison d'or (1660), de Pierre Corneille
 La Tour de Nesle (1832), de Alexandre Dumas
 Triumful lui Plutus (1728), de Pierre de Marivaux

 U
 Ubu Rege (Ubu roi, 1897), de Alfred Jarry
 Ultima noapte a lui Don Juan (La Dernière Nuit de Don Juan, 1911), de Edmond Rostand

 V
 Valsul hazardului (1986), de Victor Haïm
 Vautrin (1839), de Honoré de Balzac
 La Veuve (1632), de Pierre Corneille
 Vicleniile lui Scapin (1671), de Molière
 Vocea umană (1930) de Jean Cocteau
 Voyage à travers l'Impossible (1882), de Jules Verne și Adolphe Dennery
 Le Voyage de monsieur Perrichon (1860), de Eugène Labiche

 Z
 Zaïre (1732), de Voltaire
 Zamore et Mirza, ou l'heureux naufrage (1788), de Olympe de Gouges
 Zăpăcitul'' (1665), de Molière

Bibliografie

Referințe și note

Vezi și

 Pierre_de_Marivaux#Opera
 Fernando_Arrabal#Teatru
 Listă de dramaturgi francezi
 Listă de dramaturgi
 Listă de piese de teatru de Jules Verne ()
 Listă de piese de teatru de Jean Anouilh ()
 Listă de piese de teatru de Voltaire ()
 Pierre_Beaumarchais#Piesele_Figaro
Armand_Salacrou#Piese_de_teatru

franceze

Listă de piese de teatru franceze


İbrahim Karaosmanoğlu (d. 1952, Yuvacık, Başiskele, Kocaeli), 2004 ile 2019 yılları arasında Kocaeli Büyükşehir Belediyesi başkanı olarak görev yapan Türk siyasetçi.

Yaşamı ve kariyeri
Aslen Rize'nin Güneysu ilçesinin İslahiye koyündendir. İzmit Endüstri Meslek Lisesinde din kültürü ve ahlak bilgisi öğretmenliği yapmakta iken 1989 ve 1994 yıllarında Refah Partisinden Yuvacık beldesi belediye başkanı seçildi. 1999 seçimlerinde Fazilet Partisinden yeniden aday olmadı, serbest ticaret yaptı.

2001 yılında AK Parti kurucu üyesi sıfatıyla il başkan yardımcısı oldu. Nihat Ergün'ün milletvekili ve genel başkan yardımcısı seçilmesiyle AK Parti Kocaeli il başkanı oldu ve 2004 Türkiye yerel seçimlerinde Kocaeli büyükşehir belediye başkanı seçildi.

2011 yılında Türk-Macar kültürel ve ticari ilişkilerine katkılarından dolayı Macaristan Cumhuriyeti Liyakat Nişanı ile ödüllendirilmiştir.

31 Mart 2019 tarihinde gerçekleşen yerel seçimde aday gösterilmedi. Kendisinden sonra görevi Tahir Büyükakın devraldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İbrahim Karaosmanoğlu Kişisel Web Sitesi

1952 doğumlular
Kocaeli doğumlu siyasetçiler
İzmit doğumlu siyasetçiler
Kocaeli belediye başkanları
Türk öğretmenler
Türk İslamcılar
Refah Partisi mensubu siyasetçiler
Fazilet Partisi mensubu siyasetçiler
Adalet ve Kalkınma Partili belediye başkanları
Yaşayan insanlar
Türk tüccarlar
Kamu Görevlileri Etik Kurulu üyeleri

İbrahim Karaosmanoğlu


El Enosis Neon Paralimni (, Enosi Neon Paralimniou, "Youth Union of Paralimni") es un club de fútbol de Chipre de la ciudad de Paralimni, Famagusta. Fue fundado en 1936 luego de la fusión de dos equipos de la ciudad: Heracles y People's Love. Juega en la Segunda División de Chipre en el Estadio Municipal de Paralimni "Tasos Marcou".

Estadio

Jugadores

Plantilla 2022/23

Palmarés

Fútbol
 Segunda División: 3
 1969, 2015, 2018

Participaciones en competiciones UEFA

Enlaces externos

Equipos de fútbol de Chipre
Equipos de fútbol fundados en 1936
Equipos de fútbol que se han fusionado y fusiones
Chipre en 1936

Enosis Neon Paralimni


Die katholische Pfarrkirche St. Aegidius ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in der Rheinstraße 204 in Hersel, einem Stadtteil von Bornheim im Rhein-Sieg-Kreis (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte
Die neugotische Kirche wurde 1899 nach einem Entwurf des Architekten Eduard Endler gebaut und 1901 eingeweiht. Vorgängerkirche war der ebenfalls unter Denkmalschutz stehende Aegidiussaal, er wurde 1744 als Barockkirche errichtet. Drei ursprünglich für die Barockkirche von Kurfürst Clemens August gestiftete Fenster sind über der Orgel eingebaut; auch die barocke Kanzel wurde übernommen.

Glocken
Im Kirchturm hängt ein sechsstimmiges Glockengeläut aus Bronze. Die größte Glocke wurde 1623 von Johannes Reutter aus Köln gegossen, die kleinste 1963 in der Eifeler Glockengießerei Mark, Brockscheid. Die vier anderen Glocken goss Feldmann & Marschel, Münster im Jahr 1957.

Orgel
Die Orgel, erbaut im Jahr 1905 von der Orgelwerkstatt Johannes Klais aus Bonn, wurde im Jahr 1953 und 1970 durch die Erbauerfirma umdisponiert. 1995 wurde erwogen, diese Orgel durch einen Neubau zu ersetzen. Man entschied sich aber anders. Da die Orgel über sehr viel ursprüngliche Substanz verfügte, wurde sie von Klais im Jahre 2011 weitgehend auf den Originalzustand rückgebaut.

 Koppeln:
 Normalkoppeln: II/I, I/P, II/P
 Subkoppeln: Sub II-I

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen. Band 1: Rheinland. Bearbeitet von Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer. Deutscher Kunstverlag, Berlin u. a. 2005, ISBN 3-422-03093-X.
 Peter Jurgilewitsch, Wolfgang Pütz-Liebenow: Die Geschichte der Orgel in Bonn und im Rhein-Sieg-Kreis. Bouvier, Bonn 1990, ISBN 3-416-80606-9.

Einzelnachweise

Aegidien
Aegidien
Hersel
Hersel Aegidius
Erbaut in den 1890er Jahren
Gemarkung Hersel
Hersel

St. Aegidius (Hersel)


Rüdiger Schaper (* 1959 in Worms, Rheinland-Pfalz) ist ein deutscher Autor, Journalist und Theaterkritiker.

Leben
Rüdiger Schaper lebt und arbeitet vorwiegend in Berlin und arbeitet seit 1999 beim Tagesspiegel. Dort ist er Leiter des Feuilletonressorts. Zuvor war er Berliner Kultur-Korrespondent der Süddeutschen Zeitung.

Schaper ist verheiratet und hat zwei Kinder.

Werke
In Schapers schriftstellerischen Arbeiten spielen Essay und Kulturgeschichte eine wichtige Rolle. Zu Harald Juhnke, Konstantinos Simonides, Karl May sowie Alexander von Humboldt legte er Biografien vor. Sein Buch über die Theatergeschichte führt vor allem jene Theatermacher auf, die ihm als Kritiker besonders viel bedeutet haben.

 Spektakel: Eine Geschichte des Theaters von Schlingensief bis Aischylos. Siedler Verlag, München 2014, ISBN 978-3-8275-0027-4.
 Karl May: Untertan, Hochstapler, Übermensch. Siedler Verlag, München 2011, ISBN 978-3-88680-975-2.
 Die Odyssee des Fälschers. Siedler Verlag, München 2011, ISBN 978-3-88680-966-0.
 Der Entertainer der Nation. Harald Juhnke. Zwischen Glamour und Gosse. Argon Verlag, 1997, ISBN 3-87024-384-8.
 Berlin um Mitternacht. Argon Verlag, München 1998, ISBN 3-87024-470-4.
 Alexander von Humboldt: Der Preuße und die neuen Welten. Siedler Verlag, München 2018, ISBN 978-3-8275-0074-8.
 Elefanten. Ein Portrait. Matthes & Seitz, Berlin 2020, ISBN 978-3-75180-201-7.

Weblinks

 Text-Profil von R. Schaper beim Tagesspiegel

Einzelnachweise

Theaterkritiker
Journalist (Deutschland)
Zeitungsjournalist
Person (Der Tagesspiegel)
Autor
Literatur (Deutsch)
Biografie
Essay
Schriftsteller (Berlin)
Deutscher
Geboren 1959
Mann

Rüdiger Schaper


إرنست يوليوس روم  (ولد في 28 نوفمبر 1887 -توفي في 2 يوليو 1934) كان ضابطاً في الجيش الألماني الإمبراطوري، وبعد ذلك أصبح قائداً نازياً.

وقد شارك في تأسيس كتيبة العاصفة (بالألمانية: Sturmabteilung)، التي كانت جناح شبه عسكري للحزب النازي وبعد ذلك أصبح قائدًا للكتيبة، في عام 1934 تم اعدامه بليلة السكاكين الطويلة بأمر من هتلر بسبب كونه منافس محتمل وزعم أنه كان يريد تنفيذ عملية انقلابية، وكان هتلر يسعى إلى القضاء على أي شخص قد يشكل تهديداً لسلطته في المستقبل.

حياته

وُلد ارنست روم في ميونخ عام 1887, وكان ملازماً أول في الفوج ال13 للجيش البافاري عندما اندلعت الحرب العالمية الأولى في
اوغسطس عام 1914, اُصيب بجروح في وجهه في منطقة اللورين في فرنسا تسببت بندوب لبقية حياته، كضابط كفؤ حصل على الصليب الحديدي تمت ترقيته قبل نهاية الحرب.

بعد الهدنة في 11 نوفمبر 1918 انضم روم لواحدة من منظمات الصناديد العديدة التي تأسست في ميونيخ للوقوف بوجه العصيان المسلح الشيوعي في بافاريا، التحق روم بحزب العمال الوطني الاشتراكي في عام 1920 وساهم في تنظيم قوات العاصفة ال (SA) والتي كانت عبارة عن جيش سياسي لحماية قادة الحزب والوقوف بوجه الجبهة الحمراء الشيوعية والارهابيين اليهود. التقى روم بهتلر وأصبحوا حلفاء سياسيين واصدقاء مقربيين.

بعد فشل انقلاب  تم محاكمة ادولف هتلر وارنست روم واريك لودندورف بتهمة الخيانة العظمى، تم الحكم على روم بالسجن لمدة سنة وثلاثة أشهر لكن أطلق سراحة فوراً بعد المحاكمة، وحُكم على هتلر بالسجن لمدة 5 سنوات قضى منها 8 أشهر،
أثناء ذلك قام روم بتأسيس ال كخيار بديل ل (SA) المحظورة في ذلك الوقت. وخدم كعضو في الرايخشتات (البرلمان) كعضو عن حزب الحرية الاشتراكي الوطني والذي كان اسم بديل لكن الاختلافات ازدادت فاستقال من البرلمان عام 1925 وهاجر إلى بوليفيا وأصبح مستشار عسكري للجيش البوليفي.

قيادة الSA واعدامه

على خلفية المشاكل والنزاعات التي حدثت داخل الحزب النازي بين القيادة وهتلر من جهة وبين ال SA من جهة في عام 1930, أرسل هتلر
برقية شخصية لروم ليعود ويستلم قيادة الSA حيث تم تعيينه في يناير 1931, كانت لروم افكار راديكالية وقام بتعيين أصدقائه المقربيين، وازداد عدد الSA ليصبح مليون فرد.

كانوا الوحيديين الذين ينادون هتلر ب والذي يعني أنت هيرمان غورينغ وجوزيف غوبلز وارنست روم، وكان روم الوحيد الذي يناديه أدولف وليس زعيمي، وعلى أثر التنافس الموجود بين أعضاء لحزب النازي والاحقاد المتنامية وخوفاً من قوة روم وسلطته على ال SA، وخصوصاً انه كان مثلي الجنس.

استمر غورنغ وغوبلز وهينريش هيملر بالدس لهتلر حول خطورة روم وسعيه للإطاحة به، وحضروا ملفاً عن تقاضي روم ل12 مليون مارك من فرنسا للإطاحة به، وأخيراً اقتنع هتلر أنه جاء الوقت للتحرك وفي فجر 30 يونيو 1934 نُفذت عملية «ليلة السكاكين الطويلة» وسافر هتلر إلى ميونيخ حيث قام بنفسه بالقاء القبض على روم وتم تطهير الSA واعدام قيادته ولكن هتلر لم يكن يرغب باعدام روم لذلك خُير بان ينتحر لكنه رفض فتم اعدامه.

روابط خارجية

المراجع

أفراد عسكريون من مملكة بافاريا
الحاصلون على الصليب الحديدي (1914) من الدرجة الأولى
النازيون الذين شاركوا في انقلاب بير هال
النازيون في أمريكا الجنوبية
أشخاص أعدموا من قبل ألمانيا النازية بسلاح ناري
أشخاص أعدموا من قبل ألمانيا بسلاح ناري
أشخاص توفوا أثناء شغلهم لمنصب
أشخاص من بافاريا في أعدموا من قبل ألمانيا النازية
أشخاص من مملكة بافاريا
أشخاص من ميونخ
أعضاء الرايخستاغ في جمهورية فايمار
أعضاء الرايخشتاغ في ألمانيا النازية
أفراد الجيش الألماني في الحرب العالمية الأولى
أفراد عسكريون من بافاريا
أفراد عسكريون من ميونخ
أفراد فرايكوربس في القرن العشرين
ألمان أعدموا من قبل ألمانيا النازية
ألمان معدومون
ساسة مثليون جنسيا
سياسيون توفوا أثناء شغلهم لمنصب
سياسيون مثليون ألمان
سياسيون معدومون
سياسيون من حركة الحرية الاشتراكية الوطنية
سياسيون من حزب الحرية فولكيش الألماني
ضباط كتيبة العاصفة
ضحايا ليلة السكاكين الطويلة
عسكريون ألمان في الحرب العالمية الأولى
عسكريون ألمان في الحرب العالمية الثانية
قتلة ألمان
قوميون ألمان
مواليد 1887
نازيون أعدموا من قبل ألمانيا النازية
نازيون خدموا في الحرب العالمية الأولى
نازيون مثليون
وزراء في ألمانيا النازية
وفيات 1934

إرنست روم


[
{
  "type": "ExternalData",
  "service": "geoline",
  "ids": "Q63440921",
  "properties": {
    "title": "Oldtidsstien",
    "stroke": "#bb3e3e",
    "stroke-width": 3
  }
},
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.22919, 56.08545] },
    "properties": {
    "title": "Stenkister",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.23031, 56.08573] },
    "properties": {
    "title": "Karlstrupkister",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.23076, 56.08543] },
    "properties": {
    "title": "Kobberupkisten",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.22555, 56.08810] },
    "properties": {
    "title": "Stavkirken",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.24678, 56.08453] },
    "properties": {
    "title": "Stignæsdyssen",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.24851, 56.08522] },
    "properties": {
    "title": "Fiskerhuset",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.23889, 56.08351] },
    "properties": {
    "title": "Ellesumpen",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.23089, 56.08575] },
    "properties": {
    "title": "Rostrupkisten",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.23078, 56.08596] },
    "properties": {
    "title": "Skålgruber",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.23593, 56.08301] },
    "properties": {
    "title": "Langdysse",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.23691, 56.08699] },
    "properties": {
    "title": "Runestenen",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.22760, 56.08637] },
    "properties": {
    "title": "Thaihuset",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  },
{
    "type": "Feature",
    "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [10.23501, 56.08452] },
    "properties": {
    "title": "Skovmøllen",
    "description": "",
    "marker-symbol": "star",
    "marker-size": "small",
    "marker-color": "0050d0"
  }
  }
]

Oldtidsstien er en ca. 4 km lang vandresti, som slynger sig gennem det omkring 100 hektar store område af park, skov, åbne marker og strand, som hører til Moesgård syd for Aarhus. Ruten, som er markeret af hvide sten med en rød plet, strækker sig mellem Moesgård herregård og Moesgård Strand.

Undervejs går man blandt andet gennem Oldtidsskoven. I denne skov, som blev plantet i 1964, kan man se en række forskellige skovtyper, der illustrerer den danske skovs udvikling fra stenalder til jernalder. Ligeledes passeres adskillige gravmonumenter og rekonstruktioner af huse fra oldtiden.

Kimen til Oldtidsstien blev lagt i slutningen af 1950'erne af professor P.V. Glob fra Forhistorisk Museum (det tidligere navn for Moesgaard Museum), som lancerede en plan om at skabe en forhistorisk nationalpark i Moesgårdskovene og på de nærliggende åbne arealer. Arbejdet med at føre planen ud i livet gik i gang de følgende år, hvilket inkluderede den første udgave af Oldtidsstien med et lidt anderledes forløb end nutidens.

Ruteforløb
I en folder udgivet af Forhistorisk Museum i 1973 lyder det: "Oldtidsstien fører Dem igennem et stykke af Danmarks smukkeste natur."

I sit nuværende ruteforløb udgår Oldtidsstien stadig fra Moesgårds hovedbygning fra 1778, som indtil 2014 husede Moesgård Museum. Herfra føres man ned gennem herregårdsparken og den i 2018 genetablerede frugthave, hvor der udover forskellige æblesorter er plantet spisekastanjer og valnødder. . Herfra fører stien ud på overdrevet (Jens Michelsens toft). På denne mark, Monumentparken, der afgræsses af gotlandske får, kan man se omhyggeligt genopstillet oldtidsgrave, der af forskellige grunde ikke har kunne bevares på deres oprindelige lokalitet. Man har i sin tid lagt vægt på at placere oldtidsmindesmærkerne på en måde i terrænet, der svarer mest muligt til deres oprindelige beliggenhed.

Dernæst passeres højryggede agre fra vikingtiden i skoven, fiskestryget ved Skovmøllen, hvor vandstæren ofte ses jage i vinterhalvåret, og langdyssen fra 3500 f.v.t. inden man bevæger sig ind i Ellesumpen. Denne skovtype er en sjældenhed i nutidens produktionsskove, hvor man langt de fleste steder har drænet skovbunden og tilplantet med andre træarter. En gangbro bugter sig henover skovmosen, der udover elletræer har tuer med rig urtevækst med blandt andet almindelige mjødurt, småbladtet milturt og den gule engkabbeleje. De ældste, flerstammede træer i sumpen er resultatet af stævningsdrift. Sidste gang disse træer blev stævnet var formentligt under 2. verdenskrig.

I Oldtidsskoven kan man opleve, hvordan de danske skove har udviklet sig siden de første træarter indfandt sig efter den sidste istid. Skovområdet er således inddelt i den åbne Birke-fyrretid (9550-8250 f.v.t.), den tættere Hassel-fyrretid (8250-7500 f.v.t.), den skyggefulde Ældre lindetid (7000-3800 f.v.t.), den lune Yngre lindetid (3800-700 f.v.t.) og Bøgetid (700 f.v.t. til i dag). Der er opstillet skilte, som markerer overgangen mellem de forskellige perioder og fortæller om skovtyperne. Oldtidsskoven drives nu til dags som en form for urørt skov, hvor man dog af hensyn til formidlingen fjerner de træer, som ikke passer i de enkelte skovperioder. Resten får lov at vokse vildt og døde træer får lov at ligge, hvilket giver gode betingelser for en højere biodiversitet.

Helt nede ved stranden går Oldtidsstien forbi Stigsnæsdyssen, Giberåens udløb og Fiskerhuset, der blev bygget omkring 1855. Vejen går derefter tilbage vestpå langs Giber Å. På dette stræk kan man se en kampesten med runeindskrift. Stenen, som er gravet op fra gårdspladsen på Moesgård i 1960'erne, fik dog først sine runer omkring 1980. Den ukendte ophavsmand kom i skyndingen til at indhugge teksten, fortsat revolution, spejlvendt..

Oldtidsstien ender tilbage ved hovedbygningen på Moesgård. Man kan eventuelt slutte af med at krydse over vejen fra hovedbygningen for at se den rekonstruerede stavkirke (opført 1995-97) fra Hørning sydøst for Randers. Eller eventuelt fortsætte lidt længere op ad bakken for at besøge det nye Moesgaard Museum.

Galleri

Referencer

Naturområder i Aarhus
Vandreruter i Danmark
Stier i Danmark

Læs mere
Kirkeby, Jens: Guide til dyrelivet og fuglene ved Oldtidsstien på Moesgård. 2001 Moesgård Museum.
Mahler, Viggo: Guide til insekterne ved oldtidsstien på Moesgård. 1999 Moesgård Museum.
Fyhn, Mette Wessel: Guide til kultursporene i landskabet. 2006 Moesgård Museum.
Moesgaard Museum: Oplev naturen
GPS: Kort over ruten på Waymarked Trails

Oldtidsstien


Alicante (Katalanca: Alacant), Valensiya'nın güneyinde aynı adı taşıyan ilin merkezi olan şehir. Nüfusu 331.750 kişi olup tarihi bir Akdeniz limanına sahiptir. Şehir İspanya'nın en hızlı büyüyen şehirlerinden biridir. Ekonomisi turizme ve inşaat sektörüne bağlıdır.

Coğrafi konum

Alicante Cografi konumu

İklim

Alicante kenti yarı-kurak iklime sahiptir ve tüm yıl boyunca güneşli günler devam edip ısı devamlı olarak pek değişmez olarak kalır. Kış mevsiminde işi mülayimdi; yazın sıcak ve yağışsız kurak olarak geçer. Alicante bölgesinin bilimsel Koeppen skalasına göre iklim sınıflanması "step iklimi (BSh)" olarak verilir. Ortalama ısılar Ocak ayında 17,0 °C - 6,7 °C arasında; Ağustos ayında 30,8 °C - 21,5 °C arasında ve yıllık ortalama ısı 18,3° olarak gözlemlenmiştir. Gün içinde genellikle ısı değişiklikleri kent mevkiinin deniz kıyısında olması dolayısıyla çok azdır. Ama zaman zaman batı rüzgarının ortaya çıkması büyükçe (18.3° veya daha fazla) ısı değişikliğine neden olabilir. Kışlar ılıman ve yazlar sıcak geçmesi işinin mevsimsel değişkenliği nispeten azlığına işaret eder. Gözlemlenen en yüksek ısı 4 Temmuz 1994'te 41,4 °C ve gözlemlenen en düşük ısı 26 Aralık 1970'te −3,8 °C olmuştur.

Ortalama yıllık yağış 277 mm olarak gözlemlenmiştir. Batı Akdeniz'de ve özellikle İspanya'nın doğusunda bulunan Alicante bölgeye özel "gota fría - soğuk düşme )" adı verilen bir atmosferik gelişme ile Eylül ve Ekim aylarında hiç tahmin edilemeyen gayet şiddetli fırtına şeklinde yağışlar ortaya çıkabilir. Bu şiddetli yağışlar 24-saatlik bir dönemde 100 mm'ye kadar yaklaşabilir. Nadir görülen bu fırtına şekilde yağışlar ortaya çıkması gayet şiddetli sellere neden olur. Bu düzenli olmayan yağışlar dolayısıyla Eylül ve Ekim ayları en yağışlı aylardır. Yine geçmişte bu fenomen gözlemlendiği için gözlemlerden elde edilen ortalama yıllık yağmurlu gün sayısı 35'tir ve güneşli saatler sayısı da 2.953 olur.

Demografi

Alicante'de belediye sınırları içinde 2014 yılı resmi nüfus verilerine göre 332,067 kişi yaşamaktadır. Böylece Alicante Valensiya özerk bölgesi içinde nüfus itibarıyla ikinci büyüklükte kenttir. Alicante şehirleşmiş bölgesinde Alicante belediyesi arazileri yanında şehrin varoşları komşu belediyeler "San Vicente del Raspeig", "Sant Joan d'Alacant", "Mutxamel" ve "El Campello" bulunmaktadır. Metropoliten "Alicante-Elche" bölgesindeki nüfus ise 757,085 kişidir.

Şu tablodaki verilerden Alicante kentinin nüfusunun tarihsel gelișmesi incelenebilir:

Kardeş şehirler

Resimler

Alicante

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Valensiya (özerk topluluk)
 Alicante ili

Dış bağlantılar
 Alicante Beldiyesi Resmi İnternet Sitesi

İspanya'daki şehirler

Alicante


Um aspirante é um oficial do posto mais baixo, na Marinha Real Britânica, Marinha dos Estados Unidos e muitas marinhas da Commonwealth. Os países da Commonwealth que usam a classificação incluem Canadá (Naval Cadet), Austrália, Bangladesh, Namíbia, Nova Zelândia, África do Sul, Índia, Paquistão, Singapura, Sri Lanka e Quênia.

Patentes militares
Profissões do mar

Aspirante (marinha)


96. carska i kraljevska pješačka pukovnija (karlovačka 96. pješačka pukovnija, od 1908. godine nazivala se punim imenom Pješačka pukovnija Ferdinand prijestolonasljednik Rumunjske br. 96 (Infanterieregiment Ferdinand Kronprinz von Rumänien Nr. 96)) bila je postrojba Austrougarske vojske.

Povijest
Osnovana je 1. listopada 1882. godine. Zapovjedno mjesto bilo joj je u Petrovaradinu, prva bojna nalazila se u Petrovaradinu, druga u Nevesinju, treća u Petrovaradinu i četvrta u Karlovcu. Tijekom Prvog svjetskog rata postrojba je sudjelovala u borbama na galicijskom i sočanskom bojištu.

Povezani članci
 3. armija (Austro-Ugarska)

Izvori
 Filip Katanić, Pješačke pukovnije austro-ugarske vojske s područja Banske Hrvatske i Slavonije u Galicijskoj bitki 1914. godine, Zbornik Janković 3/2018.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Boris Blažina i Filip Hameršak, Hrvatskim tragovima po Sočanskom bojištu, Hrvatska revija 1/2016.
 Put patnje karlovačkih mladića u Velikom ratu, www.kafotka.net

Austrougarske pukovnije u Prvom svjetskom ratu

96. pješačka pukovnija


Orbis Litterarum (expresie latină ce înseamnă Cercul de literatură) este o revistă internațională daneză de studii literare, fondată în 1943 de către Frederik Julius Billeskov Jansen și Jens Kruuse.

Revista se concentrează în primul rând asupra literaturii europene și americane și publică articole originale peer review pe teme de literatură generală și comparată, genuri și perioade literare. Obiectivul publicației îl reprezintă corelarea mai multor direcții ale teoriei literare. Orbis Litteraturm publică articole în mai multe limbi, iar redactorii ei sunt din 2006 Lars Ole Sauerberg, Morten Nøjgaard și Bengt Algot Sørensen.

Note

Reviste din Danemarca

Orbis Litterarum


Ekoturizam je oblik turizma koji uključuje odgovorno putovanje (upotrebom održivog prijevoza) u prirodna područja, očuvanje okoliša i poboljšanje dobrobiti lokalnog stanovništva. Njegov cilj može biti obrazovati putnika, osigurati sredstva za ekološko očuvanje, izravno koristiti gospodarskom razvitku i političkom unaprjeđenju mjesnih zajednica ili poticati poštovanje prema raznolikim kulturama i ljudskim pravima. Od 1980-ih, ekoturizam se smatra ključnim pothvatom od strane ekologa, tako da buduće generacije mogu iskusiti odredišta relativno netaknuta ljudskom intervencijom. Ekoturizam se može fokusirati na izobrazbu putnika o lokalnom okruženju i prirodnom okruženju s ciljem ekološkog očuvanja. Neki u pojam ekoturizma uključuju opredjeljenje da se stvore ekonomske mogućnosti koje financijski čine očuvanje prirodnih resursa mogućim.

Općenito, ekoturizam se bavi s međudjelovanjima biotičkih komponenata prirodnog okoliša. Ekoturizam se usredotočuje na društveno odgovorno putovanje, osobni razvoj i održivost okoliša. Ekoturizam obično obuhvaća putovanja do odredišta gdje su flora, fauna i kulturna baština primarne atrakcije. Ekoturizam ima za cilj ponuditi turistima pogled u utjecaj čovjeka na okoliš i potaknuti na poštovanje prirodnih staništa. Cilj ekoturizma je minimalizirati utjecaj na okoliš destinacija koje se posjećuju. Osim njegovanja poštovanja prema prirodnom okolišu, ekoturizam također pomaže u stvaranju socioekonomskih koristi za zajednice posjećenog područja.

Projekti odgovornog ekoturizma uključuju one koji smanjuju negativne segmente  turizma na okoliš i jačaju kulturni integritet lokalnog stanovništva. Stoga je, uz procjenjivanje ekoloških i kulturnih čimbenika, sastavni dio ekoturizma promoviranje recikliranja, energetske učinkovitosti, očuvanja vode i stvaranja gospodarskih prilika za lokalne zajednice. Iz tih razloga ekoturizam često intrigira zagovaratelje ekološke i društvene kompetentnosti.

Mnogi smatraju da je pojam "ekoturizam", kao i "održivi turizam" (što je sličan izraz, ali šireg značenja), oksimoron. Kao i većina putovanja na velike udaljenosti, ekoturizam često ovisi o zračnom prijevozu, koji pridonosi klimatskim promjenama. Također, "sveukupni učinak održivog turizma je negativan tamo gdje, poput ekoturizma društveno korisne težnje maskiraju nepokolebljive direktne vlastite interese."

Prednosti

Ekoturizam je podskupina  održivog turizma . Ekoturizam  maksimalizira ekološku dobrobit, te istovremeno pridonosi ekonomskoj, društvenoj i kulturnoj dobrobiti zajednica koje žive u blizini mjesta ekoturizma.

Eventualne ekološke, ekonomske i sociokulturne koristi kompatibilne s ekoturizmom objašnjene su u nastavku.

Potencijalne ekološke koristi
Primarni izazov je zajamčiti da ekoturizam ne naruši ekološki netaknutost zaštićenih područja i opće dobro lokalnih zajednica. Iako ekoturizam ne bi trebao imati negativne ekološke uspjehe, oni se mogu dogoditi bez obzira na to. Općenito se pretpostavlja da ekoturizam ima mnoge pozitivne ekološke posljedice, a neke od njih navedene su u nastavku:

Direktne koristi

 Poticaj za zaštitu prirodnog okoliša
 Poticaj za rekonstrukciju modificiranih okoliša i zemljišta
 Osigurava sredstva za upravljanje i proširenje zaštićenih područja
 Ekoturisti svojim djelovanjem pomažu u održavanju i poboljšanju staništa
 Ekoturisti služe kao čuvari koji osobno interveniraju u situacijama u kojima se smatra da je okoliš ugrožen

Indirektne koristi

 Izloženost ekoturizmu potiče širi osjećaj zaštite okoliša
 Zajednice doživljavaju promjene u stavovima i ponašanju prema okolišu
 Područja zaštićena za ekoturizam pružaju dobrobit okolišu

Potencijalne ekonomske koristi
Za mnoge donosioce odluka, ekonomski faktori su upečatljiviji od ekoloških čimbenika u procesima odlučivanja o tome kako se prirodni resursi trebaju koristiti. Ekonomske koristi ekoturizma naznačene su u nastavku:

Direktne koristi

 Stvara prihod (povezan s troškovima posjetitelja) i stvara radna mjesta koja su izravno povezana sa sektorom
 Pruža gospodarske mogućnosti za rubna područja

Indirektne koristi

 Multiplikacijski učinak i neizravni prihodi koji dolaze iz zapošljavanja
 Podržava kulturni turizam i turizam baštine, sektore koji su vrlo kompatibilni s ekoturizmom.

Potencijalne socio-kulturne koristi
Holistički pristup ekoturizmu mora unapređivati društveno-kulturne, kao i gospodarske i ekološke koncepcije. Izravne i neizravne socio-kulturne dobrobiti navedene su u nastavku:

Direktne i indirektne koristi

 Poticanje stabilnosti i dobrobiti zajednice kroz ekonomske koristi i lokalno sudjelovanje
 Estetske i duhovne čari te užitak za lokalno stanovništvo i turiste
 Dostupno širokom spektru stanovništva

Pri prosudbi mogućih pozitivnih učinaka ekoturizma, potrebno je napomenuti da ekoturizam može imati i negativne učinke. Negativni faktori mogu se zaobići pravilnicima i kodeksima ponašanja koji djelotvornoi uvjerljivo prenose poruke o primjerenom ponašanju posjetitelja.

Terminologija i povijest

Ekoturizam je novotvorenica s kraja 20. stoljeća spoj eko-turizma . Prema Oxfordskom rječniku engleskog jezika, ekoturizam je zamijećen 1973., a ekoturizam, "zasigurno nakon ecotour ", 1982.

 ecotour, n . . . . Obilazak ili posjet području od ekološkog interesa, obično s edukativnim elementom; (također u kasnijoj uporabi) slična tura ili posjet osmišljen da ima što manje štetnog učinka na ekologiju ili poduzet s posebnim ciljem pomaganja naporima očuvanja.
 ekoturizam, n . . . . Turizam u područja od ekološkog interesa (tipično egzotična i često ugrožena prirodna okruženja), esp. podržati napore očuvanja i promatrati divlje životinje ; spec. pristup ugroženom okolišu kontroliran tako da ima najmanji mogući štetni učinak.

Neki izvori daju naslutiti da su se ti pojmovi rabili  desetljeće ranije. Claus-Dieter (Nick) Hetzer, akademik i avanturist iz Forum Internationala u Berkeleyu, CA, izmislio je ekoturizam 1965., prema Contra Costa Timesu, te je vodio prve ekoture po Yucatánu za vrijeme 1970-ih.

Pojam ekoturizma koju je usvojio Ecotourism Australia nalaže: "Ekoturizam je ekološki održivi turizam s temeljnim fokusom na doživljaj prirodnih područja koji potiče poznavanje okoliša i kulture, respektiranje i očuvanje."

Globalna mreža ekoturizma (GEN) propisuje ekoturizam kao "odgovorno putovanje prirodnim područjima koje štiti okoliš, održava opće dobro lokalnog stanovništva te stvara obrazovanje i razumijevanje kroz interpretiranje i obrazovanje svih uključenih (posjetitelja, osoblja i posjećenih )".

Ekoturizam se često neispravno tumači kao bilo koji aspekt turizma koji uključuje prirodu (vidi turizam džungle ). Samoimenovani praktičari i domaćini iskustava ekoturizma pretpostavljaju da se to postiže jednostavnim stvaranjem destinacija u prirodnim područjima. Prema teoretičarima ove uobičajene i implicitne prakse, pravi ekoturizam prije svega mora osvijestiti ljude na ljepotu i krhkost prirode. Ovi kritičari prozivaju neke operatere na greenwashing svog poslovanja: koriste oznake "zeleno" i "ekološki prihvatljivo", dok se postupaju na ekološki neodgovoran način.

Iako se naučnici ne slažu oko toga tko se može kategorizirati kao ekoturist te postoji malo statističkih informacija, neki procjenjuju da više od pet milijuna ekoturista dolazi iz Sjedinjenih Država, uz ostale zemlje iz zapadne Europe, Kanade i Australije.

Trenutno egzistiraju različiti procesi za kreiranje nacionalnih i međunarodnih programa osiguravanja kvalitete ekoturizma. Nacionalni programi certificiranja ekoturizma uvedeni su u zemljama poput Kostarike, Australije, Kenije, Estonije i Švedske. U Hrvatskoj, Međimurska županija jedan je od predvodnika u razvoju ekoturizma.

Unaprjeđenje održivosti

Principi
Ekoturizam u kopnenim i morskim ekosustavima može koristiti njegovanju, pod uvjetom da se uspješno upravlja kompleksnošću povijesti, kulture i ekologije u pogođenim područjima. Catherine Macdonald i kolege identificiraju faktore koji određuju krajnji rezultat očuvanja, naime jesu li: životinje i njihove navike dostatno zaštićene; konflikt između ljudi i divljih životinja je anuliran ili barem prikladno neutraliziran; postoji dobra osviještenost edukacija lokalnog stanovništva o dobrobitima ekoturizma; postoji učinkovita suradnja s dionicima u tom području; i postoji ispravna upotreba financijskih sredstava generiranog ekoturizmom za očuvanje lokalne ekologije. Oni procjenjuju da ekoturizam najbolje funkcionira na očuvanje grabežljivaca kada je turistička kompanija podržana od strane politike i strane javnosti, te kada je praćena i nadzirana na lokalnoj, nacionalnoj i međunarodnoj domeni.

Regulativa i akreditacija
Budući da se propisi ekoturizma mogu loše provoditi, ekološki agresivne operacije poput podvodnih hotela, izleta helikopterom i tematskih parkova s divljim životinjama mogu se kategorizirati kao ekoturizam zajedno s vožnjom kanua, kampiranjem, fotografijom te promatranjem divljih životinja. Neuspjeh da se prizna odgovoran ekoturizam s malim utjecajem stavlja legalne ekoturističke tvrtke u restriktivniji položaj na turističkom tržištu.

Razvojne politike za ublažavanje destruktivnih radnji, nisu ograničene na uspostavljanje kapaciteta nosivosti, očvršćavanje lokacije, održiv dizajn, kvote posjeta, naknade, ograničenja pristupa i edukaciju posjetitelja.

Brojni ekolozi su se opredijelili za svijetski standard koji se može koristiti za certifikaciju,  ekoturističke tvrtke na temelju njihove razine posvećenosti okolišu, stvarajući standard koji mora biti slijeđen. Nacionalno ili međunarodno povjerenstvo provodilo bi proceseakreditacije, uz predstavnike raznih skupina uključujući vlade, hotele, turoperatore, putničke agente, vodiče, zračne prijevoznike, lokalne vlasti, organizacije za očuvanje i nevladine organizacije. Odluke odbora bile bi sankcionirane od strane vlada, tako da bi tvrtke koje ne poštuju zahtjeve morale biti zakonski obvezne da se distanciraju od korištenja brenda ekoturizma.

Godine 1998. Crinion je predložio sustav Green Stars, baziran na parametrima obuhvaćajući strategiju rukovođenja, korist za društvenu zajednicu, interakciju u malim grupama, obrazovnu korisnost i obuku osoblja. Ekoturisti koji razmisle o svom izboru bili bi uvjereni u pravo iskustvo ekoturizma kad vide višu ocjenu zvjezdicama.

Godine 2008. Kriteriji Vijeća za Globalni Održivi Turizam inicirani su na Svjetskom kongresu zaštite prirode IUCN-a. Kriteriji, kojima raspolaže Vijeće za globalni održivi turizam, kreirali su globalni model za održiva putovanja i turizam i uključuju kriterije i parametre djelotvornosti za turističke destinacije, turoperatore i hotele. GSTC daje akreditaciju preko treće strane certifikacijskim tijelima kako bi se legitimizirale tvrdnje o održivosti.

Procjene utjecaja na okoliš također bi se mogle upotrijebiti kao oblik akreditacije. Provedivost se ocjenjuje sa znanstvene principe, te se mogu dati smjernice za optimalno planiranje infrastrukture, određivanje turističkih kapaciteta i upravljanje ekologijom. Ovaj oblik licencija je senzibilniji na uvjete kompleksne za lokaciju.

Neke destinacije imaju sopstvene programe certifikacije za ekoturizam. Kao primjer može se navesti Kostarika, koja provodi GSTC-Recognized Certification of Sustainable Tourism (CST) program. Cilj je harmonizirati učinak koji financiranje ima na lokalni okoliš. Program CST fokusiran je na interakciju poduzeća s prirodnim i kulturnim resursima, poboljšanje kvalitete života unutar lokalnih zajednica te ekonomski angažman drugim programima gospodarskog napretka. CST koristi sustav ocjenjivanja koji klasificira tvrtku na temelju održivosti njenog poslovanja. CST procjenjuje interakciju između tvrtke i okolnog obitavališta; politike upravljanja i operativni sustavi unutar tvrtke; kako tvrtka potiče svoje klijente da postanu aktivni suradnici prema održivim politikama; te interakcija između poduzeća i lokalnih zajednica. Temeljem spomenutih kriterija tvrtka se ocjenjuje na temelju jačine svoje održivosti. Indeks mjerenja kreće se od 0 do 5, pri čemu je 0 najgori, a 5 najbolji.

Oznake i certifikati
Postoji više od 50 ekoloških oznaka u turizmu. To uključuje:

 Austrijska ekološka oznaka za turizam
 Azijski ekoturistički standard za smještaj (AESA)
 Eko-certifikacija Malta
 EarthCheck Australija
 Ekoturizam Australija
 Ekoturizam Irska
 Ekoturizam Kenija
 Europski standard označavanja ekoturizma (EETLS)
 Korejski standard ekoturizma

Smjernice i edukacija

Strategija sigurnosti okoliša mora posegnuti za odgovorom na pitanje ekoturista koji su udaljeni od uzročno-posljedične veze svog djelovanja na okoliš. Trebalo bi inicirati više kampanja kako bi se poboljšala osvještenost, senzibiliziralo za pitanja okoliša i brinulo o mjestima koja posjećuju.

Turistički vodiči izravan su medij za prenošenje svijesti povezanih s ekoturizmom. S povjerenjem ekoturista i intimnim poznavanjem okoliša, turistički vodiči mogu aktivno diskutirati o pitanjima očuvanja. Obavještavanje ekoturista o tome kako postupci samih turista na putovanju mogu  utjecati na okoliš i lokalno stanovništvo. Program izobrazbe turističkih vodiča u nacionalnom parku Tortuguero u Kostariki omogućio je ublažiti negativne utjecaje na okoliš pružajući informacije i uravnotežujući broj turista na kupalištima parka koje koriste gniježđenje ugroženih morskih kornjača .

Mali razmjer, spor rast i lokalna kontrola
Teorija nerazvijenosti turizma oslikava novi oblik imperijalizma multinacionalnih korporacija koje kontroliraju resurse ekoturizma. Te korporacije financiraju i profitiraju od razvitka ekoturizma koji uzrokuje degradaciju okoliša, gubitak autentične kulture i načina života te iskorištavanje lokalne radne snage. U regiji Annapurna u Zimbabveu i Nepalu, gdje je manjak ulaganja u infrastrukturu, više od 90% prihoda od ekoturizma odlazi u matične zemlje, a manje od 5% odlazi u lokalne zajednice.

Manjak održivosti naglašava potrebu za malim, usporenim rastom i lokalnim ekoturizmom. Lokalni ljudi imaju osobni senzibilitet za dobrobit svoje zajednice, te su stoga odgovorniji za zaštitu okoliša od multinacionalnih kompanija, iako dobivaju vrlo mali dio profita . Nedostatak pomnog praćenja stanja, te vesternizacija, štetni utjecaji na okoliš, gubitak kulture i tradicije daleko nadmašuju pozitivne učinke uspostavljanja ekoturizma velikih razmjera. Dodatno, nedostatak kulture može se pridodati kulturnoj komodifikaciji, u kojoj se lokalne kulture komodificiraju kako bi se ostvario profit.

Povećani doprinosi zajednica lokalno upravljanom ekoturizmu kreiraju održive ekonomske sposobnosti. Budući da se znanje ekoturizma oglašava drugačijim životnim stilom od ekoturizma velikih razmjera, razvoj objekata i infrastrukture ne mora biti u skladu s korporativnim zapadnim turističkim standardima i može biti mnogo jednostavniji i jeftiniji. Veći je višestruki učinak na gospodarstvo jer se koriste lokalni proizvodi, materijali i rad. Dobit se razgrađuje lokalno, a curenje uvoza je reducirano. Park Great Barrier Reef u Australiji prijavio je više od pola milijarde dolara neizravnog prihoda na tom području i dodao tisuće neizravnih radnih mjesta između 2004. i 2005. Međutim, čak i ovaj oblik turizma može zahtijevati strana ulaganja financijskih sredstava za promociju. Kada su takva ulaganja potrebna, za zajednice je ključno pronaći tvrtku ili nevladinu organizaciju koja odražava filozofiju ekoturizma; osjetljivi na njihove brige i voljni surađivati nauštrb profita. Osnovna pretpostavka multiplikativnog učinka je da gospodarstvo počinje s neiskorištenim resursima, na primjer, da su mnogi radnici ciklički nezaposleni, a veliki dio industrijskih kapaciteta stoji besposlen ili nepotpuno iskorišten. Povećanjem potražnje u gospodarstvu moguće je povećati proizvodnju. Ako je gospodarstvo već u punoj zaposlenosti, samo sa strukturnom, frikcijskom ili drugom vrstom nezaposlenosti na strani ponude, svaki pokušaj poticanja potražnje vodio bi samo do inflacije. Za razne laissez-faire škole ekonomije koje prihvaćaju Sayev zakon i poriču mogućnost kejnzijanske neučinkovitosti i nedovoljnog korištenja resursa, stoga je koncept multiplikatora irelevantan ili krivo usmjeren.

Kao primjer, uzmite u obzir da je vlada povećala svoje izdatke za ceste za 1 milijun dolara, bez odgovarajućeg povećanja poreza. Ta bi svota išla cestarima koji bi zaposlili još radnika, a novac rasporedili na plaće i dobit. Kućanstva koja primaju te prihode dio će novca uštedjeti, a ostatak potrošiti na potrošna dobra. Ti će rashodi, zauzvrat, generirati više radnih mjesta, plaća, profita i tako dalje s prihodom i potrošnjom koja kruži gospodarstvom.

Učinak umnožavanja nastaje zbog induciranih povećanja potrošačke potrošnje do kojih dolazi zbog povećanih prihoda — i zbog povratne sprege u povećanje poslovnih prihoda, radnih mjesta i ponovno prihoda. Ovaj proces ne dovodi do ekonomske eksplozije ne samo zbog prepreka na strani ponude kod potencijalnog outputa (puna zaposlenost), već zato što je u svakoj "rundi" povećanje potrošnje potrošača manje od povećanja prihoda potrošača. To jest, granična sklonost potrošnji (MPC) je manja od jedan, tako da svaki krug neki dodatni prihod ide u štednju, curi iz kumulativnog procesa. Svako povećanje potrošnje stoga je manje od onog u prethodnom krugu, čime se sprječava eksplozija.

Napori za očuvanje ugroženih ekosustava
Neki od najvećih svjetskih bioraznolikosti nalaze se na otočju Galapagos. Ti su otoci 1979. godine proglašeni mjestom svjetske baštine UNESCO-a, a zatim su 2007. dodani na UNESCO-ov popis ugrožene svjetske baštine. IGTOA je neprofitna organizacija posvećena očuvanju ovog jedinstvenog živog laboratorija protiv izazova invazivnih vrsta, ljudskog utjecaja i turizma. Za putnike koji žele voditi računa o okolišu i utjecaju turizma, preporučuje se koristiti operatera kojeg je odobrila ugledna organizacija za ekoturizam. U slučaju Galapagosa, IGTOA ima popis vodećih svjetskih turističkih kompanija za otočje Galapagos posvećenih trajnoj zaštiti i očuvanju destinacije.

Upravljanje prirodnim resursima
Upravljanje prirodnim resursima može se koristiti kao specijalizirani alat za razvoj ekoturizma. Postoji nekoliko mjesta diljem svijeta gdje su brojni prirodni resursi u izobilju, ali s ljudskim napadima i staništima, ti resursi se iscrpljuju. Bez održivog korištenja pojedini resursi se uništavaju, a biljne i životinjske vrste izumiru. Za očuvanje resursa mogu se uvesti programi ekoturizma. Može se uvesti nekoliko planova i odgovarajućih programa upravljanja kako bi ti resursi ostali netaknuti, a postoje mnoge organizacije – uključujući neprofitne organizacije – i znanstvenici koji rade na ovom području.

Prirodni resursi brdskih područja kao što je Kurseong u zapadnom Bengalu brojni su s raznolikom florom i faunom, ali turizam u poslovne svrhe uravnotežio je situaciju. Istraživači sa Sveučilišta Jadavpur trenutno rade na ovom području za razvoj ekoturizma koji će se koristiti kao alat za upravljanje prirodnim resursima.

U jugoistočnoj Aziji vlade i nepolitičke organizacije rade zajedno s akademicima i industrijskim operaterima na širenju ekonomskih prednosti turizma u kampungs i sela u regiji. Nedavno osnovana alijansa, Turistička organizacija jugoistočne Azije (SEATO), okuplja ove različite igrače kako bi razgovarali o pitanjima upravljanja resursima.

Sastanak na vrhu održan u Quebecu 2002. doveo je do Globalnih kriterija održivog turizma 2008. – zajedničkog napora Zaklade UN-a i drugih zagovaračkih skupina. Kriteriji, koji su dobrovoljni, uključuju sljedeće standarde: "učinkovito planiranje održivosti, maksimalne društvene i ekonomske koristi za lokalne zajednice, minimalni negativni utjecaji na kulturnu baštinu i minimalni negativni utjecaji na okoliš".  Ne postoji agencija za provedbu zakona ili sustav kažnjavanja.za summit.

Utjecaj na starosjedilačko stanovništvo i starosjedilačku zemlju
Valorizacija autohtonih teritorija može biti važna za proglašenje zaštićenih područja, što može odvratiti prijetnje poput krčenja šuma. Ekoturizam može pomoći u stvaranju prihoda starosjedilačkim narodima.

Međutim, treba postojati odgovarajući poslovni plan i organizacijska struktura, koji pomažu osigurati da novac stvoren od ekoturizma doista teče prema samim starosjedilačkim narodima i zaštiti autohtonog teritorija. Debate oko ekoturizma usredotočuju se na to kako međunarodne turističke tvrtke uživaju profit od domorodačkih zemalja, koje ne dijele s ljudima kojima te zemlje pripadaju. Ekoturizam nudi turistički privlačno iskustvo krajolika i okoliša, ono koje se razlikuje od iskustva stanovnika; komodificira živote domorodačkih ljudi i njihovu zemlju što nije pošteno prema njezinim stanovnicima.

Starosjedilačkim teritorijima upravljaju vladine službe (tj. FUNAI u Brazilu, ...) i te vladine službe stoga mogu odlučiti hoće li ili ne implementirati ekoturizam na ovim domorodačkim teritorijima.

Ekoturizam također može dovesti do zapošljavanja lokalnog stanovništva (koje može biti starosjedilačko stanovništvo). Zaštićena područja, na primjer, zahtijevaju čuvare parka i osoblje za održavanje i upravljanje eko-kućama i smještajem koje koriste turisti. Također, tradicionalna kultura može djelovati kao turistička atrakcija i može stvoriti izvor prihoda tražeći plaćanje za prikazivanje predstava (tj. tradicionalnog plesa, . . . ) Ekoturizam također može pomoći u ublažavanju deforestacije do koje dolazi kada lokalno stanovništvo, pod ekonomskim stresom, krči zemlju i stvara male posjede za uzgoj usjeva za prodaju. Takvo krčenje zemljišta šteti okolišu. Ekoturizam može biti održiva alternativa koja otvara nova radna mjesta za lokalno stanovništvo.

Ovisno o tome kako su zaštićena područja postavljena i kako se njima postupa, to može dovesti do toga da lokalno stanovništvo izgubi svoje domove, i to uglavnom bez naknade. Guranje ljudi na marginalne zemlje s oštrom klimom, lošim tlom, nedostatkom vode i zaraženom stokom i bolestima malo doprinosi povećanju sredstava za život čak i kada se dio profita od ekoturizma usmjerava natrag u zajednicu. Može doći do teške realnosti preživljavanja i uskraćivanja tradicionalnog korištenja zemlje i prirodnih resursa od strane lokalnog stanovništva. Lokalno domorodačko stanovništvo također bi moglo izazvati jaku ogorčenost prema promjeni, osobito ako je dopušten razvoj turizma bez ikakve kontrole. To može dovesti do izgradnje previše domova, a turistička vozila mogu skrenuti sa staze i uznemiravati divlje životinje, ako nisu postavljeni nikakvi mehanizmi kontrole i ako se turistička vozila doista mogu koristiti. Upotreba vozila može erodirati i degradirati zemlju.

Postoji dugogodišnji neuspjeh peruanske vlade da prizna i zaštiti domorodačke zemlje, pa su stoga domorodački narodi bili prisiljeni zaštititi vlastitu zemlju. Zemljište ima veće izglede da ostane sigurno i slobodno od krčenja šuma ako o njemu brinu ljudi koji brinu o njemu.

Kritika

Definicija
U kontinuitetu turističkih aktivnosti koje se protežu od konvencionalnog turizma do ekoturizma, bilo je mnogo sporova oko granice na kojoj se očuvanje bioraznolikosti, lokalne društveno-ekonomske koristi i utjecaj na okoliš mogu smatrati "ekoturizmom". Iz tog razloga ekolozi, posebne interesne skupine i vlade različito definiraju ekoturizam. Organizacije za zaštitu okoliša općenito inzistiraju na tome da se ekoturizam temelji na prirodi, da se njime održivo upravlja, da podupire očuvanje i da je obrazovan za okoliš. Međutim, turistička industrija i vlade više se fokusiraju na aspekt proizvoda, tretirajući ekoturizam kao ekvivalent bilo kojoj vrsti turizma baziranog na prirodi. Kao daljnja komplikacija, mnogi pojmovi se koriste pod rubrikom ekoturizam. Turizam u prirodi, turizam s malim utjecajem, zeleni turizam, bio-turizam, ekološki odgovoran turizam i drugi korišteni su u literaturi i marketingu, iako nisu nužno sinonimi za ekoturizam.

Problemi povezani s definiranjem ekoturizma često su dovodili do zabune među turistima i akademicima. Mnogi problemi također su predmet značajnih javnih kontroverzi i zabrinutosti zbog greenwashing, trenda prema komercijalizaciji turističkih shema prerušenih u održivi, prirodni i ekološki prihvatljiv ekoturizam. te su sheme ekološki destruktivne, ekonomski izrabljivačke i kulturno neosjetljive u svom najgorem slučaju. Također su moralno uznemirujući jer dovode turiste u zabludu i manipuliraju njihovom brigom za okoliš. Razvoj i uspjeh takvih velikih, energetski intenzivnih i ekološki neodrživih shema dokaz su ogromne dobiti povezane s označavanjem ekoturizma.

Negativan utjecaj
Ekoturizam je postao jedan od najbrže rastućih sektora turističke industrije.<ref name="Miller"> Jedna definicija ekoturizma je "praksa putovanja s malim utjecajem, obrazovnog, ekološki i kulturno osjetljivog putovanja koje koristi lokalnim zajednicama i zemljama domaćinima". Mnogi projekti ekoturizma ne zadovoljavaju te standarde. Čak i ako se neke od smjernica provode, lokalne zajednice još uvijek se suočavaju s mnogim negativnim utjecajima. Druga negativna strana ekoturizma je ta što pretvara prirodu i okoliš u robu koju ljudi žele platiti i posjetiti. Kada okoliš postane proizvod s ekonomskom vrijednošću, ljudi ga pokušavaju reklamirati i prodati. Neka od ekoturističkih mjesta okreću se privatnom sektoru, a vlada im je prekinula financiranje. Stoga su dužni sami zarađivati. Privatni prirodni parkovi i lokacije traže vlastitu prednost oglašavanjem ispravnosti prirodnih parkova ili obalnih marina na Karibima. Nastoje pokazati da štite prirodu i privući ljude zainteresirane za ekoturizam. No, fokusirat će se na fenomen koji bi mogao biti zanimljiviji turistima i zanemariti druge aspekte prirode kada im je na prvom mjestu profit. Posljedično, ova će politika rezultirati napuštanjem bogatih ekoloških nalazišta ili uništavanjem tih vrijednih nalazišta. Na primjer, u Montego Bayu hotelsko osoblje kosilo je morsku travu koja je, čini se, tjerala turiste; nasuprot tome, ključni su za lokalne cikluse hranjivih tvari.

Drugi problem je što tvrtke pokušavaju sakriti istinu iza ekoturizma kako bi održale svoj profit. Oni ne pokrivaju činjenicu da putovanje iz drugih zemalja do prirodnih mjesta sagorijeva velike količine goriva za zrakoplove. U Montego Bayu i Negrilu, znatna količina otjecanja ispušta se u obalnu vodu koju izravno ili neizravno proizvode ekoturisti. Hoteli na Jamajci ispuštaju mnogo više otpadne vode nego grad. Turisti stvaraju mnogo otpada koji završava u priobalnim vodama. Neizravni učinak ekoturizma na Jamajci je da su mnogi ljudi migrirali u grad u blizini prirodnog lokaliteta zbog više mogućnosti za posao te zbog povećanja izgradnje, što je rezultiralo uništavanjem okoliša. Južnoafrička Republika jedna je od zemalja koje ubiru značajne gospodarske koristi od ekoturizma, ali negativni učinci daleko nadmašuju pozitivne — uključujući prisiljavanje ljudi da napuste svoje domove, teška kršenja temeljnih prava i opasnosti za okoliš — daleko nadmašuju srednjoročne ekonomske koristi.  Ogromna količina novca i ljudskih resursa i dalje se koristi za ekoturizam unatoč neuspješnim ishodima, a štoviše, novac se stavlja u kampanje za odnose s javnošću kako bi se ublažili učinci kritike. Ekoturizam usmjerava resurse dalje od drugih projekata koji bi mogli pridonijeti održivijim i realističnijim rješenjima gorućih društvenih i ekoloških problema. "Novac koji turizam može generirati često povezuje parkove i uprave s ekoturizmom".  Ali postoji napetost u ovom odnosu jer ekoturizam često uzrokuje sukobe i promjene u pravima na korištenje zemljišta, ne uspijeva ispuniti obećanja o koristima na razini zajednice, šteti okolišu i ima mnoge druge društvene učinke. Doista, mnogi opetovano tvrde da ekoturizam nije ni ekološki ni društveno koristan, ali ipak ustraje kao strategija za očuvanje i razvoj zbog velike dobiti. Iako se provodi nekoliko studija o načinima poboljšanja strukture ekoturizma, neki tvrde da ovi primjeri daju obrazloženje za njegovo potpuno zaustavljanje. Međutim, postoje neki pozitivni primjeri, među kojima su Kavango-Zambezi Transgranično zaštićeno područje (KAZA) i Nacionalni park Virunga, prema ocjeni WWF-a.

Sustav ekoturizma ima golem financijski i politički utjecaj. Gore navedeni dokazi pokazuju da postoje jaki argumenti za obuzdavanje takvih aktivnosti na određenim lokacijama. Financiranje bi se moglo koristiti za terenske studije s ciljem pronalaženja alternativnih rješenja za turizam i različite probleme s kojima se Afrika suočava kao rezultat urbanizacije, industrijalizacije i prekomjernog iskorištavanja poljoprivrede. Na lokalnoj razini ekoturizam je postao izvor sukoba oko kontrole zemlje, resursa i profita od turizma. U ovom slučaju, ekoturizam je naštetio okolišu i lokalnom stanovništvu te je doveo do sukoba oko raspodjele dobiti. U savršenom svijetu, više bi se napora uložilo u educiranje turista o ekološkim i društvenim učincima njihovih putovanja. Vrlo malo propisa ili zakona stoji na snazi kao granica za ulagače u ekoturizam. Trebalo bi ih provesti kako bi se zabranilo promicanje neodrživih projekata ekoturizma i materijala koji prikazuju lažne slike destinacija, ponižavajući lokalnu i autohtonu kulturu.

Iako napori očuvanja u istočnoj Africi neosporno služe interesima turizma u regiji, važno je napraviti razliku između aktivnosti očuvanja i turističke industrije. Zajednice istočne Afrike nisu jedine regije u razvoju koje doživljavaju ekonomske i društvene štete od napora za očuvanje. Očuvanje u jugozapadnoj regiji Yunnan u Kini na sličan je način donijelo drastične promjene tradicionalnom korištenju zemljišta u regiji. Prije ograničenja krčenja koje je nametnula kineska vlada, industrija je činila 80% prihoda regije. Nakon potpune zabrane komercijalnog krčenja, domorodačko stanovništvo regije Yunnan sada vidi malo mogućnosti za gospodarski razvoj.  Ekoturizam može ponuditi rješenja za ekonomske poteškoće koje su pretrpljene gubitkom industrije za očuvanje u Yunnanu na isti način na koji može poslužiti za rješavanje poteškoća s kojima se suočavaju Maasai. Kao što je navedeno, struktura ekoturizma mora se poboljšati kako bi se više novca usmjerilo u zajednice domaćina smanjenjem curenja kako bi industrija bila uspješna u ublažavanju siromaštva u regijama u razvoju, ali pruža obećavajuću priliku.

Drumm i Moore (2002) raspravljaju o porastu cijena i ekonomskom curenju u svom radu; govoreći da bi cijene mogle porasti jer su posjetitelji sposobniji platiti više cijene za robu i usluge za razliku od lokalnog stanovništva. Također, spomenuli su dva rješenja u vezi s prethodnim problemom: (1) ili dvostruki sustav određivanja cijena predstavljen kao dva odvojena cjenika (prvi za domaće stanovništvo, a drugi za turiste s obzirom na kupovnu moć stanovništva); (2) dizajnirati jedinstvene proizvode i usluge samo za potrebe ili potrošnju turista. Curenje se pojavljuje kada međunarodni investitori uvoze strane proizvode umjesto da koriste lokalne resurse; stoga će turisti koristiti međunarodne proizvode i zauzvrat pridonositi vanjskom gospodarstvu, a ne lokalnom (Drumm & Moore, 2002.).

Izravni utjecaji na okoliš
Aktivnosti ekoturizma povremeno ne ispunjavaju ideale očuvanja. Ponekad se zanemaruje da je ekoturizam aktivnost koja je izrazito usmjerena na potrošača i da je očuvanje okoliša sredstvo za daljnji gospodarski rast .

Iako je ekoturizam namijenjen malim grupama, čak i skroman porast stanovništva, koliko god privremen, stavlja dodatni pritisak na lokalni okoliš i zahtijeva razvoj dodatne infrastrukture i sadržaja. Izgradnja postrojenja za pročišćavanje vode, sanitarnih objekata i domova dolazi uz iskorištavanje neobnovljivih izvora energije i iskorištavanje već ograničenih lokalnih resursa. Prenamjena prirodnog zemljišta u takvu turističku infrastrukturu povezana je sa krčenjem šuma i propadanjem staništa leptira u Meksiku i vjeveričastih majmuna u Kostariki. U drugim slučajevima, okoliš trpi jer lokalne zajednice nisu u stanju zadovoljiti infrastrukturne zahtjeve ekoturizma. Nedostatak odgovarajućih sanitarnih objekata u mnogim istočnoafričkim parkovima rezultira odlaganjem otpadnih voda kampova u rijeke, zagađujući divlje životinje, stoku i ljude koji iz njih crpe vodu za piće.

Osim degradacije okoliša s turističkom infrastrukturom, populacijski pritisci ekoturizma također ostavljaju za sobom smeće i zagađenje povezano sa zapadnjačkim stilom života. Primjer za to je ekoturizam na Antarktici. Budući da je to tako udaljeno mjesto, potrebno je mnogo goriva da se stigne tamo; što rezultira velikim zagađenjem brodova, odlaganjem otpada i emisijom stakleničkih plinova. Osim toga, postoji mogućnost izlijevanja nafte s oštećenih brodova koji prolaze kroz agresivne vode pune prirodnih prepreka kao što su sante leda. Iako ekoturisti tvrde da su obrazovno sofisticirani i zabrinuti za okoliš, rijetko shvaćaju ekološke posljedice svojih posjeta i kako njihove svakodnevne aktivnosti pridodaju fizički utjecaj na okoliš. Kao što jedan znanstvenik primjećuje, oni "rijetko priznaju kako su obroci koje jedu, voda koju piju, i tako dalje, dio širih regionalnih ekonomskih i ekoloških sustava u čijoj rekonfiguriraciju pomažu svojim aktivnostima." Ekoturisti također ne prepoznaju veliku potrošnju neobnovljive energije potrebnu za dolazak na svoje odredište, koje je obično udaljenije od konvencionalnih turističkih odredišta. Primjerice, egzotično putovanje do mjesta udaljenog 10.000 kilometara troši oko 700 litara goriva po osobi.

Aktivnosti ekoturizma su, same po sebi, problem utjecaja na okoliš jer mogu remetiti faunu i floru. Ekoturisti vjeruju da, budući da samo fotografiraju i ostavljaju otiske stopala, održavaju mjesta ekoturizma netaknutima, ali čak i aktivnosti koje zvuče bezopasno, poput šetnji prirodom, mogu biti ekološki destruktivne. U krugu Annapurna u Nepalu, ekoturisti su istrošili označene staze i stvorili alternativne rute, pridonoseći udaru tla, eroziji i oštećenju biljaka. Tamo gdje ekoturistička aktivnost uključuje promatranje divljih životinja, može uplašiti životinje, poremetiti njihova mjesta hranjenja i gniježđenja, ili ih priviknuti na prisutnost ljudi. U Keniji poremećaj promatrača divljih životinja tjera geparde iz njihovih rezervata, povećavajući rizik od parenja u srodstvu i dodatno ugrožavajući vrstu. U studiji provedenoj od 1995. do 1997. u blizini sjeverozapadne obale Australije, znanstvenici su otkrili da se smanjila tolerancija kitopsina prema roniocima i plivačima. Kitopsine su pokazale porast u ponašanju tijekom studije, kao što je ronjenje, pliskavica, bacanje i kolutanje očima koje je povezano s nevoljom i pokušajem izbjegavanja ronioca. Prosječno vrijeme koje su kitopsine provele s roniocima 1995. bilo je 19,3 minute, dok je 1997. prosječno vrijeme koje su kitopsine provele s roniocima bilo 9,5 minuta. Također je došlo do porasta u zabilježenom ponašanju s 56% morskih pasa koji pokazuju bilo kakvu vrstu ronjenja, pliskavica, kolutanja očima ili bacanja 1995. na 70,7% 1997. godine. Također je primijećeno da neke kitopsine imaju ožiljke koji su se desili prilikom udarca čamcem.

Opasnosti za okoliš
Industrijalizacija, urbanizacija i poljoprivredna praksa ljudskog društva imaju ozbiljan utjecaj na okoliš. Sada se također smatra da ekoturizam igra ulogu u iscrpljivanju okoliša uključujući krčenje šuma, poremećaj ekoloških životnih sustava i razne oblike onečišćenja, što sve pridonosi degradaciji okoliša. Na primjer, broj motornih vozila koja prelaze park povećava se kako vozači traže rijetke vrste. Brojnost prometnica remeti travnati pokrivač, što ima ozbiljne posljedice na biljne i životinjske vrste. Ova područja također imaju veću stopu uznemiravanja i invazivnih vrsta zbog sve većeg prometa izvan utabanih staza u nova, neotkrivena područja. Ekoturizam također ima učinak na vrste kroz vrijednost koja im se pridaje. "Određene su vrste od malo poznatih ili cijenjenih od strane lokalnog stanovništva postale visoko cijenjena roba. Komodifikacija biljaka može izbrisati njihovu društvenu vrijednost i dovesti do prekomjerne proizvodnje unutar zaštićenih područja. Lokalni ljudi i njihove slike također se mogu pretvoriti u robu." Kamuaro ističe relativno očitu kontradikciju da svaki komercijalni pothvat u netaknutu, netaknutu zemlju neizbježno znači veći pritisak na okoliš. Ljudi koji žive u područjima koja sada postaju ekoturistička mjesta imaju vrlo različite stilove života od onih koji dolaze u posjet. Ekoturizam je izazvao mnoge rasprave o tome jesu li ekonomske koristi vrijedne mogućih žrtava okoliša.

Tko ima koristi?
Većina oblika ekoturizma u vlasništvu je stranih investitora i korporacija koje lokalnom stanovništvu pružaju malo koristi. Ogromna većina dobiti stavlja se u džepove investitora umjesto da se ponovno ulaže u lokalno gospodarstvo ili zaštitu okoliša što dovodi do daljnje degradacije okoliša. Ograničeni broj lokalnog stanovništva koje je zaposleno u gospodarstvu ulazi na njegovu najnižu razinu i ne može živjeti u turističkim područjima zbog bijednih plaća i dvotržišnog sustava.

U nekim slučajevima, ogorčenost lokalnog stanovništva rezultira degradacijom okoliša. Slučaj koji je dobio veliki publicitet, Maasai nomadi u Keniji ubijali su divlje životinje u nacionalnim parkovima, ali sada pomažu nacionalnom parku u spašavanju divljih životinja kako bi pokazali odbojnost prema nepravednim uvjetima naknade i raseljavanju s tradicionalnih zemalja. Nedostatak ekonomskih mogućnosti za lokalno stanovništvo također ih ograničava da degradiraju okoliš kao sredstvo za preživljavanje. Prisutnost imućnih ekoturista potiče razvoj destruktivnih tržišta suvenirima divljih životinja, kao što je prodaja koraljnih drangulija na tropskim otocima i životinjskih proizvoda u Aziji, pridonoseći ilegalnoj berbi i krivolovu iz okoliša. U Surinamu rezervati morskih kornjača koriste vrlo veliki dio svog proračuna za zaštitu od ovih destruktivnih aktivnosti.

Iseljavanje starosjedilačkog stanovništva
Očuvanje tvrđava je model očuvanja koji se temelji na uvjerenju da se zaštita bioraznolikosti najbolje postiže stvaranjem zaštićenih područja u kojima ekosustavi mogu funkcionirati izolirano od ljudskog uznemiravanja. Tvrdi se da je novac dobiven od ekoturizma motivirajući čimbenik da se autohtono stanovništvo istjera sa zemlje. Do 250.000 ljudi diljem svijeta prisilno je deložirano iz svojih domova kako bi se napravilo mjesta za projekte očuvanja od 1990. godine, prema posebnom izvjestitelju UN-a za prava autohtonih naroda.

Loše upravljanje od strane vlade
Dok se vladama obično povjerava upravljanje i provedba zaštite okoliša, često im nedostaje predanost ili sposobnost za upravljanje ekoturističkim lokacijama. Propisi za zaštitu okoliša mogu biti nejasno definirani, skupi za provedbu, teški za provedbu i nesigurna njihova učinkovitost. Državne regulatorne agencije podložne su donošenju odluka koje troše na politički korisne, ali ekološki neproduktivne projekte. Zbog prestiža i uočljivosti, izgradnja atraktivnog centra za posjetitelje na mjestu ekoturizma može imati prednost pred gorućim ekološkim problemima poput stjecanja staništa, zaštite endemskih vrsta i uklanjanja invazivnih. Konačno, utjecajne skupine mogu vršiti pritisak i utjecati na interese vlade u svoju korist. Vlada i njezina regulatorna tijela mogu imati koristi od industrije ekoturizma koju bi trebali regulirati, uzrokujući da restriktivne ekološke regulative i njihova provedba postanu blaži.

Upravljanje ekoturističkim mjestima od strane privatnih ekoturističkih tvrtki nudi alternativu troškovima regulacije i nedostatku vladinih agencija. Vjeruje se da te tvrtke imaju vlastiti interes u ograničenoj degradaciji okoliša jer će turisti platiti više za netaknut okoliš, što znači veći profit. Međutim, teorija pokazuje da ova praksa nije ekonomski izvediva i neće uspjeti upravljati okolišem.

Model monopolističke konkurencije kaže da će razlikovnost povlačiti za sobom profit, ali će profit promicati imitaciju. Tvrtka koja štiti svoja ekoturistička mjesta može naplatiti premiju za novo iskustvo i netaknuti okoliš. Ali kada druge tvrtke vide uspjeh ovog pristupa, one također ulaze na tržište sa sličnim praksama, povećavajući konkurenciju i smanjujući potražnju. Na kraju će potražnja biti smanjena sve dok ekonomska dobit ne bude nula. Analiza troškova i koristi pokazuje da poduzeće snosi troškove zaštite okoliša, a da pritom ne ostvaruje dobitke. Bez ekonomskog poticaja, cijela premisa osobnog interesa kroz zaštitu okoliša je poništena; umjesto toga, ekoturističke tvrtke će minimizirati troškove povezane s okolišem i maksimizirati turističku potražnju.

Tragedija zajedničkih dobara nudi još jedan model ekonomske neodrživosti zaštite okoliša, u ekoturističkim mjestima koja koriste mnoge tvrtke. Iako postoji zajednički poticaj za zaštitu okoliša, maksimizirajući dugoročne koristi, tvrtka će zaključiti da je u njihovom najboljem interesu iskoristiti ekoturističko mjesto iznad njegove održive razine. Povećanjem broja ekoturista, na primjer, tvrtka dobiva svu ekonomsku korist, a plaća samo dio ekoloških troškova. Na isti način, tvrtka prepoznaje da nema poticaja za aktivnu zaštitu okoliša; oni snose sve troškove, dok koristi dijele sve ostale tvrtke. Rezultat je, opet, loše upravljanje.

Uzevši zajedno, mobilnost stranih ulaganja i nedostatak ekonomskih poticaja za zaštitu okoliša znači da su ekoturističke tvrtke sklone uspostaviti se na novim lokacijama nakon što se njihova postojeća dovoljno degradira.

Osim toga, sustavni pregled literature koji su proveli Cabral i Dhar (2019.) identificirao je nekoliko izazova zbog sporog napredovanja ekoturističkih inicijativa kao što su (a) ekonomsko curenje, (b) nedostatak uključenosti vlade, (c) nedostatak vještina među lokalnim stanovništvom. zajednice, (d) nedostatak širenja obrazovanja o okolišu, (e) sporadično povećanje onečišćenja, (f) sukob između turističkog menadžmenta i lokalnih zajednica i (g) neadekvatan razvoj infrastrukture.

Studije slučaja
Svrha ekoturizma je uključiti turiste u okruženja s malim utjecajem, nepotrošačka i lokalno orijentirana kako bi se održale vrste i staništa — osobito u nerazvijenim regijama. Iako neki projekti ekoturizma, uključujući one koji se nalaze u Sjedinjenim Državama, mogu poduprijeti takve tvrdnje, mnogi projekti nisu uspjeli riješiti neka od temeljnih pitanja s kojima se nacije uopće suočavaju. Posljedično, ekoturizam možda neće stvoriti koristi koje je namjeravao pružiti tim regijama i njihovim ljudima, au nekim slučajevima će ostaviti gospodarstva u stanju gorem nego prije.

Sljedeće studije slučaja ilustriraju rastuću složenost ekoturizma i njegovih utjecaja, pozitivnih i negativnih, na okoliš i gospodarstva raznih regija u svijetu.

 Ekoturizam u Kostariki
 Ekoturizam u Jordanu
 Ekoturizam u Južnoj Africi
 Ekoturizam u Sjedinjenim Državama

Izvori

Turizam

Ekološki turizam


Insulele Eoliene (în , în ) sunt un arhipelag vulcanic în sud-estul Mării Tireniene, la nord de Sicilia. Cea mai mare insulă a arhipelagului este Lipari, motiv pentru care Insulele Eoliene sunt uneori numite și Insulele Lipari. Din punct de vedere administrativ, Insulele Eoliene aparțin provinciei siciliene Messina. Insulele au o populație permanentă de 10.000 de locuitori. Arhipelagul eolian este o destinație turistică populară pe timpul verii și atrage până la 200.000 de vizitatori anual. În 2000, Insulele Eoliene au fost incluse pe lista Patrimoniului Mondial UNESCO.

Geografie
Insulele Eoliene constau în șapte insule principale (Alicudi, Filicudi, Salina, Lipari, Vulcano, Panarea și Stromboli) formând un arc vulcanic și mai mulți munți submarini (Eolo, Enarete, Sisifo, Lametini, Alcione și Palinuro). Cel mai înalt vârf este Monte Fossa delle Felci pe Salina, care se ridică la 960 m deasupra nivelului mării, urmat de Stromboli (924 m).

Arhipelagul eolian prezintă puternice variații structurale, vulcanologice și petrologice. Vulcanii activi sunt în principiu restrânși la sectoarele centrale (Vulcano și Lipari) și estice (Stromboli și Panarea) ale arhipelagului eolian, unde se constată un regim de presiune extensională și cutremure de adâncime, ca efect al subducției pe direcția nord–vest a plăcii litosferice din sudul Mării Tireniene. În contrast, nicio erupție istorică nu a fost înregistrată în vestul arhipelagului eolian (Alicudi, Filicudi și Salina), unde este detectată numai seismicitate de suprafață într-un regim tectonic compresional. Sectoarul vestic al arcului eolian este separat de cel estic prin așa-numita placă Tindari–Letojanni. Această divizare structurală este reflectată de variațiile de-a lungul arcului ale compoziției magmei care devine din ce în ce mai bogată în siliciu înspre insulele centrale și mai bogată în potasiu și stronțiu radiogen de la vest la est.

Galerie

Note

Insulele Italiei
Insule din Marea Mediterană
Patrimoniul mondial în Italia

Insulele Eoliene


Società Automobili Lombarda Vetture Esperia war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Bergamo begann 1905 mit der Produktion von Automobilen. Die Markennamen lauteten Esperia, Lombarda und SAL. 1906 wurden zwei Fahrzeuge auf dem Automobilsalon von Paris ausgestellt. Im August 1909 ging das Unternehmen in Liquidation. Macagno Giovanni Automobili übernahm das Unternehmen.

Fahrzeuge

Das Modell 20 HP verfügte über einen Vierzylinder-Blockmotor mit 3700 cm³ Hubraum. Eine andere Quelle nennt einen Hubraum von 3770 cm³ mit einer Bohrung von 100 mm und einem Hub von 120 mm. Der Radstand betrug 2900 mm. Die Kraftübertragung erfolgte mittels Kardanantrieb. Beim Modell 40 HP, ebenfalls mit Vierzylindermotor, waren die Zylinder paarweise gegossen. Die Motorleistung wurde wahlweise über Kardan oder über eine Kette an die Hinterachse übertragen.

Rennerfolge
Giovanni Macagno, der später das Unternehmen übernahm, gewann 1908 auf einem 20 HP das Rennen von Padua nach Bovolenta.

Literatur

Weblinks
  In gtue-oldtimerservice.de.

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Lombardei)
Unternehmen (Bergamo)
Gegründet 1905
Aufgelöst 1909


ලොව පුරා වසරකට පිටු ට්‍රලියන 45 ම මුද්‍රණය වේ. " 2005 " 2006 දී දළ වශයෙන් අැමරිකාව තුල මුද්‍රණ ආයතන 3700 ක් තිබූ අතර ඒවායේ වටිනා කම උස ඩොලර් මිලියන 112 විය. එක්සත් ජන පද මුද්‍රණ වෙළද ෙපාල තුල  12,5% ක් ම සිදු කෙරුනේ අන්තර්ජාලය හරහාය.

අද පුවත් පත් හා පොත් මුද්‍රණය සදහා යොදා ගැනෙන්නේ ඔෆ්සෙට් ලිතෝග්‍රැෆික් නම් තාක්ෂණය යි. වෙනත් තාක්ෂණ නම්
 පෑඩ් මුද්‍රණය - ත්‍රිමාන මුතුපටවල් මුද්ද්‍රණය කිරීමට යොදා ගැනේ.
 ෆ්ලෙස්සොග්‍රැෆි - ලේබල්, පුවත් පත් සහ ආවරණ සදහා.
රිලිෆ් මුද්‍රණය - විශේෂයෙන් නාමාවලි සදහා.
 තිර මුද්‍රණය - ටීෂර්ට් සහ ටයිල් සදහා.
 රොටෝ ග්‍රැවල් - සගරා සහ ආවරණ සදහා.
 ඉන්ක්ෙඡට් - පොත් හෝ ආවරණ කුඩා ගණනක් සදහා හෝ ගුණාත්මක බවින් වැඩි මුද්‍රණ සදහා මෙන් ම ටයිල් සදහා.
 *ඩයි ට්‍රාන්‍ෆර්
  ලේසර් මුද්‍රණය. - එදිනෙදා මුද්‍රණ කටයුතු සදහා උදාහරණ බිල්පත්ල බැංකු ලේඛන

ග්‍රැවර්

ග්‍රැවර් මුද්‍රනය යනු ඉන්ටැග් ලියෝ මුද්‍රණ තාක්ෂණයකි. මුද්‍රණ තලය මත මුද්‍රණය කල යුතු රූපය කුඩා කොටස් ලෙස නිර්මාණය කෙරේ. පසුව මේවා තින්ත වලින් පුරවා වැඩි පුර ඇති තීන්ත සූරා දමා රබල් රෝලනයක් මගින් කඩදාසි හා මුද්‍රණ තලය ඝට්ඨනය කෙරේ. මුද්‍රණ තල තඹ වලන් සාදන අතර එය ඩිජිටල් හෝ ලේසර් මගින් කපාගත හැක.

සගරා ,නාමාවලි, ඇසුරුම් මෙන්ම රෙදි වල ගුණාත්මක බවින් යුතු මුද්‍රණ කටයුතු සදහා මෙම ක්‍රමය භාවිතා කෙරේ. මුද්‍රය මෙන්ම ප්ලාස්ටික් තල සදහා යොදා ගෙනේ.

නූතන මුද්‍රණ තාක්ෂණය.


Cupa României la handbal feminin 2016-2017 a fost a 32-a ediție a competiției de handbal feminin românesc organizată de Federația Română de Handbal (FRH) cu începere din 1978. Datele celor trei etape ale ediției 2016-2017 a Cupei au fost precizate în regulamentele de desfășurare a întrecerilor interne de handbal feminin publicate, în luna iunie 2016, pe pagina oficială a FRH.

Echipe participante
În iunie 2016, FRH a anunțat că la ediția 2016-2017 a Cupei României vor participa toate echipele din Liga Națională 2016-2017, plus echipele clasate pe primul loc în cele 2 serii ale Diviziei A. Deoarece două echipe au fost excluse din Liga Națională 2016-2017 pentru că nu au mai putut organiza sau participa la meciuri, în Cupa României au evoluat doar 10 din cele 12 echipe din campionatul național. Astfel, în faza optimilor au jucat doar șase partide în loc de opt, iar două echipe au fost calificate direct în sferturile de finală.

Sistem
Competiția s-a desfășurat cu optimi de finală, sferturi de finală și un turneu final de tip Final Four. Orașul care a găzduit formatul final cu 4 echipe a fost stabilit de către Comisia Centrală de Competiții a FRH pe 12 mai 2017. Conform regulamentului de desfășurare a competiției, data limită pentru depunerea ofertei de organizare a Final Four a fost 6 ianuarie 2017.

Partide
Tabelul de mai jos are scop pur informativ. Punctele și golaverajul nu s-au luat în considerare la desfășurarea competiției, în care meciurile s-au jucat în sistem eliminatoriu.

Actualizat pe 20 mai 2017

Optimile de finală
Optimile de finală s-au desfășurat pe 3 și 4 mai 2017, cu excepția meciului dintre CSM București "U" Alexandrion Cluj, programat pentru 11 mai pentru ca echipa bucureșteană să poată participa în Final four-ul Ligii Campionilor. Tragerea la sorți pentru stabilirea meciurilor din cadrul optimilor de finală a avut loc pe 19 aprilie 2017, de la ora 12:00, la sediul FRH. Echipele au tras la sorți numerele de la 1 la 16, iar partidele s-au jucat după cum urmează: între numerele 1–16, 2–15, 3–14, 4–13, 5–12, 6–11, 7–10 și 8–9. Echipele care au extras numerele de la 1-8 au fost gazde, iar echipele care au extras numerele 9-16 au fost oaspete. Câștigătoarele partidelor au avansat în sferturile de finală.

În urma tragerii la sorți au rezultat următoarele optimi de finală:

HCM Râmnicu Vâlcea și CSM Unirea Slobozia au stat, fiind calificate direct în sferturile de finală.

Sferturile de finală
Sferturile de finală s-au desfășurat pe 10-15 mai 2017. Distribuția s-a făcut similar cu cea pentru optimile de finală. Tragerea la sorți pentru stabilirea meciurilor din cadrul optimilor de finală a avut loc pe 5 mai 2017, de la ora 13:00, la sediul FRH. Echipele au tras la sorți numerele de la 1 la 8, iar partidele s-au jucat după cum urmează: între numerele 1–8, 2–7, 3–6 și 4–5. Echipele care au extras numerele de la 1-4 au fost gazde, iar echipele care au extras numerele 5-8 au fost oaspete. Câștigătoarele partidelor au avansat în Final Four.

În urma tragerii la sorți au rezultat următoarele sferturi de finală:

Final4

Federația Română de Handbal a anunțat inițial că Final4 se va desfășura pe 20-21 mai 2017. Calendarul a fost rectificat pe 15 mai 2017, perioada de desfășurare a turneului Final4 fiind devansată pe 19-20 mai 2017. Pe 12 mai 2017, FRH a făcut cunoscut că Final4 se va desfășura la Sala Sporturilor Olimpia din Ploiești.

Distribuția în semifinale s-a decis similar cu cea pentru sferturile de finală, prin tragere la sorți. Echipele au tras la sorți numerele de la 1 la 4, iar partidele s-au jucat după cum urmează: între numerele 1–4 și 2–3. Câștigătoarele semifinalelor au disputat apoi un meci pentru locurile I-II, iar învinsele un meci pentru locurile III-IV. Tragerea la sorți pentru distribuția în semifinale a avut loc pe data de 16 mai 2017, de la ora 11:00, la sediul Federației Române de Handbal.

Semifinalele

În urma calificării în finala competiției, SCM Craiova a câștigat dreptul de a evolua în sezonul 2017-2018 al Cupei EHF.

Finala mică

Finala

Schemă

Legendă
J1-8 = joc 1-8;
CJ1-8 = câștigătoarea jocului 1-8;
CSf1-4 = câștigătoarea sfertului de finală 1-4;
CSF1-2 = câștigătoarea semifinalei 1-2;
ÎSF1-2 = învinsa semifinalei 1-2;

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe 15 mai 2017

Note

Edițiile Cupei României la handbal feminin
2017 în handbal


Gerhard Himmel (Hanau, Zapadna Njemačka, 12. svibnja 1965.), zapadnonjemački hrvač i svjetski prvak u hrvanju.

Himmel je počeo trenirati hrvanje u klubu SRV Großkrotzenburg te je 1983. postao juniorski doprvak svijeta. Uoči Olimpijade u Seulu, hrvač osvaja treće mjesto na europskom prvenstvu u Kolbotnu. Na samim olimpijskim igrama, Gerhard je stigao do finala u teškoj kategoriji gdje je bolji od njega bio poljski predstavnik Andrzej Wroński.

Posljednji (ujedno i najveći) veliki uspjeh, hrvač ostvaruje na svjetskom prvenstvu u švicarskom Martignyju. Ondje je osvojio svjetski naslov a sportski se umirovljuje u ljeto 1991.

Također, Himmel je studirao u Švicarskoj (Sveučilište St. Gallen) i Americi (Sveučilište Iowa) te je stekao doktorat iz ekonomije.

Izvori

Vanjske poveznice
Himmelov profil na Sports-reference.com
Sportski uspjesi hrvača

Njemački majstori borilačkih vještina
Hrvači
Svjetski prvaci u hrvanju

Gerhard Himmel


Akdeniz ve Akdeniz'e bağlı denizlerde yer alan adaların listesi:

Notlar

Ada listeleri

Akdeniz'deki adalar listesi


Timo Gebhart ()  un fotbalist german care joaca pe postul de mijlocaș la .

Cariera
În ianuarie 2009 Gebhart s-a transferat de la echipa de 2. Bundesliga TSV 1860 München, semnând cu VfB Stuttgart. A semnat un contract până pe 30 iunie 2013.
În iulie 2012 Gebhart s-a transferat la FC Nürnberg.
În ianuarie 2016 Timo Gebhart a ajuns la Steaua București, având un contract pe 6 luni cu opțiune de prelungire dacă echipa se califică în grupele Champions League.

Statistici

Nașteri în 1989
Mijlocași
Fotbaliști germani
Oameni în viață
Fotbaliști ai VfB Stuttgart
Fotbaliști ai FC Steaua București

Timo Gebhart


Eiður Smári Guðjohnsen (d. 15 Eylül 1978, Reykjavik), İzlandalı eski millî futbolcudur.

Futbol kariyeri

Kulüp kariyeri
İzlandalı oyuncu futbola 1994 yılında İzlanda'nın Valur kulübünde başladı. Valur Reykjavik takımının altyapısından yetişmiştir. Valur Reykjavik'de 17 maçta 7 gol atıp 1 yıl boyunca oynamıştır. Babası da kendi gibi futbolcudur.

Daha sonra PSV'ye giden oyuncu bekleneni veremeyince, Bolton Wanderers'a gönderildi. Premier League'de yıldızı parlayan oyuncu, Chelsea'nin dikkatini çekti ve 5.750.000 € transfer bedeliyle Chelsea'ye transfer oldu. Chelsea'de uzun süre takımda ilk 11'de yer aldı. Her fırsatta bir Jimmy Floyd Hasselbaink hayranı olduğunu belirtten Guðjohnsen, genç yaşta Hasselbaink'le futbol oynama imkânı bulmuştur.

2005-06 sezonunda Chelsea'de forma şansı bulamaması nedeniyle İspanyol kulübü Barcelona'ya transfer olmuştur.2009-2010 sezonunda AS Monaco FC'ya transfer olmuştur.2010-2011 sezonunda Premier Liginin 2.yarısında Stoke City'den Fulham FC'ye kiralık olarak gitmiştir.

19 Temmuz 2011 tarihinde, Gudjohnsen İngiliz kulüpleri West Ham United ve Swansea City'nin ilgisine rağmen 2013 yılına kadar AEK Atina]] kulübü ile iki yıllık anlaşma imzaladı. Kentin Eleftherios Venizelos havaalanında 2.500 AEK taraftarı tarafından karşılandı. Yunan liginde bir zamanlar oynayan Brezilyalı yıldız Rivaldo kendisini tebrik etti.
Temmuz 2012'de Gudjohnsen kulübün ciddi mali zorlukları nedeniyle ile AEK ile sözleşmesini feshetme anlaşmasına vardı.

AEK takımından serbest bırakıldıktan sonra ABD'nin Major League Soccer takımlarından Seattle Sounders FC ile deneme antrenmanlarına çıktı.

2012-13 sezonunda Belçika'nın Cercle Brugge takımına transfer oldu. 2013-14 sezonunda buradan da ayrılarak yine bir Belçika kulübü olan Club Brugge takımına transfer oldu. Burada bir sezon oynadıktan sonra serbest kaldı.

5 Aralık 2014 tarihinde bedelsiz olarak İngiltere Championship Ligi ekiplerinden Bolton Wanderers kulübüne transfer olmuştur.

5 Temmuz 2015 tarihinde, Congguo Cuçio Şiehui Çaoci Liensai kulübü Shijiazhuang Ever Bright, Guðjohnsen ile sözleşme  imzaladıklarını duyurdu.

12 Şubat 2016 tarihinde, Gudjohnsen Eliteserien takımı Molde FK ile iki yıllık sözleşme imzaladı. Gudjohnsen'in 3 Ağustos 2016 tarihinde yaptığı sözleşmeden dolayı serbest bırakıldı.

Antrenörlük kariyeri
Ocak 2019'da, Gudjohnsen, yeni atanan menajeri Arnar Viðarsson'un altında İzlanda'nın 21 yaş altı futbol takımının antrenör yardımcısı olarak işe alındı.

Millî takım kariyeri
Ayrıca Guðjohnsen, İzlanda millî futbol takımında da 1996-2016 yılları arası 20 sene boyunca forma giymiştir.

Babası Arnór Guðjohnsen 34 yaşındayken 17 yaşında olan oğlu Eiður ile bir millî maçta beraber oynamışlardır. Ancak aynı anda saha da bulunmamışlar. Arnór Guðjohnsen'in bir de gol attığı maçta oğlu Eiður Guðjohnsen ilk yarı sonunda babasının yerine oyuna girmiştir. İzlanda bu maçta Estonya'yı 3-2 mağlup etmiştir. Bu aynı zamanda baba oğlun aynı kadroda bulunduğu tek millî maçtır. Ayrıca İzlanda'nın en çok gol atan futbolcularından biridir.

İzlandaca, Felemenkçe, İngilizce, İspanyolca, Katalanca ve Danca bilmektedir.

Başarılar

PSV Eindhoven
Eredivisie: 1996-97
KNVB beker: 1995-96
Johan Cruijff Schaal: 1996

Chelsea
Premier League: 2004-05, 2005-06
FA Community Shield: 2000, 2005
EFL Cup: 2004-05

Barcelona
La Liga: 2008-09
UEFA Süper Kupası: 2009
Copa del Rey: 2008-09
Supercopa de España: 2006, 2009
UEFA Şampiyonlar Ligi: 2008-09

Kariyer istatistikleri

Kulüp
18 Mayıs 2014'e kadar.

1Üç First Division play-off maçı içerir.
2Üç First Division play-off maçı içerir.
3Bir First Division play-off golü içerir.
Ayrıca 2 (2000, 2005) Community Shield maçında oynadı.
Ayrıca 2 (2006) Dünya Kulüpler Kupası maçında 1 gol attı.

Millî takım golleri
15 Ekim 2013'e kadar

Kaynakça

Notlar

Yaşayan insanlar
1978 doğumlular
Reykjavik doğumlular
İzlandalı futbolcular
İzlanda millî futbol takımı futbolcuları
PSV futbolcuları
Bolton Wanderers FC futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
AS Monaco FC futbolcuları
Tottenham Hotspur FC futbolcuları
Stoke City FC futbolcuları
Fulham FC futbolcuları
Cercle Brugge KSV futbolcuları
Club Brugge KV futbolcuları
İzlandalı gurbetçi futbolcular
Hollanda'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
Yunanistan'daki gurbetçi futbolcular
Belçika'daki gurbetçi futbolcular
Eredivisie futbolcuları
Premier League futbolcuları
La Liga futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Super League (Yunanistan) futbolcuları
Pro League futbolcuları
İzlanda 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Çin'deki gurbetçi futbolcular

Eiður Guðjohnsen


Regatul Salonicului a fost un stat cruciat, creat ca urmare a celei de-a patra cruciade în nordul Greciei de azi. Împărăția a fost numită după capitala, propriu-zis orașul Salonic, care era al doilea oraș ca mărime al Imperiului Bizantin. Statul a fost fondat de Bonifaciu de Montferrat în 1204 și a fost un vasal al Imperiului Latin. Cu toate acestea, deja către 1224 regatul a încetat să mai existe atunci când capitala a fost capturată de conducătorul Epirului, Theodor Comnen Dukas.

Istoric
După căderea Constantinopolului la cruciați în 1204, Bonifațiu de Montferrat, liderul cruciadei, era așteptat atât de către cruciați cât și de bizantinii învinși să devină noul împărat. Cu toate acestea, venețienii au simțit că Bonifațiu era prea strâns legat de Imperiul Bizantin, deoarece fratele său, Conrad, se căsătorise în familia regală bizantină. Venețienii doreau un împărat pe care să-l poată controla mai ușor și, cu influența lor, Balduin de Flandra a fost ales împărat al noului Imperiu Latin.

Bonifațiu a fost trimis în direcția Salonicului cu intenția de a cuceri orașul, al doilea oraș bizantin, după Constantinopol. La început a trebuit să concureze cu împăratul Balduin, care dorea și el orașul. Cu toate acestea, primul a continuat și a capturat orașul spre sfârșitul anului 1204 și a înființat regatul acolo, subordonat lui Balduin, deși titlul de "rege" nu a fost niciodată folosit oficial. Ultimele surse din secolele al XIII-lea și al XIV-lea sugerează că Bonifațiu și-a întemeiat pretențiile asupra Salonicului, cu prilejul căsătoriei fratelui său mai mic, Renier, cu Maria Comnen în 1180.

În anii 1204-05, Bonifațiu a reușit să-și extindă regatul spre sud în Grecia, avansând prin Tesalia, Boeotia, Evia și Attica, limitele Regatului de Salonic par să se extindă până la Domokos, Pharsalus și Velestino. Sudul Tesaliei, cu orașele Zetounion și Ravennika, era sub guvernatorii numiți de Împăratul latin, iar principatele din sudul Greciei erau doar bonuri feodale ale lui Bonifațiu. Expedițiile împăratului Henric de Flandra împotriva baronilor lombarzi rebeli subordonați Salonicului, în anii 1208-09, au pus totuși, capăt dependenței feudale a principatelor din sud – Ducatul de Atena, marchizatul din Bodonița, Comitatul de Salona și Triarhia de Negroponte, înlocuindu-le cu suveranitate imperială directă.

Domnia lui Bonifațiu a durat mai puțin de doi ani, până când a căzut într-o ambuscadă a țarului bulgar Caloian și ucis la 4 septembrie 1207. Regatul a trecut la fiul său, Demetriu, care era încă copil, astfel încât puterea reală era deținută de diverși nobili de origine lombardă. Acești nobili, sub regentul Oberto, au început comploturi pentru al plasa pe tron pe Guillaume VI-lea de Montferrat, fiul cel mare al lui Bonifațiu, și l-au sfidat deschis pe împăratul latin, Henric de Flandra. Henric i-a înfrânt în 1209 și supus. Drept urmare, fratele lui Henric, Eustațiu a devenit regent pentru Demetriu.

Profitând de această situație, Mihael I de Epir, un fost aliat al lui Bonifațiu, a atacat regatul în 1210, la fel ca și bulgarii. Henric de Flandra a învins în cele din urmă ambele forțe, dar după moartea lui Mihael în 1214, fratele și succesorul său, Teodor, a început din nou asaltul asupra regatului. În următorii nouă ani, Teodor a cucerit treptat toate posesiunile regatului, cu excepția orașului în sine, deoarece Imperiul latin nu a putut trimite nici o armată să o apere, în timp ce erau ocupați cu lupte împotriva Imperiului de Nicaea în Anatolia. În 1224, la fel cum Demetriu devenise suficient de mare pentru a prelua puterea, Teodor a capturat în sfârșit Salonicul și regatul a devenit parte a Despotatului de Epir.

Împărăția a fost revendicată de regii titulari ai casei de Montferrat până în 1284 și, de asemenea, de Ducii de Burgundia; Balduin al II-lea al Constantinopolului a promis titlul lui Hugo al IV-lea în cazul în care va recâștiga Imperiul latin.

Regi ai Salonicului
 1204–1207 : Bonifaciu de Montferrat (Bonifaciu I)
 1207–1224 : Demetriu de Montferrat (Demetrius)
 1207–1209 : Oberto al II-lea de Biandrate, regent
 1210–1216/17 : Eustațiu de Flandra (cu Bertold de Katzenelnbogen(?)), regent
 1217 : Bertold de Katzenelnbogen, regent
 1221–1224 : Guido Pallavicini, regent

Note

Bibliografie

Fondări în 1204
State cruciate
Foste state din Balcani
Foste state vasale
Salonic
Desființări în 1224

Regatul Salonicului


Vojvođanska liga je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1982./83.  Sudjelovalo je 18 klubova, a prvak je bio "Vrbas" iz Titovog Vrbasa (današnji Vrbas).

Ljestvica

 Titov Vrbas – tadašnji naziv za Vrbas

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori
 novibechej.com, Sezona 1982/1983 , pristupljeno 8. siječnja 2019.
 fkvrbas.weebly.com, Tabele FK Vrbasa 1969-2007, pristupljeno 21. listopada 2017.
 fsgzrenjanin.com, Period 1978. - 1983., pristupljeno 21. listopada 2017.

1982-83 1
VOJ 1
1982-83 1 VOJ 1
1982-83

Vojvođanska nogometna liga 1982./83.


Lochbuie may refer to:

Lochbuie, Mull, Scotland
Lochbuie, Colorado, United States
Lochbuie Road, Highland, Scotland

See also
, a Caledonian MacBrayne ferry
Loch Buidhe (disambiguation)

Lochbuie


Alexandre Coria, né le , est un copilote de rallye français. Il est associé à Adrien Fourmaux depuis 2021.

Carrière en rallye
Alexandre Coria fait ses débuts comme copilote en 2016 aux côtés de Vincent Dubert en WRC-3 et en J-WRC. La paire est régulière mais ne décroche aucun podium dans les deux championnats.

Par la suite, il fait équipe avec Emmanuel Guigou jusqu'en 2021, année où il forme un nouveau duo avec Yohan Rossel. Ce dernier est sacré champion WRC-3 à l'issue de la saison avec trois victoires, tandis que Coria finit vice-champion avec deux victoires. Il travaille en parallèle avec son père dans son entreprise de travaux publics.

En septembre 2021, il est annoncé qu'Alexandre Coria est le nouveau copilote d'Adrien Fourmaux, en remplacement de Renaud Jamoul, en vue du rallye de Finlande. Il fait ainsi ses débuts en WRC.

Résultats en rallye

Résultats détaillés en championnat du monde des rallyes

Notes et références

Annexes

Liens externes

  Alexandre Coria sur ewrc-results.com
 Profil copilote sur wrc.com

Copilote de rallye français
Naissance en janvier 1993

Alexandre Coria