Astatin; simgesi At, atom numarası 85 olan radyoaktif bir elementtir. Yalnızca bazı ağır elementlerin bozunma ürünü olarak meydana gelir ve Dünya'nın yerkabuğunda doğal yollarla oluşan elementlerin en nadir olanıdır. En kararlı izotopu, 8,1 saatlik yarı ömre sahip astatin-210'dur. Kendi radyoaktivitesinin ürettiği ısı ile anında buharlaşmasından ötürü elementin saf bir örneği elde edilememiştir.

85 atom numaralı elemente dair ortaya atılan ilk görüş, 1922 yılında böyle bir elementin varlığının tespit edilemediği ve var olmadığı yönündeydi. İlki 1931'de olmak üzere keşfine dair çeşitli iddialar ortaya atılsa da bunlar ya kabul görmedi ya da teyit edilmedi. 1940 yılında Dale R. Corson, Kenneth MacKenzie ve Emilio Segrè'nin Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesindeki çalışmaları sırasında doğrulanan ilk sentezi gerçekleştirilen element, Yunancada "kararsız" anlamına gelen ἄστατος (astatos) kelimesinden türetilen "astatin" şeklinde adlandırıldı.

Astatinin birçok özelliği kesin olarak bilinmemektedir ve özelliklerinin çoğu, kendisini iyodun daha ağır bir analogu ve halojenlerin bir üyesi yapan periyodik tablodaki konumuna göre tahmin edilir. Bununla birlikte astatin, metaller ile ametalleri ayıran çizgi üzerinde yer alır ve bundan dolayı bazı metalik davranışlar sergilediği gözlemlenmiş ve öngörülmüştür. Koyu ya da parlak bir görünüme sahip olması muhtemel, bir yarı iletken ya da metal olabilir. Astatinin kimyasal olarak birkaç anyonik türü bilinmekte olup bileşiklerinin çoğu iyodunkilere benzese de aynı zamanda, gösterdiği metalik özellikler açısından gümüşe benzer noktaları da bulunur. Bilinen 39 izotopu vardır ve bunlardan doğal olarak meydana gelebildikleri tespit edilen dördü, herhangi bir zamanda Dünya'nın yerkabuğunda bir gramdan daha az bulunur. En kararlı izotopu astatin-210 ile nükleer tıpta sınırlı kullanımı olan tek izotopu astatin-211, doğal yollarla meydana gelmediklerinden yalnızca yapay bir şekilde, genellikle bizmut-209 izotopunun alfa parçacığı bombardımanına tutulması sonucu üretilir.

Tarihi

İlk tahminler

Dmitri Mendeleyev'in 1869'da yayımladığı periyodik tabloda, iyodun altındaki konum boştu. Niels Bohr'un, elementlerin sınıflandırılmasının fiziksel temelini oluşturmasının ardından, beşinci halojenin bu konuma ait olduğu fikri öne sürüldü. Keşfinin resmiyet kazanmasından önce bu element, iyodun altındaki boşlukta konumlanmasına ithafen "eka-iyot" (eka, Sanskrit'te "bir" anlamına gelir) olarak adlandırılıyordu. Aynı gruptaki elementlerin benzer özellikleri taşımalarından ötürü, eka-iyodun varlığı konusundaki ilk tahminlerde; bu elementin düşük erime noktası ile iki atomlu temel duruma sahip olduğu ve metallerle reaksiyona girerek tuz oluşturduğu düşünülüyordu. Daha ağır periyotlarda bulunan elementlerin daha hafif elementlere kıyasla, bir eksik ya da bir fazla atom numarasına sahip komşularıyla daha fazla benzerlik taşımalarından ötürü eka-iyodun, komşusu polonyuma benzer şekilde radyoaktif ve metalik olması bekleniyordu.

1922'de F. H. Loring, sayısal analiz yöntemiyle gerçekleştirdiği çalışmalarında, varlığını tespit edemediği 85 atom numaralı elementin var olamayacağı öne sürdü. 1925'te ise piroluzit ile yaptığı katodik X ışını saptama çalışmalarında elementi izole etmeyi başaramadı. 1926'da; Otto Hahn'ın radyum-228'den kimyasal ayırma işlemi, Newton Friend'in ise Lut Gölü suyundan kimyasal ayırma işlemi ve katodik X ışınlarıyla gerçekleştirdiği elementi izole etme girişimleri başarısızlıkla sonuçlandı.

Kabul görmeyen ya da teyit edilmemiş keşif iddiaları
Eka-iyodun keşfine dair ilk iddia, Fred Allison ile Alabama Politeknik Enstitüsünden iş arkadaşları tarafından 1931 yılında ortaya atıldı. Faraday etkisindeki süre gecikmesine dayalı "manyeto-optik yöntem" adını verdiği yeni bir malzeme analizi yöntemi geliştiren Allison ve ekibi; halojen içeren deniz suyu, hidrohalik asitler, apatit ve Brezilya monaziti bileşiklerini kullanarak çalışmalarını yürüttü. 85 atom numarasına sahip bu elemente ertesi yıl verdikleri "alabamin" adı ile Ab simgesi, birkaç yıl boyunca kullanıldı. Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi'nden H. G. MacPherson 1934 'te, Allison'ın yöntemini ve keşfinin geçerliliğini reddetti.

Çalışmalarını Dakka'da sürdüren kimyager Rajendralal De 1937'de, radyum serisindeki radyum F'nin (polonyum-210) toryum serisi eşdeğeri olarak 85. elementi izole ettiğini öne sürdü. Travancore monaziti kumunu kullanarak yaptığı çalışmalarda, siyah renkli ve süblimleşebilen bir madde elde etti. De'nin 1937 tarihli makalesinin gerçek bir nüshası bilinmediğinden gerçek nedeni bilinmese de, elemente verdiği "dakin" adının Dakka'dan türetildiği tahmin edilir. De'nin bu çalışmasına güncelleme niteliğindeki 1947 tarihli makalesinde, hem "dakin"i hem de "eka-iyot"u andırmasından ötürü elementin adı için "dekin" kullanımı önerilir. Elementin; taşıdığını belirttiği özelliklerin astatininkilerle farklılık göstermesinden ve toryum serisinde astatin bulunmamasından ötürü gerçekte ne olduğu bilinmemekte ve 85. element olduğu iddiasının geçerliliği bulunmamaktadır. De'nin makalesinde miligram ölçeğinde izolasyon gerçekleştirildiği bilgisi verilir, ancak elementin en uzun yarı ömre sahip izotopu elde edilmiş olsa dahi yoğun radyoaktiviteden dolayı kendisinin bu konuda bir çalışma gerçekleştirmiş olması mümkün değildir.

Horia Hulubei ve Yvette Cauchois'nın liderliğindeki ekip 1934'te, spektrometreye koyduğu yaklaşık 150-250 mCi radon örneğinin bozunmasıyla birlikte ortaya çıkan elementlerin oluşturdukları X ışınlarının özelliklerini tespit etti. 1936'da yayımlanan makalede bu çalışmaya atıfta bulunularak, 12 saatin ardından, eko-iyodun gözükmesi gereken 151 X birimindeki (~1.0021 × 10−13 m) Kα1 spektrum çizgisinin gözlemlendiği açıklandı ve bu durumun da 85. elementin keşfi olduğunu öne sürüldü. Elementin keşfi radon-222'nin, halihazırda alfa bozunması geçirerek kurşun-206'ya bozunduğu bilinen radyum A'ya (polonyum-218) bozunmasına dayanıyordu. Ancak poloyum-218'in beta bozunması geçirerek eka-iyoda bozunduğu bilinmiyordu. Makalede ayrıca, radon-222'nin beta bozunması geçirerek fransiyum-222'yi oluşturabileceği, onun da alfa bozunması geçirerek eka-iyot-218'i oluşturabileceği ifade ediliyordu. 1939'da ise ekip, önceki verileri destekleyen ve genişleten başka bir makale yayımladı. Eka-iyodun üç spektrum çizgisi, Kα1, Lα1 ve Lβ1'in X ışını dalga boylarının gözlemlerine dair ifadelerin yer aldığı makalede, bu dalga boyu değerleri Henry Moseley'in öngördüğü konumlarla eşleştiriliyordu. 1934'te tarif edilen teknik kullanılsa da, hem spektrometrede birtakım değişiklikler yapıldı hem de radyasyonun etkisi 24 saate uzatılarak daha fazla spektrum çizgisinin gözlemlenmesi sağlandı.

1940'ta Walter Minder, radyum A'nın (polonyum-218) beta bozunması ürünü olan ve Helvetya'dan esinlenerek "helvetyum" adını verdiği 85. elementi keşfettiğini duyurdu. Minder'in deneylerini tekrar gerçekleştirme konusunda başarısız olan Berta Karlik ve Traude Bernert, Minder'in elde ettiği sonuçların radon akımındaki kirlenmeden kaynaklı olduğunu belirtti (radon-222, polonyum-218'in ana izotopudur). 1942'de Minder, Alice Leigh-Smith ile birlikte gerçekleştirdiği çalışmalar sonrasında, toryum A'nın (polonyum-216) beta bozunması ürünü olduğu varsayılan ve "anglo-helvetyum" adını verdikleri, 85. elementin başka bir izotopunu keşfettiklerini duyurdu. Ancak aynı yıl gerçekleştirdikleri deneylerde Karlik ve Bernert, bu sonuçları da elde edememişlerdi.

1944 yılında Hulubei, o zamana kadar gerçekleştirdiği X ışını çalışmaları ile başka araştırmacıların çalışmalarında elde edilen eka-iyotla ilgili verilerin bir özetinin yer aldığı makalesinde, polonyum-218'in beta bozunması geçirmesi sonucu oluştuklarını düşündüğü ve 85. elemente atfettiği altı spektrum çizgisinden bahsediyordu. Karlik'in alfa parçacıklarıyla ilgili çalışmalarının da bu duruma ek kanıt oluşturduğunu ifade etti. Elementi, birkaç yıldır devam eden II. Dünya Savaşı'na ithaf edildiği düşünülen, Rumencede "[barışa olan] hasret" anlamına gelen "dor" olarak adlandırdı. Hulubei bu çalışmalarını, 1946 yılında Nice'te düzenlenen bir konferansta sundu. Ertesi yıl yayımladığı makalesinde ise 85. elementin 1000 ile 10.000 arasında atomunu tespit edebildikleri belirtiliyordu. Hulubei'nin bu keşif iddiası, Friedrich Paneth tarafından 1947 yılında çürütüldü. Hulubei'nin elde ettiği örnekler bir miktar astatin içerse de; bu süreçte kullandığı yöntemler, mevcut standartlara göre doğru bir tanımlanma sağlanması için yetersizdi.

Keşfi, keşfin teyit edilmesi ve devamındaki bulgular

Çalışmalarını Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi'nde sürdüren Dale R. Corson, Kenneth MacKenzie ve Emilio Segrè, 1940 yılında 85. elementi izole etmeyi başardı. Ekip, üniversite bünyesindeki Lawrence Berkeley Laboratuvarı'nda yer alan bir siklotronda, bizmut-209'un 32 MeV alfa parçacıklarıyla bombalanması sonucu, 7,5 saatlik yarı ömre sahip astatin-211'i elde etmeyi başarmıştı. O dönem, doğada henüz keşfedilmemiş ve yapay olarak "görünmez miktarlarda" üretilen bir elementin tam anlamıyla kabul edilebilir olmadığı düşünüldüğünden bu keşif sonucu elde edilen element adlandırılmadı. Bununla birlikte radyoaktif izotoplar, kararlı izotoplar gibi meşru görülmüyorlardı.

Almanya dışındaki çalışmalardan habersiz olan Karlik ve Bernert, 1942'de radon-222 örneklerinde tespit ettikleri alfa parçacıklarını, gözlemledikleri enerji değerlerinin Geiger-Nuttall kanununda öngörülen değerlerle örtüşmelerinden ötürü bu parçacıkları eka-iyot ile eşleştirdiler. 1943 ve 1944 yıllarında yaptıkları çalışmalarda ikili, yeni bir elementi tespit ettiklerini duyurdu. Berkeley'deki çalışmalardan bağımsız olarak yaptıkları deneylerle, doğal bozunma zincirlerinde 85. elementi tespit etmeye çalışarak radonun önce beta bozunması sonucu 87. elementi (fransiyum) ortaya çıkardığını, sonrasında ise gerçekleşen alfa bozunması ile 85. elementin oluştuğunu ve bu durumun, radonun alfa bozunmasına uğramasından en azından bir milyon kat daha az ihtimalle gerçekleşebileceği sonucuna vardı. 1943'te ikili; önce uranyum serisi, sonrasında aktinyum serisi olmak üzere iki doğal bozunma zincirinin ara ürünleri arasında da 85. elemente rastladıklarını açıkladı. İlerleyen dönemde ise üçüncü bir bozunma zincirinde, neptünyum serisinde de ara bozunma ürünü olarak eser miktarda astatin oluşumuna rastlanacaktı.

1946'da Friedrich Paneth, yapay elementlerin tanınması yönünde bir çağrıda bulunurken; 85. elementin Berkeley grubu tarafından keşfedildiğini ve bunun yanında, doğal oluşumunun da Karlik ve Bernert tarafından tespit edildiğini belirterek yeni keşfedilen isimsiz elementleri keşfeden kişilerin, bu elementleri adlandırmalarını önerdi. Ocak 1947'de Natureda yayımlanan makalelerinde Corson, MacKenzie ve Segrè keşfettikleri 85. elementin, bozunmaya olan eğiliminden ötürü, Yunancada "kararsız" anlamına gelen αστατος (astatos) ile, bir mensubu olduğu halojenlerin daha önceden keşfedilmiş dört üyesiyle uyumlu bir ada sahip olması adına "-in" ekinin kullanılması sonucu "astatin" şeklinde adlandırılması önerdi. 1949 yılında Amsterdam'da düzenlenen Uluslararası Temel ve Uygulamalı Kimya Birliğinin (IUPAC) 15. konferansında, astatin adı resmî olarak kabul edildi.

Analitik kimyası göz önüne alınarak element, Corson ve ekibi tarafından bir metal olarak sınıflandırılmıştı. Daha sonra yapılan çalışmalarda ise astatinin iyot benzeri, katyonik ya da amfoterik davranışlara sahip olduğunu bildirildi. Corson, 2003'te geçmişe yönelik olarak "[astatinin] bazı özellikleri iyoda benziyor [...] daha çok metalik komşuları Po ve Bi'ye benzer metalik özellikler de gösteriyor" ifadelerini kullandı.

Özellikleri

Fiziksel
Astatinin birçok özelliği kesin olarak bilinmemektedir. Elementle ilgili yapılan araştırmalar, yarı ömrünün kısalığından ötürü ölçülebilir niceliklerin oluşamaması nedeniyle kısıtlıdır. Görünür bir astatin parçası, radyoaktivitesinden kaynaklanan ısı nedeniyle elementin anında kendi kendisini buharlaştırmasına yol açar. Yeterli soğuma ile makroskobik bir miktarda astatinin bir tabaka hâlinde birikip biriktirilemeyeceğine dair çalışmalar devam etmektedir. Metaller ile ametalleri ayıran çizgi üzerinde yer alan ve genellikle ametal ya da yarı metal olarak sınıflandırılan astatinin, metalik yapıya sahip olabileceği de öngörülür.

Astatinin fiziksel özelliklerinin çoğu, teorik veya ampirik olarak türetilmiş yöntemler kullanılarak (interpolasyon veya ekstrapolasyon yoluyla) tahmin edilmiştir. Örneğin, atom ağırlığı arttıkça halojenlerin rengi koyulaştığından ve astatinin de bu eğilimi takip ettiği varsayılarak siyah bir katı, bir yarı metal ya da metal olması durumunda ise metalik bir görünüme sahip olduğu düşünülür. Element, daha düşük buhar basıncına sahip iyoda kıyasla daha az süblimleşir. Astatinin orta ultraviyole bölgesindeki absorpsiyon spektrumu 224,401 ile 216,225 nm uzunluğunda çizgilere sahiptir.

Katı astatinin yapısı bilinmemektedir. İyodun bir analoğu olarak, iki atomlu astatin moleküllerinden oluşan ortorombik bir kristal yapıya ve 0,7 eV bant aralığına sahip bir yarı iletken olabilir. Diğer bir öngörüye göre astatinin metalik bir yapıdaysa, tahminî kafes sabiti 0,539 nm olan tek atomlu bir yüzey merkezli kübik yapıda ve bu yapıya sahipse, iyodun yüksek basınçlı fazına benzer şekilde bir süperiletken olabilir. Metalik astatinin oda sıcaklığında 8,91-8,95 g/cm3 arasında bir yoğunluğa ve 23,6 cm3/mol−1 molar hacmine sahip olduğu tahmin edilir.

İki atomlu astatinin (At2) varlığına ya da olmadığına dair kanıtlar yetersiz ve sonuçsuzdur. Bazı kaynaklar var olmadığını ya da en azından hiç gözlemlenmediğini belirtirken bazıları varlığını öne sürer ya da ima eder. Bu belirsizliğe rağmen iki atomlu astatinin bazı özellikleri; örneğin bağ uzunluğu , bağ ayrışma enerjisi , buharlaşma entalpisi ise (∆Hbuh) 54,39 kJ/mol olarak öngörülür. Elementin erime ve kaynama noktaları için çeşitli tahmin ve öngörüler olsa da bunların tamamı At2 için yapılmıştır.

Kimyasal
Astatinin görünür kimyasal özelliklerinin çoğu, genel olarak 10−10 mol·L−1den az seyreltik astatin çözeltilerinde, izleyici çalışmaları aracılığıyla gözlemlenmiştir. Anyon oluşumu gibi bazı özellikler diğer halojenlerle uyum gösterirken bir katotun üzerini kaplama ve hidroklorik asit içinde metal sülfürlerle birlikte çökeltme gibi bazı metalik özellikler de taşır. Bir metal şelat ajanı olan etilendiamintetraasetik asit ile yapılar oluşturarak antikor radyoaktif etiketlemesinde bir metal gibi davranabilir. Bununla birlikte astatinin organik kimyasının çoğu, iyodunkinin analoğudur. Sulu çözeltilerde kararlı bir tek atomlu katyon oluşturabileceği öne sürülse de; elektron göçü kanıtları, iyotla analog bir benzerlik gösterecek şekilde katyonik At(I) türünün hipoastetik asidi (H2OAt+) protonladığını gösterir.

Astatinin, gözden geçirilmiş Pauling ölçeğine göre 2,2 olan elektronegatifliği, iyodunkinden (2,66) daha düşükken hidrojeninkiyle aynıdır. Hidrojen astatürdeki (HAt) negatif yükün hidrojen atomu üzerinde olduğu tahmin edilir ve bu da, bileşiğin bazı isimlendirme sistemlere göre astatin hidrür olarak adlandırılabileceğini gösterir. Bu durum, Allred-Rochow ölçeğine göre astatinin (1,9), hidrojenden (2,2) daha az elektronegatifliğe sahip olmasıyla tutarlıdır. Bununla birlikte IUPAC'ın stokiyometrik adlandırma sistemi, elementlerin göreli elektronegatifliklerinin yalnızca periyodik tablodaki konumlarına bakılarak belirlenmesi şeklindeki bir düzene dayanır ve bu düzene göre astatin, gerçek elektronegatifliğinden bağımsız olarak hidrojenden daha elektronegatifmiş gibi ele alınır. Astatinin 233 kJ mol−1deki elektron ilgisi, iyodunkinden %21 daha azdır ve bu azalışın, spin-yörünge etkileşimlerinden kaynaklandığı öngörülür. Astatinin birinci iyonlaşma enerjisi, halojenlerde aşağı inildikçe görülen birinci iyonlaşma enerjilerindeki düşüş eğilimini (flor: 1681, klor: 1251, brom: 1140, iyot: 1008) devam ettirecek şekilde yaklaşık 899 kJ mol−1 değerindedir.

Çekirdek kararlılığı ve izotopları

Radyoaktif bir element olan astatinin 8,1 saat ya da daha az yarı ömre sahip izotopları; bizmut, polonyum ya da radona bozunur. İzotoplarının çoğu, bir saniye veya daha az yarı ömürleri ile görece çok kararsızlardır. Periyodik tablodaki ilk 101 element arasında astatinden daha az kararlı olan tek element fransiyumdur. Fransiyumdan daha kararlı olan astatin izotoplarının tamamı yapaydır.

Astatinin, kütle numaraları 191 ile 229 arasında değişen 39 adet bilinen izotopu vardır. Teorik modelleme, 37 izotopun daha var olabileceğini gösterir. Kararlı ya da görece uzun ömürlü bir astatin izotopu gözlemlenmemiş olup böyle bir izotopun olması da beklenmemektedir.

Astatinin alfa bozunması enerjileri, diğer ağır elementlerle aynı eğilimi izler ve izotoplar hafifledikçe alfa bozunması enerjileri yükselirken çekirdekler ağırlaştıkça bu enerjiler düşer. En fazla enerji salınımı astatin-213'de gerçekleşir. İzotoplar ağırlaştıkça daha az enerji salsalar da, beta bozunmasının artan rolü nedeniyle uzun ömürlü bir izotop mevcut değildir. 1950'lere kadar astatin izotoplarının yalnızca beta bozunmasına uğradığı düşünülse de; çekirdek kütle ölçümleri, elementin tüm izobarları arasında en düşük kütle numarasına sahip olan 215At'nin beta bozunmasına karşı kararlı olduğunu gösterir. Astatin-213, astatin-214 ve astatin-216m dışındaki tüm astatin izotoplarının beta bozunmasına uğradığı gözlemlenmiştir. Astatin-210 ve daha hafif izotoplarda beta artı bozunması (pozitron emisyonu), astatin-216 ve daha ağır izotoplarda beta eksi bozunması görülür. Astatin-212'de her iki türdeki bozunmaya, astatin-211'de ise elektron yakalanmasına rastlanır.

Astatinin en kararlı izotopu, 8,1 saatlik yarı ömre sahip astatin-210'dur. Birincil bozunma türü beta artı bozunması olan astatin-210'un bozunma ürünü, astatin izotoplarına kıyasla daha uzun ömürlü polonyum-210'dur. Tüm astatin izotopları arasında yalnızca 207 ile 211 arasındaki kütle numaralarına sahip izotopların yarı ömürleri bir saati aşar. 125 nanosaniyelik yarı ömrüyle astatin-213, en az kararlı astatin izotopudur ve geçirdiği alfa bozunması sonucunda bizmut-209'u ortaya çıkarır.

Astatinin, çekirdekleri bir ya da daha fazla nükleonunun uyarılmış hâlde olduğu, 24 bilinen nükleer izomeri vardır. Her bir izotop için birden fazla izomer olabilir. Bunların en kararlısı, 182 saniyelik bir yarı ömre sahip astatin-202m1 iken en az kararlısı ise, 265 nanosaniyelik yarı ömre sahip astatin-214m1'dir.

Bileşikleri
Halojenler arasında en düşük reaktifliğe sahip element olan astatinin bileşikleri mikroskobik ölçüde sentezlenir ve radyoaktif olarak ayrışmalarından önce incelenip gözlemlenmeye çalışılır. Bu reaksiyonlar genellikle, astatinden daha fazla iyot içeren seyreltik astatin çözeltilerinde gerçekleştirilir. Bir taşıyıcı olarak davranan iyot, filtreleme ve çökeltme gibi laboratuvar tekniklerinin işlevsel olması için yeterli malzeme olmasına olanak sağlar. İyot gibi astatin de, -1 ile +7 arasındaki tek sayılı yükseltgenme durumlarını benimser.

Sodyum, paladyum, gümüş, talyum ve kurşun astatürleri şeklinde olmak üzere astatinin metallerle yaptığı birkaç bileşik tespit edilmiştir. Gümüş ve sodyum astatürleri ile diğer hipotetik alkali ve toprak alkali astatürlerin bazı özellikleri, diğer metal halojenürlerden ekstrapolasyon yapılmasıyla tahmin edilir.

Hidrojen astatür ya da astatin hidrür olarak adlandırılan bileşiğin, seyreltik nitrik asit ile asitleştirilmesiyle birlikte astatin yükseltgenmesi sonucunda At0 ile At+ molekülleri ortaya çıkar. Bu çözeltiye eklenen gümüş(I) ile birlikte, en iyi ihtimalle çözeltideki astatinin bir kısmı, gümüş(I) astatür (AgAt) çökeltisi oluşturabilir.

Astatin ile bor, karbon ya da azot arasında bağ oluşumu mümkündür. At-C bağlarından daha kararlı olan At-B bağları ile çeşitli bor kafes bileşiği oluşturulmuştur. Astatinin, benzendeki bir hidrojen atomunun yerine geçerek oluşturabileceği astatobenzen (C6H5At), klor ile yükseltgenerek C6H5AtCl2 meydana getirebilir. Bu bileşiğin alkali bir hipoklorit çözeltisi ile etkileşime sokulmasıyla C6H5AtO2 elde edilir. Dipiridin-astatin(I) katyonu ([At(C5H5N)2]+), perklorat ile iyonik bileşikler; nitrat ile ise [At(C5H5N)2]NO3 bileşiğini oluşturur. Bu katyon; astatin(I) merkezin, azot atomları aracılığıyla piridin halkalarının her biri ile ayrı ayrı iki koordine kovalent bağla bağlandığı bir koordinasyon bileşiği şeklindedir.

Element hâlindeki brom ya da (son durumda) perklorik asit çözeltisinde bulunan sodyum persülfat gibi yükseltgenlerin, oksijen varlığında astatin ile tepkimeye girmesiyle AtO- ve AtO+ kimyasal türlerinin sulu çözeltilerinin oluştuğuna dair kanıtlar vardır. Bu çözeltilerdeki AtO+ iyonları aynı zamanda, protonlanarak astatik asit () oluşturabilirler. AtO+'nın hidroliz ürünlerinden birinin önceleri AtO2-2 olduğu düşünülürken sonraki dönemde bu ürünün AtO(OH)-2 olduğu saptanmıştır. Bu anyonun başka bir hidroliz ürünü ise AtOOH'dir. AtO-3 anyonu, bir potasyum hidroksit çözeltisindeki astatinin, potasyum hipokloritle yükseltgenmesi sonucunda elde edilebilir. Astatinin, sıcak bir Na2S2O8 çözeltisiyle yükseltgenmesini takiben lantan triastatat (La(AtO3)3) meydana geldiği de kaydedilmiştir. Sıcak bir alkali çözeltindeki ksenon diflorür ile nötr ya da alkali bir çözeltideki periyodat, AtO-3 anyonunu bir adım daha yükseltgeyerek yalnızca nötr ya da alkali çözeltilerde kararlı olan AtO4- formülüyle gösterilen perastatat iyonunu meydana getirir. Astatinin ayrıca, iyodat veya dikromat gibi oksianyonlu tuzlarda katyonlar oluşturabildiği düşünülür. Bu düşünce, asidik çözeltilerde, astatinin tek değerlikli ya da ara pozitif hâllerinin, gümüş(I) iyodat ya da talyum(I) dikromat gibi metal katyonların çözünmeyen tuzları ile birlikte çökeldiği gözlemine dayanır.

Astatin, diğer kalkojenlere de bağlar oluşturabilir. Kükürt ile S7At+ ve At(CSN)-2, selenyum ile bir koordinasyon selenoüre bileşiği, tellür ile bir astatin-tellür kolloidi meydana getirir.

Astatinin, daha hafif homologları iyot, brom ya da klorun buhar fazlarıyla girdiği reaksiyonların sonucunda; AtI, AtBr ve AtCl formüllerine sahip iki atomlu interhalojen bileşikler oluşur. AtI elde edilmesi için iyot ya da iyodür çözeltisiyle reaksiyona girmesi; AtBr elde edilmesi için ise bir iyot, iyot monobromür ya da bromür çözeltisinde olması koşuluyla bu iki bileşik suda da üretilebilir. İyodür ya da bromürün fazla olması durumunda, AtBr-2 ve AtI-2 iyonları oluşabilirken bu durum bir klorür çözeltisinde olduğunda, klorürlerle girdikleri denge reaksiyonları yoluyla AtCl-2 veya AtBrCl- gibi iyonlar üretebilirler. Nitrik asit çözeltisindeki astatinin dikromatla yükseltgenmesi sonrasında çözeltiye klorür eklenmesiyle astatin, AtCl ya da AtOCl molekülleri ile AtOCI2-2 ya da AtCl-2 iyonlarını meydana getirebilir. PdAtI2, CsAtI2, TlAtI2 ve PbAtI polihalitlerinin çökelti oluşturduğu bilinir ya da öngörülür. Bir plazma iyonu kaynağı kütle spektrometrisinde, astatin de içeren helyum dolu bir hücreye, daha hafif halojen buharları eklenmesiyle [AtI]+, [AtBr]+ ve [AtCl]+ iyonlarının ortaya çıkması; plazma iyonu hâlinde kararlı nötr moleküllerin varlığına dair bir kanıt oluşturur.

Herhangi bir astatin florürün varlığı henüz keşfedilmemiştir. Bu durum; en başta ortaya çıkan florürün, uçucu olmayan bir ürün oluşturmak için cam kabın duvarları ile gireceği reaksiyon da dahil olmak üzere bu tür bileşiklerin aşırı reaktif olmalarından kaynaklandığı görüşünün ortaya atılmasına yol açmıştır. Bundan ötürü, astatin florürün sentezlenmesinin mümkün olduğu düşünülse de, radon florürün özelliklerini belirlenmesi için halihazırda kullanılan bir sıvı halojen florür çözücüsünün kullanılması gerekebilir.

Doğal oluşumu

Astatin, doğal olarak oluşan elementler arasında en nadir olanıdır. Dünya'nın yerkabuğundaki toplam astatin miktarının, herhangi bir zamanda bir gramdan az olduğu tahmin edilir. Başka kaynaklar ise herhangi bir anda yeryüzünde bulunan geçici astatin miktarının 28 grama kadar ulaşabileceğini ifade eder.

Dünya'nın oluşumunda mevcut olan astatinlerin tamamı kaybolmuş olup doğal olarak oluşan dört astatin izotopu olan astatin-215, astatin-217, astatin-218 ve astatin-219; radyoaktif toryum ve uranyum cevherlerinin bozunmasının yanı sıra, neptünyum-237'nin bozunma zincirinde eser miktarda olmak üzere sürekli olarak üretilir. Kuzey ve Güney Amerika'nın 16 kilometrelik derinliğe kadar ulaşan kara kütlelerinin birleşmesiyle elde edilen kütle, herhangi bir zamanda, kütlesi 3,5 × 10−10 gram civarına denk gelen yaklaşık bir trilyon astatin-215 atomu içerir. Eser miktarlarda; neptünyum-237'nin bozunma zincirinin ara ürünlerinden astatin-217, uranyum-235'in bozunma zincirinin ara ürünlerinden astatin-215 ve astatin-219, uranyum-238'in bozunma zincirinin ara ürünlerinden astatin-218 üretimi mümkündür. Doğada bulunan ilk astatin izotopu astatin-218 iken bu izotopların en uzun ömürlü olanı, 56 saniyelik yarılanma ömrüne sahip astatin-219'dur.

Bazı kaynaklarda astatinin doğal oluşan bir izotopu olmadığına dair yanlış bilgilere yer verilirken bazı kaynaklarda da hatalı bir şekilde, doğal izotopa sahip olan elementler arasında listelenmez. Kimi kaynaklar ise astatin-216'yı, gözlemlendiğine dair "şüpheli" olarak tanımlanan raporlarla birlikte doğal olarak oluşan bir izotop olarak gösterse de bu raporlar teyit edilmemiştir.

Sentezi

Üretimi

Bizmut-209'un enerjik alfa parçacıklarıyla bombalanmasıyla başlayan astatin elde etme yöntemi; görece daha basit, daha verimli sonuçlar elde edilen ve uygun tesisin daha fazla olmasından ötürü, kütle numaraları 209 ile 211 arasında değişen ve görece uzun ömürlü astatin izotoplarını elde etmek için kullanılan ana yöntemdir. Modern teknikler kullanılarak 6,6 giga bekerel (yaklaşık 86 nanogram ya da 2,47 × 1014 atom) kadar astatin üretmek mümkündür. Bu yöntemle daha büyük miktarlarda astatin sentezlenmesi, uygun siklotronların sınırlı olması ve hedefin erime ihtimali nedeniyle kısıtlıdır. Astatin bozunmasının kümülatif etkisine bağlı olarak çözücü radyolizi de bu durumun gerçekleşmesinde rol oynar. Ağustos 2020 verilerine göre dünya genelinde astatin üretme kapasitesine sahip 29 siklotronun bir kısmında düzenli olarak astatin üretimi gerçekleştirilir.

Siklotron içindeki irradyasyonlar için ince, ışın irradyasyonları için ise kalın hedef kullanılması olmak üzere bizmut hedefi kullanarak astatin-211 üretimi için iki hedef düzeni vardır. İnce hedefler genellikle, bizmutun fiziksel buhar biriktirme yöntemiyle yardımcı bir malzeme üzerine biriktirilmesiyle oluşturulur. Kalın hedefler ise bizmutun, yardımcı bir malzeme üzerine elektrokaplama tekniği kullanılarak ya da eritilerek uygulanması ya da irradyasyon esnasında ortaya çıkan eriyik hâlinin granüle olmasıyla meydana getirilir. Her iki hedef düzeni de, görece kolay ve daha az maliyetlidir.

Mikrogram bazında ölçülerdeki astatin üretimi için, kriyojenik teknolojinin kullanıldığı ikinci bir yöntem mevcuttur. Toryum ya da uranyumun, yüksek enerjili proton ışınlarıyla irradyasyona uğratılarak parçalanma reaksiyonları sayesinde üretilen radon-211'in pozitron emisyonuna uğramasıyla astatin-211 elde edilmesi mümkündür. Bu yöntemdeki sorunlardan biri, astatin-210 ile olası bir kirlenme yaşanma ihtimalinden ötürü verimin düşük olmasıdır.

Ticari kullanımı olan tek astatin izotopu astatin-211'dir. Bizmut hedefi üretmek için bu metal, santimetre kare başına 50 ile 100 mg olmak üzere altın, bakır ya da alüminyum bir yüzeye püskürtülür. Bunun yerine, bakır bir levhayla kaynaştırılmış bizmut oksit de kullanılabilir. Kimyasal olarak nötr azottan oluşan bir atmosferde tutulan hedef, astatinin olması gerekenden önce buharlaşmasını önleme amacıyla su ile soğutulur. Bir parçacık hızlandırıcıda alfa parçacıkları, bizmutla çarpıştırılır. Yalnızca bir bizmut izotopu, bizmut-209 kullanılmasına rağmen reaksiyon; astatin-209, astatin-210 ya da astatin-211'in ortaya çıktığı üç olası şekilde gerçekleşebilir. Toksik olduklarından ve herhangi bir kullanım alanları bulunmadıklarından ötürü istenmeyen nüklitleri ortadan kaldırmak için parçacık hızlandırıcısının maksimum enerjisi; elde edilmek istenen izotop olan astatin-211'in elde edildiği reaksiyon enerjisinin (26 MeV) üstünde ve diğer astatin izotoplarının üretilmesini engelleme amacıyla, astatin-210'un elde edildiği reaksiyonun enerjisinin (40 MeV) altında olan bir değere (en uygunu 29,17 MeV'dir) ayarlanır.

Ayrıştırılması
Sentez sonucunda elde edilmek istenen astatinin, hedeften ve kirleticilerden ayrıştırılarak kimyasal açıdan kullanılabilir bir hâle getirilmesi gerekir. Bunu gerçekleştirmek için birkaç yöntem mevcut olsa da genelde, kuru ya da [ıslak] asit uygulamasını izleyen çözücü ekstraksiyonu yöntemlerinden biri uygulanır. 1985 yılı öncesine ait teknikler, genellikle astatinle birlikte üretilen toksik polonyumun ortadan kaldırılmasına yönelikken günümüzde, siklotron irradyasyon demetinin enerjisinin sınırlanmasıyla bu gereklilik ortadan kalkmıştır.

Kuru damıtma yöntemi için siklotrondaki astatin içeren hedef, 650 °C civarında bir sıcaklığa ulaşıncaya kadar ısıtılır. Buharlaşan astatin, genellikle bir soğuk tuzakta yoğunlaştırılır. 850 °C civarına kadar yükselen sıcaklıklarda randıman artsa da, mevcut buharlaşmaya bizmutun eklenmesiyle birlikte kirlenme oluşur. Astatinle etiketleme reaksiyonlarına girme ihtimalinden ötürü bizmut varlığını en aza indirmek için yoğunlaştırılmış maddenin tekrar damıtılması gerekebilir. Tuzaktaki astatin; sodyum hidroksit, metanol veya kloroform gibi bir ya da birden fazla düşük yoğunluklu çözücü kullanılarak buradan çekilir. Kimyasal açıdan kullanılabilir astatin üretilmek için en en yaygın kullanılan bu yöntemle %80 civarına kadar verimlilikle astatin elde edilebilir.

Asit uygulanması yönteminde ilk olarak, irradyasyona uğramış bizmut ya da kimi zaman kullanılan bizmut trioksit (Bi2O3) hedef, yoğun nitrik asit ya da perklorik asit gibi bir çözücü içinde çözülür. Bu işlemin ardından damıtılan asit, hem bizmut hem de elde edilmek istenen astatini içeren beyaz bir tortu oluşturur. Bu tortu daha sonra, hidroklorik asit gibi yoğun bir asit içerisinde çözdürülür ve ortaya çıkan astatin; dibütil eter, izopropil eter, diizopropil eter ya da tiyosemikarbazit gibi organik bir çözücü kullanılarak bu asitten ayrıştırılır. Sıvı-sıvı ekstraksiyonu yöntemi kullanılarak astatin ürünü, hidroklorik asit gibi bir asitle tekrar yıkanabilir ve organik çözücü tabakasına aktarılabilir. Nitrik asit kullanarak %93'lük bir ayırma verimi elde edildiği tespit edilirken nitrik asidin damıtılması, kalıntı azot oksitlerin temizlenmesi ve sıvı-sıvı ekstraksiyonunu sağlamak için bizmut(III) nitratın yeniden çözülmesinden oluşan saflaştırma işlemleri tamamlandığında verim %72'ye düşer. Islak yöntemler, çok sayıda radyoaktif işlem aşaması içerir ve daha büyük miktarlarda astatinin izole edilmesi için uygun değildir. Bununla birlikte bu yöntemler, daha fazla yoğunluk sağlayabilme olasılığından ötürü günümüzde, daha büyük miktarlarda astatin-211 üretiminde kullanılmak üzere irdelenir. Bu yöntemlerin, belirli bir yükseltgenme hâlinde astatin üretimi ile deneysel radyokimyada daha fazla uygulanabilirliğe olanak sağlayabilme imkanı bulunur.

Bir katı desteği olarak tellürün kullanıldığı ikinci bir ıslak ayırma yönteminde, irradyasyona maruz bırakılmış hedef, nitrik asitle çözülür. Çözeltiye hidroksilamonyum klorür eklenerek nitrik asit, hidroklorik aside dönüştürülür. Bu çözeltiye tellür bir çubuğun eklenmesiyle astatin-211 ile sodyum hidroksit açığa çıkar. 90 ile 100 dakika arasındaki hazırlama süresinde yüksek verimlilik elde edilir.

Kullanım alanları ve tehlikeleri

Tıp
{| class="wikitable"
|+ Bazı 211At içeren moleküller ve bunların deneysel kullanımları
! Etken
! Uygulamalar
|-
| [211At]astatin-tellür kolloidler
| Bölmeli tümörler
|-
| 6-[211At]astato-2-metil-1,4-naftakuinol difosfat
| Adenokarsinomlar
|-
| 211At etiketli metilen mavisi
| Melanomlar
|-
| Meta-[211At]astatobenzil guanidin
| Nöroendokrin tümörler
|-
| 5-[211At]astato-2'-deoksiuridin
| Çeşitli
|-
| 211At etiketli biyotin konjugatları
| Çeşitli ön hedeflemeler
|-
| 211At etiketli oktreotid
| Somatostatin reseptörü
|-
| 211At etiketli monoklonal antikor ve parçalar
| Çeşitli
|-
| 211At etiketli bisfosfonatlar
| Kemik metastazları
|}
Astatin-211'in nükleer tıpta kullanım alanları mevcut olmasına karşın pratikte yaygın bir kullanıma sahip değildir. Bu durumun ana nedenlerinden ilki var olan siklotronlardan düzenli nüklit üretimi yapan sayısının görece kısıtlı olmasıdır. İkinci neden, irradyasyona maruz bırakılan hedeflerden astatinin izole edilmesi ve astatinleştirilmiş ürünün sentezi için gereken kimyasal altyapının eksikliğidir. Günümüzde astatin üzerine yapılan çalışmalarda, irradyasyona maruz bırakılmış hedeflerden astatin elde edilmesi için kullanılan özel şekilde uyarlanmış sistemlerin kurulumu ve uygulanmaları uzun zaman alır. Üçüncü neden olarak ise, astatin ile tümöre özgü vektör arasında, insan vücudunda kullanılması için yeterince kararlı bağların kurulabilmesi konusunda, diğer radyoaktif elementlere kıyasla iyi yapılandırılmış ve genel olarak kabul görmüş sentez yöntemlerinin olmaması gösterilir.

Siklotronlarda üretilen astatin-211, kimyasal kullanıma uygun şekle getirilip ve taşıyıcı bir molekülle eşleştirilmesinin ardından, 7,2 saatlik yarı ömrünü tamamlayarak bozunmasından önce kullanılmalıdır. Kanser tedavisinde kullanılan yöntemlerden biri olan hedeflenmiş alfa parçacığı tedavisinde kullanılabilecek radyonüklitlerin; uygun yarı ömre sahip, uzun süreli veya toksik bozunma ürünlerine sahip olmaktan uzak ve klinik açıdan gerekli miktarlarda üretimi mümkün olmaları gerekir. Bu şartlar dikkate alınarak, 1 saatten az yarı ömre sahip olan ve in vivo toksisitede potansiyel bir artışa yol açacak bir bozunma ürünü olmayan tek nüklit, astatin-211'dir. Astatin-211'in maruz kalabileceği elektron yakalanmasının bir sonucu olarak 77-92 keV aralığında yayılan polonyum X ışınları, hayvanlarda ve hastalarda astatinin izlenebilmesini mümkün kılar. Daha uzun yarı ömre sahip olmasına rağmen astatin-210, genellikle toksik polonyum-210 oluşturacak şekilde beta artı bozunması gerçekleştirmesinden ötürü bu işlemler için tamamen uygunsuzdur.

Astatin-211 ile iyot-131'in tıptaki kullanımları arasındaki temel fark, iyot-131'in yüksek enerjili beta parçacıkları yaymasıyken astatin-211'de bu durumun gerçekleşmemesidir. Beta parçacıkları, kendilerinden daha ağır olan alfa parçacıklarına göre dokulara daha fazla nüfuz ederler. Astatin-211'in yaydığı bir alfa parçacığı ortalama olarak, çevresindeki dokularda 70 µm'ye kadar ilerleyebilirken iyot-131'in yaydığı bir beta parçacığı yaklaşık 30 kat daha fazla olacak şekilde 2 mm'ye kadar ulaşabilir. Alfa parçacıklarının görece kısa yarı ömrü ve dokulara sınırlı nüfuz etmesi, tümör yükünün düşük olduğu veya malign hücre popülasyonlarının temel normal dokuların yakınlarında yer aldığı durumlarda fayda sağlar. İnsan kanserlerinin hücre kültürü modellerinde, hücre başına bağlı durumdaki bir ile on astatin-211 atomu ile önemli bir morbidite elde edilmiştir. Bunların yanı sıra, iyot-131'e kıyasla üretimi esnasında siklotronlarda daha az enerji ihtiyacı duymasından ötürü astatin-211'in üretim maliyeti görece daha düşüktür.

Kanser tedavisi için astatin temelli radyofarmasötiklerin geliştirilmesi konusunda, tarih boyunca birtakım engellerle karşılaşıldı. II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi, araştırmayı on yıla yakın bir süre geciktirdi. Bu alandaki ilk deneylerin sonuçları, kanser seçici bir taşıyıcının geliştirilmesi gerekliliğini gösterirken bu amaç doğrultusunda kullanılan monoklonal antikorlar, 1975'e kadar mevcut değildi. İyodun aksine astatin, özellikle sp3 karbon bölgelerinde (sp2 bölgelerinden daha az) olmak üzere bu tür moleküler taşıyıcılara dehalojenat eğilimi gösterir. Vücutta biriken ve tutulan astatinin toksisitesi göz önüne alındığında, bu durum, astatinin konak molekülüne bağlı kalmasını sağlama ihtiyacını gösterir. Görece yavaş metabolize olan astatin taşıyıcıları etkinlikleri açısından değerlendirilebilirken daha hızlı metabolize olan taşıyıcılar, astatinin nükleer tıpta kullanılmasına engel teşkil eder. Etiketleme kimyasının ve taşıyıcı moleküllerin astatine bağlı radyolojisinin etkilerinin hafifletilmesi, daha fazla gelişme gerektiren başka bir alandır.

Ağustos 2020 itibarıyla, astatin-211 etiketli antikorların kullanıldığı iki tamamlanmış faz I klinik araştırma gerçekleştirilmiştir. Bunlardan ilki, nükseden bir beyin tümörünün ameliyat sonrası destekleyici tedavisinde, ikincisi ise yumurtalık kanseri hastalarının ilk tedavileri sonrasında yeniden ortaya çıkan kanser nedeniyle karın zarlarının iç kısmının tedavisinde uygulanmıştır. Her iki çalışmada da çoğunlukla hafif (I-II. derece) yan etkiler gözlemlenmiş ve doz sınırlayıcı toksisiteye ulaşılmamıştır.

Tehlikeleri

Hayvanlar üzerinde yapılan çalışmalarda, iyoda benzer şekilde -muhtemelen daha metalik yapısından ötürü daha az ölçüde- astatinin de tercihen ve tehlikeli bir şekilde tiroit bezinde yoğunlaştığı tespit edilmiştir. İyodun aksine astatin, muhtemelen At- ila At+nın vücut içinde yükseltgenmesi nedeniyle akciğerler ve dalak tarafından alınma eğilimindedir. Bir radyokolloid şeklinde uygulanırsa, karaciğerde yoğunlaşma eğiliminde davranır. Sıçan ve maymunlarda yapılan deneyler, iyot-131'e kıyasla astatin-211'in tiroit bezine daha fazla zarar verdiğini, tekrarlayan nüklit enjeksiyonu ile bezde nekroz ve hücre displazisine neden olduğunu gösterir. Erken dönemde yapılan araştırmalar, dişi kemiricilere astatin enjeksiyonunun göğüs dokusunda morfolojik değişimlere yol açtığını gösterse de; ilerleyen yıllarda bu durumun, göğüs dokusundaki irradyasyon ile yumurtalıklardaki irradyasyon sonucu oluşan hormonal değişiklikler nedeniyle meydana geldiği kanısına varılmıştır. Eser miktarda astatinin, iyi havalandırılması koşuluyla çeker ocaklarda güvenle kullanılabilmesi mümkünken elementin biyolojik naklinden kaçınılmalıdır.

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

Halojenler
Yarı metaller
Elementler

Astatin


كريستينا لورين  (16 أغسطس 1565، بار لو دوك - 19 ديسمبر 1636، فلورنسا) زوجة غران دوق توسكانا فرديناندو الأول دي ميديشي.

مراجع

أشخاص من نانسي
أميرات لورين
حاكمات في القرن 17
حكام توسكانيا
غراندوقات توسكانا
فرنسيون من أصل ألماني
فرنسيون من أصل إسباني
فرنسيون من أصل إنجليزي
فرنسيون من أصل إيطالي
فرنسيون من أصل برتغالي
فرنسيون من أصل بريتوني
فرنسيون من أصل دنماركي
فرنسيون من أصل نمساوي
لورين
مواليد 1565
مواليد في نانسي
ميديشي
وصيات على العرش
وفيات 1637
وفيات في فلورنسا
نبلاء من نانسي

كريستينا لورين


Higham, parroquia civil y pueblo del distrito de Gravesham, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Higham tiene una superficie de 13,22 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Higham tenía 3938 habitantes (48,04% varones, 51,96% mujeres) y una densidad de población de 297,88 hab/km². El 17,85% eran menores de 16 años, el 74,2% tenían entre 16 y 74 y el 7,95% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,11 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 20,28% estaban solteros, el 65,72% casados y el 14% divorciados o viudos.

El 96,34% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,27% de la población, mientras que el 2,39% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 96,19% eran blancos, el 0,94% mestizos, el 2,16% asiáticos, el 0,33% negros, el 0,2% chinos y el 0,1% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 79,26%, el budismo por el 0,18%, el hinduismo por el 0,2%, el judaísmo por el 0,08%, el islam por el 0,84%, el sijismo por el 1,45% y cualquier otra religión por el 0,15%. El 11,83% no eran religiosos y el 6,02% no marcaron ninguna opción en el censo.

1884 habitantes eran económicamente activos, 1821 de ellos (96,66%) empleados y 63 (3,34%) desempleados. Había 1580 hogares con residentes, 33 vacíos y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Higham (Kent)


Hepoiarvi (în , în  — "lacul calului"), pe hărțile vechi apare varianta Ghepoiarvi (în ), este un lac de pe istmul Carelia, în raionul Vsevolojsk din regiunea Leningrad, la nord-est de satul Toksovo.

Lacul se află la o altitudine de 60 de metri. Are adâncimea medie de 4,1 m, iar cea maximă de 12,5 m. Fundul lacului este format din nisip lutos. Lacul Hepoiarvi este separat de lacul Kavgolovskoe printr-o fâșie nisipoasă îngustă (până la 500 m) cu o lungime de 4-5 km.

Note

Legături externe
 Hеpoiarvi pe harta regiunii Leningrad
 Lacul Hepoiarvi văzut din satelit

Lacuri din Rusia

Hepoiarvi


Wycombe kan have flere betydninger:

 Wycombe, Australien
 Wycombe, Pennsylvania, USA
 High Wycombe, Buckinghamshire, England
 Wycombe (distrikt)
 Wycombe Wanderers F.C.

Wycombe


Overlagt er en kortfilm instrueret af Manyar I. Parwani efter manuskript af Manyar I. Parwani.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Kortfilm fra Danmark

Overlagt


Roermond (; ) er en kommune og en by, beliggende i den sydlige provins Limburg i Nederlandene. Kommunens areal er på 74,19 km², og indbyggertallet er på 57.153 pr. 1. april 2016.

Kernerne
Roermond Kommunen består af følgende landsbyer og bebyggelser.
 Assel
 De Boekoêl (Boukoul)
 De Kemp
 Herte (Herten)
 Neel (Maasniel)
 Azeraoj (Asenray)
 Leeve (Leeuwe)
 Maerem (Merum)
 Oeal (Ool)
 Zjwame (Swalmen)

Notable indbyggere
 Johannes Murmellius (ca 1480–1517), humanist
 Pierre Cuypers (1827–1921), arkitekt
 Henry Luyten (1859–1945), maler
 Louis Raemaekers (1869–1956), maler
 Charles Ruijs de Beerenbrouck (1873–1936), Statsminister af Nederlandene
 Louis Beel (1902–1977), Statsminister af Nederlandene
 Jo Cals (1914–1971), Statsminister af Nederlandene
 Marleen Gorris (født 1948), filminstruktør
 Han Gootzen (født 1958), bordtennis spiller, vandt herredouble ved statsborgere i 1979 og 1980
 Cor Lambregts (født 1958), Sporter der udmærkede sig fra 1500 meter gennem maraton og cross country; mange nationale titler; olympian i 1984
 Anna Wood (født 1966), kayaker
 Rogier Wassen (født 1976), tennisspiller
 Harrie Gommans (født 1983), fodboldspiller
 Rico Vonck (født 1987), dartspiller
 Stefanie Joosten (født 1988) skuespiller og model

Galleri

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Limburg
Kommuner i Limburg

Roermond


RLS may refer to:

Education
 Royal Latin School, a grammar school in Buckingham, England
 Stevenson School, formerly Robert Louis Stevenson School, California

Science and technology
 Recursive least squares filter, in minimisation
 Regularized least squares, for solving least-squares problems
 Reef Life Survey, a marine monitoring program in Tasmania
 Restless legs syndrome, a medical disorder

Other uses
 Real-life slash, a subgenre of real person fiction
 Rial (disambiguation), plural abbreviation Rls, Middle Eastern currency units
 Robert Louis Stevenson, Scottish writer

RLS


David Rintoul (nacido David Wilson, Aberdeen, 29 de noviembre de 1948) es un actor de teatro y televisión escocés.

Estudió en la Universidad de Edimburgo y ganó una beca para estudiar en la Royal Academy of Dramatic Art en Londres.
Rintoul está casado con la actriz Vivien Heilbron.

Papeles seleccionados en teatro
 Epsom Downs, 1977
 The Speculator por David Greig, 1999.
 Remembrance of Things Past, 2001.
 Dirty Dancing como Dr. Jake Houseman.
 Gaslight
 Andersen's English, 2010.

Papeles seleccionados en televisión
Taggart (2 episodios, 1990 y 2005)
Hornblower como Dr. Clive, Ship's Surgeon (2001 y 2003)
Doctor Finlay como Dr. John Finlay (1993–1996)
Alleyn Mysteries como Sir John Phillips (1993)
Agatha Christie's Poirot -The Mysterious Affair at Styles como John Cavendish (1990)
Pride and Prejudice  como Fitzwilliam Darcy
Captain Pugwash
The Big Knights como Sir Boris
Peppa Pig como Gran Perro, Señor Toribio y Doctor Oso Brown
Ben and Holly's Little Kingdom
Game of Thrones como Aerys II Targaryen "El rey loco" (Flashback)

Referencias

Alumnado de la Real Academia de Arte Dramático
Actores de televisión de Escocia
Actores de teatro de Escocia
Nacidos en Aberdeen

David Rintoul


Brutus Junius Clay (* 1. Juli 1808 in Richmond, Madison County, Kentucky; † 11. Oktober 1878 bei Paris, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1863 und 1865 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Brutus Clay besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat sowie das Centre College in Danville. Danach wurde er in der Landwirtschaft und dort vor allem auf dem Gebiet der Viehzucht tätig. Im Jahr 1837 zog er in das Bourbon County, wo er weiter in der Landwirtschaft arbeitete. Von 1840 bis 1870 war er Vorsitzender der landwirtschaftlichen Vereinigung in seinem Bezirk. Zwischen 1853 und 1861 leitete er diese Vereinigung auch auf Staatsebene. Gleichzeitig begann er eine politische Laufbahn.

In den Jahren 1840 und 1860 war Clay Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1862 wurde er als Unionist im siebten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1863 die Nachfolge von Robert Mallory antrat. Da er im Jahr 1864 auf eine erneute Kandidatur verzichtete, konnte er bis zum 3. März 1865 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren, die von den Ereignissen des Bürgerkrieges überschattet war. Während dieser Zeit war Clay Vorsitzender des Landwirtschaftsausschusses.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus setzte Clay seine früheren landwirtschaftlichen Aktivitäten fort. Er starb am 11. Oktober 1878 in der Nähe von Paris.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
US-Amerikaner
Geboren 1808
Gestorben 1878
Mann

Brutus J. Clay


Pedro Mallo (Buenos Aires, 11 de agosto de 1837- Buenos Aires, 17 de junio de 1899), fue un médico e historiador argentino del  que cumplió un destacado papel en sanidad naval.

Biografía
Pedro Mallo nació en la ciudad de Buenos Aires el 11 de agosto de 1837, hijo de Manuel Mallo y de Juana Freyre.

Ingresó a la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires en 1858 y se doctoró en medicina en 1864 con una tesis sobre la enajenación mental.

Ese mismo año fundó con Ángel Gallardo la Revista Médico Quirúrgica, cuyo primer número apareció el día 8 de abril.

Tras estallar la Guerra de la Triple Alianza contra Paraguay, el 8 de mayo de 1865 el gobierno argentino decretó la organización del Cuerpo Médico.

Mallo se alistó en el mismo y tuvo una destacada actuación en el conflicto, organizando en la provincia de Corrientes tiendas sanitarias y hospitales de sangre y creando la camilla de campaña que utilizó el Ejército Argentino y la primera mochila botiquín.

En 1870 se encontraba de regreso en Buenos Aires y era designado para dictar la cátedra de Medicina Legal en la Facultad de Medicina y luego la de Higiene en reemplazo de Guillermo Rawson.
Ese mismo año fue iniciado en la logia masónica Constancia N° 7, en la que alcanzaría el grado 33°.

Durante la epidemia de fiebre amarilla en Buenos Aires que en 1870 y 1871 afectó a 50 000 habitantes de la ciudad —la cuarta parte de la población estable— y causó la muerte de alrededor de 14 000 personas Pedro Mallo prestó abnegados servicios a través de la Comisión Masónica de ayuda.

El 21 de abril de 1879 un decreto refrendado por el presidente Nicolás Avellaneda y su Ministro de Marina general Luis María Campos creó el cargo de Cirujano General de la Armada, que con jerarquía de teniente coronel tendría la jefatura del personal médico de la marina, designando a Pedro Mallo para esa función.

Un nuevo decreto del 31 de diciembre de 1880 estableció el cargo de Cirujano Mayor de la Armada y especificó sus atribuciones en tanto Director del Cuerpo de Sanidad Naval. Pedro Mallo fue confirmado en el puesto con el rango de Cirujano Mayor, equivalente al de capitán de navío.

El 1 de abril de 1882 el Cuerpo de Sanidad de la Armada pasó a depender del Ministerio de Guerra y Marina. Acompañaban a Pedro Mallo como Cirujano Mayor los cirujanos principales Mario Mason y Benjamín Araoz de quienes dependían los cirujanos de primera y segunda clase.

El 20 de junio de 1885 una nueva modificación en el organigrama hizo depender el Cuerpo Médico del Estado Mayor General y el 15 de octubre de 1888 la ley 2377 dictada bajo la presidencia de Miguel Juárez Celman organizó definitivamente la estructura de la Sanidad de la Armada y Pedro Mallo fue designado inspector general de la Armada.

Se retiró de la actividad militar en 1896.

Ese mismo año la Facultad de Ciencias Médicas le encargó un trabajo sobre la historia de la medicina en el país. Su Historia de la medicina en el Río de la Plata desde sus orígenes hasta el año de 1822 publicada en 1897 en dos tomos —Páginas de la Historia de la Medicina en el Río de La Plata y Apuntes históricos sobre la viruela, la variolización y la vacuna— es considerada un trabajo fundamental en la materia por lo que es considerado uno de los más ilustres historiadores de la medicina argentina junto a Juan María Gutiérrez, Nicanor Albarellos, Félix Garzón Maceda y Eliseo Cantón. Escribió también sobre sanidad en combate, higiene en los buques de guerra, enfermeros en la Armada y material sanitario en los buques, entre otros temas relacionados con su función en la Armada.

Casó con Isabel Urioste Roseti con quien tuvo una hija, Irene Mallo Urioste.

Pedro Mallo falleció 17 de junio de 1899 en su ciudad natal., luego de ser designado vicedecano de la Facultad de Medicina.

El Hospital Naval Central lleva su nombre.

Véase también
 Sanidad Militar en la Guerra de la Triple Alianza

Notas y referencias

Enlaces externos
 Cirujano Mayor Pedro Mallo
 Semblanza de Pedro Mallo
 Pedro Mallo, en ms.gba.gov.ar
 Pedro Mallo (genealogía)
 Médicos argentinos

Médicos de la Guerra de la Triple Alianza (Argentina)
Cirujanos de Argentina
Médicos de Argentina del siglo XIX
Médicos de la ciudad de Buenos Aires
Historiadores de Argentina
Alumnado de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires
Nacidos en Buenos Aires
Fallecidos en Buenos Aires

Pedro Mallo


Florida Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Florida Township (Indiana)
 Florida Township (Minnesota)

Florida Township


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatsku

Miet Filipović (Zagreb, 17. lipnja 1975.), hrvatska tekvandoašica.

Natjecala se na Olimpijskim igrama 1992. gdje je taekwondo bio pokazni šport. U kategoriji do 55 kilograma osvojila je 5. mjesto.

Na svjetskom prvenstvu 1995. i 1997. osvojila je brončanu medalju u kategoriji do 60 kilograma. Na europskom prvenstvu 1996. osvojila je brončanu medalju u kategoriji do 60 kilograma. Na EP 2004. osvojila je zlato u kategoriji do 63 kilograma i srebro u ekipnoj konkurenciji.

Bila je članica zagrebačke Dubrave i Metalca.

Izvori

Hrvatske tekvandoke

Miet Filipović


Valencia Club de Fútbol (aynı zamanda Valencia C.F., Valencia veya Los Che olarak da bilinmektedir) İspanyol profesyonel futbol kulübü. İspanya'nın en yüksek konumlu ligi olan La Liga'da yer almaktadır. Maçlarını 48.600 koltuk kapasiteli Mestalla Stadyumunda oynar.  Valencia, altı kez La Liga şampiyonluğu,yedi kez Copa del Rey'i, üç kez UEFA Kupasını; ikisi eski adı Fuar Şehirleri Kupası olarak, bir kez UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı, iki kez UEFA Süper Kupası'nı ve iki kez Supercopa de España'yı kazandı. Arka arkaya olmak üzere iki yıl; 2000'de La Liga'daki en büyük rakiplerinden Real Madrid'e ve daha sonra 2001'de Alman kulübü Bayern München'e kaybettikleri iki UEFA Şampiyonlar Ligi finali oynadı. Valencia aynı zamanda Avrupanın lider futbol kulüplerinin oluşturduğu G-14 grubunun da kurucusudur. Toplamda Valencia yedi büyük Avrupa finaline çıkmış ve dördünü kazanmıştır.

La Liga'da tüm zamanlar tablosuna bakıldığında Valencia Real Madrid ve Barcelona'nın arkasında 3. sırayı almaktadır. Uluslararası başarıların değerlendirilmesinde, Valencia beş veya daha fazla uluslararası kupa kaldıran üç İspanyol kulüpten biri olarak Real Madrid ve Barcelona'dan sonra gene üçüncü sırada yer almaktadır.

Valencia 1919 yılında kuruldu ve 1923 yılından beri evindeki maçlarını 55.000 kişilik oturma yeri olan Estadio Mestalla'da oynamaktadır. 2011 yılı içinde şehrin kuzey batısında yer alan 75.000 oturma kapasitesili yeni Nou Mestalla stadına geçecektir. Valencia, gene Valencia'da kurulu olan Levante kulübü ve Valencia yönetim bölgesi içinde yer alan Villarreal ile uzun bir tarihi olan ciddi bir rekabet içindedir.

Valencia aynı zamanda, İspanya'da Real Madrid ve Barcelona'nın ardından en çok sevilen üçüncü futbol takımıdır. Kayıtlı olarak düzenli ödeme yapan taraftar açısından; 50.000 sezonluk bilet satışı ve yeni yapılacak stat için hazır 20.000 kişilik bekleme listesi ile dünyadaki en büyük kulüplerden biridir.

Tarihi
Valencia takımı 18 Mart 1919 yılında kurulmuştur. Takımın kurucusu taraftarın saygıyla andığı Octavio Augusto Milego'dur. Kurucu hakkında fazla bilgileri yoktur. Valencia diğer ezeli rakiplerine göre daha geç kurulan ve doğal olarak diğer rakiplerine oranla başarıyı geç yakalamış bir takımdır. İspanya'nın doğusunda yer alan Valencia'nın ezeli rakipleri arasında Barcelona, Real Zaragoza, Villarreal CF ve Real Madrid vardır.
Kuruluşunun ilk 4 yılında küçük tesislerde maçlarını yapan Valencia biraz da şehrin zenginlerinin el atması üzerine tam 17.000 kişi kapasiteli ilk büyük stadını açtı. 20 Mayıs 1923 tarihinde Mestalla adı altındaki stadını açmıştır. 1929 yılında açılan ülkenin en büyük ligi olan La Liga'nın kuruluşunun 3. yılında  katılmıştır. La Liga'nın ilk takımları Barcelona, Real Madrid, Athletic Bilbao, Real Sociedad, Espanyol gibi takımlardır. Valencia ilk kez 1931 - 1932 yılında bu lige yükselmiştir.

La Liga tarihi

İlk kez 1931 yılında La Liga'ya katılmıştır. 1931 yılında sistem değişene kadar La Liga'da 10 takım vardı. Valencia ilk yılında 10 takım içerisinde puan tablosunda 7. sırada yer almıştır. İkinci yılında 9. sırada yer alan Valencia o zamanın kuralına göre küme düşme olmadığı için önümüzdeki sezon yine La Liga'da mücadele etmektedir. Gitgide yükselen ve büyüyen bir takım olan Valencia büyüdüğünün kanıtını 10 yıl sonra göstermiştir ve La Liga'da ilk şampiyonluğunu ilan etmiştir. 1943 - 1944 yılında 2. kez şampiyon olmuştur. İkinci şampiyonluğundan sonra iki sezon boyunca ilk 3'e bile giremeyen Valencia 1946 - 1947 yılında tekrar şampiyon olmuştur. Üçüncü kez şampiyon olan Valencia için kötü günler başlamaktadır. Tam 24 yıl şampiyonluk yüzü göremeyen Valencia 16 takımlık sisteme geçildikten sonra ilk şampiyonluğunu 1971 - 1972 yılında ilan etti. Valencia 4. şampiyonluğunu kazanmıştır. Yine 20 yılı aşkın bir süre şampiyonluk yüzü görememiştir. Gelen şampiyonluklar yeni milenyumda gelmiştir. Valencia 2001 - 2002 yılında 20 takımlı La Liga'da 5. kez şampiyon olmuştur. Valencia şampiyonluktan iki sezon önce UEFA Şampiyonlar Ligi'nde üst üste 2 final oynamış, ikisini de kaybetmiştir. Ancak 1 yıl sonra La Liga şampiyonluğu ile teselli bulan Valencia son şampiyonluğunu 2003 - 2004 yılında yaşamıştır. Toplamda 6 lig şampiyonluğu vardır. 5 kez ikincilik ve 7 kez üçüncülük yaşamıştır. La Liga tarihinin en başarılı takımları arasında yer almaktadır.

Teknik Direktörler

Başarılar
  La Liga
 'Kazanma (9):1936-1937 1937-1938 1939-1940 1941-42 1943-44 1946-47 1970-71 2001-02 2003-04
 İkincilik (6): 1947-48, 1948-49, 1952-53, 1971-72, 1989-90, 1995-96
  Copa del Rey
 Kazanma (7): 1940-41, 1948-49, 1953-54, 1966-67, 1978-79, 1998-99, 2007-08
 İkincilik (10): 1933-34, 1936-37, 1943-44, 1944-45, 1945-46, 1951-52, 1969-70, 1970-71, 1971-72, 1994-95
  Supercopa de España Kazanma (2): 1949, 1999
 İkincilik (3): 2002, 2004, 2008
 La Liga 2
 Kazanma (2): 1930-31, 1986-87

 Avrupa
  UEFA Kupası Kazanma (3): 1961-62, 1962-63, 2003-04
 İkincilik (1): 1963-64
  UEFA Kupa Galipleri Kupası Kazanma (1): 1979-80
  UEFA Süper Kupası Kazanma (2): 1980, 2004UEFA Intertoto Kupası Kazanma (1): 1998
  UEFA Şampiyonlar Ligi İkincilik (2):''' 1999-2000, 2000-01.

Takım kadrosu

Dış bağlantılar
 Resmî site

Kaynakça

G-14
İspanya'daki futbol kulüpleri
La Liga kulüpleri
Copa del Rey şampiyonları
1919'da İspanya'da kurulan oluşumlar
1919'da kurulan futbol kulüpleri
UEFA Süper Kupası şampiyonları
UEFA Kupası şampiyonları
1919'da kurulan oluşumlar
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları

Valencia CF


Jean-Antoine Claude Chaptal, grof od Chanteloupa, (4. lipnja 1756. — 30. srpnja 1832.), bio je francuski kemičar i političar.

Chaptal je upravljao tvornicom nitrata (salpetre) u Grenobleu, gdje je pojednostavio proces proizvodnje, a kasnije postaje profesor u Montpellieru. Chaptal je poboljšao procese proizdvodnje sumporne kiseline, alaunija i natrijevog karbonata, uveo je turkiznu crvenu u francusku tehniku bojanja, i uveo je metodu poboljšanja vina, koja je po njemu nazvana Chaptalizacija. Postao je premijer unutarnjih poslova Francuske 1800., te je promovirao napredak industrije i komunikacija. Tijekom Sto dana bio je glavna osoba za upravljanje ekonomijom i industrijom.
Među njegovim djelima značajno je spomenuti Essai sur le perfectionnement des arts chimiques en France (1800.), Élémens de chymie (3 dijela, 4. izdanje 1803.), Chimie appliquée aux arts (4 dijela, 1807.) Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Francuski znanstvenici
Francuski kemičari
Francuski političari

Jean-Antoine Chaptal


Cani (en árabe: القاني) es el nombre de un archipiélago del Mar Mediterráneo conformado por dos pequeñas islas de piedra caliza, Gran Cani (Grande Cani) y Pequeña Cani (Petite Cani), de diferente tamaño y situadas a unos diez kilómetros al norte de Cabo Zebib al norte del país africano de Túnez. Estas dos islas son a veces llamadas "islas de los perros" (« îles des chiens»). Se localizan en las coordenadas geográficas

Véase también
 Geografía de Túnez
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización del archipiélago

Archipiélagos e islas de Túnez

Islas Cani


Aderus piceoundulatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1935.

Distribuição geográfica
Habita no Brasil.

Referências

piceoundulatus
Coleópteros do Brasil
Insetos descritos em 1935
Fauna endémica do Brasil
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus piceoundulatus


අභ්‍යවකාශ පියසැරි, අභ්‍යවකාශ චාරිකා, අභ්‍යවකාශ ගමන් () යනු අභ්‍යවකාශ තාක්ෂණයේ මහිමයෙන් අභ්‍යවකාශ යානා බාහිර අවකාශයට ගමන් කිරීමකි.

අභ්‍යවකාශ පියසැරි, අභ්‍යවකාශ ගවේෂණයට මෙන්ම අභ්‍යවකාශ විනෝද ගමන් සහ චන්ද්‍රිකා සන්නිවේදනය වැනි වාණිජ කටයුතුවලට ද යොදා ගනී. මේ හැර අතිරේක වාණිජමය නොවන අභ්‍යවකාශ ගමන්වලට ද යොදා ගනී. අතිරේක වාණිජමය නොවන අභ්‍යවකාශ ගමන්වලට අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය චන්ද්‍රිකා සෝදිසි කරබැලීම් සහ අනෙකුත් පෘථිවි නිරීක්ෂණ චන්ද්‍රිකා ද ඇතුළත් වේ.

අභ්‍යවකාශ ගමනක් රොකට් ගුවන්ගත කිරීමකින් ආරම්භ වේ. එමගින් අභ්‍යවකාශ යානයට පෘථිවි ගුරුත්වය අභිබවා අභ්‍යවකාශයට ප්‍රචාලනය වීමට අවශ්‍ය ආරම්භක තෙරපුම ලබාදේ. අභ්‍යවකාශ යානයක චලිතය ( ප්‍රචාලනය සිදු නොවන අවස්ථාවේදී සහ සිදුවන අවස්ථාවේදී ) ගැන අධ්‍යයනය කිරීම තාරකා ගති විද්‍යාව මගින් සිදු වේ. සමහර අභ්‍යවකාශ යානා දින වකවානු වලින් තොරව අභ්‍යවකාශයේ රැඳී පවතී. සමහරක් පෘථිවි වායුගෝලයට නැවත ඇතුළු වීමේදී කොටස්වලට කැඩී යයි. අනෙක්වා ග්‍රහලෝකයක් මතට හෝ චන්ද්‍රයෙක් මතට ගොඩබැස්සවීම හෝ ගැටීම සිදුවේ.

ආශ්‍රිත

 Space travel in science fiction

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Aerospace engineering at Wikiversity
 Encyclopedia Astronautica
 Basics of Spaceflight

අභ්‍යවකාශ විද්‍යාව
අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය
තාරකා විද්‍යාව

අභ්‍යවකාශ පියසැරි


රථ වාහන () යනු, තමන්ගේ ම බලය භාවිතයෙන් ධාවනය වන, මිනිසුන් හෝ භාණ්ඩ ප්‍රවාහනය සඳහා භාවිතා වන ගොඩබිම් වාහන සඳහා භාවිතා වන පදයක් වෙයි. මේවා සාමාන්‍යයෙන් රේල් පීලි මත ක්‍රියා නොකරන (උදාහරණ: දුම්රිය හෝ ට්‍රෑම් රථ) රෝද සහිත ඒවා වෙයි.

ආශ්‍රිත ලිපි

Active mobility
Effects of the car on societies
Environmentally friendly vehicle
History of the automobile
List of countries by vehicles per capita
List of countries by motor vehicle production
List of countries by traffic-related death rate
List of motor vehicle awards
Motor vehicle emissions
Peak car use
Road traffic safety
Sustainable transport
Traffic congestion

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

රථ වාහන


Mofibo er en abonnementsbaseret streamingtjeneste, der tilbyder streaming af e-bøger og lydbøger på tablets eller smartphones.
Mofibo er drevet af den danske virksomhed Storytel A/S som er ejet af svenske Storytel Sweden AB.

Historie
Mofibo blev stiftet i 2013 af Morten Strunge, der tidligere har tjent 60 mio. kr på at sælge Onfone til TDC. Ved stiftelsen havde han aftaler med fire af Danmarks største forlag samt diverse investorer.

Mofibo blev i 2016 opkøbt af den svenske streamingtjeneste, Storytel, for et trecifret millionbeløb. Strunge tjente ved denne handel 20 mio. kr.

I 2017 overtog Storytel Danmarks fjerdestørste forlag People's Press.

Mofibo som forlag - Mofibo Originals
Mofibo begyndte i 2016 forlagsvirksomhed med Mofibo Originals. En Mofibo Original er et littererært værk, som er skrevet med det specifikke formål at blive formidlet i lyd.

Den Store Lydbogspris - Mofibo Awards
I 2020 blev Mofibo prisfesten Den store lydbogspris - Mofibo Awards afholdt på Hotel Cecil i København. Dette var første gang Storytel Awards blev i Danmark. Storytel Awards er tidligere kendt som 'Stora Ljudbokspriset'.

I 2021 blev Den Store Lydbogspris - Mofibo Awards afholdt digitalt grundet Corona-pandemiens greb om det danske samfund.

Den Store Lydbogspris - Mofibo Awards 2022 blev fejret i Store Vega, København, torsdag den 3. marts. Birgitte Hjort Sørensen var aftenens værtinde, og sammen med en række af danmarks bedste forlag, forfattere og indlæsere blev lydbogen og de som muliggør den, hyldet. Der blev uddelt priser i de seks vante kategorier, men herudover havde Mofibo indstiftet hele to nye priser: Årets Nye Talent-prisen, som gik til Søren Højen for sin indlæsning af bogen 'Grib mig', og Mofibos Ærespris.

Mofibos Ærespris blev indstiftet med målet om at hædre individer, som har gjort noget ekstraordinært for lydbogsbranchen. Æresprisen er tiltænkt de der er gået forrest og vist vejen, til de største inden for faget, til stemmerne vi alle kender. Den første til at modtage denne pris var Karsten Pharao, og Æresprisen døbes således: Pharao Prisen.

Referencer

Eksterne henvisninger

www.mofibo.com/Mofibo-Original
www.blog.mofibo.com
www.awards.mofibo.com

Streaming
E-bøger
Forlag fra Danmark
Danske virksomheder etableret i 2007

Mofibo


بلدة طبايا أو مزرعة طبايا أو عرب طبايا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء صيدا في جنوب لبنان.

تقع قرية عرب طبايا بالقرب من قرية عرب الجل قضاء صيدا وسكانها من المسلمين السنة.

أصل التسمية
المرجح أن اسم البلدة كان بسبب طيبة أهلها وتقواهم, فكانوا من الأناس الطيبين والأتقياء, ولطالما تعرف بالكرم.

السكان
يبلغ تعداد سكان بلدة طبايا من حوالي 2000 نسمة.

اللغات
اللغة العربية الأم, واللهجة السائدة هي اللهجة اللبنانية العامية.

الجغرافيا
تقع بلدة طبايا جنوب شرق صيدا, تحدها عنقون وحومين وعرب الجل, معظم أراضيها جبلية.

الاقتصاد
يقصد معظم سكان البلدة مدينة صيدا للعمل, أما من يعمل داخل البلدة أو في جوارها فهم من عمال البناء عادة.

الزراعة
على الرغم من أن الطبيعة الجغرافية لقرية طبايا غير قابلة للزراعة حيث أن معظم أراضيها جبلية وصخرية, إلا أن بعض الأهالي يقومون بزرع القمح في المواسم المناسبة كما السمسم, وما زال معظم أهلها يقومون بزراعة الفاصوليا العريضة والفول واللوبية والبامية, على الرغم من أن عدم توفر الماء يقف حاجزا أمام تطور الزراعة.

المراجع

http://www.tobbaya.com

أماكن مأهولة في قضاء صيدا
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة لبنان الجنوبي
قرى جبل عامل
قضاء صيدا

عرب طبايا (لبنان)


An Blepharidachne benthamiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Blepharidachne benthamiana in nahilalakip ha genus nga Blepharidachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Blepharidachne

Blepharidachne benthamiana


Ante Škrtić, hrvatski rukometni stručnjak. Bio je izbornik rukometne reprezentacije NDH na njenoj prvoj i jedinoj međunarodnoj utakmici u velikom rukometu 14. lipnja 1942. s Mađarskom u Budimpešti. Igrao je na prvome srednjoškolskom prvenstvu grada Zagreba u pobjedničkoj momčadi reprezentacije I. gimnazije, igrajući u navalnom redu. 1940. godine igrao je u rukometnoj sekciji I. hrvatskog građanskog športskog kluba.

Vladimir Amšel, Božidar Čubriković, Klara Dušanović, Zlatko Gros, Radovan Lipovšćak i Ante Škrtić osnovali su hrvatsko klizačko natjecanje Zlatnu piruetu.

Hrvatski zbor sportskih novinara dodijelio je Škrtiću za životno djelo (nagrade za 1994. godinu), 1983. godine nagradu za životno djelo USNJ-a, 1982. godine Nagradu za životno djelo Milan Milanović.

Izvori

Hrvatski rukometaši
Hrvatski rukometni treneri

Ante Škrtić


Alexandru (în , d. 48 sau 47 î.Hr.), sau Alexandru Macabeul, a fost fiul cel mai mare al regelui Aristobul al II-lea al Iudeei. A căsătorit cu verișoara lui, Alexandra Macabeea, fiica unchiului său, Hircan al II-lea. Bunicul lor a fost Alexandru Ianai, cel de-al doilea fiul al lui Ioan Hircan. Mariamna I, fiica lui Alexandru și al Alexandrei, a fost cea de-a doua soție a lui Irod cel Mare și regina hasmonee a Regatului Iudeei.

Alexandru a fost luat prizonier, împreună cu tatăl său și cu fratele său, Antigon, de către generalul roman Pompei cu prilejul capturării Ierusalimului în anul 63 î.Hr., dar a scăpat de răpitori și nu a mai fost transportat la Roma. În anul 57 el a apărut în Iudeea, a ridicat o armată de 10.000 de infanteriști și 1.500 de cavaleriști și a fortificat cetatea Alexandrium și alte posturi militare. Unchiul lui Alexandru, Hircan (cu care tatăl lui Alexandru, Aristobul, se înfruntase în trecut) a cerut ajutor de la Gabinius, care a adus o mare armată împotriva lui Alexandru și l-a trimis imediat pe Marc Antoniu cu o parte din trupe. Într-o bătălie purtată lângă Ierusalim, trupele lui Alexandru au fost zdrobite în luptă, iar el s-a refugiat în cetatea Alexandrium. Prin mijlocirea mamei sale, i s-a permis să plece, cu condiția să predea toate cetățile aflate încă în stăpânirea lui. În anul următor, în timpul expediției lui Gabinius în Egipt, Alexandru i-a incitat pe evrei la revoltă și a adunat o nouă armată. El i-a masacrat pe toți romanii pe care i-a întâlnit în drum și a asediat restul oștilor romane, care s-au refugiat pe Muntele Garizim. După ce a respins condițiile de pace oferite de Gabinius, el a fost învins în apropierea Muntelui Tabor, având pierderi de 10.000 de oameni. Spiritul adepților săi nu a fost complet zdrobit, cu toate acestea, pentru că în anul 53, după moartea lui Marcus Licinius Crassus, el a strâns din nou o armată, dar a fost obligat să încheie o înțelegere cu Cassius în anul 52. În anul 49, când a izbucnit războiul civil, Iulius Cezar l-a eliberat pe tatăl lui Alexandru, Aristobul al II-lea, și l-a trimis în Iudeea pentru a-i promova interesele acolo. Aristobul a fost otrăvit pe drum, iar Alexandru, care se pregătea să-i vină în ajutor, a fost capturat la comanda lui Pompei și a fost decapitat în Antiohia.

Note

Legături externe

Evrei din secolul I î.Hr.
Decese în 48 î.Hr.
Oameni executați prin decapitare

Alexandru al Iudeei


Međunarodni orguljaški festival Ars Organi Sisciae održava se od 2007. godine na području Sisačke bikupije tijekom svibnja i/ili lipnja u organizaciji Hrvatske udruge Ars Organi Sisciae s ciljem osvještavanja i senzibiliziranja o vrijednosti orguljaške baštine, kao i potrebe za obnovom, zaštitom i očuvanjem tradicije orguljanja stare gotovo 300 godina.

U okviru festivalskog programa prezentirane su orgulje u crkvama u Sisku, Petrinji, Glini, Hrvatskoj Kostajnici, Selima, Žažini, Pešćenici, Veleševcu, Martinskoj Vesi, Voloderu i Ivanić-Gradu. Uz koncerte eminentnih domaćih i međunarodnih orguljaša, instrumentalista i pjevača, na festivalu se predstavilo nekoliko generacija studenata orgulja na Muzičkoj akademiji Sveučilišta u Zagrebu. Festivalski program povremeno uključuje i izložbe, muzikološke skupove, produkcije i predstavljanja nosača zvuka orgulja Sisačke biskupije.

Programi festivala
2007. – 1. Ars Organi Sisciae / Župna Crkva Sv. Marija Magdalena - Sela-Sisak - orgulje J. F. Jenechek, 1777.
Goran Končar, violina - Edmund Andler-Borić, orgulje // Reitze Smits, orgulje (Nizozemska) // Renata Bauer, orgulje (Slovenija) // Tamara Felbinger, sopran - Mario Penzar, orgulje

2008. – 2. Ars Organi Sisciae / Sisak, Sela, Martinska Ves
Johann Trummer, orgulje (Austrija) - Ivan Slipčević & Vedran Kolac, multimedija // Valentina Fijačko, sopran - Pavao Mašić, orgulje // Hana Bartošová, orgulje (Češka)
Stanko Arnold, truba (Slovenija) - Ljerka Očić, orgulje

2009. – 3. Ars Organi Sisciae / Sisak, Sela, Martinska Ves
Branko Mihanović, oboa - Edmund Andler-Borić, orgulje // Avi Avital, mandolina - Yizhar Karshon, čembalo (Israel) // Winfried Kleindopf, orgulje (Njemačka) // Bernhard Klapprott, orgulje (Njemačka) // Hvalimira Bledšnajder, orgulje - Tomislav M. Špoljar, truba // Tihana Herceg, mezzosopran - Mario Penzar, orgulje // Laura Vadjon, violina- Krešimir Has, orgulje i čembalo

2010. – 4. Ars Organi Sisciae / Župna Crkva Sv. Marija Magdalena - Sela-Sisak - orgulje J. F. Jenechek, 1777. // Župna Crkva Sv. Martina biskupa - Martinska Ves -
orgulje M. Heferer, 1882.
Pjevački kvintet HORVAT -Višeslav Jaklin, orgulje // Ljerka Očić, orgulje // Pieter van Dijk, orgulje (Nizozemska)

2011. – 5. Ars Organi Sisciae / Sisak, Sela, Stara Drenčina, Žažina, Pešćenica, Martinska Ves
Margareta Klobučar, sopran - Christian Iwan, orgulje (Austrija) // Tihana Herceg-Ivšić, mezzosopran - Mario Penzar, orgulje – Hrvatska // Saša Čano, bas - Renata Bauer, orgulje (Slovenija) // Ana Butković, flauta - Edmund Andler-Borić, orgulje // Mayumi Kamei, sopran - Ljerka Očić, orgulje

2012. – 6. Ars Organi Sisciae / Sisak, Sela, Žažina, Pešćenica, Martinska Ves
Mirko Jankov, orgulje // Marin Zokić, truba - Edmund Andler-Borić, orgulje // Krešimir Has, orgulje i čembalo // Kolaudacija novopostavljenih orgulja - Župna crkva Sv. Kvirina – Sisak - Vlatko Šporčić, truba - Edmund Andler-Borić, orgulje // Ulrich Walther, orgulje – Austrija // Krešimir Fabijanić, truba - Gorana Vidnjević, orgulje

2013. – 7. Ars Organi Sisciae / Sisak, Martinska Ves, Veleševec, Žažina, Sela
G/-oran Končar, violina - Edmund Andler-Borić, orgulje // Ana Butković, flauta - Darko Kristović, orgulje // Milan Hibšer, orgulje // Dario Teskera, truba - Pavao Mašić // Pavel Kohout, orgulje (Češka) // Laura Vadjon, violina - Krešimir Haa, čembalo // HPD Slavulj Petrinja - Krešimir Has, orgulje

2014. – 8. Ars Organi Sisciae / Sisak, Voloder, Martinska Ves, Sela, Hrvatska Kostajnica
Zoltán Borbély, orgulje (Vojvodina) // Muzička akademija Zagreb, studenti iz klase red. prof. Ljerke Očić // Edmund Andler-Borić, orgulje // Marin Zokić, truba - Edmund Andler-Borić, orgulje // Augustin Mršić, viola da gamba - Mario Penzar, čembalo // Neven Kraljić, orgulje // HPD Slavulj Petrinja - Josip degl´Ivellio, dirigent - Krešimir Haas, orgulje

2015. – 9. Ars Organi Sisciae / Sisak, Voloder, Sela, Martinska Ves, Hrvatska Kostajnica, Zrin, Gora
Nikolina Pinko Behrends, sopran - Stanislav Šurin, orgulje (Slovačka) // Antonia Dunjko, sopran - Igor Mrnjavčić, truba - Edmund Andler-Borić, orgulje // Pavao Mašić // Dario Cepić, truba - Edmund Andler-Borić, orgulje // Muzička akademija Zagreb, studenti iz klase red. prof. Maria Penzara // Ivana Lazar, sopran - Krešimir Lazar, violončelo - Krešimir Has, čembalo // Iva Mihelić, sopran - Marko Đurakić, orgulje // Goran Končar, violina - Edmund Andler-Borić, orgulje // Pjevački zbor Srednje škole Petrinja - Dora Gazibara, dirigentica - Robert Jakica, orgulje

2016. – 10. Ars Organi Sisciae / Sisak, Sela, Martinska Ves, Petrinja
Roberto Antonello, orgulje - Michele Antonello, oboa (Italija) // Yuval Rabin, orgulje (Izrael) // Margareta Klobučar, sopran - Edmund Borić-Andler, orgulje //
Muzička akademija Zagreb, orguljaška i komorna klasa red. prof. Ljerke Očić // Ivan Matarić, orgulje (Austrija) // HPD Slavulj Petrinja - Josip degl´Ivellio, dirigent - Nikola Cerovečki, orgulje

2017. – 11. Ars Organi Sisciae / Sisak, Sela, Martinska Ves, Petrinja, Voloder
Antonia Dunjko, sopran - Branko Mihanović, oboa - Edmund Borić-Andler, orgulje // Martina Klarić, sopran - Mario Penzar, orgulje // Ágnes Sztahura, orgulje (Mađarska) // Nina Kobler, sopran, gitara - Milan Hibšer, orgulje // Ana Jembrek, sopran - Ljerka Očić, orgulje // Katedralni zbor Uzvišenja Sv. Križa - Jelena Blašković, dirigentica - Robert Jakica, orgulje

2018. – 12. Ars Organi Sisciae / Petrinja, Viduševac, Sisak, Martinska Ves, Sela
Trio Seraphim // Camerata Garestin // Katedralni zbor Uzvišenja Sv. Križa - Jelena Blašković, dirigentica - Robert Jakica, orgulje // Musica Maxima: zvučna kupka - Gordana & Zorislav Šojat, video i art light // Erik Jan Eradus, orgulje (Nizozemska) // Margareta Klobučar, sopran - Silvio Richter, violina - Erik Jan Eradus, orgulje

2019. – 13. Ars Organi Sisciae / Glina, Sisak, Petrinja, Sela, Martinska Ves, Voloder, Ivanić-Grad

Valentina Fijačko Kobić, sopran - Alen Kopunović Legetin, orgulje // Margareta Klobučar, sopran - Pavao Mašić, orgulje // Hrvatski barokni ansambl // Katarina Javora, orgulje - Krešimir Klarić, orgulje // Renata Bauer, orgulje (Slovenija) // Crkveni zbor župe Sv. Martina biskupa - Domagoj Sremić, orgulje // David Boos, orgulje (Austrija) // Katedralni zbor Uzvišenja Sv. Križa - Jelena Blašković, dirigentica - VA Milka Trnina Ivanić-Grad - Branka Bubalo-Paliska, dirigentica - Robert Jakica, orgulje

2020. – 14. Ars Organi Sisciae / Petrinja, Glina, Sela
Trio Fiat Lux // Ante Knešaurek, orgulje // Projekt Lazarus // Margareta Klobučar, sopran - Alen Kopunović Legetin, orgulje // Zvonimir Marković, trombon - Hrvoje Trinki, orgulje

2021. – 15. Ars Organi Sisciae / Glina, Voloder, Hrvatska Kostajnica, Petrinja, Sisak
Matteo Ivan Rašić, tenor - Alen Kopunović Legetin, orgulje // Nikolina Pinko-Behrends, sopran - Katarina Kutnar, violina - Eva Kirchmayer Bilić, orgulje // Marin Zokić, truba - Elizabeta Zalović, orgulje // Deborah Hödtke, orgulje (Njemačka) // Johannes Zeinler, orgulje (Austrija) // Marta Schwaiger, sopran - Katarina Javora, orgulje

Popratni programi
2007. – 1. Ars Organi Sisciae - Muzikološki skup: ""Hrvatska orguljaška baština" - Glazbena škola Frana Lhotke - Sisak

2008. – 2. Ars Organi Sisciae - Izložba "Sisak u Srednjoj Europi: Izgubljena orguljaška baština" - Klapa Kolapjani - Kuća Kovačević - Sisak

2010. – 4. Ars Organi Sisciae - Promocija nosača zvuka - Edmund Andler-Borić: "Mendelssohn, Brahms, Liszt, Reger" - Matica hrvatska - Sisak

2011. – 5. Ars Organi Sisciae - Ususret 5. Međunarodnom orguljaškom festivalu Ars Organi Sisciae - Narodna knjižnica i čitaonica Sisak // KUD Poculica Letovanić: Marijanski napjevi - Sisačka barokna sakralna baština u autentičnom glazbenom kontekstu - Kapela Svetog Ivana Krstitelja Drenčina // Otvorenje izložbe fotografija "Orguljaška baština Sisačke biskupije" - Pastoralni centar – Sisak

2014. – 8. Ars Organi Sisciae - Znanstveni skup "Orguljaška baština Sisačke biskupije" - Veliki Kaptol - Sisak // Promocija nosača zvuka - Edmund Andler Borić: Sisačka orguljaška baština

2015. – 9. Ars Organi Sisciae - Predstavljanje 20 godina Šibenske ljetne orguljaške škole - Veliki Kaptol - Sisak // Promocija nosača zvuka - Pavao Mašić: Anđelko Klobučar "Skladbe za orgulje"

2016. – 10. Ars Organi Sisciae - Predstavljanje Orguljaške radione Heferer - Veliki Kaptol – Sisak // Promocija nosača zvuka - Edmund Andler Borić: Orguljaška baština Sisačke biskupije

2017. – 11. Ars Organi Sisciae - Izložba Orgulje Heferer - Galerija Krsto Hegedušić – Petrinja // Promocija nosača zvuka - Edmund Andler Borić: Orgulje Sisačke biskupije – Voloder

Izvori

Vanjske poveznice
 Hrvatske udruge Ars Organi Sisciae
 Službene stranice Međunarodnog orguljaškog festivala Ars Organi Sisciae
 Službene stranice Hrvatske udruge Ars Organi Sisciae
 Facebook Ars Organi Sisciae
 YouTube Ars Organi Sisciae
 Google maps

Hrvatski orguljaški festivali
Kultura u Sisku
Petrinja
Sisačko-moslavačka županija

Ars organi sisciae


Der Göteborgs Fotbollförbund (dt. Fußballverband von Göteborg) ist ein regionaler Fußballverband in Schweden. Er ist einer der 24 Mitgliedsverbände des Svenska Fotbollförbundet. Er hat seinen Sitz in Göteborg und organisiert den Fußballspielbetrieb in Göteborg. Der Verband besteht derzeit aus 235 Mitgliedern und wird durch Bert Andersson geleitet.

Mitgliedsvereine

Ligabetrieb
(Quelle:)

Herren
 Division 4 – zwei Ligen
 Division 5 – zwei Ligen
 Division 6 – vier Ligen
 Division 7 – vier Ligen

Daneben organisiert der Verband auch eine Nachwuchsliga und eine Alt-Herren-Liga.

Damen
 Division 3 – eine Liga
 Division 4 – zwei Ligen
 Division 5 – eine Liga

Weblinks
 Göteborgs FF Offizielle Website

Einzelnachweise

Schwedischer Fußballverband
Sport (Göteborg)
Regionaler Sportverband (Schweden)
Organisation (Göteborg)

Göteborgs Fotbollförbund


Ernst Simon Bloch (; July 8, 1885 – August 4, 1977; pseudonyms: Karl Jahraus, Jakob Knerz) was a German Marxist philosopher. Bloch was influenced by Georg Wilhelm Friedrich Hegel and Karl Marx, as well as by apocalyptic and religious thinkers such as Thomas Müntzer, Paracelsus, and Jacob Böhme. He established friendships with György Lukács, Bertolt Brecht, Kurt Weill, Walter Benjamin, and Theodor W. Adorno. Bloch's work focuses on an optimistic teleology of the history of mankind.

Life
Bloch was born in Ludwigshafen, the son of a Jewish railway employee. After studying philosophy, he married Else von Stritzky, daughter of a Baltic brewer in 1913, who died in 1921. His second marriage with Linda Oppenheimer lasted only a few years. His third wife was Karola Piotrowska, a Polish architect, whom he married in 1934 in Vienna. When the Nazis came to power, the couple had to flee, first into Switzerland, then to Austria, France, Czechoslovakia, and finally the United States. He lived briefly in New Hampshire before settling in Cambridge, Massachusetts. It was there, in the reading room of Harvard's Widener Library, that Bloch wrote the lengthy three-volume work The Principle of Hope. He originally planned to publish it there under the title Dreams of a Better Life.

In 1948, Bloch was offered the chair of philosophy at the University of Leipzig, and he returned to East Germany to take up the position. In 1955 he was awarded the National Prize of the GDR. In addition, he became a member of the German Academy of Sciences at Berlin (AdW). He had more or less become the political philosopher of the GDR. Among his many academic students from this period was his assistant Manfred Buhr, who earned his doctorate with him in 1957, and was later a professor in Greifswald, then director of the Central Institute of Philosophy of the Academy of Sciences (ADC) in Berlin and who became a critic of Bloch.

However, the Hungarian uprising in 1956 led Bloch to revise his view of the SED (Socialist Unity Party) regime, whilst retaining his Marxist orientation. Because he advocated humanistic ideas of freedom, he was obliged to retire in 1957 for political reasons – not because of his age, 72 years. A number of scientists and students spoke publicly against this forced retirement, among them the renowned professor and colleague Emil Fuchs and his students as well as Fuchs's grandson Klaus Fuchs-Kittowski.

When the Berlin Wall was built in 1961, he did not return to the GDR, but went to Tübingen in West Germany, where he received an honorary chair in Philosophy. He died in Tübingen.

Thought
Bloch was a highly original and eccentric thinker. Much of his writing—in particular, his magnum opus The Principle of Hope—is written in a poetic, aphoristic style. The Principle of Hope tries to provide an encyclopedic account of mankind's and nature's orientation towards a socially and technologically improved future. This orientation is part of Bloch's overarching philosophy. Bloch believed the universe is undergoing a transition from its primordial cause (Urgrund) toward its final goal (Endziel). He believed this transition is effected through a subject-object dialectic, and he saw evidence for this process in all aspects of human history and culture.

Influence

Bloch's work became very influential in the course of the student protest movements in 1968 and in liberation theology.
It is cited as a key influence by Jürgen Moltmann in his Theology of Hope (1967, Harper and Row, New York), by Dorothee Sölle, and by Ernesto Balducci. Psychoanalyst Joel Kovel has praised Bloch as, "the greatest of modern utopian thinkers". Robert S. Corrington has been influenced by Bloch, though he has tried to adapt Bloch's ideas to serve a liberal rather than a Marxist politics. Bloch's concept of concrete utopias found in The Principle of Hope was used by José Esteban Muñoz to shift the field of performance studies. This shift allowed for the emergence of utopian performativity and a new wave of performance theorizing as Bloch's formulation of utopia shifted how scholars conceptualize the ontology and the staging of performances as imbued with an enduring indeterminacy, as opposed to dominant performance theories found in the work of Peggy Phelan, who view performance as a life event without reproduction.

Bibliography

Books
 Geist der Utopie (1918) (The Spirit of Utopia, Stanford, 2000)
 Thomas Müntzer als Theologe der Revolution (1921) (Thomas Müntzer as Theologian of Revolution)
 Spuren (1930) (Traces, Stanford University Press, 2006)
 Erbschaft dieser Zeit (1935) (Heritage of Our Times, Polity, 1991)
 Freiheit und Ordnung (1947) (Freedom and Order)
 Subjekt-Objekt (1949)
 Christian Thomasius (1949)
 Avicenna und die aristotelische Linke (1949) (Avicenna and the aristotelian Left)
 Das Prinzip Hoffnung (3 vols.: 1938–1947) (The Principle of Hope, MIT Press, 1986)
 Naturrecht und menschliche Würde (1961) (Natural Law and Human Dignity, MIT Press 1986)
 Tübinger Einleitung in die Philosophie (1963) (The Tübingen Introduction in Philosophy)
 Religion im Erbe (1959–66) (trans.: Man on His Own, Herder and Herder, 1970)
 On Karl Marx (1968) Herder and Herder, 1971.
 Atheismus im Christentum (1968) (trans.: Atheism in Christianity, 1972)
 Politische Messungen, Pestzeit, Vormärz (1970) (Political Measurements, the Plague, Pre-March)
 Das Materialismusproblem, seine Geschichte und Substanz (1972) (The Problem of Materialism, Its History and Substance)
 Experimentum Mundi. Frage, Kategorien des Herausbringens, Praxis (1975) (Experimentum Mundi. Question, Categories of Realization, Praxis)

Articles
 "Causality and Finality as Active, Objectifying Categories: Categories of Transmission". Telos 21 (Fall 1974). New York: Telos Press

See also
 Exilliteratur

References

Further reading
 Werner Raupp: Ernst Bloch, in: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL), Vol. 14, Herzberg: Bautz 1998 (), Col. 783–810 (with detailed bibliography).
 Adorno, Theodor W. (1991). "Ernst Bloch's Spuren," Notes to Literature, Volume One, New York, Columbia University Press

 Thompson, Peter and Slavoj Žižek (eds.) (2013) "The Privatization of Hope: Ernst Bloch and the Future of Utopia". Durham, NC: Duke University Press
 Boldyrev, Ivan (2014), Ernst Bloch and His Contemporaries: Locating Utopian Messianism. London and New York: Bloomsbury.
 Geoghegan, Vincent (1996). Ernst Bloch, London, Routledge
 Hudson, Wayne (1982). The Marxist philosophy of Ernst Bloch, New York, St. Martin's Press
 Schmidt, Burghard. (1985) Ernst Bloch, Stuttgart, Metzler
  (1989). Ernst Bloch: messianisme et utopie, PUF, Paris
 Jones, John Miller (1995). Assembling (Post)modernism: The Utopian Philosophy of Ernst Bloch, New York, P Lang. (Studies in European thought, volume 11)
 Korstvedt, Benjamin M. (2010). Listening for utopia in Ernst Bloch's musical philosophy, Cambridge, Cambridge University Press
 West, Thomas H. (1991). Ultimate hope without God : the atheistic eschatology of Ernst Bloch, New York, P. Lang (American university studies series 7 Theology religion; volume 97)

External links

Illuminations: Ernst Bloch, Utopia and Ideology Critique By Douglas Kellner
 Centre for Ernst Bloch Studies, School of Advanced Study, University of London
 Ernst-Bloch-Zentrum
 Ernst Bloch Assoziation

1885 births
1977 deaths
20th-century German philosophers
People from Ludwigshafen
People from the Palatinate (region)
Atheist philosophers
Exilliteratur writers
German atheists
Jewish emigrants from Nazi Germany to the United States
German Marxists
German political philosophers
Jewish atheists
Jewish philosophers
Jewish socialists
Marxist theorists
German Marxist writers
Marxist humanists
Social philosophers
Academic staff of Leipzig University
Academic staff of the University of Tübingen
German male writers
20th-century atheists
Members of the German Academy of Sciences at Berlin
Utopian studies scholars

Ernst Bloch