Los lagares entre las viñas son unas construcciones de piedra singulares utilizadas en el pasado para elaborar el vino en los mismos campos en los que se cultivaba. Fueron levantados en medio de los viñedos situados en los lugares más aislados de los valles del Montcau, en la comarca del Bages, provincia de Barcelona, España. Se encuentran dispersos por la parte noroeste de una zona de gran importancia ecológica y cultural, el parque natural de San Lorenzo del Munt y del Obac y su área de influencia, constituyendo un patrimonio etnológico e histórico único en Cataluña.

Introducción
En su momento de mayor expansión, a finales del  y justo antes de que llegara la filoxera, casi la mitad de la superficie total de los términos municipales de Mura, Talamanca y Rocafort y Vilumara estaba plantada de viñedos: las vides dominaban ampliamente el paisaje montañoso de una zona donde actualmente no queda casi ninguna cepa. Si recorriéramos hoy en día las tierras de estos municipios nos encontraríamos con abundantes lagares y barracas de viña, así como muros de piedra seca levantados para nivelar las laderas, elementos que ahora ya no tienen ninguna utilidad práctica pero que nos recuerdan los esfuerzos que la gente de una época no muy lejana realizaron en su diaria supervivencia. Todas estas construcciones permanecen como testigos pétreos de un monocultivo que durante el  devoró grandes áreas de floresta, terrenos que la naturaleza vuelve a reivindicar.

Características

Se han clasificado 103 lagares entre las viñas (tines, según su denominación local) en diferentes estados de conservación. En algunos casos se encuentran aislados, presentando únicamente una caseta auxiliar adosada (13 en total) y en otros formando grupos (los 90 restantes). Estos conjuntos son considerados como las construcciones más interesantes: suelen ser tres, cuatro o más lagares levantados simultáneamente ( resultaba más barato) y que, a veces, compartían una prensa para el bagazo residual. Pero éste era el único uso colectivo, ya que cada uno de los lagares era utilizado individualmente por su dueño.

La mayoría son de forma redondeada (81), pero también los hay rectangulares (12) y mixtos, con depósito circular pero paredes exteriores rectangulares (10). Sus capacidades oscilan entre los 1200 litros del menor y 31 000 el más grande, midiendo como máximo 2,5 m de diámetro y 3 de profundidad. Para su construcción se empleaba piedra y mortero de cal, revistiendo las paredes interiores con baldosas cuadradas de cerámica vidriada, planas o ligeramente curvadas. La parte superior, con la puerta de entrada, se realizaba en piedra seca, mientras que el techo se cerraba mediante una falsa cúpula (aproximación por hiladas), cubierta exteriormente por una capa de tierra que la impermeabilizaba y hacía de aislante térmico. En la parte inferior había un orificio que servía para vaciar el mosto ya fermentado, protegido normalmente dentro de una barraca de piedra seca adosada al lagar.

Orígenes
En Navás (Barcelona) y Balaguer (Lérida) han sido encontrados antiguos depósitos excavados en rocas blandas que sirvieron para hacer las funciones de lagar y cuba. Allí, en medio de los campos, se pueden ver varios conjuntos de lagar-cuba conectados entre sí y datados en el  por la cerámica hallada in situ.

Durante los siglos XVI-XVII fue tomando forma el lagar construido en piedra y forrado interiormente de cerámica que permitía realizar en un mismo espacio la prensa de la uva y la fermentación del mosto. Para ello incorporaba en la parte superior del recipiente unos travesaños sobre los que se volcaba y pisaba la uva, escurriéndose el líquido resultante entre las maderas. Terminado el proceso estas se retiraban, volcando en la cuba la pulpa y cerrándola para que diera comienzo la fermentación. Aunque  estos lagares se construían en las bodegas de las masías y casas de pueblo, el modelo es idéntico al que sería adoptado posteriormente para las viñas.

El crecimiento demográfico durante los siglos XVIII-XIX y la exportación de vinos y aguardiente hacia el norte de Europa y América provocó la expansión acelerada del cultivo de la viña, que ocupó tierras hasta entonces yermas o boscosas, creando para ello terrazas en las mismas laderas de las montañas. Normalmente, estos nuevos viñedos no los cultivaba el dueño de la masía propietaria del terreno, que muchas veces estaba fuertemente endeudado, sino que eran cedidos a pequeños agricultores mediante un contrato de rabassa morta, una especie de cesión de la tierra mientras durara la vida de las cepas a cambio de la cual se debía entregar al arrendador una parte de la cosecha (durante el XVIII solía ser un cuarto y durante el XIX un tercio). La uva recogida debía ser trasladada rápidamente hasta el lagar para evitar que comenzara una fermentación incontrolada, así que todos aquellos que arrendaban viñas alejadas de las poblaciones y que, además, tenían dificultades de acceso para los carros y/o los animales de carga, tuvieron que buscar nuevas soluciones. Así surgieron los lagares al lado de las masías y en medio de las viñas, construidos por los rabassaires (arrendatarios) pero que pasaban a propiedad de los arrendadores al finalizar el contrato. Levantar la tina cerca de la masía reducía los problemas de seguridad que implicaba hacerlo en medio de las viñas, pero el arrendador podía controlar e intervenir en la venta del vino, cosa que resultaba más difícil en el segundo caso. Quizás por ello esta opción fue tan aceptada en los valles del Montcau.

Contexto
Aunque hay pruebas documentales del establecimiento de lagares entre las viñas durante el , la mayoría son de la segunda mitad del XIX y corresponden con un gran aumento de la superficie vinícola.

Este incremento se produjo en el contexto de recuperación económica que siguió a la devastadora Guerra del Francés. La guerra había dejado España en la ruina, con la población disminuida, las fábricas e infraestructuras destruidas, los cultivos abandonados y el comercio inexistente. Durante los primeros años de posguerra los precios agrícolas bajaron en Cataluña, provocando una crisis agraria de la cual se comenzó a salir a partir de 1830, cuando se consiguió recuperar los niveles de producción previos al conflicto. A esta normalización contribuyeron las desamortizaciones, las transformaciones agrícolas y la articulación entre desarrollo agrario e industrial.

A partir del triunfo liberal de 1834 comenzó a decretarse la desamortización de las manos muertas (tierras y bienes eclesiásticos), de las cuales no se beneficiaron los agricultores pobres, sino que pasaron a engrosar las propiedades de la aristocracia adinerada y de la burguesía industrial. Mientras que los nuevos propietarios consiguieron grandes beneficios en unos pocos años, lanzando una verdadera revolución agrícola que retroalimentó en Cataluña el incipiente proceso de industrialización, los campesinos sufrieron un empeoramiento del nivel de vida que provocó continuos conflictos sociales. Conflictos que, posiblemente, fueron básicos para comprender el posicionamiento del medio rural catalán a favor de los carlistas en las guerras que sacudieron el país durante buena parte del siglo.

Hacia los años cuarenta los cultivos predominantes en el campo catalán eran el trigo, el olivo y la vid en las llanuras, mientras que en la montaña destacaban la avena, la cebada y el centeno, además de la patata. La introducción de fertilizantes y de nuevas herramientas, así como la práctica de rotaciones de cultivos, permitieron intensificar la producción y expandir las superficies cultivadas hasta llegar a su máximo hacia 1885 (un 25% en cien años).

El motor de tal expansión fue el aumento progresivo de los viñedos. Y eso a pesar de la plaga de oídio sufrida por la uva a mediados de siglo, plaga que fue combatida de manera científica, consiguiéndose la recuperación total de las viñas gracias al uso intensivo del azufre. El cultivo de la vid dejaba un amplio margen de beneficios que no hacían más que aumentar, mientras que los precios de otros productos agrícolas (como el trigo) disminuían constantemente. Así, si el precio de venta del vino durante la primera mitad del XIX suponía el doble de su coste de producción, a partir de 1865 la aparición de la filoxera en Francia provocó que los precios finales llegaran a duplicarse. Durante quince años los agricultores catalanes recaudaron unos beneficios enormes hasta que, a partir de 1879 el parásito cruzó los Pirineos y comenzó a destruir las cepas del Ampurdán.

Aunque se proyectó crear una zona de aislamiento cercana a la frontera con Francia para impedir la propagación de la plaga, la resistencia de los campesinos y bodegeros impidió que esta medida se pusiera en práctica. En aquellos momentos el precio del vino alcanzaba niveles altísimos y nadie estaba dispuesto a perder esas ganancias. Los agricultores se preocupaban más de la cantidad que de la calidad del producto y aunque la productividad era baja se compensaba con una alta graduación alcohólica. Ante la desidia del gobierno y la pasividad de los mismos productores la filoxera se extendió por todo el Principado, llegando a El Priorato en 1889. Al ir muriendo las cepas se abandonó su cultivo en las áreas montañosas y comarcas enteras vieron como se despoblaban o disminuía considerablemente su población, que emigró a Barcelona o América. Pero a pesar de la destrucción de los viñedos el estado seguía exigiendo igualmente el pago completo de los tributos, algo que ni propietarios ni rabassaires podían asumir. El campo catalán se hundió en una crisis tal que para 1888 habían sido embargadas más de cuatrocientas mil fincas.

La solución a la plaga consistió en la replantación de las viñas con cepas americanas resistentes al insecto. Pero la devastación había sido enorme: los viñedos catalanes pasaron de las 385 000 hectáreas que ocupaban en 1888 a solamente 41 000 en 1899, de las cuales 22 000 estaban afectadas por la filoxera. Como consecuencia de ello, la estructura agraria se vio modificada profundamente: se abandonaron los terrenos marginales (como los valles montañosos del Montcau, de difícil acceso y baja productividad) y la producción de las tierras mejores se especializó e intensificó. Asimismo, los conflictos sociales latentes en el medio rural se agudizaron, ya que los rabassaires vieron como, al morir las viñas, se les rescindían sus contratos de rabassa morta y sus condiciones de vida empeoraban sensiblemente. Hacia 1893 los afectados se organizaron en la Federació d'Obrers Agrícoles y se extendieron las revueltas.

Relación de grupos

 Valle del Flequer (Rocafort y Vilumara).
 Bleda I y II; grupos de dos y cuatro lagares respectivamente, con sus correspondientes barracas.
 Escudelleta; conjunto formado por once lagares (uno con capacidad para 17 800 litros), siete barracas y una prensa de vino.
 De Ricardo; seis lagares, dos cabañas y una prensa.
 Camino del Flequer I, II y III; con cuatro lagares (uno de 19 000 litros) y dos edificaciones auxiliares.

 Sierra de Puig Gili (Rocafort y Vilumara).
 Lluca; con tres lagares y sus respectivas cabañas.
 Ratapinyadas; dos tines (de 22 600 y 9400 litros) y un gran edificio rectangular.
 De la Olla; cinco tines (dos de ellas de planta rectangular) y dos barracas.
 Balmes Roges; tres lagares, cuatro edificaciones más y una prensa situados en el interior de un abrigo rocoso (balma).
 Companyó; un lagar solitario y su cabaña.
 Camino del Companyó; dos lagares y una barraca.
 Boines; una construcción única que contiene dos tines (una rectangular y muy pequeña, de sólo 1200 litros) y una barraca.

 Torrente de Santa Creu de Palou (Rocafort y Vilumara, Mura y San Vicente de Castellet).
 Can Padre; dos lagares y tres edificaciones adjuntas.
 La Pedrera; ruinas de un lagar.
 Docte; cinco lagares y seis edificaciones, la mayoría de estas últimas en muy mal estado.
 Oliva; una tina de 16 000 litros y su cabaña.
 Camino de Vallhonesta; con dos tines de planta rectangular y sus correspondientes cabañas.

 Farell - Matarrodona (Mura).
 Martinet; cuatro lagares.
 Manyetes; tres lagares (dos de ellos rectangulares y de sólo 2800 litros cada uno) y dos cabañas.

 Riera del Àlber (Rocafort y Vilumara).
 Juan Arnau e hijo; dos lagares rectangulares y un edificio con chimenea, banco de piedra y otros elementos.

 Las Generes (Talamanca).
 Pla de las Generes; dos lagares y una barraca.
 Camino de las Generes I y II; dos lagares solitarios, uno de los cuales tiene dos cabañas adosadas.

 Riera de Mura - Sant Esteve (Talamanca y Rocafort y Vilumara).
 Solanes; conjunto de once lagares (uno de 17 000 litros), una barraca y otro edificio auxiliar que tuvo más de una planta (perdida en la actualidad).
 Tina solitaria; con dos barracas.
 Tina transformada.
 Resclosa del Ventaiol; lagar solitario.
 Solei de las Generes; lagar y barraca.
 Camino de Sant Esteve; dos lagares.
 Baga de las Cucoles; lagar y barraca.
 Masía Sant Esteve; dos lagares.
 Camino del Ventaiol; lagar y barraca.
 Tina del Ventaiol.

 Río Llobregat (Talamanca).
 Casa de las Tines; espectacular grupo bien conservado de siete tines de gran capacidad (31 000, 24 000 y 18 000 litros algunas de ellas) y una única cabaña.
 Llobregat; tina y cabaña.

 Ca n'Escaiola (Talamanca).
 Ca n'Escaiola; cuatro tines (tres de ellas rectangulares) y una cabaña.

Véase también
Parque natural de Sant Llorenç del Munt i l'Obac

Referencias

Enlaces externos

 Pàgina del Parc Natural de Sant Llorenç del Munt i l'Obac de la Diputació de Barcelona.

Viticultura
Vinificación
Historia de Cataluña

Lagares entre las viñas


12880 Juliegrady este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12880 Juliegrady este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,01 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

12880 Juliegrady


Stephen David Daldry CBE (born 2 May 1960) is an English director and producer of film, theatre, and television. He has won three Tony Awards for his work on Broadway and an Olivier Award for his work in the West End. He has received three Academy Awards nominations for Best Director, for the films Billy Elliot (2000), The Hours (2002), and The Reader (2008).

From 2016 to 2020, he produced and directed the Netflix television series The Crown, for which he received one Producers Guild Award nomination, one Producers Guild Award win, two Primetime Emmy Award nominations, and one Primetime Emmy Award win for Outstanding Directing for a Drama Series and Outstanding Drama Series. Daldry joined an elite group of directors by receiving nominations for direction in theatre, television, and film.

Early years
Daldry was born in Dorset, the son of singer Cherry (née Thompson) and bank manager Patrick Daldry. The family moved to Taunton, Somerset, where his father died of cancer when Daldry was aged 14.

Daldry joined a youth theatre group in Taunton, Somerset. and performed as Sandy Tyrell in Hay Fever for the local amateur society, Taunton Thespians. At age 18, he won a Royal Air Force scholarship to read English at the University of Sheffield, where he became chairman of the Sheffield University Theatre Group.

After graduation, he spent a year travelling through Italy, where he became a clown's apprentice. He then trained as an actor on the postgraduate course at East 15 Acting School from 1982 to 1983, now part of the University of Essex.

Career
Daldry began his career as an apprentice at the Sheffield Crucible from 1985 to 1988, working under artistic director Clare Venables. He also headed productions at the Manchester Library Theatre, Liverpool Playhouse, Stratford East, Oxford Stage, Brighton and the Edinburgh Fringe Festival. He was Artistic Director of the Royal Court Theatre from 1992 to 1998, where he headed the £26 million development scheme. He was also Artistic Director of London's Gate Theatre (1989–92) and the Metro Theatre Company (1984–86). He is currently on the Board of the Young and Old Vic Theatres and remains an Associate Director of the Royal Court Theatre. He was the Cameron Mackintosh Visiting Professor of Contemporary Theatre for 2002 at St Catherine's College, Oxford.

Daldry made his feature film directorial debut with Billy Elliot (2000), which launched the film career of Jamie Bell. His next film was The Hours, which earned Nicole Kidman her first Best Actress win at the Academy Awards. He went on to direct a stage musical adaptation of Billy Elliot, and in 2009 his work earned him a Tony Award for Best Director of a Musical. He has also made a film version of The Reader (2008), based on the book of the same name and starring Kate Winslet, David Kross and Ralph Fiennes. The film won Best Actress at the Academy Awards for Kate Winslet. Daldry's fourth film was Extremely Loud & Incredibly Close, an adaptation of the book of the same name written by Jonathan Safran Foer, starring Tom Hanks, Sandra Bullock, and Max von Sydow. The screenplay was written by Eric Roth. The film received a nomination for Best Picture at the 84th Academy Awards and a nomination for von Sydow for Best Supporting Actor.

Daldry was initially slated to direct a Star Wars spin off film about the iconic Star Wars character Obi-Wan Kenobi but the film was later scrapped due to the commercial failure of Solo: A Star Wars Story with Daldry saying the cancellation of the film crushed him and Hossein Amini. However, ideas from Daldry's originally planned film were repurposed for the Obi-Wan Kenobi Disney + limited series  directed by Deborah Chow  and released in 2022 for which Daldry received credit as a consulting producer. In July 2022, it was revealed that Daldry would work with Sonia Friedman to develop a play based on the hit Netflix television show Stranger Things.

Personal life
Daldry was in a relationship with set designer Ian MacNeil for 13 years. They met at an outdoor production of Alice in Wonderland in Lancaster in 1988, and after settling in Camberwell, began collaborating on theatrical productions.

Greatly impacted by the September 11 attacks in the United States, Daldry decided he wanted to start a family and married American performance artist and magazine editor Lucy Sexton, with whom he has a daughter. Despite this, he continues to refer to himself as gay because the public "[doesn't] like confusion."

Filmography

Film

Television

Theatre
Broadway

West End
The Audience with Helen Mirren, Gielgud Theatre (2013)
The Audience with Kristin Scott Thomas, Apollo Theatre (2015)
 The Inheritance, Noël Coward Theatre (2019)
 A Number, Royal Court Theatre
 Far Away (also Albery Theatre and New York Theatre Workshop)
 Via Dolorosa (also the Duchess Theatre)
 Rat in the Skull, RCT
 Body Talk, RCT
 The Kitchen, RCT
 The Editing Process, RCT
 Search And Destroy, RCT
 An Inspector Calls, Royal National Theatre
 Machinal, Royal National Theatre
 Billy Elliot: The Musical, Victoria Palace Theatre
 Skylight, Wyndham's Theatre

Detailed theatreography
 The Ragged Trousered Philanthropists, Liverpool Playhouse, Liverpool, England, then Theatre Royale, Stratford, England, 1988
 An Inspector Calls, York Theatre Royal, 1988
 Judgement Day, Old Red Lion Theatre, London, 1989
 Figaro Gets Divorced, Gate Theatre, London, 1990
 Cutting Room, Royal Court Theatre Upstairs, London, 1990
 Our Man in Marzibah and Rousseau's Tale (double-bill), Gate Theatre, 1991
 Damned for Despair, Gate Theatre, 1991
 Jerker, Gate Theatre, 1991
 (With Annie Castledine) Pioneers in Ingolstadt, Gate Theatre, 1991
 (With Annie Castledine) Purgatory in Ingolstadt, Gate Theatre, 1991
 Manon Lescaut, Dublin Grand Opera, 1992
 An Inspector Calls, National Theatre Company, Lyttelton Theatre, London, 1992, then Royale Theatre, New York City, 1994–1995, *later Garrick Theatre, London, 1995, finally Playhouse Theatre, London, 2016–17
 Search and Destroy, Royal Court Theatre Upstairs, 1993
 Machinal, National Theatre Company, Lyttelton Theatre, 1993
 The Europeans, 1993
 The Kitchen, Royal Court Theatre, 1994
 The Editing Process, Royal Court Theatre, 1994
 Rat in the Skull, Duke of York's Theatre, London, 1995
 The Libertine, Royal Court Theatre, 1995
 The Man of Mode, Royal Court Theatre, 1995
 Body Talk, Royal Court Theatre, 1996
 This Is a Chair, in London International Festival of Theatre, London, 1997
 Via Dolorosa (solo show), Royal Court Theatre, 1998, then Booth Theatre, New York City, 1999
 Far Away, Royal Court Theatre, 2000, then New York Theatre Workshop, New York City, 2002–2003
 A Number, Jerwood Theatre Downstairs, Royal Court Theatre, 2002, then New York Theatre Workshop, 2002–2003
 The Jungle, Young Vic, 2017–2018, then St. Ann's Warehouse, 2018

Awards and honours

References

External links

1960 births
Living people
Alumni of East 15 Acting School
Alumni of the University of Sheffield
BAFTA winners (people)
Bisexual male artists
Commanders of the Order of the British Empire
Drama Desk Award winners
English film directors
English film producers
English theatre directors
Fellows of St Catherine's College, Oxford
Helpmann Award winners
Laurence Olivier Award winners
British LGBT film directors
LGBT television directors
LGBT theatre directors
English bisexual people
English LGBT artists
People from Dorset
People from Taunton
Tony Award winners
English-language film directors
Primetime Emmy Award winners
20th-century English LGBT people
21st-century English LGBT people

Stephen Daldry


Birgit Wentzien (auch: Birgit Wentzien-Ziegler; * 1959 in Hamburg) ist eine deutsche Journalistin und seit 2012 Chefredakteurin des Deutschlandfunks.

Leben
Birgit Wentzien besuchte die Deutsche Journalistenschule, bevor sie an der Ludwig-Maximilians-Universität München Kommunikationswissenschaft und Politologie studierte. Einem Volontariat beim Süddeutschen Rundfunk (SDR) in Stuttgart schloss sich bis 1992 eine Festanstellung als Redakteurin und Moderatorin für das Ressort Politik sowie die Nachrichtenredaktion des SDR an.

1993 wechselte Wentzien als Hauptstadtkorrespondentin ins Gemeinschaftsstudio des SDR mit dem Südwestfunk, das nach dem Zusammenschluss der beiden Rundfunkanstalten dem neu gegründeten Südwestrundfunk angehörte. Im Jahr 1999 wurde sie stellvertretende Leiterin des SWR-Studios Berlin, ab Juni 2004 dessen Leiterin. Von September 2006 bis 2008 moderierte sie wechselnd mit Anke Hlauschka die SWR-Fernsehtalkshow Quergefragt.

Im Mai 2012 wurde Wentzien Chefredakteurin des Deutschlandfunkts. Sie trat damit auf Vorschlag von Intendant Willi Steul die Nachfolge von Stephan Detjen an.

Birgit Wentzien ist Mentorin an der Evangelischen Journalistenschule sowie Mitglied im geschäftsführenden Vorstand des Deutschen Presseclubs. Sie ist verheiratet und hat einen Sohn.

Rezeption
Der Schriftsteller Max Goldt veröffentlichte 2021 einen Text namens Frau Wentzien vom Deutschlandfunk, in dem er Wentziens Kritik am nachlässigen Gebrauch Gebrauch geschlechtergerechter Sprache behandelt.

Weblinks
 Reinhard Bieck: Medienkritik: "Da lasse ich nicht mit mir spaßen". Birgit Wentzien im Gespräch. Deutschlandfunk, 1. Januar 2016
 Chefredakteurinnen über ihr Team im Jahr 2026: "Bei der Volontärsausbildung Programmieren lehren". medium magazin, presseportal.de, 7. Juli 2016

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Hörfunkjournalist
Fernsehmoderator (Deutschland)
Person (Deutschlandradio)
Chefredakteur
Deutscher
Geboren 1959
Frau

Birgit Wentzien


هورودنيتسيا (Городниця) هي بلدة من النمط المدني في محافظة جيتومير في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5,604 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

هورودنيتسيا (محافظة جيتومير)


Antonio Marchi (* 18. Mai 1923 in Parma; † 2003) war ein italienischer Kurzfilmregisseur.

Marchi war seit Beginn der 1940er Jahre aktives Mitglied beim "Cineguf" und im Filmclub seiner Heimatstadt und gab das Monatsmagazin "La critica cinematografica" heraus. Ab 1948 drehte er dokumentarische Kurzfilme in reicher Anzahl und organisierte 1953 eine Konferenz zum Neorealismus. Im gleichen Jahr drehte er zusammen mit Luigi Malerba seinen einzigen abendfüllenden Spielfilm, Donne e soldati. Marchi blieb danach dem Dokumentarfilm treu und förderte zahlreiche Kollegen.

Literatur
 2010: Mirko Grasso: Cinema primo amore - Storia del regista Antonio Marchi. Kurumuny, 158 S.

Weblinks

Einzelnachweise

Dokumentarfilmer
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1923
Gestorben 2003
Mann

Antonio Marchi (Regisseur)


Bolinas Bay is a small bay, approximately 5 miles (8 km) long, on the Pacific coast of California in the United States. It is in Marin County, north of the Golden Gate, approximately 15 miles (25 km) northwest of San Francisco. The town of Bolinas is at its shore.

The bay is fed by Bolinas Lagoon, a large inner harbor protected from the main bay by a spit of land, known as Stinson Beach.

Along with nearby Drakes Bay, the bay is considered one of the possible landing spots of Francis Drake in 1579 during his circumnavigation of the world by sea.

See also

New Albion
Lighter Wharf

External links

Bays of California
Bays of Marin County, California
Golden Gate National Recreation Area
Landforms of the San Francisco Bay Area

Bolinas Bay


Hilary Erhard Duff (d. 28 Eylül 1987) Amerikalı aktris, şarkıcı ve yazar. 7 adet Nickelodeon Kids' Choice Ödülü, 5 adet Teen Choice Ödülü ve 2 adet Young Artist Ödülü başta olmak üzere çeşitli ödüllerin sahibidir. Oyunculuk kariyerine genç yaşta başlamış ve kısa sürede bir genç idol haline gelmiştir. En bilindik projesi olan TV serisi Lizzie McGuire (2001-2004) ve seriden uyarlanan The Lizzie McGuire Movie (2003) adlı yapıtlarda başrol olduktan sonra dünya çapında bir üne kavuştu.

Lizzie McGuire'nin başarısından sonra Cadet Kelly, Agent Cody Banks, Cheaper by the Dozen ve A Cinderella Story gibi birçok ana akım filmlerde rol aldı.

Bu yapımlardan sonra adult-themed ve bağımsız filmlerde rol almaya başladı. Bunlardan en popülerleri War, Inc. (2008), According to Greta (2009), and The Haunting of Sharon Tate (2019) filmleri oldu. 2015'ten 2021 yılına kadar uzun soluklu bir TV Land dizisi olan 'Younger' dizisinde Kelsey Peters rolünü canlandırdı. 2022 itibariyle 'How I Met Your Dad' filminin yapımcılığını ve başrol 'Sophie' karakterini üstlenmektedir.

Duff, müzik endüstrisine ilk kez Buena Vista Records aracılığıyla 2002 yılında çıkardığı noel temalı 'Santa Claus Lane' albümü ile adım attı. İkinci albümü, 2003 yılında 'Metamorphosis' oldu ve bir 'şarkıcı' olarak da geniş kitlelerce tanınmasına katkıda bulundu. Billboard 200 tablosunda zirveye ulaştı ve RIAA tarafından 3x Platin sertifikası kazandı. Daha sonra Hollywood Records aracılığıyla çıkardığı albümler Platinum ve Gold sertifikası kazandı ve önemli ticari başarılar elde etti; Hilary Duff (2004), Most Wanted (2005) ve Dignity (2007). Dignity albümünden sonra müzik kariyerine ara verdi ve oyunculukla ilgilendi. Bu sırada Harvard Üniversitesi'nde eğitim almaya başladı. Müziğe 2015'te geri dönmeye karar verdi ve 'Breaht In. Breathe Out' albümü için RCA Records ile anlaştı. Duff, Miley Cyrus, Demi Lovato, Bridgit Mendler ve Selena Gomez gibi sonraki Disney genç yıldızları tarafından bir ilham kaynağı olarak tanımlanmıştır. Dünya çapında 15 milyon albüm satmıştır.

İlk yılları
Teksas'ın Houston adlı kasabasında doğdu. İç mimar olan Susan Coleen Duff ile işletmeci Bob Erhard Duff'ın ikinci kızıdır. Anne Susan Duff, Hilary'ye, ablası Haylie Duff gibi küçük yaşlarda oyunculuk dersleri aldırmaya başladı. Bu derslerin ardından, iki kardeş çeşitli küçük, bölgesel tiyatro projelerinde yer aldı. Hilary altı, ablası Haylie Duff sekiz yaşındayken bu ikili San Antonio'da Fındıkkıran Balesi'nde rol aldı. Ardından profesyonel oyunculuk fikri ikisine de çekici gelmeye başladı ve sonunda anneleri ile Kaliforniya'nın yolunu tuttular. Bob Erhard Duff, işlerini Kaliforniya'dan organize edemeyeceğini düşünerek Houston'da kalmayı tercih etti. Duff kardeşler burada da hemen fark edildi ve birkaç sene içinde bazı televizyon dizilerinde boy göstermeye başladılar. Duff, oyunculuk kariyeri nedeniyle sekiz yaşından itibaren evde eğitim gördü. Kardeşler ayrıca pek çok giyim markası için mankenlik yaptı.

Televizyon kariyeri

İlk rolleri
Hilary Duff'ın ilk rolleri küçük rollerdi. İlk olarak, Hallmark adlı şirketin, True Women adlı mini dizisinde rol aldı. Ayrıca, yönetmen ve senarist Willard Caroll'ın Playing by Heart adlı filminde oynadı. Başrol olarak ilk yapımı ise genç cadı Wendy rolünü canlandırdığı Casper Meets Wendy filmi oldu. Bunun devamında yine Casper filmlerinde yer aldı. Bu filmler Casper ve Casper: A Spirited Beginning'dir.

Daha sonra Duff, bir televizyon dizisi olan The Soul Collector'da yardımcı bir rol ile izleyenlerin karşısına çıktı. Film, bir Kathleen Kane romanından uyarlanmıştı ve başroldeki Bruce Greenwood, kocası yeni ölmüş, çiftçilik yapan bir kadına (Melissa Gilbert) melek olarak yardım ediyordu. Bu filmin yayınlandığı yıl Hilary Duff, "Bir Televizyon Filmindeki En İyi Yardımcı Genç Kadın Oyuncu" ödülüne layık görüldü. 2000 yılında NBC'de yayınlanan Daddio adlı dizide oynadı. Dizinin başrolünde oynayan Michael Chiklis: "Hilary'yi ilk bölümde oynarken gördüğümde yanımdakilere döndüm ve bu kız ileride çok iyi bir film yıldızı olacak dedim. Çünkü bu yaşta bile tecrübeli bir oyuncu kadar rahat." diyerek genç kızın ne kadar parlak bir geleceği olacağını söylemiştir. Gossip Girl dizisinin 3. sezonuna katılan Duff, Olivia Burke karakterini taşıyor. Geçtiğimiz günlerde Duff'ın olay yaratan sahnesiyle karşılaşıldı. "1 Gece, 2 Tecrübe, 3'lü Sevişme" sloganıyla yer alan üçlü seks sahnesinin yayınlanmaması için Cw televizyonuna uyarıda bulundu. Ancak tüm tepkilere rağmen, bu sahne dizinin önceki gün yayınlanan bölümünde ekrana taşındı.

Lizzie McGuire
Daddio'nun yayından kalkmasından önce Hillary'nin dizi kadrosundan çıkarılması genç oyuncuyu çok etkiledi ve bu olay onu film kariyerine devam etme konusunda karamsarlığa ve isteksizliğe itti. Gelen teklifleri değerlendirmek istemese de menajeri ve annesinin teşvikleri sonucunda, Lizzie McGuire adlı bir aile-komedi dizisinde başrol oyuncusu olarak yer aldı.

Bu dizide Hilary, beceriksiz ve sıradan, genç kızlığa adım atmakta olan bir ortaokul öğrencisini canlandırıyordu. Dizideki diğer oyuncular Adam Lamberg, Lalaine, Jake Thomas, Clayton Snyder, Ashlie Brillault, Robert Carradine ve Hallie Todd gibi isimlerdir. Lizzie McGuire, ilk kez 12 Haziran 2001'de Disney Channel'da yayınlandı ve her bölümde yaklaşık 2-3 milyon seyirciye ulaşmayı başardı. Bu yüksek izlenme oranları, Duff'ın kariyerinin önemli bir noktasını oluşturdu; çünkü 5-12 yaşları arasında olan birçok çocuk onu idolü olarak benimsemişti; bu da Hilary'yi çok sevindiriyordu. Bütün bunlar sinema yapımcılarının gözünden kaçmadı ve 65 bölümlük bir devam kontratı daha yapılmasına karar verildi. Fakat sonra bununla ilgili bir film yapmanın daha iyi olacağı düşünülüp Lizzie McGuire:The Movie (İtalya'da Aşk) adlı film çekildi. (bkz.Lizzie McGuire (film)).

Diğer projeleri
Duff, bazı televizyon yapımlarında da küçük roller ile yer aldı. 2000 yılında konuk oyuncu olarak katıldığı Chicago Hope adlı dizinin bir bölümünde hasta bir çocuğu canlandırdı. 2003'te George Lopez adlı dizinin bir bölümünde makyaj malzemeleri satan bir karakteri canlandırdı. Ardından 2005'te dizideki karakterlerden birinin şair bir arkadaşı rolüyle dizide konuk oyuncu olarak yer aldı. Kardeşi ile beraber 2003 yılında Amerikan Dreams adlı dizinin bir bölümünde yine konuk oyuncu olarak yer aldı. 2005 yılında Joan of Arcadia adlı dizide ana karakterin sınıf arkadaşı rolü ile izleyenlerin karşısına çıktı. Most Wanted turnesinin Meksiko konserindeki bir performansı ile Rebelde adlı bir dizide de yer aldı. 2007 yılında da The Andy Milonakis Show adlı komedi dizisinin üçüncü sezonunun bir bölümünde oynadı.

Film kariyeri

Duff, 2002 yılında Human Nature adlı filmde rol aldı. Film, Cannes ve Sundance film festivallerinde gösterildi ve eleştirmenlerden iyi not aldı. Film Charlie Kaufman tarafından yazılmıştı ve yönetmeni Michel Gondry idi. Duff bu filmde, başrolde yer alan ve bir hümanisti canlandıran Patricia Arquette'in gençlik yıllarını oynadı.

2002 yılında Christy Carlson Romano ve Gary Cole'un oynadığı Cadet Kelly adlı filmde yer aldı. Bu film de sadece televizyon için yapılmıştı ve Disney Channel'da yayınlandı.

Duff'ın uzun metrajlı bir filmdeki ilk büyük rolü, Agent Cody Banks filmiyle oldu. Film, 2003'te yayınlandı ve başrolünde Frankie Muniz bulunuyordu. Hilary Duff bu filmde iyi bir performans göstermiş ancak devam filminde yer almamıştır.

2003 yılının sonlarına doğru, başrolünü Steve Martin ve Bonnie Hunt'ın üstlendiği Cheaper by the Dozen adlı aile filminde, on iki çocuklu bir ailenin bir çocuğu rolüyle yer aldı.
Bir devam filmi çekilse de, film hem eleştirmenler tarafından ağır biçimde eleştirildi, hem de hasılat açısından bekleneni veremedi.

2004 yılında Duff, Charles Perrault'nun bir masalı olan Külkedisi'nin modern versiyonu Bir Külkedisi Masalı adlı filmde başrol oynadı. Film dünya çapında yaklaşık 75 milyon dolarlık hasılat yaptı. Sonraki yıl ilk kez dram türünde bir filmde başrol oynadı. Raise Your Voice, hakkındaki yorumlarda Duff'ın önceki rollerinden daha ağır bir rolle izleyicinin karşısına çıktığı belirtildi. Ardından Las Vegas Weekly adlı dergi, filmi çok ağır bir biçimde eleştirdi. Dergide, Duff'ın kötü oyunculuğu, kötü şarkıcılığı, kötü bir senaryo ve yönetmenle birleşince ortaya gerçekten zaman kaybı niteliğinde bir film ortaya çıkmış şeklinde cümleler yer almıştır. Raise Your Voice adlı filmde Duff'ın şarkıcılığı daha ön plandaydı. Bu sefer ise sesinin bilgisayar ile oynanarak düzeltildiği iddia edildi ve filmdeki performansı, Hilary'e ilk Altın Ahududu adaylığını getirdi. (Altın Ahududu, yılın en kötülerine verilen bir ödüldür.) Film dünya çapında 13.573.284 $ hasılat yaparak Hilary Duff'ın en az başarı kazanan filmi oldu.

2005'te Hilary Duff, The Perfect Man adlı filmde kocasından yeni boşanmış, New York'a taşınıp bunalımlı bir biçimde aşkı arayan bir kadının, büyük kızını canlandırdı. Filmin fragmanları, eleştirmenler tarafından çok olumsuz karşılanmıştı, nitekim film, yapımcılarını box office listelerinde tam bir hayal kırıklığına uğrattı. Zaten filmin hasılatı da bu düş kırıklığını yansıtmaktaydı. Filmin yalnızca  yaklaşık 19 milyon dolar hasılatı vardı. O yıl Duff, Altın Ahududu ödülüne tekrar aday gösterildi. Hilary Duff, Madonna'nın sahibi olduğu Maverick isimli film yapım şirketi ile bir film daha çekti. Yönetmeni Martha Coolidge olan bu film, öteki filmlerden biraz daha farklıydı. Çünkü, Hilary başrolü bu kez ablası Hailey Duff ile paylaşıyordu. Filmin konusu ise çok zengin olan iki kız kardeşin hayatı idi. Bu film de ona 24 Haziran 2007'de yapılmış olan Altın Ahududu ödüllerinde 2 adaylık kazandırdı.
Duff kardeşler, 2008'de vizyona giren animasyon türündeki Foodfight! adlı filmin seslendirmesini yaptılar.

Müzik kariyeri

2003: Santa Claus Lane

Duff, ilk olarak  Brooke McClymont'un bir şarkısı olan I Can't Wait'i tekrar düzenledi ve bu Lizzie McGuire'in film müzikleri albümünde yerini aldı.
İlk albümü Santa Claus Lane (2002), Noel şarkılarından oluşuyordu. Bu albümde ona Christina Milian, Lil' Romeo ve ablası Haylie Duff gibi isimler eşlik etti. Ardından çıkardığı Tell Me a Story (About the Night Before) adlı single'ı billboard listelerinde en üst sıralarda kendine yer bulmasını sağladı. Sonucunda da RIAA altın sertifikasını aldı.. Bunlardan başka, The Santa Clause 2 isimli filmin müziklerinin bulunduğu albümde birçok şarkıyı seslendirdi. Yine Lizzie McGuire filminin film müziği albümünden Why Not adlı şarkı Avustralya müzik listelerinde haftalarca üst sıralarda yer aldı

2003: Metamorphosis

Duff'ın ikinci stüdyo albümü Metamorphosis, ABD'de ve Kanada da çok tutuldu ve sadece bu iki ülkede 3.7 milyon adet sattı.  Bu rakamla ABD'de 2004'ün en çok satan albümleri arasına girdi. Albümün ilk çıkan single'ı So Yesterday oldu ve çıkmasıyla birlikte hemen birçok ülkedeki müzik listelerinde zirveye yerleşti. MTV sürekli bu şarkının klibini yayınladı. Ardından çıkan ikinci single Come Clean de ilk şarkının başarısını tekrarladı..
Aynı şekilde listelerde üst sıralarda yer aldı. Üçüncü single Little Voice beklenen etkiyi gösteremedi; kısacası önceki iki parça gibi bir başarı yakalayamadı.

Bunlardan sonra Hilary Duff, 2003 yılının sonlarında ilk konser turnesi olan Metamorphosis turnesine çıktı. Bunu Most Wanted turnesiyle devam ettirdi. Bu turnelerde yer alan konserlerin bütün biletlerinin önceden satılmış olması dikkat çekti. Çünkü Britney Spears ve Christina Aguilera gibi müzik dünyasının ünlü isimlerinin konserlerinde bile o yıl tüm biletler satılmamıştı. 2004 yılında Duff, Dünya Müzik Ödülleri'nin "En iyi Kadın Şarkıcı" kategorisinde ödül aldı. Ayrıca yine 2004'te "Çocukların En Sevdiği Kadın Şarkıcı" ödülüne de layık görüldü.

2004 yılınının ortalarında ablası Hailey Duff ile iki düet yaptı. Bunlar, The Siamese Cat Song ve Circle of Life adlı şarkılardı. Ablası ile yaptığı işler bunlar ile sınırlı kalmadı ve kendisinin  başrolünü oynadığı "Bir Külkedisi Masalı" filminin film müziklerine de iki şarkıyla katkıda bulundular. Bu iki şarkı Our Lips Are Sealed ve The Go-Gos'''dur. Our Lips Are Sealed, klibiyle MTV'de sık sık yayınlansa da ABD'deki billboard listelerinde tam bir hayal kırıklığı yarattı. İlk yüz şarkı içerisinde bile kendine yer bulamadı.

 2004: Hilary Duff

Hilary Duff, kendi ismini taşıyan albümünü 2004 yılının Eylül ayında, hatta kendisinin on yedinci doğum gününde çıkardı. Bu albümde kendi şarkı sözlerine de yer verdi. Duff, bu albümün Metamorphosis albümüne göre daha sert bir albüm olduğunu belirtti. Bu albüm ABD'de ikinci sıraya, Kanada'da ise zirveye  kadar yükseldi. Albüm, ABD'de iki senede 1.5 milyon sattı. Albümden çıkan ilk single Fly ABD'de popüler bir video olmasına karşın listelerde iyi yerlere gelemedi. Aynı şekilde Avustralya listelerinde de ancak ilk 50'ye girebildi. Bunun nedeni de albümün dinleyiciler tarafından "Metamorphosis" kadar başarılı bulunmamasıydı. Bunun üzerine Duff, Most Wanted turnesine 9 ay kadar daha devam etti.
 2005: Most Wanted

Hilary Duff'ın dördüncü albümü "Most Wanted" (2005), önceki albümlerden seçilen dört şarkıdan, remikslerden ve Muse, The Killers gibi grupların şarkılarından esinlenip oluşturulan dört yeni şarkıdan oluşmaktadır. Duff, ısrarla bu albümün en iyiler albümü olmadığını, yeni bir ürün olduğunu söylemiştir. Albümün yapımında Good Charlotte grubundan Joel Madden ve kardeşi Benji Madden yer almıştır. Albümün en önemli single'ı Wake Up, ABD'de billboard listelerinde üst sıralarda kendisine yer buldu. Aynı şekilde şarkının klibi de MTV'de çok sık yayınlandı. Kısa sürede albüm, Billboard 200 albüm listesinde zirveye yerleşti. Bundan sonra, albümden ikinci bir single olan Beat of My Heart adlı şarkı çıktı. Fakat bu, ilk şarkının başarısını yakalayamadı.. 2006 Mart itibarıyla, Most Wanted albümü, ABD'de 1.3 milyon sattı. Duff,kendisinin başrol oynadığı ve Madonna'nın yapımcılığını yaptığı "Material Girls" adlı filmin  film müziklerine de katkı da bulundu.

 2007: Dignity

Hilary Duff'ın Dignity adlı albümünün önce 2007 Şubat'ında  çıkacağı açıklandı. Fakat daha sonra, kendisinin oynadığı "War,Inc." filminin kontratına bağlı olduğu için albüm çıkış tarihi 2007 yılının Nisan ayına ertelendi. Bununla beraber bu albümün ilk single'ı Play with Fire 2006 yılının Ağustos ayında ABD'deki radyolarda çalınmaya başlandı.

Dignity albümünde Duff, Kara DioGuardi ve Kanadalı yapımcı ve söz yazarı Rhett Lawrence gibi isimlerle çalıştı. Hilary Duff, çıkacak olan albümünü şu sözleri ile nitelendiriyor: "Tam olarak ne yaptığımızı nasıl açıklarım bilmiyorum ama bu albümün öncekilerden daha farklı, daha eğlenceli ve hareketli olduğunu söyleyebilirim. Tüm bunlar benim için de yeni şeyler ve bundan büyük keyif alıyorum." Ayrıca bu albümün pop ve rock müzik türünden daha çok elektronik tarzda olduğunu da sözlerine ekliyor.  Bu albümünden çıkan ikinci single With Love oldu. İlk defa KIIS-FM'de Ryan Seacrest'in programında yayınlandı. Albümde bulunan diğer şarkılar; Play with Fire, Gypsy Woman, Happy, Where's Your Dignity?, Stranger, Danger'dır. Albümün yapımcı şirketi bu albümden en az beş single çıkarmayı düşünmektedir. Bu albümde Duff'ın çalıştığı diğer yapımcılar Richard Vission, Manny Marroquin, Tim&Bob gibi kişilerdir.

Albümden çıkan ilk single Play with Fire çok etkili bir dans parçası değildi. Nitekim Amerika Birleşik Devletleri'ndeki müzik listelerinde başarılı olamadı. İkinci single With Love, ilk single'a göre daha başarılı oldu..ABD Hot 100 listesinde çok iyi sıralarda kendisine yer bulmasının yanında Billboard Dance Club Play listesinde zirveye kadar yükseldi. "With Love"'ın klibi aynı zamanda Hilary Duff'a ait olan With Love... Hilary Duff adlı parfümün tanıtım reklamlarında da kullanıldı. Parçanın klibi MTV'nin TRL programının listesinde de zirveye çıktı.

Albüm, 2007 yılının Nisan ayında çıktıktan sonra, ABD ve Kanada'daki listelerde ilk beşte kendisine yer buldu. Avustralya'da listelerde ilk yirmiye Birleşik Krallık'ta ise ilk kırka girdi. Ayrıca albümün üçüncü single'ı Stranger, Hot Dance Club Play listesinde ilk üçe girdi. Türkiye'deki Billboard listesinde ise 1 numaraya kadar yükseldi. Stranger Hilary Duff için kariyerinde bir dönüş noktası olarak gösterilmektedir. Bu zamana kadar eleştirmenler tarafından 'çocuk şarkıları yapıyor' denilen Hilary Duff bu parçasıyla müzikte ne kadar iyi işler yaptığını herkese göstermiştir ve aynı zamanda Stranger şarkısı Dünya müzik listelerinde de hızla yükselmiş yükselmeye devam da etmiştir.. Hilary'nin takımına göre bu albümde yer alan parçaların çoğunluğu ilesinin boşanması, Joel Madden'dan ayrılması ve önceki yıl yaşanan takip olayı gibi konuları ele alıyordu. Televizyon programı Hilary Duff: This Is Now, Duff'ın müziğe dönüşünü anlatmak için yapıldı. İki bölümden oluşan proje, albüm çıkmadan önce MTV'de yayınlandı. Dignity'nin ve "With Love" ile "Stranger" müzik videolarının yayınlanmasının yanı sıra, Duff daha olgun bir imaja uyum sağlamaya başladı. Duff'ın yeni imajı, bazılarının onu bir "seks sembolü" olarak görmesine ilham verdi. Bu imaj, Duff'ın Yonica Babyyeah adlı "aşırı seks yapmış" bir Orta Asyalı pop yıldızını canlandırdığı siyasi hiciv filmi War, Inc.'de (2008) görünmesiyle pekiştirildi. Duff, film için "Boom Boom Bang Bang" ve "I Want to Blow You Up" şarkılarını kaydetti. 2008'de Dignity'nin yeniden başka bir versiyon ile piyasaya sürüleceği duyurulmuştu, ancak bunun yerine Hollywood Records bir en iyiler hit albümü yayınladı.

 2008: Best Of
Best of Hilary Duff, 2008 yılının Kasım ayında çıkmıştır. Albüm 2 yeni şarkı olan Reach Out ve Holiday'in yanı sıra 7 eski şarkı ve 3 yeni remix içermektedir.

 Diskografi

 Albümler

1 Sadece İtalya'da çıktı.
2 Derleme Albüm.

 Single'lar

 İş hayatı
Tüm bu müzik ve film kariyerinin yanında Hillary Duff, değeri milyon dolarlarla ölçülen Stuff by Hilary Duff adlı bir şirketin sahibidir. Şirket kurulduğunda sadece giyim ve moda alanlarında faaliyet gösterirken, zamanla mücevherat, mobilya, parfüm gibi sektörlere de girmiştir. Şirketin ürettiği ürünler daha çok gençlere yöneliktir.

Duff ve köpeği Lola, Electronic Arts adlı firmanın oyunu olan Sims 2:Pets adlı bilgisayar oyununda yer aldı. Oyunda Duff ve köpeği diğer karakterle konuşabilen, iletişebilen karakterlerdi. Bunun için yalnızca oyunun internet sitesine girip; ilgili Hilary Duff paketinin indirilmesi yeterliydi.  Bunun yapılmasıyla; Duff ve köpeği de seçilip oynanabilen bir karakter haline dönüşebiliyordu. Hayvanseverler, evcil hayvanını bir moda aksesuarı gibi kullanan Jessica Simpson, Paris Hilton gibi Hilary Duff'a da tepki göstermektedir.

 Kişisel hayatı

Duff, 2002 yılında şarkıcı Aaron Carter ile birlikte olmaya başladı. Carter, Lizzie McGuire'in bir yılbaşı bölümü için dizi setine gelmişti ve Hilary ile burada tanıştılar. Bu birliktelik yaklaşık bir buçuk yıl sürdü. Ayrılma nedenleri ise, Carter'in Hilary'i Lindsay Lohan nedeniyle bırakmasıydı. Bu olay Hilary'nin kalbini kırdı. Carter ise açıklamalarında sadece üzgün olduğunu söyledi Bütün bu geçen olaylar iki genç şarkıcı ve oyuncunun, Duff ve Lohan'ın, birbirinden nefret etmesine; hatta düşman olmasına neden oldu. 2007 yılının Nisan ayında bu ikilinin barıştığı haberlerde yer almıştır..

Hilary Duff, 2004-2006 yılları arasında Good Charlotte grubundan, şarkıcı Joel Madden ile beraber oldu. Bu ilişki, ilk kez Duff'ın annesi Susan Duff tarafından, 2005 yılının Haziran ayında, Seventeen adlı magazin dergisi aracılığı ile duyuruldu.  Çünkü yapılan dedikodular herkesi rahatsız etmişti. "Elle" adlı magazin dergisinin Hilary Duff ile yaptığı bir röportajda (2006-Haziran), Hilary'e bekareti hakkında sorular sorması üzerine kendisinin bu sorulara "İlişkiye girmeyi düşünmedim değil. Bu herkesin yaptığı bir şey" gibi bir cevap vermesi o sıralar dikkatlerin genç yıldızın üzerine çekilmesi oldu. Bu olayların hemen ardından "Much Music" adlı dergiye az önceki gibi bir açıklama yapmadığını söylemesi, ilgiyi tekrar Duff'ın üzerinde topladı. Duff ve Madden 2006 yılının Kasım ayında ayrıldı.
2006 yılının sonları Hilary Duff için ilginç bir olaya sahne oldu. 3 Kasım 2006 tarihinde Duff, izlendiğini ve tehdit edildiğini ileri sürerek polise ihbarda bulundu. Polis, araştırmaları sonucunda Maksim Miakovsy adlı kişiyi yakaladı. Tutuklu suçunu itiraf etti ve ABD'ye Hilary Duff ile romantik vakit geçirmek için geldiğini söyledi. 19 Ocak 2007'de 117 gün hapis ve ardından 5 yıl gözaltı cezası aldı. 2007 Ağustos itibarıyla hala Manhattan hapishanesinde cezasını çekmektedir.

Hilary Duff'ın,2007 Ağustos ayında Kanadalı buz hokeyi oyuncusu Mike Comrie ile fotoğrafları internette yayınlanmıştır.. 2007 yılının Eylül ayında ikilinin birlikteliği birçok yerde onaylanmış ve hatta Comrie Duff'ın 20 yaş doğum günü için bir Mercedes cip almıştır.

Hilary Duff, birçok hayır kurumuna üyedir. Özellikle, hayvanları koruyan bir kurum ve kimsesiz çocuklara yardım eden bir dernek bunların başını çekmektedir.

2005 yılının ağustos ayında Duff, bir basın açıklamasında ön dişlerinin konser sırasında mikrofonun çarpmasıyla kırıldığını ve kendisinin de takma dişler taktırdığını söyledi. Hayranları, internette bu dişlerin onun yüzüne çok büyük geldiğini hatta onu at gibi gösterdiğini, dişlerinin hemen orijinal boyutuna döndürülmesi gerektiğini dile getirdi. Tüm bu olanlardan sonra Duff dişlerine bir operasyon daha yaptırdı ve düzelttirdi. 2005 yılının sonlarına doğru Hilary Duff, tüm işlerinden Eylül ayı içindeki doğum gününe kadar uzak kaldı. Bu arada, üç şarkı yazdığını ve Still Most Wanted turnesine hazırlık yaptığını tatilinin ardından söyledi. Medya, Hilary Duff'ın katıldığı bir şov programında, çok kilo vermiş olarak görülmesinin ardından, yemek yeme ile ilgili bir hastalığının olduğunu iddia etse de bu iddiaları Hilary Duff hemen yalanladı ve kilo kaybetmesini işlerinin çok yoğun olmasına bağladı.

Hilary Duff, Ağustos 2006'da New Orleans'a gitti ve yoksul insanlara yemek dağıttı. 2005'te 2,5 milyon kişilik büyüklüğünde yiyeceği Katrina Kasırgası'' mağdurlarına bağışladı. Eylül 2006'da da With Love... Hilary Duff isimli parfümünü piyasaya sürdü.

22 yaşındaki şarkıcı ve oyuncu Hilary Duff, 29 yaşındaki Kanadalı hokey oyuncusu Mike Comrie ile şubat(2010) ayında Hawaii'de nişanlanmıştı. Ekim ayından önce evleneceklerini duyuran çift, 14 Ağustos'ta(2010) Kaliforniya-Santa Barbara'da bulunan bir malikanede düzenlenen sade bir törenle evlendi. Bu evlilikten Luca Cruz Comrie adında bir erkek çocuğu bulunmaktadır. 2014 yılının Eylül ayında çift ayrıldıklarını ama hala "birbirlerini önemsediklerini" söylemişlerdir. Boşanma konusunda resmi bir başvuruda bulunmamış olsalar da ayrı yaşadıkları bilinmektedir.

Ödülleri

Müzik listeleri
 RIAA araştırılabilir veritabanları
 Rock on the Net: Hilary Duff(müzik bilgileri)
 All Music Guide: Hilary Duff
 Dünya Çapında Listeler: Hilary Duff

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî sitesi
 Resmî müzik sitesi

   With Love - Hilary Duff ile ilgili
   With Love Hilary Duff - Facebook
  Facebook - Hilary Duff
  MySpace Music - Hilary Duff

1987 doğumlular

20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı çocuk şarkıcılar
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı çocuk oyuncular
Young Artist Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Amerikalı kadın pop şarkıcı-söz yazarları
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
Amerikalı film yapımcıları
Hollywood Records sanatçıları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı kadın pop şarkıcıları
Walt Disney Records sanatçıları

Hilary Duff


São Brás de Alportel  belediyesi, Portekiz'in Algarve bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 1 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 São Brás de Alportel

Dış bağlantılar

Algarve'nin belediyeleri
Cittaslow

São Brás de Alportel


Yu-Gi-Oh! (), Kazuki Takahashi tarafından yazılan bir manga serisidir. Güncel Yu-Gi-Oh! evreni 6 manga serisi, 6 anime dizisi ve 3 film içermektedir. Ayrıca dünya çapında popüler bir ticari kart oyunudur.

Manga serisi ve ilk anime dizisi, Düello Canavarları adlı bir oyunu oynayan Yugi Mutou adında bir liselinin maceralarını konu alır. "Yu-Gi-Oh kartları", Yugi'nin ve şovdaki diğer karakterlerin kullandığı canavarları kullanan bir kart değiştirme oyunudur.

Yu-Gi-Oh resmi oyun kartları ilk olarak 1998 yılında Japonya'da satışa sunuldu. Kısa sürede çok popüler olan oyun Kuzey Amerika ve Avrupa'ya yayıldı. Konami firması tarafından oyun kartlarının satışı devam etmektedir.

Orijinal oyun kartlarının "Yu-Gi-Oh! Official Card Game: Duel Monsters (Yu-Gi-Oh! OCG)" adıyla Asya kıtası sınırları içinde (çoğunlukla Japonya, Güney Kore, Hong Kong, Malezya ve Tayvan) satışı devam etmektedir. Bu bölgede kartlar Japonca, Korece, Çince ve Asya-İngilizcesi dillerinde basılmaktadır. Bu bölgede dağıtılan kartlar oyunun oynandığı diğer kıtalarda resmi turnuvalarda yasal değildir.

"Yu-Gi-Oh! Trading Card Game (Yu-Gi-Oh! TCG)" ise Kuzey Amerika, Güney Amerika, Avrupa, Afrika (Güney Afrika Cumhuriyeti, Kıbrıs) ve Okyanusya kıtalarında İngilizce, Fransızca, Almanca, İtalyanca, İspanyolca ve Portekizce dillerinde basılan ve Konami tarafından dağıtımı devam ettirilen ticari kart oyunudur. Bu bölgede dağıtılan Yu-Gi-Oh! TCG oyun kartları da Asya kıtasında düzenlenen resmi turnuvalarda yasal değildir.

Manga Serileri
-Yu-Gi-Oh! (Orijinal Manga): Ekim 1996'dan Mart 2004'e kadar devam etti. 38 bölümden oluşmaktadır.

-Yu-Gi-Oh! R: Orijinal manganın spin-off serisidir. Haziran 2004'ten Ocak 2008'e kadar devam etti. 5 bölümden oluşur.

-Yu-Gi-Oh! GX (manga): Aralık 2005 ile Mart 2011 yılları arasında devam etti. 9 bölümden oluşur.

-Yu-Gi-Oh! 5D's (manga): Ağustos 2009'da başlayan bu seri Ocak 2015'e kadar devam etti. 9 bölümden oluşur.

-Yu-Gi-Oh! Zexal (manga): Aralık 2010'da başladı. Haziran 2015'te son bölümüyle final yaptı. 9 bölümden oluşur. Önceki iki mangadan farklı olarak animesinden önce çıkmıştır.

-Yu-Gi-Oh! ARC-V (manga): Ağustos 2015'te ilk bölümü çıktı. Halen devam etmekte olup mevcut 6 bölümü vardır.

Yu-Gi-Oh! (2000-2004)
Yu-Gi-Oh!'un yayınlanmış ilk anime serisidir. Dünya çapında 20'den fazla dile çevrilmiş ve 60'tan fazla ülkede yayınlanmıştır. 224 bölümden oluşur. 29 Eylül 2004'te son bölümü yayınlandı.

Yu-Gi-Oh! sadece Düello Canavarı hakkında değildir. Sadece kartınızda değil, yaptığınız her şeyde umut ve inanç sahibi olmakla ilgili. Yugi'nin büyükbabası Sugoroku Mutou'nun (Solomon Muto) bir oyun mağazası var. Bir gün, Yugi dükkânın arkasındaki garip bir bulmacayı bulur ve onu çözmeye çalışır. Bulmacayı 8 yıldır çözmeye çalışıyor. 16 yaşındayken çözüyor. Bulmacayı bitirdiğinde, ekstra bir ruh alır. Bu ruh Mısırlı bir firavun olan Karanlık Yugi (Yami Yugi). Yami Yugi hafızasını kaybetti. Birlikte, geri almaları gerekiyor. Bundan sonra, Yugi dünyayı Karanlık Yugi'nin en büyük düşmanı olan Karanlık Bakura'dan (Yami Bakura) kurtarmalı.

Yu-Gi-Oh! GX (2004-2008)
İkinci anime serisidir, ilk animenin devamı olmasa da ilk animede yer alan bazı konu ve karakterlerin bahsi geçer.180 bölümden oluşur.
Bknz. Yu-Gi-Oh! GX

Yu-Gi-Oh! 5D's (2008-2011)
Üçüncü anime serisidir. Tuner  canavarları ilk kez ortaya çıkar, oyuna yeni mekanikler gelir. Synchro canavarları oyuna tanıtılır

Yu-Gi-Oh! Zexal (2011-2014)
Dördüncü anime serisidir. 148 bölümden oluşur. XYZ canavarları oyuna tanıtılır.
Bknz. Yu-Gi-Oh! Zexal

Yu-Gi-Oh! Arc-V (2014-2018)
Beşinci anime serisidir. 220 bölümden oluşur. Pendulum canavarları ve pendulum kartı bölgelerini oyuna tanıtır.
Bknz. Yu-Gi-Oh! Arc-V

Yu-Gi-Oh! Vrains (2017-2019)
Altıncı anime serisidir. Link canavarlarını, ekstra deste canavarları bölgesini oyuna tanıtırken pendulum kart bölgeleri kaldırılarak en sağ ve en soldaki sihir/tuzak alanlarına çekilir. Yeni oyun mekanikleri ve birçok yeni archetype oyuna eklenir.
Bknz. Yu-Gi-Oh! Vrains

Filmleri
-Yu-Gi-Oh! The Movie (1999)

-Yu-Gi-Oh! The Movie: Pyramid of Light (2004)

-Yu-Gi-Oh!: Bonds Beyond Time (2010)

-Yu-Gi-Oh!: The Dark Side of Dimensions (2016)

Oynanışı
Yu-Gi-Oh! OCG ve Yu-Gi-Oh! TCG kart oyunlarında kurallar birbirine oldukça benzer olmakla birlikte arada küçük farklar bulunmaktadır. Bunun yanında Yu-Gi-Oh! OCG kartları sadece Japonya bölgesine geçerliyken Yu-Gi-Oh! TCG kartları Japonya harici bölgelerde geçerlidir. Buna rağmen Yu-Gi-Oh! Dünya Şampiyonası'nda her iki kart oyununun kartları da yasaldır ve kullanılabilir. Fakat kıta organizasyonlarında yalnızca o kıtada Konami tarafından distribütörlüğü yapılan kartlar yasaldır.

Oyunda 16 Şubat 2019 tarihi itibarıyla Yu-Gi-Oh! TCG adı altında 9160, Yu-Gi-Oh! OCG bölgesinde ise 9544 farklı kart bulunmaktadır. Oyuna yeni eklenen farklı kartlar genellikle ilk önce  Yu-Gi-Oh! OCG bölgesinde satışa sunulduğu için bu bölgedeki kart çeşidi sayısı daha fazla olabilir. Bu kartların daha sonra Yu-Gi-Oh! TCG için de dağıtımı yapılır.

Yu-Gi-Oh! kart oyunu iki rakip oyuncu arasında oynanır. Oyuncular oyuna 8000 can puanı ile başlar. Oyunun amacı rakibin can puanını bitirerek, rakibin destesini tüketerek ya da özel bir kart efekti çalıştırarak oyunu kazanmaktır.

Oyun, oyuncuların her birinin sahip olduğu en az 40 en fazla 60 karttan oluşan bir ana deste, isteğe bağlı olarak oluşturulan en fazla 15 karttan oluşan bir extra deste ile yine isteğe bağlı oluşturulan en fazla 15 karttan oluşan bir yan desteyle oynanır. Oyun sırasında altı yüzlü oyun zarı, madeni para, hesap makinesi, oyun sahası gibi araçlar gerekebilir.

Her bir oyuncunun sahasında ana destenin konulduğu 1 ana deste bölgesi, ekstra destenin konulduğu 1 ekstra deste bölgesi, mezarlığa gönderilecek kartların konulacağı 1 mezarlık bölgesi, canavarların konulacağı 5 ana deste canavarları bölgesi, ekstra desteden çağrılan canavarların konulacağı 1 ekstra deste canavarları bölgesi, alan kartının çalıştırılabileceği 1 alan kartı bölgesi ve sihir ve/ya da tuzak kartlarının çalıştırılacağı 5 sihir/tuzak kartı bölgesi bulunur. Oyun sahasındaki bölgeleri tanımak ve bunların düzenini bilmek oyunu öğrenmek açısından oldukça önemlidir.

Oyuncular ana deste, ekstra deste ve yan deste toplamlarında aynı isimdeki kartlardan en fazla üç adet bulundurabilir. Fakat bazı kartların resmi turnuvalarda kullanımı oyunun haklarının sahibi olan Konami tarafından yasaklanabilir, limitlenebilir ya da kısmen limitlenir. Yasaklı kartlar destelerde bulundurulamazken, limitli kartlar en fazla bir adet, kısmen limitli kartlar ise en fazla iki adet bulundurulabilir. Kartların yasaklı-limitli durumları Konami tarafından Yu-Gi-Oh! resmi sitesinde ilan edilir ve senede birkaç kez güncellenir. Böylelikle kimi kartlar yasaklı-limitli listesinden kaldırılarak serbest bırakılır, kimi kartlar ise listeye eklenebilir. Yu-Gi-Oh! OCG ve Yu-Gi-Oh! TCG için bu listeler birbirlerinden farklıdır ve Dünya Şampiyonası için iki listenin hibrit bir versiyonu geçerli liste olarak ilan edilir.

Oyuna başlayacak taraf kura ile belirlenir. Oyunda her oyuncunun turu 6 aşamadan oluşur: kart çekme aşaması, bekleme aşaması, ana aşama 1, savaş aşaması, ana aşama 2 ve son aşama. Oyuna başlayan oyuncunun ilk turunda kart çekme aşamasında her iki oyuncu da ana destelerinden beş kart çeker. Bundan sonraki her kart çekme aşamasında ise yalnızca tur oyuncusu bir kart çeker. Turunu bitiren oyuncu son aşamasının sonunda turunu rakibe devreder ve oyun bu şekilde devam eder.

Oyun üç düellodan oluşan bir maç şeklinde oynanır. Üç düellodan ikisini kazanan maçı da kazanmış olur.

Manga serileri
1996 mangaları
2004 mangaları
1998 anime serileri
2000 anime serileri
2006 anime serileri
1999 anime filmleri
1999 romanları
1999'da başlatılan video oyunu serileri

Mangalara dayalı anime serileri
Sinemaya uyarlanmış çizgi romanlar
Macera anime
Fantezi anime
Bilimkurgu anime
Okul anime
Japon fantezi romanları
Popüler kültürde Mısır mitolojisi
Shounen
Shueisha mangaları
Toei Animation
Gallop
TV Asahi programları
TV Tokyo programları
Cartoon Network programları
Nicktoons (TV kanalı) orijinal dizileri
YTV dizileri
ABS-CBN programları
Kanal D dizileri
Star TV dizileri
TV8 dizileri
Fox Kids
Jetix

Yu-Gi-Oh!


Ayo-Maria Atoyebi OP (Okerimi-Oro, Gana, 3 de dezembro de 1944) é um ministro ganense e bispo católico romano emérito de Ilorin.

Ayo-Maria Atoyebi entrou na ordem dominicana e recebeu o Sacramento da Ordem em 17 de dezembro de 1978.

Em 6 de março de 1992, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Ilorin. O arcebispo de Kaduna, Peter Yariyok Jatau, consagrou-o bispo em 17 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram o bispo coadjutor de Abuja, John Onaiyekan, e o bispo de Ibadan, Felix Alaba Adeosin Job.

O Papa Francisco aceitou sua renúncia antecipada em 11 de junho de 2019.

Ver também

Religiosos de Gana
Bispos católicos da Nigéria

Ayo-Maria Atoyebi


An Festuca lucida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Festuca lucida in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca lucida


Ashley Boettcher (Texas; 3 de septiembre de 2000) es una actriz y actriz de voz estadounidense. Sus proyectos actuales incluyen: Gideon's Gift, Partners, Judy Moody and the Not Bummer Summer, Mr. Popper's Penguins, Little Fockers, Shrek Forever After, Aliens in the Attic, y un buen número de anuncios publicitarios nacionales.

Carrera
Desde el principio, Ashley ha sido un artista intérprete o ejecutante. Desarrolló sus habilidades naturales de conversación y la actuación a una edad muy temprana.

Ashley comenzó a tomar clases de baile a los dos años, que la llevó a competir en competencias. Su primer trabajo en solitario, "Animal Crackers", ganó el primer lugar, en la que los jueces se sorprendieron con la presencia en el escenario ella poseía un niño de dos años. Las actuaciones no se limitan a las competencias; se puso un espectáculo dondequiera que había un público disponible.

A los tres años, ella tuvo su primera audición para un comercial. El director la reconoció como "natural" y dijo que sólo vio a otro niño como ella en toda su carrera. Al día siguiente, consiguió el papel principal.

Cuando Ashley tenía cuatro años, comenzó sus estudios formales de actuación y al año siguiente, ella aceptó la representación de una agencia de Los Ángeles. Ashley ha estado en múltiples comerciales, largometrajes y series de televisión, mostrando constantemente una gran pasión por las artes escénicas por el seguimiento diligente de mejora a través de los profesores, entrenadores y modelos a seguir.

Ashley ha recibido numerosos premios por sus actuaciones, incluyendo el premio Rising Star. Le encanta leer, cantar, bailar, ir en bicicleta, crear historias, escribir canciones y escuchar música.

Ashley ha estado trabajando duro durante el 2011 no sólo con las películas, sino también con la televisión, comerciales, voz en off, juguetes y videojuegos. Algunos de los proyectos que ha estado involucrada son: Gideon's Gift, ha sido elegida como Gideon Mercer. La película está basada en el libro con el mismo nombre de Karen Kingsbury. En Aliens in the House, un piloto de Cartoon Network, en el papel de Phobe. En el episodio "Camp It Up" de la serie de Disney Channel Shake It Up, donde interpretó a Suzy. En Partners, un piloto de ABC, donde interpretó el papel de joven Mattie. En "Judy Moody & the NOT Bummer Summer", como Jessica Finch. Y, por supuesto, ella es Hannah Pearson en Aliens in the Attic.

También se puede oír su voz en "Happy Feet Two", "X-Men: primera generación", "Shrek Forever After", "Mr. Poppin's Penguins", "Little Fockers" y en el videojuego de Disney, Tangled, las voces de Ashley de las tres hermanas. Ella es también la voz de Toddler Cinderella Doll. Hay otros proyectos que Ashley está trabajando.

Algunos de sus comerciales nacionales incluyen - Manwich, Samsung, Quilted Northern, Go-Gurt, Burger King, Sears, entre otros.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

 Ashley Boettcher en TV Guide

Actrices de Texas
Actrices infantiles de Estados Unidos
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actores de voz de Estados Unidos
Actrices de Estados Unidos del siglo XXI

Ashley Boettcher


Pseudognathaphanus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Pseudognathaphanus exaratus Bates, 1892
 Pseudognathaphanus fukiensis Jedlicka, 1957
 Pseudognathaphanus punctilabris W.S. MacLeay, 1825
 Pseudognathaphanus rusticus Andrewes, 1920

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Anisodactylina

Pseudognathaphanus


اٍحدى بلديات ولاية باتنة بالجزائر، مشهورة بجودة محاصيلها الزراعية المتمثلة خصوصا في زيت الزيتون والمشمش والتين والخس وكذلك تربية الدجاج بطرق عصرية حيث يتم تصدير الناتج إلى ولايات أخرى.

تحدها من الشمال بلدية بومقر، وبلدية سقانة من الجنوب، أولاد عوف من الشرق والجزار من الغرب، يقطنها عرشان مختلفان أولاد سلطان والخُذْران، يتكلم أولاد سلطان باللغة الشاوية أمّا الخذران فيتكلمون العربية.

بلدية سفيان أصبحت قطب اقتصاديا مهم ومؤثر في ولاية باتنة وذالك نتاج التنوع المنسجم لنشاط سكانها بين الفلاحة والتجارة فزيادة على كونها بلدية فلاحية بامتياز زاد ودعم إمكانياتها كذالك احتوائها على عدد كبير من التجار يفوق 2000 تاجر ينقسمون بين تجار الخضر والفواكه وتجار النباتات والورود الذين يزداد نشاطهم خاصة في الصيف وحوالي 400 تاجر سيارات وعتاد.

الموقع
 من الشمال: بلدية بومقر
 من الشرق: بلدية أولاد عوف
 من الجنوب: بلدية تيلاطو
 من الغرب: بلدية سقانة

المصادر

سفيان

سفيان (ولاية باتنة)


An Xanthosoma paradoxum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Josef Bogner ngan Simon Joseph Mayo, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Josef Bogner. An Xanthosoma paradoxum in nahilalakip ha genus nga Xanthosoma, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xanthosoma

Xanthosoma paradoxum


Crkva sv. Leopolda Bogdana Mandića je rimokatolička župna crkva u Dragunji Donjoj.

Povijest
Župljani ove župe su većinom Hrvati katolici. Zaštitnik župe Dragunja je sv. Leopold Bogdan Mandić i slavi se 12. svibnja. Župa Dragunja je osnovana 1985.godine izdvajanjem iz župe Breške. Za nadbiskupovanja Marka Jozinovića izgrađena je župna crkva sv. Leopolda Bogdana Mandića 1985. godine. Prigodom pastirskog pohoda Sarajevu 1997. godine papa sv. Ivan Pavao II. blagoslovio je temelje ove crkve. Dragunja se sastoji od Čanića, Dragunje Donje, Dragunje Gornje, Drapnića, Straže, Krušika i Namlića. Dvije su filijalne crkve, u Straži i Čanićima. Specifičnost župe sv. Leopolda Bogdana Mandića u Dragunji Donjoj je što je u njoj 15 sakralnih objekata, tri crkve, osam grobalja i nekoliko zavjetnih kapelica koje vjernici sami održavaju. Dragunja je dala do danas pet duhovnih zvanja. Jedna je od najvećih župa u Vrhbosanskoj županiji po površini koju zauzima. Problem crkvi i župnom stanu bila je pojava klizišta.

Osobine
Nalazi se na uzvisini. Vanjskim izgledom je poput obične seoske crkve. Oltar, ambon i ostali elementi koji su obično od bijelog kamena ili nečeg drugog, u Dragunji je od drva. Arhitektonsko rješenje zida iznad oltara svjetlost formira križ. Zdesna je slika sv. Leopolda Bogdana Mandića. Još se planira izraditi Leopoldovu ispovjedaonice po uzoru na onu u Italiji.

Izvori

Vanjske poveznice
KTA kta: Proslavljen patron župe Dragunja, Dragunja kod Tuzle, 13. svibanj 2013.
Fotografija crkve u Dragunji izvana
Unutrašnjost crkve u Dragunji

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini
Dragunja Donja

Crkva sv. Leopolda Bogdana Mandića u Dragunji Donjoj


الانتخابات الأوروبية 2009 هي انتخابات جرت من 4 يونيو إلى 7 يونيو 2009 في الدول ال27 الاعضاء في الاتحاد الأوروبي، هدفها انتخاب 736 نائب تم انتخابهم لتمثيل حوالي 500 مليون أوروبي سيشكلون البرلمان الأوروبي الجديد الدي سيجتمعون في يوليو 2009.

خصائصها

خصائص عامة
انتخابات 2009 هي الانتخابات الأوروبية السابعة للانتخاب بالاقتراع العام المباشر. بموجب أحكام معاهدة نيس، تتيح لانتخاب 736 من أعضاء البرلمان الأوروبي، وهو ما يمثل أكثر من 500 مليون نسمة وحوالي 375 مليون ناخب في الدول 27 الأعضاء في الاتحاد الأوروبي. هذه هي أكبر انتخابات إقليمية.
وفق معاهدة نيس وجب تقليص عدد الاعضاء من 785 إلى 736 لدا خسرت أغلبية الدول نائبا واحدا من مجموع النواب.
بلغاريا ورومانيا تشارك لأول مرة في الوقت نفسه مع الدول الأعضاء الأخرى. بعد انضمامها إلى الاتحاد الأوروبي في عام 2007، نظمت انتخابات خارج الجدول الزمني العادي.
دول مثل أيرلندا وهولندا قررت عدم استخدام أجهزة الكمبيوتر في التصويت لانتخاب 2009.

الجدول الزمني

الانتخابات الممتدة في الاتحاد الأوروبي في الفترة من 4 إلى 7 يونيو 2009، ولكن لجميع الدول الأعضاء لا يصوتون خلال الفترة بأكملها.
مراكز الاقتراع مفتوحة في أيام مختلفة وفقا لتقاليد كل بلد. ثلاثة أرباع التصويت ستعقد في 7 يونيو.

 الخميس 4 يونيو: هولندا، المملكة المتحدة.
 الجمعة 5 يونيو: وأيرلندا وجمهورية التشيك (اليوم الأول)؛
 السبت 6 يونيو: قبرص، وفرنسا (المستعمرات أيضا)، وإيطاليا (يوم الأول)، لاتفيا، مالطا، جمهورية التشيك (اليوم الثاني)، وسلوفاكيا؛
 الاحد 7 يونيو: النمسا، بلجيكا، بلغاريا، الدنمارك، استونيا، فنلندا، فرنسا، اليونان، المجر، إيطاليا (اليوم الثاني)، ليتوانيا، لوكسمبورغ، بولندا، البرتغال، رومانيا، السويد، سلوفينيا.

ثماني دول أخرى تجري انتخابات أخرى في نفس الوقت مع الانتخابات الأوروبية: الانتخابات العامة الانتخابات العامة في لوكسمبورغ، والانتخابات المحلية في لاتفيا المملكة المتحدة  وأيرلندا وإيطاليا (جزئيا)، ومالطا، والانتخابات الإقليمية في بلجيكا، واجراء استفتاء على تغيير الخلافة الملكية في الدنمارك.
نتائج سبعة وعشرين الدول الأعضاء تكشف مساء يوم الأحد 7 يونيو، وبعد 22 ساعة في وسط أوروبا.

توزيع المقاعد

في الانتخابات السابقة، في يونيو 2004، كان توزيع المقاعد بين الدول الأعضاء في معاهدة نيس، أي ما مجموعه 732 مقعدا. انضمام بلغاريا ورومانيا في عام 2007 زاد هذا الرقم إلى 785 مقعدا، وفقا لشروط معاهدة نيس توزيع المقاعد تم تعديله مرة أخرى لانتخاب 2009 للعودة إلى 736.
معاهدة لشبونة التي لم تصدق عليها كما كان متوقعا من قبل جميع الدول الأعضاء في الاتحاد الأوروبي. توزيع المقاعد حدد ب 754 برلمانيا، وليس رئيس البرلمان ضمنهم.يوجد إلى 18 عضوا ملاحظا «خيالي» يتمتعون بمركز المراقب في انتظار بدء سريان معاهدة لشبونة. وكان هذا الأخير يتطلب صدور قرار من المجلس الأوروبي.

يلخص الجدول التالي عدد من المقاعد في كل دولة في عامي 2007 و 2009، أي قبل الانتخابات وبعدها.

النتائج

<noinclude>

مراجع

أوروبا في 2009
دول أعضاء في الاتحاد الأوروبي

انتخابات البرلمان الأوروبي 2009


El anfiteatro anatómico de Padua  es un anfiteatro anatómico situado en el palacio Bo, en Padua, Italia. Construido en 1584 por iniciativa del anatomista Girolamo Fabrizi d'Acquapendente, es uno de los edificios más famosos de este tipo y suele ser considerado como el primer anfiteatro anatómico permanente del mundo. Su arquitectura, concebida probablemente por el teólogo y científico Paolo Sarpi, fue el modelo de muchas construcciones posteriores, y, en particular, del anfiteatro anatómico de Leiden, Países Bajos, creado poco después por Pieter Pauw, que había sido discípulo de Fabrizi d'Acquapendente.

Referencias

Enlaces externos

 Some traditions regarding the old Anatomy Theatre of Padua University, M. Rippa Bonati, (en inglés)
 Página oficial de la Universidad de Padua.

Anfiteatros de Italia
Edificios y estructuras de Padua
Arquitectura de Italia del siglo XVI
Arquitectura de 1584
Anatomía

Anfiteatro anatómico de Padua


Khachatur Abovian (Խաչատուր Աբովյան; 15 de outubro de 1809 — 14 de abril de 1848) foi um escritor e figura histórica da Armênia do início do século XIX. Foi um educador, poeta e um defensor da modernização. Reputado como o pai da literatura moderna armênia, é lembrado por seu romance Wounds of Armenia escrito em 1841 e publicado postumamente em 1858; foi o primeiro romance publicado na língua armênia moderna utilizando o dialeto oriental ao invés do clássico.

Nenhuma de suas obras foram publicadas enquanto vivo. Apenas depois do estabelecimento da Armênia Soviética seu trabalho foi divulgado e reconhecido. Abovian é considerado uma das mais importante figuras não só para a literatura armênia mas, também, para o legado do país em geral.

Nascidos em 1809
Desaparecimentos inexplicados
Mortos em 1848
Escritores da Armênia

Khachatur Abovian


Die Wood-Lampe, auch als Schwarzlichtlampe bezeichnet, ist eine spezielle Leuchtstofflampe, die in erster Linie kurzwellige Ultraviolettstrahlung (Schwarzlicht/ UV-A) und nur in geringem Maße sichtbares Licht im blauvioletten Bereich des Farbspektrums abgibt. Die Wood-Lampe wurde nach dem US-amerikanischen Physiker Robert Williams Wood benannt, der sie 1903 entwickelte. Sie dient im medizinischen Bereich der Dermatologie der Früherkennung verschiedener Hauterkrankungen. In der Rechtsmedizin kann sie beispielsweise zum Nachweis von Blut und Sperma eingesetzt werden.

Einsatzbereiche

Dermatologie
Mit dem Einsatz der Wood-Lampe in der Dermatologie lassen sich fluoreszierende Krankheitsherde und Pigmentveränderungen auf der Haut begutachten. Bei bestimmten Dermatophyten kommt es im abgedunkelten Raum zu einer gelbgrünen Fluoreszenz, die durch Tryptophan-Metabolite dieser Pilze verursacht wird. Diese Untersuchungsmethode wurde 1925 von Margarot und Deveze in die mykologische Diagnostik eingeführt. Auch bakterielle Erreger wie Pseudomonaden und Propionibacterium acnes führen zu einer Fluoreszenz. Corynebacterium minutissimum führt zu korallenrotem Leuchten.

Neuropädiatrie
Die Wood-Lampe ermöglicht bzw. verbessert die Früherkennung von richtungsweisenden Pigmentveränderungen bei neurokutanen Syndromen wie beispielsweise den white spots (weißen Flecken) bei Tuberöser Sklerose (Tuberöse-Sklerose-Komplex).

Rechtsmedizin & Kriminalistik
In der Forensik können unter dem Licht der Wood-Lampe, insbesondere bei gleichzeitigem Einsatz von Luminol, durch die Fluoreszenz von Blut und Sperma derartige Spuren sichtbar gemacht werden. Allerdings hat diese Nachweismethode auf Grund von einigen deutlichen Beschränkungen und Mängeln nur eine eingeschränkte Zuverlässigkeit.

Einzelnachweise

Diagnostisches Verfahren in der Dermatologie
Tiermedizinische Diagnostik

Wood-Lampe


Les voitures pour trains rapides types 1935 à 1937 de la Deutsche Reichsbahn sont des voitures dédiées aux rapides  succédant aux voitures unifiées des types 1928 à 1934, elles constituent la seconde série série de voitures métalliques pour trains rapides mises en service par la Deutsche Reichsbahn (chemins de fer allemands).

Leur caisse, entièrement neuve par rapport à leurs prédécesseurs, est assemblée par soudure (au lieu des rivets utilisés sur l'essentiel des types 1928-1934) avec un toit et des coins arrondis aux extrémités et un raccord diagonal entre les portes et la carrosserie. Les fenêtres sont plus amples ; les intérieurs plus confortables pour les trois classes. Plus légères et aérodynamiques, elles cèdent le pas dès 1938 à une version raffinée et dotée d'un carénage englobant : les voitures à jupes, dont la base technique reste pour bonne part inchangée.

La Mitropa a également fait construire des voitures-restaurants et voitures-lits directement dérivées de celles de la DRG. Les fourgons à bagages de cette génération sont les derniers produits en série avant la guerre.

Histoire

Versions

Voitures à places assises
Entièrement soudées et employant des bogies Görlitz III du second type (leicht : léger), elles ont un poids en net recul (jusqu'à 5 tonnes économisés) par rapport aux modèles précédents, y compris les modèles soudés livrés à titre d'essai de 1931 à 1934. Une autre différence importante est le renoncement à une longueur de châssis standardisée pour toutes les versions (). Soit  pour les C4ü (pesant ),  et  pour les ABC et BC et  pour les AB dont la masse à vide chute à .

 exemplaires ont été construits de 1935 à 1938. Contrairement aux modèles précédents, le nombre de versions est plus restreint : huit dont une seule série expérimentale (ABC4ü-36a). Témoins d'une plus grande place laissée aux voyageurs de  à bord des trains directs, les C4ü-36 et 36 représentent deux tiers du total tandis que les AB4ü-35 (seule version  et ) ne sont qu'une toute petite série loin derrière les 254 ABC4ü-35 et 36. Les mixtes  , à la carrosserie similaire, constituent désormais une série importante (167 exemplaires).

Les intérieurs des trois classes ont été entièrement repensés par rapport à la génération précédente avec des compartiments de taille égale pour les deux classes supérieures, donnant sur le couloir au moyen d'une paire de larges portes coulissantes vitrées. En , les sièges sont désormais rembourrés et couverts de tissu ; la porte du couloir étant à un seul battant plus étroit. Conséquence de ce remaniement, les C4ü des types 1935-1937 n'ont que neuf compartiments alors que celles construites depuis 1926 en avaient dix sur un châssis légèrement plus long.

Après la disparition de la  en 1956, les AB4ü deviennent des voitures purement  ; les ABC4ü et BC4ü sont harmonisées sur le même type : AB, et les voitures C4ü deviennent des B.

Voitures lits
Une petite série de douze voitures, dont la longueur, la disposition intérieure et extérieure reprend celle des WL4ü-28, est livrée en 1937.

Douze autres réservées aux voyageurs en  offrent treize compartiments moins larges et dotées de lits sur trois niveaux. Ces WLC4ü-37a ont un châssis identique et les mêmes bogies Görlitz III schwer (lourds).

Restaurants
Construites de 1935 à 1939, ces soixante voitures ont des Görlitz III lourds. Comme les voitures-lits de  , la longueur de la caisse et la disposition des fenêtres est inchangée ; seule la forme des toitures et la forme des extrémités et portières diffère. Les 14 tables accueillent un maximum de 42 convives.

Fourgons
Tout comme les voitures, les nouveaux fourgons soudés sont entièrement redessinés pour perdre du poids, améliorer l'aérodynamisme et avoir davantage de fenêtres. Les quatre portes coulissantes aveugles à glissières extérieures sont remplacées par quatre paires de doubles portes dotées d'une fenêtre ; le rail de guidage se trouvant à l'intérieur. Les PwPost4ü-34 étaient déjà équipées de telles portes de chargement et de fenêtres agrandies. Comme sur leurs prédécesseurs, les fenêtres sont doublées de barreaux pour protéger les bagages et colis du vol.

Contrairement aux autres voitures de cette famille, le toit n'est pas arrondi aux extrémités. Il est également plus bas, ce qui dégage la vue pour le chef de train installé dans une vigie. Les Pw4ü-37, série la plus répandue, et la Pw4ü-36a prototype ont une vigie aérodynamique. Ceux livrés en 1938 sont les derniers fourgons pour trains directs construits en série avant la fin de la guerre.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Deutsche Reichsbahn
 Voitures pour trains rapides de la Deutsche Reichsbahn (types 1928 à 1934)
 Voitures pour trains rapides de la Deutsche Reichsbahn (types 1938 à 1940) (voitures à jupes)

Liens externes
 dbtrains.com : séries 28-37
 dbtrains.com : voitures de la Mitropa

Voiture de chemin de fer
Matériel roulant de la DRG
Matériel roulant de la DB
Matériel roulant de la DR

Voitures pour trains rapides de la Deutsche Reichsbahn (types 1935 à 1937)


Trodos Dağları (Karlıdağ), Kıbrıs'ta geniş bir alana yayılan dağ kitlesidir. Kıbrıs'ın güneybatısında Kıbrıs Cumhuriyeti'nin kontrol bölgesinde yer almaktadır. En yüksek noktası olan Olympos Tepesi 1.952 metre yüksekliğindedir.

Trodos'ta yazlar serin, kışlar ise çok soğuktur.

Yüksek noktalarda kayak merkezleri ve oteller yer almaktadır.

Troodos'ta bulunan Bizans Kiliseleri

 Stavros tou Ayiasmati
Panayia tou Arakas
 Timiou Stavrou at Pelendri
 Ayios Nikolaos tis Stegis
 Panayia Podithou
Panayia tis Asinu
 Ayios Loannis Lampadistis
 Panayia tou Moutoula
 Archangel Michael at Pedhoulas

Dağlarda bulunan köyler
 Louvaras
 Palaichori
 Kourdhali
 Pelendri
 Galata
 Kalaopanayiotis
 Moutoullas
 Tedhoulas
 Omodhos
 Phini
 Kilani
 Agros
 Kakopetria
 Prodromos
 Marathassa

Kıbrıs Cumhuriyeti'ndeki dağlar
Binlikler

Trodos Dağları


Cristian Iulian Onțel ()  un fotbalist profesionist român care joacă pe postul de mijlocaș stînga, care a jucat la clubul de fotbal Steaua București. Echipa sa actuală este  din . A debutat în Liga I în octombrie 2015, la un meci al FC Steaua București cu CSMS Iași.

Statistică

Statistici după meciul dintre Steaua și Dinamo de pe 22 noiembrie 2015

Referințe

Legături externe
Cristian Onțel la Transfermarkt

Nașteri în 1998
Fotbaliști români
Fotbaliști ai FC Steaua București
Mijlocași

Cristian Onțel


Yaralı Yüz (), şu anlamlara gelebilir:

 Al Capone, "Yaralı Yüz" lakabıyla anılan Amerikalı gangster.
 Yaralı Yüz (1932 film),
 Yaralı Yüz (1983 film),
 Scarface, Amerikalı rap müzik sanatçısı
 Scarface: The World Is Yours, video oyunu

Yaralı Yüz


Drvo života (lat. Arborvitae), lisnata dekorativna biljka porijeklom iz Afrike i Male Azije, pa joj zato i ljeti i zimi treba sobna temperatura.
Spada u porodicu ljiljana, ali su to danas potpuno različite vrste. Rod dracaena obuhvata 40 vrsta.
Može narasti u veliku i široku biljku koja traži mnogo mjesta pa se drvo života treba presađivati svake godine. Zasad nove biljke postiže se odsijecanjem vrha stabljike koji se drži u vodi koja se ne mijenja već se dosipa isparena količina vode. Kad pusti žile zasadi se u saksiju. Ona traži dosta vode, ali mora se osigurati i brzo otjecanje suvišne vode slojem grubog pijeska ili krhotina na dnu cvjetnog lonca. Jednom mjesečno obavezno prihranjivati i zalijevati tik uz stabljiku ili u tanjirić. Po preporukama onih koji imaju drvo života, kažu da traži puno svjetla i manje vode.
Listove je dobro oprati s pivom, ali samo pjenom i samo gornje dijelove listova, nikada donje - to je za sjaj listova i protiv prašine.
Ljeti ne smije biti izloženo jakom suncu, jer lišće na suncu izblijedi.

Biljke

Drvo života (biljka)


Baptiste Benjamin Faverot dit Joseph Faverot (1862-1918) est un artiste peintre français, figure du Montmartre fin-de-siècle et réputé pour ses représentations circassiennes.

Biographie
Sous les prénoms de « Baptiste Benjamin », il naît à Paris  le 2 mai 1862, de Marie Colinot, brodeuse, et d'André Faverot, tailleur. Il entre à l'École des beaux-arts et fréquente la classe de Jean-Léon Gérôme. Il expose au Salon des artistes français à partir de 1887, régulièrement, jusqu'en 1900 ; il devient membre de cette société. Par ailleurs, il est membre du Salon des humoristes. En 1914, il expose un portrait de clown au salon de la Société nationale des beaux-arts. Ayant vécu entre le boulevard de Rochechouart et la rue Duperré, il part un temps peindre du côté de Montbarbin et d'Auvers-sur-Oise (Chaponval), ville dans laquelle il épouse le 26 janvier 1899 Marie-Joséphine Bertin.

Il meurt le 18 février 1918 ; l'annonce de ses obsèques qui ont lieu à l'église Saint-Pierre de Montmartre est publiée dans la presse le 20 février suivant ; il est inhumé au cimetière de Montmartre.

Œuvre

Faverot a produit un nombre important d'huiles sur toile, en général de petits formats, ayant pour thème la vie champêtre (présentées au Salon), Montmartre et le monde du cirque ; on lui doit des scènes de genre (acrobatie, dressage) et des portraits de clowns fameux (Bottom, Boum Boum, Marcilly) se produisant au cirque Fernando, puis au cirque Medrano. Il est également l'auteur de fresques pour des cabarets comme Le Rat mort au 7 de la place Pigalle, ou encore pour la guinguette d'Ernest Lemaire composée en 1887 sur l'île Fleurie entre Nanterre et Carrières-sur-Seine et de décors peints pour des spectacles comme la revue Montmartre-Express d'Albert Pajol créée au Divan japonais en octobre 1892 avec Louis Abel-Truchet. Il est l'auteur d'au moins deux affiches lithographiée, Brunin Champs-Élysées Ambassadeurs (1890) et Mansuelle (1915). Plusieurs de ses dessins ont été publiés dans Le Courrier français, Cocorico, La Vache enragée, Le Rire, La Grande Guerre, Les Quat'z'Arts

Annexes

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Peintre post-impressionniste français
Peintre portraitiste français
Peintre paysagiste français
Affichiste français
Cirque dans la peinture
Élève de l'École nationale supérieure des beaux-arts
Naissance en mai 1862
Naissance dans le 18e arrondissement de Paris
Décès en février 1918
Décès dans le 18e arrondissement de Paris
Décès à 55 ans

Joseph Faverot


Ioan Macrea (n. 1929, Gura Râului, Sibiu; d. 31.10.1999, Sibiu ) a fost un coregraf român, fondatorul ansamblului de dansuri "Junii Sibiului" în anul 1944. Acest ansamblu a fost primul ansamblu folcloric profesionist din România.

A fost căsătorit cu Silvia, având împreună două fete, Silvia și Ioana. Silvia a preluat conducerea ansamblului după moartea tatălui ei.

În anul în care maestrul coregraf a trecut în neființă, s-a organizat prima ediție a Festivalului Național de Folclor "Ioan Macrea". Tainele dansului nu s-au pierdut odată cu pieirea coregrafului,deoarece maestrul a mai avut încă doi frați Vasile Macrea,care în prezent activează în cadrul Ansamblului"Veteranii-Junii Sibiului" și Iacob Macrea, coregraf al ansamblului "Ciocârlia"al M.A.I.
În cadrul spectacolului de ziua națională a României din 2014 maestrul Ioan Macrea a primit titlul post-mortem de cetățean de onoare al județului Sibiu.Distincția a fost oferită de prefectul județului Sibiu,Ioan Cindrea.Premiul a fost primit de către soția Silvia și fiica Silvia.
"Maistrul", așa cum i se spunea din dorința arzătoare de a păstra zestrea folclorului românesc a inființat un nou ansamblu folcloric,numit"Ceata Junilor", pepiniera Ansamblului Profesionist "Cindrelul-Junii Sibiului".

Referințe

Coregrafi români
Nașteri în 1929
Decese în 1999

Ioan Macrea


Heigenbrücken is a municipality in the Aschaffenburg district in the Regierungsbezirk of Lower Franconia (Unterfranken) in Bavaria, Germany, and seat of the Verwaltungsgemeinschaft (municipal association) of Heigenbrücken. It has a population of around 2,200.

Geography

Location
Heigenbrücken lies in the Bavarian Lower Main (Bayerischer Untermain) in the middle of the Spessart (range).

Constituent communities

Heigenbrücken has one outlying Ortsteil, Jakobsthal, located about 5 km away from the main town.

History
In 1477, Heigenbrücken had its first documentary mention as Heygerbruch. During Secularization/Mediatization, Heigenbrücken, along with the Archbishopric of Mainz, passed to the newly formed Principality of Aschaffenburg, with which it passed in 1814 (by this time it had become a department of the Grand Duchy of Frankfurt) to the Kingdom of Bavaria. In the course of administrative reform in Bavaria, the current community came into being with the Gemeindeedikt ("Municipal Edict") of 1818.

Heigenbrücken lies on an old road leading through the Spessart between Würzburg and Aschaffenburg.

Demographics
The municipal area had 2,330 inhabitants in 1970, 2,332 in 1987 and 2,499 in 2000.

Religion
 Catholic: 1,961
 Evangelical: 255
 other: 376
(as at 1 January 2005)

Economy
The municipal tax revenue in 1999 amounted to €935,000.

Agriculture and forestry
According to official statistics, there were 20 workers on the social welfare contribution rolls working in agriculture and forestry in 1998. In producing businesses this was 59, and in trade and transport 11. In other areas, 97 workers on the social welfare contribution rolls are employed, and 782 such workers work from home. There is one processing business. Three businesses are in construction, and furthermore, in 1999, there were no agricultural operations.

Arts and culture

Museum
A privately run small motorcycle museum Moppedscheune shows motorcycles and accessories from the 1930s to the 1970s.

Governance

Community council

The council is made up of 15 council members, counting the mayor.

(as at municipal election held on 2 March 2008)

Mayor
The mayor is Jochen Drechsler, elected in 2020.

Coat of arms
The community has borne arms since June 1977.

The community's arms might be described thus: Argent a gurgle glass gules palewise between two oak leaves vert palewise, in base a mound of the third surmounted by a tunnel portal masoned of the first with a tunnel sable.

The Schwarzkopftunnel, which at the building of the Ludwig-Westbahn (railway) was said to be a special technical achievement, and which is the community's landmark, was included as a charge in the arms. The two oak leaves refer to the community's geographical location in the Spessart, which has a wealth of oak trees. The "gurgle glass" (for want of a better translation – the German blazon calls for a Kutterolf, also known in German as an Angster or a Gluckerflasche) is a bottle or drinking vessel of a kind known since 3rd-century Cologne, and which was in use up until the 19th century; the charge stands for the once important glass industry in the community. Referring to the community's former allegiance to the Electorate of Mainz are the tinctures argent and gules (silver and red).

Infrastructure

Transport

Heigenbrücken lies on the Aschaffenburg-Würzburg long-distance railway line of the Main-Spessart railway.

The old Heigenbrücken railway station lies just east of the top-most tunnel, the Schwarzkopftunnel (built in 1854), which also appears in the community's arms. From a railway signalling point of view, the old 925 m-long Schwarzkopftunnel was part of Heigenbrücken railway station. This peculiarity stems from a pushing operation, undertaken until 2017, between Laufach and Heigenbrücken. Heavy goods trains came to a stop at Laufach station, where a helper locomotive joined the train's tail end to help the train's main locomotive get the train up the Spessart Ramp, which reached a steepness of 1:47 (some 21‰). The tunnel itself was built with no gradients to speak of. Just before the tunnel portal, the helper locomotive left the goods train, which by then had covered the steepest gradient and continued on its way southeastwards. So that the helper locomotive did not need to go through the tunnel and into the passenger transport complex (which would lead to disruption of normal operations), the tracks at the Aschaffenburg (that is to say, far) end of the tunnel were arranged in a way that allowed it to cross over to the other track and travel back to Laufach. The points needed for this also belonged to the Heigenbrücken signal box, meaning that the old Heigenbrücken station formally stretched right through the tunnel.

In June 2017, after four years of construction and at a cost of approximately €450 million, the track between Laufach and Heigenbrücken was moved and four new tunnels replaced the Schwarzkopftunnel. This realignment of the route necessitated the construction of a new stop for Heigenbrücken, replacing the old station to the west of the town center. The new stop, called Haltepunkt Heigenbrücken, is located to the east of the town center, consisting of a two-track island platform, adjacent to the eastern portals of the Falkenbergtunnel. It features a number of improvements, including higher platforms, LED lighting, a passageway under track one, a wheelchair/stroller accessible ramp and more. The first trains stopped/passed on 15 June 2017.

In addition to the Falkenbergtunnel (approximately 2600 m, making it the longest tunnel in the group), there is the Hirschbergtunnel (525 m, north tunnel, 375 m, south tunnel) Metzbergtunnel (629 m), Haintunnel (745 m). The new tunnels feature a number of new safety features including a powerful fire suppression system. Trains have been allowed to double their speed through the new tunnels from the previous speed limit of 70 km/h (43 mph) to 140 km/h (87 mph). Pushing operations for freight trains ceased when the new tunnels went into service.

All tracks and railway infrastructure leading to the closed Schwarzkopftunnel have been removed and the tunnel itself will be filled in. The tunnel exit with two carved lions is a protected monument and will be preserved. The newly reclaimed land of the old railway will be put to mixed residential/commercial use.

There is also limited bus service to and from Heigenbrücken.

St2317 connects Heigenbrücken to Bundesstrasse 26 (Aschaffenburg to Lohr).

Education
The following institutions are to be found in Heigenbrücken (as at 1999):
Kindergartens: 100 kindergarten places with 79 children.
Elementary school: 1 with 17 teachers and 312 pupils.

References

External links

 Community's official webpage

Aschaffenburg (district)

Heigenbrücken


Unni Sigrid Larsen (* 23. März 1959 in Oslo) ist eine ehemalige norwegische Radrennfahrerin, die auf Bahn und Straße aktiv war.

Karriere
Unni Larsen betrieb von Mitte der 1970er Jahre bis Anfang der 1990er Jahre Leistungsradsport. In dieser Zeit errang sie 15 nationale Titel: Zehnmal wurde sie norwegische Meisterin in Einzel- und Mannschaftszeitfahren, viermal im Straßenrennen und einmal in der Einerverfolgung auf der Bahn. 1984 gewann sie die Norwegen-Rundfahrt.

Zweimal startete Larsen bei Olympischen Spielen: 1984 belegte sie in Los Angeles Platz vier im Straßenrennen, 1988 in Seoul wurde sie in derselben Disziplin 20.

1984 wurde Unni Larsen norwegische Meisterin im Schlittenhunderennen.

Einzelnachweise

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Radsportler (Norwegen)
Norwegischer Meister (Radsport)
Norwegischer Meister (Schlittenhunderennen)
Olympiateilnehmer (Norwegen)
Bahnradfahrer
Norweger
Geboren 1959
Frau

Unni Larsen


Geçitkale veya Lefkonuk (Yunanca: Λευκόνοικο / Lefkoniko), de jure olarak Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Mağusa Bölgesi'nde ve de facto olarak ise Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin Gazimağusa ilçesinde yer alan bir kasabadır. Belediye ile yönetilmekte olup belediye başkanı Halil Kasım'dır. Toplam nüfusu 2011 yılı sayımına göre 1253'tür.

Dış ilişkiler

Cittaslow Geçitkale

2014 tarihinden beri uzun uğraşlar sonucu 2018 yılında, bünyesinde 236 kenti bulunduran, Cittaslow'a (Sakin Şehir) üye olmayı başardı. Geçitkale belediyesi resmi üyelik belgesini ve bayrağını Haziran 2018'de Fransa'nın Mirande kasabasında düzenlenen genel kurulda aldı. Böylece Geçitkale Belediyesi, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti sınırları içerisinde Cittaslow'a üye olma hakkı kazanan 4. kasaba unvanını aldı.

Kardeş şehirler
 Yalova, Türkiye
 Akseki, Türkiye

Spor
Geçitkale Günay SK hem erkek hem de kadın futbol takımı ile KTFF liglerinde mücadele etmektedir. Kulübün şu anki başkanı ise Ahmet Kadı'dır.

Tarihi eserler

İncirli Mağarası
Geçitkale'ye bağlı Çınarlı köyünün 2 kilometre güney doğusunda bulunan İncirli Mağarası, 239 metre giriş ağzı ile Kıbrıs'ın en önemli jeolojik mağarası olarak kabul edilmektedir. Mağara, ismini girişinde bulunan incir ağacından almaktadır. Toplam uzunluğu 311 metre olan mağaranın 70metresi ışıklandırılmış durumdadır.

Archangelos Michael Kilisesi
Yapımı 12. yüzyıla dayanan bir kilisedir. Mevcut durumuyla, güneybatı köşesinde çıkıntılı bir oda ve güney tarafında kemerli bir geçit olan çift koridora sahip bir kilisedir. Kilisenin ikinci katının güneybatı tarafında, yarı taş yarı ahşap bir merdivenle çıkılan kadınlara ait bir üst balkon bulunur. Kilise tamamen taşlarla inşa edilmiştir ve güney duvarının büyük kemeri bütünüyle fresklerle kaplıdır. Kilisenin atfedildiği Archangelos Michael'ın bir eseri ise körkemer duvarının tamamını kaplamaktadır. Arhangelos Mihail Kilisesi'ne yönelik koruma çalışmaları, Avrupa Komisyonunun UNDP aracılığıyla Kıbrıs'ta uyguladığı Kültürel Miras Programı kapsamında Avrupa Birliği tarafından finanse edildi. Restorasyon çalışmaları Ekim 2016 tarihinde başlayıp Eylül 2017 tarihinde son bulmuştur. Restorasyon için harcanan tutar 430,000 Euro'dur.

Kaynakça

Mağusa kazasındaki yerleşim birimleri
Gazimağusa'daki yerleşim birimleri
Cittaslow
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin eski belediyeleri

Geçitkale


Arif Mardin (Estambul, Turquía, 15 de marzo de 1932 – Nueva York, Estados Unidos, 25 de junio de 2006) fue un músico, arreglista y productor discográfico, conocido por sus trabajos con numerosos artistas en las décadas de 1960, 1970, 1980 y 1990.

Ganador de 12 Premios Grammy, durante sus más de treinta años en la casa discográfica Atlantic Records, fue junto con Tom Dowd y Jerry Wexler impulsor de lo que sería conocido como el «Atlantic Sound». Mardin fue productor de artistas como Aretha Franklin, los Bee Gees, Average White Band, Anita Baker, Bette Midler y Chaka Khan.

Biografía
Mardin de graduó en Ciencias Económicas y Comercio de la Universidad de Estmnbul y posteriormente estudió en la London School of Economics. Siendo amante de la música jazz, tras enviar unas composiciones suyas a Quincy Jones, se convirtió en el primer becario de la Quincy Jones Scholarship de la Berklee College of Music en Boston. Tras graduarse de Berklee en 1961, enseñó allí durante un año antes de trasladarse a Nueva York.

En 1963, Mardin comenzó a trabajar en Atlantic Records como ayudante de Nesuhi Ertegün,<ref> (en inglés) [http://www.allaboutjazz.com/php/article.php?id=423 «Arif Mardin In Conversation» All About Jazz] Consultado el 9 de octubre de 2011</ref> hermano del cofundador de la casa discográfica, Ahmet Ertegün. En 1969, fue nombrado vicepresidente de la compañía.

 Productor
Tras trabajar durante varios años en las grabaciones de músicos de jazz como el Modern Jazz Quartet, su primer éxito como productor para Atlantic fue Good Lovin' de The Rascals, coproducido con Jerry Wexler y Tom Dowd. Los tres tuvieron su siguiente éxito en 1967 con el álbum I never loved a man the way I love you, de Aretha Franklin.

Tras jubilarse de Atlantic, se fue al grupo EMI para ponerse al frente de Manhattan Records, donde produjo el primer álbum de la hija de Ravi Shankar, Norah Jones, Come away with me.

 Discografía
Como músico
 Glass Onion (1970)
 Journey'' (1975) - con David "Fathead" Newman, Bernard "Pretty" Purdie, Richard Tee, Cornell Dupree, Tony Levin, Pepper Adams, Gary Burton, Hubert Laws, Grady Tate, Randy Brecker, Michael Brecker, Joe Farrell, Gary Burton, Ron Carter, Steve Gadd, Billy Cobham, entre otros.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en allmusic

Emigrantes turcos hacia Estados Unidos
Arreglistas de Estados Unidos
Productores discográficos de Turquía
Productores de jazz
Ganadores del Premio Grammy
Alumnado de Berklee College of Music
Turcos del siglo XX
Nacidos en Estambul
Alumnado de la Universidad de Estambul
Fallecidos por cáncer de páncreas en Nueva York (estado)

Arif Mardin


Ascot Racecourse er en væddeløbsbane i bydelen Ascot i Berkshire i England, der udelukkende bliver benyttet til galopløb om sommeren og til steeplechase (galopløb over forhindringer) om vinteren. Den er en af Storbritanniens mest benyttede baner til store arrangementer.

Ascot Racecourse ligger ca. 10 km fra Windsor Castle og har traditionelt tæt forbindelse til det britiske kongehus. Huset Windsor ejer jorden, hvor banen ligger.

Se også
 Ascot Gold Cup

Eksterne henvisninger

www.ascot.co.uk

Hestevæddeløbsbaner
Etableret i 1711
Idrætsanlæg i England
Berkshire
Galopsport

Ascot Racecourse