L'école autrichienne du Guatemala (, )  se trouve dans la zone 16 du département de Guatemala, dans la capitale guatémaltèque Guatemala Ciudad. Selon le programme scolaire autrichien, il s'agit d'une école privée qui accueille différents types d'écoles. Elle est la deuxième plus ancienne école autrichienne à l'étranger après le lycée autrichien Saint-Georges à Istanbul.

Histoire
L'école autrichienne du Guatemala est un complexe scolaire situé sur un terrain de huit hectares, qui abrite entre autres un jardin d'enfants, une école maternelle (preprimaria), une école primaire (primaria) et un lycée (secundaria). L'enseignement est en grande partie basé sur le programme scolaire autrichien.

L'école autrichienne au Guatemala a été fondée en 1958 par l'Autrichien Harald König en tant qu'école maternelle et primaire sous le nom d'"Instituto Austriaco Guatemalteco". La même année, l'"Österreichisch guatemaltekische Kulturverein" a été fondée et l'école primaire a été reconnue légalement par le gouvernement guatémaltèque. L'Autriche a alors envoyé du matériel pédagogique

En 1966, l'établissement d'enseignement a été acheté par la République d'Autriche et la gestion administrative a été assurée par l'Association culturelle autrichienne du Guatemala (ACAG). À partir de 1968, le ministère autrichien de l'éducation a envoyé des professeurs subventionnés à l'école. En 1973, le directeur de l'époque, Günther Edelmann, a obtenu l'autorisation d'ouvrir une école secondaire.

Lors des tremblements de terre les plus violents qu'ait connus le Guatemala jusqu'à présent, le 4 février 1976, où près de 23.000 personnes ont perdu la vie, le bâtiment scolaire a été en partie gravement endommagé, de sorte que les cours n'ont pu reprendre qu'un mois plus tard.

Fin 1980, la "Fondation culturelle austro-guatémaltèque" (Fundación Cultural Austriaco Guatemalteca) a été créée pour gérer l'école autrichienne du Guatemala.

En 1986, le "Colegio Viena" a été créé. Il s'agit d'une école parallèle dans laquelle l'enseignement en langue espagnole est dispensé exclusivement par des enseignants guatémaltèques. Cette école ne fait pas formellement partie de l'école autrichienne à l'étranger.

Enseignement
L'enseignement commence au kindergarten, se poursuit à l', à la  et se termine au
L'apprentissage de l'allemand se poursuit à partir de la 1ère année, de sorte que les élèves peuvent obtenir les diplômes de langue autrichiens ou allemands (, diplôme de langue allemande (DSD)) à la fin de leur scolarité. Dans les matières telles que les sciences naturelles, l'informatique, les mathématiques et la musique, seul l'enseignement spécialisé en allemand est utilisé.

Les élèves de l'école autrichienne du Guatemala obtiennent, après avoir terminé avec succès leur cursus (V. Bachillerato), aussi bien le diplôme autrichien de fin d'études secondaires (Matura) que le diplôme guatémaltèque de fin d'études secondaires (Bachillerato en Ciencias y Letras), avec lesquels les diplômés sont autorisés à étudier aux États-Unis et dans l'UE.

Articles connexes
 École autrichienne mexicaine
 Lycée autrichien de Prague
 École autrichienne de Budapest
 École européenne austro-hongroise de Budapest

Références

Liens externes

Guatemala (ville)
Établissement scolaire autrichien à l'étranger
Enseignement au Guatemala
Relations entre l'Autriche et le Guatemala

École autrichienne du Guatemala


Meduša je gradina u Vrpolju kod Trilja.

Opis
Prapovijesno arheološko nalazište gradina Meduša nalazi se na prijevoju između Vrpolja i Strizirepa, na rubu strizirepske krške zaravni, iznad zaselka Anđelići u Vrpolju, na području Grada Trilja. U podnožju gradine na istočnoj i sjeverozapadnoj strani pruža se lokalna cesta Vrpolje – Strizirep. Gradina Meduša nije arheološki istražena. Gradina je u tlocrtu ovalnog oblika, promjera oko 100 metara. Na južnoj i istočnoj strani gradine vidljiv je masivni kameni nasip koji je vjerojatno dio snažnoga suhozidnog bedema. Veći je dio platoa gradine stjenovit i prekriven niskim raslinjem. Gradina Meduša svojim istaknutim položajem dominira selom Vrpoljem, odakle se nadzirala dionica važne prapovijesne komunikacije koja je povezivala gradinska naselja na priobalju s unutrašnjošću Dalmacije pa se i vizualno komuniciralo s drugim strateškim punktovima, primjerice s obližnjom Gomilom u Vlakama na Jelinku, Žutinom gomilom i Čačvinom. Arheološko nalazište gradina Meduša ima značajno mjesto u prostoru koji svjedoči o prapovijesnim zbivanjima na području srednje Dalmacije, poglavito za brončanodobno i željeznodobno razdoblje.

Zaštita
Pod oznakom Z-5885 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Trilju
Prapovijesni arheološki lokaliteti u Hrvatskoj

Meduša


Den vandrette elevator ved Regionshospitalet Viborg er et system, der kan minde om det engelsksprogede begreb people mover. Systemet blev indviet i december 2007 og består af en 50 meter lang højbane, der kan transportere personer i en lukket kabine fra hospitalsbygningen over Gl. Aarhusvej til Patienthotellet ved Søndersøs bred og tilbage. Banen fungerer fuldt automatisk som en almindelig elevator, hvor personer forud for transporten trykker på en knap, men modsat en almindelig elevator kører den ikke lodret, men vandret på en skinne, der står på stolper 11 meter over jorden.

Ved indvielsen eksisterede der ikke lignende baner i Danmark, men systemet kendes fra udlandet, bl.a. Patient Rapid Transit på det amerikanske Duke University Medical Center. Der findes også people mover systemer, hvor kabiner kører over længere afstande efter et metrolignende princip, bl.a. Perugia People Mover i den italienske by Perugia. Banen i Viborg er dog med sin korte afstand, og som navnet illustrerer, mere sammenlignelig med en elevator end en metro, selvom den ved indvielsen i folkemunde blev betegnet som "Viborgs førerløse metro." Blandt betegnelserne var også "Verdens sjoveste elevator" og "Verdens kedeligste rutsjebane", hvilket skyldtes, at tilladelsen til, at den måtte transporterer personer, blev givet med afsæt i lovgivningen om rutsjebaner i tivolier, idet der ikke fandtes anden dansk lovgivning for et sådant system.

Noter

Hospitaler i Region Midtjylland
Transport i Viborg
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Viborg

Vandret elevator i Viborg


Ko Yong-hee (; Osaka, Japón, 26 de junio de 1952-París, Francia, 13 de agosto de 2004), también conocida bajo el nombre Ko Yong-hui, fue una bailarina norcoreana y posteriormente, tercera esposa del líder norcoreano Kim Jong-il, con quien tuvo tres hijos: Kim Jong-un, Kim Jong-chul y Kim Yo-jong.

Biografía
Ko era una zainichi coreana nacida en la ciudad japonesa de Osaka. La fecha de nacimiento de Ko y el nombre japonés en los registros oficiales japoneses son el 26 de junio de 1952 y Takada Hime, respectivamente. Su padre, Ko Gyon-tek, trabajó en una fábrica de costura de Osaka controlada por el Ministerio de la Guerra japonés. Ella, junto con su familia, se mudó a Corea del Norte en mayo de 1961 o en 1962 como parte de un programa de repatriación. En 1970 empezó a desempeñarse como bailarina de la Compañía de Artes Mansudae en Pionyang.

El 27 de agosto de 2004, varias fuentes informaron de que había fallecido en París a causa de una enfermedad inespecífica, probablemente de un cáncer de mama. Sin embargo, otras fuentes afirman que fue tratada en París en la primavera de 2004 y que voló de vuelta a Pyongyang, donde cayó en coma y murió en agosto de 2004. En 2012, Kim Jong-un construyó una tumba para Ko en el Monte Taesong.

Dentro de Corea del Norte, sólo se refieren a ella con títulos, como "La respetada madre que es la más fiel y leal 'súbdita' del querido líder camarada Comandante Supremo" o "La madre de Pyongyang".

Referencias

Véase también
 Gobierno y política de Corea del Norte
 Historia de Corea del Norte

Fallecidos por cáncer de mama
Personas de Pionyang
Familia de Kim Il-sung
Bailarines de Corea del Norte
Zainichis coreanos
Nacidos en Osaka
Fallecidos en París
Fallecidos por cáncer en Francia

Ko Yong-hee


L'Eliason Barn est une grange américaine située dans le comté de Dickinson, au Kansas. Construite en 1915, elle a été frappée par la foudre puis reconstruite en 1917. Elle est inscrite au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Grange inscrite au Registre national des lieux historiques au Kansas
Registre national des lieux historiques en 2009
Comté de Dickinson (Kansas)

Eliason Barn


La Coupe du monde masculine de hockey en salle 2023 sera la sixième édition de la Coupe du monde masculine de hockey en salle et se joue du 5 au 11 février 2022 à Pretoria, en Afrique du Sud.

Équipes qualifiées
Toutes les équipes qualifiées pour l'édition 2022 annulée du tournoi étaient éligibles pour participer à l'édition 2023.

Premier tour
Le calendrier a été publié le 17 octobre 2022.

Toutes les heures correspondent à l'heure normale d'Afrique du Sud (UTC+2).

Critères de départage
En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points,
 Matchs gagnés,
 Différence de buts,
 Buts pour,
 Plus grand nombre de points obtenus dans les matchs de poule disputés entre les équipes concernées,
 Buts en plein jeu pour.

Poule A

Source: FIH

Poule B

Source: FIH

Tableau final

Quarts de finale

Onzième et douzième place

Demi-finales

Neuvième et dixième place

Troisième et quatrième place

Finale

Classement final

Références

Coupe du monde masculine de hockey en salle
Hockey en salle masculin 2023
Championnat du monde en 2023
Hockey sur gazon en 2023
Sport en Afrique du Sud en 2023
Hockey sur gazon en Afrique du Sud
Sport à Pretoria
Sport en février 2023


Trinidad și Tobago a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 32 de sportivi, care a concurat în opt sporturi. Cu o singură medalie de bronz, Trinidad și Tobago s-a aflat pe locul 78 în clasamentul final.

Participanți
Delegația din Trinidad și Tobago a cuprins 32 de sportivi: 20 de bărbați și 12 femei. Cel mai tânăr atlet din delegație a fost sprinterul Keston Bledman (178ani), cel mai bătrân a fost canotoarea Felice Chow (39 de ani).

Medaliați

Referințe
 Trinidad și Tobago la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

2016
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Fantezi müzik; Türk sanat müziği kalıplarının dışına çıkılarak oluşturulan, Türkiye'ye özgü bir müzik türü. Özellikle 80'lerde parlayan bu tarzdaki eserler; serbest yapıda, çoğunlukla birkaç bölümlü, her bölümü başka bir tempo ya da ayrı bir usulle bestelenmiş şekildedir.

80'lerde, özellikle Tarabya gazino geceleri ile zirveyi yaşayan fantezi (taverna) müziğinin ana temsilcileri, başta piyanist Ferdi Özbeğen ve bestekâr Selâmi Şahin olmak üzere, en önemli ve bilinenleri sırasıyla İbrahim Erkal, Nejat Alp, Arif Susam, Ümit Besen, Cengiz Kurtoğlu ve Atilla Kaya'dır.

Kaynakça

Türk müziği
Klasik Türk müziği

Fantezi müzik


Sanat eğitimi, kişinin duygu, düşünce ve izlenimlerini anlatabilmek, yetenek ve yaratıcılığını estetik bir seviyeye ulaştırmak amacıyla yapılan eğitim faaliyetlerinin tümüdür.

Sanat eğitimi; kişiye estetik yargı yapabilme konusunda yardımcı olmayı amaçlarken, yeni biçimleri hissedip, eğlenmeyi ve heyecanlarını doğru biçimlerde yönlendirmeyi öğretir. Sanatçı yetiştirmeye değil; yetiştirmek durumunda olduğu her kişiyi, yaratıcılığa yöneltip, onun bilgisel, bilişsel, duyusal ve duygusal eğitim ihtiyaçlarını karşılamaya yöneliktir. Yaratıcı güç ve potansiyelleri eğitmek, estetik düşünce ve bilinci örgütlemek için çalışır.

Sanat, bireyin sosyal ilişkilerini ayarlamasını, işbirliği ve yardımlaşmayı, doğruyu seçme ve ifade edebilmeyi, bir işe başlayıp bitirme sevincini tatmayı, üretken olmayı sağladığı için gereklidir. Sanat eğitimi; gözlem yapma, özgün buluş ve kişisel yaklaşımları destekler, pratik düşünceyi geliştirir. Olayları, olmadan da beyinde gerçekleştirebilme gücünü artırır. Bireyin el becerisini geliştirir ve sentez yapmasına yardımcı olur.

Sanat eğitimi, güzel sanatların tüm alanlarını ve biçimlerini içine alan, okul içi ve okul dışı yaratıcı eğitimdir. Sanat eğitiminin amacı, yapılmış olanları yineleyen değil, yeni şeyler yapabilme yeterlilikleri olan insanları yetiştirmektir. Sanat, eğitim bilimindeki birikimin ürünü olan çağdaş görüşler; kişinin bir bütün olarak sanatı anlaması, öğrenmesi iletişim ve etkileşime girmesi ile yaratıcı etkinlikte bulunmasını içermekte ve böylece sanat eğitimi alanı yeni ve çağdaş bir nitelik kazanmaktadır.

Genel eğitim kapsamında sanat eğitimi, sanatların yasa ve tekniklerini kullanarak, bireye estetik kişilik kazandırmayı hedefleyen bir eğitim alanıdır. Sanat eğitimi sürecinde; algılama, bilgilenme, düşünme, tasarlama, yorumlama, ifade etme ve eleştirme davranışları, estetik ilkeler doğrultusunda sanatların dili kullanılarak edinilir. Bu eğitim alanında birey; resim, müzik, tiyatro, dans, şiir, öykü,roman, heykel, seramik, fotoğraf, yaratıcı drama, film, video gibi sınırsız sanat evreninden, kendine en uygun dili seçme şansına sahip olarak kendini ifade olanağı bulmaktadır.

Aşamaları

Sanatsal yaratma eyleminin özyapısı incelendiğinde, üç temel aşamadan oluştuğu görülür. Bu aşamalar sanat eğitiminin de temel aşamalarıdır. Eğitim sistemindeki sanat dersleri de bu düşünce ile ele alınmalıdır. Sanat, hem bilgi birikimi ve hem de deneyim olarak, okullarda öteki konu alanları gibi, kendi amaçlarını gerçekleştirmek için var olmalıdır.

Sanat eğitiminin amaçları saptanırken, sanatın öz değerlerinin, bireyin sanatsal ve kültürel gereksinimlerine olan katkısı dikkate alınmalıdır. Bu açıdan bakıldığında, sanatın yapısındaki aşamalar sanat dersleri için de geçerlidir. Bunlar;
 Bilgilenme aşaması
 Yaratıcı düşünme aşaması
 Sanatsal anlatım aşamasıdır.

Sanat eğitimi bu üç aşaması ile bireyi zihinsel, duyusal, duygusal, ruhsal, sosyal, bedensel tüm özellikleri ile kavramakta; bu aşamaları yaşayan birey, birçok önemli, olumlu davranışı kazanırken, estetik bir kişilik de geliştirmiş olmaktadır. Sanat eğitimi, her yaş ve düzeyde insan için gereklidir; özel yetenek gerektirmez. İnsan; aklı ve duyguları ile, öznelliği ve nesnelliği ile, gerçekliği ve imgelemi ile bir bütündür. Bu bütünlüğün korunması ve geliştirilmesi için eğitim sisteminde Matematik, Fen, Tarih, Dil gibi bilime dayalı derslerle, Edebiyat, Resim, Müzik, Tiyatro, Dans gibi sanat derslerinin dengelenmesi gerekir.

Özetle sanat eğitimi, yaratıcılığın ön planda tutulduğu, eleştirel düşünmenin geliştirildiği, her öğrencinin kişisel gelişimi ve eğilimleri paralelinde yönlendirilmeye çalışıldığı, güvenilir bir eğitim çeşididir.

Eğitimin her kademesinde yürütülecek çalışmalar, öğrencilerin yaratıcı düşünce güçlerini ortaya çıkaracak, onları kalıplara sokmayacak, özgürce kendilerini ifade edebilecekleri şekilde olmalıdır. Temel amaçları, çocuğu görmeye, aramaya, sormaya, denemeye, sonuçlandırmaya alıştırmak olan sanat eğitimi, eğitimin her kademesinde kesintiye uğramadan devam etmelidir.

Sanat eğitimi alanları
Sanat eğitimi içindeki bazı alanlar.
 Görsel Sanatlar eğitimi
 Müzik eğitimi
 Tiyatro eğitimi
 Dans eğitimi

Eğitim bilimleri
Dersler

Sanat eğitimi


رشيد خالدي  (ولد عام 1948) هو مؤرخ فلسطيني أمريكي. يعمل برفيسورا للدراسات العربية الحديثة في جامعة كولومبيا، ومديرا لمدرسة الشؤون الدولية والمحلية التابع لمعهد الشرق الأوسط في جامعة كولومبيا.

أشهر كتب خالدي هو كتاب (الهوية الفلسطينية: بناء وعي قومي حديث) في عام 1997 وهو أكثر كتبه تأثيرا وانتشارا. ويقول خالدي في كتابه إن جذور الهوية الفلسطينية تكونت في أوائل القرن العشرين.

شغل رشيد الخالدي كرسي الأستاذ الراحل إدوارد سعيد للدراسات العربية في قسم التاريخ بجامعة كولومبيا. عملَ في السابق رئيساً لرابطة دراسات الشرق الأوسط، وكان مستشار الوفد الفلسطيني في مفاوضات السلام العربية الإسرائيلية المنعقدة في الفترة 1991-1993، وهو حالياً رئيس تحرير مجلة الدراسات الفلسطينية. وضع الأستاذ رشيد الخالدي عدة كتب منها: زرع بذور الأزمة: الهيمنة الأمريكية والحرب الباردة في الشرق الأوسط (2009)؛ القفص الحديدي: قصة النضال الفلسطيني من أجل الدولة (2006)؛ انبعاث الإمبراطورية: بصمات غربية ومسار أمريكا الخطير في الشرق الأوسط (2004)؛ الهوية الفلسطينية: بناء وعي قومي حديث (1997)؛ تحت الحصار: صناعة القرار داخل منظمة التحرير الفلسطينية إبان حرب 1982 (1986)؛ السياسة البريطانية تجاه سوريا وفلسطين، 1906-1914 (1980). كما كتب أكثر من 90 مقالاً تتناول جوانب مختلفة من تاريخ الشرق الأوسط.

الأسرة والتعليم
ولد رشيد في مدينة نيويورك، ونشأ فيها، حيث كان يعمل والده إسماعيل راغب الخالدي لدى الأمم المتحدة،  وكان والده مواطنًا سعوديًا،  من أصول فلسطينية من مواليد القدس،  ووالدته لبنانية أمريكية ولدت في الولايات المتحدة وتعمل في مجال الديكور، التحق رشيد بمدرسة الأمم المتحدة الدولية،  وهو ابن شقيق حسين الخالدي،  تزوج رشيد من «منى الخالدي» وهي «مساعد عميد شؤون الطلبة» و«مساعد عميد الدراسات العليا» في . ومن أبنائه الكاتب المسرحي إسماعيل الخالدي والناشطة المحامية ديما الخالدي.

حصل رشيد على درجة البكالوريوس من جامعة ييل في عام 1970،  حيث كان عضوًا في جمعية رأس الذنب،  ثم حصل على دكتوراه في الفلسفة من جامعة أكسفورد في عام 1974،  وبين عامي 1976 و1983 عمل الخالدي في التدريس بدوام كامل كأستاذ مساعد في قسم الدراسات السياسية والإدارة العامة في الجامعة الأمريكية في بيروت، ونشر كتابين وعدة مقالات كما كان زميلًا باحثًا في مؤسسة الدراسات الفلسطينية،  كما درّس في الجامعة اللبنانية.

أصبح رشيد ناشطًا سياسيًا في بيروت أثناء إقامته فيها خلال حرب لبنان عام 1982، وقال في مقابلة «كنت منخرطًا بعمق في السياسة في بيروت» في السبعينيات،  واستُشهد بالخالدي في وسائل الإعلام خلال تلك الفترة تارة كمسؤول في وكالة الأنباء الفلسطينية وتارة أخرى كمتحدث باسم منظمة التحرير الفلسطينية، وهو ما نفاه الخالدي، حيث أكد أنه ليس مُتحدثًا باسم منظمة التحرير الفلسطينية،  وأشار إلى أنه «تحدث كثيرًا مع الصحفيين في بيروت، الذين عادة ما يستشهدون به دون أن يصفوه كمصدر فلسطيني مطلع، ولا أعلم إذا أخطأ البعض في تحديد هويتي في ذلك الوقت»،  وقد اختلفت المصادر حول علاقة الخالدي الرسمية بمنظمة التحرير.

بعد عودته إلى الولايات المتحدة أمضى عامين في التدريس في جامعة كولومبيا، قبل انضمامه إلى هيئة التدريس في جامعة شيكاغو في 1987، حيث أمضى ثماني سنوات كأستاذ ومدير لكل من مركز دراسات الشرق الأوسط ومركز الدراسات الدولية فيها،  أثناء حرب الخليج الثانية وبينما كان يُدرس في جامعة شيكاغو برز الخالدي كواحد من المعلقين الأكثر تأثيرًا من مركز دراسات الشرق الأوسط". وشغل منصب رئيس جمعية دراسات الشرق الأوسط في أمريكا الشمالية عام 1994، وعمل في التدريس في جامعة جورج تاون، وفي عام 2003 انضم إلى هيئة تدريس جامعة كولومبيا،  حيث يعمل حاليًا أستاذ للدراسات العربية الحديثة، وهو رئيس تحرير مجلة الدراسات الفلسطينية.

رشيد عضو في مجلس رعاة مجلة فلسطين - إسرائيل وهي مطبوعة أسسها الصحفي الفلسطيني زياد أبو زياد برفقة الصحفي الإسرائيلي فيكتور سيغيلمان،  وكان من مؤسسي مركز البحوث والدراسات الفلسطينية،  وهو عضو في مجلس العلاقات الخارجية، وفي اللجنة الاستشارية الوطنية للجنة الأمريكية المشتركة بين الأديان من أجل السلام في الشرق الأوسط، والتي تصف نفسها بأنها «منظمة وطنية من اليهود والمسيحيين والمسلمين مكرسة للحوار والتعليم والدعوة من أجل السلام على أساس أعمق تعاليم التقاليد الدينية الثلاثة».

في أكتوبر 2010 ألقى الخالدي «محاضرة إدوارد سعيد التذكارية» السنوية في مركز فلسطين بواشنطن.

العمل الأكاديمي
يغطي بحث الخالدي في المقام الأول تاريخ الشرق الأوسط الحديث، حيث يُركِز على بلدان جنوب وشرق البحر الأبيض المتوسط، مع التركيز على ظهور الهويات الوطنية المختلفة والدور الذي تلعبه القوى الخارجية في تنميتها، كما يبحث في تأثير الصحافة في تكوين حواس جديدة للمجتمع، ودور التعليم في بناء الهوية السياسية، وفي طريقة تطور الروايات خلال القرون الماضية في المنطقة.  ويصف «مايكل سي هدسون» مدير مركز الدراسات العربية المعاصرة في جورج تاون الخالدي بأنه «متميز في مجاله».

ركزت الكثير من أعمال رشيد الأكاديمية في التسعينيات على البناء التاريخي للقومية في العالم العربي، بالاعتماد على عمل المنظر بنديكت أندرسون الذي وصف الأمم بأنها «مجتمعات متخيلة» وهو لا يفترض هويات وطنية بدائية ولكنه يُجادل بأن لهذه البلدان الشرعية والحقوق وفي كتابه المنشور في 1997 بعنوان "الهوية الفلسطينية: بناء الوعي الوطني الحديث - " يضع ظهور الهوية الوطنية الفلسطينية في سياق العثمانيين والبريطانيين والجهد الصهيوني المبكر في بلاد الشام، حصل الكتاب على أعلى وسام من جمعية دراسات الشرق الأوسط، وعلى «جائزة ألبرت حوراني للكتاب» كأفضل كتاب لعام 1997.

يؤرخ تأريخه لظهور القومية الفلسطينية إلى أوائل القرن العشرين ويُقدم تتبعه لملامحها ردًا على المزاعم الإسرائيلية بعدم وجود مطالبات جماعية للفلسطينيين قبل إنشاء إسرائيل في 1948، ويجادل كتابه المميز «الهوية الفلسطينية: بناء الوعي الوطني الحديث» بأن العرب الذين عاشوا في فلسطين بدأوا يعتبرون أنفسهم شعبًا متميزًا قبل عقود من 1948 وأن «النضال ضد الصهيونية لا يفسر بحد ذاته القومية الفلسطينية بشكل كافٍ».

وفي كتابه "القيامة: آثار الأقدام الغربية وطريق أمريكا المحفوف بالمخاطر في الشرق الأوسط - " المنشورفي 2004، يأخذ الخالدي القراء في جولة تاريخية للتدخل الغربي في الشرق الأوسط، والتي يرى بأنها تستمر في كونها ذات طبيعة استعمارية غير مقبولة أخلاقيًا ومن المحتمل أن تأتي بنتائج عكسية، وفي كتابه "بذور الأزمة - "، يضع نهج الولايات المتحدة تجاه الشرق الأوسط في سياق تاريخي، وينتقد بشدة سياسات الولايات المتحدة خلال الحرب الباردة التي وصفها بأنها «صيغت لمعارضة السوفييت وقوضت الديمقراطية باستمرار وفاقمت التوترات في الشرق الأوسط».

وكتب "ربما يبدو من الصعب الاعتقاد اليوم، ولكن لعقود كانت الولايات المتحدة في الواقع راعيًا رئيسيًا للإسلام المتشدد لحشد واستخدام كل الموارد الممكنة لشن الحرب الباردة، ويضيف "انتهت الحرب الباردة لكن تتابعاتها المأساوية وحطامها السام وألغامها غير المنفجرة استمرت في إحداث أضرار كبيرة بطرق غير معترف بها في الخطاب الأمريكي".

الهوية الفلسطينية
يُعد كتاب «الهوية الفلسطينية: بناء الوعي الوطني الحديث» أكثر الكتب تأثيرًا وانتشاراً من مؤلفات الخالدي، وفيه يبرهن الخالدي أن الوعي القومي الفلسطيني قد نشأ قرب بداية القرن العشرين، ويصف السكان العرب في فلسطين تحت الانتداب البريطاني بأن لهم «هويات متداخلة»، حيث يعبر البعض أو الكثير عن ولائهم للقرى والمناطق وأمة فلسطين المتوقعة،  ومع ذلك كانت الهوية الفلسطينية أول من أظهر القومية الفلسطينية الجوهرية في أوائل فترة الانتداب، ويكتب الخالدي «لا يمكن وصف الوطنية المحلية على أنها قومية الدولة القومية».

وأكد الخالدي في كتابه أن الهوية الفلسطينية كانت مرنة ومتغيرة ومنسوجة من «روايات» متعددة بسبب التجارب الفردية والعائلية، ووصف الهوية بأنها متطورة عضويًا بسبب تحديات الفلاحين الذين أجبرهم المهاجرين الصهاينة على ترك منازلهم، وبسبب كون القومية الفلسطينية أكثر تعقيدا بكثير من مجرد رد فعل مناهض للصهيونية. كما وثق الخالدي معارضة الصحافة العربية النشطة للصهيونية في ثمانينيات القرن التاسع عشر. وقد أثنى عليه المراجع ويليام ب. كوانت في مجلة الشؤون الخارجية ووصف الكتاب بأنه «مساهمة كبيرة في الفهم التاريخي للقومية الفلسطينية».

القفص الحديدي
أشاد فيليب ويلكوكس في مراجعة لكتاب الخالدي "القفص الحديدي: قصة الصراع الفلسطيني لإقامة دولة - " لصالح سياسة الشرق الأوسط، "تحقيق الخالدي اللامع في سبب فشل الفلسطينيين في الفوز بدولة خاصة بهم"، ووصف الكتاب بأنه "ترياق مرحب به" للدعاية والأساطير التي لا تزال تهيمن على النقاش الأمريكي حول الصراع الإسرائيلي الفلسطيني"،  وقال إيان بلاك الذي كتب في صحيفة الغارديان إن الكتاب "يُحلل ببراعة الإعاقة الهيكلية التي أعاقت الفلسطينيين طوال 30 عامًا من الحكم البريطاني"،  وفي تعليق للصحفي "جوناثان شاينين" على موقع صالون قال أن "القفص الحديدي عمل صبور وبليغ، يمتد عبر التاريخ الفلسطيني الحديث بأكمله من الحرب العالمية الأولى حتى وفاة ياسر عرفات". فيما كتب ليون كارل براون في مجلة فورين أفيرز أن "كتاب الخالدي ليس تمرينًا في علم الضحية، وإنه صارم مع البريطانيين والإسرائيليين والأمريكيين لكنه نادراً ما يكون أقل قسوة في تقييم الفلسطينيين"، وأشاد "بالنقد الممتاز" الذي ورد في الفصل الأخير لتطور مواقف منظمة التحرير الفلسطينية تجاه إسرائيل وحل الدولتين.

يرى كلايد هابرمان كاتب العمود في صحيفة نيويورك تايمز أن الفلسطينيين ساعدوا في تشكيل قضبان القفص الحديدي بأنفسهم، وأن على النقاد الذين يتسآئلون عن الإجراءات الإسرائيلية القمعية التي فُرضت أحيانًا بذريعة الأمن، أن يسألوا عن سبب هذه الإحراءات وعن عدد التفجيرات الانتحارية التي استهدفت المقاهي ومحلات البيتزا،  وقال المؤرخ الإسرائيلي إفرايم كارش "بعد ثمانون عامًا من التمسك العنيد بحل الدولة الواحدة والرفض القوي أيضًا لحل الدولتين، الذي أدى إلى انعدام الجنسية للفلسطينيين، نجد أكثر الأشخاص الذين يخدعون أنفسهم تعصبًا هم من يدركون الأسباب الجذرية للكارثة الفلسطينية، وليس أقلها مؤرخ يزعم تصحيح الرفض المستمر للنظر بصدق إلى ما حدث في هذه الأرض الصغيرة خلال القرن الماضي أو نحوه.

الحياة العامة
كتب الخالدي عشرات المقالات العلمية حول تاريخ وسياسة الشرق الأوسط، وكتب مقالات افتتاحية في العديد من الصحف الأمريكية،  وكان ضيفًا في البرامج الإذاعية والتلفزيونية ومنها «كل الأمور في الاعتبار» و«حديث الأمة» و«ساعة الأخبار» مع جيم لهرر وتشارلي روز، وظهر على بي بي سي وسي بي سي وفرنسا إنتر وصوت أمريكا، وقد شغل منصب رئيس اللجنة الأمريكية حول القدس، المعروفة الآن باسم فرقة العمل الأمريكية الخاصة بفلسطين، وكان مستشارًا للوفد الفلسطيني في مؤتمر مدريد لعام 1991.

وجهات نظر حول الصراع الإسرائيلي الفلسطيني
كتب الخالدي أن إنشاء دولة إسرائيل أدى لإقتلاع أقدم المجتمعات اليهودية وأكثرها أمانًا في العالم، والتي عرفت التسامح في الأراضي العربية وإن كان غير كامل، لكنه لم يكن موجودًا في مناطق الغرب المسيحي التي شهدت الإبادة الجماعية وكراهية اليهود، وفيما يتعلق بحل الدولتين المقترح للنزاع الإسرائيلي الفلسطيني كتب الخالدي أن «حل الدولتين الذي يلقى استحسانًا عالميًا الآن يواجه القوة الطاغية لأعمال إسرائيل في الأراضي المحتلة على مدى أكثر من أربعين عامًا، والتي صُممت صراحةً لجعل تحقيقها بأي شكل ذي معنى مستحيلاً»، وأشار الخالدي أيضًا إلى أن «هناك أيضًا ثغرات في البدائل المصنفة تحت عنوان حل الدولة الواحدة».

وفيما يتعلق بالدعم الأمريكي لإسرائيل قال الخالدي في مقابلة أن «كل مكان على وجه الأرض يدعم الفلسطينيين لكنهم ليسوا تلة من الفول مقارنة بالولايات المتحدة وإسرائيل اللذان يمكنهما أساسًا فعل أي شيء يحلو لهما».

انتقدت افتتاحية «نيويورك صن» الخالدي لقوله إن القانون الدولي يمنح الحق القانوني للفلسطينيين لمقاومة الاحتلال الإسرائيلي،  واستشهدت بخطاب للخالدي ألقاه أمام اللجنة الأمريكية العربية لمكافحة التمييز وقال فيه «إن إيذاء المدنيين جريمة حرب تنتهك القانون الدولي، وأن المدنيين ليسوا جنودًا وأنهم غير مسلحون، وأنهم مقاومة»،   وجادلت افتتاحية «ذا سن» أن الخالدي لا يميز بين المقاتلين الفلسطينيين وغير المقاتلين وأنه يشير إلى إمتلاك جميع الفلسطينيين الحق في المقاومة،  وفي مقابلة مع الخالدي حول هذه الافتتاحية اعترض على ما ورد وقال بأنه مخرج من سياق تصريحاته حول القانون الدولي.

برنامج تدريب المعلمين في مدينة نيويورك
في 2005 أنهى مدير مدارس المدينة مشاركة الخالدي في برنامج تدريب المعلمين في مدينة نيويورك،  وأصدر المستشار جويل كلاين بيانًا قال فيه «بالنظر إلى تصريحات الخالدي السابقة لا ينبغي إدراجه في برنامج يوفر التطوير المهني لمعلمي وزارة التربية والتعليم وأنه لن يشارك في المستقبل»،  وبعد القرار كتب رئيس جامعة كولومبيا لي بولنغر نيابة عن الخالدي «قرار القسم بفصل البروفيسور خالدي من البرنامج كان خاطئًا وينتهك مبادئ التعديل الأول وأن القرار استند إلى آرائه السياسية المزعومة وأنه أُتخذ دون تشاور، ودون مراجعة للوقائع على ما يبدو».

الحملة الرئاسية الأمريكية 2008
أصبحت علاقة الخالدي بأوباما مشكلة في الحملة الرئاسية عقب نشر صحيفة لوس أنجلوس تايمز لمقال عن حضور أوباما عشاء وداع للخالدي في 2003،  وزعم بعض معارضي باراك أوباما أن علاقته مع رشيد خالدي دليلاً على أن أوباما لن يحافظ على السياسة الخارجية المؤيدة لإسرائيل بعد انتخابه،  وعندما سُئل أوباما عن التزامه تجاه إسرائيل وصفه بأنه «لا يتزعزع»، وقال إنه لا يتشاور مع الخالدي بشأن السياسة الخارجية،  وأشار معارضو المرشح الجمهوري جون ماكين إلى أنه شغل منصب رئيس المعهد الجمهوري الدولي خلال التسعينيات الذي قدم منحًة بقيمة 500 ألف دولار لمركز البحوث والدراسات الفلسطينية الذي شارك الخالدي في تأسيسه.

قائمة مؤلفاته
 حرب المئة عام على فلسطين: قصة الاستعمار الاستيطاني والمقاومة 1917 - 2017، 2020 (ترجمة: عامر شيخوني، الدار العربية للعلوم ناشرون، 2020)
 وسطاء الخداع: كيف قوضت الولايات المتحدة الأميركية عملية السلام في الشرق الأوسط، بيكون برس، 2013 (ترجمة: سارة ح. عبد الحليم، الدار العربية للعلوم ناشرون، 2015)
 زرع بذور الأزمة: الهيمنة الأمريكية والحرب الباردة في الشرق الأوسط (2009)
 العراق والإمبراطورية الأمريكية: هل يستطيع الأمريكيون العرب التأثير في السياسة الأمريكية في الشرق الأوسط؟ (ترجمة: مركز الإمارات للدراسات والبحوث، 2008)
 القفص الحديدي: قصة الصراع الفلسطيني لإقامة دولة (2006) (ترجمة: المؤسسة العربية للدراسات والنشر، 2008)
 الاتحاد السوفياتي وكامب ديفيد (ترجمة: مؤسسة الدراسات الفلسطينية، 1980)
 انبعاث الإمبراطورية: بصمات غربية ومسار أمريكا الخطير في الشرق الأوسط (2004)
 الهوية الفلسطينية: بناء وعي قومي حديث (1997)
 تحت الحصار: صناعة القرار داخل منظمة التحرير الفلسطينية خلال حرب 1982 (1986) (ترجمة: مؤسسة الدراسات الفلسطينية، 2018)
 السياسة البريطانية تجاه سوريا وفلسطين، 1906-1914

روابط خارجية

 صفحة هيئة التدريس بجامعة كولومبيا.
 لمحة عن رشيد خالدي في معهد تفاهم الشرق الأوسط.
 رشيد خالدي يتحدث عن عدم جدوى المفاوضات لأن حل الدولة الواحدة موجود بالفعل، هآرتس، 5 ديسمبر 2011.
 رشيد الخالدي: فلسطين 40 عامًا من الاحتلال و60 عامًا من النهب، 23 يونيو 2007.
 مراجعة للقفص الحديدي بقلم راشد خالد في معهد تفاهم الشرق الأوسط..

 .

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس الجامعة اللبنانية
أعضاء هيئة تدريس جامعة شيكاغو
أكاديميون عرب أمريكيون
أكاديميون فلسطينيون
أمريكيون من أصل فلسطيني
أمريكيون من أصل لبناني
الدراسات الشرق أوسطية في الولايات المتحدة
الوطنية الفلسطينية
خريجو جامعة ييل
خريجو كلية القديس أنطوني
خريجو مدرسة الأمم المتحدة الدولية
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب أمريكيون من أصل فلسطيني
كتاب عن الشرق الأوسط
كتاب غير روائيين ذكور أمريكيون
مسلمون أمريكيون
مواليد 1948
مواليد في نيويورك
مؤرخو الشرق الأوسط
مؤرخون أمريكيون في القرن 21
مؤرخون فلسطينيون
مؤرخون من ولاية نيويورك
مؤلفون أمريكيون عن السياسة الخارجية الأمريكية
أعضاء هيئة تدريس جامعة كولومبيا

رشيد خالدي


Sorbus aucuparia, numită în mod obișnuit scoruș de munte, scoruș păsăresc sau sorb păsăresc, este o specie de arbori din familia Rosaceae.

Bibliografie

Note

Sorbus
Flora Asiei

Sorbus aucuparia


Beňuš este o comună slovacă, aflată în districtul Brezno din regiunea Banská Bystrica, pe malul râului Hron. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.157 de locuitori.

Istoric
Localitatea Beňuš este atestată documentar din 1380.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Beňuš


Dharmendra Kewal Krishan Deol (born 8 December 1935), better known mononymously as Dharmendra, is an Indian actor, producer and politician who is primarily known for his work in Hindi films, as well as in a few Punjabi films. Sometimes nicknamed the He-Man of Bollywood, Dharmendra is widely regarded to be amongst the most handsome Indian actors of his time. He received the Padma Bhushan, India's third highest civilian honour, from the Government of India in 2012. Dharmendra has worked in over 300 films in a career spanning over six decades, He is considered one of the most successful actors in the history of Hindi Cinema.

After making debut in a small film, he first gained popularity in the mid 1960s for films such as Ayee Milan Ki Bela, Kaajal, Phool Aur Patthar, Aaye Din Bahar Ke among others. He then achieved greater stardom in later years, dubbed India's Garam Dharam for several of his on-screen roles in Hindi films. He consistently starred in top grossing Hindi films since late 1960s to 80s, such as Aankhen, Shikar, Aya Sawan Jhoom Ke, Jeevan Mrityu, Tum Haseen Main Jawan, Sharafat, Mera Gaon Mera Desh, Seeta Aur Geeta, Samadhi, Raja Jani, Jugnu, Yaadon Ki Baaraat, Kahani Kismat Ki, Loafer, Dost, Sholay, Pratiggya, Charas, Dharam Veer, Chacha Bhatija, Ram Balram, Kaatilon Ke Kaatil, Ghazab, Naukar Biwi Ka, Ghulami, Hukumat, Insaniyat Ke Dushman, Loha, Aag Hi Aag, Elaan-E-Jung and Tahalka. He earned critical acclaim for his portrayal of a prison doctor in Bandini, a soldier in Haqeeqat, a writer in Anupama, a righteous man in Satyakam and a professor in Chupke Chupke.

Since late 1990s, he began to appear in character roles in several successful and acclaimed films such as Pyaar Kiya To Darna Kya, Life in a... Metro, Apne, Johnny Gaddaar, Yamla Pagla Deewana and Rocky Aur Rani Kii Prem Kahaani.

In 1997, he received the Filmfare Lifetime Achievement Award for his contribution to Bollywood. He was a member of the 15th Lok Sabha of India, representing Bikaner constituency in Rajasthan from Bharatiya Janata Party (BJP). In 2012, he was awarded India's third-highest civilian honour Padma Bhushan by the Government of India.

Early and personal life

Dharmendra was born as Dharmendra Kewal Krishan Deol in Sahnewal, a village in Ludhiana district, Punjab, British India on 8 December 1935 to Kewal Krishan and Satwant Kaur into a Punjabi Jat family. His ancestral village is Dangon, near Pakhowal Tehsil Raikot, Ludhiana.

He spent his early life in the village of Sahnewal and studied at Government Senior Secondary School at Lalton Kalan, Ludhiana, where his father was the village school headmaster. He did his matriculation in Phagwara in 1952. In those days schools of Punjab came under Panjab University, Chandigarh.

Dharmendra's first marriage was to Parkash Kaur at the age of 19 in 1954, when he had not entered films. He had two sons from this marriage, Sunny Deol and Bobby Deol, both successful film actors, and two daughters, Vijeeta and Ajeeta. His nephew Abhay Deol is also an actor.

After moving to Bombay and getting into the film business, Dharmendra married Hema Malini, which was mired with controversies at that time, with rumours about Dharmendra and Hema Malini converting to Islam for this marriage, a fact which has been denied by both since then. He and Malini starred together in a number of movies in the early 1970s, including Sholay. The couple has two daughters, Esha Deol (an actress, born in 1981) and Ahana Deol (an assistant director, born in 1985).

His grandson, Bobby Deol's son, is also named "Dharam", after him.

In 2019, Dharmendra's grandson, Sunny Deol's elder son, Karan Deol, made his debut as an actor with Pal Pal Dil Ke Paas, which was directed by Sunny Deol himself. In 2023, Sunny Deol's younger son, Rajveer Deol, will be making his debut as an actor with Dono, directed by Avnish R. Barjatya, Sooraj R. Barjatya's son.

Dharmendra have a farmhouse in Lonavala hill station, while his sons and wives live in Juhu, Mumbai, he lives in the farmhouse.

In 2023, he expressed that, Bollywood neglected his family and never appreciated his family's contribution to the Cinema.

Career
Dharmendra was the winner of Filmfare magazine's nationally organised new talent award and went to Mumbai from Punjab, to work in the movie promised, being the award winner, but the movie was never made. He later made his debut with Arjun Hingorani's Dil Bhi Tera Hum Bhi Tere in 1960. He had a supporting role in the film Boy Friend in 1961, and was cast as the romantic interest in several films between 1960 and 1967.

He worked with Nutan in Soorat Aur Seerat (1962), Bandini (1963), Dil Ne Phir Yaad Kiya (1966), and  (1967); with Mala Sinha in Anpadh (1962), Pooja Ke Phool (1964), Baharen Phir Bhi Aayengi (1966), and Ankhen (1968); with Nanda in Akashdeep (1965); and with Saira Banu in Shaadi (1962), Ayee Milan Ki Bela (1964), in which he was the second lead, but with negative portents, and Resham Ki Dori (1974). Dharmendra formed a successful pairing with Meena Kumari and shared the screen in 7 films namely Main Bhi Ladki Hoon (1964), Kaajal (1965), Purnima (1965), Phool Aur Patthar (1966), Majhli Didi (1967), Chandan Ka Palna (1967) and Baharon Ki Manzil (1968). He had a solo hero role in Phool Aur Patthar (1966), which was his first action film. It has been speculated for a long time that Meena Kumari and Dharmendra had an intimate relationship in the 1960s. Meena Kumari helped him to establish himself among the A-listers of that time. Phool Aur Paththar became the highest-grossing film of 1966 and Dharmendra was nominated for Filmfare Award for Best Actor for the first time. His performance in Anupama was critically acclaimed. He was given a souvenir at the 14th National Film Awards in recognition of his performance in the film. He did romantic roles in films like Aaye Milan Ki Bela, Aaya Sawan Jhoomke, Mere Hamdam Mere Dost, Ishq Par Zor Nahin, Pyar Hi Pyar and Jeevan Mrityu. He did suspense thrillers like Shikar,

1970s
The peak period was 1971–1979 when he did multi star as well as solo hero films in action and comedy genres and when his performances were appreciated by critics as well as audiences.
Dharmendra went on to star in a number of films between 1971 and 1980, including Mera Gaon Mera Desh, Seeta Aur Geeta, Samadhi, Raja Jani, Jugnu, Yaadon Ki Baaraat, Kahani Kismat Ki, Loafer, Dost, Sholay, Pratiggya, Charas, Dharam Veer, Chacha Bhatija,

He received a Filmfare Best Actor nomination for an action hero role in the 1971 hit film Mera Gaon Mera Desh. Having played romantic as well as action hero parts, he began to be called a versatile actor by 1975.

His most successful pairing was with Hema Malini, who went on to become his wife. The couple played together in many films including Raja Jani, Seeta Aur Geeta, Sharafat, Naya Zamana, Patthar Aur Payal, Tum Haseen Main Jawaan, Blackmail, Kab Kyun Aur Kahan and Keemat Jugnu, Dost, Charas, Maa, Chacha Bhatija, Azaad and Sholay. His most notable acting performances include Satyakam with Hrishikesh Mukherjee, and Sholay, which is listed by Indiatimes as one of the "Top 25 must see Bollywood films of all time". In 2005, the judges of the 50th annual Filmfare Awards awarded Sholay the special distinction of Filmfare Best Film of 50 years.

1980s

His commercial hit films of 1981 included Ram Balram, Katilon Ke Kaatil, Professor Pyarelal, Naukar Biwi Ka, Jaani Dost, Samrat, Baghavat, Raj Tilak, Jagir, Qayamat, Insaaf Kaun Karega, Insaniyat Ke Dushman, Loha, Sone Pe Suhaaga, Mardo.  Wally is included.  Baat, Khatron Ke Khiladi, Nafrat Ki Aandhi, Batwara and Elaan-E-Jung. His film Hukumat, released in 1987, was the highest grossing film of that year. His commercial hits in the 1990s included Veeru Dada, Tahalka, Kshatriya, Maidan-E-Jung.

Works with Director
He has worked with various directors, each with a different style of film-making. His longest collaboration was with director Arjun Hingorani from 1960 to 1991. Dil Bhi Tera Hum Bhi Tere was the debut film of Dharmendra as an actor and Arjun's first directorial venture with Dharmendra as the lead hero. They worked together in Kab? Kyoon? Aur Kahan?, Kahani Kismat Ki, Khel Khilari Ka, Katilon Ke Kaatil and Kaun Kare Kurbanie where Arjun Hingorani was the producer and the director, and Sultanat and Karishma Kudrat Kaa, produced by Arjun Hingorani. He worked with director Pramod Chakravorty in Naya Zamana, Dream Girl, Azaad and Jugnu. Dharmendra has played dual roles in many films such as Yakeen (1969) as both the hero and the villain, Samadhi (1972) as father and son, Ghazab (1982) as twin brothers, lookalikes in Jhutha Sach (1984) and Jeeo Shaan Se (1997) in triple roles.

Dharmendra has worked with all members of the Kapoor family except for Prithviraj Kapoor and Kareena Kapoor. He has periodically made films in his native tongue of Punjabi, starring in Kankan De Ohle (Special Appearance) (1970), Do Sher (1974), Dukh Bhanjan Tera Naam (1974), Teri Meri Ik Jindri (1975), Putt Jattan De (1982) and Qurbani Jatt Di (1990). Throughout the 1980s and 1990s he continued to appear in many Hindi films in both leading and supporting roles. In 1997, he received the Filmfare Lifetime Achievement Award. While accepting the award from Dilip Kumar and his wife Saira Banu, Dharmendra became emotional and remarked that he had never won the Filmfare Award for Best Actor despite having worked in so many successful films and nearly a hundred popular films. Speaking on this occasion Dilip Kumar commented, "Whenever I get to meet with God Almighty, I will set before Him my only complaint – why did you not make me as handsome as Dharmendra?".

He experimented with film production; he launched both of his sons in films: Sunny Deol in Betaab (1983) and Bobby Deol in Barsaat (1995) as well as his nephew Abhay Deol in Socha Na Tha (2005). He was the presenter for his films like Satyakam (1969) and Kab Kyun Aur Kahan (1970). In one of her interviews, actress Preity Zinta has been quoted as saying that Dharmendra is her favourite actor. She recommended him to play her father's role in Har Pal (2008).

After a four-year hiatus from acting since 2003, he reappeared in films as a character actor in 2007 in Life in a... Metro and Apne; both films were both critically and commercially successful. In the latter, he appears with both his sons, Sunny and Bobby for the first time. His other release was Johnny Gaddaar. In 2011, he starred alongside his sons again in Yamla Pagla Deewana, which was released on 14 January 2011.

A sequel, Yamla Pagla Deewana 2, was released in 2013. He appeared with his daughter Esha Deol in his wife (Hema Malini)'s directorial venture, Tell Me O Khuda in 2011. In 2014, he played a double role in the Punjabi film, Double Di Trouble.
In 2018, he appeared in Yamla Pagla Deewana 3.

In 2023, he starred alongside Jaya Bachchan and Shabana Azmi in Karan Johar's romantic comedy family drama Rocky Aur Rani Kii Prem Kahaani ₹160 crore (US$20 million) and marketing cost of ₹18 crore (US$2.3 million), it has grossed over ₹355 crore (US$44 million) worldwide, emerging as the year's fifth highest-grossing Indian film and fourth highest-grossing Hindi film.

Other works

Political career
Dharmendra served as a Member of the Indian Parliament (Lok Sabha) from Bharatiya Janata Party representing Bikaner in Rajasthan from 2004 to 2009. During his election campaign in 2004, he made an offensive remark that he should be elected dictator perpetuo to teach "basic etiquette that democracy requires" for which he was severely criticised. He rarely attended Parliament when the house was in session, preferring to spend the time shooting for movies or doing farm-work at his farm house, for which he was again widely criticised.

Television career
In 2011, Dharmendra replaced Sajid Khan as the male judge of the third series of popular reality show India's Got Talent.

On 29 July 2011, India's Got Talent aired on Colors TV with Dharmendra as the new judge and surpassed the opening ratings of the previous two seasons.

In 2023, he appeared in his first television acting role as Salim Chisti in the historical series Taj: Divided by Blood which aired on Zee5.

Producing and presenting films
In 1983, Dharmendra set up a production company known as Vijayta Films. In its maiden venture Betaab, released in 1983, Vijayta Films launched Dharmendra's elder son Sunny Deol as the lead actor. The movie was the second highest-grossing movie of the year. In 1990 he produced the action film Ghayal, also starring Sunny. The film won seven Filmfare Awards, including the Filmfare Award for Best Film. It won the National Film Award for Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment. Dharmendra then launched the career of his younger son, Bobby, in 1995 in Barsaat, which was again a Box office hit.

 Reception and legacy

Dharmendra is widely regarded as one of the greatest actors of Indian cinema. He was considered one of the most handsome men in the world during his early career. Widely known as the He Man of Bollywood, in 2022, he was placed in Outlook Indias "75 Best Bollywood Actors" list. Rediff.com placed him 10th in its "Top 10 Bollywood Actors of All Time" list.

When Dilip Kumar was giving Filmfare Lifetime Achievement Award to Dharmendra, then he commented, "Whenever I get to meet with God Almighty, I will set before him my only complaint – why did you not make me as handsome as Dharmendra?". One of the most successful actor of 1970s and 1980s, Dharmendra appeared in Box Office Indias "Top Actors" list eighteen times from 1968-1984 and 1987. He topped the list four times (1972-1975).

Filmography

Accolades and honours

 Civilian award

 2012 – Padma Bhushan, India's third highest civilian honour from the Government of India

 National Film Awards

 1990 – Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment – GhayalFilmfare Awards

Other awards and recognitions
 In the mid-seventies, Dharmendra was voted one of the most handsome men in the world.
 He has received the World Iron Man award.
 He received a Special Award for his "contribution in Indian Cinema" at the Kalakar Awards.
 He is a recipient of the "Living Legend Award" by the Federation of Indian Chamber of Commerce and Industry (FICCI) in recognition of his outstanding contribution to the Indian entertainment industry.
 In 2003 he received a Lifetime Achievement Award at the Sansui Viewers' Choice Movie Awards.
 In 2004, he was honoured for Best Contribution to Indian Cinema.
 In 2005, he received the Zee Cine Award for Lifetime Achievement
 In 2007, he was awarded a Lifetime Achievement Award at the Pune International Film Festival (PIFF)
 In 2007, he received an IIFA Lifetime Achievement Award.
 In 2007, he received an award for Humanitarian Services to the Indian Nation.
 In 2007, he was awarded a Lifetime Achievement award by DBR Entertainment.
 In 2007, the Punjabi newspaper Quami Ekta'' honoured him for his contributions to the Indian cinema.
 In 2008, he was named "Actor Par Excellence" at the Max Stardust Awards.
 In 2008, he received a Lifetime Achievement Award at the 10th Mumbai Academy of the Moving Image (MAMI) International Film Festival.
 In 2009, he received a Lifetime Achievement Award at the Nashik International Film Festival (NIFF).
 In 2010, he was honoured as the Big Star Entertainer for his half-century of excellence at the BIG Star Entertainment Awards.
 In 2011, he received a Lifetime Achievement Award at the Apsara Film & Television Producers Guild Award.
 In 2011, he received a "Salaam Maharashtra Award" for completing 50 years in the film industry.
 In 2011, he was honoured with "The ITA Scroll Of Honour" at the Indian Television Academy Awards.
 In 2020, he was honoured with a "Lifetime Achievement Award" by the state of New Jersey in United States.

References

External links

India MPs 2004–2009
1935 births
Indian male film actors
Indian actor-politicians
Film producers from Mumbai
Male actors in Hindi cinema
Filmfare Awards winners
Filmfare Lifetime Achievement Award winners
Living people
Politicians from Mumbai
Punjabi people
Recipients of the Padma Bhushan in arts
People from Ludhiana district
20th-century Indian male actors
21st-century Indian male actors
Male actors from Mumbai
Hindi film producers
Lok Sabha members from Rajasthan
Producers who won the Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment National Film Award

Dharmendra


Les élections municipales italiennes de 2022 se déroulent les 12 et  afin de renouveler pour cinq ans les maires et conseils municipaux de 980 des 7 904 municipalités d'Italie, dont les capitales de 26 provinces. Un référendum national est organisé en même temps que le premier tour.

Résumé

Principales villes

Padoue
Le maire sortant, Sergio Giordani, est réélu dès le premier tour. Le Centre-gauche conserve la mairie de Padoue.

Vote populaire

Vérone
Au premier tour, le maire sortant, Federico Sboarina affronte l'ancien maire Flavio Tosi, qui tente un retour, et Damiano Tommasi du Centre-gauche. Tommasi arrive en tête, tandis que Tosi est éliminé dès le premier tour, mais malgré la désunion des forces de Centre-droit, Tommasi l'emporte au ballotage, permettant au Centre-gauche de reprendre la mairie de Vérone pour la première fois depuis 20 ans.

Vote populaire

Gênes
Le maire sortant, Marco Bucci, est réélu dès le premier tour. Le Centre-droit conserve la mairie de Gênes.

Vote populaire

Parme
Alors que le maire sortant, Federico Pizzarotti, ne se représente pas, le Centre-gauche, auxquels les appuis de Pizzarotti, réunis au sein de l'Effet Parme, se sont ralliés, l'emporte au second tour. Le Centre-gauche remporte la mairie de Parme pour la première fois en 28 ans.

Vote populaire

L'Aquila
Le maire sortant, Pierluigi Biondi, est réélu dès le premier tour. Le Centre-droit conserve la mairie de L'Aquila.

Vote populaire

Tarente
Le maire sortant, Rinaldo Melucci, est réélu dès le premier tour. Le Centre-gauche conserve la mairie de Tarente.

Vote populaire

Catanzaro
Le maire sortant, Sergio Abramo (qui a entretemps rejoint CI) ne se représente pas. Même si le candidat du Centre-droit, l'indépendant Valerio Donato, arrive largement en tête au premier tour, c'est Nicola Fiorita, un autre indépendant, du Centre-gauche qui l'emporte largement au second tour. Le Centre-gauche reprend la mairie de Catanzaro pour la première fois en 16 ans. Cependant, cette coalition ne dispose pas de la majorité au conseil municipal.

Vote populaire

Messine
Le maire sortant, Cateno De Luca, démissionne avant la fin de son mandat pour briguer la présidence de la Sicile lors de l'élection qui se déroule plus tard en 2022. Le candidat Federico Basile, que De Luca a appuyé, l'emporte dès le premier tour.

Vote populaire

Palerme
Roberto Lagalla (UdC) succède à Leoluca Orlando (PD), qui ne se représentait pas. Le Centre-droit reprend la mairie de Palerme.

À droite, Forza Italia reste la première force du Centre-droit, malgré la montée significative des Frères d'Italie, tendance observée dans l'ensemble du pays, tandis que  l'ancien président de Sicile Salvatore Cuffaro (interdit de fonctions publiques) revient en coulisse avec la Nouvelle démocratie chrétienne. À gauche, le Parti démocrate est la liste la votée de la ville, mais le Mouvement 5 étoiles perd la moitié de ses suffrages alors qu'il était le premier parti au dernier scrutin.

Vote populaire

Notes et références

Références

Notes

2022
Municipales
Politique en juin 2022

Élections municipales italiennes de 2022


Heckler & Koch G3 (Heckler & Koch Gewehr 3),  otomatik, yarı otomatik ve tam otomatik atış seçeneklerine sahip 7.62 mm'lik piyade tüfeği. 1950'lerde Alman silah üreticisi Heckler & Koch ile İspanyol devletine ait dizayn ve geliştirme ajansı CETME iş birliğiyle geliştirilmiştir. 1959 yılında Bundeswehr'in standart piyade tüfeği olarak hizmete girmiştir.

Kökeni ve geliştirilmesi
Her saldırı tüfeği gibi, G3 saldırı tüfeklerinin geçmişi de StG-44'e dayanır. Aslında G3, CETME adıyla anılan İspanyol saldırı tüfeklerinin üzerinden geliştirilmiştir. Bu İspanyol tüfeği de Mauser Gerät prototip tüfeğinden geliştirilmiştir. StG-45(M), II. Dünya Savaşı'nın bitimine yakın, Wehrmacht'ın son çırpınışları sırasında StG-44 saldırı tüfeğinin üzerine tasarlanmıştır. StG-44'ün biraz masraflı olduğunu düşünen Wehrmacht, daha ucuza ve hızlı üretebileceği bir tüfek üzerinde çalışarak StG-45(M)'yi geliştirmiştir. Ancak bu tüfek Wehrmacht tarafından kullanılamamış, 1945'te üretime geçtiği sırada Almanya savaşı kaybetmiştir. Savaşın sonrasında İspanyollar bu silah üzerinden CETME modellerini geliştirmişlerdir. CETME'leri kullanan Batı Almanya bu silahı kendi üretmek istemiş ve Heckler & Koch tarafından üretime geçilmiştir. Üzerinde gerçekleşen birçok değişikliğin ardından CETME Modelo B, onun üzerinden de bugünkü G3 tüfeğine ulaşılmıştır. G3 tek bir tüfek modeli olmayıp, birçok varyantı bulunmaktadır.

Tasarım

G3 tüfekleri, Heckler & Koch şirketinin kendi geliştirdiği "silindir geciktirmeli gaz kaçırma" sistemli mekanizması Mauser Gerät prototipinden geliştirilmiştir. Bu sistem, MG42 makineli tüfeğinin çalışma prensibinin aksine sabittir ve geri tepmesi yoktur. MG42, geri tepmenin neden olduğu güçten faydalanarak çalışır. Yani sistemin durmadan devam edebilmesi için silahın güçlü bir şekilde geri tepmesi gerekmektedir. G3 ise fişek yatağındaki yanmanın sürgü aracılığıyla fişeğe müdahale etmesi ile çalışır.

G3, en fazla 20 adet 7.62×51mm NATO fişekli şarjörle beslenir. Tüfeğin üzerindeki emniyet mandalı hem istenilen şekilde atış yapılmasını sağlar, hem de tüfeğin kaza ile ateşlenmesini engeller. Emniyet mandalı,

 "E", "T" veya "1" seçeneğine getirildiğinde tüfek tek tek tetiğe her basıldığında ateş alır.
 "F", "S" veya "20" seçeneğine getirildiğinde tüfek tam otomatik atış yapar, tam otomatik seçenekte tüfek dakikada 500-600 adet mermi atabilmektedir.
 "S", "E" veya "0" seçeneğine getirildiğinde ise tüfek emniyettedir, tetik kilitlenerek devre dışı olur. Bu seçenek tüfeğin kaza ile ateşlenmesini engeller.

Boş ağırlığı 4250 gram, doluyken 4500 gramdır.

Namlunun bitimi uç kısma eklentiler için özel yapılmıştır. Böylece bu uca kasatura takılabilmektedir. En çok kullanılan kasatura M7 modeli kasaturaya çok benzemektedir. Boyutları ve biçimi neredeyse aynıdır, aralarındaki fark kabzalardadır. Silahın hedefinde oluşturduğu muazzam tahribat tasarımına göre kendi sınıfı silahlardan daha uzun bir namluya sahip olması, fişek barutunun ve çapının muadil fişeklerden daha fazla olması ve mekanizmasının atım haznesine iyi bir şekilde yerleşmesinden dolayı G3 kendi sınıfındaki en öldürücü piyade tüfeğidir. Ayrıca ucun yardımıyla namlunun altına bombaatar yerleştirilebilir. Standart olarak HK 79 bombaatarı kullanılmaktadır.

Yara balistiği
G3'ün namlusunda, tahrip gücünü artırmak için 4 yiv ve 4 set bulunmaktadır. Mermi çekirdeği 862 m/sn hızla insan vücuduna ulaştıktan 18 santimetre sonra havadan 1000 kat daha yoğun olan vücut içerisinde takla atmaya başlar. Vücutta bir kemikle karşılaşması durumunda yön değiştirir. Çarptığı kemikten fırlayan parçalar da şarapnel etkisi yaratarak dokulara hasar verirken vücut içerisinde geçici bir boşluk oluşturur. Bu boşluk, merminin enerjisini absorbe etmeye çalışan dokulardan kaynaklanır. 10 milisaniyelik bu geçici boşluk; kalp, karaciğer gibi organlara isabet etmese bile zarar vermesini, ölümcül sonuçlar doğurmasını sağlar.

Varyantları
G3 kendi türevi birçok silaha temel oluşturmuştur; PSG1 ve MSG90 Hassas Nişancı Tüfekler, HK11 ve HK21 Hafif Makineli Tüfekleri, HK41 olarak bilinen Yarı-otomatik versiyonları ve SR9 "Sporterized" modelleri bunlardan bazılarıdır. ABD Sivil Silah Piyasası için MC51 Karabina ve HK91 modelleri üretilmiş olup (1989 Silah Yasaları) gereği dış ülkelere ihracatı yasaklanmıştır.

 G3: Orijinal modelidir, CETME Modelo B. temel alınmıştır, ahşap dipçik "handguard"a sahiptir.
 G3A1: G3 gibi tek pozisyona ve katlanabilir dipçiğe sahiptir. Bu tasarım MP 40 tarzı bir dipçik olan metal ventralın denenmesi için seçildi. Sonraları, aşırı geri tepme dikkate alınarak kullanılmamasına neden oldu.
 G3A2: G3 gibi dönen silindir arka gez görüşüne sahiptir.
  G3A3: En iyi bilinen sürümüdür, silindir gez görüşü, sabit bir plastik dipçik ve namluya temas etmeyen el kundağına sahiptir, el kundağının daha ince ve geniş havalandırmalı sürümü çıkarılmıştır. Bu da silaha çatal ayak takılabilmesine olanak verir.
 G3A3A1: Bu versiyonu G3A3 gibi çift yönlü tetik grubu ve pirinçten yapılma saptırıcıya sahiptir. Bu isim Bundeswehr tarafından konulmuştur.
 G3A4: Tek bir pozisyon, silindir gez görüşü ve katlanabilir dipçiğe sahiptir. 1974 yılında cephe piyade birlikleri için hizmete girmiştir.
 G3A4A1: Bu versiyonu G3A4 gibi çift yönlü tetik grubu ve pirinçten yapılma saptırıcıya sahiptir. Bu isim Bundeswehr tarafından konulmuştur.
 G3KA4: G3 modelinin en küçük Karabina versiyonudur, silindir gez görüşü, geri çekilebilir dipçik ve 315 mm (12.4 inç) namluya sahiptir.
G3KA4A1: Bu versiyonu G3KA4 gibi çift yönlü tetik grubu ve pirinçten yapılma saptırıcıya sahiptir. Bu isim Bundeswehr Tarafından konulmuştur.

Lisans altında üretilen modeller
G3P3: G3A3 modelinin Pakistan yapımı versiyonudur.
G3P4: G3A4 modelinin Pakistan yapımı versiyonudur.
G3A5: HK tarafından üretilen G3A3'ün Danimarka yapımı versiyonu olup sessiz sürgü kapama özelliğiyle diğer versiyonlarından farklıdır. Danimarka'daki hizmetinde Gv M/66 adıyla bilinir, Gv M/66'nın aslen nişancı tüfeği olarak kullanılması üzerine tasarlanmıştır, Danimarka ordusundaki geri kalan birliklere ise M1 Garand'lar takviye edilmiştir.
G3A6: HK tarafından üretilen G3A3'ün İran yapımı versiyonudur. Diğer versiyonlardan farklı olarak koyu yeşil handguard, dipçik ve bir tetik paketine sahiptir.
G3A7: HK tarafından üretilen G3A3'ün Türk yapımı versiyonudur.
G3A7A1: HK tarafından G3A4'ün Türk yapımı versiyonudur.
HSG 1: HK tarafından üretilen G3A3'ün Lüksemburg yapımı versiyonudur.
BA63: HK Tarafından üretilen Orijinal G3 Tüfeğinin Myanmar lisanslı üretim versiyonudur. Tüfek (ahşap dipçik, el kundağı ve ayarlanabilir Flip Sight'ta) Sahiptir.

Diğer askeri varyantları

Danimarka
Gv M/75: Danimarka Hükûmeti Ordusundaki Eskimiş M1 Garand Tüfeklerini değiştirilmesi için Alman Ordusundan (Bundeswehr) G3 Tüfeklerini Kiraladı. Tüfekler başta Alman Ordusu için üretildi. GV M/75 Tüfekler sonraki FS (Freischwinger,Cantilevered) varyantının aksine Eski stil düz kurma mekanizmasına sahip G3'lerdendir. Rheinmetall versiyonlarının harici değiştirilebilir atış seçeneği yoktur. özel aparatlar kullanılarak yarı otomatik ve tam otomatik atış seçeneğine dönüştürülebilmektedir.

Myanmar
BA63 (Burma Ordusu): Myanmar tarafından lisanslı üretilen G3 tüfekleri, Fritz Werner Industry Austusrungen Gmbh (FRG), Alman Teknik Şirket Ajansı ile ortak KaPaSa Silah Fabrikalarına sahiptirler. Rheinmetall sayesinde 1960 yılına kadar Batı Almanya'dan satın alınan 10.000 adet G3 ile birlikte Lisans haklarına sahip olduğunu belirtmiştir. Burma Silah Fabrikalarının zamanla Batı Almanya'daki tesislere uyumlu olabileceği endişesiyle 1995 yılında faaliyete geçmeden önce MA serisi 5.56 mm'lik saldırı tüfekleriyle değiştirilene kadar Myanmar Silahlı Kuvvetlerinin birincil muharebe tüfeği olarak hizmet görmektedir. BA63, Myanmar Polis Güçleri, Halk Milisleri ve Etnik Sınır Muhafız Kuvvetlerinde hizmet vermektedir.

Hizmet durumu

Günümüzde G3 tüfekleri birçok varyasyonlarıyla pek çok ülkede hizmettedir. Türkiye de G3 kullanan ülkeler arasında olup, MPT-76'larla değiştirilmek üzere tasfiye etmektedir. Makine ve Kimya Endüstrisi Kurumu (MKE), G3A7 adlı tüfeğin lisansını alarak üretmektedir ve bu tüfek TSK tarafından yaygın olarak kullanılmaktadır. G3A7, G3A3 modelinin MKE tarafından geliştirilmiş versiyonudur. Ayrıca bu piyade tüfeklerine T40 bombaatar takılabilmektedir. 7,62×51 mm NATO (.308 Winchester) fişeği kullandığından dolayı tahrip gücü AK-47 veya AR-15 türevi piyade tüfeklerinden oldukça yüksektir.

Kullanıcılar
 İran ve Türk yapımı G3'ler

 Grupo Halcón (Buenos Aires polis özel harekât grubu)

 Bangladeş Silah Fabrikaları üretimi. G3A3, G3A4 & G3/SG-1 versiyonları hizmettedir.

 Fransız yapımı G3'ler

 Pakistan Silah Fabrikaları tarafından G3P4 adıyla yerel üretim

 (MPT-76'larla değiştirilmek üzere tasfiye edilmektedir)

Kaynakça

Piyade tüfekleri
7.62 mm ateşli silah
Almanya yapımı tüfekler

Heckler & Koch G3


En la dermatología, el término equimosis alude a un signo clínico; definida como una lesión subcutánea de tamaño variable caracterizada por depósitos de sangre bajo la piel intacta o mucosas, clasificada como contusión simple es un signo inequívoco de vitalidad.

Fisiopatología
Después de un trauma local, los eritrocitos o células sanguíneas son fagocitados y degradados por los macrófagos. El color rojo-azulado es producido por una enzima que convierte la hemoglobina en biliverdina, pigmento de color verdoso. Esta última se convierte en bilirrubina, que tiene un color amarillo anaranjado, y luego a hemosiderina, de color entre dorado y café, lo que genera el cambio de colores progresivo de la lesión. La equimosis es el sangrado interno de la piel provocado por la ruptura de algún vaso sanguíneo.

Clasificación
Cuando la equimosis ocasiona una elevación palpable de la piel sobre la misma se le llama hematoma o, comúnmente, moretón. Si su tamaño es muy pequeño, se le llama petequias.

Los hematomas se pueden dividir en tamaños. Por definición, una equimosis oscila entre 1 y 2 centímetros de largo, y son más largas que las petequias (1-2 mm) o pigmentos púrpuras que son mayores a 3 mm. Los hematomas también tienen bordes difusos de color púrpura azulado.

Los dermatólogos prefieren diferenciar púrpura, petequia y equimosis por sus nombres descriptivos. Otros especialistas, como los internistas, frecuentemente los denominan equimosis, porque la distinción no es relevante en un caso particular.

Véase también
 Sugilación
 Ojo morado
 Petequia
 Púrpura
 Signo de Grey Turner

Referencias

Signos clínicos
Anatomía patológica
Lesiones y heridas
Términos médicos

Equimosis


Buhurilik (Buhuriyye, Osmanlıca: ﻪﻳﺮﻮﺨﻮﺑ) bir sufi tarikatı, Halvetiliğin kolu olan Ramazaniliğin şubesi.

Şeyh Muhammed el-Buhuri er-Rumi el-Edirnevi tarafından 17. yüzyılda kurulmuştur. İstanbul'da yayılmış, bu şehirde birkaç Buhuri tekkesi kurulmuştur.

Tarikatlar

Buhurilik


Nellie Bly (født 5. maj 1864, død 7. januar 1922), født Elizabeth Jane Cochran i Cochran's Mills i Pennsylvania, var en pionér indenfor undersøgende journalistik.

Opvækst
Cochran fik sin første uddannelse hjemme, men gik senere på skole i Indiana.  I 1881 flyttet familien til Pittsburgh, hvor hun debuterede i  journalistik. I 1885 udgav Pittsburgh Dispatch en artikel, What girls are good for, der ville man indskrænke kvinders verden til hus arbejde og familie. Til denne artikel forfattet den 18-årige Elizabeth et engageret svarbrev, noget som resulterede i at chefredaktøren tilbød hende arbejde på avisen og foreslog pseudonymet Nellie Bly efter en populær sang af Stephen Foster.

Kilder

Eksterne henvisninger

Journalister fra USA
Kvindernes æresgalleri i USA

Nellie Bly


Lorenz Pieper (* 15. Mai 1875 in Eversberg; † 30. Januar 1951 in Meschede) war ein katholischer Priester. Er war ein früher Anhänger und Propagandist der völkischen Bewegung und des Nationalsozialismus. Als Anstaltsgeistlicher in Warstein lehnte er die Euthanasie im Rahmen der Aktion T4 ab und begann sich vom Nationalsozialismus zu lösen.

Leben
Pieper stammte aus einer kinderreichen Familie aus Eversberg. Sein Bruder war August Pieper, der Leiter des Volksvereins für das katholische Deutschland.

Lorenz Pieper studierte Philosophie und Theologie am Leokonvikt in Paderborn und in Freiburg im Breisgau. Während seines Studiums wurde er 1896 Mitglied der KDStV Teutonia Fribourg im CV. Im Jahr 1899 wurde er zum Priester geweiht. Er arbeitete als Religionslehrer in Wattenscheid. Um 1903 studierte er Nationalökonomie in Berlin und München und promovierte bei Lujo Brentano mit der Arbeit Die Lage der Bergarbeiter im Ruhrgebiet zum Dr. rer. pol. Bereits während des Studiums kam er in Kontakt mit der Richtung eines nationalen und antiultramontanen Katholizismus.

Er galt wegen seiner Dissertation als Experte für Bergarbeiterverhältnisse und äußerte sich zu damit zusammenhängenden sozialpolitischen Themen oder während der großen Streiks im Ruhrgebiet verschiedentlich in Zeitschriftenaufsätzen. Zwischen 1903 und 1917 war er Mitarbeiter beim Volksverein für das katholische Deutschland in Mönchengladbach.

Er war von 1917 bis 1923 Vikar in Hüsten. Daneben war er im rechten politischen Spektrum aktiv. Er war Mitglied im Deutschvölkischen Schutz- und Trutzbund und war führend im dortigen Jungdeutschen Orden tätig. Gegen seine republikfeindlichen und judenfeindlichen Äußerungen selbst von der Kanzel legten nicht nur die örtliche jüdische Gemeinde, sondern auch der Amtsbürgermeister Rudolf Gunst Beschwerde beim zuständigen Generalvikariat ein.

Pieper trat bereits 1922 oder 1923 in die NSDAP ein. Von Ostern 1923 an lebte er in München und stand im engen Kontakt mit Adolf Hitler. Für die Partei war er als Propagandist tätig. Insbesondere im Sommer 1923 spielte er eine wichtige Rolle. Er gewann neue Mitglieder in den katholischen Regionen in Süddeutschland mit dem Einsatz einer vom Katholizismus inspirierten Sprache. Auch nach seiner Rückkehr nach Westfalen blieb er Hitler treu und bezeichnete dessen Freilassung aus dem Gefängnis im Jahr 1924 als Weihnachtsgeschenk Gottes. Mit Hitler stand er auch später noch brieflich in Kontakt und wurde mit dem Goldenen Parteiabzeichen geehrt.

Am 23. Oktober 1923 trat Pieper zunächst stellvertretend und ab 3. April 1924 auch hauptamtlich die Stelle des Pfarrvikars in Wehrden (Weser) an. Im September 1928 verließ er Wehrden und wurde Pfarrvikar in Menden-Halingen. Auch dort agitierte er wieder von der Kanzel aus für seine politischen Ansichten. Dies war umso wirkungsvoller, weil er ansonsten seinen Seelsorgerberuf sehr ernst nahm und durch seine Mildtätigkeit und Hilfsbereitschaft in der Bevölkerung sehr beliebt war. Er stellte etwa Ratsuchenden seine ökonomischen Kenntnisse zur Verfügung und bewahrte so einige kleine Landbesitzer vor dem Konkurs.

In engen Kontakt stand er mit den teilweise völkischen Heimatschriftstellern Maria Kahle und Josefa Berens-Totenohl. Er selbst schrieb für die Trutznachtigall des Sauerländer Heimatbundes und hatte schon 1920 im völkischen Sinn über die Sauerländer und ihre angebliche Stammeseigenart geschrieben.

Er geriet wegen seiner politischen Positionen immer wieder in Konflikt mit Amtsbrüdern und vorgesetzten kirchlichen Stellen. Schließlich wurde er am 15. Januar 1933 seines Amtes als Pfarrvikar in Menden-Halingen enthoben, und jede politische Tätigkeit wurde ihm vom Erzbistum Paderborn untersagt. Er kehrte nach Eversberg zurück und war 1934 Mitbegründer des Eversberger Heimatmuseums. Nach deiner kurzen Tätigkeit als Schulrat in Arnsberg wurde er Ende 1934 Anstaltspfarrer in Marienthal bei Münster und ab 1936 Anstaltsgeistlicher in Warstein.

Trotz seiner nationalsozialistischen Gesinnung wandte er sich 1941 in einem Protestschreiben an die Warsteiner Klinikärzte, an Geistliche anderer Kliniken und an die deutschen Bischöfe gegen die Aktion T4. Aus diesem Grund wurde er abermals seines Amtes enthoben. Verwandte von Patienten forderte er auf, ihre Angehörigen nach Hause zu holen. Sein Einsatz führte zu einem Parteigerichtsverfahren und 1942 zu seiner Zwangspensionierung. Nach Kriegsende strengte er erste Ermittlungen gegen die für die Euthanasie verantwortlichen Ärzte und Verwaltungsbeamte in Westfalen an. Bis zu seinem Tod wohnte er unter bescheidensten Bedingungen im Heimatmuseum in Eversberg. Er durfte an den Seitenaltären der Kirche in Eversberg Gottesdienste zelebrieren; zu predigen war ihm allerdings verboten.

Literatur
 Werner Saure: Dr. Lorenz Pieper, eine Persönlichkeit im Widerstreit. In: Sauerland, 4/1993 S. 130–131.
 Reinhard Richter: Nationales Denken im Katholizismus der Weimarer Republik. Münster u.a, 2000.
 Derek Hastings: Catholicism and the roots of Nazism: religious identity and national socialism. Oxford, 2010.
 Peter Bürger: Der völkische Flügel der sauerländischen Heimatbewegung. Über Josefa Berens-Totenohl, Georg Nellius, Lorenz Pieper und Maria Kahle.In: daunlots. (PDF; 15,5 MB) internetbeiträge des christine-koch-mundartarchivs am museum eslohe. nr. 60. Eslohe 2013.
 Peter Bürger, Werner Neuhaus (Hg.): Am Anfang war der Hass. Der Weg des katholischen Priesters und Nationalsozialisten Lorenz Pieper (1875-1951). Erster Teil. Schmallenberg: Woll-Verlag 2022. ISBN 978-3-948496-49-4

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
NSDAP-Mitglied
Träger des Goldenen Parteiabzeichens der NSDAP
Person (Meschede)
Mitglied im Deutschvölkischen Schutz- und Trutzbund
Mitglied im Jungdeutschen Orden
Korporierter im CV
Deutscher
Geboren 1875
Gestorben 1951
Mann

Lorenz Pieper


Alejandra Valencia Trujillo (Hermosillo, Sonora, México, 17 de octubre de 1994) es una atleta mexicana especializada en tiro con arco. Es medallista de bronce en los Juegos Olímpicos de Tokio 2020, tres veces campeona en los Juegos Panamericanos y medallista de Plata en el Campeonato Mundial de Berlín 2023.

Biografía
Alejandra Valencia tuvo interés en el deporte desde niña. Al notar su habilidad en el atletismo, un profesor de educación física le recomendó a su madre, Elizabeth Trujillo, que la llevara al Centro de Usos Múltiples (CUM) de Hermosillo, en donde comenzó a practicar atletismo, natación y ciclismo. En ese sitio la invitaron a practicar tiro con arco, disciplina en la que mostró talento.

Valencia es licenciada en diseño gráfico por la Universidad de Sonora. Es fan del anime y del grupo surcoreano EXO.

Trayectoria deportiva
Su primera competencia internacional fue a los 9 años de edad en Phoenix, Estados Unidos. Hizo su debut en los Juegos Panamericanos de 2011, en los que rompió doble récord, uno en los 50 metros, por lo que obtuvo 338 puntos para batir la marca que permanecía desde Winnipeg 1999 a Erika Reyes con 327 puntos y, el segundo en 144 flechas al superar los con 1335 puntos a la estadounidense Jennifer Nichols, en Río de Janeiro 2007. En 2012 y 2013 calificó a la Final de Copas del Mundo de la FITA. En los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016 se ubicó en lugar 4 y en los Juegos Olímpicos de Londres 2012 se ubicó en la posición 17 de la ronda de ranking de 64 clasificadas a las eliminatorias, siendo eliminada en la segunda eliminatoria por Cheng Ming de China.

El 11 de agosto de 2016, Alejandra logró un triunfo histórico para México al vencer y eliminar en cuartos de final a la número 1 del Mundo y favorita para la medalla de oro, la coreana Choi Misun. Finalmente consiguió cuarto lugar al ser vencida por la coreana Ki Bo Bae. Para Tokio 2020, el 24 de julio de 2021 ganó la medalla de bronce en la competencia de tiro con arco mixto junto a Luis Álvarez Murillo, dando así la primera medalla para México en esa justa deportiva y la número 70 en la historia de las participaciones olímpicas de México.

Premios y palmarés

Referencias

Nacidos en Hermosillo
Arqueros de México
Deportistas de México en los XXI Juegos Centroamericanos y del Caribe
Arqueros de México en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Deportistas de México en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
Deportistas de México en los Juegos Olímpicos de Tokio 2020
Deportistas de Sonora
Medallistas olímpicos de bronce de Tokio 2020
Medallistas olímpicos de bronce de México

Alejandra Valencia


Nahija Nawa () je nahija u okrugu Izra', u sirijskoj pokrajini Daraa. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 57.404 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Nawa.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Daraa

Nawa (nahija)


Rhea Nike Thönges-Stringaris (* 1934 in Athen) ist eine deutsch-griechische Kunsthistorikerin.

Leben und Wirken
Rhea Stringaris wurde 1934 in Athen als Tochter des Psychiaters Michael Stringaris und seiner Frau Nota Saliverou geboren. 1952 machte sie in Athen ihr Abitur und studierte von 1954 bis 1959 Klassische Archäologie und Kunstgeschichte in Bonn und München. 1960 wurde sie in Bonn bei Ernst Langlotz mit der Arbeit Das Griechische Totenmahl promoviert. 1959 heiratete sie Ernst Thönges, aus dieser Ehe gingen drei Töchter hervor. Von 1961 bis 1974 war Thönges-Stringaris an den Staatlichen Kunstsammlungen in Kassel tätig, trat 1972 der deutschen Bewegung Direkte Demokratie e. V. bei, und befreundete sich im selben Jahr mit Joseph Beuys, mit dem sie in der Folgezeit zusammenarbeitete.

Im Jahr 1977, während der documenta 6 in Kassel und der 100-Tage-Anwesenheit des Künstlers Beuys, bei der dieser in einem Tagungsraum der Free International University, in direkter Nachbarschaft zur Honigpumpe am Arbeitsplatz, mit den Besuchern über seinen Erweiterten Kunstbegriff, die Soziale Plastik und eine direkte Demokratie diskutierte, wirkte Thönges-Stringaris mit. Im selben Jahr gründete sie die FIU-Zweigstelle Kassel. 1979 wurde Thönges-Stringaris Gründungsmitglied der Partei Die Grünen. Von 1981 bis 1987 war sie Mitglied im Aufsichtsrat der documenta und arbeitete bis 1987 bei der Beuys-Aktion 7000 Eichen mit. Am FIU-Forschungsunternehmen, einer gemeinnützigen GmbH in Kassel, wirkte sie von 1989 bis 1994 mit. Im Jahr 1999 trat sie, wegen der Nato-Bombardierung Serbiens im Kosovokrieg, aus der Partei Die Grünen aus. Seit 2003 ist Thönges-Stringaris Mitglied im Kuratorium der Stiftung "7000 Eichen" und seit 2006 Mitglied im Kuratorium Mehr Demokratie.

Rhea Thönges-Stringaris lebt in Kassel und Athen.

Publikationen (Auswahl)
 Das Griechische Totenmahl. In: Mitteilungen des Deutschen Archäologischen Instituts. Athenische Abteilung, Band 80, 1965, S. 1–99 (= Dissertation)
 Joseph Beuys. Work and ideas. In: Zygos, Nr. 29, 1974 (Athen)
 Letzter Raum. Joseph Beuys: dernier espace avec introspecteur, Stuttgart 1986, ISBN 3-7725-0864-2
 Joseph Beuys. Die unsichtbare Skulptur (hrsg.) Stuttgart 1989
 Makarie und Montanus – oder: Es gibt viel mehr Wasser in der Welt. In: Joseph Beuys-Tagung Basel, Basel 1991, S. 21–30
 Je länger aber das Ereignis sich entfernt … . Zu Joseph Beuys und Peter Handke. FIU, Wangen/Allgäu 2002, ISBN 978-3-928780-27-8

Weblinks

 Dr. Rhea Thönges-Stringaris, FIU Kassel

Einzelnachweise

Klassischer Archäologe
Kunsthistoriker
Bündnis-90/Die-Grünen-Mitglied
Person (Kassel)
Grieche
Deutscher
Geboren 1934
Frau

Rhea Thönges-Stringaris


Det Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland (forkortet DVN) er en online nederlandsk opslagsværk med biografier af bemærkelsesværdige kvinder.

Projektet begyndte den 1. september 2003, og er - hvad kvinder angår - et supplement til Biografisch Woordenboek van Nederland, der stort set følger samme koncept. De to projekter udgives af af Huygens Instituut voor Nederlandse Geschiedenis.

I DVN bliver kun kvinder optaget som er døde. Der anvendes to betingelser for at en kvinde kan blive optaget: - kvindens præstation eller/og omdømme.

DVN står under ledelse af historikeren Els Kloek. I 2013 blev en bog udgivet: 1001 vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis. Efter offentliggørelsen af denne bog blev det besluttet at udvide Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland med et projekt, om kvinder fra det 20. århundrede: De lange 20ste eeuw.

Kilder
Artiklen er helt eller delvis oversat fra Wikipedia på nederlandsk

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Encyklopædier

Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland


Eine Aluminiumhütte (auch Alu-Hütte genannt) ist eine großindustrielle Anlage, in der Reinaluminium hergestellt wird. Dies geschieht durch Schmelzflusselektrolyse nach dem Hall-Héroult-Prozess, einem Verfahren aus dem Jahr 1886.

Weltweit wurden 2019 ca. 64 Millionen Tonnen Reinaluminium erzeugt, davon in Deutschland ca. 500.000 Tonnen. Größter Produzent war China mit ca. 36 Millionen Tonnen. 2008 wurde Aluminium weltweit im Bauwesen (36 %), Transport (28 %) (darunter Automobile mit 16 %), Maschinenbau und Kabel (28 %) und für Verpackungen (1 %) verwendet.

Die Herstellung von Aluminium ist energieintensiv. Zur Herstellung einer Tonne Primäraluminium werden durchschnittlich 15.700 kWh elektrische Energie benötigt.

Aluminiumhütten
Das Bauxiterz, das in Bergwerken abgebaut wird, ist die Basis der Aluminiumproduktion. Bauxit wird in Raffinerien von anderen Bestandteilen im Bayer-Verfahren von Hämatit und Böhmit getrennt, wobei je Tonne Aluminiumoxid 1,5 Tonnen Rotschlamm entstehen, der deponiert werden muss. Anschließend wird Aluminiumoxid zu den Hütten transportiert.

Eine Aluminiumhütte besteht normalerweise aus 300 ausgekleideten Stahl-Containern zur Aluminiumschmelze, die Potline genannt werden und eine Kapazität von 150.000 Tonnen Aluminium jährlich haben. Die neueren Potlines sind in der Lage 200.000 bis 300.000 Tonnen zu produzieren. Die größeren Aluminiumhütten führen mehrere Potlines und können 1.000.000 und mehr Tonnen jährlich herstellen.

Energieaufwand
Um eine Tonne reines Primäraluminium herzustellen, sind durchschnittlich 15.700 kWh erforderlich. Aus ökonomischen Gründen wird die Produktion daher tendenziell in Länder mit niedrigen Stromkosten verlagert. Beispielsweise erzeugt das GuD-Kraftwerk Alba von Aluminium Bahrain am Standort in Bahrain 2,225 GW und der Betrieb der australischen Portland-Aluminiumhütte und Point-Henry-Aluminiumhütte verbraucht 18 bis 25 Prozent der elektrischen Energie des gesamten Bundesstaates Victoria.

Zur Aluminiumherstellung werden unterschiedliche Energieträger verwendet. Beispielsweise wird in Australien Energie durch Gas, Kohle und Braunkohle erzeugt, die Anglesey-Aluminiumhütte in Wales in Großbritannien nutzt Strom aus dem Kernkraftwerk Wylfa und in Island, Neuseeland und südamerikanischen Staaten werden hierfür Wasserkraftwerke gebaut.

Aluminium-Recycling erfordert nur 5 Prozent der Energie, die für die Herstellung von Primäraluminium benötigt wird.

Aluminiumherstellung

Aus Bauxit wird in Aluminiumraffinerien Aluminiumoxid im Bayer-Verfahren hergestellt. In den Aluminiumhütten erfolgt im Hall-Héroult-Prozess mit der Schmelzflusselektrolyse die Reduktion von Aluminiumoxid zu reinem Aluminium. Dabei wird Aluminiumoxid, das eine Schmelztemperatur von 2045 °C hat, mit Kryolith (Na3AlF6) vermischt, um die Schmelztemperatur auf 950 °C zu senken. Das erzeugte Reinaluminium hat einen Schmelzpunkt von 650 °C.

In der Elektrolyse entsteht an der Kathode Aluminium und an der Anode Sauerstoff, der mit dem Kohlenstoff der Graphit-Anode zu Kohlendioxid und Kohlenstoffmonoxid reagiert. Die Graphitblöcke, die die Anode bilden, brennen dadurch langsam ab. Als Kathode wird ebenfalls Graphit verwendet, das aber erst nach etwa 6 bis 7 Jahren ersetzt werden muss.
Das in diesem Prozess gewonnene flüssige Aluminium sammelt sich am Boden der Tröge und wird mit Saugrohren abgeführt. Es enthält 0,1 bis 1 Prozent Verunreinigungen, vor allem von Eisen, Silizium und Titan.

Da dieser Prozess sehr viel elektrische Energie benötigt, wird die Aluminiumherstellung vornehmlich an Orten durchgeführt, an denen die Energie ausreichend und zu günstigen Preisen zur Verfügung steht. Aluminiumhütten können nicht abgeschaltet werden, sondern müssen Tag und Nacht betrieben werden. Wird der Prozess mehr als etwa vier Stunden angehalten, kommt es zu irreparablen Schäden der Anlagen, da das Metall erstarrt.

Kritisch wird gesehen, dass die Großabnahmen von Strom durch staatliche Subventionen in Deutschland unter die Einstandspreise fallen.

Umwelt

Auf allen Stufen der Herstellung von Aluminium, von den Bergbauen über Raffinerien bis zu den Aluminiumhütten entstehen unterschiedliche Umweltprobleme.

Abbau von Bauxit
Beim Abbau von Bauxit wird großflächig in die Natur eingegriffen, da die Bauxitvorkommen etwa einen halben Meter unterhalb des Mutterbodens mit einer durchschnittlichen Mächtigkeit von 4 bis 6 Meter liegen. Die großen Naturflächen können anschließend wieder rekultiviert werden, wenn der Mutterboden deponiert wird.

Verhüttung
Das in Bergwerken geförderte Bauxiterz wird gemahlen, mit Natronlauge gemischt und auf 180 °C erhitzt, dabei entsteht Rotschlamm. Rotschlamm enthält ätzende Natronlauge, giftige Schwermetalloxide und etwa ein Prozent Schwermetallhydroxide. Ferner können Erzstäube bei Transport in die Umwelt gelangen und die giftigen Komponenten wie Fluoride, Arsenate, Chromate und Vanadate können aus dem Schlamm ausgewaschen werden. Die Aluminium-Ionen sind für Mikroorganismen schädlich und toxisch für Tiere und Pflanzen. Rotschlammdeponien sollten deshalb an ihrer Oberfläche abgedeckt sein und keinen Kontakt mit Grundwasser haben. Am 4. Oktober 2010 kam es zum Kolontár-Dammbruch in Ungarn, in dessen Folge 40 Quadratkilometer mit Rotschlamm überflutet wurden; zehn Menschen starben, 150 Personen wurden verletzt und 400 Menschen mussten in Sicherheit gebracht werden.

Der Energieverbrauch von 1 Tonne Aluminium ist viermal so hoch wie die Produktion 1 Tonne Papier, zehnmal so hoch wie die Produktion 1 Tonne Weißblech und 27-mal so hoch wie die Produktion einer Tonne Glas. Des Weiteren werden beispielsweise in Südamerika zur Energieerzeugung für die Aluminiumherstellung Staudämme gebaut, die die dortige Ökologie irreparabel schädigen.

Ferner werden Luftschadstoffe und Treibhausgase wie Kohlenmonoxid und Kohlendioxid (CO2) ausgestoßen. Je produzierter Tonne Aluminium gelangen 0,7 Tonnen CO2 in die Atmosphäre. Auch entweicht den Aluminiumhütten Fluor und Fluorwasserstoff, was in Gänze nicht zu vermeiden ist. Man rechnet mit einem Ausstoß von weniger als 0,5 kg je Tonne Aluminium in den besten Anlagen ab 2007 und mit mehr als 4,0 Kilogramm in den Anlagen vor 1974.

Proteste
Proteste gegen die Aluminiumherstellung reichen von Naturschützern gegen die Errichtung der australischen Bauxitbergwerke in Western Australia seit 1975, über Bewohner, die in der Nähe der Wagerup-Aluminiumoxidraffinerie leben und sich seit langem über gesundheitliche Beeinträchtigung und Erkrankungen durch Luftverschmutzungen beschweren bis hin zu indischen Bauern, die Kompensationen für ihr durch eine Alu-Hütte kontaminiertes Land 2003 und 2008 forderten.

Siehe auch
 Liste der Aluminiumhütten
 Liste der größten Aluminiumproduzenten

Weblinks
 Prebake Cell Technology: A Global Review: Liste der angewandten Verfahren in den meisten Aluminiumhütten der Welt

Einzelnachweise

Aluminiumerzeugung
!

Aluminiumhütte


Diese Diskografie ist eine Übersicht über die musikalischen Werke des Schweizer House-DJs Remady. Die erfolgreichsten Tonträger sind die Singles No Superstar, Give Me a Sign und Single Ladies sowie das Album The Original (2k13 Edition), mit Top-10 und Platz 1-Platzierungen in der Schweiz, sowie hohe Chartplatzierungen in mehreren anderen Ländern Europas. Zudem bekamen Remady und Manu-L mehrere Schallplattenauszeichnungen für diese Songs.

Alben

Studioalben

Kompilationen
Die Chartplatzierungen in dieser Tabelle beziehen sich auf die Schweizer Kompilationcharts.

EPs

Singles

Als Leadmusiker

Weitere Singles
 2005: Electrical Orgasm (als Player & Remady)
 2005: Rush Hour (als Player & Remady mit DJ Antoine & Mad Mark)
 2006: Strange Dayz / Freshness (als Player & Remady)
 2006: Pulse X (als Player & Remady)
 2007: Work / This Picture (als Player & Remady feat. Roby Rob)
 2009: Need 2 Say (feat. Manu-L)
 2009: Danger Zone (feat. Jorge Martin S)
 2016: Laidback
 2019: Jungle (mit Bright Sparks)
 2019: Ghost (mit BoyBoyBoy)
 2019: My Control
 2020: Plata o plomo
 2020: Hedonism (Just Because You Feel Good)
 2020: Gangster
 2020: Next
 2020: All My Life (mit Bonny Lauren)

Remixe (Auswahl)

Als Remady
 2008: DJ Antoine – Underneath
 2008: Nari & Milani pres. Dek 32 – Gnor
 2009: DJ Antoine feat. MC Roby Rob – Move It
 2010: DJ Antoine feat. The Beat Shakers – Ma chérie
 2010: Timati feat. Snoop Dogg – Groove On
 2011: Bruno Mars – Just The Way You Are
 2011: DJ Antoine – This Time
 2012: Example – Kickstars
 2012: Oceana – Endless Summer
 2013: Michael Mind – Baker Street 2k13
 2013: Bodybangers feat. Rameez & Linda Teodosiu – Out of Control

Als Player & Remady
 2005: Christopher S. – Rock Now!!!
 2005: Phunk Electric – Video Games Crash
 2006: Doc Phatt – Hey DJ
 2006: Christopher S. & Houseshaker – Fuck the DJ!
 2006: Starkillers – Discoteka
 2007: Underground Movement feat. Stanley – Shake
 2007: Funky Junction feat. Strawberry Jam – Put Your Hands Up for Moscow
 2007: Mischa Daniels – Off My Rocker
 2008: Mondotek – Alive
 2008: DJ Antoine vs. Mad Mark – The Countdown
 2008: DJ Antoine – Stop!

Musikvideos

Statistik

Chartauswertung

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Quellen

Remady

Remady/Diskografie


Kiran Millwood Hargrave est une poétesse, romancière et dramaturge britannique.

Biographie
Kiran Millwood Hargrave naît dans le Surrey le 29 mars 1990. Elle est diplômée de l'université de Cambridge (2011) et de l'université d'Oxford (2014). Elle vit à Oxford avec son époux, l'artiste peintre britannique Tom de Freston.

Œuvre
Kiran Millwood Hargrave commence à écrire en 2009 et a publié des romans pour enfants, jeunes adultes et adultes. Son premier roman, The Girl of Ink and Stars, est un roman pour enfants publié par la maison d'édition Random House en mai 2016 au Royaume-Uni et en novembre 2016 aux États-Unis (sous le titre The Cartographer's Daughter). Le roman est récompensé à deux reprises en 2017. Il est publié en français en 2017 aux éditions Michel Lafon sous le titre La Fille d'encre et d'étoiles.

Son deuxième roman, The Island at the End of Everything, publié en 2017, est également un roman pour enfants.

Son premier roman pour adultes, The Mercies, est publié aux éditions Picador en 2020, et paraît la même année en français (traduit par Sarah Tardy) sous le titre Les Graciées aux éditions Robert Laffont puis en septembre 2021 aux éditions Pocket. Le roman est finaliste du prix Femina 2020.

En tant que poétesse, Kiran Millwood Hargrave est publiée dans différentes revues telles que Magma, Room, Agenda, Shearsman, The Irish Literary Review et Orbis.

Sa première pièce de théâtre, intitulée BOAT, a pour thème le trafic d'êtres humains et est mise en scène en octobre 2015 par la compagnie théâtrale PIGDOG à Balham.

Kiran Millwood Hargrave publie en 2020 un autre roman pour enfants, Julia and The Shark, en collaboration avec son mari Tom de Freston. Le roman est présélectionné pour le prix Waterstones Book of the Year.

Liste des œuvres

Romans

 The Girl of Ink and Stars / The Cartographer's Daughter (La Fille d'encre et d'étoiles)
 The Island at the End of Everything
 The Way Past Winter (Un Hiver sans fin)
 The Deathless Girls (Les Filles qui ne mouraient pas)
 The Mercies (Les Graciées)
 A Secret of Birds and Bones
 Julia and The Shark (publié en français en 2022 sous le titre "Julia et le requin" aux Éditions Le Jour)
 The Dance Tree (à paraître)
 Leila and the Blue Fox (à paraître)

Recueils de poèmes

 Scavengers
 Last March
 Wide Shining
 Splitfish

Références

Liens externes

Naissance en mars 1990
Naissance dans le Surrey
Étudiant de l'université de Cambridge
Étudiant de l'université d'Oxford
Poète britannique du XXIe siècle

Kiran Millwood Hargrave


دُوّار لَذْيَاب قرية تقع في معتمدية المكناسي بولاية سيدي بوزيد من الوسط التونسي.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 معتمدية المكناسي.
 ولاية سيدي بوزيد.

قرى ولاية سيدي بوزيد

دوار لذياب


An Melanocenchris abyssinica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown ngan Johann Baptist Georg Wolfgang Fresenius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ferdinand von Hochstetter. An Melanocenchris abyssinica in nahilalakip ha genus nga Melanocenchris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Melanocenchris

Melanocenchris abyssinica


Finncon es la convención de ciencia ficción más grande de Finlandia.

Características
Con más de 15.000 participantes, es esta una de las más grandes convenciones de su tipo en Europa, siendo también única en su tipo toda vez que no requiere el pago por participación o membresía, siendo financiada principalmente con aportes de fondos destinados a la cultura e ingreso de patrocinadores. El evento es organizado anualmente en diferentes ciudades de Finlandia.

Desde 2003-2009 y 2011, la Finncon incluyó a la denominada AnimeCon, otra convención pero dedicada al animé, y que ha permitido impulsar la asistencia a la cita, así como incrementado su visibilidad pública significativamente, aunque dicha unión es incierta post 2011 (el año 2010 la Finncon no incluyó a la AnimeCon).

Lista de Finncons

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial del Finncon 2020
 https://2019.finncon.org/?lang=en

Convenciones de ciencia ficción en Finlandia

Finncon