Alert, in the Qikiqtaaluk Region of Nunavut, Canada, is the northernmost continuously inhabited place in the world, on Ellesmere Island (Queen Elizabeth Islands) at latitude 82°30'05" north,  from the North Pole.  It takes its name from , which wintered  east of the present station, off what is now Cape Sheridan, in 1875–1876.

All Alert residents are temporary, typically serving six-month tours of duty there. They staff a military signals intelligence radio receiving facility at Canadian Forces Station Alert (CFS Alert), as well as a co-located Environment Canada weather station, a Global Atmosphere Watch (GAW) atmosphere monitoring observatory, and the Alert Airport.

In the 2021 census, the permanent population was recorded as 0.

History
Alert is named after , a British ship that wintered about  away in 1875–76. The ship's captain, George Nares, and his crew were the first recorded Europeans to reach the northern end of Ellesmere Island. Over the following decades, several other expeditions passed through the area, most notably Robert Peary during his expedition to reach the North Pole in 1909.

Post-World War II (1945–1970)
Shortly after the end of World War II, Charles J. Hubbard of the United States Weather Bureau aroused interest in the United States and Canada for the establishment of a network of Arctic stations. His plan, in broad perspective, envisaged the establishment of two main stations, one in Greenland and the other on the archipelago, which could be reached by sea supply. These main stations would then serve as advance bases from which a number of smaller stations would be established by air. The immediate plans contemplated the establishment of weather stations only, but it was thought that a system of weather stations would also provide a nucleus of transportation, communications, and settlements, which would greatly aid programs of research in many other fields of science. It was recognized that ultimate action would depend on international cooperation, since the land masses involved were under Canadian and Danish control.

Following negotiations between the United States and Canadian governments, a group of five weather stations was established, known as the Joint Arctic Weather Stations (JAWS). On the Canadian side, the stations were to be operated by the Department of Transport. The locations for each station were surveyed in 1946, and a cache of supplies was dropped in Alert in 1948 by USS Edisto. Alert was the last of the five to be settled when the first twelve personnel (eight permanent staff and four to assist with construction) arrived on April 9, 1950. Construction began immediately, with the first priority being the creation of an ice runway on Alert Inlet before work began on the permanent all-season runway on Cape Belknap. Until its completion, supplies were parachuted in.

On July 30, 1950, nine crew members of a Royal Canadian Air Force Lancaster died in a crash while making an airdrop of supplies to the station.

The last United States personnel were withdrawn on October 31, 1970, and the following year operation of the weather station was transferred to the newly created Department of the Environment, with the Department of Transport retaining control of airfield operations for several more years.

In April 1971, a party of federal and Northwest Territories (NWT) government officials arrived in Alert in an attempt to reach the North Pole. Alert had been the embarkation point for many North Pole expeditions that relied on weather information supplied by the weather station there. The 1971 expedition was led by NWT Commissioner, Stuart Hodgson, and included in his party were representatives of the prime minister's office, the Canadian Armed Forces, the federal Department of Indian Affairs and Northern Development, as well as a large media group including Pat Carney of Gemini Productions, Ed Ogle of Time magazine, Val Wake of CBC News, and a television crew from California. While waiting in Alert for a weather window to fly to the pole, the party's television crew spent a lot of time filming at the weather station. The military was unhappy about the film crew working on the station, but the weather station was seen as being a sort of no-man's land. The commissioner's party made two attempts to reach the pole and failed. Some of the incidents surrounding this event are recounted in Val Wake's memoir My Voyage around Spray with Apologies to Captain Joshua Slocum.

Recent history (1971–present)

In August 1975, Prime Minister Pierre Elliot Trudeau and his then three-year-old son and future prime minister, Justin Trudeau, visited the station and nearby Ward Hunt Island. In August 1986, the Government of Canada opened Alert Background Air Pollution Monitoring Network.

By the 1990s, the original buildings of the original weather station had fallen into disrepair and were burned in the summer of 1996, leaving only the hydrogen shed and a wooden outhouse. The weather station and observatory offices were moved to Polaris Hall.

In early April 2006, the Roly McLenahan Torch that was used to light the flame at Whitehorse, Yukon, for the Canada Winter Games, passed through Alert. While the Canada Games torch was supposed to pass over the North Pole, bad weather prevented a Canadian military Twin Otter from making the trip. The torch did not travel outside Alert that weekend (April 9–12). In August 2006, Prime Minister, Stephen Harper, made a visit to Alert as part of his campaign to promote Canadian sovereignty in the north.

On November 8, 2009, the 2010 Winter Olympics torch relay arrived at Alert via airplane from Churchill, Manitoba, reaching its most northerly point on land. The next day it travelled to Iqaluit.

On January 19 and 20, 2015, Governor General David Johnston flew into Alert on a C-17 Globemaster transport from CFB Trenton. He toured Alert, received an overview of its operations, met with civilian and military personnel and presided over a change-of-command.

Aircraft crashes
Since Alert has not been regularly accessible by icebreakers due to heavy ice conditions in the Lincoln Sea, resupply is provided by Royal Canadian Air Force transport aircraft which land at the adjacent Alert Airport. Difficult conditions at such a remote northern location have resulted in several incidents, two of which have involved fatalities:

 On July 31, 1950, around 17:00 GMT, an RCAF Lancaster 965 from 405 Squadron Greenwood crashed during the establishment of the JAWS weather station when a parachute for resupplies being airdropped became entangled on the tail of the aircraft. The nine crew members were killed. An attempt was made to recover their bodies; an RCAF Canso flying boat was dispatched and landed in Dumbell Bay on August 7. The bodies of the Canadian crew were brought aboard in wooden coffins made from packing crates—the family of Colonel C.J. Hubbard of the United States Weather Bureau requested his remains be buried at Alert—but the combination of the extra weight and a tail wind resulted in an aborted takeoff. The Canso struck ground at the narrow point of Dumbell Bay, damaging the tail section and rendering it useless. Following this, it was decided to bury the crew's remains west of the airstrip, and a military funeral was held the same day. The arrival of the United States Coast Guard icebreaker  allowed repairs to be made to the Canso. The wreckage of the Lancaster is still visible  southwest of the CE building.

 On October 11, 1952, a United States Military Air Transport Service Douglas C-54 Skymaster crashed on landing at Alert, while carrying a load of aviation fuel. The four crew members survived the crash; the aircraft was destroyed. The wreckage was pushed to the south side of the runway, where it remains today. Because of the high visibility of the wreckage due to its location at the runway, it is often mistaken for the RCAF Lancaster.

 On October 30, 1991, a Lockheed C-130 Hercules, part of Operation Boxtop, crashed about  from the airfield, killing four of the 18 passengers and crew on impact. Pilot John Couch died of exposure following the crash. Couch was conducting a visual approach and descended into a hill due to a mistake regarding the plane's true location. A blizzard and the local terrain hampered rescue efforts by personnel from CFS Alert; USAF personnel from Thule Air Base  south; 435 Transport and Rescue Squadron from CFB Winnipeg, and 440 Transport and Rescue Squadron, from CFB Namao outside Edmonton (both squadrons are part of 17 Wing Winnipeg); 424 Squadron from CFB Trenton, Ontario; and 413 Transport and Rescue Squadron from CFB Greenwood, Nova Scotia. The crash investigation recommended all C-130s be retrofitted with ground proximity detectors. The crash and rescue efforts were the basis of the film Ordeal in the Arctic (1993).

Canadian Forces Station Alert

Since the beginning of the JAWS project, the Canadian Armed Forces had been interested in the establishment at Alert for several reasons: the JAWS facility extended Canadian sovereignty over a large uninhabited area which Canada claimed as its sovereign territory, and its proximity to the Soviet Union made it of strategic importance. Alert is closer to Moscow (c. ) than it is to Ottawa (c. ). Thus, the possibility of utilizing the site for the purpose of intercepting radio signals was deemed to warrant a military presence.

In 1950, Alert Airport was established. It is the only airport serving the settlement and is presently part of CFS Alert. In 1956, the Royal Canadian Air Force (RCAF), which was expanding its presence throughout the high Arctic with the construction of the Distant Early Warning Line radar network, established a building uphill from the DOT's JAWS station to house "High Arctic Long Range Communications Research", or signals intelligence operations.

In 1957, Alert Wireless Station was conceived as an intercept facility to be jointly staffed by personnel from the Royal Canadian Navy (RCN) and the RCAF. Five additional buildings were constructed: a mess, three barracks/accommodations buildings, and a power house and vehicle maintenance building, in addition to the existing operations building, built in 1956. The operations building housed the radio intercept and cryptographic equipment. On September 1, 1958, control of the station was transferred from the air force to the army, and it officially began operations.

The following decade saw a dramatic expansion of the station, with a correspondingly greater number of personnel stationed there. The February 1, 1968, unification of the RCN, RCAF, and Canadian Army to form the Canadian Armed Forces saw Alert Wireless Station change its name to Canadian Forces Station Alert (CFS Alert). Its personnel were no longer drawn from only the air force or navy, but primarily from the Canadian Forces Communications Command.

At its peak, CFS Alert had upwards of 215 personnel posted at any one time. The station became a key asset in the global ECHELON network of the AUSCANNZUKUS intelligence sharing alliance, also known as "Five Eyes", with Alert being privy to many secret Soviet communications regarding land-based and sea-based ICBM test launches and many operational military deployments.

The first military women to serve in Alert arrived in 1980 as part of the Canadian Forces' Women In Non-Traditional Roles study. After its completion in 1983, women were fully authorized to serve in all roles. The first female commanding officer was Major Cathy Cowan, who took command in January 1996. The first female Station Warrant Officer (SWO), MWO Renee Hansen, was appointed in December 2017.

Budget cuts to the Department of National Defence and Canadian Forces in 1994 and modernization of communications equipment saw CFS Alert downsized to approximately 74 personnel by 1997–1998, when most radio-intercept operations were remotely controlled by personnel at CFS Leitrim. Remaining personnel are responsible for airfield operations, construction/engineering, food service, and logistical/administrative support. Only six persons are now responsible for actual operations, and control of the facility was passed to DND's Information Management Group following the disbanding of CF Communications Command with force restructuring and cutbacks in the mid-1990s.

With Canada's commitment to the global war on terrorism following the September 11, 2001, terrorist attacks in New York City and Arlington County, Virginia, CFS Alert has received renewed and increased funding to expand its SIGINT capabilities. On April 1, 2009, the RCAF officially took responsibility for CFS Alert from Canadian Forces Information Operations Group (CFIOG).

Civilian contractor
On April 13, 2006, the Canadian Broadcasting Corporation reported that the heating costs for the station had risen, as a consequence of which the military proposed to cut back on support trade positions by using private contractors. By 2008, maintenance operations on the station—including food and housekeeping services, vehicle maintenance, powerplant operation, and heating, electrical, and plumbing—had been transferred to a civilian contractor.  The contract was initially awarded to Canadian Base Operators (CBO), a subsidiary of Black & McDonald.  In 2012, the contract was won by Nasittuq, a subsidiary of ATCO.

Dr. Neil Trivett Global Atmosphere Watch Observatory

In 1975, technicians employed by the weather station began collecting flask samples for a greenhouse gas monitoring program. In 1980, this grew to include the weekly collection of filter-based aerosol samples for the Canadian Arctic Aerosol Sampling Network (CAASN).

By 1984, the number of ongoing monitoring programs and the amount of experimental research had outgrown the abilities of the weather station to maintain, and plans were made for the construction of a permanent observatory. This observatory,  southwest of Lancaster Hall (more commonly known as the far transmitter building), was opened August 29, 1986. Originally known as the Alert Background Air Pollution Monitoring Network (BAPMoN) Observatory, it was subsequently renamed the Dr. Neil Trivett Global Atmosphere Watch Observatory in honour of the Environment Canada researcher who provided the impetus for its construction. The observatory employs two technicians who reside at CFS Alert, an operator and an assistant operator (normally a university co-op student). It is managed by Environment and Climate Change Canada.

Demographics

While Alert has no permanent residents, it has been continuously inhabited since April 1950. This population, while initially small, grew to upwards of 250 in the 1970s and 1980s, before being downsized in the 1990s when information gathering operations were relayed to CFS Leitrim near Ottawa for collation, reducing the on-site staff considerably. Its current population ranges from a winter minimum of 65 to a summer maximum of 110, plus a variety of short-term visitors, who can swell the total to 150 or more. Alert's temporary population typically consist of both military personnel and civilians, both making up an almost one-to-one ratio in Alert.

Geography

Alert is  west of Cape Sheridan, the northeastern tip of Ellesmere Island, on the shore of the ice-covered Lincoln Sea. Alert lies just  from the North Pole; the nearest Canadian city is Iqaluit, the capital of the territory of Nunavut,  distant.

The settlement is surrounded by rugged hills and valleys. The shore is composed primarily of slate and shale. The sea is covered with sea ice for most of the year but the ice pack does move out in the summer, leaving open water. Evaporation rates are also very low, as average monthly temperatures are above freezing only in July and August.

Other places on Ellesmere Island are the weather station at Eureka () and the Inuit community of Grise Fiord, , to the southwest and south, respectively. Siorapaluk ( to the south) is the nearest populated place in Greenland.

Climate

Alert has a polar climate, technically a tundra climate (ET) with characteristics of an ice cap climate (EF). There is complete snow cover for at least 10 months of the year on average and snow from one year persists into the next year in protected areas, but enough melts to prevent glaciation. The warmest month, July, has an average temperature of , with only July and August averaging above freezing, and those are also the months where well over 90% of the rainfall occurs. Alert is also very dry, the fourth-driest locality in Nunavut, averaging only  of precipitation per year. Most of this occurs during the months of July, August and September, mostly in the form of snow. On average Alert sees  of rain, the least of any place in Nunavut, between June and September. Alert sees very little snowfall during the rest of the year. September is usually the month with the heaviest snowfall. The relative humidity is so low that door handles are covered in electrical tape to prevent static electricity. February is the coldest month of the year with a mean temperature of . The yearly mean, , is the second-coldest in Nunavut after Eureka. Snowfall can occur during any month of the year, and the  frost-free growing season in an average summer averages only five days.

Being far north of the Arctic Circle, Alert experiences polar night from October 14 to February 28, and midnight sun from April 7 to September 4. There are two relatively short periods of twilight from about February 13 to March 22 and the second from September 19 to October 22. The civil polar night lasts from October 29 to February 11.

Nautical polar night—where 24 hours are in effect completely dark with only a marginal astronomical twilight—occurs from November 19 to January 22.

See also

 List of northernmost settlements
 Nord, Greenland – the second-northernmost permanent settlement in the world
 Ny-Ålesund, Svalbard, the northernmost settlement/town in the world with a permanent population of civilians
 Puerto Williams, Chile; the southernmost settlement on Earth

References

Further reading

 Diggle, Dennis A., and David G. Otto. Drilling of an Arctic Protected Cable Route, Alert, Ellesmere Island, N.W.T. [Victoria, B.C.]: Defence Research Establishment Pacific, Research and Development Branch, Dept. of National Defence, 1994.
 Morrison, R. I. G., N. C. Davidson, and Theunis Piersma. Daily Energy Expenditure and Water Turnover of Shorebirds at Alert, Ellesmere Island, N.W.T. Progress notes (Canadian Wildlife Service), no. 211. Ottawa: Canadian Wildlife Service, 1997.

External links

 Canada National Defence page on CFS Alert
 Climate information
 Map of Nunavut showing location of Alert
 Current weather conditions (Weatheroffice.ec.gc.ca)

Extreme points of Canada
Ellesmere Island
Arctic research
Populated places in Arctic Canada
Populated places in the Qikiqtaaluk Region
Meteorological stations

Alert, Nunavut


Exarhatul este denumirea dată unui teritoriu pe care își desfășoară activitatea un exarh. Un exarhat este o întindere extrateritorială a unei eparhii care nu are în spațiul ei obișnuit acel teritoriu, dar își poate desfășura activitatea pe întinsul lui în mod obișnuit și canonic.
Acesta este un termen bisericesc, folosirea lui în alt context nefiind tot timpul relevantă.

Unități administrative

Exarhat


2016 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල,(12 වන දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල), එම වසරේ පෙබරවාරි 5 වන දින සිට පෙබරවාරි 16 දින දක්වා ඉන්දියාවේ ගුවහටි හීදී පැවැත්විණි.

සත්කාරකත්වය
12 වන දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල 2012 වර්ෂයේදී කත්මණ්ඩුහී පැවැත්වීමට මුලදී තීරණය වී තිබුණු නමුත් එය 2013 වසරේදී නව දිල්ලියේදී පැවැත්වීමට කල් දැමුණි. කෙසේවූවද මේ සමයේ ඉන්දීය ඔලිම්පික් සම්මේලනය අත්හිටුවා දැමීම නිසා නැවත් වතාවක් ක්‍රීඩා උළෙල 2015 වර්ෂයේ අගභාගය දක්වා කල් දැමුණි. ක්‍රීඩා උළෙලට සූදානම් වීම පිණිස තරගකරුවන් හට ප්‍රමාණවත් කාලප්‍රමානයක් 2015 වර්ෂයේ දෙසැම්බර් මාසය වන විට නොවේ යැයි තීරණය වීම නිසා පසුව ක්‍රීඩා උළෙල 2016 පෙබරවාරි මසට යෙදෙන පරිදි දින යොදන ලදී.

සහභාගී වූ රටවල්

වරහන් තුල දක්වා ඇත්තේ එක් එක් රාජ්‍යයන් නියෝජනය කරමින් සහභාගී වූ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් සංඛ්‍යාව වේ.
 (254)
 (409)
 (87)
 (519)
 මාල දිවයින (184)
 (398)
 (337)
 (484)

පදක්කම් සටහන
2016 පෙබරවාරි 16 දින වන විට පදක්කම් සටහන මෙහි දක්වා තිබේ.''

මූලාශ්‍ර

දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල

2016 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල


Mary Miller peut désigner :
 Mary Miller (1843-1921), fondatrice de la ville de Lafayette, au Colorado, première femme présidente de banque aux États-Unis, philanthrope ;
 Mary Miller (1929-2020), une actrice anglaise ;
 Mary Miller (1959-), une femme politique américaine.

Mary Miller (homonymie)


{{Silahlı kuvvet bilgi kutusu
|adı                =Türk Silahlı Kuvvetleri
|resim              = Seal of the Turkish Armed Forces.png
|açıklama           =Türk Silahlı Kuvvetleri amblemi
|kuruluş            = MÖ 209 3 Mayıs 1920
|birimler           =
  Türk Kara Kuvvetleri
  Türk Deniz Kuvvetleri
  Türk Hava Kuvvetleri
|merkezi            = Genelkurmay Başkanlığı Bakanlıklar, Ankara
|başkomutan_başlık  = Cumhurbaşkanı
|başkomutan         =  Recep Tayyip Erdoğan
|bakan_başlık       = Millî Savunma Bakanı
|bakan              =  Yaşar Güler
|komutan_başlık     = Genelkurmay Başkanı
|komutan            =  Orgeneral Metin Gürak
|yaş                = 20
|zorunlu_askerlik   = 6 ay
|genel_bilgiler_yaş = 18-41
|alınması_mümkün    = 42.437.378
|alınması_uygun     = 35.627.466
|yaşa_gelen         = 1.411.811
|etkin              = 425.000
|rezerve            = 200.000
|dış                =
'ta ~1.030'ta 36.000'te 480'da 380'de 200 'da 35'da 100
|harcamalar          = 183.000.000.000 ₺ <ref name="savunmatr">
Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK), yurt dışından gelecek tehdit ve tehlikelere karşı Türk vatanını savunmakla görevli askerî kuvvettir. Görevi caydırıcılık sağlayacak şekilde askerî gücün muhafazasını ve güçlendirilmesini sağlamak, Türkiye Büyük Millet Meclisi kararıyla yurt dışında verilen görevleri yapmak ve uluslararası barışın sağlanmasına yardımcı olmaktır.

Türk Silahlı Kuvvetlerinin başkomutanlığı Türkiye Büyük Millet Meclisinin manevi varlığından ayrılamaz ve cumhurbaşkanı tarafından temsil olunur. Genelkurmay başkanı, savaşta başkomutanlık görevini Cumhurbaşkanlığı namına yerine getirir.

Türk Kara Kuvvetleri, Türk Deniz Kuvvetleri ve Türk Hava Kuvvetlerinden oluşmaktadır.2023 yılı itibarıyla sayı bakımından dünyanın 11, NATO'nun ise en güçlü 5. ordusudur.

Türk Silahlı Kuvvetleri'ne son hâlini Mareşal Mustafa Kemal Atatürk vermiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nun Birinci Dünya Savaşı'nda yenilmesi sonrası İtilaf Devletleri Türk ordularını dağıtmış, Anadolu'yu işgale başlamıştır. Bu durum karşısında Türk milleti, Kuvâ-yi Milliye adı altında düzensiz biçimde ve bölgesel bazda işgale direnmeye başlamıştır. 9. Ordu Müfettişi olarak Samsun'a çıkan Mustafa Kemal Paşa, Türk Kurtuluş Savaşını başlatmış ve öncelikli olarak düzensiz Kuvâ-yi Milliye birliklerini düzenli ordu çatısı altında birleştirmeye çalışmıştır. Modern Türk ordusunun temelleri de bu zamanlarda atılmış, Kuvâ-yi Milliye birliklerinin başlarına subaylar geçirilmiş ve TBMM Orduları adı altında düzenli bir ordu formuna sokulmuştur. Düzenli hale getirilen Türk ordusunun ilk kazandığı muharebe, Garp Cephesi Kumandanı Miralay İsmet (İnönü) Bey kumandanlığında icra edilen I. İnönü Muharebesi'dir. Cumhuriyet'in ilanından sonra da yine Mustafa Kemal Atatürk tarafından Türk Silahlı Kuvvetlerinin modernizasyon süreci büyük bir hızla devam ettirilmiştir.

Modern Türk ordusu daha sonra 1950 yılında Kore Savaşı'na Şimal Yıldızı adı verilen bir tugayla katılmıştır. Tugay; Busan, Suvan, Kumhwa, Elco bölgelerinde gerçekleşen savaşlarda boy göstermiştir. Kunu-ri Muharebesi sırasında gerçekleştirilen direniş ile birlikte 8. Amerikan ordusunun tümüyle Çin ordusu tarafından yok edilmesini engellemiştir. 1960'lı yıllarda Kıbrıs'ta Türklere karşı saldırılar başlayınca Kıbrıs'a operasyon için hazırlıklara başlamış ve 1974'te Kıbrıs Barış Harekâtı'nı gerçekleştirmiştir. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kuruluşunda önemli rol oynamıştır.

1980'li yıllarda PKK'nın kurulmasıyla birlikte Türkiye sınırları içinde PKK ile mücadeleye başlamıştır. 1990'lı yıllarda mücadeleyi Kuzey Irak'a taşımış ve Kuzey Irak'ta Çelik Harekâtı, Çekiç Harekâtı gibi sınır ötesi operasyonlar gerçekleştirmiştir. 1995 yılında Yunanistan ile yaşanan Kardak Krizi'nde kayalıklara çıkan Türk komandoları adaya Türk bayrağı dikmiştir, bu durum Yunanistan genelkurmay başkanını istifa ettirmiştir. 1998 yılında PKK'nın kurucusu Abdullah Öcalan'ın Suriye'de bulunması sebebiyle Suriye'yle ilişkiler gerilmiş, Türk ordusu bu gelişmelerin üstüne Suriye sınırına yığınak yapmıştır. Baskılar sonucu Adana Mutabakatı imzalanmış ve Türk ordusunun baskısı sonucu Abdullah Öcalan Suriye'den sınır dışı edilmiştir.

2008 yılında Kuzey Irak'a PKK ile mücadele amacıyla Güneş Harekâtı'nı gerçekleştirmiştir. İlerleyen yıllarda PKK'nın Türkiye doğusuna yaptığı yığınakları ortadan kaldırabilmek amacıyla Hendek operasyonlarını yapmıştır. Hendek operasyonlarının ardından Suriye İç Savaşı'na müdahalede bulunmuş Fırat Kalkanı Harekâtı ile Halep'in kuzeyinde bulunan IŞİD varlığını bitirmiş, YPG'nin Menbic ile Afrin kantonunu birleştirmesini engellemiştir. 2017 yılında İdlib'e girip gözlem noktaları oluşturmaya başlamıştır. 2018 yılında Afrin'e operasyon gerçekleştirip YPG'yi Afrin'den atmıştır. Afrin'de YPG'ye operasyon gerçekleştirdiği tarihlerde Kararlılık Harekâtı'nı başlatmış Kuzey Irak'a yeni bir askerî operasyonda bulunmuştur. Kararlılık Harekâtı Pençe Operasyonları ile genişletilmiştir ve Türk ordusu Kuzey Irak'ta belirli bölgeleri kontrol etmeye başlamıştır. Pençe Operasyonları sürerken Fırat'ın doğusunda bulunan YPG'ye Barış Pınarı Harekâtı ile müdahalede bulunmuş, 8 gün sürdürülen harekâtta 4820 kilometrekare alanı kontrol etmiştir. İdlib'de Türk birliklerine Rus ordusunun ve Suriye ordusunun saldırıları sonrası Türk Silahlı Kuvvetleri Bahar Kalkanı Harekâtı'nı da icra etmiştir.

Türk ordusu günümüzde Türkiye Cumhuriyeti tarafından terör örgütü olarak tanınan PKK'ya karşı Irak'ın kuzeyinde Pençe Operasyonları'nı sürdürmektedir diğer yandan İkinci Libya İç Savaşı'na direkt olarak dahil olmuştur ve taraflardan birisi olan Ulusal Mutabakat Hükûmeti'ne danışmanlık yardımında bulunmaktadır. Türk Silahlı Kuvvetleri, 2021'de tahmini 895.000 askerî ve paramiliter personeliyle ABD Silahlı Kuvvetleri'nden sonra NATO'daki en büyük ikinci askerî güçtür.

Tarihçe

I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu 7 cephede savaşa 2.850.000 kişiyi silah altına alarak girdi. Bu ordu 70 piyade, 2 süvari tümeninden oluşan 24 kolordulu 9 ordu birliğiydi. Mondros Mütarekesi'nden sonra zorunlu terhislerle 50.000 kişiye inmişti. Ancak Osmanlı ordusunun kalan iki kolordusundan biri Suriye cephesinden Ankara'ya konuşlanan Ali Fuat Paşa komutasındaki 20. Kolordu, diğeri ise Kafkas Cephesinde Erzurum'da konuşlandırılmış Kâzım Karabekir komutasındaki 15. Kolordu'ydu.

Türk Kurtuluş Savaşı sırasında ve sonrasında bu kolordular ve Kuvâ-yi Milliye birlikleri TBMM tarafından düzenli hale getirilerek modern Türk ordusunun temelleri atılmıştır. Kurtuluş Savaşı modern Türk ordusunun katıldığı ve kazandığı ilk savaş kabul edilebilir. Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda bu ordular yeni bir yapılandırmayla Türk Silahlı Kuvvetleri adını almıştır. Türk ordusu Cumhuriyet tarihi boyunca birçok isyan bastırmış, Kore Savaşı ve Kıbrıs Harekâtı'nda savaşmış, PKK'ya karşı operasyonlar yapmıştır. Ayrıca Afganistan, Kosova, Lübnan, Somali gibi birçok ülkeye uluslararası askerî kuvvetlere destek amaçlı asker göndermiştir.

Savaşlar

Kurtuluş Savaşı

I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkan Osmanlı İmparatorluğu'nun İtilaf Devletleri'nce işgali sonucunda Mîsâk-ı Millî sınırları içinde ülke bütünlüğünü korumak için girişilen çok cepheli siyasi ve askerî mücadele. 1919-1922 yılları arasında gerçekleşmiş ve 11 Ekim 1922'de imzalanan Mudanya Mütarekesi ile fiilen, 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması ile resmen sona ermiştir ve Mîsâk-ı Millî hedeflerine büyük ölçüde ulaşılmıştır. Ağustos 1922'de Türk kuvvetleri 207.941 kişiydi. Batı, Doğu, Güney cephelerinde savaştı. Çatışmalar Batı cephesinde I. İnönü Muharebesi ve II. İnönü Muharebesi, Kütahya-Eskişehir Muharebeleri, Sakarya Meydan Muharebesi, Büyük Taarruz, Başkomutanlık Meydan Muharebesi'dir.

Kore Savaşı

Türkiye Cumhuriyeti, 1950 yılında başlayan Kore Savaşı'na fiilen katılmış ve 1950'den 1953'e kadar tugay büyüklüğünde bir kuvvetle Kuzey Kore'ye karşı savaşmıştır. Sovyet baskısına karşı müttefikler arayan ve bu sebeple NATO'ya girmek isteyen Türkiye, bu isteklerini daha kolay elde etmek ve Amerika'ya yakınlaşmak amacıyla Kore Savaşı'na bir tugay yollamıştır.

Kıbrıs Barış Harekâtı

20 Temmuz 1974'te Başbakan Bülent Ecevit'in emriyle Türk Silahlı Kuvvetlerinin Kıbrıs'ta başlattığı askerî harekat iki aşamalı olarak gerçekleştirilmiş, birinci aşamasında Kıbrıs'ın adasına havadan paraşütlü askerlerin uçaklarla indirilmiş ve denizden Türk Deniz Kuvvetleri'ne ait savaş gemileriyle Türk askeri karaya çıkarılmıştır. Birinci harekat sonunda ateşkes ilan edilmiş ve Cenevre'de barış görüşmeleri başlamıştır ancak barışın sağlanamayacağı kesinleşince ikinci ve son harekât Bülent Ecevit'in "Ayşe Tatile Çıksın" parolasıyla 13 Ağustos'ta Türk birlikleri tarafından başlatıldı. Türk birlikleri 14 Ağustos'ta Lefkoşa'ya, 15 Ağustos'ta Lefke ve Mağusa'ya girdi. Harekât neticesinde bir taraftan Mağusa'ya diğer taraftan Lefke'ye varılarak Türk tarafının sınırları çizildi. Harekatın sonucunda Rum birlikleri mağlup edilmiş ve Kıbrıs'ın kuzeyinde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti kurulmuştur.

Operasyonlar

Terör ile mücadele

Türk Silahlı Kuvvetleri, PKK ile 1980'li yıllardan beri mücadele etmektedir. Millî Savunma Bakanlığı verilerine göre 1984-2009 arasında 5821 TSK askeri, 775 emniyet görevlisi, 1350 köy korucusu, 4.828 sivil çatışma ve saldırılarda hayatını kaybetmiş, bununla birlikte yaklaşık 28.000 PKK militanı öldürülmüştür. Bu mücadele çerçevesinde PKK'nın iki numaralı adamı Şemdin Sakık 14 Nisan 1998'de, elebaşı Abdullah Öcalan ise 15 Şubat 1999'da yakalanmışlardır. Türkiye, Abdullah Öcalan'ın 15 Şubat'ta yakalandığını, 16 Şubat 1999'da Başbakan Bülent Ecevit'in yaptığı, "Abdullah Öcalan Türkiye'dedir" açıklamasıyla öğrendi. Yargılama süreçlerini takiben vatana ihanet suçundan müebbet hapis cezası ile cezalandırılarak cezaevine konulmuşlardır. Yine Türk Silahlı Kuvvetleri 1991 yılından beri Kuzey Irak'taki PKK kamplarına yönelik Süpürge, Kazıma, Atmaca, Çelik, Tokat, Çekiç, Şafak ve Güneş kod adlı sınır ötesi harekâtlar düzenlemiştir.

Krizler

Kardak Krizi

Türk bandıralı bir geminin Kardak Kayalıkları'nda karaya oturması sonucu Türk ve Yunan kurtarma ekipleri arasında anlaşmazlık çıkınca patlayan krizdir ve iki ülkeyi savaşın eşiğine getirmiştir. Türk Sualtı Taarruz komandoları, Kardak kayalıklarının etrafını saran Yunanistan Donanmasını aldatarak Kayalıklara çıkarma yapmıştır. Olayı 4 saat sonra ABD'den öğrenen Yunanistan Genelkurmay Başkanının istifası ile sonuçlanmıştır. Gerginliği NATO ve ABD araya girerek önlemiştir.

Suriye Krizi

1990'lı yıllarda PKK lideri Abdullah Öcalan'ın Suriye içinde serbestçe dolaşması ve PKK'nın kamplarının burada bulunması Türkiye ile Suriye'yi karşı karşıya getirdi. Türk Ordusu Suriye sınırına doğru kaydırıldı. Çeşitli askerî ve siyasi baskılara dayanamayan Suriye bu tutumundan vazgeçerek Öcalan'ı sınır dışı etmiştir. Türkiye-Suriye ilişkileri on yıllar sonra 22 Haziran 2012 tarihinde Hatay sınırında eğitim uçuşunu icra etmekte olan TSK'ye ait F-4 Phantom tipi eğitim uçağı Suriye Silahlı Kuvvetleri tarafından düşürülmesi ile tekrar krize girmiş, Suriye uçak düşürdükten sonra uçağın Türkiye'ye ait olduğu anladıklarını iddia etmiş, olay sonrası dönemin Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan "TSK'nin angajman kurallarının değiştiğini" açıklamıştır. Bu kararda devam eden Suriye İç Savaşında Türkiye'nin Suriye muhalefetinin yanında olması ve bu yüzden ilişkilerin gerilmesi de etkili olmuştur. Uçağın parçalarının ve pilotların naaşlarının bulunmasından sonra 6. Kolordu'ya bağlı birlikler ve 4 Tank Taburu sınıra doğru kaydırılmış, sınır hattına uçaksavarlar ve Gaziantep Havalimanı'na askerî statü verilerek Füze rampaları yerleştirilmiştir.

Akçakale Olayı olarak bilinen, 3 Ekim 2012'de Suriye'den ateşlenen bir top mermisi Türkiye'nin Şanlıurfa kentinin Akçakale ilçesine düştü. Olayda beş sivil Türk vatandaşı hayatını kaybetti. Türk Silahlı Kuvvetleri "yeni angajman kuralları çerçevesinde" anında karşılık vermiş ve Suriye'den atılan top mermisinin ateşlendiği askerî birlik 9 adet top atışıyla etkisiz hale getirilmiştir. Daha sonra Türkiye Büyük Millet Meclisi'nden Suriye için tezkere kararı çıktı. Türk Silahlı Kuvvetleri Suriye sınırına hava savunmada kullanılan silahların ağırlıkta olduğu askerî yığınak yaptı. Suriye Devleti olayın ardından hayatını kaybeden siviller için taziye dileklerini sunarak özür diledi.

16 Eylül 2013'te Suriye'ye ait Mil Mi-17 helikopter sınır ihlali yaptığı için Malatya'dan havalanan 2 Türk jeti tarafından füzeyle vuruldu. Bir yıl sonra 23 Mart 2014'te Hatay sınırında, sınır ihlali yapan 2 adet MİG-23 Suriye savaş uçakları, izlemeye alındı Suriye hava sahasında kuzeye doğru uçuşu Türk sınırına on deniz mili mesafeden itibaren Türk hava sahasına yaklaştığına ilişkin dört kez ikaz edildi fakat ikinci uçak uyarıyı dikkate almayarak Türk hava sahasına girerek yaklaşık bir kilometre kadar hava sahasını ihlal etti, daha sonra batıya doğru yönelerek 1,5 kilometre kadar Türk hava sahasında uçmaya devam etti. Bu esnada bölgede hava devriye görevinde havada hazır bulunan iki adet Türk F-16 uçağından birisi, angajman kuralları gereğince saat 13.14'te Suriye uçağına füze atmış ve isabet alan Suriye uçağı sınırın 1200 metre güneyinde ve Suriye topraklarında yer alan Kesep bölgesine düşürülmüştür.

Rusya savaş uçağının düşürülmesi

24 Kasım 2015 tarihinde saat 09.20 civarında Hatay Yayladağı bölgesinde Türk Hava Sahasını ihlal eden Rusya Federasyonu'na ait SU-24 tipi savaş uçağı, Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK) tarafından Türk hava sahasına girmeden önce beş dakika içerisinde 10 kez ikaz edilmesine rağmen Türk Hava Sahasını ihlal etti. Bunun üzerine, bölgede hava devriye görevinde bulunan TSK'ye ait iki F-16 uçağı, daha önce hükûmet tarafından ilan edilen angajman kuralları çerçevesinde, Rus savaş uçağını saat 09.24'te düşürdü. Uçaktan atlayan pilotun Suriye Haber Ajansı (SANA) paraşütle atlayarak kurtulmayı başardığını yazdı.

Olaylar

27 Mayıs Darbesi

Mustafa Kemal Paşa ve silah arkadaşları tarafından kurulan ve çok sayıda asker kökenli siyasetçi barındıran Cumhuriyet Halk Partisi 1923-1950 arası Türkiye'yi yönetti. 1950'de iktidara gelen Demokrat Parti ile sivil-asker ilişkilerinde yeni bir döneme girildi. Türk Silahlı Kuvvetleri, siyasette etkili bir aktör olarak ön plana çıktı. DP'nin artan otoriterliği ve orduda reform çalışmaları askerler tarafından hoş karşılanmadı ve müdahaleye hazırlanan ufak cuntalar oluştu. Dokuz Subay Olayı ile yanan kıvılcım, 27 Mayıs 1960'ta bir yangına dönüştü ve albayların çoğunlukta olduğu askerî cunta, 10 yıllık DP iktidarını sona erdirdi. Başbakan Adnan Menderes, Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ve Maliye Bakanı Hasan Polatkan idam edildi. 1961 seçimleri ile demokratik hayat yeniden başladı.

12 Mart Muhtırası

60'ların sonuna doğru artan sağ-sol çatışması ve öğrenci olayları muhtıranın gerekçesiydi. Ordu, bu kez doğrudan yönetime el koymadı. Aksine 9 Mart 1971'de yapılması planlanan darbeyi engelledi ve darbeye kalkışan subayları tasfiye etti. Ancak bir muhtıra ile hükûmetin istifa etmesini ve bağımsız bir hükûmetin kurulmasını istedi. Göreve gelen Erim hükûmeti kalıcı olamadı ve yerini yeniden parti hükûmetlerine bıraktı.

12 Eylül Darbesi

12 Eylül Darbesi'yle ordu ilk kez emir komuta zinciri içerisinde bir askerî darbe yaptı. Türkiye'de sağ-sol çatışması, bölücülük, siyasi, ekonomik ve sosyal krizler, suikastlar, katliamlar, cumhurbaşkanı seçimi krizi sonucunda Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren liderliğinde 12 Eylül 1980'de ordu yönetime el koydu. Müdahalenin amacı, "ülke bütünlüğünü korumak, millî birlik ve beraberliği sağlamak, muhtemel bir iç savaşı ve kardeş kavgasını önlemek, devlet otoritesini ve varlığını yeniden tesis etmek ve demokratik düzenin işlemesine mâni olan sebepleri ortadan kaldırmaktır."  şeklinde ifade edildi. 48 mahkûm (24 adli suçlu, 15 sol, 8 sağ, 1 ASALA militanı) idam edildi. 1982 Anayasası hazırlandı, 7 Kasım 1982'de yapılan halk oylamasında %91,37 "EVET" oy oranı kabul edildi. 12 Eylül 1980'de başlayan askerî rejim, 7 Aralık 1983'te sona erdi.

28 Şubat süreci ve davası

1996'da göreve gelen REFAHYOL hükûmeti, Türk Silahlı Kuvvetlerinin laiklik ve irtica konusunda kapsamlı bir çalışma yapmaya yöneltti. 28 Şubat 1997'de yapılan Millî Güvenlik Kurulunda ordunun komuta kademesi, irticaya karşı sert önlemler alınmasını istedi. Başbakan Necmettin Erbakan bildiriyi önce bildiriyi imzalamamakta direndi ancak daha sonra şerh koyarak imzaladı. Fakat bildiride istenenleri yerine getirmedi ve başbakanlığı hükûmet ortağı Tansu Çiller'e teslim etmek için istifa etti. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ise hükûmeti kurma görevini Mesut Yılmaz'a verdi ve ANASOL-D Hükûmeti kuruldu. 1999'da Refah Partisi, laikliğe aykırı eylemlerin odağı hâline geldiği gerekçesiyle Anayasa Mahkemesi tarafından kapatıldı.

Balyoz

Sarıkız, Ayışığı, Yakamoz ve Eldiven

Ergenekon

Askerî casusluk ve şantaj davası

15 Temmuz Darbe Girişimi

Görevi

Türk Silahlı Kuvvetleri, Türkiye devletini yurt dışından ve yurt içinden gelecek ve gelebilcek tehdit ve tehditlere karşı savunma ve caydırıcılık görevini üstlenmiş olan silahlı devlet kuruluşudur. Yaptırım gücünü Türkiye Anayasası'ndan alır. Genelkurmay Başkanlığı ile Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Komutanlıkları Millî Savunma Bakanına bağlıdır. Genelkurmay Başkanı ile Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Komutanları Millî Savunma Bakanına ayrı ayrı bağlı ve sorumludur. Genelkurmay Başkanlığı ile Kuvvet Komutanlıklarının teşkilatı bakanlık kadro ve kuruluşunda gösterilir.

Rölyefi
Türk Silahlı Kuvvetleri rölyefi altta üç parçaya bölünmüş ve Türkiye'nin ulusal renkleri olan kırmızı (ortada) ve beyazın (yanlarda) olduğu üstünde Türk bayrağının ve Türk ulusunun simgesi olan hilal ve yıldız, yanında Türk Hava Kuvvetleri'ni temsilen iki kanat altında Türk Kara Kuvvetleri'ni temsilen bir miğfer ve çapraz iki kılıç, onun da altında Türk Deniz Kuvvetleri'ni temsilen de büyük bir deniz çapası bulunmaktadır.

Komuta kademesi

Üst komuta kademesi
16 Ağustos 2023 itibarıyla

Genelkurmay Başkanlığı

Türk Silahlı Kuvvetlerini komuta eden Türkiye'deki en üst düzey askerî birimdir. Savaşta Başkomutanlık görevini Cumhurbaşkanı adına yerine getirir. Kuvvetlere komuta etmek, savaşa hazırlanmasında personel, haber alma, harekat, yapılanma, eğitim-öğretim ve lojistik hizmet ilkeleri ve programları Genelkurmay Başkanlığının sorumluluklarıdır.

Kuvvet Komutanlıkları

Kara Kuvvetleri Komutanlığı

Türk Kara Kuvvetleri, Türk Silahlı Kuvvetlerinin en büyük kuvvetidir. Bünyesinde 4 Ordu, 14 Kolordu, 8 Mekanize Tümen, 11 Zırhlı Tugay, 23 Mekanize Piyade Tugayı, 15 Motorize Piyade Tugayı, 8 Komando Tugayı, 4 İnsani Yardım Tugayı, 5 Topçu Tugayı bulunur. Ayrıca Kıbrıs'ta Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri adı altında yaklaşık bir kolordu seviyesinde yaklaşık 60.000 Personel bulundurmaktadır. Anayasa ile tayin edilmiş olan Türkiye Cumhuriyeti'nin korunması ve kollanması ile ilgili kendisine verilen görevleri yerine getirir. Türk Kara Kuvvetindeki asker (er ve erbaş) sayısının 550.000 üstünde olduğu sanılmaktadır.

Deniz Kuvvetleri Komutanlığı

Türk Deniz Kuvvetleri, Türk Silahlı Kuvvetlerinin en büyük 2. kuvvetidir. Türkiye'yi denizden gelebilecek her türlü tehditlere karşı savunmak ve ülkenin denizle alakalı menfaatlerini korumak ve kollamakla görevli kuvvettir. Türk Deniz Kuvvetleri; 16 fırkateyn, 12 denizaltı, 9 korvet, 18 hücumbot, 11 mayın tarama gemisi, 16 devriye gemisi ve yardımcı gemiler ile Karadeniz, Ege ve Akdeniz'de aktif olarak faaliyette bulunmaktadır. 55.000 aktif çalışanı ile personel sayısı bakımında dünyanın 8. büyük deniz kuvvetidir. Donanma Komutanlığı, Kuzey Deniz Saha Komutanlığı, Güney Deniz Saha Komutanlığı, Deniz Eğitim ve Öğretim Komutanlığı olmak üzere dört ana ast komutanlıktan oluşur.

Hava Kuvvetleri Komutanlığı

Türk Hava Kuvvetleri, Türk Silahlı Kuvvetlerinin en büyük 3. kuvvetidir. 1949 yılında kurulan ve şu anda envanterinde 500'ün üzerinde uçak ve 70'ten fazla helikopter barındıran, barışta Türk hava sahasını savunan, savaşta kara ve deniz kuvvetlerine destek veren kuvvettir.

Yurt dışındaki askerî üsler
Temmuz 2018 tarihi itibarıyla Türkiye'nin kendi toprakları dışında toplam 3 bin 190 askerî personeli bulunmaktadır. Başta NATO üyeliği olmak üzere birçok uluslararası örgüte üyeliğinden doğan sorumlulukları gereği yurtdışında birçok defa geçici olarak asker bulunduran Türkiye'nin üyesi olduğu örgütlere bağlı olmaksızın yurt dışında sürekli olarak bulunan tek askerî üssü Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri'dir. Ayrıca 2015 yılında Katar'da Tarık Bin Ziyad Kışlası kurulmuştur. Sudan Devleti'nin Sevakin Adasını Türkiye'ye devretmesinin ardından burada deniz üssü inşaatına başlamıştır.

Eğitim üsleri
Türkiye'nin halihazırda kurulu ya da kurulma aşamasında olan yurt dışındaki askerî üsleri dışında Azerbaycan ve Arnavutluk'ta askerî eğitim vermek için geçici olarak kurulu askerî eğitim üsleri bulunmaktadır. 2015 yılında Irak'ın Musul şehrinde askerî eğitim vermek için askerî eğitim üssü kuruldu. Başika Kampı olarak adlandırılan askerî üsse 600 silahlı Türk askeri çıkartıldı. Türkiye'nin Bosna-Hersek'te EUFOR kapsamında bulunan Fatih Sultan Mehmet Kışlası bulunmaktadır.Somali'de Türk Eğitim Merkezinde Somali ordusuna subay ve astsubay yetiştirilmektedir.

Türk siyasetindeki rolü ve tartışmalar

TSK, iç güvenliğin tehdit altında olduğunu ifade ederek zaman zaman sivil yönetime müdahale etmiştir. Bu müdahalelerde temel hukuki dayanak Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanunu'nun 35. maddesinde yer alan "Madde 35 - Silahlı Kuvvetlerin vazifesi; Türk yurdunu ve Anayasa ile tayin edilmiş olan Türkiye Cumhuriyetini kollamak ve korumaktır." hükmü olmuştur. Ancak 12 Eylül Darbesi'nin yargılanması için hazırlanan iddianamede bu maddenin darbeye meşruiyet kazandırmayacağı ve hiçbir kanun maddesinin anayasanın üzerinde olamayacağının altı çizildi. Devlet düzeninin temel kurumlarından TBMM ve tüm hak ve özgürlükleri ortadan kaldırmak için 35. maddeyi gerekçe göstermenin hukuka aykırılığa kılıf bulma gayreti olduğu aktarıldı.

TSK 1960 ve 1980 yıllarında iki kez yönetime el koymuş, 1971 yılında ise muhtıra vererek hükûmetin istifa etmesini istemiştir.

2007 yılından sonra Türk Silahlı Kuvvetlerinin bazı muvazzaf ve emekli mensupları, darbe planı ve ülkeyi kontrol atına almak amaçlı kaos planlarına ilişkin davalarla ilgili olarak yargılanmaya başlanmıştır. Bu davalar arasında Sarıkız, Ayışığı, Yakamoz ve Eldiven darbe teşebbüsü iddiaları, Balyoz darbe planı ve İrticayla Mücadele Eylem Planı, Ergenekon davaları bulunmaktadır.

Askerî kurumlar

Eğitim
Eğitim ve Doktrin Komutanlığı, Deniz Eğitim ve Öğretim Komutanlığı ve Hava Eğitim Komutanlığı personel yetiştirmekle ilgili TSK'nin barındırdığı eğitim kurumlarıdır. İlk kez 1789 yılında Osmanlı Padişahı III. Selim zamanında Harbiye-i Umumiye adıyla kurulmuş olan Askerî liseler TSK'ye subay yetiştirmekteydi. 2016 yılında alınan kararla askerî liseler kapatılmıştır. 1848 yılında Osmanlı Padişahı Abdülmecid zamanında kurulan Harp Akademileri, Türk Silahlı Kuvvetleri'ne bağlı lisansüstü düzeyde eğitim ve öğretim veren bir eğitim kurumudur. 1898 yılında Osmanlı Padişahı II. Abdülhamid döneminde kurulan daha sonra merkezi 1948 yılında Ankara'ya taşınan Gülhane askerî Tıp Akademisi ise Türk Silahlı Kuvvetleri'ne sağlık bilimleri alanında askerî personel yetiştirmekteydi. 15 Ağustos 2016'da alınan bakanlar kurulu kararlarına göre Gülhane askerî Tıp Akademisi kapatılarak Sağlık Bakanlığına devredilmiştir. Günümüzde Sağlık Bilimleri Üniversitesi bünyesinde öğrenim gören askerî öğrencileriler ordunun doktor ihtiyacını karşılamaktadır. 14 Kasım 2016'da alınan karalar doğrultusunda Kara Harp Okulu, Hava Harp Okulu, Deniz Harp Okulu ve Kara-Hava-Deniz-Bando Astsubay Meslek Yüksek Okulu Milli Savunma Üniversitesi'ne bağlanmıştır.

Yargı
Askerî mahkemeler askerî hukuk hükmü altında olan askerî personel için ceza belirler. Genellikle askeriyede disiplin ihlalini önlemek içindir. Yine Askerî Yargıtay, Askerî mahkemeler tarafından verilen karar ve hükümlerin son inceleme merciidir. 4 Temmuz 1972 tarih ve 1602 sayılı kanunla kurulan Askerî Yüksek İdare Mahkemesi (Askerî Danıştay) ise Türkiye'de askerî idari yargı alanında faaliyet gösteren mahkemedir.2017 yapılan halk oylamasıyla askerî Yargıtay, askerî Yüksek İdare Mahkemesi ve askerî mahkemeler kaldırılmıştır.

OYAK Holding
Kısaltması OYAK olan ordu yardımlaşma kurumu 27 Mayıs darbesinden sonra kurulmuş, özel hukuk hükümlerine bağlı, TSK mensuplarının yardımlaşma ve emeklilik fonudur. OYAK'ın yönetiminde sivil devlet memurlarıyla birlikte muvazzaf askerler de vardır. Temsilciler Meclisi yönetiminde hizmet veren dört general bulunur. İlk sermayesi Osmanlı Devleti'nin subayların ihtiyaçlarını karşılamak için oluşturduğu fondan 50 bin altın devredilerek oluşturulmuş OYAK, kurumlar vergisinden muaf tutularak KİT'lere tanınmayan bir hak tanınmıştır. Bunu devletin OYAK'a bir katkısı olarak gören bazı kişiler bu durumun, piyasada aynı işi yapan şirketler açısından serbest rekabeti bozduğunu iddia ederler.

Müzeler
Türk Silahlı Kuvvetlerinin ziyaret edilebilir üç müzesi de İstanbul'dadır. Harbiye, İstanbul'da bulunan Harbiye askerî Müzesi 54.000 m²lik bir alan üzerinde kurulu 18.600 m²lik binasıyla bir yapılar kompleksidir. Geniş bir alana yayılan Mekteb-i Harbiye binası, Osmanlı Devleti'ne subay yetiştirmek amacıyla kurulmuş ve 1862'de inşa edilmiştir. Yine Türkiye'nin denizcilik alanında en büyük askerî müzesi İstanbul Deniz Müzesi'dir. Koleksiyonunda yaklaşık 20.000 adet eser bulunmaktadır. Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'na bağlı olan İstanbul Deniz Müzesi Türkiye'de kurulan ilk askerî müzedir. 1897 yılında, dönemin Bahriye Nazırı Hasan Hüsnü Paşa'nın emirleri ile Tersane-i Amire'de (Osmanlı Devlet Tersanesi Kasımpaşa, İstanbul'da) küçük bir binada "Müze ve Kütüphane İdaresi" ismi ile kurulmuştur.

Yeşilköy'de askerî havalimanının bitişiğinde yer alan ve Türk hava kuvvetlerine ait uçakların sergilendiği İstanbul Havacılık Müzesi'si I. Dünya Savaşı sonunda, en eskisi 1912 yılına ait olmak üzere muhtelif milletlere ait tayyareler ile hangarlarda I. Dünya Savaşı devamınca Almanlar tarafından yapılan her tip tayyareden bir, iki ve üçer adet bulunması Hava Kuvvetleri Müfettişliği'nce bir hava müzesi kurma kararı alınmasına neden olmuştur. 16 Ekim 1985 tarihinde ziyarete açılmıştır.

Vakıflar
Er ve erbaşlardan çatışmada ölen veya herhangi bir nedenle hayatını kaybedenlerin bakmakla yükümlü oldukları yakınları ile gazi ve engelli Mehmetçiklere sosyal ve ekonomik destek sağlamak amacıyla 17 Mayıs 1982 tarihinde TSK Mehmetçik Vakfı kurulmuştur. Vakıf, dönemin Devlet Başkanı Orgeneral Kenan Evren ve diğer Millî Güvenlik Konseyi üyesi komutanların aralarında topladıkları parayla kurulmuştur. Yine aynı amaç doğrultusunda Türk Silahlı Kuvvetleri; Elele Vakfı, Güçlendirme Vakfı, Dayanışma Vakfı, Sağlık Vakfı ve Eğitim Vakfı vardır.

Orduevleri ve gazinolar
Orduevleri, otel ve/veya sosyal tesisler olup kullanımı subay, astsubay ve 2012 yılından itibaren uzman erbaşlara mahsustur. Tesisin tipine göre içinde otel odaları, restoran, çay ve pasta salonları, spor salonu, öğrenci etüt salonu, düğün salonu, çeşitli davet ve kokteyl salonları, çocuk oyun salonları, kadın ve erkek kuaför salonları, yüzme havuzu, sauna, fin hamamı, otopark ve kütüphane bulunabilir. Harbiye Orduevi ve Eskişehir Subay Orduevi bulundukları semtle özgünleşmiş bilinen büyük orduevlerindendir.

Askerî madalya ve nişanlar
 Savaş Takdirnamesi
 TSK Şeref Madalyası
 TSK Hizmet Övünç Madalyası
 TSK Üstün Cesaret ve Feragat Madalyası
 TSK Üstün Hizmet Madalyası
 TSK Başarı Madalyası
 TSK Liyakat Madalyası
 TSK Şeref Nişanı
 TSK Övünç Nişanı
 TSK Liyakat Nişanı

Rütbeler

Türk Kara Kuvvetleri rütbeleri

Türk Deniz Kuvvetleri rütbeleri

Türk Hava Kuvvetleri rütbeleri

Resim galerisi

Kaynakça ve notlar

Özel

Notlar

Dış bağlantılar

Diğerleri
 Global Security
 Türkiye Gaziler Vakfı resmî internet sitesi

Zeytin Dalı Harekâtı'ndaki askerî birim ve gruplar
Fırat Kalkanı Harekâtı'ndaki askerî birim ve gruplar
Kore Savaşı'nda askerî birimler

Türk Silahlı Kuvvetleri


Joachim Schrey (* 1961) ist ein deutscher Rechtsanwalt, juristischer Fachautor und Honorarprofessor mit Spezialgebieten Datenschutzrecht und IT-Compliance, Fachanwalt für Informationstechnologierecht.

Leben
Schrey studierte von 1981 bis 1986 Rechtswissenschaft an der Universität Mannheim. Der Medienrechtler wurde 1989 mit dem Thema Wettbewerbsrechtliche Probleme beim Bildschirmtext promoviert. 1990 legte er sein Zweites Staatsexamen ab und wurde Mitarbeiter der Frankfurter Kanzlei Clifford Chance, 1995 deren Partner.

Er ist heute Honorarprofessor im Bereich Wirtschaftsinformatik und Informationsmanagement an der Goethe-Universität Frankfurt am Main und Partner der Sozietät Noerr LLP in Frankfurt am Main. Er ist Mitglied im Fachausschuss Informationstechnologierecht der Rechtsanwaltskammer Frankfurt am Main, Referent der deutschen Anwaltakademie und beim "Institut für Wirtschaftsinformatik" in Frankfurt. Er ist Aufsichtsratsmitglied von Versicherungsgesellschaften und Verfasser oder Coautor zahlreicher Aufsätze in Fachbüchern und Fachzeitschriften.

Schriften
 Joachim Schrey und Thomas W. Haug: ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement) - ohne Auswirkungen auf das deutsche und europäische Recht in Kommunikation und Recht 2011, Heft 3, Seiten 171 ff.
 Joachim Schrey; Tobias Kugler: IT-Agreements in Germany: [englischsprachige IT-Verträge nach deutschem Recht] München: Beck 2011, ISBN 978-3-406-62058-4
 Joachim Schrey; Tobias Frevert: Muss die Bundesnetzagentur die Netzneutralität verteidigen – Eine Standortbestimmung zur Zulässigkeit des Bandbreitenmanagements. MMR 2010, S. 596 ff.
 Torsten Gründer und Joachim Schrey (Hrsg.): Managementhandbuch IT-Sicherheit: Risiken, Basel II, Recht. Berlin: Erich Schmidt 2007, ISBN 978-3-503-10002-6, ISBN 3-503-10002-4
 Mitherausgeber von Thomas Söbbing: Handbuch IT-Outsourcing. 3. Auflage C. F. Müller 2006, ISBN 3-8114-3320-2
 Joachim Schrey: Wettbewerbsrechtliche Probleme beim Bildschirmtext. München: Fischer 1989, Zugl.: Mannheim, Univ., Diss., 1989, ISBN 3-88927-061-1

Weblinks
 Vita bei seiner Kanzlei

Einzelnachweise

Deutscher
Rechtsanwalt (Deutschland)
Rechtswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Rechtswissenschaftler (20. Jahrhundert)
Geboren 1961
Mann

Joachim Schrey


زاروس (Ζαρός) هي مدينة ومقر كومونة بنفقس الاسم في بلدية فيستوس في مقاطعة هيراكليون في كريت. تنتمي إلى وحدة كينورغيو في مقاطعة هيراكليون.

تقع زاروس عند السفح الجنوبي لجبل ساماري، وهو أحد فروع جبل إيدا. تقع على بعد 43 كم من كاندية و 12 كم من مويري. تشتهر القرية بالمياه المعبأة (الطبيعية أو الغازية) التي أصبحت متوفرة في السوق منذ عشرين عامًا.

تنتج زاروس زيت الزيتون والزبيب والحمضيات والخضروات والماشية. ربما يأتي اسم القرية من كلمة قديمة وتعني المياه الكثيرة.

كومونة زاروس

بالإضافة إلى مقر الكومونة الرئيسي، تضم كومونة زاروس مستوطنات كورتس وستيرنا، بالإضافة إلى أديرة أجيوس نيكولاوس وأغيوس أنطونيوس فرونتيسيوس.
يبلغ عدد سكان الكومونة في المجموع 2,122 نسمة.

المراجع

مدن اليونان

زاروس


Dr. Jean-Marie Faustin Goedefroid de Havelange, ya da João Havelange (8 Mayıs 1916, Rio de Janeiro - 16 Ağustos 2016), Brezilyalı eski FIFA başkanı (1974-1998).

Havelange'ın babası yaşadığı ülke olan Belçika'dan ayrılarak Brezilya'ya gitti. Babası, João henüz 17 yaşında iken öldü.

João Havelange, 1958-1975 yılları arasında Confederação Brasileira de Desportos (CBD)'un başkanlığını yaptı. 1955-1963 yılları arasında ise Comitê Olímpico Brasiliero (Brezilya Olimpiyat Komitesi)'nun üyesi idi.

Onurları ve ödülleri
 Cavalier of the Legion d'Honneur. (Fransa)
 The Order of Special Merit in Sports. (Brezilya)
 The Commander of the Cavaliers of the Ordem Infante Dom Henrique. (Portekiz)
 The Cavalier of the Vasa Orden. (İsveç)
 The Grand Cross of Elizabeth the Catolic. (İspanya)
 FIFA onursal başkanı. (1998'de seçildi)
 Brezilya Buz Sporları Federasyonu(CBDG) asbaşkanı. (24 Ağustos 2006'da seçildi)
 Clube dos 13'ün düzenlediği turnuvanın adı Copa João Havelange olarak anılıyor. (2000'den beri)
 2007 Panamerikan Oyunları için adına stadyum (João Havelange Olimpiyat Stadyumu) inşa edildi.
 Estádio Parque do Sabiá'nın diğer adı da João Havelange ile birlikte anılıyor.

1916 doğumlular
Rio de Janeiro doğumlu sporcular
2016 yılında ölenler
Brezilyalı erkek sutopu oyuncuları
Brezilyalı erkek yüzücüler
Brezilyalı Olimpiyat yüzücüleri
100 yaş üstü Brezilyalılar
1936 Yaz Olimpiyatları atletleri
1952 Yaz Olimpiyatları atletleri
FIFA başkanları
Uluslararası Olimpiyat Komitesi üyeleri
1936 Yaz Olimpiyatları yüzücüleri
Belçika asıllı Brezilyalılar
Légion d'honneur sahipleri
Brezilyalı Olimpiyat sutopu oyuncuları
1952 Yaz Olimpiyatları sutopu oyuncuları

João Havelange


Rio Timbó é um rio brasileiro do estado do Rio de Janeiro.

O rio nasce na Serra do Juramento, e atravessa dos bairros de Cavalcanti, Tomás Coelho, Engenho da Rainha, Inhaúma e Higienópolis, quando, após um percurso de 8,6 km, se funde com o Rio Faria, para formar o Rio Faria-Timbó.

Não deve ser confundido com o Rio Timbó Superior, com o qual não possui nenhuma ligação.

Timbó

Rio Timbó (Rio de Janeiro)


Sylvia Lago (* 20. November 1932 in Montevideo, Uruguay) ist eine uruguayische Schriftstellerin, Literaturkritikerin und Dozentin.

Leben
Lago studierte Literatur am Instituto de Profesores Artigas (IPA).

Sie ist Direktorin der Abteilung für uruguayische und lateinamerikanische Literatur an der Fakultät für Geistes- und Erziehungswissenschaften (FHCE) der Universidad de la República.

1962 erschien ihr Erstlingswerk Trajano, ein mehrfach ausgezeichneter Jugend-Roman. Drei Jahre später veröffentlichte sie mit Tan solos en el verano einen weiteren Roman. Für diesen wurde ihr der Premio Feria del Libro y del Grabado verliehen. 1968 folgte ihre Novelle La última razón. In den Jahren 1969, 1972 und 1987 publizierte sie die Geschichten enthaltenden Bücher Detrás del rojo, Las flores conjuradas und El corazón de la noche.

Aus dem Jahr 1988 stammt ihr Sammelband Quince cuentos para una antología. Zur Arbeit Lagos gehören ferner die beiden Anthologien Cuentos de nunca acabar (1992) und Cuentos de atar (1993). Das 1995 auf dem Buchmarkt platzierte Días dorados, días en sombra enthielt zwischen 1965 und 1995 entstandene Geschichten. Ihr Roman Saltos mortales wurde 2002 mit dem Zweiten Preis des Uruguayischen Bildungs- und Kulturministeriums (MEC) ausgezeichnet. Im selben Jahr erschien die Anthologie El cuento uruguayo. Weitere Sammelbände, darunter 1993 das in Berlin veröffentlichte Buch Erkundungen, Anthologien, teils in Co-Autorenschaft mit Rafael Courtoisie und Washington Benavidez und andere Werke runden ihr Werk ab. Lago wirkte auch bei zahlreichen Literaturwettbewerben als Jurymitglied.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 1962: Trajano, Jugend-Roman
 1965: Tan solos en el verano, Roman
 1968: La última razón, Roman
 1969: Detrás del rojo
 1972: Las flores conjuradas
 1987: El corazón de la noche
 1988: Quince cuentos para una antología
 1995: Días dorados, días en sombra
 2002: Saltos mortales, Roman

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 177f

Weblinks
 Sylvia Lago: "la literatura no tiene sexo, pero quienes la escriben sí" (spanisch) auf www.ucm.es, abgerufen am 5. März 2012

Autor
Uruguayer
Geboren 1932
Frau

Sylvia Lago


Rettenbeck ist

ein Familienname:
 Lenz Kriss-Rettenbeck (1923–2005), deutscher Volkskundler und Museumsdirektor

ein Ortsname:
 Rettenbeck (Hausham), Ortsteil der Gemeinde Hausham, Landkreis Miesbach, Bayern

Rettenbeck


اللُّغَة الأَيْمَرِيَّة (بالأيمرية: Aymar aru) هي لغة تنتمي (مع لغة الكيتشوا) إلى مجموعة اللغات الأيمارية. يتحدثها شعب الأيمارا الذي يقطن منطقة الأنديز. وهي من لغات الأمريكيين الأصليين المعدودة التي ما زال يتحدثها أكثر من مليون نسمة. تعد الأيمارا لغة رسمية في كل من بيرو وبوليفيا (إلى جانب كل من الإسبانية والكيتشوا)، كما يتحدثها ـ بدرجة أقل ـ بعض سكان تشيلي وشمال غرب الأرجنتين.

وصلات خارجية
 ويكيبيديا باللغة الأيمرية

مراجع

لغة أيمارا
لغات الأرجنتين
لغات بوليفيا
لغات بيرو
لغات تشيلي
لغات ذات رمز أيزو 1-639
لغات ذات رمز أيزو 2-639
لغات ذات نمط فاعل-مفعول به-فعل

اللغة الأيمرية


Miseri Mø er en dansk dukkefilm udgivet i1989, instrueret af Jørgen Vestergaard efter manuskript af Jørgen Vestergaard. Den blev reelt produceret i 1985.

Handling
En historie om trolde og trolddomskunster: Kongesønnen bliver taget til fange af en trold. Den smukke og dejlige Miseri Mø kommer ham dog til hjælp. Men først går de så grueligt meget igennem. .

Referencer

Eksterne henvisninger

Dukkefilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Miseri Mø


Quadrichloris, rod zelenih algi u porodici Dunaliellaceae. Sastoji se od 8 priznatih vrsta.

Vrste
 Quadrichloris albida Skvortzov
 Quadrichloris allorgei (Bourrelly) Fott
 Quadrichloris arenosa Skvortzov
 Quadrichloris carterioides (Pascher & Jahoda) Fott, tipična
 Quadrichloris fissa (Pascher) Fott
 Quadrichloris paupera Huber-Pestalozzi ex Ettl
 Quadrichloris polypyrenoidosa (Ettl) Fott
 Quadrichloris simplex Skvortzov

Izvori

Dunaliellaceae

Quadrichloris


Den tavse krig er en dansk dokumentarfilm fra 1990, der er instrueret af Michael Grigsby efter manuskript af ham selv og Karin Magid.

Handling
Ude af øje, ude af sind. I Nordirland har borgerkrigen været en realitet i årtier. Politikerne kalder den en konflikt, og medierne har mistet interessen. I denne impressionistiske dokumentarfilm skildres hverdagen blandt katolikker og protestanter i den vestlige del af Belfast. En mor læser brudstykker af breve op for sin søn. Hun udtrykker bekymring for landet og dets unge, der i stigende antal forlader landet. Filmen er en solidarisk kærlighedserklæring til Nordirlands folk og en anklage mod den engelske politik i området.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990
Nordirland
Dokumentarfilm fra Danmark

Den tavse krig


Das Stadtorchester Eisenach war ein deutsches Theater- und Sinfonieorchester mit Sitz in Eisenach, das 1952 zur Landeskapelle Eisenach aufgewertet und 2017 Teil der Thüringen Philharmonie Gotha-Eisenach wurde. Der Musiktradition der Stadt Eisenach verpflichtet widmete sich das Orchester neben dem klassischen Repertoire in Oper, Operette und Konzert auch der Pflege älterer Musik und zeitgenössischer Kompositionen.

Geschichte
In der Residenzstadt des Herzogtums Sachsen-Eisenach wurde 1672 eine Hofkapelle für die musikalische Gestaltung der Hofzeremonien gegründet, ihr erster Leiter war Daniel Eberlin. Von 1708 bis 1712 weilte Georg Philipp Telemann als Konzertmeister in Eisenach, er leitete auch die Hofkapelle.

1759 wurde von den Bürgern der Stadt eine "Musikalische Gesellschaft" gegründet, schon im Folgejahr entstand der erste Eisenacher Singchor. Die erste Oper wurde im Saal des Gasthofes Goldener Löwe im Jahr 1821 aufgeführt, man gab Mozarts "Die Entführung aus dem Serail". Auch andere Gasthäuser der Stadt führten nun Opern und Konzerte zu bestimmten Terminen auf. Die hierfür benötigten Musiker und Schauspieler wurden eher zufällig gefunden, es waren oft durchreisende Künstler, die so für freie Kost und Logis in der Stadt weilten.

Bei Gründung des Kurbades in Eisenach 1906 war das Musikleben noch zersplittert: Es bestanden zunächst zwei kleinere private Kurkapellen nebeneinander. Zudem gründete sich ein Orchesterverein, um auch größere sinfonische Werke zur Aufführung zu bringen. Dieses Vereins-Orchester unterstützte  Aufführungen im Stadttheater Eisenach, wurde bei Chor- und Oratorienaufführungen in Anspruch genommen, arbeitete im Sommer ebenfalls als Kurkapelle in der Wandelhalle und stand auch für private Anlässe zur Verfügung.

Nach dem Ersten Weltkrieg erfolgte am 1. April 1919 eine kommunale Orchesterneugründung als Stadtorchester Eisenach, das ca. 30 Musiker umfasste. Der zuvor als Klarinettist in der Meininger Hofkapelle beschäftigte Hermann Wiebel (1879–1952), ein Freund Max Regers, wurde zum städtischen Kapellmeister berufen, Geschäftsführer wurde Otto Grünewald.

Am Ende des Zweiten Weltkrieges wurde die Stadt Breslau von der Roten Armee eingenommen, die in der Stadt beheimatete "Schlesische Philharmonie" verlor damit ihre Heimstätte. Eine Gruppe von etwa 100 Personen, die  mit den Flüchtlingstrecks nach Mitteldeutschland emigrierten, 60 Musiker und ihre Familienangehörigen, fanden zunächst im Raum Neudietendorf, Gotha und Erfurt eine vorläufige Bleibe.

Auf Anregung des Musikers Erich Prause gelang es dem Eisenacher Bürgermeister Alfred Markwitz, das Ensemble für eine Übersiedlung nach Eisenach zu gewinnen, zuvor gastierte das Ensemble am 24. Juni 1946 vor einem begeisterten Eisenacher Publikum. Der Zusammenschluss mit dem Eisenacher Städtischen Orchester zum Eisenacher Philharmonischen Orchester erfolgte noch 1946. Erster Generalmusikdirektor wurde Peter Schmitz.

Die Konzerte des Orchesters fanden zunächst in den Sälen des Eisenacher Kongresshotels "Fürstenhof" und im "Schmelzerhof" statt. Schon im Sommer 1946 begleitete das Orchester auch Aufführungen im Eisenacher Theater.

Am 1. Januar 1952 wurde das Philharmonische Orchester als Landeskapelle Eisenach in das Landestheater Eisenach eingegliedert. Die vom Ensemble bespielte Region umfasste die Städte und Landkreise Eisenach, Gotha, Mühlhausen und die Kurorte Bad Liebenstein, Bad Langensalza, Bad Salzungen, Friedrichroda und Bad Thal sowie die Orte in der thüringischen Rhön. Neben Konzerten wurden auch vom Ensemble Kultur- und Festveranstaltungen übernommen. Auftritte von einzelnen Musikern und Gastspiele in Hessen waren bis 1961 möglich. Das zwanzigjährige Gründungsjubiläum wurde 1966 mit der von Generalmusikdirektor Hans Gahlenbeck dirigierten 9. Sinfonie von Beethoven begangen, im Jubiläumsjahr wurden zahlreiche Gastdirigenten in Eisenach begrüßt.

1995 erfolgte eine Fusion mit den Thüringer Symphonikern Saalfeld-Rudolstadt, die jedoch 2003 wieder beendet wurde.

Seit August 2009 war Carlos Domínguez-Nieto Chefdirigent und seit Herbst 2010 Generalmusikdirektor. In der Spielzeit 2015/2016 folgte Daniel Klajner als Chefdirigent, in der Spielzeit 2016/2017 Andreas Fellner.

Zum Beginn der Spielzeit 2017/2018 fusionierten die Thüringen Philharmonie Gotha und die Landeskapelle Eisenach zur Thüringen Philharmonie Gotha-Eisenach. 20 Musiker der Landeskapelle Eisenach wechselten zur Thüringen Philharmonie Gotha-Eisenach.

Chefdirigenten und Generalmusikdirektoren
 Hermann Wiebel (1919–?)
 Peter Schmitz (1946)
 Horst Förster (1951–1956; GMD 1952)
 Hans Gahlenbeck
 Günther Schubert
 Harke de Roos (1992–1995)
 Wolfgang Wappler
 Tetsurō Ban (2005–2009)
 Carlos Domínguez-Nieto (2009–2015)
 Daniel Klajner (2015/2016)
 Andreas Fellner (2016/2017)

Literatur und Weblinks
 Pressemitteilung der Stadt Eisenach vom 3. April 2019: Städtisches Orchester vor 100 Jahren in Eisenach gegründet
 Geschichtlicher Überblick und aktueller Spielplan der Landeskapelle Eisenach
 Thüringer Allgemeine: Orchestergründung vor 100 Jahren, Eisenach, 6. April 2019

Einzelnachweise

Orchester (Thüringen)
Bildung und Forschung in Eisenach

Stadtorchester Eisenach


مايكل ديفيس  ولد 1 أغسطس 1961، هو مخرج وكاتب سيناريو بريطاني. من أفلامه فيلم الرعب Monster Man وفيلم الحركة شوتم أب بطولة كلايف أوين وبول جياماتي.

أفلامه

كمخرج وكاتب

ككاتب فقط

مراجع

وصلات خارجية

صفحته على IMDB

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة روكفيل في ولاية ماريلند
مخرجو أفلام من ماريلند
مخرجون بريطانيون
مواليد 1961
مواليد في روكفيل (ميريلاند)

مايكل ديفيس


صيغة جبهوية يطلق عليها أيضاً اسم تحالف الفصائل العشرة. أعلن عن قيامه عبر مؤتمر صحافي عقدته الفصائل الفلسطينية في مقر الخالصة التابع للجبهة الشعبية/ القيادة العامة في مخيم اليرموك، وذلك بعد فترة وجيزة من توقيع اتفاق أوسلو في 13/ 9/ 1993 ومن موقع المعارضة لمسار التسوية التي انطلقت من مدريد عام 1991، وتشكل التحالف من:

الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين ، الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين - القيادة العامة، جبهة النضال الشعبي الفلسطيني (جناح خالد عبد المجيد)، منظمة الصاعقة (طلائع حرب التحرير الشعبية)، الحزب الشيوعي الفلسطيني الثوري، الجبهة الديمقراطية لتحرير فلسطين، حركة فتح الانتفاضة، جبهة التحرير الفلسطينية (جناح أبو نضال الأشقر).

إضافة إلى حركتي حماس والجهاد الإسلامي. وخرجت كل من الجبهتين الشعبية والديمقراطية من التحالف عام 1998. وتراجعت صيغة التحالف مع انطلاقة الانتفاضة الثانية في 28/ 9/ 2000، وتوحد القوى الفلسطينية في إطار القيادة الوطنية الموحدة للانتفاضة.

المصدر
 كتاب:العنب والرصاص - تأليف علي بدوان-دمشق 2006

أحزاب سياسية أسست في 1993
الإخوان المسلمون
الجبهة الديمقراطية لتحرير فلسطين
الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين
تأسيسات سنة 1993 في سوريا
تحالفات أحزاب سياسية في فلسطين
حركة الجهاد الإسلامي في فلسطين
حركة حماس
مجموعات مسلحة فلسطينية
منظمات مرتبطة بحزب البعث

تحالف القوى الفلسطينية


Proceedings of the California Academy of Sciences, (abreviado Proc. Calif. Acad. Sci.), es una revista ilustrada con descripciones botánicas que fue editada por la Academia de Ciencias de California. Se publicaron 7 volúmenes en los años 1854-1876.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas de Estados Unidos
Revistas desaparecidas de Estados Unidos
Revistas científicas en inglés
Publicaciones fundadas en 1854