Die 10. Internationale Sechstagefahrt fand vom 10. bis 15. September 1928 im Vereinigten Königreich in Harrogate statt. Die britischen Trophymannschaft gewann zum fünften und die britische Silbervasenmannschaft zum vierten Mal in Folge.

Wettkampf

Bei der 10. Ausgabe der Internationalen Sechstagefahrt waren rund 1416 Kilometer zurückzulegen und über 160 Anstiege und Auffahrten zu überwinden.

In der Trophy-Wertung traten jeweils ein Teams aus Großbritannien und Schweden an. In der Silbervasen-Wertung wollte das britische Frauenteam (Marjorie Cottle, Edyth Foley und Louise MacLean) ihren Titel gegen ein weiteres britisches Team, zwei niederländische und jeweils ein Team aus Irland, Dänemark und Schweden verteidigen.

Die Sechstagefahrt galt gleichzeitig als britische Meisterschaft.

Insgesamt hatten 113 Fahrer gemeldet, darunter 12 mit Seitenwagen-Gespannen. Denn Wettbewerb nahmen schließlich 108 Fahrer auf. Neben den drei Frauen der britischen Silbervasenmannschaft beteiligten sich weitere drei Britinnen am Wettkampf. Es starteten auch fünf Deutsche.

1. Tag

Die 265 Kilometer Strecke am ersten Wettkampftag führte von Harrogate über Bradford, Settle, Skipton und Askwith wieder zurück nach Harrogate. Größte Schwierigkeit war eine grasbewachsene Böschung an der Darnbrook Bridge.

Zwei Fahrer fielen aus.

2. Tag

Die Strecke am zweiten Tag führte von Harrogate nach Whitby und zurück und war 274 Kilometer lang. Bei Little Back gab es eine Wasserdurchfahrt. Durch die Zuschauer war das Wasser angestaut worden, so dass die Durchfahrt schwieriger war als vorgesehen. Bei der Auffahrt zum Grosmont erhielt der britischen Trophy-Fahrer Vic King durch einen Fehler fünf Strafpunkte.

Ein niederländischer und ein britischer Fahrer fielen aus.

3. Tag

Am dritten Wettkampftag waren auf der Strecke sieben Anstiege zu überwinden. Diese waren als Non-Stop-Prüfungen ausgelegt. Ein Anhalten während der Bergfahrt führte zu Strafpunkten. Am letzten Anstieg "Rosedale" kam es zu mehreren Stürzen. Jedoch blieben alle Fahrer unverletzt. S. L. Snell verlor bei der Auffahrt die Kontrolle über sein Motorrad und fuhr in die Zuschauermenge. Es wurde jedoch niemand ernstlich verletzt.

Der deutsche Curt Weichelt stürzte gegen eine Mauer, nachdem er eine Kurve zu schnell genommen hatte. Bis auf einen blauen Arm und leichten Schnittwunden im Gesicht blieb er unverletzt und setzte die Fahrt fort.

Am Ende des dritten Tages führt die schwedische Mannschaft in der Trophy-Wertung mit fünf Punkten. In der Silbervasen-Wertung waren die beiden britischen Teams und das schwedische Team strafpunktfrei auf dem ersten Platz. Danach folgte die A-Mannschaft der Niederlande (4 Strafpunkte), die niederländische B-Mannschaft (21 Strafpunkte) und die dänische Mannschaft (24 Strafpunkte). Durch den Ausfall von Briggs war die irische Mannschaft bereits geplatzt.

4. Tag

Die Strecke am vierten Tag war 234 Kilometer lang. Es standen drei Auffahrten sowie mehrere Geschwindigkeits- und andere Test auf dem Programm. Größte Herausforderung war der Anstieg "Deadman's Hill" bei Arkleside. Sechs Fahrer erhielten bei diesem Anstieg Strafpunkte.

Der deutsche A. Paster stürzte und verletzte sich an der Schulter. Ein Bruch konnte jedoch nach einer Röntgen-Untersuchung ausgeschlossen werden.

Unter den ausgefallenen Fahrern war der deutsche Curt Weichelt und die britische Fahrerin Billie Painter.

Die schwedische Trophy-Mannschaft führt mit fünf Punkten vor der britischen Mannschaft.

5. Tag

Den Wettkampf am fünften Tag nehmen noch 93 Fahrer auf, davon hatten 61 Fahrer noch keine Strafpunkte. Schwierigste Streckenabschnitte waren die Auffahrten "Park Rash" und "Sommer Lodge". Am Anstieg von Park Rash erhielten vier Fahrer Strafpunkte, darunter das Mitglied des britischen Trophy-Teams Freddie Neill. Damit stieg das Strafpunktkonto der britischen Trophy-Mannschaft auf zehn Punkte. Am Anstieg Sommer Lodge erhielten weitere vier Fahrer Strafpunkte. Durch die drei Strafpunkte für den schwedischen Trophy-Fahrer Gustav Göthe reduzierte sich der Vorsprung der Mannschaft wieder auf sieben Punkte. Louise MacLean von der britischen Silbervasen-Mannschaft erhielt an diesem Anstieg fünf Strafpunkte. Damit fiel das britische Frauenteam auf den dritten Platz zurück.

In der Silbervasen-Wertung führt das britische B-Team strafpunktfrei vor dem schwedischen Team (3 Strafpunkte) und dem britischen Frauenteam.
Es waren keine Ausfälle zu verzeichnen.

6. Tag

Am letzten Wettkampftag betrug die Strecke 134 Kilometer. Es waren noch einmal vier Anstiege zu bewältigen. Der britische Seitenwagenpilot Howard Uzzell machte bei einer Auffahrt Fehler und erhielt fünf Strafpunkte.

Bei der Abschlusskontrolle der Motorräder wurde festgestellt, dass bei den Fahrzeugen der beiden Schweden Yngve Ericsson und Bernhard Malmberg die hintere Bremse wegen einer gebrochenen Nocke nicht mehr funktionierte. Die beiden Fahrer erhielten dadurch jeweils elf Strafpunkte. Damit verlor die schwedische Mannschaft ihre Trophy-Führung. Der eingelegte Protest wurde abgewiesen.

Beim Kampf um die Silbervasenwertung kam es am letzten Tag zu keinen Änderungen mehr.

Endergebnisse

Trophy

Silbervase

87 Fahrer erhielten eine Goldmedaille und fünf eine Silbermedaille, 16 Fahrer gaben auf.

Die Clubwertung der britischen Meisterschaft gewann das Team von Western Centre.

In der Markenwertung gewann in der Klasse A (bis 250 cm³) Excelsior mit 297 Punkten, in der Klasse B (bis 350 cm³) BSA mit 298 Punkten, in der Klasse C (bis 500 cm³) Ariel mit 300 Punkten und in der Klasse D (bis 750 cm³) Scott mit 295 Punkten.

Literatur
 International Six Days Trial in: The Glasgow Herald, 10. September 1928, S. 16
 International Six Days Trial in: The Glasgow Herald, 11. September 1928, S. 4
 International Six Days Trial in: The Glasgow Herald, 12. September 1928, S. 7
 International Six Days Trial in: The Glasgow Herald, 13. September 1928, S. 14
 International Six Days Trial in: The Glasgow Herald, 14. September 1928, S. 18
 International Six Days Trial in: The Glasgow Herald, 15. September 1928, S. 13
 International Six Days Trial in: The Glasgow Herald, 17. September 1928, S. 15

Weblinks
 speedtracktales: Fotos und Zeitungsausschnitte
 Foto der schwedischen Mannschaft
 Offizielles Programm, abgerufen am 10. März 2019

Motorsportveranstaltung 1928
Motorsportwettbewerb im Vereinigten Königreich
Internationale Sechstagefahrt nach Austragung

10. Internationale Sechstagefahrt


Anou Achra Lemoun je špilja u planinskom lancu Djurdjura u Alžiru. Dugačka je 323 metra.

Izvori

Špilje u Alžiru

Anou Achra Lemoun


أبو عبد الله القرشي هو صفوان بن سليم المدني، أبو عبد الله الزهري. أبوه سليم مولى حميد بن عبد الرحمن بن عوف. وهو أبو عبد الله وقيل أن أبا الحارث القرشي الزهري المدني مولى حميد بن عبد الرحمن بن عوف.

روايته للحديث
حدث عن: ابن عمر وأنس وأم سعد بنت عمرو الجمحية وجابر بن عبد الله وعن حميد مولاه وعطاء بن يسار ونافع بن جبير بن مطعم وطاووس وسعيد بن المسيب وسعيد بن سلمة الأزرقي وسلمان الأغر والقاسم بن محمد وأبي بسرة الغفاري وخلق سواهم.

حدث عنه: يزيد بن أبي حبيب وموسى بن عقبة وابن جريج وابن عجلان ومالك والليث وعبد العزيز الدراوردي وسفيان الثوري وسفيان بن عيينة وخلق كثير آخرهم وفاة أبو ضمرة الليثي.

أقوال المحدثين فيه
 قال ابن سعد: كان ثقة كثير الحديث عابداً.
 قال ابن المديني: ثقة.
 قال أحمد بن حنبل: من الثقات يستشفى بحديثه وينزل القطر من السماء بذكره وقال: ثقة من خيار عباد الله الصالحين.
 قال أبو حاتم وسفيان بن عيينة والعجلي والنسائي: ثقة.
 قال أحمد بن صالح العجلي: ثقة رجل صالح.
 قال المفضل بن غسان: كان يقول بالقدر.
 قال يعقوب بن شيبة: ثبت، ثقة، مشهور بالعبادة.
 قال محمد بن سعد البغدادي: ثقة كثير الحديث.

عبادته
قال ابن سليم: كان يعلم الكتاب في زمن معاوية ثم إنه ترك التعليم وتفرغ للعبادة.

قال علي بن عبد الله: كان صفوان بن سليم يصلي على السطح في الليلة الباردة لئلا يجيئه النوم.

قال سليمان بن سالم كان صفوان بن سليم في الصيف يصلي بالليل في البيت فإذا كان في الشتاء صلى في السطح لئلا ينام.

قال مالك بن أنس: كان صفوان بن سليم يصلي في الشتاء في السطح وفي الصيف في بطن البيت يتيقظ بالحر والبرد حتى يصبح ثم يقول هذا الجهد من صفوان وأنت أعلم وإنه لترم رجلاه حتى يعود كالسقط من قيام الليل ويظهر فيه عروق خضر.

ذكر العمري أن صفوان بن سليم لم يكن له بالليل وساد ولا كان يضجع جنبه على فراش بالليل إنما كان يصلي فإذا غلبه عيناه احتبى قاعداً.

قال محمد بن أبي منصور: قال صفوان بن سليم: أعطي الله عهداً أن لا أضع جنبي على فراش حتى ألحق بربي.

وقال سفيان بن عيينة: حلف صفوان بن سليم أن لا يضع جنبه بالأرض حتى يلقى الله تعالى فكمث على ذلك أكثر من ثلاثين عاما فلما حضرته الوفاة واشتد به النزع والعلز وهو جالس فقالت ابنته يا أبت لو وضعت جنبك الأرض فقال يا بنية إذا ما وفيت لله عز وجل بالنذر والحلف فمات فإنه لجالس.

قال أنس بن عياض: رأيت صفوان بن سليم ولو قيل له غدا القيامة ما كان عنده مزيد على ما هو عليه من العبادة.

قال عبد العزيز بن أبي حازم: عادلني صفوان بن سليم إلى مكة فما وضع جنبه في المحمل حتى رجع قال ابن عيينة حج صفوان فذهبت بمنى فسألت عنه فقيل لي إذا دخلت مسجد الخيف فأت المنارة فانظر أمامها قليلا شيخا إذا رأيته علمت أنه يخشى الله تعالى فهو صفوان بن سليم فما سألت عنه أحدا حتى جئت كما قالوا فإذا أنا بشيخ كما رأيته علمت أنه يخشى الله فجلست إليه فقلت أنت صفوان بن سليم قال نعم قال وحج صفوان بن سليم وليس معه إلا سبعة دنانير فاشترى بها بدنة فقيل له في ذلك فقال إني سمعت الله يقول

قال المنكدر بن محمد: كنا مع صفوان بن سليم في جنازة وفيها أبي وأبو حازم وذكر نفراً من العباد فلما صلى عليها قال صفوان أما هذا فقد انقطعت عنه أعماله واحتاج إلى دعاء من خلف بعده قال فأبكى والله القوم جميعاً.

قال سفيان أخبرني الحفار الذي يحفر قبور أهل المدينة قال حفرت قبر رجل فإذا أنا قد وقعت على قبر فوافيت جمجمة فإذا السجود قد أثر في عظام الجمجمة فقلت لإنسان قبر من هذا فقال أو ما تدري؟ هذا قبر صفوان بن سليم.

قال أهل المدينة إنه بقيت جبهته من كثرة السجود.

قال ابن أبي حازم دخلت مع أبي على صفوان وهو في مصلاه فما زال به أبي حتى رده إلى فراشه فأخبرته مولاته قالت ساعة خرجتم مات.

قال يحيى: قدم سليمان بن عبد الملك المدينة وعمر بن عبد العزيز عامل عليها قال فصلى بالناس بالظهر ثم فتح باب المقصورة واستند إلى المحراب واستقبل الناس بوجهه فنظر إلى صفوان بن سليم فقال لعمر من هذا ما رأيت أحسن سمتا منه قال صفوان قال يا غلام كيس فيه خمسمائة دينار فأتاه به فقال لخادمه اذهب بها إلى ذلك القائم فأتى حتى جلس إلى صفوان وهو يصلي ثم سلم فأقبل عليه فقال ما حاجتك قال يقول أمير المؤمنين استعن بهذه على زمانك وعيالك فقال صفوان لست الذي أرسلت إليه قال ألست صفوان بن سليم قال بلى قال فإليك أرسلت قال اذهب فاستثبت فولى الغلام وأخذ صفوان نعليه وخرج فلم يربها حتى خرج سليمان من المدينة.

وفاته
مات سنة 132 للهجرة وله اثنتان وسبعون سنة. قال الواقدي وابن سعد وخليفة وابن نمير وعدة مات صفوان سنة اثنتين وثلاثين ومئة وقال أبو حسان الزيادي عاش اثنتين وسبعين سنة.

مراجع

أشخاص من المدينة المنورة
تابعون
رواة الحديث
مواليد 60 هـ
علماء مسلمون في القرن 2 هـ
قرشيون
وفيات 132 هـ
رواة الطبقة الرابعة

أبو عبد الله القرشي


Veliki majstor ili veliki meštar (engl. Grand Master) je počasna titula, kao i dužnost u slobodnom zidarstvu, koja se daje slobodnom zidaru izabranom za nadzor masonske jurisdikcije, a proizlazi iz dužnosti velikih majstora u viteškim redovima. Predsjedava velikom ložom i ima određena prava u konstitutivnim ložama koje čine njegovu obedijenciju. U većini slučajevima, ali ne i u svim, velikog majstora se oslovljava s "najčasniji veliki majstor" (engl. Most Worshipful Grand Master). U Velikoj loži Škotske, ova dužnost nosi naslov "veliki majstor mason" (Grand Master Mason).

Dužnosti
Kao što starješina lože svake godine imenuje časnike lože koji će mu pomagati, tako i veliki majstor svake velike lože svake godine imenuje časnike velike lože koji će mu pomagati u radu. Velike lože često biraju ili imenuju zamjenike velikih majstora (ponekad poznatih i kao okružni zamjenici velikih majstora) koji mogu mijenjati velikog majstora u slučaju njegove spriječenosti.

U Ujedinjenoj velikoj loži Engleske, ukulo je veliki majstor princ kraljevski krvi (tj. član Kraljevske obitelji), on može imenovati "pro velikog majstora" ("pro" na latinskom "za") koji će biti "njegov glavni savjetnik i djelovati u njegovo ime u onim prilikama kad zbog kraljevskih obveza nije u mogućnosti biti prisutan". Pro velikog majstora treba razlikovati od zamjenika velikog majstora.

Tradicije
Dvije su različite tradicije povezane s dužnošću velikog majstora. Općenito govoreći, europska praksa je da isti veliki majstor može biti reizabran na nekoliko uzastopnih mandata, dok u drugim zemljama veliki majstor služi mandat od samo jedne do tri godine, a zatim odlazi u mirovinu.

U nekoliko europskih zemalja položaj velikog majstora često su zauzimali članovi kraljevskih obitelji ili visoko plemstvo. U nekim je protestantskim sjevernoeuropskim zemljama ovu dužnost je dugo obnašao kralj. U Engleskoj i Walesu trenutni veliki majstor je princ Edward, vojvoda od Kenta, koji je izabran 1967. godine i od tada je ponovno biran svake godine.

Izvori

Slobodno zidarstvo

Veliki majstor (slobodno zidarstvo)


الستاكيوز هو سكر رباعي يتكون من وحدتي ألفا دي جالكتوز ووحدة ألفا دي جلوكوز ووحدة بيتا دي فركتوز. يرتبطو تعاقبيا كما يلي: gal(α1→6)gal(α1→6)glc(α1↔2β)fru.

يوجد الستاكيوز في الطبيعة في عدة خضروات ( مثل فول الصويا).

الستاكيوز أقل حلاوة من السكروز، بحوالي 28% على أساس الوزن. يستخدم بشكل أساسي كمحلي يستخدم بكميات كبيرة. الستاكيوز لا يهضم تماما بواسطة الإنسان حيث يعطي من 1.5 إلى 2.4 كيلوسعر/جرام.

مراجع

المواد الكيميائية مع معرفات مركبة متعددة
سكريات رباعية
سكريات متعددة

ستاكيوز


Karlovačko live 2011. zajednička je koncertna turneja hrvatske pop pjevačice Jelene Rozge i srbijanskoga rock sastava Bajaga i instruktori. Turneja je započela 27. studenoga 2011. u Splitu, a završila je 28. prosinca iste godine u Puli.

Pozadina

Karlovačko live zajednički je naziv posebnih glazbenih projekata vezanih uz Karlovačko pivo. Tradicija projekta Karlovačko live započela je 2002. Zuccherovim koncertom u Puli. Godine 2004. Karlovačko live predstavio je Miroslava Škoru i Prljavo kazalište. Godinu dana kasnije Severina i Crvena jabuka pružili su show u dvanaest hrvatskih gradova, a 2006. godine Karlovačko je okupilo tri izvođača: Tonya Cetinskog, Sašu Lošića i Gazde. Godine 2007., prvi puta u Hrvatskoj, na velikoj turneji uz Karlovačko nastupili su bivši pjevači Bijeloga dugmeta: Željko Bebek, Alen Islamović i Mladen Vojičić, dok su izvođači Karlovačko live turneje 2008. godine bili Prljavo kazalište. Godine 2009., Karlovačko live turneju predstavljao je sastav Parni valjak, a 2010. godine Karlovačko live spojilo je Halida Bešlića i Crvenu jabuku.

Turneja
Turneja je najavljena na novinarskoj konferenciji održanoj 25. listopada 2010. u zagrebačkom klubu H2O. U okviru turneje održano je devet koncerata u Hrvatskoj i jedan u Bosni i Hercegovini.

Popis nastupa

Izvori

Koncertne turneje

Karlovačko live 2011.


NFTY: The North American Federation for Temple Youth (formerly known as the National Federation for Temple Youth, often referred to simply as NFTY, commonly pronounced "nifty") is the organized youth movement of Reform Judaism in North America (commonly making it referred to as The Reform Jewish Youth Movement). Funded and supported by the Union for Reform Judaism (URJ), NFTY exists to supplement and support Reform youth groups at the synagogue level. About 750 local youth groups affiliate themselves with the organization, comprising over 8,500 youth members.

NFTY is the North American branch of Netzer Olami, the worldwide Progressive Zionist Youth movement. This relationship was formalized at the biennial NFTY Convention in Los Angeles, California in February 2005.

History
Founded on January 15, 1939 by the Union of American Hebrew Congregations (now called the Union for Reform Judaism), the then-titled National Federation of Temple Youth was a program to encourage college students to engage in synagogue life. NFTY was originally focused in three regions - New York City, Chicago, and Pennsylvania; it soon expanded to all areas of the UAHC. The first national officers were: Richard Bluestein, president; Bernard Sang, first vice president; Lewis Held, second vice president; Daniel Miller, third vice president; Lenore Cohn, secretary.  The executive committee of NFTY met in June 1939 in New York and discussed college activities, publications and social justice while also confirming cooperation with the UAHC as an affiliate and to cooperate with the National Conference for Community and Justice in interfaith work.

Rabbi Sam Cook organized one of the first regional Labor Day Conclaves of the Union of American Hebrew Congregations (UAHC) Pennsylvania State Federation, held at Pinemere Camp in 1939. The next convention was February 1940 in Chicago with former President Hoover as a Speaker. National conventions continued every two years until 1948 and the organization began to focus on High School aged students.

In the 1950s, NFTY began to focus on social action and mitzvah themes, capitalizing on the vision, ideals, and energy of teenagers to help transform the world. Local, regional, and national social action efforts were commonplace on issues from the releases of Russian Jews to the fight against poverty to hunger. Mitzvah Corps groups were established in many regions.

In 1952, NFTY began Jewish summer camping in the newly purchased facility in Oconomowoc, Wisconsin later called the Olin-Sang-Ruby Union Institute Camp (or OSRUI). In 1964, the Kutz Camp in Warwick, New York became NFTY's North American leadership camp and the site of North American board meetings. The successful Jewish camping movement expanded under the UAHC/URJ and NFTY to Jewish camps around the United States.

In 1961, NFTY began Israel programming with the URJ Heller High School (formerly Eisendrath International Exchange) semester in Israel. NFTY summer trips to Israel, often attended between sophomore and junior years of high school have been attended by thousands of Reform Jewish teenagers. Trips to Europe, mitzvah trips to locations such as Puerto Rico and Mexico, and archaeological digs have also been sponsored by NFTY in recent decades.

From 1962-1965, NFTY focused on innovation in international programming. The NFTY Summer Antiquities Tour brought NFTYites to see the sights and meet the Jewish youth of Europe and Israel. The NFTY Bible Institute provided a thorough touring experience in Israel. Mitzvah Corps programs sprung up in Puerto Rico, Israel, and Mexico, as well as in New York and Chicago. Today, almost every NFTY Region has a Mitzvah Corps Program.

In 1965, NFTY acquired a new summer address: its own national camp—the URJ Kutz Camp in Warwick, NY. Beginning that summer, Kutz became the site for NFTY's Leadership Institutes, Board Meetings, and other national programs. It continues to be the headquarters for NFTY Leadership Training.

In 1983, NFTY reintroduced the NFTY Convention in Washington, D.C. Every other year on President's Day weekend, hundreds to thousands of Reform Jewish teenagers gather for study, prayer, music, and socializing in a major North American city. A youth advisor's professional training conference was added to run concurrently in 1999 with a youth clergy track added in 2001. Convention typically alternates between the East and West coast.

In the late 1980s at Mechina, a leadership training and policy setting gathering of the NFTY General Board, NFTY officially recognized itself as a North American movement, in response to a growing and influential Canadian population. To this day, the movement still works to get all of its membership, and more importantly, outside press to correctly identify the movement and its various events, i.e. NFTY Convention as opposed to National Convention and North American Executive and General Boards as opposed to National Board.

From the very beginning, the work of NFTY's Youth Leadership has been supported by the adult Professional Staff of NFTY and the Union for Reform Judaism. Directors of NFTY include Rabbi Samuel Cook (1945–1967), Rabbi Henry Skirball (1963–1971), Rabbi Allan Smith (1971–2002) Rabbi Michael Mellen (2005–2011).

Today, NFTY has over 450 local youth groups in 19 regions in the United States and Canada with over 150 regional events a year. Past NFTYites and NFTY leadership can be found as numerous rabbis, cantors, educators, social workers, synagogue leaders, and active Reform Jews across the world. For example, Eric Yoffie, recent President of the URJ, was a member of NFTY-Northeast and served as their regional president in 1964.

Mission
Throughout the 2014–2015 NFTY year, the Regional Presidents Network drafted a new mission statement to reflect the cohesive values, aspirations, and goals of the North American Federation of Temple Youth. This mission statement was formally adopted by the NFTY Board, General Board, and adult leadership after being presented at the 2015 NFTY Convention in Atlanta. The mission statement reads as follows:

NFTY is a movement that builds strong, welcoming, inspired communities through teen-powered engagement. Together, we pursue Tikkun Olam, personal growth, youth empowerment, and deep connections, all rooted in Reform Judaism.

Structure
NFTY is divided into three levels: Temple Youth Group (TYG), Regional, and North American. At each level, authority is divided between elected youth boards and supervisors employed by the URJ or local synagogue. Boards vary widely between youth groups and regions, but typically include positions such as: President, Programming Vice-President, Social Action Vice-President, Religious & Cultural Vice-President, Membership Vice-President, Communications Vice-President, Treasurer, and Secretary.

TYG Level
TYGs, or Temple Youth Groups, are individual youth groups affiliated with Reform congregations and are the foundation of NFTY. TYGs are youth-run and offer participants educational, social, action, and religious programs. Most TYGs have a youth group board and an adult advisor appointed by the congregation. The youth group advisor or director is sometimes a volunteer in the congregation, a parent, a part-time staff person, or, in a small, but increasing number of synagogues, a full-time position. While the board structure is at the direction of each group, most are modeled after the regional or North American board.

Regions
NFTY is divided into nineteen regions  which hold events to bring together different TYGs based on geographical distribution. For example, NFTY-STR (Southern Tropical Region), the most populous region, includes around 30 TYGs and over 600 members.

Relations between regions range from friendly "rivalry" to "alliance" and are subject to combinations and divisions that occur due to membership fluctuation. For example:
Until 2001, NFTY-SAR and NFTY-STR comprised one region, known as NFTY-SER (formerly known as SEFTY). The regions still work together to run certain social action projects. Additionally, until 2003/2004 NFTY-NAR (New York Area Region) comprised three regions, NFTY-NYC (New York City, formerly known as CRaFTY), NFTY-LI (Long Island, formerly known as LIFTY), and NFTY-W/F (Westchester/Fairfield and parts of Connecticut, formerly known as WooFTY). Additionally, a 21st region, NFTY-Central New York (formerly known as CNFTY) existed until 1995. In that year, the Central New York region, which included synagogues along the Hudson Valley from Rockland County, N.Y., north to Albany and west to Syracuse, N.Y., was split among the Northeast region, the Northeast Lakes region, and the New Jersey region (formerly known as JFTY).

 regions are:
NFTY-CAR: Chicago Area Region
NFTY-CWR: Central West Region

Northern California, Nevada, Hawaii, and Utah.
NFTY-GER: Garden-Empire Region
Northern and Central New Jersey and parts of downstate New York.
NFTY-MAR: Mid Atlantic Region
 Maryland, the District of Columbia, Virginia, eastern West Virginia and parts of Northern North Carolina
NFTY-MI: Michigan
NFTY-MV: Missouri Valley

Illinois (except Chicago), Missouri, Iowa, Kansas, Nebraska, Colorado, and Wyoming.
NFTY-NAR: the New York metropolitan area
New York City, Westchester, Long Island, Fairfield County, Connecticut, Puerto Rico, and the US Virgin Islands
NFTY-NE: Northeast
Massachusetts, Connecticut, Vermont, New Hampshire, Rhode Island, Maine, northeastern New York, and parts of Canada.
NFTY-NEL: Northeast Lakes
Around the Great Lakes (both in the US and Canada) including parts of the states of Ohio, Pennsylvania, New York, and all of Ontario, Canada.
NFTY-NO: Northern
Minnesota, Wisconsin, Rockford, Illinois, North and South Dakota, Saskatchewan, Manitoba
NFTY-NW: Northwest
It is physically the largest region, spanning Alaska, Alberta, British Columbia, Idaho, Montana, Oregon and Washington.
NFTY-OV: Ohio Valley
Indiana, Ohio, Tennessee, Kentucky, West Virginia
NFTY-PAR: Pennsylvania Area Region
 Pennsylvania (excluding Erie, PA), Southern NJ, Delaware, and parts of West Virginia.
NFTY-SAR: Southern Area Region
North Florida, Georgia, South Carolina, Charlotte, NC, and Chattanooga, TN
NFTY-SO: Southern
Arkansas, Alabama, Louisiana, Mississippi, Western Tennessee and the Florida Panhandle.
NFTY-SoCal: Southern California
From Atascadero to San Diego
NFTY-STR: Southern Tropical Region
All of Florida outside of the panhandle, except Pensacola and the Bahamas
NFTY-SW: Southwest
Las Vegas, Arizona, New Mexico, El Paso
NFTY-TOR: Texas-Oklahoma Region
Texas and Oklahoma

Regional Leadership
Each region has an elected executive board of teens, who coordinate the efforts of temple youth groups, plan/assist regional events, improve marketing, and recruit new members. There is also an adult NFTY Regional Advisor, a paid staff position, who supervises the executive board and is a liaison with TYG advisors.

Each executive board consists of 6-10 teen members, each with a title and designated responsibilities. While each region's board is slightly different, many positions are similar across North America. Some common positions are: President, Programming Vice President, Religious & Cultural Vice President, Social Action Vice President, Membership Vice President, Communications Vice President, Financial Vice President.

North American Involvement

NFTY Board (North American Board)
The NFTY board is elected each year to establish general policy and themes for the organization as a whole, as well as lead the various leadership networks. The board members are typically recent high school graduates, although there are occasional exceptions to this trend. The board currently consists of a President, Programming Vice-President, Social Action Vice-President, Religious & Cultural Vice-President, Engagement & Inclusion Vice-President, Communications Vice-President and Development Vice President. In 2022, NAB to created the position of Development Vice President and changed the name of Membership Vice-President to Engagement & Inclusion Vice-President. In 2023, the decision was made to eliminate individual positions, other than president, in favor of more fluidity and flexibility for the North American Board.

[a]In 5774 (2014), the position of Membership & Communications Vice President was split into Membership Vice President and Communications Vice President.

[b]In 5782 (2022) the position of Membership Vice President was renamed Engagement and Inclusion Vice President.

[c]In 5782 (2022) the position of Development Vice President was created by the North American Board.

North American Gatherings
Three North American gatherings are held: NFTY Convention (held every other year and open to all members), Mechina, and NFTY Veida, formerly known as Mid-Year Boards. Mechina, meaning preparation, is held every year for regional board members and includes a business meeting as well as networking and other activities to prepare for the coming year. Veida, held on non-convention years, is the annual business meeting for electing the incoming North American Board, selecting Study and Action Themes, and performing other business as needed. On convention years, the business of NFTY Veida is done during NFTY Convention.

Names

Originally, all NFTY regions were known by short acronyms ending in "FTY" (Federation of Temple Youth) such as LIFTY (Long Island Federation of Temple Youth) or OVFTY (Ohio Valley Federation of Temple Youth). Many synagogue youth groups had similar names based on the name of their city or synagogue.

In 1994, to create greater connection to the North American movement, the names of all NFTY regions became a two- or three- letter region specific abbreviation, preceded by "NFTY-"—thus, LIFTY became NFTY-LI, OVFTY became NFTY-OV (informally known as NFTY-(t)OV), JFTY became known as NFTY-GER (NFTY-Garden Empire Region) and PaFTY (Pennsylvania Federation of Temple Youth) became NFTY-PAR (NFTY-Pennsylvania Area Region). While resisted at first, regions adapted to the new names and sometime began to pronounce the geographic abbreviation. For example, TOFTY (Texas-Oklahoma Federation of Temple Youth) became NFTY-TOR (Texas-Oklahoma Region) and is often called simply "TOR" (pronounced tour). During the conversion, SEFTY became NFTY-SER, and then in 2001 split into two regions: NFTY-SAR (the previous Northern Region of SEFTY/NFTY-SER, plus the Jacksonville and Tallahassee TYGs) and NFTY-STR (the remainder of the Southern Region of SEFTY/NFTY-SER; STR is pronounced "star").

NFTY Convention

NFTY Convention is a biennial convention for all of the NFTY regions and includes 3 days (as of NFTY Convention 2017) of social, educational, charitable, and religious programming. The conventions also feature competitions in music, art, and oratory. Each convention is held in conjunction with the URJ Youth Workers Conference and a plenary session, or asefah, for regional board members. NFTY Convention is the largest convention of its kind.

Affiliations, Partnerships, Relationships
Union for Reform Judaism (URJ)
Netzer Olami
Reform Zionism
Association of Reform Zionists of America (ARZA)
KESHER, the college outreach arm of URJ (now defunct)
Religious Action Center of Reform Judaism, the political/legislative outreach arm of the URJ
Hebrew Union College-Jewish Institute of Religion, the Reform Jewish seminary
World Union for Progressive Judaism

Music

In NFTY's early years, traditional Jewish and Yiddish melodies and spirituals such as "Elijah Rock" were common. In the 1950s, high school aged students sang songs composed by Hy Zaret and Lou Singer, such as "Close Your Eyes and Point Your Finger" and "It Could Be a Wonderful World," in order to promote social consciousness in young people, and learned the dance steps and music popular on Israeli kibbutzim at the time, such as the water dance ("Mayim Mayim").

In the 1960s, folk music became dominant with guitar playing teenaged song leaders leading youth in Pete Seeger, Peter, Paul & Mary, and Bob Dylan songs, among others, as well as original compositions not usually recorded for posterity. Following the Six-Day War in Israel, a surge of Zionism in Jewish life pushed Hebrew, Israeli, Chasidic, and liturgically based songs to the forefront. The "Mi Chamocha" hymn, for example, was set by NFTY participants to the melody of Bob Marley's "Redemption Song." Similarly, the traditional "Adon Olam" can be set to nearly any melody for any situation.

In 1968, Michael Isaacson introduced a NFTY Folk Service at the Kutz Camp demonstrating the growing trend of participatory, informal, mixed Hebrew/English services and song sessions that have remained the hallmark of a NFTY service. This style of American-born Jewish music came to be known as "American Nusach". The first NFTY album, Songs NFTY Sings was produced at the then-UAHC Kutz Camp. It contained eight contemporary Jewish folk pieces and 10 songs from Isaacson's Folk Service. The album, produced by Loui Dobin, now the director of Greene Family Camp, was quickly followed by 5 more albums: Shiru Shir Chadash (1973), Ten Shabbat V'Ten Shalom (Give Us Sabbath and Give Us Peace) (1974), Eit Hazmir, The Time of Singing (1977), and nfty at 40: this is very good (1980). In 1989, Fifty Years in the Making 1939–1989 was released with new music and retrospective hits. The 7 albums are often also referred to as NFTY I, NFTY II, NFTY III, and so on. In 2003 all of the original 7 albums were re-released on compact disc in a 5-disc set The Complete NFTY Recordings 1972–1989.

Beginning in 2006 NFTY has released the Ruach compilation album series at biannual conventions, featuring contemporary Jewish artists on CD, many of them former NFTYites themselves: Ruach 5761, Ruach 5763, Ruach 5765 (featuring music from and about Israel), Ruach 5767, Ruach 5769, Ruach 5771, and Ruach 5773. The series transitioned to a digital-only format in 2015. Ruach 5775 was released digitally at NFTY Convention 2015 and Ruach 5777 was released digitally at NFTY Convention 2017.

Performers popular within NFTY include Debbie Friedman, Kol B'Seder (Rabbi Danny Freelander and Cantor Jeff Klepper), Ramie and Merri Arian, Doug Mishkin, Peri Smilow, Julie Silver, Dan Nichols, Josh Nelson, Bryan Zive, Chana Rothman Noam Katz, Rick Recht, Alan Goodis,, and Jacob "Spike" Kraus.

References

External links
NFTY: The Reform Jewish Youth Movement

Jewish youth organizations
Union for Reform Judaism
Reform Judaism outreach
Youth organizations established in 1939
Youth organizations based in the United States

NFTY


Wilson Piedrahíta (San Gil, Santander, Colombia) es un entrenador de fútbol colombiano. Dirigió al América de Cali hasta el descenso, seguidamente fue director general de las divisiones menores de los diablos rojos hasta finales de 2013, actualmente dirige a la Selección de fútbol del Valle del Cauca en la categoría prejuvenil.

Carrera
Wilson Piedrahíta, un hijo de San Gil, Santander y quien vivió 13 años en Madrid, España donde estuvo trabajando de albañil y todero aparte de esto, realizó un trabajo de canteras y divisiones menores de varios clubes de la Comunidad de Madrid, estuvo ligado por 5 años al AD Torrejón CF, donde incluso llegó a ser vicepresidente del equipo, ha manifestado identificarse con el estilo de José Mourinho. Paralelamente, alternó sus labores de entrenador con las de árbitro, llegando a arbitrar en la 1ª División Preferente castellano-manchega como árbitro principal y en Segunda División B como árbitro asistente. También en España fue donde estudió los tres niveles necesarios para entrenar en primera división. No contento con eso, amplió sus conocimientos como técnico estudiando un máster de la UEFA y más adelante de FIFA.
También es un exfutbolista, jugó tres años en la segunda división del Bucaramanga (86, 87 y 88) como defensa central y él dice que "Como defensa fui muy malo y lento"., llega al América a dirigir las divisiones menores en el 2010.

América de Cali
Piedrahita fue elegido el 6 de septiembre de 2011 por el América de Cali para reemplazar a Álvaro Aponte como técnico, debido a la derrota ante Atlético Nacional como local y por los miembros de la junta de la Corporación que no estaban de acuerdo con la continuidad de Aponte. Piedrahita dirigió las divisiones menores del América donde tuvo un buen desempeño, como asistente técnico se nombró a Carlos Fernando Asprilla exintegrante de los diablos rojos.

Su primer juego dirigiendo el América concluyó con un empate (1:1) como visitante, el viernes 9 de septiembre en el Estadio Polideportivo Sur, contra Envigado. Y en su segundo juego en condición de local fue una victoria (2:1), el día sábado 17 de septiembre en el Estadio Pascual Guerrero, contra Itagüí. Después de 2 derrotas consecutivas una contra Junior (0:1) como local y contra el rival de patio como visitante el Deportivo Cali (2:0), el equipo tiene una racha de 5 partidos invicto, con 4 partidos consecutivos ganados contra el Atlético Huila (1:2)  en condición de visitante, contra Deportes Quindio (1:0) como local, contra Santa Fe (0:1) en como visitante, contra Cúcuta Deportivo (3:0) como local y el empate con La Equidad (1:1) en condición de local. En la 13° fecha pierde el invito como local con Medellín (1:2) con gol al último minuto y vuelve a sumar puntos de visitante con un empata contra Boyacá Chico (1:1).

Milagrosamente después de varios resultados irregulares y estar obligado a disputar la promoción, su equipo era uno de los que tenía las más remotas posibilidades de clasificar. Casi que dependía de un milagro para meterse en los cuartos de final del Torneo Finalización 2011. De hecho ocupaba la casilla 13 con 22 puntos, antes de la última fecha. Pero el milagro se le dio al equipo escarlata al golear 4-1 al Deportes Tolima, en Ibagué, con tantos de Rubén Darío Bustos, Fernando Cárdenas, Jairo Castillo y Andrés Valencia.

En los cuartos de final de la Liga su equipo perdió la serie con Once Caldas luego de haber empatado el primer juego en Cali y tener casi listo el segundo para los penales, América cayo faltando 10 minutos; sin embargo lo peor estaba por llegar el equipo enfrentó la serie de promoción con Patriotas de Boyacá, que superaron sorpresivamente a los 'diablos rojos' por la vía de los penales, lo cual causó el descenso de América a la Categoría Primera B, costándole el puesto de entrenador a Wilson Piedrahíta, que sin embargo siguió ligado al club como director de inferiores hasta finales de 2013, para el año siguiente 2014 se vincula como director técnico de las categorías infantil, pre juvenil y juvenil de la Liga de fútbol del Cauca; en 2015 dirige a la Selección Valle del Cauca.

Clubes

Como futbolista

Como entrenador

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Asumió el nuevo técnico del América de Cali. ElPaís.com

Nacidos en San Gil (Colombia)
Futbolistas del Atlético Bucaramanga
Entrenadores de fútbol de Colombia
Entrenadores del América de Cali
Entrenadores de fútbol nacionalizados en España

Wilson Piedrahíta


Olaylar

Doğumlar
 Giovanni Battista Bononcini
 Şehzade Mustafa

Ölümler
 Hüssamzade Abdurrahman Efendi, Osmanlı Devleti şeyhülislam, hattat (d. 1594)

1670


DC2 este un drum comunal din județul Tulcea care se desprinde de lângă Nufăru, din apropierea kilometrului 10+550 al drumului județean DJ222C, și teoretic face legătura între orașele Tulcea, Sulina și comuna C.A. Rosetti. În realitate, cu excepția câtorva kilometri pietruiți din vecinătatea satelor Ilganii de Jos și Partizani, drumul comunal 2 între Nufăru și Sulina este unul de pământ, impropriu circulației, și lipsit de poduri sau podețe peste canale. Mai mult, nu există o conexiune între DC2 și DJ222C la Nufăru, cele două căi de circulație fiind separate de Brațul Sfântu Gheorghe. Deși aflat în stare rea, DC2 este totuși circulabil pe toți cei 16 kilometri ai săi dintre Sulina și C.A. Rosetti, fiind pietruit.

Lungime
Drumul comunal 2 are o lungime totală de aproximativ 90,4 km, împărțiți după cum urmează:

Controverse
Presa a sugerat faptul că, în trecut, Nicolae Ceaușescu dorea modernizarea DC2 pentru realizarea unei căi auto circulabile între municipiul Tulcea și orașul Sulina, fără să țină cont de consecințele pe care le-ar fi cauzat sistemului ecologic unicat al Deltei Dunării. Intenția ar fi fost continuată și de guvernul Adrian Năstase, care a adoptat Hotărârea nr. 379 din 11 aprilie 2001 "privind aprobarea încadrării în categoria funcțională a drumurilor comunale a unor drumuri județene situate în județul Tulcea". Această hotărâre de guvern transfera drumul într-o categorie funcțională care permitea reabilitarea și modernizarea lui, deși DC2 între Ilganii de Jos și Gorgova este amplasat pe digurile de apărare a localităților de inundații, iar legislația interzice circulația mijloacelor de transport pe ele. Mai mult, între Gorgova și Sulina malul canalului Sulina nu permite accesul autovehiculelor pentru că nu există un dig corespunzător.

Paul Cononov, pe atunci administratorul A.R.B.D.D., a declarat ziarului România Liberă că instituția sa "nu a fost consultată când s-a legalizat acest drum prin hotărâre de Guvern:

Constantin Cabuz, secretarul Consiliului Județean Tulcea (CJT), a declarat și el că instituția sa nu a emis vreun aviz privind înființarea drumului și că "dacă se cerea un aviz juridic aș fi refuzat".

Cu toate acestea, în februarie 2003, ministrul Transporturilor Miron Mitrea a virat în contul Consiliului Județean Tulcea, condus la acea dată de Trifon Belacurencu, suma de 1,1 milioane de dolari, bani proveniti din fonduri PHARE, în scopul derulării investiției "Modernizarea DC2 Sulina-Plaja Sulina". Fără să existe un aviz de la Consiliul Județean, așa cum prevede legislația, contractul de proiectare a fost atribuit firmei Dinamic Construct doar prin semnăturile președintelui CJT Trifon Belacurencu și directorului economic al CJT Sirma Caraman. Proiectul prevedea întocmirea documentației tehnice pentru modernizarea a 6,2 km de drum din orașul Sulina, din care 4 kilometri printr-o zonă protejată ecologic de pe plaja orașului. Licitația pentru modernizarea drumului a fost și ea controversată, fiind declarată câștigătoare firma Deltacons Tulcea, contra sumei de 47 miliarde de lei vechi, deși societatea Lerco București a oferit un preț substanțial mai mic. Pentru toate neregularitățile legate de această investiție, Direcția Națională Anticorupție a deschis dosarul cu numărul 55/P/2005.

Proiecte
Master Planul Rezervației Biosferei Delta Dunării publicat în 2005 prevede proiecte și fonduri pentru reabilitarea DC2 în intravilanul localităților traversate, spre exemplu 964.050 de euro pentru "Modernizare DC 2 – Sulina" și 450.000 de euro pentru "Pietruire drum comunal DC 2 - Maliuc". Anexa 1 a Hotărârii de Guvern privind "Strategia Deltei Dunării pentru perioada 2011-2015" prevede și ea "Reabilitarea DC 2 Nufăru (DJ 222 C, km 10+550)–Ilganii de Jos–Partizani–Gorgova, km 0+000–31+000", în valoare de 71.520.000 lei.

Între 2014-2015 s-au derulat procedurile de licitație pentru amenajarea drumului comunal în intravilanul și extravilanul satului Partizani, component al comunei Maliuc.

În paralel cu drumul spre plajă, primăria Sulina a propus, prin Planul Integrat de Dezvoltare, investiția "Modernizare DC 2", care prevedea lucrări de pietruire a drumului dintre Sulina – Cardon – C.A. Rosetti – Periprava, pe o lungime de 27,5 kilometri. În anul 2007, Consiliul Județean Tulcea a organizat licitația de "Consolidare pod peste canalul Cardon și a drumului de legătură DC2 Sulina C.A. Rosetti", cu o valoare de 888.846 RON. Anunțul de atribuire a fost publicat pe 11 noiembrie 2007. Câștigătorul desemnat a fost aceeași firmă Deltacons Tulcea care construise și drumul spre plaja Sulina. Conform proiectului, în afară de pietruirea DC2, firma Deltacons a realizat și un pod peste canalul Cardon, ceea ce a permis asigurarea unei legături rutiere între cartierul Prospect al Sulinei, situat pe malul stâng al canalului Sulina, și comuna C.A. Rosetti.

Pe 9 februarie 2016, Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice a adresat o invitație pentru dezbaterea publică a "Strategiei integrate de dezvoltare durabilă a Deltei Dunării (2030)", care poate fi studiată pe site-ul oficial al MDRAP. Deși, sub indicativul de DJ222D, este marcat parțial pe una din hărțile Raportului de Mediu, DC2 nu este menționat nicăieri explicit în documentațiile care alcătuiesc Strategia de dezvoltare.

Note

2

DC2 (județul Tulcea)


Steve Dillon (22 March 1962 – 22 October 2016) was a British comic book artist, best known for his work with writer Garth Ennis on Hellblazer, Preacher and The Punisher.

Early life
Dillon was born in London in 1962 and raised in Luton, Bedfordshire. He was the oldest of three siblings, a sister younger by three years, Julie, and a brother younger by nine years who is cartoonist/costume designer Glyn Dillon.

While attending Icknield High School, Dillon first realised his potential as a serious comic book artist during the production of a school comic book called Ultimate Sci Fi Adventures with school friends Neil Bailey & Paul Mahon in 1975. His first strip in this comic was "The Space Vampire". This was followed by the Escape from the Planet of the Apes series.

Career
Dillon got his first professional work at the age of 16, drawing the title story in the first issue of  Hulk Weekly for Marvel UK, later working on the Nick Fury strip. In the 1980s he also drew for Warrior and Doctor Who Magazine, where he created the character of Abslom Daak. He did a considerable amount of work for the comics 2000 AD and Warrior.

Along with Brett Ewins, Dillon started the seminal comic magazine Deadline in 1988, which continued for another seven years and was instrumental in supporting young, underground, comic artists such as Jamie Hewlett as well as championing and supporting new bands of the period such as The Senseless Things and Blur. Deadline is highly regarded for bringing underground comics and graphic novels into the mainstream during the 1990s. and can be considered as a precursor for publications such as Loaded and Dazed and Confused, as well as defining and promoting the nascent Britpop movement of the time.

In mid-1989, Dillon met writer Garth Ennis, with whom he eventually had his most notable professional collaborations. During a social gathering about a year later in Dublin, Ennis recalls, "After everyone else had passed out, we sat up 'til dawn and killed off a bottle of Jameson, talking about what we wanted to do in comics- what we thought could be done with them, what the medium was for. I can recall a sort of mutual 'Oh yes, you. You're the one. You get it.' This was to pay off handsomely in the years to come." With Ennis, Dillon worked on Hellblazer and, later, on Preacher which concluded in 2000 after 66 issues. Dillon also created the character Dogwelder, featured in Ennis's series Hitman, and the aptly named Sixpack and Dogwelder comic series, that ran from 2016 to 2017.

Preacher was made into a critically acclaimed TV show in 2016, starring Dominic Cooper. Dillon is credited as co-executive producer on the series.

Death
Dillon's younger brother, concept artist Glyn, announced on social media on 22 October 2016 that Dillon had died in New York City. The cause was complications of a ruptured appendix. His death was met with an outpouring of grief and a number of tributes from the comics creator community, as well as the following statement from DC Group editor Marie Javins:

Dillon's long-time collaborator Garth Ennis paid tribute to Dillon thus:

The first episode of season two of the Preacher TV series is dedicated to Dillon.

Awards
 1998 National Comics Award for Best Artist
 1999 Harvey Award for Best Continuing Series for Preacher
 2000 Eagle Award for Favourite (Colour) Comic for Preacher

Bibliography

UK publishers

Self-published
Sci-Fi Adventures ( Dillon/Bailey/Mahon)
Issue #5 Nov 1974 "The Space Vampire"
Special Issue Feb 1975 " Escape From the Planet of the Apes" Chapter 1
Issue #9 Apr 1975 "Escape From the Planet of the Apes" Chapters 2 & 3
Issue #10 May 1975 "Escape From the Planet of the Apes" Chapter 4
Issue #11 June 1975 "Escape From the Planet of the Apes" Chapter 5
Issue #12 July 1975 "Escape From the Planet of the Apes" Chapter 6
Issue #13(final issue) Aug/Sept 1975 "Conquest of the Planet of the Apes" Chapter 1Ultimate Science FictionStory in #1–3 (1977–1978)

 Marvel UK Hulk Comic (magazine)Nick Fury stories in #1–19 (1979)

Hulk story in #2 (1979)
Ant-Man story in #48–49 (1980)Doctor Who MagazineKroton stories in #5–7 and #23–24 (1979–1980)
Plutar story in #9-11 (1979)
Ogron story in #13–14 (1980)
Abslom Daak stories in #17–20 and #27–29 (1980)
Moderator story in #84 and #86–87 (1984)Blake's 7Stories in #9 and #11–12 (1982)

 Fleetway 2000 ADJudge Dredd stories in Sci-Fi Special 1980, #205, #242–243, #305–307, #322–328, #353, #374–375, #393, #397–399, #404–405, #409, #443, #450, Sci-Fi Special 1986, #505, #511–512, #610, #702–706, #727–732, #783, and Judge Dredd Yearbook 1993 (1980–1981; 1983–1987; 1989–1992)
Ro-Jaws story in #189–190 (1980)
Mean Arena stories in #199–200 and #218–223 (1981)
Ro-Busters story in Annual 1982 (1981)
Rogue Trooper stories in #379–380, #495–499, #520–531, #535–539, #553–554, #568–572, #574–575, #589, #598–600, #602–603, #624–630, #633–635, Winter Special 1989 (as writer), and Rogue Trooper Annual 1991 (1984; 1986–1990)
ABC Warriors story in Annual 1985 (1984)
Future Shocks in #442, #479, #572 (as writer), and #588 (as writer) (1985–1986; 1988)
Hap Hazzard stories in #561, #567, #588, #609–610, and #1164 (1988–1989; 1999)
Tyranny Rex stories in #566–568, #582–584, and Sci-Fi Special 1988 (1988)
Bad Company story in #601 (as inker) (1988)
Harlem Heroes story in #671–676, #683–699, and #701–702 (1990)DicemanABC Warriors story in #2 (1986)
Diceman stories in #4–5 (1986)
The Comic Relief Comic One-shot (1991)

 Quality WarriorLaser Eraser and Pressbutton stories in #1–3, #5–11, and #15 (1982–83)
Marvelman story in #4 (1982)

 Deadline DeadlineStories in #1–20 (as editor) (1988–1990)

 Other IPC MagazinesScream! #8 (1984)Pyramid BooksSpitting Image: The Giant Komic Book OGN (1988)Atomeka PressA1 #5 and #6A (1991–1992)John BrownBlast! #1  (1991)

 DC Comics Main artistSkreemer #1–6 (as inker) (1989)
Animal Man #29, #33–38, #40–41, #43, #45, and #47–50 (1990–1992)
Hellblazer #49, #57–58, and #62 (1992–1993)
The Atom Special #1 (1993)
Legion Worlds #5 (2001)ContributorWho's Who: The Definitive Directory of the DC Universe #19 (1986)
Focus One-shot (1987)
Hitman #60 (2001)
Superman: American Alien #4 (2016)

 Vertigo Main artistHellblazer #63–76, #78–83, #157, #175–176, and #200 (1993–1994; 2001–2002; 2004)
Confessional One-shot (1993)
Heartland One-shot (1997)
Preacher #1–66 (1995–2000)
Cassidy: Blood and Whiskey OGN (1998)
Tall in the Saddle OGN (1999)ContributorVertigo Jam One-shot (1993)
The Vertigo Gallery: Dreams and Nightmares One-shot (1995)
Vertigo: Winter's Edge #1 (as interviewee) (1998)
Transmetropolitan: I Hate It Here One-shot (2000)
Vertigo X Anniversary One-shot (as interviewee) (2003)
Scalped #50 (2011)

 Paradox ContributorThe Big Book of Death OGN (1995)

 WildStorm Main artistWildcats #20–21 (2001)
Global Frequency #3 (2003)

 Marvel Comics Main artistThe Punisher: Countdown One-shot (2004)
Wolverine: Origins #1–25 (2006–2008)
X-Men: Hope One-Shot (2010), collecting:
Psylocke #1 (2010)
Dark X-Men #1 (2010)
X-Men Legacy #230 (2010)
X-Force #22 (2010)
Wolverine #304 (2012)
Incredible Hulk #8 (2012)
Avenging Spider-Man #11 (2012)
Thunderbolts #1–6 and #12 (2013)
Scarlet Witch #3 (2016)
The Punisher #1–6 (2016)ContributorDaredevil #1/2 One-shot (1999)
Scarlet Witch #4 (2016)
The Punisher #7 (2016)

 Epic Main artistDoctor Zero #5 (as inker) (1988)
Car Warriors #1–4 (1991)

 Marvel Knights Main artistPunisher #1–12 (2000–2001)
Punisher #1–7, #13–14, #18–23, and #32 (2001–2003)
Bullseye: Greatest Hits #1–5 (2005)
Punisher vs. Bullseye #1–5 (2005–2006)
Punisher War Zone #1–6 (2009)

 Ultimate Main artistUltimate X-Men #58 (2005)
The Ultimates 2 Annual 1 (2005)
Ultimate Avengers #13–18 (2010–2011)

 MAX Main artistSupreme Power: Nighthawk #1–6 (2005–2006)
Punisher MAX #1–22 (2010–2012)

 Image Comics

 WildStorm Main artistGen¹³ Annual 1 (1997)
Gen¹³ Bootleg Annual 1 (1998)

 Other publishers Eclipse ComicsThe Johnny Nemo Magazine #3 (as inker) (1986)
3-D Laser Eraser and Pressbutton One-shot (as writer) (1986)Penthouse'''Penthouse Men's Adventure Comix''
 Kodiak story in #6 (1996)

Notes

References

External links

Steve Dillon at 2000 AD online
Steve Dillon at Marvel.com
Drinking With the Boys: An Evening with Garth Ennis and Steve Dillon
Interview (1990), obituary (2016) and gallery of images

1962 births
2016 deaths
British comics artists
People educated at Icknield High School
Deaths from appendicitis
Marvel Comics people
DC Comics people

Steve Dillon


شهادة الميلاد، وهي شهادة يتم إصدارها من قبل الدولة للفرد ويوجد فيها معلومات عن تاريخ وساعة الميلاد واسم المولود ولقبه واسم الأم والأب وجنس المولود ومكان الميلاد.

مراجع

قانون
وثائق شخصية
ولادة

شهادة ميلاد


Articles with hCards
ෂින් සයිම්දං ( හංගුල් : 신사임당, හන්ජා : 申師任堂; 29 ඔක්තෝබර් 1504 - 17 මැයි 1551) යනු ජොසොන් යුගයේ ජීවත් වූ කොරියානු කලාකරුවෙකු, ලේඛකයෙකු, අක්ෂර වින්‍යාසකරුවෙකු සහ කවියෙකි. ඇය ගංවොන් පළාතේ ගංනං හි උපත ලැබුවාය. ඇයගේ උපන් නිවස ඔජුක්හොන් වල පිහිටා ඇත. එය ඇගේ මාතෘ පවුලේ නිවසද වේ. එය අද දක්වාම හොඳින් ආරක්ෂා වී ඇත. ඇය කොරියානු කොන්ෆියුෂියානු විශාරද යී යි ගේ මව විය. බොහෝ විට කොන්ෆියුසියානු පරමාදර්ශවල ආදර්ශයක් ලෙස සැලකෙන, ඇයගේ ගෞරවනීය අන්වර්ථ නාමය වූයේ ඉයෝජින් ඉමියෝනි (어진 어머니; "ඥානවන්ත මව") යන්නයි. ඇගේ සැබෑ නම ෂින් ඉන්-සොන් (හංගුල් : 신인선, හන්ජා : 申仁善) වේ. ඇගේ පෑන නම් සයිම්, සයිම්දං, ඉනිම්දං සහ ඉම්සාජෙ විය. ඇය හියෝ නන්සොල්හියොන් කවියාගේ සමකාලීනයෙකු වූ අතර, කාන්තාවන් දෙදෙනා ප්‍රතිමල්ලවයන් ලෙස සලකනු ලැබීය.

ජීවිතය

ළමා කාලය සහ අධ්‍යාපනය
ෂින් සයිම්දං  ඉපදී හැදී වැඩුණේ ගංනං හි ඇයගේ මවගේ දෙමාපියන්ගේ නිවසේය. ඇගේ පියා වූ ප්‍යොංසන් ෂින් වංශයයේ ෂින් ම්‍යොං-හ්වා (신명화, 申命和), රජයේ නිලධාරියෙක් සහ විශාරදයෙක් වූ ජෝ ග්වං-ජොගේ මිතුරෙකු වූ නමුත් ඔහු දේශපාලනිකව ක්‍රියාකාරී නොවීය. ඇගේ මව යී සඔන් (이사온, 李思溫) ගේ දියණිය වූ යොන්ගින් යී වංශයේ යී ආර්යාවයි. සයිම්දං දියණියන් පස් දෙනෙකුගෙන් දෙවැනියා විය. ඇගේ පියා මුලින් පදිංචිව සිටියේ හැන්සොං (වර්තමාන සෝල් ) හි වන අතර වසර 16 ක් පවුලෙන් බොහෝ දුරට වෙන්ව ජීවත් විය. ඔහු තම බිරිඳගේ පවුලේ සහාය ඇතිව සිවිල් විභාග සූදානම් කිරීම දිගටම කරගෙන ගිය අතර වසරකට කිහිප වතාවක් නිවසට ගියේය. සයිම්දංගේ මව ඔහුගේ අධ්‍යාපනයට උදව් කළාය. කෙසේ වෙතත් ෂින් ම්‍යොං-හ්වා යංබන් සඳහා වන මූලික පරීක්ෂණයක් වන ජින්සා පරීක්ෂණයෙන් (진사) ඔබ්බට නොගිය අතර කිමියෝ වර්ෂයේ (기묘사화, CE 1519) විද්වතුන් සමූල ඝාතනය කිරීම හේතුවෙන් දෙග්වා පරීක්ෂණය ( 대과 ) අත්හැරියේය. ඔහු ගංනං වෙත පදිංචියට ගියේය.

යි ආර්යාව විවාහයෙන් පසුවත් ඇගේ දෙමාපියන් සමඟ දිගටම ජීවත් වූ අතර, ඇය සයිම්දං සහ ඇගේ අනෙකුත් දියණියන් අධ්‍යාපනයට තෝරා ගත් ආකාරය සම්බන්ධයෙන් ඇයට වැඩි ස්වාධීනත්වයක් ලබා දුන්නේය. සයිම්දංගේ සීයාගේ විශ්වාසයන්ද සයිම්දංට බෙහෙවින් බලපෑවේය. මුනුබුරෙකුට ඉගැන්වූවාක් මෙන් ඇගේ මවගේ සීයා ඇයට ඉගැන්වීය.

ඇය කාන්තාවක් වුවද, සයිම්දං නව-කොන්ෆියුසියස්වාදය, ඉතිහාසය සහ සාහිත්‍යය පිළිබඳ පුළුල් දැනුමක් වර්ධනය කර ගත් අතර, එය ඇගේ පියාගේ අමුත්තන් මවිතයට පත් කළේය. සයිම්දං සහ ඇගේ සහෝදරියන් ෂින් ම්‍යොං-හ්වා වෙතින් දහස් අක්ෂර ක්ලැසික්, දෝංමෝංසොංසප් (동몽선습) සහ මිංසින් බොජිඅන් ඉගෙන ගත්හ. සයිම්දං විශේෂයෙන්ම දක්ෂ වූ අතර, ඇගේ පියාගේ අනුග්‍රහය ලබා ගත්තාය. සහෝදරයන් නොමැති ඇය පුතෙකුට පමණක් දායාද කළ හැකි අධ්‍යාපනයක් ලැබූ අතර පසුව ඇය තම දරුවන්ට අධ්‍යාපනය ලබා දෙන ආකාරය කෙරෙහි මෙම පසුබිම බෙහෙවින් බලපෑවේය.

එම යුගයේ කාන්තාවන්ට පොදු නොවූ අධ්‍යාපනයක් ෂින් සයිම්දංට ලැබුණි. සාහිත්‍යය සහ කවියට අමතරව, ඇය අක්ෂර වින්‍යාසය, එම්බ්‍රොයිඩර් සහ චිත්‍ර කලාවට දක්‍ෂ වූවාය. ඇය යි සුක්-ක්වොන් (이숙권) ගෙන් ප්‍රශංසාව ලබා ගනිමින් ලිවීමට සහ ඇඳීමට ද දක්ෂ වූවාය.

විවාහය
ෂින් ම්‍යොං-හ්වා සයිම්දංගේ සැමියා වීමට යී වොන්-සු (李元秀) තෝරා ගත්තේය. යී වොන්-සුගේ මුතුන් මිත්තන් අතර යොන්ගුයිජොං (ප්‍රධාන රාජ්‍ය මන්ත්‍රී) සහ ජ්වායුජියොන් (වාම රාජ්‍ය මන්ත්‍රී) ඇතුළත් වුවද, පවුල දුප්පත් බැවින් මෙය දුර්වල විනිශ්චයක් පෙන්නුම් කරන බව බොහෝ දෙනෙකුට හැඟුණි. ඒ වන විට යී වොන්-සු ද රැකියා විරහිතව සිටි අතර ඔහුගේ පියා මිය ගොස් ඇත. කෙසේ වෙතත්, ෂින් ම්‍යොං-හ්වා සයිම්දං විවාහ කර දීමට ප්‍රමුඛත්වය ලබා දුන්නේ ඇයගේ කලා කෘති දිගටම කරගෙන යාමට ඉඩ දෙන පිරිමියෙකු සමඟ වන අතර, වොන්-සු මේ සම්බන්ධයෙන් කිසිදු විරුද්ධත්වයක් නොතිබුණි.

1522 අගෝස්තු 20 වන දින (වයස අවුරුදු 19) සයිම්දං යී වොන්-සු සමඟ විවාහ වූ අතර, ඔහුගේ කැමැත්ත ඇතිව ඇය ගංනංහි ඇගේ දෙමාපියන්ගේ නිවසේ කාලය ගත කළාය. යී වොන්-සුගේ නිවස තිබුණේ පාජුහි නමුත් සයිම්දංගේ පියා ඔවුන් විවාහ වූ එම වසරේම මිය ගිය අතර, එබැවින් ඇය තම මව රැකබලා ගැනීම සඳහා නිවෙස් දෙක අතර එහා මෙහා ගියාය. පසුව ඇය සිය සැමියා සමඟ ඔහුගේ නිල තනතුරුවලට ගියාය. ඇය හන්සොං සහ ප්‍යොංචං ඇතුළු ස්ථාන කිහිපයකට පදිංචියට ගියාය.

මෙම යුවළට දරුවන් අට දෙනෙක් සිටියහ. ඒ අතර පිරිමි ළමයින් පස් දෙනෙක් සහ ගැහැණු ළමයින් තිදෙනෙක් වෙති. වයස අවුරුදු 33 දී, ඇය තම තුන්වන පුතු වන යී යි බිහි කිරීමට ගංනං වෙත ආපසු ගියාය. 1537 දී, ඇය තම දරුවා සමඟ හන්සොං වෙත ආපසු එන විට, ඇය දෙග්වාල්ල්‍යොංහි කඳු මුදුනක සිටගෙන ඇය පසුකර ගිය ගමක් දෙස ආපසු හැරී බැලුවාය. ඇය තම මවට ඇති ආදරය නව කවියකින් ප්‍රකාශ කළාය. වයස අවුරුදු 38 ක් වූ ඇය හැන්සොං හි නව නිවසක් කළමනාකරණය කර ඇගේ මව සමඟ ජීවත් වූවාය.

මෙම යුගයේ කීකරුකම හොඳ බිරිඳකගේ වැදගත් සලකුණක් ලෙස සැලකූ නමුත් සයිම්ඩන්ග් තම සැමියා වන යී වොන්-සුට පහසුවෙන් සවන් දුන්නේ නැත. ඔහුගේ අධ්‍යාපනය සඳහා වසර 10ක වෙන්වීමට පොරොන්දු වූ ඇය තම සැමියාව හොඳ කන්දකට යැව්වාය. ඔහු තම බිරිඳ ගැන ආශාවෙන් ආපසු පැමිණි විට, ඇය ඔහුට තරවටු කළේ, ඔහු වෙහෙස මහන්සි වී ඉගෙන නොගතහොත් ඇගේ කොණ්ඩය කපා දමන බවට තර්ජනය කරමිනි. ඇයගේ උත්සාහය නොතකා යී වොන්-සු වසර 3 කට පසු ඉගෙනීම නතර කළාය.

ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා සමඟ ගැටුමක්
ඇයගේ ස්වාමිපුරුෂයා වන යී වොන්-සු, ක්වොන් නම් කිසෙං කෙනෙකුට ආදරය කරන බව ඇය දුටුවාය. යී වොන්-සු ක්වොන් සමඟ ජීවත් වීමට පටන් ගත් විට, සයිම්දං එය දැඩි ලෙස අනුමත නොකළ අතර යුවළගේ සම්බන්ධතාවය සිසිල් විය. ඇයගේ මරණය කල්තියා දුටු ෂින් සයිම්දං ඇය මියගිය පසු වෙනත් කාන්තාවක් විවාහ කර නොගන්නා ලෙස තම සැමියාගෙන් ඉල්ලා සිටියාය. කොන්ෆියුසියස්, සෙන්සි සහ ෂෝ දුනි ඔවුන්ගේ විවාහ බිඳ දැමූ බව යී වොන්-සු තර්ක කළ නමුත් ෂින් සයිම්දං ඔහුට විරුද්ධ වූයේ එම පුද්ගලයන් කිසිවකු නැවත විවාහ වී නැති බව පවසමිනි. ක්වොන් යනු අනපේක්ෂිත ලෙස ක්‍රියා කරන, ෂින් සයිම්ඩංගේ ප්‍රතිවිරුද්ධ ගැහැණු ළමයෙකු ලෙස සලකනු ලැබූ අතර, ඇය ඇගේ වැඩිමහල් පුත් යි සොන් ගේ වයසේම පසුවන බව ද පැවසේ. ෂින් සයිම්දං ක්වොන් සිටින බව සොයාගත් විට, ඇය නැවත වරක් තම සැමියාගෙන් ඉල්ලා සිටියේ ක්වොන් තම නිවසට ආරාධනා නොකරන ලෙසයි. කොන්ෆියුසියස් ශුද්ධ ලියවිලි උපුටා දක්වමින්, ඇය ක්වොන්ව විවාහ කර නොගන්නා ලෙසට ඔහුට ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කළ අතර, ඇයව ඔවුන්ගේ නිවසට ගෙන නොඑන බවට පොරොන්දු විය. යී වොන්-සු සහ ෂින් සයිම්දංගේ නරක සම්බන්ධය ඔවුන්ගේ දරුවන්ටද බලපෑවේය. ඔහුගේ දෙමවුපියන්ගේ විවාහ සබඳතා යහපත් නොවූ නිසා යි ට අවශ්‍ය වූයේ සාමකාමී පවුල් ජීවිතයකි.

මරණය
යී යි  ඔහුගේ මවට බොහෝ සේ ආදරය කළෙමි, එබැවින් ෂින් සයිම්දං අසනීප වූ විට, ඔහු තම මවගේ සීයාගේ ආත්ම පෙති තබා ඇති සිද්ධස්ථානයට ගොස්, සෑම දිනකම පැයක් තම මව වෙනුවෙන් යාච්ඤා කළේය. අතුරුදන් වූ යී යි සොයමින් සිටි පවුලේ සාමාජිකයන් තම මවට සුවය ලැබේවායි ප්‍රාර්ථනා කරමින් අවංකව යාඥා කරමින් සිටින කුඩා දරුවා දුටු විට කම්පා විය. ඔහුගේ උත්සාහය නොතකා, ඇගේ අසනීපය උත්සන්න විය. ෂින් සයිම්දං වයස අවුරුදු 46 දී 1551 මැයි 17 වන දින ප්‍යොංගන් කලාපයට  පදිංචියට යාමෙන් පසු හදිසියේ මිය ගියේය. ඇයගේ මරණයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇගේ පුත් යී යි ජීවිතයට සහ මරණයට හේතුව පිළිබඳ ප්‍රශ්න සමඟ ඉබාගාතේ ගියහ.

ඇගේ මරණයෙන් පසු, යී වොන්-සු ක්වොන් සමඟ විවාහ නොවී, නමුත් යී යි සමඟ ගැටුමක් ඇති කරමින්, ඔහු සහ ඔහුගේ දරුවන් සමඟ ජීවත් වීමට ඇයව ගෙනැවිත් ඔහුගේ බිරිඳගේ පොරොන්දුව කඩ කළේය. මෘදු හා සැලකිලිමත් මවක් වූ ෂින් සයිම්දං මෙන් නොව, ක්වොන් බීමට කැමති විය. ෂින් සයිම්දංගේ දරුවන් ක්වොන් නිසා දුක් වින්ද අතර යී යි නිවසින් පැන ගියෙමි.යී වොන්-සු විසින් ක්වොන් ගෙන්වා ගැනීමට අසාධාරණ පියවරක් ගත්තේ මන්දැයි පැහැදිලි නැත, නමුත් එය ඔහුගේ බිරිඳ වන ෂින් සයිම්දං කෙරෙහි ඇති ඊර්ෂ්‍යාව සහ පහත්කම නිසා ඇති වූවක් යැයි විශ්වාස කෙරේ.

පවුල

 පියා
 ෂින් ම්‍යොං-හ්වා (신명화, 申命和)
 මව
 යොංගින් යි වංශයේ යි ආර්යාව (용인 이씨, 龍仁 李氏)
 මාතෘ සීයා: යි සා-ඔන් (이사온, 李思溫)
 සහෝදරියන්
 වැඩිමහල් සහෝදරිය: පියොංසාන් ෂින් වංශයේ ආර්යාව ෂින් (평산 신씨, 平山 申氏)
 බාල සහෝදරිය: පියොංසාන් ෂින් වංශයේ ආර්යාව ෂින් (평산 신씨, 平山 申氏)
 බාල සහෝදරිය: පියොංසාන් ෂින් වංශයේ ආර්යාව ෂින් (평산 신씨, 平山 申氏)
 බාල සහෝදරිය: පියොංසාන් ෂින් වංශයේ ආර්යාව ෂින් (평산 신씨, 平山 申氏)
 බෑණා: Kwon Cheo-gyun (권처균, 權處均)
 ස්වාමිපුරුෂයා
 ඩියොක්සු යි වංශයේ යි වොන්-සු (이원수, 李元秀) (덕수 이씨, 德水 李氏) (1501 - 1561)
 මාමණ්ඩිය: යි චියොන් (이천)
 දරුවන්
 පුතා:  යී සොන් (이선)
 දියණිය: යී මෙ-චං (이매창, 李梅窓)
 පුතා: යී බොන් (이번)
 දියණිය: ඩියොක්සු යී වංශයේ යි ආර්යාව (덕수 이씨, 德水 李氏)
 පුතා: යී යි (이이, 李珥) (7 ජනවාරි 1537 - 27 පෙබරවාරි 1584)
 ලේලිය: ගොක්සන් නෝ වංශයේ ආර්යාව අංක (곡산 노씨, 谷山 盧氏) (? – 1595)
 මිණිබිරිය: ඩියොක්සු යි වංශයේ යි ආර්යාව (덕수 이씨, 德水 李氏)
 මුණුපුරා: කිම් ජිප් (김집, 金集) (1574 – 1656)
 මුනුපුරා: කිම් ඉක්-හ්යොන්ග් (김익형, 金益炯)
 මුනුපුරා: කිම් ඉක්-රියොන් (김익련, 金益煉)
 දියණිය: ඩියොක්සු යී වංශයේ යි ආර්යාව (덕수 이씨, 德水 李氏)
 පුතා: යී උ (이우, 李瑀) (1542 - 1609)

කටයුතු
ජොසොන්හි, කාන්තාවන් විවාහයෙන් පසු ඔවුන්ගේ කුසලතා ලොවට විකාශනය කිරීමට අධෛර්යමත් වේ. කෙසේ වෙතත්, සයිම්දංහට ඇගේ දක්ෂතා වර්ධනය කර ගැනීමට හැකි වූයේ ඇයට සහෝදරයන් නොමැති නිසාත්, ඇයට ඇගේ සැමියා වෙනුවට ඇයගේ නිවසේ ජීවත් වීමට හැකි වූ නිසාත්, සයිම්දංහට ඇගේ කුසලතා දියුණු කිරීමට ඉඩ දෙන බෑණා කෙනෙකු තෝරා ගැනීමට ඇගේ පියා උත්සාහ කළ නිසාත් ය.

ෂින් සයිම්දංගේ කලා කෘති එහි සියුම් අලංකාරය සඳහා ප්‍රසිද්ධය. කෘමීන්, මල්, සමනලුන්, ඕකිඩ්, මිදි, මාළු සහ භූ දර්ශන ඇගේ ප්‍රියතම තේමාවන් විය. තීන්ත සහ ගල් තීන්ත වර්ණවලින් යුත් සිතුවම් 40 ක් පමණ ඉතිරිව ඇත, නමුත් තවත් බොහෝ දේ පවතින බව විශ්වාස කෙරේ.

අවාසනාවකට මෙන්, ඇයගේ අක්ෂර වින්‍යාසයන් බොහෝමයක් ඉතිරිව නැත. නමුත් ඇගේ ශෛලිය ඇයගේ කාලය තුළ බෙහෙවින් පැසසුමට ලක් විය. ඉහළ පෙළේ නිලධාරීන් සහ රසඥයන් ඇගේ වැඩ පිළිබඳ වාර්තා ලියයි. මියොංජොං හි විද්වත් ඊඕ සුක්-ක්වොන් සිය පොතේ පේග්වාන් ජප්ගි (패관잡기, 稗官雜記; "කතන්දරකාරයාගේ විවිධත්වය") හි සඳහන් කර ඇත්තේ සයිම්දංගේ මිදි සහ භූ දර්ශන පිළිබඳ චිත්‍ර ප්‍රසිද්ධ අන් ග්‍යොන්ගේ චිත්‍ර හා සසඳන බවයි. 1868 දී, සයිම්දංගේ කාර්යය අගය කළ ගංනංහි ආණ්ඩුකාරවරයා සඳහන් කළේ, "සයිම්දංගේ අක්ෂර වින්‍යාසය කල්පනාකාරීව ලියා ඇති අතර, වංශවත් බව සහ අලංකාරය, සන්සුන්කම සහ පිරිසිදුකම, කාන්තාවගේ ගුණයෙන් පිරී ඇති" බවයි.

ඇගේ දරුවන්ටත් කලා කුසලතා තිබුණා. උදාහරණයක් ලෙස, යී උ කලාවට කොතරම් දක්ෂද යත්, "ඔහු මකුළු භාවිතයෙන් කෘමීන් ඇද ගත්තේය, පසුව කුකුළන් එය සැබෑ කෘමීන් මෙන් පෙනෙන බැවින් එය පසුපස හඹා ගියේය." යී උ කවියට ද දක්ෂ ය. ඔහුගේ සොහොයුරු යී යි කීවේ, "යී යූ ශිෂ්‍යත්වය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන්නේ නම්, ඔහු මට වඩා හොඳ වනු ඇත." ෂින් සයිම්දංගේ වැඩිමහල් දියණිය යී මෙ-චං ද කවියට දක්‍ෂ වූ බැවින් ඇය "කුඩා ෂින් සයිම්දං" ලෙස හඳුන්වනු ලැබුවාය.

කවිය

 දේග්වාල්ල්‍යොං හරහා යන අතරතුර මගේ දෙමාපියන්ගේ නිවස දෙස ආපසු හැරී බැලීම ( හංගුල් : 유대관령망친정, හන්ජා : 踰大關嶺望親庭) - ඇගේ මව තනිව පිටත්ව යාමෙන් ශෝකයට පත් වූ තම දෙමාපියන්ගේ නිවසින් පිටව යන විට ලියන ලද කවිය.
 මාපියන් ගැන සිතීම ( හංගුල් : 사친, හන්ජා : 思親) - ඇගේ මවට දරුඵල භක්තිය පිළිබඳ කවියක්.

සිතුවම්

 භූ දර්ශනය ( හංගුල් : 자리도, හන්ජා : 紫鯉圖)
 කඳු සහ ගංගා ( හංගුල් : 산수도, හන්ජා : 山水圖)
 තෘණ සහ කෘමි සිතුවම් ( හංගුල් : 초충도, හන්ජා : 草蟲圖)
 බට අතර පාත්තයින් ( හංගුල් : 노안도, හන්ජා : 蘆雁圖)

උරුමය

දකුණු කොරියානු මුදල් නෝට්ටුවක පෙනී සිටි පළමු කාන්තාව ෂින් සයිම්දං ය. කොරියානු බැංකුව (BOK;  හංගුල් : 한국은행) විසින් ප්‍රථම වරට 2009 ජුනි මාසයේදී වොන් 50,000 නෝට්ටුව නිකුත් කරන ලදී. 50,000 වොන් හි සැලසුම 2009 පෙබරවාරි 25 දින නිකුත් කරන ලදී. ෂින් සයිම්දං සහ ඇයගේ චිත්‍ර, මොක්පෝ මිදි (හංගුල් : 묵포 포도) සහ චෝචුංදෝසුබ්‍යොං (හංගුල් : 초충도수병), ජාතික නිධානය අංක 595) ඉදිරිපස නිරූපණය කර ඇත. සිතුවම් ( wolmaedo සහ pungjugdo ) පිටුපස පැත්තේ නිරූපණය කර ඇත. අනෙකුත් බිල්පත් මෙන් නොව, මෙම පනත් කෙටුම්පතේ පිටුපස ඇති රූප සටහන් සිරස් අතට නිදර්ශනය කර ඇත. මැයි 5 වෙනිදා කොරියානු බැංකුව නිවේදනය කළේ ඔවුන් " ජොසොන් යුගයේ මැද භාගයේ නියෝජිත කාන්තා කලාකාරිනියක්" සහ "දක්‍ෂ අධ්‍යාපනයේ කැපී පෙනෙන ජයග්‍රහණයක් අත්කරගත් තැනැත්තියක්" නිසා 50,000 ජයග්‍රහණයේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙස ෂින් සයිම්දං තෝරා ගත් බවයි. ඇයගේ බිරිඳගේ භූමිකාව ඉටු කිරීමෙන්" තෝරා ගැනීමට හේතුව එය කොරියානු සමාජය තුළ ස්ත්‍රී පුරුෂ සමානාත්මතාවය පිළිබඳ දැනුවත්භාවය ඉහළ නැංවීමට සහ අධ්‍යාපනයේ සහ පවුලේ වැදගත්කම ඉහළ නැංවීමට දායක වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ.  (දිනූ 50,000 ක අනෙකුත් අපේක්ෂක චරිත වූයේ කිම් ගු, ග්වංගේටෝ ද ග්‍රේට්, අහ්න් චං-හෝ, ජං යොං-සිල් සහ රියු ග්වාන්-සන් ය.

කෙසේ වෙතත්, ස්ත්‍රීවාදී විචාරකයින් මෙම තේරීම කාන්තා භූමිකාවන් පිළිබඳ ලිංගික ඒකාකෘති ශක්තිමත් කිරීමක් ලෙස විවේචනය කර ඇත.

නූතන සංස්කෘතිය තුළ

 1978 Scholar Yul-gok සහ ඔහුගේ මව Shin Saimdang චිත්‍රපටයේ Ko Eun-ah විසින් නිරූපණය කරන ලදී.
 2003 EBS TV කතා මාලාවේ Yeoksa Theatre හි Kim Ye-ryeong සහ Jeong In-sun විසින් නිරූපණය කරන ලදී.
 2005 EBS TV Series Jump හි Kim Ye-ryeong විසින් නිරූපණය කරන ලදී.
 Lee Young-ae සහ Park Hye-su විසින් 2017 SBS රූපවාහිනී කතා මාලාව Saimdang, Memoir of Colors හි නිරූපණය කරන ලදී.

මේකත් බලන්න

 යී යි
 හොඳ බිරිඳක්, බුද්ධිමත් මවක්
 කොරියාවේ ඉතිහාසය
 කොරියානු සිතුවම්

යොමු කිරීම්

වැඩිදුර කීයවීම
කිම්-රෙනන්ඩ්, යං-කී. කොරියාවේ නිර්මාණශීලී කාන්තාවන්: පහළොස්වන සිට විසිවන සියවස් දක්වා. ME Sharpe, Inc., 2004.

බාහිර සබැඳි

 Ojukheon සහ Gangneung නාගරික කෞතුකාගාරය
 Sin Saimdang:Nercast
 여성계 "신사임당 5만원권 인물 선정 유감" 연합뉴스 2007, 11월 05일자
 [ ) 6
 <고액권 인물②> 신사임당(申師任堂) 뉴시스 2007, 11월 05일자
 여성계 "5만원권 신사임당 안돼"..반발 확산 연합 뉴스 2007, 11월 07일자
Women painters
Pages with unreviewed translations

ෂින් සයිම්දං


Torre delle Ore eller Torre dell'Orologio er et klokketårn der ligger på Via Fillungo det centrale Lucca i Toscana, Italien.

Tårnet er placeret tæt ved et andet berømt tårn i byen kaldet Torre Guinigi.

Historie
I middelalderen blev der opført en lang række tårne, ofte i forbindelse med private paladser, i Lucca, som prestigeprojekter og til beskyttelse af byens rige borgere. I 1300 tallet blev Torre delle Ore overtaget af bystyret og i 1390 besluttede man at installere et ur i tårnet. I 1752 bestilte man Simon Lois Simon til at lave et nyt urværk.

Tårnet er åbent for offentligheden.

Se også
 Torre Guinigi

Referencer

Eksterne henvisninger

Lucca
Tårne i Italien

Torre delle Ore


Xu Wenlong (en ), né le  à Harbin, est un fondeur chinois.

Biographie
Il fait ses débuts en Coupe du monde en février 2007 à Changchun, où il se classe notamment  du quinze kilomètres libre, lui valant ses premiers points pour le classement général. Il marque de nouveau des points dans cette compétition () en janvier 2010 lors du quinze kilomètres classique d'Otepää.

Il participe aux Jeux olympiques en 2010 et 2014, terminant au mieux  en individuel en 2014 (skiathlon).

Il compte seulement deux participations aux Championnats du monde en 2009 et 2013, obtenant son meilleur résultat individuel à Liberec en 2009 avec la  place sur le cinquante kilomètres libre.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende = DNS : non-partant

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Xu

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2007.
 Meilleur résultat individuel : .

Classements en Coupe du monde

Références

Liens externes

Fondeur chinois
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2010
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Naissance en février 1987
Naissance à Harbin

Xu Wenlong


Agave chrysantha ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Golden-Flowered Agave".

Beschreibung
Agave chrysantha ist monokarpisch, formt kleine, kompakte Rosetten und bildet manchmal spärlich Ausläufer. Sie erreicht Wuchshöhen von 50 bis 100 Zentimetern und einen Durchmesser von 80 bis 180 Zentimetern. Die variablen, rinnigen, linealisch bis lanzettförmig, gelbgrünen bis grauen, Blätter sind 40 bis 75 cm lang und 8 bis 10 cm breit. Die Blattränder sind variabel gezahnt. Der braune bis graue Enddorn ist 5 bis 15 cm lang.

Der rispige schlanke, gerade Blütenstand wird 4 bis 8 m hoch. Die goldgelben Blüten sind 40 bis 55 mm lang und erscheinen am oberen Teil des Blütenstandes an unregelmäßig angeordneten Verzweigungen. Nach der Blüte bilden sich selten Bulbillen. Die Blütenröhre ist 8 bis 13 mm lang.

Die variabel geformten dreikammerigen Kapselfrüchte sind 35 bis 50 mm lang und 13 bis 15 mm breit. Die schwarzen Samen sind 6 bis 7 mm lang und 4,5 bis 5 mm breit.

Die Blütezeit reicht von Juni bis August.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 60.

Systematik und Verbreitung
Agave chrysantha wächst endemisch in Zentral-Arizona in den Vereinigten Staaten, an steinigen Berghängen, in Granit- und Vulkanböden, in Gras- und Waldland in 900 bis 1800 m Höhe. Sie ist vergesellschaftet mit zahlreichen Kakteen- und Sukkulentenarten.

Die Erstbeschreibung durch Robert Hibbs Peebles ist 1935 veröffentlicht worden. Synonyme sind Agave palmeri var. chrysantha  und Agave palmeri subsp. chrysantha .

Agave chrysantha ist ein Vertreter der Sektion Ditepalae. Charakteristisch sind die langen, bis zu 8 Meter hohen Blütenstände. Sie ähnelt Agave palmeri und Agave parryi jedoch werden Unterschiede der Blatt- und Blütenstruktur deutlich. Agave chrysantha wird im Desert Botanic Garden in Arizona kultiviert.

Sie hybridisiert mit Agave murpheyi, Agave palmeri, Agave parryi var. couesii und Agave delamateri.

Literatur
 August J. Breitung: Agave chrysantha. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook. 1968, S. 104.
 Howard Scott Gentry: Agaves of Continental North America. University of Arizona Press, 1982, ISBN 0-8165-0775-9, S. 426–431.
 Thomas Heller: Agaven. Ntv, Münster 2006, ISBN 3-937285-59-8, S. 74–75.
 Mary Irish, Gary Irish: Agaves, yuccas, and related plants. A Gardener's Guide. Timber Press, 2000, ISBN 0-88192-442-3, S. 109–111, Pl. 12.

 J. Thiede: Agave chrysantha. In: Urs Eggli (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon. Einkeimblättrige Pflanzen (Monocotyledonen). Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 3-8001-3662-7, S. 21–22.

Einzelnachweise

Weblinks

Agaven
Chrysantha

Agave chrysantha


Le lactate de méthyle est un composé chimique de formule . C'est l'ester méthylique de l'acide lactique . Il s'agit du plus simple des esters chiraux. Il se présente sous la forme d'un liquide incolore inflammable peu volatil susceptible de former des mélanges explosifs avec l'air et qui s'hydrolyse dans l'eau.

Le lactate de méthyle existe selon deux énantiomères, notés L et D ou (S) et (R) respectivement. On peut l'obtenir par estérification de l'acide lactique avec du méthanol  :
 +  ⟶  + .

Il est également possible de le produire en faisant réagir de l'acide lactique avec du diazométhane .

Il est utilisé comme solvant polaire, notamment pour la nitrocellulose, l'acétate de cellulose, l'acétobutyrate de cellulose et l'acétopropionate de cellulose. Il intervient dans la conception de laques et de solutions de polymères pour favoriser la tolérance aux diluants, améliorer la fluidité des matériaux et leur résistance à la décoloration.

Notes et références

Ester carboxylique
Ester de méthyle
Solvant

Lactate de méthyle


منتخب الصين لكرة اليد هو الممثل الرسمي لدولة الصين في لعبة كرة اليد. وتديره رابطة كرة اليد الصينية ويشارك في المنافسات الدولية لكرة اليد.

مراجع

كرة يد في الصين
منتخبات آسيا لكرة اليد
منتخبات الصين الرياضية
منتخبات كرة اليد
منتخبات كرة يد وطنية رجالية

منتخب الصين لكرة اليد


An Urelytrum annuum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Urelytrum annuum in nahilalakip ha genus nga Urelytrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Urelytrum

Urelytrum annuum


Piotr Robert Haren (født 2. maj 1970) er en dansk tidligere fodboldspiller af polsk herkomst. Han har i sin aktive karriere spillet for KB, BK Frem, Lyngby Boldklub og F.C. København.

Han startede som angriber, men Lyngby Boldklub-træneren Benny Lennartsson gjorde ham til forsvarer.

Han har søn af Janusz Andrzej Haren, der spillede for Widzew Łódź og B93. Han er far til Lucas Haren, der spiller for FC Helsingør og tidligere blandt andet har spillet for FC Nordsjælland og Randers FC.

Piotr Haren blev i januar 2019 ansat som A+træner hos Lyngby Boldklub.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Piotr Haren  på BK Frems hjemmeside

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra B.93
Fodboldspillere fra Kjøbenhavns Boldklub
Fodboldspillere fra Boldklubben Frem
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub
Fodboldspillere fra FC København
Fodboldspillere fra AGF
Danskere af polsk afstamning

Piotr Haren


الأوبرا الإيطالية هي كلا من أعمال الأوبرا في إيطاليا والأوبرا باللغة الإيطالية. ولدت الأوبرا في إيطاليا قرب عام 1600م واستمرت الأوبرا الإيطالية تلعب دوراً هاماً في تاريخ ذلك الفن حتى اليوم.
العديد من الأوبرات بالإيطالية كتبها مؤلفون أجانب، بما فيهم هاندل، جلاك، وموزارت. وتعد الأعمال التي قام بها مؤلفون إيطاليون أصليون في القرن التاسع عشر وبدايات القرن العشرين، مثل روسيني وبليني ودونيزيتي وفيردي وبوشيني من أشهر الأوبرات التي كتبت ويتم تأديتها في العديد من دور الأوبرا حول العالم.

الأوبرا
هي مسرحية درامية موسيقية غنائية موضوعها في الغالب غرامي وتكون ملحنة ويراعى في وضع موسيقاها وتلحينها ذوق وعادات العصر الذي وضعت فيه القصة وليس العصر الذي تمثل فيه.
وتشمل الأوبرا في ألحانها على غنائيات فردية وثنائية وجماعية وذلك بمصاحبة فرقة موسيقية كاملة.
وهي تختلف عن التمثيليات القديمة في أن العنصر التمثيلي في الأوبرا يعد أكثر عمقا وتأثيرا في المشاهدين، خاصة وأن الأوبرا تعتمد على الانفعالات الأساسية كالغضب والحزن والحب والانتقام والقسوة والغيرة ونشوة الانتصار.
يستفيد المؤلف الأوبرالي إلى درجة كبيرة من إمكانات الموسيقى المصاحبة التي تعمق الإحساس لدى الممثل والمشاهد كليهما، وتتميز الأوبرا عن التمثيلية التقليدية في أنها تجمع بين أكثر من لون من ألوان فنون الأداء مثل التمثيل والغناء وموسيقى الـ أوركسترا والأزياء وفي أحيان كثيرة الرقص و الباليه.

عنصرا الأوبرا

وتتكون الأوبرا من عنصرين أساسيين هما الكلمات أو النص المكتوب والموسيقى أو النوتة أي الغناء والموسيقى. والنص المكتوب للحوار في الأوبرا أقل طولا من النص التمثيلي التقليدي لأن غناء الكلمات يستغرق وقتا أطول من مجرد أدائها تمثيلا ومن ناحية أخرى فإن الموسيقى ذاتها تقوم أحياينا بتجسيد العواطف والانفعالات التمثيلية بصورة أكثر عمقا من الكلمات.
أما الموسيقى فإن كل دور في الأوبرا يتطلب مغنيا يتمتع بمدى أو درجة من الصوت معينة ومن ثم يتم تقسيم المغنين في الأوبرا حسب درجات الصوت ويستخدم الغناء الجماعي في معظم عروض الأوبرا إلى جانب الغناء المنفرد والثنائي والأداء الموحد.
رغم أن طبيعة الأوبرا تفرض قيودا على حركة المغني إلا أن الحركة السريعة والمفاجئة والجسم الملتوي قد تؤثر على صوت المغني، كما أن الأداء في الأوبرا يتطلب درجة معينة من إجادة التمثيل.
ويختلف عدد الآلات الموسيقية المستخدمة في الأوركسترا ونوعها من أوبرا إلى أخرى فالآلات التي يحتاجها عرض إيطالي في أواخر القرن الثامن عشر الميلادي تختلف عن الآلات التي يتطلبها عرض كتبه ريتشارد فاغنر في أواخر القرن التاسع عشر الميلادي.
وتحدد طبيعة العرض كذلك دور الأوركسترا، فقد توفر موسيقى مصاحبة للأداء وقد تؤدي دورا مهما في العرض، وقد تبرز مشهدا أو حدثا معينا تؤكده، وقد تقوم بتقديم فواصل تمهد أو تعد المشاهد وهكذا.

مصطلحات في الأوبرا

- الآريا: وهي مقطوعة غنائية مطولة يقوم بها المغني بمفرده ويعبر فيها عن مشاعره الشخصية.

- الإلقاء المنغم: وهو جزء من النص الأوبرالي يقدم معلومات عن الحديث ويطور الحبكة الدرامية في شكل غنائي بسيط فيما يشتبه الحديث العادي وأحيانا يكون مصاحبا بأوركسترا.

الأوبرا الجادة: وهي لون من الأوبرا ساد في القرنين السابع عشر والثامن عشر الميلاديين وكانت تتناول موضوعات أسطورية وتاريخية في المقام الأول وتركز على المؤثرات المسرحية الخاصة والغناء المتميز.

الأوبرا الكبرى: وهي أوبرا السنوات المبكرة من القرن التاسع عشر الميلادي وفيها يتم التركيز على المؤثرات المسرحية ومشاهد المجموعات الكبيرة والموسيقى المركبة المتداخلة والحوار.

الأوبرا الهزلية: وهي أوبرا إيطالية هزلية تعالج مواقف إنسانية مأخوذة من الحياة اليومية.

طاقم المغنين «إنسيمبل»: مجموعة صغيرة من المغنين تتكون عادة من شخصين إلى خمسة أشخاص، تسمى المقطوعة التي تؤديها المجموعة بنفس الاسم.

بل كانتو: أسلوب في الغناء يركز على جمال النغمة والمهارة الفنية.

كولوراتورا: أسلوب أداء في الغناء يميل إلى التلوين وتقوم به عادة أصوات سوبرانو قوية.

سنجسبايل: لون من الأوبرا ألألمانية يستخدم الحوار المؤدى بدلا من الأغنية المنفردة.

ليتموتيف: وهي مقطوعة موسيقية قصيرة تقدم بعض الأفكار والأماكن والشخصيات كلما ظهرت في العرض.

المدونة الموسيقية: وهي النوتة الموسيقية المكتوبة التي يستخدمها قائد الأوركسترا.
النص الشعري: وهو النص المكتوب للأوبرا.

الواقعية: وهو أسلوب في الأوبرا الإيطالية يكون فيه التركيز على الحدث والانفعالات.

مراجع

أوبرا حسب البلد
تاريخ الأوبرا
موسيقى إيطالية

أوبرا إيطالية


Thaia, monotipski rod orhideja iz potporodice Epidendroideae, jedina u tribusu Thaieae. Jedina je vrsta T. saprophytica iz južne Kine, Tajlanda i Laosa

Izvori

Epidendroideae

Thaia (Plantae)


Biserica "Pogorârea Sfântului Duh" din Micești (Micuș) a fost construită ca biserică greco-catolică la sfârșitul secolului al XVIII-lea. Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: . Din 1948 se află în folosința Bisericii Ortodoxe Române.

Istoric și trăsături
Biserica a fost construită în mijlocul cimitirului, pe locul unei bisericuțe din lemn. Deși nu se cunoaște cu exactitate momentul edificării ei un sprijin în datare îl reprezintă anul pictării bisericii, 1793, inscripționat pe bolta altarului. Materialele folosite la construcția bisericii au fost piatra și cărămida: piatra – la fundații, turn și pereții bisericii, iar cărămida – la bolțile din naos. Lemnul a fost utilizat la realizarea acoperișului bisericii, care a fost acoperită inițial cu țiglă și ulterior cu tablă, așa cum este și astăzi. Construcția se desfășoară în lungime pe 22,60 metri, cu 3 încăperi ale bisericii propriu-zise, altarul fiind îndreptat spre est, retras față de corpul bisericii cu aproximativ 0,75 metri, de-o parte și de alta. Altarul are o formă poligonală la exterior și semicirculară în interior; el are 4,40 m în lungime și 4,60 m în lățime. Naosul (nava) are 7,40 m în lungime pe 5,80 m, pronaosul are 4,40 în interior pe 5,80 m, iar turnul este de 4,20 pe 3,25 m. Intrarea e situată pe latura de sud a bisericii. Din pronaos există o ușă de acces spre turn și o alta spre naos. Pe jos, turnul are turnat ciment, iar în celelalte două încăperi (pronaos și naos) se află dușumea din scândură de brad. Se remarcă prin vechimea sa pavimentul altarului: acesta se compune din lespezi ceramice provenind fie de la castrul roman Potaissa-Turda, fie de la un alt punct fortificat roman, pe drumul Potaissa-Napoca; plăcile ceramice care formează pavimentul altarului păstrează încă inscripția "LVM", adică "Legio V Macedonica".

Pronaosul sau tinda femeilor este prima încăpere a bisericii, în care se intră pe latura sudică a construcției, intrare mărginită de două ferestre, care asigură iluminarea interiorului și care se situează între naos și turnul clopotniței.
Fundația pronaosului este din piatră legată cu mortar, la fel ca și pereții, care sunt tencuiți atât la exterior cât și în interior. Pe jos este podit cu dușumea din scândură de brad, iar pereții sunt tencuiți, văruiți și pictați de dată recentă, pictura neavând valoare istorică sau artistică. Tavanul pronaosului este drept, realizat din grinzi și căptușit cu scândură. Tencuiala a fost decapată în întregime în pronaos, în urma unor lucrări de consolidare, și înlocuită cu una pe bază de ciment. La fel ca și în cazul altor biserici românești, în peretele despărțitor dintre naos si pronaos există două ferestre de comunicare fără geam. Practica aceasta, foarte veche, este de tradiție bizantină; pronaosul fiind rezervat femeilor, iar naosul bărbaților. Femeile fiind considerate la originea păcatului strămoșesc, puteau să participe la desfășurarea slujbei religioase doar în mod indirect, să audă, dar să nu vadă Sfânta Liturghie.

Naosul este partea centrală a bisericii, despărțită de altar prin catapeteasmă, la baza căreia se află un postament mai înalt. Naosul reprezintă lumea creată, dar îndreptată și sfințită, care aspiră să dobândească împărăția lui Dumnezeu. Bolta naosului este construită pe nervuri în console, care se unesc în creștetul bolții într-o cheie de boltă. Traseul nervurilor este accentuat și prin pictură; aceste nervuri susțin o calotă sferică. Din punctul de vedere al arhitecturii tavanului, biserica din Micești are trăsături care amintesc mai mult de stilul gotic decât de cel romanic. Cupola naosului înfățișează Biserica cea cerească, iar imaginea Pantocratorului sugerează aplecarea îndurătoare a lui Dumnezeu spre comunitatea credincioșilor din biserică.

Pictura
Programul iconografic din biserica din Micești este în tradiția picturii românești, bizantine, din secolul al XVIII-lea, fiind adaptat spațiului boltit. Pictura se află într-un stadiu avansat de degradare, fiind acoperită cu un strat gros de fum, iar în unele porțiuni pictura a căzut, rămânând doar bolta de cărămidă.
Nu cunoștem numele zugravului, dar pictura prezintă similitudini cu cea a altor biserici din zonă, executată de Nistor Zugravul din Feleac, care a lucrat icoane și a pictat biserici în sate din apropierea Miceștiului: Copăceni (1781), Mărtinești (1783), Vâlcele (1795) și Petreștii de Sus (1801).
Pictura, păstrată doar fragmentar, se remarcă prin finețea desenului, prin caracterul inedit al unora dintre scene, prin cromatica vestimentației, explicațiile biblice lămuritoare pentru diferite scene și prin caracterul de învățătură al imaginilor. Predomină personaje sfinte: Dumnezeu-Tatăl, Iisus Hristos, Sfânta Treime, apostolii, Fecioara Maria și îngerii. Impresionează cele două scene ale Judecății, care trebuiau să ofere credincioșilor o imagine asupra unei vieți trăite în păcat și asupra rostului spovedaniei în mântuirea sufletului. Sufletele binecuvântate ("blagoslovite") sunt întâmpinate de îngeri în împărăția Cerurilor, însă păcătoșii sunt aruncați în focul veșnic.

Pictura altarului este realizată în frescă; ea se compune din mai multe scene pictate, diferite tematic și cromatic. În centru se află scena Sfintei Treimi cu Dumnezeu-Tatăl înfățișat ca un bătrân cu barbă albă și Dumnezeu-Fiul, care poartă Sfânta Cruce în mâna dreaptă. Deasupra lor, într-un câmp de raze, porumbelul sfânt întregește scena.
Pe partea descendentă a calotei se observă cu greutate, din cauza stratului gros de fum care acoperă pictura, figurate "Cetele îngerești", care constitute și tema inscripțiilor cu litere chirilice de pe bolta altarului. Într-un câmp dintre două scene se poate citi anul 1793, an care atestă momentul realizării picturii sfântului lăcaș. Alte inscripții sunt ilizibile din cauza stării accentuate de degradare a stratului pictural. Probabil la o operațiune de curățare a picturii vor putea fi citite și aceste inscripții, care ascund probabil numele celui care le-a pictat.

Pereții verticali erau odinioară împodobiți cu aceeași frumoasă pictură, însă în urma unor lucrări de consolidare, tencuiala a fost decapată și înlocuită cu una pe bază de ciment, această intervenție ducând la dispariția picturii vechi. Pentru restaurarea picturii s-a întocmit un proiect, coordonat de doamna profesoară Anamaria Baciu de la Facultatea de Teologie Ortodoxă Cluj-Napoca. Restaurarea picturii a început în urmă cu 10 ani, însă din lipsă de fonduri, cei ce au executat această lucrare au fost nevoiți să o întrerupă.

Bibliografie
Aurel Cristea, Istoricul bisericii "Pogorârea Sfântului Duh" din Micești
Vasile Surd, Monografia satului Micești ("Micești - un sat transilvănean")
Șematismul Veneratului Cler al Arhidiecesei Metropolitane Române de Alba-Iulia și Făgăraș pre anul Domnului 1900, Blaș [1900], p. 586.

Vezi și
Micești, Cluj

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Cluj
Biserici din județul Cluj
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici greco-catolice din România
Biserici cu hramul Pogorârea Sfântului Duh

Biserica Pogorârea Sfântului Duh din Micești


Gareth Coker est un compositeur britannique né en 1984. Il est particulièrement reconnu pour son travail sur le jeu vidéo, notamment pour  et sa suite ,  et .

Biographie

Jeunesse et formation
Gareth Coker naît le  au Royaume-Uni.

Il débute l'apprentissage de la musique dès ses huit ans, avec le piano, puis commence à composer à l'adolescence. Il fait alors partie d'un orchestre de jazz et commence à maîtriser l'improvisation.

Jeune, il découvre le jeu vidéo, avec des  comme  ou des jeux de stratégie, et plus tard les licences  et .

Il étudie à l' de Londres, où il est admis a dix-sept ans.

Parcours professionnel
Après ses études, Gareth Coker part au Japon pour y enseigner l'anglais, puis recommence à composer au début des années 2010. Il compose alors la musique de deux jeux vidéo.

Il est approché par Thomas Mahler, le fondateur de , afin de composer la musique de son projet, , sorti en . Il composera la bande-son de sa suite sortie en , .

Compositions
Gareth Coker compose la bande-son de plusieurs jeux vidéo.

 inMomentum

 Primal Carnage

 Extensions sur la mythologie chinoise et grecque de Minecraft

 Ark: Survival Evolved
 Ori and the Blind Forest
 The Mean Greens

 The Unspoken

 Darksiders Genesis

 Immortals Fenyx Rising
 Ori and the Will of the Wisps

 Halo Infinite (avec  et Curtis Schweitzer)
 Ruined King: A League of Legends Story

 Ark II (en production)

Distinctions
L'œuvre musicale de Gareth Coker est régulièrement récompensée, notamment lors de cérémonies liées au jeu vidéo.
Ses partitions pour Moon Studios en particuler sont plébiscitées par ses pairs : celle d'Ori and the Blind Forest aux DICE Awards (meilleure composition originale), aux G.A.N.G. Awards (Rookie of the Year, Audio of the Year, nominé pour Music of the Year) et aux BAFTA Awards (nominé pour Best Music) ; celle d'Ori and the Will of the Wisps est nominée aux DICE Awards, aux G.A.N.G. Awards et aux BAFTA Awards et remporte le prix de Best Original Video Game Score aux Ivor Novello Awards.

En 2022, son travail pour Halo Infinite est nominé aux BAFTA Awards.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Compositeur de musique de jeu vidéo
Compositeur britannique
Naissance en mai 1984

Gareth Coker


Michael Manring (born June 27, 1960) is an American bass guitarist from the San Francisco Bay Area.

Biography
Michael Manring was born in Annapolis, Maryland, as the youngest of four children. His family lived in Norfolk, Virginia and moved to the suburbs of Washington, D.C. in 1969.  The Manrings were a very active family musically, providing a very fertile background for Michael's musical development. He and his brother Doug—a guitarist and drummer, later living a long time in Japan—formed a very active rhythm group while in high school, venturing through jazz rock and fusion, playing rock classics at beer parties or pop standards in restaurants and at weddings.

Manring was a pupil of bassist Peter Princiotto from Spring Hill area, Virginia. He began to study at Berklee College of Music in Boston, Massachusetts in the late 1970s, but canceled his studies in 1979 because of the heavy workload he already had, touring with several different bands like the prog rock band However. During his time at Berklee College he used every opportunity to play with very different musicians and bands. In the 1980s he studied and toured with Jaco Pastorius and began to develop his own style.

In addition to a long tenure in the 1980s as house bassist for Windham Hill Records, Manring has recorded with Spastic Ink, Alex Skolnick (in the bands Skol-Patrol and Attention Deficit, also featuring Tim Alexander from Primus), Larry Kassin, Tom Darter, Steve Morse, David Cullen, Alex de Grassi, Will Ackerman and many other noted musicians. He headlined his own band, Montreux, throughout the 1980s. He has been a member of Yo Miles!, Henry Kaiser and Wadada Leo Smith's Miles Davis tribute band, since its inception. In 1994 Manring was polled Bassist of the Year by the readers of Bass Player magazine. Manring's name is also tied with that of fingerstyle guitarist Michael Hedges, who was a dear friend and fellow musician. Manring toured extensively with Hedges and played on all Hedges albums except one. Manring is known as a humble and gracious live performer with a gift for improvisation with guest musicians.

Since 2005 Manring is member of the band DeMania with guitarist Alex de Grassi and percussionist Christopher Garcia. Manring remains active, touring the world for performances and clinics. He lives in Oakland, California. In 2020 he has collaborated with the Art of Peace global project, composed and arranged by Mehran Alirezaei.

Music and musical influences
Because of his association with the Windham Hill label Manring often was seen as a New Age musician. He doesn't see himself as belonging to a certain style or genre and often jokes about categorizing his music. His album Thonk he termed for example "... the first new Age–death metal–fusion–album".

Manring has a solid musical knowledge and uses the bass as a solo instrument usually in alternate tunings, with additional possibilities and patterns invoked on the fly with lever-activated de-tuners and bridges, somewhat like a pedal steel guitar. He wants to show that the electric bass can be used in a musically rich and expressive way. Manring occasionally plays on two (or even three or four) basses at the same time during live performances. Manring is also a composer of experimental music, mixing technology and fretless bass with the sounds of kitchen implements and cardboard boxes, evidenced on his "Book of Flame" solo album.

He is a technical virtuoso, generally using his bass in very different ways. Mostly he plays a fretless bass, which gives him ample possibilities to change tone and pitch just like on acoustic bass. Manring is rhythmically very versatile and often uses polyrhythms. He's said to do "... things on the electric bass that haven't been done before, are nearly impossible, and (are) illegal in most states.". A unique technique employed by Manring is utilizing Hipshot D tuners to change the tuning of one or more strings over the course of playing a piece.

Equipment
Manring plays a custom bass by Zon Guitars, called the Hyperbass, a very flexible instrument, which was developed by Joseph Zon and Manring. Special tuning pegs and a special bridge allow instantaneous tuning change of single strings as well as of all strings simultaneously by the action of several tiny levers, a system like that of the TransTrem guitar. The development of this special model was caused by Manring's use of open tunings. When Manring began changing tunings during pieces by turning the pegs while playing, he soon realized the limitations of this approach. First he tried to overcome these limitations by changing a normal Music Man Sting Ray Bass, but then began to develop the Hyperbass with Zon. The Hyperbass has Bartolini pickups for every string and four Fishman transducers for the body signals of the instruments.

Apart from the Hyperbass, Manring uses a whole fleet of instruments. A listing at his website gives the following models:

 Zon Legacy Elite Special fretless, aka "Bub"
 Homemade Jazz Bass–style fretless
 Zon Michael Manring Hyperbass
 Zon Custom Fretless, aka "Junior" or "Son of Bub"
 Larrivee 5-string fretless acoustic bass guitar
 MusicMan Stingray fretless
 Paroutaud Music Laboratories 5-string fretless Infinite Sustain prototype
 PRS fretless
 Riverhead Unicorn fretless
 Riverhead Unicorn fretted bass
 Zon prototype headless fretted bass, aka "Vinny"
 Zon Legacy Elite 6-string fretless
 Zon prototype Legacy 10-string bass (5 x 2).

Manring uses Markbass amplifiers and EBow/PlusBow.

Discography

As leader
 1986 Unusual Weather (Windham Hill)
 1989 Toward the Center of the Night (Windham Hill)
 1991 Drastic Measures (Windham Hill)
 1994 Thonk (High Street)
 1995 Up Close 21 (Windham Hill/High Street/Boston Acoustic)
 1998 The Book of Flame (Alchemy)
 2005 Soliloquy (Manthing)
 2020 Small Moments (Manthing)

As guest
With Michael Hedges
 1981 Breakfast in the Field (Windham Hill)
 1984 Aerial Boundaries (Windham Hill)
 1986 Watching My Life Go By (Open Air)
 1987 Live on the Double Planet (Windham Hill)
 1990 Taproot (Windham Hill)
 1996 Oracle (Windham Hill)
 1999 Torched (Windham Hill)
 2001 Beyond Boundaries – Guitar Solos (Windham Hill)

With Montreux
 1985 Chiaroscuro (Windham Hill)
 1987 Sign Language (Windham Hill)
 1989 Let Them Say (Windham Hill)

With John Gorka
 1991 Jack's Crows (High Street)
 1992 Temporary Road (High Street)
 1994 Out of the Valley (High Street)
 1996 Between Five and Seven (High Street)
 1998 After Yesterday (Red House)
 2001 Company You Keep (Red House)
 2006 Writing in the Margins (Red House)

With others
 2005 At War With Self, Torn Between Dimensions (Free Electric Sound)
 2013 Gianfranco Continenza, Dusting the Time (Videoradio)
 2019 Gianfranco Continenza, Vertical Horizons (Never Sleeping)
 2001 David Cullen. Equilibré (Solid Air)
 2016 Calum Graham, Farewell (Studio AD/TL Studios)
 2013 Kevin Kastning, In Winter (Greydisc)
 2008 Justin King, I-XII
 2011 Lukas Ligeti, Pattern Time (Innova)
 2006 Jonni Lightfoot, BLU (DreamAttik Productions)
 2008 Jeff Loomis, Zero Order Phase (Century Media)
 1999 Jim Matheos, Away with Words
 1997 Alex Skolnick, The Skol-Patrol (Pluto-Bound)
 2008 Terror Syndrome, Terror Syndrome
 1995 Turtle Island Quartet, By the Fireside (Windham Hill)

Other labels
 1994 We Sing to Open Ears (High Street)
 1996 Different Mozart (Philips)
 1997 Heritage (Polygram )
 1997 A Very Green Christmas (Seventh Wave)
 1999 Moonlight Moments (Columbia River)
 1999 Soundscape – New Age Reflections (Delta/BMG)
 1999 Bass Talk, Vol. 6 (Hot Wire)
 1999 Bass Day '98 (Hudson Music)
 2000 Dreamscape (Delta)
 2003 Guitar Harvest I (Solid Air)
 2004 Healing Garden – The Art of Relaxation (Madacy)
 2005 Brazil Duets (Adventure Music)
 2006 Woodsongs: An Acoustic Guitar Collection (New Land Music)
 2010 The Quantum Activist Soundtrack (Bluedot Productions)

Video
 1996 Bass Essentials (Hot Licks)
 1998 The Artist's Profile: Michael Manring (Ecliptic productions)
 1998 Bass Day '98 (Hudson Music)
 2000 Michael Manring: Instructional Bass (Video, Hal Leonard)
 2008 Michael Manring: Resonances (DVD, Resonance Prod LLC/Michael Manring)
 2009 The Quantum Activist Documentary Soundtrack (Bluedot Productions)

References

External links

 Ask Steve Lawson and Michael Manring forum at TalkBass.com
 Solo Bass Night A recurring Bay Area, California solo bass show featuring Michael Manring
 Official Peter Princiotto website
 – the official DEMANIA site
 Bassist Michael Manring, an Interview With Editor Jake Kot
 Michael Manring: A Review of the May 2009 Portland OR Concert, 8/01/2009

New-age musicians
Chamber jazz bass guitarists
Berklee College of Music alumni
Living people
1960 births
Windham Hill Records artists
People from Annapolis, Maryland
Guitarists from Washington, D.C.
Musicians from the San Francisco Bay Area
Musicians from Norfolk, Virginia
20th-century American bass guitarists
Guitarists from California
Montreux (band) members
At War with Self members

Michael Manring


An Neuropoa fax in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Hamlyn Willis ngan Arthur Bertram Court, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Neuropoa fax in nahilalakip ha genus nga Neuropoa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neuropoa

Neuropoa fax


Mario Varglien (26. december 1905 - 11. august 1978) var en italiensk fodboldspiller (defensiv midtbane) og -træner.

Varglien blev verdensmester med Italiens landshold ved VM 1934 på hjemmebane, men var dog ikke på banen i nogen af italienernes fem kampe i turneringen. Han nåede kun at spille én landskamp, en venskabskamp mod Frankrig i 1935.

På klubplan tilbragte Varglien hele 15 år hos Juventus, og vandt fem italienske mesterskaber med klubben.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Juventus F.C.
Verdensmestre i fodbold
Fodboldtrænere fra Italien

Mario Varglien


Michelle Vesterby (* 26. September 1983) ist eine dänische Triathletin und fünffache Ironman-Siegerin (2012–2021).

Werdegang
Nachdem sie einige Jahre im Schwimmsport aktiv war, begann Michelle Vesterby 2007 mit dem Triathlon.

Vize-Europameisterin Triathlon Langdistanz 2011
Nach einigen Top-Ten-Platzierungen im Europa-Cup auf der Kurzstrecke entschied sie sich 2011 für den Wechsel auf die Langstrecke.
Im August 2011 wurde sie Zweite bei der Triathlon-Europameisterschaft auf der Langdistanz in Finnland. Im Mai 2012 holte sie sich auf Lanzarote die erste Gold-Medaille auf der Ironman-Distanz. Michelle Vesterby wird trainiert von Luc Van Lierde.

Im August 2015 gewann sie den Ironman Copenhagen und im Oktober wurde sie Vierte beim Ironman Hawaii (Ironman World Championships). Bei der Europameisterschaft auf der Mitteldistanz belegte sie im Juni 2017 im Rahmen des Challenge Herning den vierten Rang. Im August konnte die damals 33-Jährige nach 2015 erneut den Ironman Copenhagen für sich entscheiden.

Im August 2019 wurde sie drei Monate nach der Geburt ihres Sohnes Fünfte im Ironman Copenhagen.

3. Rang ITU-Weltmeisterschaft Triathlon Langdistanz 2021
Im Juli 2021 gewann die 37-Jährige nach 2012 zum zweiten Mal den Ironman Lanzarote. Bei der Weltmeisterschaft auf der Triathlon Langdistanz belegte Michelle Vesterby im September 2021 den dritten Rang.
Seit 2021 tritt sie nicht mehr international in Erscheinung.

Privates
Michelle Vesterby lebt mit ihrem Partner Claus in Odense. Seit Mai 2019 sind die beiden Eltern eines Sohnes.

Sportliche Erfolge
Triathlon Kurz- und Mitteldistanz
Triathlon Langdistanz
(DNF – Did Not Finish)

Weblinks
 Michelle Vesterbys offizielle Homepage auf Dänisch

Einzelnachweise

Triathlet (Dänemark)
Däne
Geboren 1983
Frau

Michelle Vesterby


Pilipac je hrvatsko prezime, patronim iz imena Pilip (arhaični oblik od Filip).

Pilipci u Hrvatskoj su Hrvati, iz Grada Šibenika i Danilo Birnja, u zaleđu Šibenika. U prošlom stoljeću relativno najviše hrvatskih stanovnika s ovim prezimenom rođeno je u Gradu Šibeniku i u okolici Belog Manastira.

Prezime Pilipac u Šibeniku i Danilo Birnju
Kontinuitet matica umrlih šibenskog Varoša postoji od 1699. g. U Martikuli Gospe van Grada, prezime Pilipac se prvi put spominje   1696. godine.

Godine 1732. varoški župnik Ante Šimić izvršio je popis stanovnika Varoša.  U tome popisu se navode 193. obitelji, s imenom i prezimenom stariješine obitelji i brojem članova u svakoj obitelji. Između ostalih u popisu se navode i Mate Pilipac.

Prvi spomen prezimena Pilipac u maticama umrlih je zapisan kod ukopa Jele Pilipac 1699. g., u Varošu, u obliku Pilipčević, a od 1703. g. se piše Pilipac, a ponekad i Filipac.

Po Anagrafu 1822. g. u današnjem Danilo Birnju živjele su tada i obitelji čiji su glavari bili:
 Ante Pilipac p. Nikole (1774. – 1856.)
 Krste Pilipac p. Grge (1788. – 1843.)

Seoski zbor Danilo Birnja 1857. g. potvrđuje izvjesnog Paju Pilipca za harambašu, a isti se 1858. povlači s dužnosti, dok 1868. harambaša postaje Nikola Pilipac pok. Ante.

Izvori

Hrvatska prezimena

Pilipac