Pere Riutort i Mestre (Petra, Majorque, 1935 - Tàrbena, Marina Baixa, ) fut un prêtre, pédagogue, philologue et liturgiste majorquin. Il fut l'un des principaux promoteurs de la langue catalane à Majorque et aussi à Valence, ou il vécut depuis 1971.

Biographie
Il naquit à Petra (Majorque) à 1935. Il fut membre des "blauets de Lluc" (enfants chanteurs) du monastère de Lluc (1945), et devint prêtre dans la congrégation de missionnaires des Sacrés Cœurs de Jésus et de Marie de Majorque. Il obtint le titre de licencié en  pédagogie, philologie classique, théologie et philologie catalane. De 1967 à 1969 il fit un travail de promotion de la langue catalane dans beaucoup d'écoles de Majorque. En 1971 il vint vivre au Pays valencien. Dès 1979 il fut professeur de langue catalane au Collège universitaire de Castelló de la Plana. De 1984 jusqu'à 1986 il enseigna la didactique de la langue catalane à l'École de formation des professeurs d'éducation primaire de Valence. En 1986 il devint professeur titulaire et en 1996 il devint professeur d'université de philologie catalane à l'Université de Valence.

Il publia entre 1975 et 1977, en collaboration avec Enric Valor, Manuel Sanchis i Guarner, J.L. Sanchis, F. Graell et J.C. Bellvert, plusieurs textes pour l'enseignement de la langue catalane au Pays valencien et les îles Baléares. Entre ces livres on doit signaler Els vents del món (Les vents du monde). Il travailla aussi à l'édition des textes liturgiques  valenciens en langue catalane, et il fut donc président de la Commission qui réalisa l'adaptation officielle des livres liturgiques du IIe concile œcuménique du Vatican au Catalan avec des variétés valenciennes. Il traduisit aussi les (Évangiles) en Catalan. Il obtint le prix de "Valencien de l'An" au 1977, octroyé par la Fondation Huguet. Il fut président de la Fondation  "La Mata de Jonc" pendant ses dernières années.

Commission Interdiocésaine pour les textes liturgiques en langue vernaculaire
Le 14 mai 1973, l'archevêque de Valence, José María García Lahiguera, crée une Commission Interdiocésaine pour les textes liturgiques en langue vernaculaire. Cette commission était formée de dix-huit membres, et Pere Riutort fut élu président par un décret remis par l'archevêque de Valence le 18 octobre 1973. Le fruit du travail de cette commission, le Llibre del Poble de Déu (Livre du Peuple de Dieu) fut publié vers la fin de 1975. Ce livre est un abrégé complet de textes liturgiques adaptés à la variété valencienne de la langue catalane. Afin de pouvoir publier ce livre, Pere Riutort dut vendre quelques terres qu'il possédait à Majorque. L'approbation de ce livre fut entourée d'une polémique dès son initiation. Cela coïncida avec la naissance du blaverisme dans la société valencienne.

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

  Interview de Pere Riutort

Naissance en 1935
Naissance à Majorque
Culture dans les îles Baléares
Personnalité spécialiste du baléare
Personnalité spécialiste du valencien
Prêtre catholique espagnol
Pédagogue du XXe siècle
Pédagogue du XXIe siècle
Pédagogue espagnol
Liturgiste
Professeur à l'université de Valence
Valencianisme
Décès en novembre 2021
Décès dans la province d'Alicante
Pages avec des traductions non relues
Professeur de catalan

Pere Riutort Mestre


زكريا عبد الله فنان كردي عراقي يعتبر من أشهر الفنانین في كردستان.

حياته
من مواليد 25 كانون الثاني، ولد في مدينة أربيل في أقليم كردستان وهو فنان معروف في منطقة الشرق الأوسط وخاصة لدى الأكراد لانه يغني باللغة الكردية ولد زكريا عبد الله في أسرة موسيقية كرس معظم طفولته المبكرة للموسيقى.
وفي سنة 1993 ، انتقل زكريا إلى السويد، وبدأ السعي لموسيقاه الوظيفي.
في عام 1998 صدر أول ألبوم للفنان وكان اسم الالبوم «هاتي» (جئتي) وقد لاقى استقبالا حسنا من قبل الجماهير الكردية في جميع أنحاء العالم. وكان الألبوم يعتبرسجل جيد مع مساعدة من الموسيقي الشعبية السويدية.
في نهاية عام 1999صدر الألبوم الثاني «بي گه ري وه» (عد)، هذا الألبوم من إنتاج زكريا للموسيقى الكردية
في عام 2001 أصدر البوم «داية» (الأم) وجاءت هذه كالقنبلة الموقوتة. «داية» خليط جيد من الكردية الشرق الاوسطية
وموسيقى البوب.وتم بيع أكثر من 1,000,000 نسخة من الألبوم.
في عام 2002 أصدر زكريا ألبوم «روز كار» (أيام)، وبيعت أكثر من 1500000 نسخة.
البوم«روز كار» يتألف من 14 أغنية، وسجل في تركيا
وقد حقق أغنية «نه تبي نم» (إذالا أراك) نجاحا في تركيا.
أقام زكريا حفلات في أوروبا وأمريكا وكندا وأستراليا.
وفي عام 2004 صدر ألبوم «تيليناز» (الجميلة) وفي أكتوبر 2004 بيع أكثر من 3 ملايين نسخة
في جميع أنحاء العالم، البوم تيليناز سجل في تركيا، وكان هذا الألبوم جيدا ومزيجا من الموسيقى الشرقية (أرابيسك)، وموسيقى البوب.
وفي كانون الثاني يناير 2007 أصدر زكريا البوما جديدا بعنوان «كنج وپیر»
(الشاب والشايب)، ويتألف من 12 أغنية.

الموقع الرسمي

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أكراد العراق
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
مغنون أكراد
مغنون ومغنيات عراقيون
مواليد في أربيل

زكريا عبد الله


El Torneo de Viña del Mar (VTR Open) es un torneo de tenis que se juega en arcilla. El año 2010 retornó a Santiago; pero debido a la baja afluencia de espectadores, los organizadores decidieron trasladar el torneo nuevamente a Viña del Mar, luego del acuerdo que firmaron junto al municipio de esa ciudad. Fue la 19° edición oficial del torneo. Se realizó entre el 28 de enero y el 5 de febrero.

Campeones

Individuales masculino

 Juan Mónaco venció a  Carlos Berlocq por 6-3, 6-7(1), 6-1

Dobles masculino

 Frederico Gil /  Daniel Gimeno Traver vencieron a  Pablo Andújar /  Carlos Berlocq por 1-6, 7-5, 12-10

Véase también
 Torneos ATP en 2012

Enlaces externos
 ATP Tenis
 Página oficial

Torneo de Viña del Mar 2012

Torneo de Viña del Mar 2012


Hülya Avşar Show, sunuculuğunu Hülya Avşar'ın yaptığı, uzun yıllar Birkan Uz ve Uğur Aksay yönetmenliğinde ekranlarda yer alan talk show programı.

İlk başta 18 Şubat 1996'da Ramazan Bayramına özel olarak hazırlandı. Programa konuk olarak Huysuz Virjin katıldı. Programın yoğun ilgi görmesi üzerine 2 kez "altın saatler"de tekrarlandı. Yaklaşık 2 ay sonra program için Show TV ile anlaşıldı ve program Haziran 2002'ye kadar Show TV'de devam etti. Eylül 2002-Haziran 2004 arasında Kanal D'de yayınlandı. 2006'da TGRT'de yeniden yayına başladı. Medyapımla özdeşleşen Hülya Avşar Show, ANS'ye transfer olduktan bir yıl sonra yayından kaldırılmıştır. Son olarak 2011'de TNT'de yeniden yayına giren talk show yayınına son vermiştir. 2014 yılında TV8'de bir süre yayınlanmıştır fakat daha sonra sona ermiştir. 2020 yılında Hülya Avşar'ın kendi YouTube kanalında yeniden konuklar ağırlayıp sohbet ederek programa yeniden başlanmıştır.

1996'da başlayan televizyon programları
Türk talk-showları
TV8 programları
Show TV programları
Kanal D programları
TGRT
TGRT programları
TNT (Türkiye)
Türkçe televizyon programları

Hülya Avşar Show


Petar Medić, hrvatski reprezentativni rukometaš

Sudionik Mediteranskih igara 2018. godine.

S hrvatskom seniorskom reprezentacijom osvojio je zlato na Mediteranskim igrama u Tarragoni 2018.

Izvori

Hrvatski rukometaši

Petar Medić


Die Saison 1926/27 war die erste reguläre Saison der American Hockey Association (AHA). Meister wurden die Duluth Hornets.

Modus
In der Regulären Saison sollten die sechs Mannschaften jeweils 40 Spiele absolvieren, jedoch musste der Spielplan nach dem Rückzug der Detroit Greyhounds umgestellt werden. Die drei bestplatzierten Mannschaften qualifizierten sich für die Playoffs, wobei der Erstplatzierte der regulären Saison direkt für das Finale qualifiziert war. Die Playoffs wurden im Best-of-Five-Modus ausgespielt. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1926
Eishockeysaison 1926/27

AHA 1926/27


Konungshrævi (fræðiheiti: Sarcoramphus papa) er hrævi sem tilheyrir ættbálki haukunga.

Heimild

Haukungar

Konungshrævi


Horthemels ist der Familienname folgender Personen:

 Daniel Horthemels (16..?–1691), niederländischer Buchhändler und Verleger
 Denis Horthemels, (168..?–1749), französischer Buchhändler und Verleger
 Frédéric Horthemels, (1688–1738), französischer Kupferstecher
 Johannes Horthemels, (1698–1776), niederländischer Philosoph und reformierter Theologe
 Louise-Madeleine Horthemels, (1686–1767), französische Kupferstecherin und Malerin, siehe Louise-Madeleine Cochin
 Marie-Anne Horthemels (1682–1727), französische Kupferstecherin
 Marie-Nicole Horthemels,(1689–1745), französische Kupferstecherin
 Veuve de Daniel Horthemels (Marie-Anne Cellier; 1682–1727), französische Buchhändlerin und Verlegerin

Horthemels


Prom King, 2010 est un film américain réalisé par Christopher Schaap, sorti en 2017.

Synopsis
À New York, un jeune étudiant homosexuel fait des rencontres amoureuses mais est en quête d'un idéal romantique tiré des classiques du film hollywoodien.

Fiche technique
 Titre : Prom King, 2010
 Réalisation : Christopher Schaap
 Scénario : Christopher Schaap
 Musique : Dylan Payne
 Photographie : Aitor Mendilibar et Ari Rothschild
 Montage : Nikolai Metin
 Production : Isabella Jackson
 Pays :
 Genre : Comédie romantique
 Durée : 96 minutes
 Dates de sortie :
 :  (Cinequest Film Festival)
 :

Distribution
 Julia Weldon : Jules
 Justin L. Wilson : le bear
 Mikaela Izquierdo : la femme
 Richard Brundage : le père
 Aaron Luis Profumo : Hank
 Jake Murphy : le twink
 Ryan Wesen : l'homme
 Christopher Schaap : Charlie
 Tyler Austin : Aaron
 Frans Dam : Ford
 Therese Barbato : l'amie de Caroline
 Nicole Wood : Grace
 Matthew E. Brown : Ben
 Emily Nash : le deuxième cousin
 Laura Dowling Shea : tante Val
 Cristina Vázquez de Mercado : Renée
 Brianna Logan : Caroline
 Jack Caleb : Charlie jeune
 Nora Kennedy : Clea
 Philip O'Gorman : le daddy argenté
 Rosanne Rubino : la mère
 James Ryan Caldwell : la fée
 Noah Spinar : Matthew
 David Siciliano : David
 Matthew Luke Sandoval : l'étranger
 Mark Lee : Finley
 Olivia McGiff : le premier Cousin
 Alexander Bianchi : l'amant délicat
 Sara Kohler : Alexa
 Adam Lee Brown : Thomas
 Lionel Thomas : l'amant sensuel
 Isabella Jackson : Shanice

Distinctions
Le film a été présentés dans nombreux festivals du film LGBT et a reçu l'Iris Prize du meilleur long métrage, le prix New Vision au Cinequest Film & Creativity Festival et l'Alternative Spirit Award au festival international du film de Rhode Island.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2017
Comédie romantique américaine
Film se déroulant à New York
Film américain sur l'homosexualité masculine

Prom King, 2010


Tal Benyezri (født 12. december 1989 i Israel), kaldet Tal, er en fransk sanger, danser og skuespiller.

Hun blev kendt i 2011 med nummeret On avance. Herefter har hun udgivet tre albums Le Droit de rêver, À l'infini og Tal.

Biografi

Barndom og tidlig karriere
Tal Benyezri er født den 12. december 1989 i Israel. Hendes fornavn betyder « morgendug » på hebraisk. Hendes familie tæller flere musikere, hendes far og hendes bror er sangskrivere og hendes mor synger world music, hvor hun er kendt under scenenavnet Sem Azar. Hun har yemenitiske, israelske og marokkanske rødder. Hendes famille flyttede til Frankrig, da hun var et år gammel. Hun tog sangundervisning hos Albert Assayag. I sine teenageår lærte hun sig selv at spille klaver og guitar. Hendes forældre gav hende smag for musikgenrer som soul og reggae men også for for popmusik og jazz. Tal har fundet sin inspiration blandt musikere som Stevie Wonder, Ray Charles og Aretha Franklin. I tre år fulgte hun skuespilkurser hos Compagnie Les Sales Gosses.

I 2005 blev hun kæreste med sangeren Gary Fico, som i december 2008 introducerede hende for sangskriveren Laura Marciano, med hvem hun i 2009 underskrev en kontrakt med Sony Music og som efterfølgende skrev hendes første album.

Hendes første single La musique est mon ange udkom i 2010 på opsamlingsalbummet Hits & Dance 2010 fra Sony Music. I perioden spillede hun på forskellige pianobarer og arbejdede i 2010 for Adidas. I 2011 skrev hun kontrakt med pladeselskabet Thierry Chassagne. Hun sang som opvarmning til den amerikanske sanger Alicia Keys koncert i Palais des congrès de Paris, og for sangeren Christophe Maé, i Casino de Paris. Med tilladelse fra sit pladeselskab udgav hun videoer på Youtube, hvor hun sang sange af Bruno Mars, Jessie J og Rihanna.

Hun udgav en ny single On avance i juni 2011, som hun også lavede en engelsk version af under navnet Music Sounds hvilket indikerede, at der vil komme et engelsksproget album fra hende.

Det første album : Le droit de rêver (2011-2012)
Henover sommeren 2011 indspillede Tal sangene på sit første album som det var meningen skulle udkomme i efteråret 2011. I august 2011 organiserede Thierry Chassagne, chef for Warner Music France, en sammenkomst på diskoteket VIP Room i Saint-Tropez med den jamaicanske sanger Sean Paul. Tal hørte her sangen Waya Waya, som var en sang skrevet specielt til hende og hun accepterede at indspille den, sammen med ham.

I slutningen af august 2011 afslørede hun et klip med sin nyeste sang On avance, som opnåede en placering som nummer 29, denne blev efterfulgt i november af singlen Waya Waya med Sean Paul.

Ligeledes i slutningen af november 2011, blev hun forududtaget til NRJ Music Awards 2012 i kategorien Årets franske fund, men endte ikke blandt de endeligt udtagne. Hendes første album, Le Droit de rêver, skulle egentlig være udkommet den 5. december 2011, men blev flyttet til begyndelsen af 2012. I stedet foreslog hun, at man udgav en EP med titlen Tal, som skulle indeholde fire sange (On avance, Waya Waya, Man Down og Price Tag), dette blev dog ikke til noget.

Den 30. januar 2012 udgav hun singlen Le Sens de la vie i to versioner: en sammen med rapperen L'Algérino og den anden i en akustisk version. Sangen blev hurtigt et hit og opnåede en 4. plads på den franske hitliste og nummer et i Belgien.

Hendes første album Le Droit de rêver, udkom 16. marts 2012 og blev generelt godt modtaget af kritikerne. Albummet blev en stor succes med mere end  solgt i Frankrig, hvilket indbragte en trippelplatin. Under PR-kampagnen for albummet annoncerede hun, at hun forberedte en turné.

Den 21. juni 2012, sang hun sammen med M. Pokora ved musikfestivalen Fête de la musique sangen Hey Ya!  af OutKast. I juli udgav hun en single sammen med rapperen Canardo med sangen M'en aller, som opnåede en tolvteplads på den franske singlehitliste.

I begyndelsen af oktober 2012, blev det annonceret at der ville komme et kompilationsalbum Génération Goldman hvor Tal skulle synge sammen med M. Pokora med sangen Envole-moi. Sangen blev en kommerciel succes og opnåede en femteplads på singlehitlisten og gav albummet Génération Goldman et diamantcertifikat mindre end en måned efter udgivelsen. På det opfølgende album Génération Goldman volume 2, som udkom otte måneder senere sang hun sangen Pas toi.

I november 2012 løftede Tal sløret for en genindspilning af hendes første album, herunder en CD og en DVD og ekstranumre. Den 18. og 19. december 2012 afholdt hun sine første koncerter på Divan du Monde i Paris, og underskrev en appel fra flere kunstnere til støtte ægteskaber for alle og for retten til som homoseksuel af adoptere.

I slutningen af januar 2013 vandt Tal prisen som årets nye navn ved NRJ Music Awards 2013.

Andet album: À l'Infini og deltagelse i Danse avec les stars (2013)

I juni 2013 udgav hun en ny single Danse, sammen med sangeren Flo Rida, som skulle promovere hendes nye album À l'infini. Albummet udkom den 2. september 2013 og opnåede hurtigt en trippelplatin for et salg på .

I efteråret 2013 stillede hun op til den fjerde sæson af Danse avec les stars på TF1.

Den 14. december 2013, ved NRJ Music Awards 15th Edition, vandt hun prisen i kategorien årets fransksprogede kunstner.

I marts 2014 udkom dokumentaren Tal au Cinéma''', af François Goetghebeur, som skildrer Tals arbejde med en koncert. Det er også her hun starter på sin turneÀ l'Infini Tour, hvor hun skulle optræde seks gange i Palais des sports og en gang på Zénith.

Den 27. maj 2014 vandt hun prisen for Bedste salg for en kvindelig fransk kunstner ved World Music Awards i Monaco, og den 13. december 2014 vandt hun for anden gang i træk prisen som årets fransksprogede kunstner ved NRJ Music Awards 2014.

Efter at have optrådt i serierne Plus belle la vie og Nos chers voisins, begav hun sig ud på en akustisk turne, hvor hun også optrådte fire gange på Casino de Parisi marts 2015.

 Musikalsk inspiration
Tals musik viser inspiration fra mange retninger, men måske mest fra R&B, reggae og dancehall, blandet sammen med musikalske elementer fra mellemøsten.

 Filantropi
 I september 2011, stillede hun op for Collectif Paris Africa for at hjælpe med at bekæmpe hungersnøden i Afrika. Hun indspillede sammen med 60 kunstnere sangen Des ricochets og albummet Collectif Paris-Africa pour l'Unicef der udkom i december.
 Hun stillede i januar 2013 op sammen med Les Enfoirés.

 Diskografi

 Filmografi
 2014 : LEGO Filmen : Cool-Tag (stemme)
 2014 : Tal : le film 2014 : Plus belle la vie : Som sig selv (Episodes 2577/2578 og 2583/2584)
 2014 : Nos chers voisins : Un Noël presque parfait'' : Sarah, Issa's kusine

Kilder

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Frankrig
Sangere fra Frankrig
Les Enfoirés

Tal (sanger)


Matlalatzin je bila aztečka kraljica kao supruga kralja Chimalpopoce te je bila kraljevna Tlatelolca. Otac joj je bio kralj Quaquapitzahuac, a brat kralj Tlacateotl.

Chimalpopoca i Matlalatzin bili su bratić i sestrična te su dobili nekoliko djece, uključujući Tezozomoca.

Povezani članci
Huacaltzintli

Izvori

Kraljice Tenochtitlána

Matlalatzin


Kurt "Claude" Lambert (* 16. September 1908 in Berlin; † 27. Dezember 1967) war ein deutscher Maler.

Leben und Werk
Nach dem Sportlehrerdiplom 1931 studierte er Malerei an der Kunstakademie Berlin (der heutigen Universität der Künste Berlin) von 1932 bis 1938. Er wurde 1939 mit dem Großen Staatspreis für Malerei ausgezeichnet, obwohl ihm im Wintersemester 1938/39 das Atelier in der Akademie gekündigt und er zwangsexmatrikuliert worden war. 1943 erhielt er den Villa-Romana-Preis für Florenz.

Nach dem Krieg, den er als Offizier der Kriegsmarine vor allem auf der Ostsee und dem Ärmelkanal verbrachte, wohnte er in Eckernförde. Seit 1948 begann er, die Sommer in Kampen auf Sylt zu verbringen, im Winter lebte er seit 1950 in Hamburg. Die Insel hatte es ihm angetan. Täglich wanderte er, mit Stiften und einem Malblock unter dem Arm, auf der Suche nach schönen Motiven am Wattenmeer entlang oder stapfte durch die Dünen. Oft waren es Strandszenen bei Buhne 16, Dünenlandschaften oder Boote im Watt, die er skizzierte und später, in seiner 'Malklause' im Haus Ahrenshoop in Kampen, in Aquarelle und Ölbilder umsetzte.

Seine häufig in Pastelltönen gehaltenen Bilder zeigen teilweise impressionistische Züge, sind aber zeitlebens einer ganz eigenen Gegenständlichkeit verhaftet geblieben, die zunehmend auf Details verzichtete. Kräftige, klare Linien und eine fein abgestufte Farbgebung kennzeichnen seine Werke.

1967 verstarb Kurt Lambert.

Nachwirkung
Als Teil des Kampener Kunstpfads wird die Gemeinde Kampen den Maler Kurt Lambert mit einer Bronzestele ehren.

Literatur
 Heike Thomsen: Kurt Lambert (1908–1967). Ein Künstlerleben zwischen Berlin, Sylt und Hamburg. In: Nordelbingen. Beiträge zur Kunst- und Kulturgeschichte Schleswig-Holsteins, Band 63 (1994), S. 135–160 (= Magisterarbeit, Uni Hamburg, 1993)

Maler (Deutschland)
Träger des Villa-Romana-Preises
Deutscher
Geboren 1908
Gestorben 1967
Mann

Kurt Lambert


مارسيلينو مارتينيز  ، من مواليد 29 ابريل 1940 ، لاعب كرة قدم إسباني سابق.

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم الرديف للرجال
لاعبو كرة قدم من لا كورونيا (مقاطعة)
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة لا كورونيا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو راسينغ فيرول
لاعبو ريال سرقسطة
لاعبو غاليسية
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مواليد 1940
مواليد في أريس (لا كرونيا)

مارسيلينو مارتينيز


William Scott "Bill" Goldberg() este un luptător profesionist, actor, fost jucător de fotbal american și fost comentator de arte marțiale mixte american,  care în prezent lucrează în WWE în brandul SmackDown. Acesta este mai bine cunoscut pentru timpul său în World Championship Wrestling (WCW).

Cariera de wrestler profesionist

World Wrestling Entertainment (2003-2004)
Goldberg a fost angajat pentru un an de World Wrestling Entertainment (WWE), în martie 2003. A debutat in WWE pe 31 martie din anul 2003 într-un episod din RAW, noaptea de după WrestleMania XIX , și imediat a început un feud cu The Rock atunci când este supus la o Suliță. Feudul cu The Rock s-a încheiat la Backlash, câștigând Goldberg lupta. În următoarea jumătate de an, a avut o altă dungă de victorii, învingând oameni, pre-cum Three Minute Warning, Christian într-un Steel Cage Match sau Chris Jericho, cu care a avut un conflict care s-a încheiat la Bad Blood cu victorie pentru Goldberg.

După aceasta, a început un feud cu Campionul Mondial de Categorie Grea Triple H, s-a confruntat cu echipa sa  Evolution. În cele din urmă, a avut o șansă pentru campionat la SummerSlam în cea de-a doua Cameră a Eliminări din istorie. În luptă s-a confruntat cu Shawn Michaels, Randy Orton, Kevin Nash, Chris Jericho si Triple H eliminăndu-l pe Michaels, Jericho si Orton, dar a fost eliminat de Triple H, după ce la lovit cu un ciocan de lemn. Cu toate acestea, a avut o altă șansă în Unforgiven, unde Goldberg l-a învins pe Triple H și a câștigat campionatul. În timpul domniei sale l-a aparat la Survivor Series împotriva lui Triple H, la reținut împotriva lui Shawn Michaels într-un episod din RAW, dar la pierdut la Armageddon împotriva lui Triple H într-o luptă în care a fost implicat, de asemenea, Kane.

A avut apoi o serie de confruntări verbale cu Brock Lesnar, de a începe un feud cu el când, la Royal Rumble, la intrarea cu numărul 30, a fost atacat de el și eliminat de către Kurt Angle. Ca răzbunare, Goldberg s-a implicat în lupta pentru Campionat WWE de la Lesnar la No Way Out dintre Lesnar și Eddie Guerrero, oferindui războinic victoria. Lesnar și Goldberg s-au confruntat la WrestleMania XX, în care Stone Cold a fost arbitru special, câștigând Goldberg lupta. După aceasta, WWE i-a oferit un nou contract, dar Goldberg a refuzat să semneze pentru disconfortul lui cu compania.

WWE (2016-prezent)
Pe 31 mai  2016 la Raw, Goldberg a fost anunțat ca un jucător de pre-comanda pentru jocul video WWE 2K17. Pe 3 octombrie, în SportsCenter, Goldberg a anunțat că o revenire in WWE nu era înafara planurilor sale.

Acest lucru a condus la faptul că, pe 10 octombrie, la Raw, Paul Heyman la provocat pe Goldberg să se confrunte cu Brock Lesnar. Pe 17 octombrie, la Raw, Goldberg a făcut întoarcerea sa la WWE dupa 12 ani, acceptând provocarea de la Heyman. Mai târziu, Lesnar a acceptat provocarea lui Goldberg la o lupta care s-a programat pentru Survivor Series. Pe 31 octombrie, la Raw, Goldberg a reapărut pentru al avertiza pe Lesnar despre lupta lui, dar Heyman a venit să râda de el și, de asemenea, Rusev să-l atace dar Goldberg a răspuns prin aplicarea unui Jackhammer pentru Rusev, și instantaneu a aplicat o Suliță pentru Heyman. Pe 14 noiembrie la Raw, a avut o grea confruntare cu Lesnar, unde a atacat tot personalul de securitate, în scopul de a se confrunta cu Lesnar, dar Lesnar nu a făcut nimic, și-a ieșit din ring.

La Survivor Series, la învins pe Lesnar într-un minut și 25 de secunde, prin aplicarea la două  sulițe , urmat de un Jackhammer, și apoi a sărbătorit victoria cu fiul său în ring,

A doua zi la Raw, a anunțat că va merge după o șansă la titlu și va participa la Royal Rumble 2017.

În luptă
 Manevre de Final
 Jackhammer (Vertical suplex powerslam)
 Sulița, uneori, dintr-o poziție ridicată

Campionate și realizări
 World Championship Wrestling
 WCW World Heavyweight Championship (1 dată)
 WCW United States Heavyweight Championship (2 ori)
 WCW World Tag Team Championship (1 dată) - cu Bret Hart
 Triple Crown Championship (Al cincelea)
 World Wrestling Entertainment
 WWE World Heavyweight Championship
WWE United States Championship
 WWE Universal Championship (2 ori)
WWE Hall of Fame
 Pro Wrestling Illustrated
 PWI Luptător mai inspirat de an - 1998
 PWI Debutant al anului - 1998
 Situat în partea de N°2 în PWI 500 în 1998
 Situat în partea de N°9 în PWI 500 în 1999
 Situat în partea de N°39 în PWI 500 în 2003
 Situat în partea de N°48 în PWI 500 din 2004
 Situat în partea de N°75 în cele mai bune 500 de luptători de istorie - PWI Ani, 2003.
 Wrestling Observer Newsletter
 A CÂȘTIGAT titlul de debutantul anului - 1998

Referințe

Nașteri în 1966
Americani de origine româno-evreiască
Evrei americani
Oameni din Tulsa, Oklahoma
Oameni din Atlanta, Georgia
Wrestleri americani

Bill Goldberg


La Chute du Léviathan (titre original : ) est un roman de science-fiction de l'écrivain américain James S. A. Corey, publié en 2021 puis traduit en français et publié en 2022. Il s'agit du neuvième roman de la série The Expanse.

Résumé

Personnages

Principaux personnages

Autres personnages

Éditions
 , Orbit, ,
 La Chute du Léviathan, Actes Sud, , , ,
 La Chute du Léviathan, Actes Sud,  , , ,

Notes et références

Annexes

Article connexe
 2021 en science-fiction

Liens externes

The Expanse
Roman de science-fiction américain
Roman américain paru en 2021
2021 en science-fiction

La Chute du Léviathan


Limfomul angioimunoblastic cu celule T este un neoplasm al celulelor T mature, întâlnit în general la adulții de vârstă mijlocie și înaintată. Face parte din categoria limfoamelor non-Hodgkin agresive, având o incidență scazută în rândul populației.

Morfologie
Attygalle et al. au descris trei clase de modele structurale histologice, partial suprapuse, caracteristice acestui tip de neoplasm. Arhitecturile acestor clase sunt asociate cu un număr crescând de celule T neoplastice, CD10 pozitive, care diseminează de la o localizare intra- și peri-foliculară (clasa I) către o distribuție din ce în ce mai difuză (clasele II și III). Progresia temporală a bolii pare să fie corelată cu cresterea numărului de astfel de celule neoplastice și cu tranziția de la clasa I către clasele II și III.

Fiecare dintre cele trei clase amintite mai sus poate fi caracterizata succint astfel:

Clasa I: Arhitectura ganglionilor limfatici este în mare parte conservată. Foliculi hiperplazici de celule B sunt inconjurați de un paracortex mărit, conținând un infiltrat polimorfic de limfocite, limfoblaști mari modificați, celule plasmatice, macrofage și eozinofile, având o rețea vasculară proeminentă. Celulele dendritice foliculare (FDC) au o expansiune redusă sau inexistentă în afara foliculilor.
Clasa II: Este caracterizată de pierderea structurii normale a ganglionilor limfatici cu excepția prezenței ocazionale a unor foliculi in regresie/epuizați. La imunocolorare se observă proliferarea celulelor dendritice foliculare în afara foliculilor. Restul ganglionului prezintă  un infiltrat poliform și o proliferare vasculară similară cu cea din cazul clasei I.
Clasa III: Structura normală a ganglionilor limfatici este complet ștearsă. Celulele dendritice foliculare prezintă o evidentă proliferare neregulată perivasculară, o proliferare vasculară extensivă și un infiltrat polimorfic difuz, similar cu cel observat pentru clasele I și II.

Analiză moleculară
Cu ajutorul noilor tehnici de secvențiere genetică, au fost identificate frecvente mutații ale RHOA și regulatorilor epigenetici TET2, IDH2 și DNMT3A, însă genetica acestui tip de limfom ramane in continuare puțin cunoscută.

Note

Limfoame

Limfom angioimunoblastic cu celule T


A sangre fría es una película argentina del género de drama filmada en blanco y negro y dirigida por Daniel Tinayre sobre su propio guion con argumento y adaptación de Luis Saslavsky que se estrenó el 6 de junio de 1947, y tuvo como protagonistas a Pedro López Lagar, Tito Alonso, Amelia Bence y Floren Delbene.

Sinopsis
La película es la historia de una pareja que planea envenenar a una anciana para quedarse con su fortuna.

Reparto
Colaboraron en la película los siguientes intérpretes:
 Tito Alonso: hijo del Dr. Morel
 Amelia Bence: Elena Rossi
 Ricardo Castro Ríos: chofer del Dr. Morel
 Helena Cortesina: Linda Moreno
 Floren Delbene: inspector Robledo
 Carmen Giménez: mujer en hotel
 Antonia Herrero: Sabina Zani
 Ángel Laborde: hombre en estación de servicio
 Marcelo Lavalle: traspunte
 Carmen Llambí: monja
 Mercedes Llambí: enfermera
 Pedro López Lagar: Fernando Román
 Domingo Mania: Dr. Dupont
 José Maurer: doctor
 Luis Otero: comisario Valdez
 Juan Pecci: farmacéutico
 Ilde Pirovano: Rosario Rossi
 Elvira Quiroga: Luisita
 Domingo Sapelli: Dr. Morel
 Nicolás Taricano: José

Críticas
Raúl Manrupe y María Alejandra Portela opinaron que era una película con algo del filme Double Indemnity de Billy Wilder de 1943, con buenos clímax. Para el cronista de La Nación era una película de "rara jerarquía" y el crítico de Noticias Gráficas expresó que "aunque su asunto no ofrezca mayor novedad y los procedimientos técnicos recuerdan no pocas películas, reúne los elementos necesarios para que el espectador siga con interés las peripecias criminales de sus deshumanizados personajes centrales" y en su momento el crítico Roland escribió en el Diario Crítica que era una "brillante realización".

Roberto Blanco Pazos y Raúl Clemente opinaron sobre el filme:

Aspectos a destacar
En tres producciones de Hollywood de la década de 1940 la mujer fatal, interpretada por Barbara Stanwyck en Double Indemnity, dirigida por Billy Wilder en 1944; Lana Turner en El cartero siempre llama dos veces, dirigida por Tay Garnett en 1946 y Jane Greer en Out of the Past, dirigida por Jacques Tourneur en 1947, instigaba al hombre a matar, en tanto que en A sangre fría se invierten los roles y es el sobrino de la víctima el autor de la idea.

Tinayre resuelve en forma admirable el enfrentamiento final en el vagón de un tren en marcha, con una especial utilización de la iluminación, vertiginosa movilidad de la cámara y numerosos primeros planos del rostro fuertemente maquillado de Amelia Bence. También se destaca una escena en la que la cámara muestra la acción de la protagonista enfocando su reflejo en una pecera.

Las actuaciones
Es quizás el mejor trabajo fílmico de Amelia Bence en toda su carrera, quien logra transmitir la vulgaridad, frialdad y ambición de su personaje Elena y llega a un nivel de calidad que Pedro López Lagar no consigue igualar. Son muy buenos los trabajos de Antonia Herrero, Helena Cortesina y Tito Alonso.

La música
La música es de Juan Ehlert y en el filme Helena Cortesina canta el bolero Traicionera, de Gonzalo Curiel.

Nuevas versiones
Se realizó en 1961 una nueva versión de la novela de Saslavsky, dirigida por Manuel Mur Oti y coproducida con España titulada A hierro muere con Alberto de Mendoza y Olga Zubarry. También una adaptación para televisión de Oscar Barney Finn protagonizada por Julia von Grolman y Federico Luppi.

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre A sangre fría en Internet Movie Data Base.
 Información sobre A sangre fría en el sitio de cine nacional.

Películas en blanco y negro de Argentina

A sangre fría (película de 1947)


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Bodolz

|}

Bettnau

|}

Bruggach

|}

Enzisweiler

|}

Taubenberg

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Bodolz

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Bodolz
!

Liste der Baudenkmäler in Bodolz


Anahtarsız şifreleme, anahtar kullanmayan kriptografik algoritmalar, veya diğer adlarıyla Veri Bütünlüğü ve Özet Fonksiyonları veri bütünlüğünü garanti etmek için kullanılan MD5, SHA-1, RIPEMD-160 gibi kriptografi algoritmalarının kullandığı yöntemlere verilen isimdir.

Bu özet fonksiyonu algoritmaları veriyi tek yönlü olarak işler ve algoritmanın özelliğine göre belirli bir genişlikte (örn: 128 bit, 512 bit) kriptografik özet çıkartır. Bir anlam bütünlüğü içermeyen ve rastgele seçilmiş sayılar görüntüsü yaratan bu çıktı o dosya veya bilgiye özeldir. Her işlem yapıldığında, hep aynı sonucu verir. Ancak dosya veya bilgide 1 bit değişiklik dahi gerçekleşmesi durumunda bu çıktı (özet çıktısı) tamamen değişir. Böylece iki kontrol arasında veri bütünlüğünde bir değişiklik olup olmadığı anlaşılır. Özet fonksiyonları tek yönlüdür. Terabaytlar boyutunda bir bilgi dahi olsa özeti algoritmanın ön tanımlı anahtar genişliğini geçemez. (örn: 128 bit) ve bu özet fonksiyonundan asıl veriye ulaşılması veya özet fonksiyondan asıl veri ile ilgili bilgi edinilmesi teorik olarak mümkün değildir. Özet fonksiyonlarının anahtar genişlikleri ne kadar fazla ise güvenilirlikleri de o kadar artar. Anahtarın genişliği gerek, iki ayrı verinin özetinin istatistiksel çakışma olasılığını gerekse özet sonucunun değiştirilmiş bir veri ile taklit edilme olasılığını düşürür. Ayrıca algoritmanın yapısal durumu da güvenilirlik ile ilgili karara varılırken mutlaka dikkate alınmalıdır.

Bu algoritmaların hepsinin ortak özelliği girdilerdeki değişiklik karşısında kelebek etkisi davranışı sergilemeleridir.

Kriptografik bilgilerin çözülmesinde kullanılan anahtarlama sistemleri de tıpkı kripto yapan anahtarlama sistemi gibi çalışmaktadır.

Bu sistemler çok gizli bir güvenlik ve emniyet unsurları ile korunmaktadır.

Kriptoloji

Anahtarsız şifreleme


An Maxillaria simplicilabia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Maxillaria simplicilabia in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria simplicilabia


Kutaisi (Gürcüce: ქუთაისი; Antik adı: Aeas/Aias), Gürcistan'da İmereti Bölgesi'nde yer alan dünyanın en eski sürekli yerleşim yerlerinden biri ve geleneksel olarak başkent Tiflis'ten sonra Gürcistan'ın en büyük ikinci ve en kalabalık üçüncü şehridir. Tiflis'in 221 kilometre batısında, Rioni Nehri üzerinde yer alır. İmereti Bölgesi'nin merkezidir ve nüfusu 147.635'dir (2014).

Kutaisi'nin yazılı tarihi, antik tarihçilerin eski Kolhis Krallığı'na başkentlik yaptığını aktardıkları MÖ 3. yüzyıla dek uzanır. Kutaisi'nin eski isimleri : Aia, Kutaia, Kutatisiumi isimleridir. Yüzyıllar içerisinde batı Gürcü krallıklarının (son olarak İmereti Krallığı) merkezi olmuştur. VI. yüzyıl Bizans tarihçisi Prokopius şehirden şöyle bahsetmektedir :

Kutaisi'nin ismi Orta Çağ'da Kurucu Davit'in faaliyetleri ve Yakın Çağ'da ise Akaki Tsereteli, Zakaria Paliaşvili, Kote Marcanişvili'nin çalışmaları ile anılmaktadır. Kutaisi ve çevresindeki başlıca turistik yerler arasında Bagrati Katedrali'nin kalıntıları (11. yüzyıl), Gelati Manastırı (12. yüzyıl), Geguti Sarayı (12. yüzyıl), Sataplia Tabiatı Koruma Alanı ve bir balneolojik tatil yeri olan Tskaltubo gelmektedir. Kutaisi'de Kutaisi-Gaenati Piskoposluğu'nun bir makamı ve ikametgâhı bulunmaktadır.

Tarih

Kuruluşu

Şehrin arazisi ve çevresindeki Tzkaltztela Vadisi Alt Paleolitik dönemden beri yerleşim yeriydi. Bu döneme dair buluntular Çahati, Tetramitza, Sakajia ve Sakvarcile arkeolojik sit alanlarında korunmaktadır. Bakır Çağı ve Erken Tunç Çağı tabakaları Tetramitza ve Sagvarcile'de doğrulanmıştır. Kutaisi MÖ 2. milenyumun ikinci yarısında yükseldi. MÖ 15-18. yüzyıllarda burada Kolhis kültürünün varlığı doğrulanmıştır. Antik Yunan mitolojisi ve tarihinde Kutaisi Minos Çağı'na (MÖ 17.-15) tarihlenir. Girit hükümdarı Minos ve Aetius, eski Yunanlar tarafından aynı çağda yaşamış, müttefik ve akraba (kayınbirader) olarak kabul edildi.

Rioni nehrinin sağ kıyısında, Dateşidze ve Gabaşvili tepelerinde M.Ö. 6. yüzyılda burada büyük bir şehir tipi merkezin varlığına ulaşıldı. 1920 yılında "Ihlamurlar" bölgesinde MÖ 5-4. yüzyıllara tarihlenen mezar höyükleri bulundu. Gabaşvili tepesindeki yerleşimde MÖ 5. yüzyıla tarihlenen kültür alanı kısmen incelenmiştir. Siyah çanak çömlek parçaları bulundu. Bir demirhanenin varlığına işaret eden bir demir eritme fırını üfleme borusu tespit edilmiştir. Keşfedilen materyal, Kutaisi'nin dış dünya ile ticari ve ekonomik ilişkilerini gösteriyor. Helenistik döneme ait arkeolojik malzemelerden Mtsvanekvavila civarında bulunan Büyük İskender'in tetradrahmisi ve Mitridates'in altın sikkesi dikkat çekicidir. Ukimerion tepesinde Helenistik döneme ait eserler bulunmuştur.

Şehir M.Ö. 3.yüzyılda Rodoslu Apollonius tarafından Kutaia olarak adlandırılmaktadır. O zamanlar Kolhis'in büyük bir merkeziydi. Homeros'un İason ve Argonotlar hakkında yazdıklarından hareketle tarihçiler, Kolheti'ye yapılan bu efsanevi yolculuğun, Argonotların varmayı amaçladıkları ve Kral Aietius'un sarayının bulunduğu Kutaisi'de (Aias) son bulduğunu kabul ederler.

Lazika ve Abhazya krallıkları

Şehrin 3.-4. yüzyıllarda Lazika Krallığı'na başkentlik yaptığı dönemde yapısı sonraki yüzyıllar boyunca değişmeden kaldı. Önce bugünkü Gora tepesine bir iç kale inşa edildi ve daha sonra kalenin etrafına büyük bir sarayın yapıldığı bir iç şehir eklendi. Daha sonra, Rioni'nin sol kıyısına doğru duvarlarla çevrili bir banliyö kurulmuştur. 6. yüzyılda şehir Prokopius tarafından Kutaion adıyla anılır. Büyük Lazika Savaşı sırasında şehir sürekli el değiştirdi. 551'de Pers komutan Mihr-Mihroe tarafından işgal edildi. 9. yüzyılın 30'larında Kutaisi, Halife Sağır Mervan tarafından basıldı. Emriyle, Argveti prensleri Davit ve Konstantine, Kutaisi'de işkence gördü.

736'da Batı Gürcistan'a yapılan Arap istilası, Abhazyalılar tarafından Lazikalı ve İberyalı müttefikleriyle birlikte püskürtüldü. 8. yüzyılın son çeyreğinde Abhazya prensi II. Leon, Bizans vasallığından kurtuldu, başkentini Anakopya'dan Kutaisi'ye taşıdı ve Lazika ve Abasgia'yı bir hanedan birliği aracılığıyla birleştirerek Abhaz Kralı olarak taç giydi. Ayrıca Rioni Nehri'nin sağ kıyısındaki kaleyi kuşattı ve bir kraliyet sarayı inşa etti. Şehrin dışında yeni yerleşimler ve mahalleler ortaya çıktı, şehrin nüfusu arttı.

Gürcistan Krallığı

978'de III. Bagrat, Gürcistan Krallığı'nın başkentini Kutaisi'ye taşıdı. Bu zamandan 1122'ye kadar Kutaisi, Gürcistan Krallığı'nın başkenti unvanını korudu. III. Bagrat döneminde, şehir önemli ölçüde değişti: kraliyet sarayı ve kalesi yeniden inşa edildi ve kral 1003'te Bagrati Katedrali'ni inşa etti. Bu katedralin Gürcistan'ın birliğinin ve gücünün bir sembolü olması gerekiyordu, bu yüzden kutsanması özel bir olay haline geldi. Kral Bagrat "Kutaisi kilisesini büyük ve erişilmez olanlarla kutsadı, çünkü tüm yöneticileri ve Katolikleri, rahipleri ve tüm manastırların başkanlarını ve krallığın tüm soylularını, Zemon soylularını ve ailesini yanına topladı."

1073'te büyük feodal bey Nyania Kvabulisdze krala isyan etti ve kısa süreliğine Kutaisi'nin kontrolünü ele geçirdi. 1080 yılında Didi Turkoba döneminde Selçuklu Hanedanı tarafından Kutaisi yakılmıştır. 1089'da Kurucu Davit, Kutaisi'de kral olarak taç giydi. IV. Davit'in saltanatı sırasında şehir daha da gelişti. 1106-1125'te Kutaisi yakınlarında "İkinci Kudüs" ve "Yeni Athos" olarak adlandırılan Gelati Manastırı ve Gelati Akademisi'ni inşa etti. Gelati aynı zamanda tüm Gürcistan için bilgelik ve saflığın merkezidir.

1122'de Kurucu Davit, Araplardan kurtarılan Tiflis'e öncelik verdiğinde ve başkenti Tiflis'e taşıdığında, Kutaisi birleşik Gürcistan krallarının ikametgâhı olarak kaldı. "Sakdarsa Davitiani" olarak adlandırılan Geguti Sarayı, kraliyet ikametgâhı olarak hizmet veriyordu. Kutaisi, düşmanlar Tiflis'i ele geçirdiğinde kraliyet mahkemesinin sığınağı ve başkenti vazifesi görüyordu. 1226'da Celaleddin Harezmşah'ın işgali ve 1235'te Moğollar tarafından doğu Gürcistan'ın istilası sırasında bu durum yaşandı. İki kral yönetimi döneminde, 1259-1329'da Kutaisi, VI. Davit Narin ve haleflerinin başkentiydi. Timurlenk'in 1386'da başlayan yıkıcı seferleri 1403'te Kutaisi'ye ulaştı. Şehir harap oldu ve nüfusu önemli ölçüde azaldı. Bu istiladan sonra Kutaisi gerilemeye başladı.

İmereti Krallığı'nın başkenti

1489'da Gürcistan Krallığı'nın bölünmesinden sonra Kutaisi, İmereti Krallığı'nın başkenti oldu.  15. yüzyıl İtalyan gezgini Joseph Barbarossa'ya göre Kutaisi, küçük bir tepe üzerinde kurulmuş bir şehirdi. 1510'da Osmanlılar tarafından baskın düzenlendi.

1555'te Amasya Antlaşması'ndan sonra İmereti Krallığı, Osmanlı'ya bağlı vasal bir devlet oldu. 17. yüzyılın ilk yarısında İmereti Kralı III. Giorgi döneminde kraliyet ikametgâhı, bir Katolik Kilisesi, Mtsvanekvavila'nın laik ve kült binaları inşa edildi. 17. yüzyılın ortalarında Kutaisi'nin nüfusu 1000 hane idi. 1666'da şehir Osmanlılar tarafından işgal edildi. 1667'de şehrin lordu Bejan Lortkipanidze Osmanlıları Kutaisi'den kovdu, ancak 1669'da şehir tekrar Osmanlılar tarafından işgal edildi ve bir asır boyunca Ukimerion kalesini ellerinde tuttular. Bu sırada ekonomik ve kültürel hayat geriledi, mahalleler boşaltıldı. 1691'de Osmanlılar Bagrati Katedrali'ni yıktı. 17. yüzyılda Kutaisi, Katolik misyoner Başmelek Lamberti tarafından şöyle tanımlandı:

Şehrin gelişiminin gerilemesine rağmen İmereti başkenti eski yapısını az çok korudu. Şehrin ana kısmı hala eski merkezdi : İç kale ve Bagrati Katedrali'nin bulunduğu surlarla çevrili iç şehir. Şehrin bu kısmına "Didi (Büyük) Kutaisi" veya "Zedakalaki" deniyordu. 18. yüzyılda, Rioni'nin sol kıyısı boyunca uzanan, "köprü kapısı" ile korunan, dağ yamacında müstahkem bir banliyö hala vardı. Surun dışında, Didi Kutaisi'nin etekleri yayılıyordu. Zedakalakinin önemine rağmen, Kutaisi, Rioni'nin sol kıyısında, ovalarda gelişti. Bu bölgeye "Küçük Kutaisi" adı verildi. Surun ötesinde kralın bahçeleri ve büyük bir meydan vardı. Bu meydanda kralın halka açık toplantıları, yarışmalar düzenlendi. Meydanın yanında bir banliyö olan "Yeni Şehir" vardı. Orada ticarethaneler ve tüccar evleri sıralanmaktaydı. 18. yüzyılda şehre, Aziz İlori'nin yazıtından da anlaşılacağı gibi, Megrelya Prensi II. Levan Dadiani tarafından defalarca baskın yapıldı ve yakıldı.

1737'de Kutaisi'nin ilk haritası Timote Gabaşvili tarafından derlendi. 1770 yılında Kral I. Solomon Rus birliklerinin yardımıyla Osmanlıları Kutaisi kalesinden kovdu. Kral, tüccarları Honi ve diğer yerlerden taşıdı ve Kutaisi'deki "şehri" (pazarı) restore etti. Bu dönemden itibaren Kutaisi'nin canlanma dönemi başlar. Tarım canlandı, nüfus arttı, eğitim ve kültürel hayat canlandı. Yükseliş II. Solomon zamanına kadar devam etti. 18. yüzyılda, Doğu Gürcistan'dan göç edenler de dahil olmak üzere yazarlar ve şairler Kutaisi'de çalıştı: Giorgi Batonişvili, I. Teimuraz, II. Arçil, Nikoloz Rustaveli, Zakaria Gabaşvili, Besiki, Eizbar Eristavi, Aleksandre Amilahvari, Solomon Lionidze, Kutaisi rahipleri ve diğerleri. 1800 yılında ilk matbaa kurulmuş, yüze yakın ticarethane açılmış ve şehrin çehresi değişmiştir. 18. yüzyılda kentte Ermeniler, Yahudiler ve Türkler ticaret yaparken, daha sonra 19. yüzyılda kent yaşamına büyük katkı sağlayan II. Solomon tarafından Ahaltsihe'den Katolik tüccarlar iskan edilmiştir.

19. yüzyıl sonrası

1810'da İmereti Krallığı Rus İmparatorluğu tarafından ilhak edildi. Şehir, Batı Gürcistan'ın çoğunu içeren Kutaisi Guberniyası'nın başkentiydi. Mart 1879'da şehir, Rusya'nın her yerinde dikkat çeken bir kan iftirası davasına sahne oldu; on sanık Yahudi beraat etti.

Kutaisi, 9 Nisan 1991'de Gürcistan'ın bağımsızlığından önce büyük bir sanayi merkeziydi. Bağımsızlığı ülkenin ekonomik çöküşü izledi ve sonuç olarak Kutaisi'nin birçok sakini yurtdışında çalışmak zorunda kaldı. Nüfusun geri kalanı arasında küçük ölçekli ticaret hakimdir.

2011 yılında Gürcistan Cumhurbaşkanı Miheil Saakaşvili, parlamentonun Kutaisi'ye taşınmasını sağlayan bir anayasa değişikliğini imzaladı. 26 Mayıs 2012'de Saakaşvili, Kutaisi'deki yeni Parlamento binasının açılışını yaptı. Bu, yasama organını marjinalleştirdiği ve daha önce yeni binanın bulunduğu yerde bulunan bir Sovyet Savaş Anıtı'nın yıkılması nedeniyle eleştirilmiş olmasına rağmen, politik gücü merkezileştirmek ve bazı siyasi kontrolü ayrılıkçı Abhazya bölgesine yakınlaştırmak amacıyla yapıldı. Gürcistan Rüyası'nın müteakip hükûmeti, Ocak 2019'dan itibaren geçerli olmak üzere parlamentoyu Tiflis'e geri taşıyan yeni bir anayasa çıkardı.

Kültür

Görülecek yerler

Kentin simgesi, 11. yüzyılın başlarında Gürcistan kralı III. Bagrat tarafından yaptırılan yıkık durumdaki Bagrati Katedrali'dir. Şehrin birkaç km doğusunda bulunan Gelati Manastırı, UNESCO Dünya Mirası Listesi'ndedir. Gürcistan'daki ünlü kiliselerden biri Motsameta Manastırı'dır. Adını iki azizden, Davit ve Konstantine kardeşlerden almıştır. Onlar Margveti Dükleri idi ve 8. yüzyılda Arap işgalciler tarafından işkence ile öldürüldüler. Kutaisi'de kiliselerin yanı sıra, dinozorların ayak izlerini gözlemleyebileceğiniz Sataplia Mağarası; Gürcü hükümdarlarının konutlarından biri olan Geguti Sarayı'nın kalıntıları; "Okros Çardahi" – Gürcü Krallar Sarayı; ve birçok önemli vatandaşın gömülü olduğu Pantheon bulunmaktadır. 1885 yılında inşa edilen Kutaisi Sinagogu da ilginç bir manzaradır.

Müzeler ve diğer kültürel kurumlar

1. Kutaisi Devlet Tarih Müzesi
2. Kutaisi Spor Müzesi
3. Kutaisi Dövüş Sanatları Müzesi
4. Zakaria Paliaşvili Müzesi
5. Kutaisi Devlet Tarih Arşivi
6. Kutaisi Devlet Bilimsel-Evrensel Kütüphanesi
7. Akaki Tsereteli Devlet Üniversitesi

Tiyatrolar ve sinemalar

1. Kutaisi Lado Meshişvili Devlet Akademik Tiyatrosu
2. Kutaisi Meliton Balançivadze Devlet Operası
3. Kutaisi İakob Gogebaşvili Devlet Kukla Tiyatrosu
4. Sinema ve Eğlence Merkezi "Suliko"
5. Hermann-Wedekind-Jugendtheater

Meslek birlikleri ve kamu kuruluşları
 Georgian Writers' Union
 Georgian Painters' Union
 Folk Palace

Medya

Yerel gazeteler şunlardır: Kutaisi, İmeretis Moabe, PS , Ahali Gazeti ve Kutaisuri Versia. Diğer yayınlar arasında Diaspora Sorunları Bakanlığı tarafından yayınlanan bir dergi olan Çveneburebi ve bilimsel bir dergi olan Gantiadi bulunmaktadır.

TV: "Rioni"; Radio: "Dzveli Kalaki" (Eski Şehir)

Ayrıca Gürcistan'ın ulusal düzeydeki gazetelerinin, dergilerinin ve televizyon istasyonlarının neredeyse tamamının Kutaisi'de temsilcileri bulunmaktadır.

Yerleşim

Kutaisi, Rioni Irmağı'nın her iki yakasında kuruludur. Kentin deniz seviyesinden yüksekliği 125-300 metredir. Kent, doğu ve kuzeydoğudan İmereti Dağları'nın etekleriyle çevirilidir. Kuzeyinde Samgureli Düzlüğü, batısında ve güneyinde de Kolheti Ovası yer alır.

Manzara

Kutaisi kuzeydoğu ve kuzeybatıda yaprak döken ormanlarla çevrilidir. Şehrin alçak eteklerinde büyük ölçüde tarımsal bir manzara var. Şehir merkezi birçok bahçeye sahiptir ve sokakları uzun, yapraklı ağaçlarla çevrilidir. İlkbaharda, yakınlardaki dağlarda karlar erimeye başlayınca, şehrin ortasında fırtına gibi esen Rioni Nehri'nin sesi kıyılarının çok ötesinden duyulur.

İklim

Kutaisi, sonbahar ve kış aylarında iyi tanımlanmış bir kara/muson akışı (Kolhis Ovası'nın özelliği) ile nemli bir subtropikal iklime (Cfa) sahiptir. Yazlar genellikle sıcak ve nispeten kuru, kışlar ise yağışlı ve serin geçer. Şehirde yıllık ortalama sıcaklık 14.8 santigrat derecedir. Ocak, ortalama 5,4 santigrat derece ile en soğuk ay iken, Ağustos, ortalama 24,7 santigrat derece ile en sıcak aydır. Kaydedilen mutlak minimum sıcaklık −17.0 °C ve mutlak maksimum 43.1 °C'dir.

Ortalama yıllık yağış yaklaşık 1.500 mm'dir. Yılın her mevsiminde yağmur yağabilir. Şehirde kış aylarında genellikle yoğun, ıslak kar yağışı görülür (tek bir kar fırtınası başına 30 cm veya daha fazla kar yağışı nadir değildir), ancak kar örtüsü genellikle bir haftadan fazla sürmez. Kutaisi, yaz aylarında yakındaki dağlardan inen güçlü doğu rüzgarları yaşar.

Nüfus

Ekonomi

Kutaisi geleneksel olarak Gürcistan'da önemli bir sanayi merkezi olmuştur, ancak Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra eski üretim hatlarının çoğu ya çalışmayı durdurdu ya da faaliyetlerini büyük ölçüde azaltmak zorunda kaldı. Bununla birlikte, şehir, çevredeki kırsal bölge için bir ticaret merkezi olarak hareket eden daha büyük İmereti bölgesi için önemli bir bölgesel merkez olmaya devam ediyor. Son yıllarda, şehir çeşitli çok uluslu şirketlerden daha fazla yatırım çekmeye başladı.

Aslen 1945 yılında kurulan Oto Mekanik Tesisi, Kutaisi'de bulunmaktadır.

Kutaisi'de iki serbest sanayi bölgesi vardır: Kutaisi serbest sanayi bölgesi (Kutaisi FIZ) ve Hualing serbest sanayi bölgesi (Hualing FIZ). Kutaisi FIZ, 2009 yılında Mısır merkezli bir beyaz eşya üreticisi olan Fresh Electric'in girişimiyle kuruldu. Hualing FIZ, 2015 yılından beri faaliyet göstermektedir ve ahşap ve taş işleme, mobilya ve şilte üretimi ve metal konstrüksiyon alanlarında uzmanlaşmıştır. Her iki serbest sanayi bölgesi de yatırımcılara vergi muafiyetleri ve ticaret engellerinin azaltılması gibi çeşitli teşvikler sunmaktadır.

2019 yılında Alman güneş paneli üreticisi AE Solar, Kutaisi'de yeni, tam otomatik bir üretim hattı açtı. Yıllık toplam 500 MW'lık üretim ile Avrupa'nın tek çatı altındaki en büyük güneş paneli fabrikasıdır.  Aynı yıl Changan Automobile, Kutaisi'de yıllık 40.000 araca kadar üretim kapasitesine sahip bir elektrikli otomobil fabrikası kurmayı planladığını duyurdu. Şirket, AB'ye yılda yaklaşık 20.000 otomobil ihraç etmeyi planlıyor. Fabrika yaklaşık 3 bin kişiye istihdam sağlamayı planlıyor.

Spor

Kutaisi, birçok ünlü spor kulübü ile büyük bir spor geleneğine sahiptir. Torpedo Kutaisi, Sovyetler Birliği futbol liginin en üst seviyesinde yer aldı. Gürcistan bağımsızlığını kazandıktan sonra takım birçok ulusal ve uluslararası unvan kazandı. RC AIA Kutaisi, rugby'de birkaç kez Sovyet Şampiyonasını ve bağımsızlıktan sonra ulusal şampiyonluklar ve kupalar kazandı. Bayanlar futbol kulübü SK Martve, 2016 yılında Gürcistan kadın futbol şampiyonasında şampiyon olduktan sonra 2017-18 UEFA Kadınlar Şampiyonlar Ligi ön eleme turunda yer aldı. Kutaisi'nin aynı zamanda etkili bir basketbol kulübü de var. İç saha maçlarını Kutaisi Sport Palas'ta oynuyor.

Yönetim

Şehir yapısı

Kutaisi'de 12 idari birim vardır:

Avtokarkhana
Gamarjveba
Gumati
Vakisubani
Kakhianouri
Mukhnari
Nikea
Sapichkhia
Sulkhan-Saba
Ukimerioni
City-museum
Dzelkviani

Ulaşım

Havalimanı

Kurucu Davit Kutaisi Uluslararası Havalimanı (IATA: KUT, ICAO: UGKO), Kutaisi'nin 14 km (8.70 mi) batısında bulunan bir havalimanıdır. Şu anda Gürcistan'da faaliyette olan üç uluslararası havaalanından biridir.

Demiryolları

Kutaisi'de 2 ana tren istasyonunun yanı sıra çok sayıda küçük istasyon bulunur. Doğrudan şehirler arası ve banliyö demiryolu hizmetleri, Tiflis'e (Merkez) ve ülke çapındaki diğer büyük şehirlere sağlanmaktadır. Tüm hatlardaki demiryolu operatörü Gürcistan Demiryolları'dır.

Yerel kutlamalar

Kutaisoba, Kutaisi'deki en önemli bayramdır. Mayıs ayının ikinci günü kutlanır. Bu günde Kutaisi halkı çocuklarıyla birlikte şehir merkezinde bulunan parka akın eder ve bayramı birlikte kutlar.

Bazı insanlar maskeler yapar ve çok çeşitli performanslar vardır, bu yüzden çok eğlencelidir. Ayrıca küçük çocuklar papatya satar. Bu eski bir gelenektir, eskiden hanımlar fakirler için para toplarlardı, bu yüzden bugün çocuklar da onlar için para toplar.

Kutaisoba'da geleneksel Gürcü danslarını izleyebilir ve halk müziği dinleyebilirsiniz. Ayrıca Kutaisi yakınlarındaki ormana gitmek de eski bir gelenektir. Aileler mangal yapar ve oyunlar oynar. Bu günde insanlar geleneksel kıyafetler giyerler, çoha, böylece katılımcılar geçmiş zamanlarda olduklarını hayal edebilirler. Ayrıca Kutaisili yazarlar tarafından yazılan sözlerin yazılması ve ardından uçakların onları gökyüzünden fırlatması geleneği vardır. Farklı dövüş sanatlarında da bir yarışma bulunmaktadır.

Kardeş Kentler

Kutaisi'nin kardeş şehirleri:

 Aşkelon, İsrail
 Kolombiya, ABD
 Dnipro, Ukrayna
 Gence, Azerbaycan
 Homyel, Belarus
 Karşıyaka, Türkiye
 Harkiv, Ukrayna
 Jinan, Çin
 Lviv, Ukrayna
 Mikolayiv, Ukrayna
 Nanchang, Çin
 Newport, Birleşik Krallık
 Poznań, Polonya
 Sumı, Ukrayna
 Szombathely, Macaristan
 Ungheni, Moldova
 Valka, Letonya
 Jıtomır, Ukrayna

İşbirliği anlaşmaları
Kutaisi ile işbirliği anlaşması olan şehirler:
 Kaunas, Litvanya
 Maribor, Slovenya
 Tartu, Estonya

Ayrıca bakınız
Kolhis
İmereti

Kaynakça

Gürcistan'ın belediyeleri
Gürcistan'daki şehirler
Gürcistan'daki arkeolojik sitler

Kutaisi


An Restio scaberulus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Restio scaberulus in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio scaberulus


Brezilya Grand Prix, Brezilya'nın São Paulo kentinde düzenlenen Formula 1 yarışıdır. 1972 yılında takvime dahil edilen yarış o tarihten bu yana kadar kesintisiz olarak düzenlenmiştir.

Kazananlar

Brezilya Grand Prix


الشيخة فواغي القاسمي، شاعرة وناشطة إماراتية في منظمات الدفاع عن حقوق المرأة والطفل وكاتبة مسرحية. ولدت في إمارة الشارقة، وحصلت على ليسانس الآداب في اللغة الإنجليزية والفرنسية. صدر لها العديد من المسرحيات الشعرية أهمها «ملحمة عين اليقين» والتي عرضت على مسرح دار الأوبرا بالقاهرة عام 2002 ونالت استحسان وتقدير جميع من شاهدها خاصة من النقاد والأدباء والمثقفين، وأشاد بها نقاد المسرح المصريين. عرضت لها كذلك مسرحية «الإخطبوط». ومسرحيتان شعريتان لم تجسد على خشبة المسرح بعد هما «أبناء قابيل» و«ليالي».

ولها في مسرح الطفل مسرحيات عديدة أهمها «أنهار الخيال»، «لا لحداثة الغذاء»، «مجاهيل لكن عظماء»، «طهر ونقاء».

وللشاعرة دواوين عدة لم تصدر بعد، ويعتبر ديوان «ألم المسيح ردائي» الديوان الأول الصادر لها عن دار الحضارة العربية للنشر بجمهورية مصر العربية والذي كان ضمن معرض القاهرة الدولي للكتاب عام 2007 ولاقى اهتمام من قبل الصحافة والنقاد أثناء وبعد المعرض، ثم نشرت دار شمس للإعلام والنشر الديوان الثاني «موائد الحنين» وهو خاص بالنصوص النثرية. نشرت الكاتبة نتاجها الأدبي في العديد من المجلات والصحف الورقية والمواقع الإلكترونية، كما ترجمت لها بعض القصائد إلى الإنجليزية والفرنسية، وهي متزوجة من الشيخ خالد بن صقر القاسمي ولي عهد ونائب حاكم رأس الخيمة الأسبق.

البداية والنشأة
نشأت الكاتبة بين أحضان أسرة عريقة حملت مشاعل الحضارة والتنوير في الخليج العربي والجزيرة العربية في منتصف القرن الماضي، نشأت الشاعرة وترعرعت في كنف والدها، الأمير الشاعر الشيخ صقر بن سلطان القاسمي حاكم إمارة الشارقة السابق بدولة الإمارات العربية المتحدة، أحد أبرز الشعراء في الخليج العربي والجزيرة العربية، كان لهذا الجو الثقافي أثر كبير في صقل موهبتها الأدبية، حتى أضحت خلال زمن قياسي واحدة من أهم شاعرات الخليج العربي والجزيرة العربية. ونشطت للدفاع عن حقوق المراة والفتاة والطفل وترجمت هذا التوجه بإنشاء أول نادٍ للفتيات بإمارتها رأس الخيمة ليكون بيئة حاضنة لأنشطة المرأة والفتاة والطفل والذي سرعان ما تحول إلى قبلة للعلوم والفنون والآداب والرياضة يساندها في ذلك الدعم اللامحدود لزوجها الشيخ خالد بن صقر القاسمي ولي العهد ونائب الحاكم، في احتضان المهرجانات الوطنية والعربية وعلى وجه الدقة كل ما يتعلق بالقضايا العربية وأهمها القضية الفلسطينية ومؤخرا القضية العراقية وما رافقها.

الأنجازات
حققت من خلال النادي الذي أسسته عدة أنجازات أهمها:

في مجال الرياضة النسائية
نظرا لتميز النادي في صناعة العديد من الأبطال في السباحة على مستوى الدولة، تم اختياره عضوا عاملا في اتحاد السباحة بالدولة، ليكون النادي النسوي الأول والوحيد في هذا المجال. ويستضيف النادي المسابقات الرياضية الخاصة بالفتيات بكل أشكالها، إضافة إلى وجود أقسام خاصة بالنادي للتدريب كالباليه والإيروبك والكاراتيه والألعاب الرياضية الأخرى. بالأضافة إلى تنظيم واستضاف العديد من البطولات الرياضية المحلية والإقليمية والعربية والدولية للجنسين من أهمها:

 بطولة الدرجات العربية للرجال.
 نهائي البطولة العالمية الأولى للإعلاميين في كرة القدم.

فضلا عن العديد من الدورات الرمضانية لكرة القدم والمارثوانات والرياضات الأخرى.

مجال العلم والتعليم
نظرا لإيمانها الراسخ بأن العلم والتعليم هما اللبنة الأولى لبناء الفرد القادر على مجابهة تحديات العصر، قامت بإنشاء مدرسة (منتسوري) المتميزة عالميا بمنهجها الفريد في التعليم والتعلم. كما يتولى نادي الفتيات إقامة مهرجان الطفولة السنوي تحت شعار متغير كل عام يهدف من خلاله تشجيع الطفل في إبراز مواهبه الإبداعية وتوعية النشئ على التربية القومية العربية السليمة. وتبنت مسابقات كأس العلم لمدارس البنين والبنات على حد سواء، وأنشأت هيئة تفعيل التاريخ والتراث الوطني، والتي من بين أهدافها إعادة كتابة التاريخ الصحيح بعيدا عن الأهواء والمصالح والمغالطات ليكون شاهدا حقيقيا على الأحداث التي مرت بها الأمة، بالإضافة إلى اهتمام الهيئة بإحياء التراث والمحافظة عليه حتى تستلهم الأجيال القادمة منه تجارب الآباء والأجداد. كما أنشأت مؤسسة الشيخ خالد للإبداع والتميز- التي تراس مجلس أمانتها- والتي من بين أهدافها رعاية النابهين في شتى مجالات العلوم والثقافة والآداب لتكون الجائزة الأولى من نوعها في دولة الإمارات والتي تلتها بعد ذلك العديد من الجوائز في إمارات أخرى. وسرعان ما توسعت أهداف المؤسسة لتشمل العديد من الجوانب الاجتماعية والمؤسسات الحكومية والخدمية والخاصة، بالإضافة للأسرة المتميزة وذوي الاحتياجات الخاصة والخدمات الإليكترونية كالمواقع مثلا، وهكذا أصبحت المؤسسة حاضنة لجوائز عدة تحت ذلك المسمى.

في مجال الفنون والآداب
ترعى العديد من المهرجانات الثقافية والمسرحية والفنية، مثل استضافة بعض الفرق العالمية، لعرض أعمالها الفنية والثقافية من خلال الفن التشكيلي أو الغنائي أو المسرح الراقص كفرق الباليه الروسية وفرقة الأوبرا الإيطالية وغيرها، كما عرضت على خشبة مسرح نادي الفتيات العديد من المسرحيات الاجتماعية والوطنية، من ضمنها المسرحيات التي قامت بتأليفها الشاعرة كملحمة عين اليقين والأخطبوط، وبالنسبة لمسرح الطفل عرضت لها مسرحيات عديدة لعل أهمها «أنهار الخيال» و«لا لحداثة الغذاء» و«مجاهيل لكن عظماء» و«طهر ونقاء» والتي تنصب حول التصدي للعولمة الهدامة، ومكافحة التغريب، وإلهاب الحماس القومي والوطني، إضافة لتشجيع الطفل على التخيل والإبداع والتميز.

النتاج الأدبي
 أحجار الشغوار.
 عرائش القطاف.
 سنابل السماء.
 ضفائر الوقت الحزون.
 أنا يا..أنا.
 نبطيات.

الجمعيات والاتحادات المشاركة بها
 عضوة في حركة شعراء العالم.
 عضوة في اتحاد الأدباء العرب.
 عضوة في اتحاد أدباء النت العرب.
 عضوة في اتحاد المدونين العرب.

مراجع

شاعرات إماراتيات
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)

فواغي بنت صقر القاسمي


Chronicle – Wozu bist Du fähig? (Originaltitel: Chronicle) ist ein Science-Fiction-Film, bei dem Josh Trank Regie führte und Max Landis das Drehbuch schrieb.

Handlung
Der introvertierte und gemobbte Andrew, sein Cousin Matt und der charismatische Steve besuchen in Seattle dieselbe Schule. Andrew fängt an, seinen Tagesablauf mit einer Videokamera aufzuzeichnen; dies beginnt mit seiner kranken Mutter und seinem alkoholabhängigen, desillusionierten Vater, der nach einem Arbeitsunfall arbeitsunfähig und seitdem arbeitslos ist und Andrew im betrunkenen Zustand öfter schlägt.

Nach einer nächtlichen Party betreten Andrew – wie immer mit Kamera –, Matt und Steve einen Tunnel, in dem sie auf ein kristallines, leuchtendes Objekt treffen. Am nächsten Morgen entdecken sie telekinetische Fähigkeiten an sich, können sich jedoch nicht mehr an Details ihres nächtlichen Erlebnisses erinnern; Andrews Videokamera wurde im Tunnel zurückgelassen. Sie benutzen ihre Kräfte vorerst, um z. B. Lego-Figuren zu bauen oder Bälle zu fangen. Man sieht, dass der schüchterne Andrew seine Fähigkeiten am besten kontrollieren kann.

Als sie zum Tunnel zurückkehren, ist dieser verschüttet und wird von der Polizei abgesperrt. Die Gruppe hält ihre Fähigkeiten geheim und erweitert sie immer weiter, wobei sie sie vorwiegend für Streiche einsetzt. Als die drei Jungen auf der Straße aber von einem eng auffahrenden Autofahrer bedrängt werden, lenkt Andrew dessen Auto von der Strecke die Böschung hinunter. Steve rettet den verletzten Fahrer aus dem Auto, das in einen Teich gefahren ist. Daraufhin besteht Matt darauf, dass die drei ihre Fähigkeiten einschränken und diese nicht gegen Lebewesen einsetzen und nicht wenn sie wütend sind.

Nach einiger Zeit bemerkt Steve, dass die Telekineten mit Hilfe ihrer Gabe sogar fliegen können. Nach und nach entwickelt sich eine enge Freundschaft und sie beschließen, mit Hilfe ihrer Kräfte eine Ferienreise zu unternehmen. Steve schlägt die sonnige Insel Maui vor, wohingegen Andrew gerne Tibet besuchen würde, da er meint, dort sei es friedlich.

Auf einem Talentwettbewerb hat der immer noch schüchterne Andrew einen Auftritt als Zauberer, bei dem er mit Hilfe seiner Fähigkeiten brilliert; auf der Party danach wird er erstmals auch von jungen Frauen wahrgenommen. Am Ende der Party misslingt die Liebesnacht von Andrew und der hübschen Monica; er erbricht sich und Monica flüchtet angeekelt. Das führt bei Andrew zu einem zunehmend aggressiven Verhalten. Als sein Vater ihn wieder einmal schlägt, nutzt er seine Gabe, um diesen niederzuschlagen. Er flüchtet in einen heftigen Sturm, was bei Steve und Matt starkes Nasenbluten auslöst. Steve, der ihm folgt und ihn zu beruhigen versucht, wird daraufhin vom Blitz getroffen und getötet. Auf Steves Beerdigung wirft Matt Andrew vor, er sei der Verursacher des Blitzes. Daraufhin geht Andrew zu Steves Grab und entschuldigt sich mit der Begründung, er sei außer Kontrolle.

An der Schule wird Andrew wegen des Zwischenfalls mit Monica wieder gemobbt. Dafür revanchiert er sich, indem er einem der Mobber aus mehreren Metern Entfernung drei Zähne ausreißt. Dann versucht er, durch Diebstähle die Medikamente für seine Mutter zu bezahlen. In der Feuerwehruniform seines Vaters überfällt und verletzt er einige gleichaltrige Jugendliche, die ihn mehrfach verprügelt haben, und nimmt ihnen ihr Geld ab. Beim anschließenden Überfall auf eine Tankstelle kommt es zu einer Explosion, als Andrew die Schrotkugeln aus der Waffe des Tankwarts ablenkt. Daraufhin wird er ins Krankenhaus eingeliefert und unter polizeiliche Beobachtung gestellt. Als sein Vater an sein Krankenbett kommt, seinen anscheinend bewusstlosen Sohn über den Tod seiner Mutter informiert, ihn immer heftiger beschuldigt, an deren Tod schuld zu sein, und ihn schließlich schlagen will, wacht Andrew auf, ergreift den Arm des Vaters und zerstört die Außenwand des Krankenhauses.

Matt, der durch erneutes Nasenbluten alarmiert wird und einen Fernsehbericht über die Explosion sieht, fährt zu der Unglücksstelle. Andrew lässt seinen Vater aus einiger Höhe fallen, Matt jedoch fängt ihn auf. Andrew ist deshalb wütend auf Matt. Daraufhin entbrennt ein heftiger Kampf zwischen den beiden, bei dem einige Häuser, Autos und Menschen zu Schaden kommen. Es zeigt sich immer deutlicher, dass Matt Andrew nicht gewachsen ist. Auch die Polizei muss sich Andrew trotz eines Großaufgebots geschlagen geben. Verzweifelt versucht Matt, Andrew zur Vernunft zu bringen, und verspricht ihm, ihn nicht wieder allein zu lassen, wenn er jetzt mit ihm flieht. Andrew sieht sich jedoch als "Spitzenprädator", als die nächste Evolutionsstufe des Menschen. Er meint, er sei "stärker als das alles hier" (das sagte seine todkranke Mutter zu ihm, bevor sie starb). Als Andrew weitere Polizisten attackiert, seine immensen Kräfte nicht mehr kontrolliert und beginnt, alles zu zerstören, sieht Matt schließlich keinen anderen Ausweg, als Andrew zu töten. Er selbst flieht vor der wieder anrückenden Polizei.

Einige Zeit später ist Matt mit einer Kamera in Tibet unterwegs und erklärt, dass er seine Kräfte für das Gute einsetzen will. Er bewegt die Kamera, so dass ein tibetanisches Kloster sichtbar wird, und erfüllt damit symbolisch Andrews Wunsch, Tibet zu sehen. Mit den Worten "Du hast es geschafft, Andrew!", verlässt er das Blickfeld der Kamera.

Produktion
Chronicle wurde von Max Landis und Josh Trank geschrieben, Trank führte außerdem Regie. Wegen des geringen Budgets von 12 Millionen US$ wurde Chronicle hauptsächlich in Kapstadt, Südafrika mit Film Afrika Worldwide sowie in Vancouver, Kanada gefilmt. Die Dreharbeiten begannen im Mai 2011 und dauerten 18 Wochen, bis August 2011. Kameramann Matthew Jensen benutzte eine Arri Alexa-Kamera sowie Angenieux Optimo- und Cook s4-Linsen für die Aufnahmen. In der Nachbearbeitung wurden Techniken angewendet, um dem Film ein found footage-Aussehen (als ob die Charaktere selbst gefilmt hätten) zu verpassen. Die Arri-Alexa-Kamera wurde in einer Szene auf einem Skateboard befestigt, um es so aussehen zu lassen, als würde Andrews Kamera über einen Boden rutschen. Für Flugszenen wurden Stuntmen von Kränen in die Luft gehoben. Für Nahaufnahmen der Schauspieler in der Luft wurde mit Greenscreens gearbeitet. Andrews Kamera im Film war eine Canon XL1 MiniDV, später wechselt er zu einer HD-Kamera, die einer Canon Vixia HF M30 ähnelt. Sein "Seattle"-Schlafzimmer war in Wirklichkeit ein Set, das in einem Filmstudio in Kapstadt aufgebaut war. Da in Südafrika gefilmt wurde, wo Fahrzeuge wegen des Linksverkehrs das Lenkrad rechts haben, mussten die für den Spielort Seattle typischen Fahrzeuge mit einem links angebrachten Lenkrad für die Produktion angeliefert werden. Die Szene, in der Andrew telekinetisch ein Auto zur Implosion bringt, wurde mit riesigen hydraulischen Pumpen auf der Innenseite des Autos bewerkstelligt, die das Metall ansaugten.

Am 1. Februar 2012 wurde der Film in Großbritannien und Irland veröffentlicht und am 3. Februar 2012 in den USA. Das Veröffentlichungsdatum für Deutschland war der 19. April 2012. In den Ländern, in denen der Film bereits veröffentlicht wurde, stieß er auf positive Kritik und wurde ein Kassenschlager. Bei einem Produktionsbudget von 12 Mio. US-Dollar spielte der Film weltweit circa 126 Mio. US-Dollar ein.

Fassungen und FSK-Freigaben
Chronicle wurde auf der großen Leinwand in Deutschland ungeschnitten mit der FSK 12-Freigabe ausgestrahlt. Im deutschen Heimkino erschien die Kinofassung mit derselben Freigabe auf DVD und Blu-ray. Zusätzlich wurde auf Blu-ray eine fast sechs Minuten längere Extended Version veröffentlicht. Auch diese erhielt das grüne FSK 12-Siegel.

Werbung
Ein Trailer zum Film, zusammen mit einer Werbekampagne, die "fliegende Leute" in New York City zeigt, ist auf Yahoo Movies zu finden. Anfang Januar konnten NFL-Zuschauer in den USA mit ihrem Smartphone einen QR-Code vom Bildschirm abfilmen, der den Zugang zu exklusivem Videomaterial zum Film ermöglichte.

Kritiken

Fortsetzung
Fox hat – laut Aussagen des Online-Magazins Deadline.com – Drehbuchautor Max Landis für eine Fortsetzung unterschreiben lassen. Es sei nicht klar, ob Josh Trank bei einem zweiten Teil mitwirken werde. The Hollywood Reporter machte eine kurze Andeutung in seiner Ausgabe vom 23. März 2012, dass eine Fortsetzung in Produktion sei. Max Landis verkündete Ende April 2012 offiziell die Fortsetzung; er schreibe das Drehbuch und Josh Trank agiere erneut als Regisseur.

Im Laufe des Jahres 2013 kam es jedoch zu Zerwürfnissen zwischen dem Studio und sowohl Landis als auch Trank, weswegen sich beide Filmemacher nacheinander anderen Projekten widmeten. Erst im April 2014 wurde mit Jack Stanley ein neuer Drehbuchautor für die Fortsetzung vorgestellt.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
US-amerikanischer Film
Science-Fiction-Film
Thriller
Found-Footage-Film
Mockumentary (Film)

Chronicle – Wozu bist Du fähig?


David Dagobert Lubinski (* 17. Juli 1893 in Breslau; † 22. Februar 1943 im KZ Auschwitz) war ein deutscher Journalist und Widerstandskämpfer gegen das NS-Regime.

Leben
Dagobert Lubinski machte nach dem Realgymnasium eine kaufmännische Ausbildung. 1911 wurde er Mitglied der SPD, 1917 der USPD und 1920 der KPD. Am 3. März 1921 heiratete er in Breslau die Bankbeamtin Lotte (Charlotte Luise Marie; 1891–?), eine geborene Elmer, mit welcher er zwei Töchter, Hanna (1921–2008) und Nora (1922–2010), hatte. Im Oktober 1927 begann er seine Tätigkeit als Wirtschaftsredakteur der kommunistischen Parteizeitung "Freiheit" in Düsseldorf. Ein Jahr später wurde er wegen seiner Kritik am Kurs der Partei aus der KPD ausgeschlossen und galt fortan als führender Kopf der Kommunistischen Partei-Opposition (KPO), die sich für einen gemeinsamen Kampf aller sozialistischen Parteien gegen die Nationalsozialisten einsetzte.

Nach der "Machtergreifung" wurde Lubinski bereits am 1. März 1933 in Schutzhaft genommen und am 1. August 1933 von der Ulmer Höh ins KZ Börgermoor gebracht, am 17. Oktober 1933 in das KZ Lichtenburg überführt und Mitte Dezember 1933 entlassen. Er war nun arbeitslos. Seine früheren Arbeitgeber waren verhaftet, geflohen oder im Untergrund. Die KPO wurde seit März 1933 von August Gössling, Franz Krompers und Erich Hecker im Untergrund weitergeführt, Treffen fanden im Grafenberger Wald statt.

Am 3. November 1936 wurde er erneut verhaftet und gefoltert, nachdem er seinen illegalen Widerstand gegen das NS-Regime weitergeführt hatte und von seinem ehemaligen KPD-Genossen Heinrich Schlagewerth belastet worden war. Bei einem Gerichtsprozess in Wuppertal wurde er im April 1938 wegen "Vorbereitung zum Hochverrat" zu zehn Jahren Haft verurteilt und im Zuchthaus Lüttringhausen inhaftiert. Zum Verhängnis wurde ihm aber seine jüdische Herkunft. Im Januar 1943 wurde Dagobert Lubinski nach Auschwitz deportiert, wo er zu Tode kam.

1991 veröffentlichte seine Enkelin Annette Leo auf der Basis seiner Briefe und Kassiber eine Biografie von Lubinski. 2011 ließ der Verein Düsseldorfer Journalisten eine Gedenktafel an seinem ehemaligen Wohnhaus als Redakteur in der Kirchfeldstr. 141 in Düsseldorf-Friedrichstadt anbringen. Ein Stolperstein wurde an der Wohnstätte seiner ersten Verhaftung in der Säckinger Straße 28 in Düsseldorf-Mörsenbroich in den Gehweg eingelassen.

Literatur
 Annette Leo: Briefe zwischen Kommen und Gehen. Berlin 1991
 Lubinski, Dagobert. In:

Weblinks

 Dagobert Lubinski auf lebensgeschichten.net
 Dagobert Lubinski Kurzbiografie, auf gedenk-dus.de

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Zeitungsjournalist
Wirtschaftsjournalist
Opfer des Holocaust
Todesopfer im KZ Auschwitz
Häftling im KZ Börgermoor
Opfer der NS-Justiz
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
SPD-Mitglied
USPD-Mitglied
KPD-Mitglied
KPD-O-Mitglied
Deutscher
Geboren 1893
Gestorben 1943
Mann
Person, für die in Düsseldorf ein Stolperstein verlegt wurde

Dagobert Lubinski


Marine Boy was one of the first color anime to be shown in a dubbed form in the U.S., and later in Australia and the United Kingdom.  It was originally produced in 1965 in Japan as  by Minoru Adachi and animation company Japan Tele-Cartoons. It was sold outside Japan via K. Fujita Associates Inc., with Warner Bros.-Seven Arts Television handling worldwide distribution of the English-language version. The series was distributed in syndication in the United States starting in 1966.

Series
The show revolves around a talented boy who is further enhanced by some sophisticated inventions.  With these, he serves with the underwater policing agency, the Ocean Patrol, in making Earth's oceans safe.

The series is set in the future, when humankind has explored the world's oceans, establishing great facilities for undersea ranching (episode 4, 17, 22), mineral and oil exploitation (ep. 2, 12), research (ep. 6, 7), and some underocean communities (ep. 10, 15).

In this era there is an ocean-based government agency: The Ocean Patrol, whose mission includes protecting all in the sea from danger (episode 4). Most of the activity we witness of the OP is that of policing the world's oceans, for this affluent frontier and its resources seems to have produced a startling number of megalomaniacs—it seems hardly a week goes by in which the Ocean Patrol doesn't divert someone with an impressive private military force from taking over the world. That being the case, the Ocean Patrol is also an impressive military force with small and large subs, war ships, and an air force (ep. 5, 18).  The military branch of the OP includes researchers and scientists who are constantly developing their defensive and offensive arsenal (ep. 9, 10, 17, 19) as well as new research vehicles (ep. 10, 12) and devices (ep. 13). Key people in this department are Marine Boy's father, Dr. Mariner, as well as the brilliant Professor Fumble. However, there are non-military branches of the Ocean Patrol which conduct some of the aforementioned ranching, research, oil drilling and so on.

The series follows the Ocean Patrol's patrol boat P-1. The patrol boats are small submarine craft, comfortably sized to be crewed by 3 or 4 people. They are also capable of flight for limited times using retractable wings (episode 4, 27). Patrol boats may be heavily armed, most commonly with small "rocket torpedoes," but optional weaponry is sometimes mounted. These have included a heat beam, boxing glove missiles (ep. 4), smoke screen (ep. 4, 14), a heavy saw, sonic cannon (ep. 9), a steel net (ep. 11), power claws, drill and laser beam guns (ep. 28).  The crew of the P-1 includes Bolton and Piper (a double act, reminiscent of Laurel and Hardy) and often the Ocean Patrol member Marine Boy.

Marine Boy is an extremely intelligent, strong and athletic boy of perhaps 13 to 15 years of age.  He is a martial artist (episode 1, 2, 8, 16), football player (ep. 17), and an accomplished pilot (ep. 10) whose talents are further enhanced by the inventions of his father, Dr. Mariner. He has a great affinity with sea life, most particularly with a white dolphin he calls Splasher who Marine Boy occasionally seems able to communicate with quite clearly (ep. 11, 12, 17, 28). (MB also wears a ring with a dolphin-calling whistle in it (ep. 2, 4, 16).) It is perhaps because of his skills along with  his avid insistence to get involved with trouble that his father, along with Professor Fumble, invented for him the red wetsuit which protects and equips Marine Boy, allowing for him to use his talents to perform dangerous duty. With his headstrong personality, he hardly seems able to avoid it.

The suit is highly resistant to penetration (ep. 1, 2) (it appears it may be bulletproof) and temperature (ep. 17, 21). The boots have hyper-powered propeller packs built into the heels which are so efficient they can enable Marine Boy to move huge boulders (ep. 3) and break free from metal manacles (ep. 10). When the power units are exhausted Marine Boy has spares in his belt. He also has retractable flippers, released at the click of his heels (ep. 3). The headgear includes a radio transceiver, but most remarkably, there is no breathing apparatus or face shield.  Oxygen is supplied through another of Professor Fumble's inventions: "oxy-gum" which Marine Boy can chew and receive hours of oxygenation. He tends to have to replenish the gum after heavy activity.  Presumably the oxy-gum is very limited in production because no other Ocean Patrol officers use it. Marine Boy also carries a weapon: a boomerang made of a hardened alloy. The alloy can cut through many materials and the nimble Marine Boy has even used it to deflect bullets (ep. 24). It folds on a spring so it can be carried in a holster on his left arm. When unfolded and thrown it can generate a powerful electric shock, which has proved to be so disruptive to some electrical systems, it has blown up entire submarines (ep. 14, 16, 28).

Marine Boy also has a friend in Neptina, a young (8-12-year-old?) bare-chested mermaid who was always kept decent by her long flowing hair.  Neptina wears a magic pearl around her neck, which could be used for various purposes including creating an envelope of protection and deterring dangerous animals (episode 1, 2, 17), as well as working as a crystal ball to see events (ep. 3, 6, 13, 15, 16, 17). She also seems to understand Splasher (ep. 3, 6, 10) and have an innate understanding of sea life (ep. 4).  During battle Marine Boy always directs her to safely stay out of harm's way, and Neptina always submits, then almost inevitably ends up saving Marine Boy. However, in spite of all his gadgets, Marine Boy is knocked out several times by the villains. Marine Boy often faints after being attacked with knock-out gas but Marine Boy is also knocked unconscious by robot spiders, red dolphins and mysterious seaweed, to name but a few. He is also frequently kidnapped by the villains but usually rescued by his friends.

History
The program concept was developed by Terebi Doga, (a.k.a. Japan Tele-Cartoons or JTC), in Japan in 1965, originally known as . Produced as a short experimental trial series of only three episodes and filmed in black and white, Dolphin Prince aired on Fuji TV on Sundays at 7:30 pm between 4 April and 18 April 1965. The episodes featured young Dolphin Prince, his mermaid friend Neptuna and Dr. Mariner, with stories entitled "Secret Of The Red Vortex", "Call Of The Sea" and "Attack Of The Sea-Star People". It was a well-received experiment and Terebi Doga prepared to produce a full series follow-up, although this time they decided that their program would be produced in color in order to maximise the potential of the production, both artistically and commercially.

Japan had been transmitting some programs in color since 1960, however, not all Japanese studios had converted their operations to color. To complicate matters, not all Japanese networks were interested in buying expensive color film series which were considered vehicles for selling commercial airtime, especially programs aimed primarily at children. Some broadcasters (such as NHK, TBS, NET and Yomiuri Telecasting Corporation) had embraced color as the emerging and more engaging format, but others such as Fuji TV were unwilling to buy or co-finance color programming without a guarantee of commercial return or sponsored support. Fuji TV had broadcast the popular color series Jungle Emperor in 1965, but this would not have been filmed in color at all without the pre-sale of the series to U.S. distributor NBC Films for broadcast in the United States as Kimba the White Lion (on the NBC Network which, at the time, insisted that it be supplied color programming by its distributors, the network using color as a promotional tool to attract both sponsors and viewers alike).

Terebi Doga, wishing to further explore their Dolphin Prince concept via a full color version, returned to Fuji TV, expecting that the network would happily buy an expanded version of their original monochrome pilot series. Fuji, however, declined to buy into the project, happy as they were with the ratings they were achieving with their current Thursday night black and white anime series Harris' Whirlwind. Undeterred, Terebi Doga found external sponsorship from the Matsushita Electric Industrial Company (later to be known as Panasonic), and sold their new version of Dolphin Prince to rival TBS Network. Character names were altered, (changing 'Dolphin Prince' to 'Marine Kid' and 'Neptuna' to 'Neptina'), characters were added and concepts expanded. In order to  distance the new series from the original trial episodes, the series was re-titled  and aired on Thursdays at 7:00 pm between 6 October and 29 December 1966. Despite Toei Doga's high hopes, the scheduling of Hang On! Marine Kid was a ratings disaster for TBS, slotted as it was directly in opposition to the ever-popular Harris' Whirlwind, which was still airing on Fuji TV at 7:00 pm. Hang On! Marine Kid was cancelled after its first batch of 13 episodes and not renewed.

Despite its cancellation, Hang On! Marine Kid was promoted for sale by Japanese program seller K. Fujita, who in turn attracted the attention of producer Stanley R. Jaffe representing U.S. distributor Seven Arts Television, which later merged into Warner Bros./Seven Arts. Jaffe expressed interest in re-packaging the existing series and expanding it with newly animated episodes for the English-speaking market, with two provisions. First, the series needed to run for 78 episodes to ensure the program had substantial shelf-life and value for money for stations buying it. Second, it was stipulated that the Japanese-language version could not be aired in Japan before the English-language version had aired first-run in the U.S. and sold to international broadcasters. With the deal agreed to, Terebi Doga launched production again, preparing the elements of both Dolphin Prince, (the three monochrome episodes re-worked and re-shot in color), and the 13 completed episodes of Hang On! Marine Kid for use in the new series, as well as gearing up to producing 62 more new episodes as required to produce the complete 78-episode run. Scripts and storyboards were prepared in both English and Japanese and with a fast turnaround in the production process, the episodes were delivered to Zavala-Riss Productions in the U.S. for English dubbing (the unit that also dubbed Speed Racer, featuring the same voice actor cast).

By the end of production, two distinct versions had been produced:
- one for the U.S. and foreign markets which would be known as Marine Boy
- one for Japan as .

As per the terms of the agreement, Marine Boy was first run as a syndicated program throughout the U.S. and in international markets from late 1967 onwards. The Japanese version of the series was eventually sold to Fuji TV and aired on Mondays at 6 pm between 31 January 1969 and 22 September 1969, with only the first 36 episodes broadcast. It was later bought by Nippon TV, all 78 episodes airing Monday to Friday at 5:00 pm between 11 May to 2 September 1971.

English characterization
The voice of Marine Boy, Neptina and Clicli  was that of Corinne Orr, who was also the voice of Trixie and Spritle in Speed Racer. Jack Grimes, who also worked on Speed Racer, was the voice of Professor Fumble and Splasher. Peter Fernandez was the voice of Piper and Dr. Mariner. His other work includes The Space Giants, Ultraman,  Star Blazers, many of the Godzilla films, as well as both Speed and Racer X from Speed Racer. Jack Curtis was the voice of Bullton, as well as the series' narrator (performing the same duties on Speed Racer).

Episode guide
Warner Bros.' 2009 syndication order

Home video release
The series has been restored and remastered from original elements for DVD release by the Warner Archive Collection. Season 1 was released on June 18, 2013, followed by Season 2 on February 11, 2014.  Season 3 was released on July 2, 2014.

References

External links

 Little Gems, dedicated to the Little Gems of children's television programs
 Classic Anime appreciation site - contains episode guides, photos, casts, etc.
 60's Anime site in Australia
 GO! 2009-2010 Australian broadcast schedule

1965 anime television series debuts
1966 anime television series debuts
1969 anime television series debuts
Japanese children's animated action television series
Japanese children's animated adventure television series
Japanese children's animated science fantasy television series
Japanese children's animated superhero television series
Adventure anime and manga
Fictional undersea characters
Fuji TV original programming
Science fiction anime and manga
Submarines in fiction
Television series by Warner Bros. Television Studios

Marine Boy


William Howard, 1st Baron Howard of Effingham (c. 151012 January 1573) was an English diplomat and military leader. He served four monarchs, Henry VIII, Edward VI, Mary I and Elizabeth I, in various official capacities, most notably on diplomatic missions and as Lord Admiral and Lord Chamberlain of the Household.

Early life
William Howard was born about 1510, the ninth son of Thomas Howard, Earl of Surrey, later 2nd Duke of Norfolk. He was the eldest son of Surrey by his second wife, Agnes Tilney.

Howard was brought to court at a young age after completing his education at Trinity Hall, Cambridge.

Embassies
In 1531 Howard was sent on an embassy to Scotland by King Henry VIII, and accompanied the King to Boulogne in October 1532. In May 1533, as deputy to his half-brother, Thomas Howard, 3rd Duke of Norfolk, he served as Earl Marshal at the coronation of his niece, Anne Boleyn, the daughter of his half-sister, Elizabeth Boleyn, Countess of Wiltshire. On 10 September 1533, Howard bore the canopy over his great-niece Elizabeth (later Queen Elizabeth I). In 1534, he went to Scotland. His instructions including getting the measurements of James V of Scotland from the Bishop of Aberdeen, Lord High Treasurer of Scotland. Then Howard's tailor would make Henry VIII's nephew a new suit of clothes as a present. Howard would then broach the subject of the two kings meeting in person.

In February 1535, he was sent again to Scotland to invest James V with the Order of the Garter and brought a present of "great horses". Howard met James V at Stirling Castle on Good Friday. They discussed a possible meeting of the two Kings at Newcastle at Michaelmas. Margaret Tudor praised his abilities and wrote that her son James V, "lykkis hym right weill."

In June 1535, he was in France as a member of the English embassy authorized to negotiate with the French Admiral, Philippe de Chabot. In February 1536 he was again in Scotland, this time for the purpose of persuading James V to adopt Henry VIII's religious policy. He returned to Scotland again in April when he heard rumours from Margaret Tudor and others that James V intended to marry his mistress, Margaret Erskine, Lady Lochleven. He was again in France in 1537. On 11 December 1539, he was among those who welcomed King Henry VIII's fourth bride, Anne of Cleves at Calais.

While on an embassy to France in 1541 William Howard was charged with concealing the sexual indiscretions of his young niece, Catherine Howard, Henry VIII's fifth wife, and was recalled to England to stand trial. On 22 December 1541, Howard, his wife, and a number of servants who had been alleged witnesses to the Queen's misconduct were arraigned for misprision of treason, convicted, and sentenced to life imprisonment and loss of goods. He and most of the others were pardoned after Queen Catherine's execution on 13 February 1542.

Military career
In 1544 Howard accompanied the Earl of Hertford's forces in the invasion of Scotland. It was reported that he was hurt in the cheek by an English arrow during fighting on Edinburgh's Royal Mile. In July of that year he took part in the siege of Boulogne. On 27 May 1545 the King's Council ordered Howard to "repayre to serve uppon the sees". Later orders show that he detained several foreign vessels while patrolling the English Channel. In May 1546 he was entrusted with the sum of £12,000 to pay the English army at Calais. In connection with these duties he was referred to as "vice-admiral" to the then Lord Admiral, Viscount Lisle. When Lisle's attendance was required in May 1546 at negotiations which resulted in the signing of the Treaty of Ardres on 7 June 1546, he turned command of the English fleet over to Howard.

Howard's career received a check in 1547 with the downfall of his half-nephew Henry Howard, Earl of Surrey. However the setback was temporary. He was an ally of John Dudley, 1st Duke of Northumberland, then Earl of Warwick, in his coup against the Protector Somerset in October 1549, and on 19 March 1551 received the manor of Effingham, Surrey, and other properties by way of reward. On 29 October 1552 Northumberland secured Howard's appointment as Lord Deputy and Governor of Calais, and in the same month he was sworn of the Privy Council. When the young King Edward VI died on 6 July 1553, Howard held Calais for Queen Mary I against the supporters of her rival, Lady Jane Grey.

On 2 January 1554 he was appointed to meet the Spanish ambassadors who had come to London to negotiate a marriage between Queen Mary I and King Philip II of Spain. Wyatt's rebellion broke out on 25 January, and Howard was among those who raised the militia to defend London. On 7 February 1554 he held Ludgate, preventing the rebels from entering the city and leading to their surrender a few hours later. He was appointed to Queen Mary's Privy Council on 3 January 1554, and on 11 March was created Baron Howard of Effingham. On 20 March 1554 he was granted a patent as Lord Admiral, replacing Lord Clinton. On 9 October of that year he was made a Knight of the Garter. Around this date there was a masque at court, featuring mariners' costumes made of gold and silver cloth, which Francis Yaxley thought was Howard's production.

As Lord Admiral, Howard, with a fleet of 28 ships, met King Philip II on his arrival in England in 1555, and in August of that year escorted the King to Flanders. In 1557 Howard's fleet transported a force under the command of the Earl of Pembroke to Calais. Lord Howard's support for the accession of his great-niece, Elizabeth, exposed him to suspicion, although he was never considered disloyal by Queen Mary. In February 1558 Howard's patent as Lord Admiral was revoked, and on 12 February 1558 the office was restored to Lord Clinton. Howard was compensated by a grant of the reversion of the office of Lord Chamberlain of the Household and an annuity of 200 marks, effective the previous September.

Landholdings
Howard inherited a number of manors and estates, some from the Howard family, some through his first wife Katherine, and others by gift of the Crown. These included lands at Broughton in Buckinghamshire; Billeshurst, Bletchingley, Kingswood, Little Bookham and Tillingdown in Surrey; Lowick in Northamptonshire; Shaw-cum-Donnington in Berkshire; and Tottenham in north London.

In 1566, Howard had some financial difficulties, and handed some of his Surrey estates to his great-nephew Thomas, Duke of Norfolk, retaining Little Bookham for his second wife, Margaret.

Final years
After Queen Elizabeth's accession on 17 November 1558, Howard succeeded Edward Hastings as Lord Chamberlain and was appointed to the Privy Council. In early 1559 he was among those who negotiated the Treaty of Cateau-Cambrésis. In August 1564 he accompanied the Queen on a visit to Cambridge, where he was awarded the degree of Master of Arts; on 6 October 1566 he was awarded a similar degree by the University of Oxford. According to McDermott, he was a "near constant attendee at privy council meetings during the 1560s", but by the latter part of 1572 he could no longer discharge his duties as Lord Chamberlain because of ill health, and the Queen appointed his nephew, the Earl of Sussex, to replace him, appointing Howard as Lord Privy Seal. Howard died at Hampton Court Palace on 12 January 1573, and was buried on 29 January at Reigate.

Whitgift School currently stands on the site of the former Howard estate in Croydon. There is a full-length portrait of Lord Howard by Daniël Mijtens at Nostell Priory.

Family

William Howard married firstly, before 18 June 1531, Katherine (died 23 April 1535), the daughter of John Broughton (died 23 January 1518) of Toddington, Bedfordshire, by Anne Sapcote (died 14 March 1559), the daughter and heir of Sir Guy Sapcote by Margaret Wolston, daughter and heir of Sir Guy Wolston.  They had one daughter, Agnes Howard, who married William Paulet, 3rd Marquess of Winchester. Katherine (née Broughton) was buried in the parish church of St Mary at Lambeth, where there is a monument to her memory.

He married secondly, on 29 June 1535, Margaret Gamage (died 1581), the third daughter of Sir Thomas Gamage of Coity, Glamorganshire and his wife, Margaret Saint John, the half-second cousin of Henry VIII - her paternal grandfather, John, was a half-sister of Margaret Beaufort - and the daughter of Sir John Saint John of Bletsoe, Bedfordshire, by whom he had four sons and five daughters.

 Charles Howard, 1st Earl of Nottingham
 Sir William Howard of Lingfield
 Edward
 Henry
 Douglas (wife firstly of John Sheffield, 2nd Baron Sheffield of Butterwick, Lincolnshire, secondly, of Sir Edward Stafford of Grafton),
 Mary (wife of Edward Sutton, 4th Baron Dudley, and Richard Mompesson)
 Frances (wife of Edward Seymour, 1st Earl of Hertford)
 Martha (wife of Sir George Bourchier)
 Katherine.

Notes

References

Attribution:

External links

|-

|-

1510s births
1573 deaths
Younger sons of dukes

Peers of England created by Mary I
Garter Knights appointed by Mary I
Lord High Admirals of England
Lord-Lieutenants of Surrey
Lords Privy Seal
William Howard, 1st Baron Howard of Effingham
16th-century English nobility
16th-century Royal Navy personnel
Court of Mary I of England
Court of Elizabeth I
Court of Henry VIII


Le M809 est une série de camions tactiques 6x6 construit pour les besoins de Forces armées des États-Unis. La version cargo de base dite "5 tonnes" a été développé pour transporter  sur tout terrain et par tout temps, et le double sur route. Construit par AM General, il sera remplacé par le M939, sur lequel il se base.

Historique

Il a été produit entre 1970 et 1982.

Données techniques

Dimensions

Utilisateurs

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Articles connexes
 M939
 Renault GBC 180

Liens externes

Véhicule militaire des Forces armées des États-Unis
Véhicule militaire post-guerre froide

M809


Brereton Hall est une maison de campagne au nord du village de Brereton Green, à côté de l'église St Oswald, dans la paroisse civile de Brereton, Cheshire, Angleterre. Il est inscrit sur la liste du patrimoine national de l'Angleterre en tant que bâtiment classé Grade I.

Histoire
Le manoir de Bretune est répertorié dans le Domesday Book. La maison est de 1586, la date inscrite au-dessus de l'entrée . Elle est construite pour Sir William Brereton (1550–1631), créé baron Brereton de Leighlin, Co. Carlow en 1624 . Un portrait de Sir William, daté de 1579, avec un camée de la reine Élisabeth dans sa casquette, se trouve au Detroit Institute of Arts.

William Brereton (3e baron Brereton) (1631–1679) est membre original de la Royal Society le 22 avril 1663 . Son fils cadet, Francis,  Lord Brereton, est mort célibataire en 1722, mettant fin à la lignée masculine de la famille Brereton.

La maison passe à la famille Bracebridge  et comme Bracebridge Hall est relocalisée dans le Yorkshire, elle figure dans une fiction historique de Washington Irving . En 1817, elle est achetée par un industriel de Manchester, John Howard. Il fait des modifications en 1829 à l'extérieur et à l'intérieur dans le style Régence . D'autres modifications sont apportées à la fin du . Au , c'est un pensionnat pour filles. Après sa fermeture en juillet 1992, c'est la retraite d'une pop star qui fait construire un studio d'enregistrement à l'arrière. Depuis 2005, c'est une maison familiale privée et n'est pas ouverte au public .

Architecture

La maison est construite sur le modèle du siège de la famille Savage Rocksavage et fait partie d'un genre de splendides maisons élisabéthaines et jacobines construites pour l'affichage dynastique appelées " maisons prodiges " . Elle est construite en brique avec des pansements en pierre, anciennement en plan E, dont l'aile centrale est démolie et remplacée par une véranda du . La gamme avant a un toit en plomb; les ailes croisées sont couvertes d'ardoises. La rangée avant a un sous-sol et deux étages avec une porte centrale à tourelle. Les tourelles octogonales sont reliées par un pont et sont crénelées (avant 1829 elles étaient surmontées de coupoles).

Au-dessus de l'entrée se trouvent les armes royales d'Élisabeth  dans un panneau, qui sont flanqués de la rose Tudor et de la herse de Beaufort. Au-delà de l'entrée se trouve un hall inférieur et un grand escalier menant à une longue galerie qui longe la façade de la maison. Cela mène au salon qui contient une frise avec près de 50 armoiries et une cheminée sculptée de l'emblème de Brereton, un ours muselé. Deux cheminées d'ailleurs sont sculptées à la manière serlienne. L'ancien bureau du  Lord Brereton contient une cheminée en albâtre richement sculptée .

Références

Bibliographie

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Cheshire

Brereton Hall


William J. Martini (* 10. Februar 1947 in Passaic, New Jersey) ist ein US-amerikanischer Jurist und Politiker. Zwischen 1995 und 1997 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus; später wurde er Bundesrichter.

Werdegang
William Martini besuchte die Passaic High School und studierte danach bis 1968 an der Villanova University in Pennsylvania. Nach einem anschließenden Jurastudium an der Rutgers University wurde er 1972 als Rechtsanwalt zugelassen. Im Jahr 1973 war er stellvertretender Staatsanwalt im Hudson County. Von 1973 bis 1977 fungierte er als stellvertretender Bundesstaatsanwalt für New Jersey. In den folgenden Jahren praktizierte er als privater Rechtsanwalt. Gleichzeitig begann er als Mitglied der Republikanischen Partei eine politische Laufbahn. Er wurde Gemeinderat in Clifton und saß dann von 1992 bis 1994 im Kreisrat des Passaic County.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1994 wurde Martini im achten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1995 die Nachfolge von Herb Klein antrat. Da er im Jahr 1996 nicht bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. Januar 1997 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Zwischen 1999 und 2002 war Martini Mitglied im Board of Commissioners der Port Authority of New York and New Jersey. Im Januar 2002 wurde er von US-Präsident George W. Bush als Nachfolger von John C. Lifland zum Richter am Bundesbezirksgericht für New Jersey ernannt. Am 10. Februar 2015 wechselte er in den Senior Status und ging damit faktisch in den Ruhestand.

Weblinks

 William J. Martini im Biographical Directory of Federal Judges

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Republikanischen Partei
Richter (United States District Court)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1947
Mann

William J. Martini