Bruce Allen Davison (born June 28, 1946) is an American actor and director. He is well known for his starring role as Willard Stiles in the cult horror film Willard (1971) and his Academy Award-nominated and Golden Globe-winning performance in Longtime Companion (1989), and as Thomas Semmes in the HBO film Vendetta. He featured in the X-Men film franchise – through X-Men (2000) and X2 (2003) – as antagonist Robert Kelly.

In the 2010s, Davison appeared in Fred Schepisi's Words and Pictures (2013), had a recurring role on The Fosters (2015–2016) and shares the screen with Miles Teller and Anna Kendrick in Get a Job (2016).

Early life
Davison was born in 1946 in Philadelphia, Pennsylvania. His parents divorced when he was three years old. He was raised by his mother and spent weekends with his father.

He graduated in 1964 from Marple Newtown Senior High School, entered Penn State as an art major, and then stumbled into acting when he accompanied a friend to an audition. He attended New York University's acting program, graduating in 1969.

Career

Davison made his Broadway debut in Tiger at the Gates in 1968. He also appeared as John Merrick in The Elephant Man, and starred in The Glass Menagerie with Jessica Tandy. Davison was one of a quartet of newcomers, including Barbara Hershey, Richard Thomas, and Catherine Burns when he made his film debut in Last Summer in 1969. In 1970, he played opposite Kim Darby in The Strawberry Statement, a film about peaceful student protest and its violent outcome. A year later he portrayed the title role in the 1971 version of Willard, based on the novel Ratman's Notebooks. He also appeared in Ulzana's Raid, Peege, Mame, Mother, Jugs & Speed, Short Eyes, The Lathe of Heaven and Six Degrees of Separation.

Davison was an uncredited extra in Steven Spielberg's Close Encounters of the Third Kind (1977). He recalled, "Steven Spielberg was a great friend, although I never got to work with him, except for playing an extra in Close Encounters of the Third Kind because we were friends. I got off the mothership as one of the pilots."

Davison has worked extensively in television. In 1973, he played the brother of a crippled Natalie Wood in the made-for-TV movie The Affair on ABC. In 1978, Davison appeared as Dean Torrence with Richard Hatch in the biopic Deadman's Curve (the story of 1960s pop duo Jan & Dean). The same year, he played the title role in the television film adaptation Summer of My German Soldier.

In 1981, he had the lead role in The Wave based on real events, starring as a history teacher who had conducted an experiment in Nazi philosophy on his own students.

Davison also starred in Tales from the Darkside (Season 1, Episode 8) and played the role of the father in the short-lived Harry and the Hendersons TV series.

In 1983, Davison was cast by Joseph Papp in the Public Theater/New York Shakespeare Festival production of King Richard III. Additional Off-Broadway credits include Love Letters, The Cocktail Hour and Paula Vogel's Pulitzer Prize-winning play How I Learned to Drive. He also played the role of Ruby in the 1985 comedy Spies Like Us, starring Dan Aykroyd and Chevy Chase.

In 1990, he portrayed a homosexual man whose lover is dying of AIDS in Longtime Companion. The role earned Davison a nomination for the Academy Award for Best Supporting Actor and a Golden Globe Award for Best Supporting Actor - Motion Picture. He concluded his Golden Globe acceptance speech with the hope that humankind would devote as much effort to the war on AIDS as its wars against each other. Davison appeared in other films addressing AIDS: In 1995's The Cure, he portrayed a physician sought by a young boy with AIDS in search of medical help. In 1996, Davison appeared in the film It's My Party, which chronicled the true events of a man dying with AIDS who decides to hold a farewell party for family and friends before taking his own life. Davison is a spokesperson for many AIDS-related groups and is a board member of the industry AIDS organization Hollywood Supports.

In Los Angeles, Davison has appeared on stage in Streamers and The Normal Heart, winning the Los Angeles Drama Critics Circle Award and Drama-Logue Award for his performances. Other theatre credits include The Caine Mutiny Court Martial (directed by Henry Fonda) and a stage adaptation of To Kill a Mockingbird.

Davison had roles in Runaway Jury and Apt Pupil, as well as  the X-Men film franchise as Robert Kelly in the first film and a shapeshifting imposter in X2. He was the fanatical Reverend Samuel Parris in Arthur Miller's screen adaptation of his play The Crucible. Davison also portrayed a rich philanthropist in the film Christmas Angel.  Davison's many television credits include Hunter (in which he was a semi-regular for at least one season), Marcus Welby, M.D., Love, American Style, The Waltons, Lou Grant, Murder, She Wrote, Designing Women, Seinfeld, Chicago Hope, Law & Order: Special Victims Unit, V: The Series, Star Trek: Voyager, Star Trek: Enterprise, Battlestar Galactica, Lost, CSI: Miami, Supernatural, Ghost Whisperer, Castle, Hawaii Five-0, the Stephen King mini-series Kingdom Hospital, and a recurring role on The Practice. He played Mark Davis, a therapist who was a love interest for Cybill Shepherd's character in a Season 1 episode ("Look Who's Stalking") of her sitcom Cybill. Davison also had the recurring role of defense attorney Doug Hellman in Close to Home.

In 2001, Davison directed the TV film Off Season, which starred Sherilyn Fenn, Rory Culkin, Hume Cronyn and Adam Arkin. In 2007, Davison returned to the big screen as the father of Eric O'Neill in Breach. Also in that year, Davison was cast in the role of Charles Graiman, a protege of Wilton Knight who was the creator of the Knight Industries Three Thousand, in NBC's revival of the television series Knight Rider.

Davison also played the role of Dr. Silberman, the psychiatrist who once tormented Sarah Connor, in the seventh episode of Terminator: The Sarah Connor Chronicles. He portrayed Nick Anderson (a secret Santa Claus) in the television film Christmas Angel in 2009. In May 2010, Davison was cast to portray art dealer Wilhelm Van Schlagel for several episodes on General Hospital to begin airing in July 2010.

In 2010, he starred in the television film Titanic II. In 2011, he starred as Police Chief Kirkhoven in the film Munger Road, and appeared in the Christmas film 3 Holiday Tails. In 2012, he appeared in Rob Zombie's The Lords of Salem. In addition, he played Secretary of State William H. Seward in the film Saving Lincoln.

He played the role of Rear Admiral Arthur Shepard, Lieutenant Grace Shepard's father, in the short-stint TV series Last Resort.

In 2016, Davison starred as Dr. Stanley Cole in the comedy/fantasy Abnormal Attraction.

Personal life
From 1969 to 1971, Davison had an unpublicized affair with married actress Sondra Locke. In 2017, one year before Locke's death, Davison acknowledged their affair on the DVD commentary for Willard.

Davison has been married three times and has two children. He married actress Jess Walton on May 20, 1972, but the marriage was annulled in March 1973. He was engaged to actress Karen Austin. He has a son, Ethan, born April 5, 1996, from his marriage to actress Lisa Pelikan. They were married from July 4, 1986 until their divorce in April 2006. Davison and Michele Correy married on April 30, 2006. They have a daughter, Sophia, born May 29, 2006. They reside in Woodland Hills, California.

Filmography

Film

Television

References

External links

1946 births
20th-century American male actors
21st-century American male actors
American male film actors
American male stage actors
American male television actors
American male voice actors
Best Supporting Actor Golden Globe (film) winners
Independent Spirit Award for Best Supporting Male winners
Living people
Male actors from Philadelphia
Penn State College of Arts and Architecture alumni
Tisch School of the Arts alumni
Volpi Cup winners

Bruce Davison


Lanín, Arjantin Andlar 'ında  San Martín de los Andes 'ın yaklaşık 50 km kuzeyinde sönmüş bir volkan. Milli park Parque Nacional Lanín 'de bulunan Lanin  Fuji'ye benzerliği sebebiyle Arjantin 'in en güzel dağı olarak kabul edilir. Dağın adı Mapuche dilinden gelir ve "sönmüş" anlamındadır. Volkan, Neuquén eyaletinin bayrak ve armasında resmedilmiştir.

Andlar
Şili'deki stratovolkanlar
Arjantin'deki yanardağlar
Arjantin-Şili sınırı
Güney Amerika'daki uluslararası dağlar
Üçbinlikler

Lanín Dağı


Get What You Deserve šesti je studijski album njemačkog thrash metal sastava Sodom. Album je objavljen 10. siječnja 1994. godine, a objavila ga je diskografska kuća Steamhammer/SPV.

Na uratku je grupa eksperimentirala s hardcore punkom, što se nije svidjelo ni kritičarima ni obožavateljima.

Postoje dvije inačice omota albuma, prva pokazuje ubijenog čovjeka na krevetu, a druga, koja se pojavila na ponovnom izdanju albuma, jednostavno prikazuje članove skupine.

Popis pjesama

Zasluge
Tom Angelripper – bas-gitara, glavni vokali, tekstovi
Andy Brings – gitara, prateći vokali, tekstovi
Atomic Steif – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Maria Palmigiano – prateći vokali (na pjesmi 11)
Ostalo osoblje
Wolf G. Stach – producent, inženjer zvuka
René Bonsink – fotografija
Oliver Große-Pawig – pomoćnik inženjera zvuka

Izvori

Albumi sastava Sodom
Albumi iz 1994.

Get What You Deserve


San Pedro Yucunama es un municipio del estado de Oaxaca.

Toponimia
El origen del topónimo Yucunama proviene de los vocablos mixtecos yucu 'cerro' y nama 'amole, planta saponífera'; de modo que puede traducirse como Cerro del amole.

Fiesta Principal
La principal fiesta de San Pedro Yucunama se celebra el 29 de abril, en la que se festeja al Santo Patrono del Pueblo: San Pedro Mártir de Verona.
La fiesta inicia el 26 de abril con un vistoso Paseo de Calenda que se acompaña de música y bailes regionales. Al final del Paseo se ofrece una cena en la casa del Cabecillo de los Padrinos de Calenda. Los días siguientes los visitantes pueden participar en actividades artísticas, culturales, deportivas y religiosas.

Geografía
El municipio de San Pedro Yucunama cuenta con una extensión territorial de 30.62 km², se encuentra ubicado en las coordenadas  colinda con al norte con los municipios de Villa Tejupam de la Unión y Villa de Tamazulapam del Progreso, al sur con San Pedro y San Pablo Teposcolula, al este con San Juan Teposcolula y al oeste con San Andrés Lagunas.

Población
La población registrada en el censo de población y vivienda de 2010 realizada por el INEGI fue de 232	 habitantes de los cuales 99 son hombres y 133 son mujeres.

Principales asentamientos

Economía
La principal actividad económica es la agricultura.

Referencias

Enlaces externos

Municipios del estado de Oaxaca
Yucunama
Distrito de Teposcolula

Videos
https://www.youtube.com/watch?v=mu0b9_7J12Y&t=13s

San Pedro Yucunama


The Barbarian, também conhecido como A Night in Cairo, é um filme dramático americano pré-Código de 1933, produzido e dirigido por Sam Wood e estrelado por Ramon Novarro e Myrna Loy. Escrito por Elmer Harris e Anita Loos, e baseado na peça The Arab, de Edgar Selwyn, de 1911, o filme é sobre uma turista americana no Egito que tem vários pretendentes, entre eles um guia árabe que é mais do que aparenta. O filme foi lançado em 12 de maio de 1933 nos Estados Unidos pela Metro-Goldwyn-Mayer. A peça havia sido filmada anteriormente pela MGM como The Arab (1924) com Ramon Novarro e Alice Terry.

Elenco

 Ramon Novarro como Jamil El Shehab
 Myrna Loy como Diana Standing
  Reginald Denny como Gerald Hume, noivo de Diana
 Louise Closser Hale como poderes
 C. Aubrey Smith como Cecil Harwood
  Edward Arnold como Achmed Pasha
 Blanche Friderici como Sra. Hume
 Marcelle Corday como Marthe
 Hedda Hopper como Sra. Loway
 Leni Stengel como Ilsa
 Akim Tamiroff como Coronel (Não Creditado)

Filmes dos Estados Unidos de 1933
Filmes em língua inglesa
Filmes ambientados no Egito
Filmes de aventura dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Sam Wood

The Barbarian (1933)


Nicktoons este un canal de televiziune american de televiziune cu plata care este deținut de Viacom. Orientat către copiii cu vârsta cuprinsă între 6-14 ani, canalul transmite seriale originale de animație din rețeaua soră Nickelodeon.

Nicktoons (Statele Unite)


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
Od 31. kolovoza do 5. rujna – Europsko prvenstvo u vaterpolu u Bologni u Italiji: prvak Mađarska

Osnivanja
 FK Dinamo Minsk, bjeloruski nogometni klub
 Hapoel Tel-Aviv FC, izraelski nogometni klub
 A.S. Roma, talijanski nogometni klub
 FK Dinamo Kijev, ukrajinski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1927.


Lake Biel or Lake Bienne (;  ) is a lake in western Switzerland. Together with Lake Morat and Lake Neuchâtel, it is one of the three large lakes in the Jura region of Switzerland. It lies on the language boundary between German and French speaking areas.

Geography
The lake is 15 km long and up to 4.1 km wide. Its surface area is 39.3 km², the maximum depth 74 m. The lake is located at 429 metres above sea level.

Lake Biel/Bienne has a catchment area of about 8,305 km². Water remains in the lake for an average of 58 days. The rivers Aare and Zihl/Thielle flowing from Lake Neuchâtel, the Twannbach draining water down from the surplombing first Jura mountain range and the Suze draining water down from the Vallon de St. Imier, are the main tributaries. The Aare was redirected into the lake in 1878, in order to prevent the flooding of the nearby area called "Seeland", and drains the water out of the lake down to Büren through a simultaneously man-made channel. The level of all three lakes is being controlled by a dam built across the channel, in Port.

The largest settlement along the shores of Lake Biel are the bilingual city of Biel/Bienne and its sister city Nidau, both located on the northern end. The St. Peter's Island attracts tourists. The island is located near Erlach/Cerlier. Jean-Jacques Rousseau once spent a few months on the island.

One of the main business in the area is the watch and affiliated microtechnic industries. World famous watch brands have their sites and headquarters in the area, including the Swatch Group and Rolex movements manufacture.

The lake's surface is the lowest point of the canton of Neuchâtel.

Towns and villages by the lake

As the lake is located on the border of the French and German language regions, most places have names in both languages, though not all versions are still in use.

Alfermée
Bipschal - Bévesier
Erlach - Cerlier
Gaicht - Jugy
Gerolfingen
Hagneck
Im Rusel
Ipsach
Le Landeron (canton of Neuchâtel) - Landern
Ligerz - Gléresse
Lüscherz - Locras
Mörigen - Morenges
Neuenstadt - La Neuveville
Nidau
Sankt-Petersinsel
Schafis - Chavanne
Schernelz - Cernaux
Sutz-Lattrigen
Täuffelen - Choufaille
Tüscherz - Daucher
Twann - Douanne
Vinelz - Fénil
Vingelz - Vigneules
Wingreis - Vingras

External links

Waterlevels of Lake Bienne at Ligerz
Tourism Biel/Bienne Seeland

Biel
Biel
Biel
LBiel
Bern–Neuchâtel border

Lake Biel


The Meža (Slovene) or Mieß (German; ) is a river in the Austrian state of Carinthia and in Slovenia, a right tributary of the Drava. It is  long, of which  are in Slovenia. Its catchment area is , of which  in Slovenia.

Name
The Meža River was attested as Mis in 1361, Mys in 1424, and Miß in 1476. The name is etymologically related to Czech Mže and the Russian river names Mzha and Mozha, derived from Slavic *mьz′a 'dripping, drizzling'.

Course
It has its source on the Austrian side of the border north of Mount Olševa in the Karawanks range, becomes subterranean a kilometre from its source, and reappears on the surface in Koprivna west of Črna na Koroškem in Slovenia. From Črna the river turns northwards and flows between the slopes of the Peca massif and the St. Ursula Mountain to Mežica and Poljana. From here the river again flows eastwards to Prevalje, and Ravne na Koroškem, and into the Drava at Dravograd.

In its first part the Meža falls rapidly and is a typical Alpine river with its tributaries from the Kamnik Alps and the Karawanks mountain range. After Črna it becomes a slow meandering lowland river. Its main tributary is the Mislinja River, which joins the Meža River northwest of the village of Otiški Vrh near Dravograd, only a couple hundred meters before the Meža joins the Drava River.

The Meža Valley ( or ) within the southern Karawanks range was part of the Austrian Duchy of Carinthia up to 1919, before it was ceded to the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes according to the Treaty of Saint-Germain-en-Laye. Together with the adjacent Mislinja Valley and Upper Drava Valley, it has formed the traditional Carinthia () region of independent Slovenia since 1991.

The Meža has been the most polluted river in Slovenia. In 1982 the singer-songwriter  wrote a song about it titled "" (The Dead River). This song has even been published in primary school textbooks. The main polluter has been the Mežica lead mine and the Ravne Steelworks () conglomerate.

References

External links

Confluence of the Meža, Mislinja, and Drava Rivers, interactive map on Geopedia

Rivers of Carinthia (Slovenia)
Rivers of Carinthia (state)
International rivers of Europe
Rivers of Austria

Meža


Aconitum jaluense er fjölært jurt af sóleyjaætt sem er upprunnin frá austur-Asíu (Kína, Mongólíu, Kóreu og Austur-Síberíu ).

Undirtegundir
Eftirfarandi undirtegundir eru viðurkenndar:

 A. j. iwatekense
 A. j. jaluense
 A. j. taigicola
 A. j. glabrescens

Hann er eitraður og skal gæta varúðar við meðhöndlun hans, sérstaklega rætur.

Tilvísanir

Eiturplöntur
Sóleyjaætt

Aconitum jaluense


Zagrebački holding d.o.o. osnovan je 2006. godine u skladu sa Zakonom o trgovačkim društvima i u 100-postotnom je vlasništvu  Grada Zagreba.

Nastao je prijenosom poslovnih udjela 21 trgovačkog društva u vlasništvu Grada Zagreba na trgovačko društvo Gradsko komunalno gospodarstvo d.o.o., koje preuzima ulogu holding poduzeća. Godine 2007. mijenja ime u Zagrebački holding d.o.o. Nakon daljnjih statusnih promjena, Zagrebački holding danas, zajednica je povezanih društava i ustanove, koji čine Grupu Zagrebački holding. Grupa obuhvaća društvo Zagrebački holding d.o.o. s 14 podružnica, osam povezanih društava i jednu ustanovu te upravlja s gotovo cjelokupnom nadzemnom i podzemnom infrastrukturom u gradu Zagrebu.

Temeljna zadaća Holdinga je učinkovito i trajno obavljanje usluga od javnog interesa u gradu Zagrebu uz maksimalnu zaštitu okoliša i zaštite javnog interesa lokalne zajednice.

Djelatnosti Zagrebačkog holdinga
Prema broju i vrsti usluga koje pruža, Zagrebački holding jedinstveno je trgovačko društvo u Hrvatskoj.

Primarno pruža usluge od općeg (javnog) interesa u gradu Zagrebu, koje obavlja po načelima javne službe.

Poslovna područja dijele se na:

 komunalne djelatnosti
 djelatnost javne vodoopskrbe i javne odvodnje
 ljekarničku djelatnost
 energetske djelatnosti distribucije i opskrbe plinom te proizvodnje električne energije iz obnovljivih izvora
 tržišne djelatnosti.

Poslovno područje komunalnih djelatnosti, među ostalim, obuhvaća redovno održavanje 114 hektara javnih zelenih površina, 2.589 kilometara nerazvrstanih cesta, zatim svakodnevno održavanje čistoće javnih površina, građevina javne odvodnje oborinskih voda, 28 groblja i krematorija te javnih površina na kojima nije dopušten promet motornim vozilima. Također pruža usluge autobusnog kolodvora, javnih tržnica na malo, usluge parkiranja na javnim površinama i u javnim garažama te usluge distribucijske telekomunikacijske kanalizacije (DTK) i druge komunalne infrastrukture na području grada Zagreba. Grupa također brine o održavanju javnih prolaza, pothodnika, fontana i WC-a, te održava jedan od simbola grada Zagreba – Grički top.

Tržišne djelatnosti obuhvaćaju usluge upravljanja i održavanja zgrada i sportskih građevina, gradnju i prodaju stanova, izdavačku i izložbenu djelatnost, organizaciju putovanja i odmora djece i mladih, ugostiteljstvo i turizam, skladištenje, čuvanje robe, parkiranje teretnih vozila i usluge Slobodne zone Zagreb, vanjsko oglašavanje i usluge tržnice na veliko. U tržišne djelatnosti također spada zbrinjavanje otpada, sakupljanje otpada od fizičkih osoba (kućanstava) te održavanje, zaštita, upravljanje, rekonstrukcija i izgradnja regionalnih i lokalnih cesta i drugih javno prometnih površina te održavanje opreme na cestama.

Poslovno područje javne vodoopskrbe i javne odvodnje obuhvaća usluge sakupljanja, pročišćavanja i distribucije vode, usluge odvodnje otpadnih voda i s njima povezane usluge te izgradnju i održavanje vodoopskrbne mreže i mreže odvodnje.

U sklopu Grupe djeluju i tvrtke koje obavljaju energetsku djelatnost i pružaju usluge distribucije i opskrbe plinom te proizvodnju električne energije iz obnovljivih izvora energije.

Kao posebna djelatnost izdvaja se opskrba i izrada lijekova, opskrba medicinskim proizvodima, dječjom hranom, kozmetičkim i drugim sredstvima za zaštitu zdravlja u sklopu koje djeluju galenski i analitički laboratorij.

Povijest Zagrebačkog holdinga
Zagrebački holding osnovan je 2006. godine, no povijest djelatnosti koje obavlja seže u drugu polovicu 19. stoljeća i vrijeme osnivanja prvih komunalnih poduzeća u Zagrebu. Stanje i uređenost gradske komunalne infrastrukture osnovni je pokazatelj razvitka svakog grada, a upravo vještinom upravljanja komunalnim poslovima Zagreb više od stotinu godina potvrđuje da je dio europske obitelji glavnih gradova.

Osnutkom prvog zagrebačkog komunalnog poduzeća – Plinare 1862. godine, Zagreb je prvim koracima zakoračio u proces modernizacije pružanja komunalnih usluga. Prva gradska komunalna poduzeća osnovana su do 30 – tih godina prošloga stoljeća, a ubrzani razvoj grada i gradske komunalne infrastrukture te porast broja stanovništva  iz godine u godinu navodile su gradske vlasti na osnivanje i ostalih komunalnih poduzeća u drugoj polovici 20. stoljeća.

Za proširenje i poboljšanje komunalnih usluga u Zagrebu zadužen je Holding koji je nastao 2006. prijenosom udjela 21 trgovačkog društva u vlasništvu Grada Zagreba na holding poduzeće Gradsko komunalno gospodarstvo d.o.o. Godine 2007. mijenja ime u Zagrebački holding d.o.o. te pod tim nazivom djeluje i danas.

Podružnice, trgovačka društva i ustanove

 AGM d.o.o.
 Arena Zagreb
 Autobusni kolodvor
 Centar d.o.o.
 Čistoća
 Gradska groblja
 Gradska ljekarna Zagreb
 Gradska plinara Zagreb
 Gradska plinara Zagreb Opskrba d.o.o.
 Gradsko stambeno komunalno gospodarstvo d.o.o.
 Robni terminali Zagreb
 Upravljanje nekretninama
 Upravljanje projektima
 Tržnice Zagreb
 Vladimir Nazor
 Vodoopskrba i odvodnja d.o.o.
 Zagreb plakat d.o.o.
 Zagrebačka stanogradnja d.o.o.
 Zagrebparking
 Zagrebačke ceste
 Zagrebački digitalni grad
 ZGOS
 Zrinjevac

Izvori

Tvrtke iz Zagreba

Zagrebački holding


Templul Sri Ranganathaswamy este un templu hindus din Srirangam, India. Dedicat lui Ranganatha, una dintre manifestările zeului Vișnu, Sri Ranganathaswamy este cel mai mare templu hindus încă funcțional din lume și al doilea cel mai mare după Angkor Wat.

Istorie
Conform tradiției, statuia lui Ranganatha a aparținut prințului Rama, unul dintre avatarele lui Vișnu. Acesta a adorat-o o lungă perioadă de timp, iar când s-a întors biruitor din Sri Lanka după înfrângerea regelui-demon Ravana, i-a dat idolul cadou lui Vibhishana, fratele lui Ravana și noul rege al Sri Lankăi drept răsplată pentru devotamentul său în lupta împotriva maleficului său frate. Când Vibhishana a trecut prin apropierea orașului Tiruchirappalli în drum spre Sri Lanka, a făcut un popas pe o insuliță de lângă râul Kaveri pentru a efectua ritualul puja, aducând ofrande zeului. După ritual, Vibhishana a încercat să ridice idolul, dar a constatat că acesta nu a mai putut fi mișcat din loc. În acel moment a apărut zeul Vișnu și i-a spus că dorește să rămână în acel loc. Idolul a fost dat în grija regelui local numit Dharma Varma, cunoscut pentru pioșenia și devotamentul său față de zeu. Acesta a construit un altar pentru idol și l-a plasat cu fața către sud, spre Sri Lanka. De atunci insula a fost cunoscută sub numele de Srirangam.

Locația în care a fost plasat idolul Ranganatha a fost mai târziu părăsită și acoperită de vegetație. Un rege din dinastia Chola (300 î.Hr-1279 d.Hr) a găsit idolul în timp ce urmărea un papagal prin junglă. Acesta a înălțat un templu pe acel loc pentru a adăposti idolul. Conform surselor istorice acest eveniment ar fi avut loc în jurul anilor 900-1000 d.Hr. Membrii dinastiei Chola s-au ocupat de extinderea și de renovarea templului. De exemplu, se crede că regele Rajamahendra Chola ar fi donat templului o canapea din aur cu șerpi sculptați. Dinastiile ulterioare, cum ar fi Pandya (sec.VI î.Hr-sec XVI d.Hr), Hoysala (1026-1343) sau Vijayanagara (1336-1646) s-au ocupat și ele de înfrumusețarea și renovarea edificiului.

În timpul invaziei musulmane din sudul Indiei condusă generalul Malik Kafur dintre anii 1310-1311, idolul a fost furat și dus la Delhi. Adepții zeului din Srirangam au plecat la Delhi și au reușit să-l impresioneze pe sultan cu abilitățile lor de actorie și cu spectacolele de comedie, convingându-l să le înapoieze idolul drept răsplată. Sultanul a acceptat, iar idolul s-a întors la Srirangam.

În anul 1323, a avut loc o altă campanie de invazie a trupelor musulmane după presupusa moarte a fiicei sultanului produsă din cauza magiei nefaste a idolului. Un cortegiu condus de către guru numit Pillai Lokacharyar au reușit să fugă cu statuia înainte ca trupele inamice să ajungă în Srirangam. Aproximativ 13.000 de oameni și-au dat viața în luptă pentru a apăra templul. În cele din urmă, Devadasis, șefa dansatoarelor din Srirangam, l-a sedus pe comandantul armatei și l-a convins să cruțe templul. Cu toate acestea, idolul s-a întors în sanctuarul său abia în anul 1371, timp în care a fost mutat prin mai multe locuri din Madurai, Kerala și Mysore pentru a fi protejat.

În jurul anilor 1747-1750, un mercenar de origine franceză ar fi pătruns în templu și ar fi furat unul dintre ochii de diamant ai idolului pe care l-ar fi vândut mai târziu unui căpitan englez. Acesta l-a vândut ofițerului rus Grigori Grigorievici Orlov ce l-a făcut cadou împărătesei Ecaterina a II-a a Rusiei. Diamantul Orlov, cum este numit, se află încă din anul 1967 expus la tezaurul din Kremlin, Moscova.

Arhitectură
Templul Sri Ranganathaswamy are o suprafață totală de aproximativ 631.000 de metri pătrați, fiind cel mai mare templu hindus încă funcțional din lume. Ca mărime este însă al doilea templu hindus după uriașul Angkor Wat din Cambodgia, dar acesta nu mai este funcțional.

Complexul templului este încercuit de 7 ziduri concentrice, numite prakarams sau mathil suvar. Spațiul exterior al primelor două prakarams cuprinde magazine, restaurante și tarabe cu flori. Restul complexului cuprinde gopurame (turnuri-porți), pavilioane, altare, și numeroase alte clădiri cu băi și bazine de apă.

Altarele templului sunt în număr de 50 și conțin imagini și statui ale diferitelor zeități și personaje mitologice din hinduism precum Vișnu, Brahma, Vibhishana, Hanuman sau Garuda. Altarul principal este acopeirt cu aur și conține statuia lui Ranganatha. De asemenea, există și statuia lui Ranganayaki, consoarta lui Ranganatha și manifestare a zeiței Lakshmi, soția lui Vișnu.

Gopuramele sunt 21 la număr iar dimensiunile lor variază de la 44 la 73 de metri înălțime. Cel mai înalt este Rajagopuram, înalt de 73 de metri. Acesta a fost construit în anul 1987, celelalte 20 de gopurame datând din secolele XIV-XVII.

Ayiram Kaal Mandapam (Sala cu o mie de coloane) este una dintre cele mai faimoase atracții ale templului. Construită în timpul Imperiului Vijayanagara, sala conține 953 de coloane din granit sculptate cu diferite basoreliefuri ale unor zeități, animale sau scene din viața oamenilor. Din tot complexul sălii se remarcă Garuda Madapa, sala dedicată legendarii păsari Garuda ce se află în partea de sud a ansamblului. Un altar în aer liber conține o statuie în mărime naturală a lui Garuda.

Importanță religioasă
Importanța templului Sri Ranganathaswamy este una enormă pentru credincioșii hinduși. De-a lungul anului au loc numeroase festivaluri ce atrag un număr mare de pelerini la Srirangam. Printre aceste festivaluri se numără: Vaikunta Ekadeshi (decembrie-ianuarie), Rathothsavam (ianuarie-februarie), Brahmotsavam (martie-aprilie), Vasanthothsavam (mai-iunie) și Jyestabisheka (iunie-iulie). În timpul acestor festivaluri au loc procesiuni prin oraș, servicii religioase, libații ale idolilor, dăruirea de ofrande și diverse spectacole.

Fotogalerie

Temple hinduse

Templul Sri Ranganathaswamy


Rus İç Savaşı ( Grazhdanskaya voyna v Rossiy), 1917 Ekim Devrimi'nden sonra 1918-1922 yılları arasında Bolşeviklerle muhalifleri arasında yaşanan savaştır. Savaş Beyaz Ordu birliklerinin 1918 baharında Beyaz Terör saldırılarıyla başladı. Ana muharebe Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'ne bağlı Bolşevik Kızıl Ordusuyla komünizm karşıtlarının Beyaz Ordusu arasında geçti. Ancak savaşa Beyaz Ordu'ya finansal destek ile silah ve asker yardımında bulunan ABD, İngiltere, Fransa, Polonya ve Japonya da müdahil oldu. 1921 yılında Bolşevikler Beyaz Terör'ü ve destekçilerini yenerek tüm ülkeye hâkim oldular. 1922 yılında da Sovyetler Birliği kuruldu.

I. Dünya Savaşı'nın yıkımlarının üstüne, bir de üç yıl sürecek olan dış devletlerin ve onlarla bağlaşan iç güçlerin müdahalesine karşı savaş başladı. Nitekim daha 1917 yılının Aralık ayında Romanya, Fransa'nın desteğiyle, Besarabya'yı işgal etti. 1918 Mart'ında Fransız, İngiliz ve Amerikan birlikleri, Murmansk'ı ve Arhangelsk'i ele geçirdiler. Nisan'da önce Japonlar, sonra Amerikalılar, Vladivostok ve Sovyet Uzak Doğusu'na asker çıkardı. Almanlar Ukrayna'yı işgal etti. Mahnovistlerin özgür bölgelerine girerek onları, parti, devlet ve Kızıl Ordu'nun otoritesi altına almak istediler. Bunun üzerine, Kızıl Ordu ile Mahnovistler arasında üç yıl süren bir iç savaş başladı. Aslında Mahnovistler Çarlık rejimine karşı Bolşeviklere destek veriyordu fakat bu nedenlerden dolayı Mahnovistler ve Bolşevikler arasında bir savaş başlamıştır. Güneyde, Ağustos ayında İngilizler Bakü'ye girdi. İçeride yabancılarla birlikte General Denikn (Ukrayna Beyaz Orduları Komutanı), Amiral Aleksandr Kolçak (İmparatorluk Karadeniz Donanması Komutanı, General Lavr Kornilov, Gn. Yudeniç (Türkiye Cephesi Orduları Komutanı), Gn. Pyotr Vrangel (Ukrayna Ordusu Komutanı) ülkenin dört bir yanında silahlı ayaklanmaları yönettiler. Ayrıca ülkede, I. Dünya Savaşı'ndan kalma 60 bin kişilik bir Çekoslovak Lejyonu vardı. Tutsak iken serbest bırakılan bu askerler ülkelerine dönmek üzereyken, Sibirya demir yolu hattı boyunca, Sovyet karşıtı uluslararası saldırı koalisyonuna katılmaya zorlandılar. Bu askerleri ABD silahlandırdı. Sol SR, Brest-Litovsk Antlaşması'nı bozmak amacıyla terör hareketlerine giriştiler. Bu dönemde Alman Büyükelçisi Kont Wilhelm von Mirbach katledildi ve 30 Ağustos 1918 tarihinde bir suikast sonucu Vladimir Lenin ağır yaralandı. 1920 yılı sonlarında varlığı 5 milyona ulaşan Kızıl Ordu saflarında, Semyon Budyonni, Mihail Frunze, Lev Kamenev ve Mihail Tuhaçevski gibi komutanlar sivrildiler.

Üç yıl süren bu savaş, 1920 başlarında Sovyet Kızıl Ordusu'nun gerek ABD, İngiltere, Fransa, Japonya vb. dış devletlerin güçlerine, gerekse Çarlık rejimini canlandırmak isteyen ya da burjuvazinin egemenliğini kurmaya çalışan, onlarla bağlaşık iç güçlere karşı kazandığı başarılarla son buldu. 1918'den 1922'ye kadar Rus İç Savaşı sürdü. Devrime karşı gelenler cezalandırıldı ve SSCB içerisinde istikrar sağlandı. Dünyanın en uzun tren yolu yapıldı. Vladivostok'ta biten tren yolunun Sovyet Rusya'nın kalkınmasında önemli rolü oldu. Ardından yapılan geliştirmeler ve kalkındırmalar, Sovyet Rusya'ya karşı yapılan II. Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş'ta SSCB'nin güçlü duruma gelmesine neden oldu. Devrimin iyi uygulanması bu gelişmelerin nedenlerindendir.

Rus İç Savaşı'nda Müttefiklerin müdahalesine karşı pek çok ülkede karşıt protesto gösterileri de düzenlendi. İngiltere'de Rusya'dan Elini Çek kampanyası başlatıldı.

Arka Plan

Birinci Dünya Savaşı
Ana madde: I. Dünya Savaşı

Rus İmparatorluğu 1914'ten itibaren I. Dünya Savaşı'nda Fransa ve Birleşik Krallık (Üçlü İtilaf) ile birlikte karşılarında Almanya, Avusturya-Macaristan ve Osmanlı İmparatorluğu'na (İttifak Devletleri) karşı savaştı.

Şubat Devrimi
Ana madde: Şubat Devrimi

Ülke ekonomisini iyiden iyiye bozan savaş sonucunda şiddetli protesetolara direnemeyen Çarı II. Nikolay, Şubat Devrimi ile tahttan çekildi. Sonuç olarak, Geçici Hükûmet kuruldu ve serbestleşen ortamda ülke çapında seçilmiş işçi, asker ve köylü konseyleri olan sovyetler örgütlendi ve bu da ikili bir iktidar durumuna yol açtı. Aynı yılın Eylül ayına gelindiğinde ise Rusya Cumhuriyeti ilan edildi.

Ekim Devrimi
Ana madde: Ekim DevrimiSosyalist Devrimci Partili politikacı Aleksandr Kerenski liderliğindeki Geçici Hükûmet, ülkenin en acil sorunlarını çözemedi, en önemlisi İttifak Güçleri ile olan savaşı sona erdiremedi. Eylül 1917'de General Lavr Kornilov'un başarısız bir askeri darbesi, o zamana kadar Sosyalist Devrimciler tarafından kontrol edilen sovyetlerde, verilen destek sayesinde Bolşevik parti çoğunluğu elde etti. Savaşın sona erdirilmesi ve "Bütün iktidar Sovyetlere!" sözünü veren Bolşevikler, Ekim ayı sonlarında, 2. Tüm-Rusya Sovyetleri Kongresi arifesinde Geçici Hükûmeti dağıtarak ikili iktidara son verdiler. İktidarı ele geçiren Bolşevikler, 1917 Rusya Kurucu Meclisi seçimlerinde büyük şehirleri kazanmalarına rağmen, ülke genelinde en yüksek oyu alan Sosyalist Devrimci Parti'ye karşı kaybettiler ve bunun sonucunda Kurucu Meclis Bolşevikler tarafından dağıtıldı. Bolşevikler, Almanya tarafından sunulan Brest-Litovsk Antlaşması'nın şartlarını kabul ettikten sonra Sol SR gibi diğer aşırı sol müttefiklerin desteğini kısa sürede kaybettiler.

İlk Bolşevik karşıtı ayaklanmalar

Bolşeviklerden iktidarı geri kazanmaya yönelik ilk girişim, Ekim 1917'deki Kerensky-Krasnov ayaklanmasıyla yapıldı. Petrograd'daki Junker İsyanı da bir başka ayaklanmaydı, ancak Kızıl Muhafızlar tarafından hızla bastırıldı.

Komünistlere karşı savaşan bir başka grup da Geçici Hükûmete bağlılıklarını ilan eden yerel Kazak ordularıydı. Bunlar arasında Don Kazaklarından Kaledin ve Sibirya Kazaklarından General Grigori Semyonov öne çıkan isimlerdi. Rus İmparatorluk Ordusunun önde gelen Çarlık subayları da direnmeye başladı. Kasım ayında, Birinci Dünya Savaşı sırasında Çar'ın Genelkurmay Başkanı olan General Mihail Alekseev, Novoçerkassk'ta Gönüllü Ordusunu örgütlemeye başladı. Bu küçük ordunun gönüllüleri çoğunlukla eski Rus ordusunun subayları ve askeri öğrencilerdi. Aralık 1917'de Aleksev'e General Lavr Kornilov ve Kornilov olayının ardından hapsedildikleri hapishaneden kaçan diğer Çarlık görevlileri de katıldı. Aralık 1917'nin başında, gönüllüler ve Kazaklar Rostov-na-Donu ele geçirdi.

Bolşevikler, Kasım 1917'de Rusya'nın imparatorluk yönetimi altındaki herhangi bir ulusa kendi kaderini tayin etme yetkisinin verilmesi gerektiğini belirten "Rusya Milletleri Haklar Bildirgesi "ne imza attılar. Nisan 1917'de Geçici Hükümet, çoğunluğu eski Çarlık yetkililerinden oluşan bir grupla Taşkent'te Türkistan Komitesi'ni kurdular. Daha sonra Bolşevikler, 12 Eylül 1917'de Taşkent'teki Komite'nin kontrolünü ele geçirmeye çalıştılar, ancak başarısız olundu ve birçok lider tutuklandı. Bununla birlikte, Komite yerli nüfus ve yoksul Rus yerleşimcilerin temsilinden yoksun olduğu için, halkın tepkisi nedeniyle Bolşevik mahkumları neredeyse derhal serbest bırakmak zorunda kaldılar ve bu hükümet organı iki ay sonra Kasım ayında başarılı bir şekilde Bolşevikler tarafından ele geçirildi. 1916'da Çarlık hükümetinin saflarında çalışmaya gönderilen Rus yerleşimcilerin ve yerlilerin Mart 1917'de kurdukları Muhammed Emekçi Cemiyetleri, 1917 Eylül'ü boyunca sanayi merkezlerinde sayısız greve yol açmıştı. Ancak, Taşkent'teki Geçici Hükümetin Bolşevik tarafından yıkılmasından sonra Müslüman seçkinler Türkistan'da genellikle "Kokand özerkliği" olarak adlandırılan özerk bir hükûmet kurdular. Beyaz Ruslar, Bolşevik birliklerinin Moskova'dan izolasyonu nedeniyle birkaç ay süren bu hükûmet organını desteklediler.

Kızıl Ordu'nun oluşumu

Ana madde: Kızıl Ordu

1917'nin ortalarından itibaren, eski Rus İmparatorluk Ordusu dağıtılmaya  başladı. Bolşevikler, gönüllü temelli Kızıl Muhafızları ve Çeka adlı silahlı bir askeri bileşeni ana askerî güçleri olarak kullandılar. Ocak 1918'de, muharebede önemli Bolşevik gerilemelerin ardından, geleceğin Savunma Halk Komiseri Lev Troçki, daha etkili bir savaş gücü yaratmak için Kızıl Muhafızların, İşçi ve Köylü Kızıl Ordusuna dönüştürülmesine başkanlık etti. Morali korumak ve sadakati sağlamak için Kızıl Ordu'nun her bir birimine Siyasi komiserler atandı.

Haziran 1918'de, yalnızca işçilerden oluşan bir devrimci ordunun yeterli olmayacağı anlayan Troçki, kırsal köylülüğün Kızıl Ordu'ya Zorunlu askere alınmasını başlattı. Bolşevikler, kırsal kesimdeki Rusların Kızıl Ordu'nun zorunlu askerlik birimlerine karşı muhalefetini önlemek ve itaati sağlamak için gerekli önlemleri aldılar. Zorunlu askere alma ile Beyazlardan daha büyük bir ordu olmayı başardılar.

Kızıl Ordu ayrıca eski Çarlık subaylarını askeri uzmanlar olarak kullandı. İç savaşın başlangıcında, eski Çarlık subayları, Kızıl Ordu subay birliklerinin dörtte üçünü oluşturuyordu ve tüm Kızıl Ordu tümen ve kolordu komutanlarının %83'ü eski Çarlık askerleriydi.

Bolşevik Karşıtı Hareket
Ana madde: Beyaz Ordu, Bolşeviklere karşı sol ayaklanmalar, Rus İç Savaşı'nda bağımsızlık yanlısı hareketler

Kızıl Muhafızlara karşı direniş Bolşevik ayaklanmasının hemen ardından başlarken, Brest-Litovsk Antlaşması ve tek parti yönetimi yönetimi, Rusya'nın içinde ve dışında Bolşevik karşıtı grupların oluşumu bu grupları yeni Sovyet hükûmetine karşı harekete geçirmek için uygun bir ortam meydana geldi.

Bu muhalefet; Toprak sahipleri, cumhuriyetçiler, muhafazakarlar, orta sınıf vatandaşlar, gericiler, monarşistler, liberaller, ordu generalleri, Bolşevik olmayan sosyalistler de dahil olmak üzere birçok Bolşevik karşıtı güçten oluşuyordu. General Nikolay Yudeniç  Amiral Aleksandr Kolçak ve General Anton Denikin liderliğindeki çarlık yanlısı komutanlar dış etkilerin de desteğiyle Beyaz Ordu'yu yarattı. Bu ordu kurulurken zorunlu askere almalar ve  oluşturulan Beyaz Terör ortamı neticesinde savaşın çoğu kısmında eski Rus İmparatorluğu'nun önemli kısımlarını kontrol etti.

Savaş sırasında Ukrayna'da bir Ukrayna milliyetçi hareketi etkindi. Ukrayna'daki diğer bir grup Ukrayna Devrimci İsyan Ordusu ve lideri Nestor Mahno liderliğindeki Anarşist Kara Ordu olarak bilinen bir anarşist siyasi ve askeri hareketin ortaya çıktı. Saflarında çok sayıda Yahudi ve Ukraynalı köylü bulunan Kara Ordu, 1919'da Denikin liderliğindeki Beyaz Ordu'nun Moskova'ya yönelik saldırısını durdurmada ve daha sonra Beyaz güçleri Kırım'dan çıkarmada kilit rol oynadı.

Volga Bölgesi, Ural Bölgesi, Sibirya ve Uzak Doğu'nun merkeze olan uzaklığı, Bolşevik karşıtı güçler için elverişliydi. Beyazlar, bu bölgelerin şehirlerinde bir dizi örgüt kurdu. Askeri güçlerin bir kısmı şehirlerdeki gizli subay örgütleri temelinde kurulmuştu.

Çekoslovak Lejyonu Rus Ordusunun bir parçasıydı ve Ekim 1917'ye kadar yaklaşık 30.000 askere sahipti. Yeni Bolşevik hükûmet Doğu Cephesinden Vladivostok limanı üzerinden Fransa'ya tahliye edilmeleri konusunda bir anlaşmaları vardı. Doğu Cephesinden Vladivostok'a ulaşım savaş yüzünden düzensizleşti ve birlikler Trans Sibirya Demiryolu boyunca dağıldı. Troçki, Bolşeviklere gerilim yaratan lejyonerlerin silahsızlandırılmasını ve tutuklanmasını emretti.

İngilizler ve Fransızların, I. Dünya Savaşı sırasında Çarlık Rusya'sını savaş malzemeleriyle büyük çapta desteklemişlerdi ve büyük geniş ölçüde alacakları vardı. Bu sebeple Bolşeviklerin muhaliflerini silahlandırdı ve destekledi. Muhtemel bir Rus-Alman ittifakı, Bolşeviklerin İmparatorluk Rusya'sının devasa dış borçlarını temerrüde düşme tehditlerini yerine getirme olasılığı ve komünist devrimci fikirlerin Avrupa'ya yayılma olasılığı konusunda endişeliydiler. Bu nedenle birçok ülke, asker ve malzeme tedariki de dahil olmak üzere Beyazlara desteklerini verildi. Winston Churchill, Bolşevizm'in "beşiğinde boğulması" gerektiğini ilan etti.

Müttefik müdahalesi
Ana madde: Rus İç Savaşı'nda Müttefiklerin müdahalesi

Brest-Litovsk Antlaşması sonrası, imparatorluğa verilen savaş malzemelerinin Almanların eline geçmesi tehlikesi doğmuştu. Bu tehlikeyi önlemek için Müttefikler, Büyük Britanya ve Fransa'nın Rus limanlarına asker gönderdi ve Bolşeviklerle şiddetli çatışmalar oldu. İngiltere, Bolşevikleri yenmek ve komünizmin Avrupa'ya yayılmasını önlemek için Beyaz güçleri destekledi.

Sonuç

5 yıl, 7 ay ve 9 gün süren savaş sonrası galip çıkan Bolşevikler Sovyetler Birliği'ni ilan etti. 7 ila 12 milyon arası insanını savaş, yargısız infaz, kıtlık, terör ve hastalık yüzünden kaybeden yeni cumhuriyet ağır bir yara aldı. Rusya'da I. Dünya Savaşı ve iç savaşla birlikte yaklaşık on yıllık yıkımının bir sonucu olarak en az 7.000.000 sokak çocuğu ortaya çıktı. Beyaz göçmenler olarak bilinen yaklaşık 2 milyon kişi ülkesini terk etti, göç edenlerin çoğunluğu eğitimli kişilerden oluşuyordu. Rus ekonomisi savaşla harap oldu, fabrikalar ve köprüler yıkıldı, hayvanlar ve hammaddeler yağmalandı ve makineler hasar gördü. Sanayi üretimi 1913 yılının yedide birine, tarım ise üçte birine düştü. Örneğin, pamuk üretimi savaş öncesi seviyelere göre %5'e, demir ise %2'ye düştü.

Savaş komünizmi, İç Savaş sırasında Sovyet hükûmetini kurtardı, ancak Rus ekonomisinin çoğu durma noktasına geldi. Bazı köylüler, kotalar nedeniyle toprak ekimini reddetti. 1921'e gelindiğinde ekili arazi savaş öncesi alanın %62'sine düşmüştü ve hasat verimi normalin %37'si kadardı. At sayısı 1916'da 35 milyondan 1920'de 24 milyona, sığır sayısı 58'den 37 milyona düştü. ABD doları 1914'te iki rubleden 1920'de 1.200'e rubleye çıktı.

Savaşın sona ermesiyle, Komünist Parti artık varlığına ve gücüne yönelik şiddetli bir askeri tehditle karşı karşıya kalmadı. Bununla birlikte, diğer ülkelerdeki sosyalist devrimlerin - özellikle de Alman Devrimi'nin- başarısızlığı ile bir başka dış müdahale korkusu, Sovyetler Birliği'nin sürekli silahlanmasına neden oldu. Rusya 1930'larda son derece hızlı bir ekonomik büyüme yaşamış olsa da, I. Dünya Savaşı ve İç Savaşın birleşik etkisi Rus toplumu üzerinde kalıcı bir iz bıraktı ve Sovyetler Birliği'nin gelişimi üzerinde kalıcı etkiler yarattı.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Beyaz ordu, kara baron
 Budyonni'nin marşı
 Nikolayevsk Olayı

Kaynakça

Rus İç Savaşı


Prva hrvatska muška košarkaška liga (Prva muška liga) je svoje peto izdanje imala u sezoni 2021./22., te je predstavljala ligu drugog stupnja hrvatskog košarkaškog prvenstva za muškarce.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak lige nakon doigravanja, ujedno i najbolja momčad ligaškog dijela je "Dinamo" iz Zagreba.

Sustav natjecanja
U ligi sudjeluje 12 klubova, aliga se igra kroz nekoliko faza
 "Regularni dio" – 12 klubova igra dvokružnu ligu (22 kola)
 "Liga za prvaka" – prvih 6 klubova iz "Regularnog dijela" – igraju dvokružnu ligu (10 kola), svi rezultati iz "Regularnog dijela" se prenose
 "Liga za ostanak" – klubovi od 7. do 12. mjesta iz "Regularnog dijela" – igraju dvokružnu ligu (10 kola), svi rezultati iz "Regularnog dijela" se prenose
 "Doigravanje za prvaka" – igraju prve dvije momčadi iz "Lige za prvaka" te se igra nba dvije pobjede
 "Kvalifikacije za Premijer ligu" – igraju drugoplasirana momčad iz "Doigravanja za prvaka" te jedanaesto plasirana momčad iz "Premijer lige"

Sudionici

 Amfora – Makarska
 Bosco, Zagreb
 Dinamo, Zagreb
 Dubrovnik, Dubrovnik
 Hermes Analitica, Zagreb
 Jazine Arbanasi, Zadar
 Kvarner 2010, Rijeka
 Medveščak – Zagreb
 Omiš Čagalj Tours, Omiš
 Ribola Kaštela, Kaštel Sućurac, Kaštela
 Samobor, Samobor
 Zagreb, Zagreb  (počeli kao Zapruđe)

Rezultati i ljkestvice

Regularni dio

Liga za prvaka

Liga za ostanak

Doigravanje za prvaka
 – domaća utakmica za klub1
 – gostujuća utakmica za klub1

Kvalifikacije za Premijer ligu
Igrano 20. i 23. svibnja 2022. godine. Igrali 11.-plasirani klub Premijer lige i doprvak Prve lige, na ukupnu koš-razliku.

 – domaća utakmica za klub1
 – gostujuća utakmica za klub1

"Bosco" izborio ulazak u Premijer ligu

Povezani članci
 Prva muška košarkaška liga
 Druga liga 2021./22.
 Kup Krešimira Ćosića 2021./22.

Vanjske poveznice
 hks-cbf.hr, Hrvatski košarkaški savez
 hks-cbf.hr, Prva muška liga
 hks-cbf.hr, Prva muška liga (kategorija)
 arhiva.hks-cbf.hr, Prva muška liga
 basketball.hr, Prva muška liga
 ksz-zagreb.hr, Prva liga

Izvori
 hks-cbf.hr, Statistika / Prva muška liga 2021-22 / Regularni dio / Standings, pristupljeno 18. lipnja 2022.
 hks-cbf.hr, Statistika / Prva muška liga 2021-22 / Regularni dio / Standings, wayback arhiva od 18. lipnja 2022.
 hks-cbf.hr, Statistika / Prva muška liga 2021-22 / Liga za prvaka / Standings, pristupljeno 18. lipnja 2022.
 hks-cbf.hr, Statistika / Prva muška liga 2021-22 / Liga za prvaka / Standings, wayback arhiva od 18. lipnja 2022.
 hks-cbf.hr, Statistika / Prva muška liga 2021-22 / Liga za ostanak / Standings, pristupljeno 18. lipnja 2022.
 hks-cbf.hr, Statistika / Prva muška liga 2021-22 / Liga za ostanak / Standings, wayback arhiva od 18. lipnja 2022.
 hks-cbf.hr, Statistika / Prva muška liga 2021-22 / Schedule, pristupljeno 18. lipnja 2022.
 ksz-zagreb.hr, ''Prva liga – Regularni dio – 2021./22., pristupljeno 18. lipnja 2022.
 ksz-zagreb.hr, ''Prva liga – Regularni dio – 2021./22., wayback arhiva od 18. lipnja 2022.
 ksz-zagreb.hr, ''Prva liga – Liga za prvaka – 2021./22., pristupljeno 18. lipnja 2022.
 ksz-zagreb.hr, ''Prva liga – Liga za prvaka – 2021./22., wayback arhiva od 18. lipnja 2022.
 ksz-zagreb.hr, ''Prva liga – Liga za ostanak – 2021./22., pristupljeno 18. lipnja 2022.
 ksz-zagreb.hr, ''Prva liga – Liga za ostanak – 2021./22., wayback arhiva od 18. lipnja 2022.
  eurobasket.com, Prva Hrvatska Košarkaška Liga (2021-2022), pristupljeno 18. lipnja 2022.
  eurobasket.com, Prva Liga Full Schedule (2021-2022), preuzeto 18. lipnja 2022.
 rezultati.com, Košarka -> Hrvatska -> Prva liga -> 2021/2022, pristupljeno 18. lipnja 2022.
  sofascore.com, Prva muška liga – 21/22, pristupljeno 18. lipnja 2022.

2020-21
m-2-prva
2021-22

Prva hrvatska muška košarkaška liga 2021./22.


O Boeing Vertol YUH-61 (pela Boeing: Modelo 179) era um helicóptero militar utilitário bimotor de porte médio. O YUH-61 foi vice-campeão na competição UTTAS (Utility Tactical Transport Aircraft System) do Exército dos Estados Unidos no início dos anos 1970 para substituir o helicóptero Bell UH-1 Iroquois. No final do programa fly-off, a Sikorsky recebeu um contrato para desenvolver e construir o UH-60A.

Desenvolvimento
Sob um contrato assinado em agosto de 1972, a Boeing Vertol projetou e entregou três protótipos para competir no programa UTTAS. Quando a Boeing falhou em vencer a competição do Exército, ela depositou suas esperanças em receber encomendas civis e ganhar o programa LAMPS III da Marinha dos Estados Unidos. No final, uma variante do projeto da Sikorsky, o SH-60B, ganhou o contrato da Marinha e as encomendas civis recebidas foram canceladas.

O design do Boeing Vertol AAH era único, pois a tripulação estava sentada em uma configuração em tandem lateralmente escalonada.

Projeto
O YUH-61 foi projetado para atender aos requisitos da UTTAS, que exigiam maior confiabilidade, capacidade de sobrevivência e menores custos de ciclo de vida, resultando em helicópteros bimotores com desempenho aprimorado em altas altitudes e um design modular (área de manutenção reduzida); caixas de engrenagens de funcionamento a seco; subsistemas redundantes e blindados (controles hidráulicos, elétricos e de voo); tripulação (blindada) e assentos de tropas resistentes ao choque; trem de pouso principal oleo de estágio duplo; estrutura principal balisticamente tolerante e resistente ao choque; sistemas de rotor principal e de cauda mais silenciosos e robustos; e um sistema de combustível à prova de choque e balisticamente tolerante.

A exigência do helicóptero ser capaz de ser transportado a bordo do C-130 limitava a altura e o comprimento da cabine. Isso também resultou na montagem do rotor principal muito próximo ao teto da cabine.

Especificações

Características gerais
Tripulação: 2 pilotos (mínimo)

Capacidade: 14–20 passageiros

Comprimento: 18,5 metros

Altura: 4,72 metros

Carga vazia: 4,4 toneladas

Peso máximo de decolagem: 8 toneladas

Motor: 2 x General Eletric T700, 1145 kW cada

Performance
Velocidade máxima: 155 nós (286 km/h)

Alcance de combate: 600 km (320 milhas náuticas)

Notas

Referências

Helicópteros militares
Helicópteros dos Estados Unidos
Aeronaves da Boeing

Boeing Vertol YUH-61


كأس أوروبا 1955–56 هي أول نسخة من دوري أبطال أوروبا، فاز بها نادي ريال مدريد على نادي ستاد ريمس بنتيجة 4-3 في المباراة النهائية التي أقيمت على أرضية ملعب حديقة الأمراء بالعاصمة الفرنسية باريس في 13 يونيو 1956.

عن البطولة
قامت صحيفة ليكيب الفرنسية بتوجيه دعوة مشاركة لستة عشر ناديا بطلًا للدوري في الموسم المنصرم من ست عشرة دولة أوروبية لخوض غمار تحدي كروي، وتنصيب بطل للأندية الأوروبية بقوة الميدان بعيدا عن مزايدات الصحافة الأوروبية. تم الاتفاق بين المنظمين وممثلي الفرق المدعوة في أبريل 1955 على نظام البطولة الذي نص على أن تجرى الأدوار الإقصائية بنظام خروج المغلوب، يلعب كل دور ذهابا وإيابا، باستثناء الدور النهائي الذي يحسم في مباراة فاصلة على أرضية ملعب يحدد مسبقا.

تم اختيار الأندية المُشاركة من طرف الجريدة على أساس أنهم أبطالًا لدورياتهم المحلية في الموسم المنصرم 1954–55، ومن بين الفرق المدعوة منع الإتحاد الإنجليزي نادي تشيلسي من المُشاركة بحجة أن البطولة الجديدة ملهاة عن البطولات المحليّة الرسمية، فشارك بدلًا منه نادي غوارديا فارصوفيا بطل بولندا. لنفس السبب تعذر على نادي أبردين بطل سكوتلندا المشاركة، فعوضه نادي هيبرنيان الذي اُختير بسبب كونه النادي الوحيد في البلاد الذي يضع كشافات ضوئية في الملعب. اعتذر كذلك دينامو موسكو بطل دوري الاتحاد السوفييتي عن المشاركة بسبب القيود المناخية.

من جهة أخرى رفضت ثلاثة فرق المشاركة وهي: نادي هولاند سبورت بطل هولندا، ونادي هونفيد بطل المجر حينها، وكذا النادي الدانماركي آيه بي. كوبنهاغن، حيث تم استبدالهم على التوالي  بنادي آيندهوفن الهولندي ونادي فوروس لوبوجو بودابيست المجري ونادي آيه جي إف آرهوس الدانماركي.

وعرفت هذه البطولة المشاركة الأوروبية الوحيدة لناد يمثل إقليم السار قبل انضمامه لجمهورية ألمانيا الغربية سنة 1957.

انطلقت البطولة رسميا يوم الأحد 4 سبتمبر 1955 بإجراء أول مباراة في تاريخ دوري أبطال أوروبا على أرضية الملعب الوطني بلشبونة بين فريقي سبورتينغ لشبونة البرتغالي وبارتيزان بلغراد اليوغوسلافي، وانتهى بالتعادل 3-3.

الفرق
شارك ستة عشر نادياً في البطولة باعتبارهم أبطالاً لدورياتهم، وهم كالتالي:

مرحلة الخروج المغلوب
{{16TeamBracket-2legs-except final
|nowrap          = yes

|RD1             = الدور الأول
|RD2             = ربع النهائي
|RD3             = نصف النهائي
|RD4             = النهائي

|RD1-team01      =  نادي سيرفيت
|RD1-score01-1   = 0
|RD1-score01-2   = 0
|RD1-score01-agg = 0
|RD1-team02      =  ريال مدريد
|RD1-score02-1   = 2
|RD1-score02-2   = 5
|RD1-score02-agg = 7

|RD1-team03      =  سبورتينغ لشبونة
|RD1-score03-1   = 3
|RD1-score03-2   = 2
|RD1-score03-agg = 5
|RD1-team04      =  نادي بارتيزان
|RD1-score04-1   = 3
|RD1-score04-2   = 5
|RD1-score04-agg = 8

|RD1-team05      =  رابيد فيينا
|RD1-score05-1   = 6
|RD1-score05-2   = 0
|RD1-score05-agg = 6
|RD1-team06      =  نادي آيندهوفن
|RD1-score06-1   = 1
|RD1-score06-2   = 1
|RD1-score06-agg = 2

|RD1-team07      =  إيه سي ميلان
|RD1-score07-1   = 3
|RD1-score07-2   = 4
|RD1-score07-agg = 7
|RD1-team08      =  نادي ساربروكن
|RD1-score08-1   = 4
|RD1-score08-2   = 1
|RD1-score08-agg = 5

|RD1-team09      =  آرهوس جمناستيك فورينينغ
|RD1-score09-1   = 0
|RD1-score09-2   = 2
|RD1-score09-agg = 2
|RD1-team10      =  نادي ستاد ريمس
|RD1-score10-1   = 2
|RD1-score10-2   = 2
|RD1-score10-agg = 4

|RD1-team11      =  نادي بودابست
|RD1-score11-1   = 6
|RD1-score11-2   = 4
|RD1-score11-agg = 10
|RD1-team12      =  نادي رويال أندرلخت
|RD1-score12-1   = 3
|RD1-score12-2   = 1
|RD1-score12-agg = 4

|RD1-team13      =  نادي يورغوردينس
|RD1-score13-1   = 0
|RD1-score13-2   = 4
|RD1-score13-agg = 4
|RD1-team14      =  غوارديا وارسزاوا
|RD1-score14-1   = 0
|RD1-score14-2   = 1
|RD1-score14-agg = 1

|RD1-team15      =  روت-ويس إيسن
|RD1-score15-1   = 0
|RD1-score15-2   = 1
|RD1-score15-agg = 1
|RD1-team16      =  نادي هيبرنيان
|RD1-score16-1   = 4
|RD1-score16-2   = 1
|RD1-score16-agg = 5

|RD2-team01      =  ريال مدريد
|RD2-score01-1   = 4
|RD2-score01-2   = 0
|RD2-score01-agg = 4
|RD2-team02      =  نادي بارتيزان
|RD2-score02-1   = 0
|RD2-score02-2   = 3
|RD2-score02-agg = 3

|RD2-team03      =  رابيد فيينا
|RD2-score03-1   = 1
|RD2-score03-2   = 2
|RD2-score03-agg = 3
|RD2-team04      =  إيه سي ميلان
|RD2-score04-1   = 1
|RD2-score04-2   = 7
|RD2-score04-agg = 8

|RD2-team05      =  نادي ستاد ريمس
|RD2-score05-1   = 4
|RD2-score05-2   = 4
|RD2-score05-agg = 8
|RD2-team06      =  نادي بودابست
|RD2-score06-1   = 2
|RD2-score06-2   = 4
|RD2-score06-agg = 6

|RD2-team07      =  نادي يورغوردينس
|RD2-score07-1   = 1
|RD2-score07-2   = 0
|RD2-score07-agg = 1
|RD2-team08      =  نادي هيبرنيان
|RD2-score08-1   = 3
|RD2-score08-2   = 1
|RD2-score08-agg = 4

|RD3-team01      =  ريال مدريد
|RD3-score01-1   = 4
|RD3-score01-2   = 1
|RD3-score01-agg = 5
|RD3-team02      =  إيه سي ميلان
|RD3-score02-1   = 2
|RD3-score02-2   = 2
|RD3-score02-agg = 4

|RD3-team03      =  نادي ستاد ريمس
|RD3-score03-1   = 2
|RD3-score03-2   = 1
|RD3-score03-agg = 3
|RD3-team04      =  نادي هيبرنيان
|RD3-score04-1   = 0
|RD3-score04-2   = 0
|RD3-score04-agg = 0

|RD4-team01      =  'ريال مدريد
|RD4-score01     = 4
|RD4-team02      =  نادي ستاد ريمس
|RD4-score02     = 3
}}

 دور الـ 16

|}
 مباريات الذهاب

 مباريات الإياب ريال مدريد فاز 7-0 في المجموع.بارتيزان فاز 8-5 في المجموع.فاز نادي هيبرنيان 5-1 في المجموع. فاز نادي يورغوردينس 4–1 في المجموع.نادي بودابست فاز 10-4 في المجموع.فاز نادي ستاد ريمس 4–2 في المجموع.رابيد فيينا فاز 6-2 في المجموع.ميلان فاز 7–5 في المجموع. ربع النهائي

|}

 مباريات الذهاب

 مباريات الإياب هيبرنيان فاز 4–1 في المجموع.ستاد ريمس فاز 8–6 في المجموع.ريال مدريد فاز 4–3 في المجموع.ميلان فاز 8–3 في المجموع. نصف النهائي

|}

 مباريات الذهاب

 مباريات الإياب ستاد ريمس فاز 3–0 في المجموع.ريال مدريد فاز 5–4 في المجموع.''

النهائي

الهدافين
8 أهداف
  ميلوس ميلوتينوفيتش (بارتيزان)

6 أهداف
  بيتر بالوتاس (بودابست)
  ليون غلوفاكي (ستاد ريمس)

5 أهداف
  ريني بيلارد (ستاد ريمس)
  هيكتور ريال (ريال مدريد)
  ألفريدو دي ستيفانو (ريال مدريد)

4 أهداف
  ميهالي لانتوس (بودابست)
  غونار نوردال (ميلان)
  ميشيل ليبلوند (ستاد ريمس)

3 أهداف
  ألفريد كورنر (رابيد فيينا)
  هيبوليت فان دين بوسخ (أندرلخت)
  جون إيريكسون (يورغوردينس)
  إيدين تورنبول (هيبرنيان)
  خوان ألبرتو سيكافينو (ميلان)
  جورجيو دال مونتي (ميلان)
  خوسي إغليسياس (ريال مدريد)

مراجع

كرة القدم الأوروبية في 1955-56
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1955–56


George Ivar Louis Mountbatten, 4. markis af Milford Haven (født 6. juni 1961), kendt som jarl af Medina fra 1961 til 1970, er en britisk aristokrat, forretningmand og nuværende overhoved for Huset Mountbatten.

I familie med kongehuset
George Mountbatten er tiptiptipoldesøn af dronning Victoria af Storbritannien, og han er grandfætter til den britiske tronfølger Charles, prins af Wales.

George Mountbattens far (David Mountbatten) var en nær ven med sin fætter Philip Mountbatten, prins af Grækenland og Danmark. I 1947 var David Mountbatten forlover ved prins Philips bryllup med prinsesse Elizabeth (dronning fra 1952).

George Mountbatten har en (teoretisk) arveret til den britiske trone. I arvefølgen er han placeret lige efter prinsesse Sophie of Grækenland og Danmarks (1914–2001) efterkommere og lige før sine egne børn.

Forældre og bror
George Mountbatten er det ældste barn af David Mountbatten, 3. markis af Milford Haven (1919–1970) og den peruansk–britiske Janet Mercedes Bryce (født 1937). Hun er en slægtning til Manuel Candamo (1841–1904), der var Perus præsident to gange. George Mountbatten er storebror til lord Ivar Mountbatten (født 1963).

Slægten Milford Haven
George Mountbatten tilhører Milford Haven-grenen af Huset Battenberg.

Han er sønnesøn af George Mountbatten, 2. markis af Milford Haven (1892–1938) og oldesøn af prins Louis af Battenberg (1854–1921), der i 1917 blev den første markis af Milford Haven.

På opfordring af sin senere svigermor gik den dengang 14-årige Louis af Battenberg ind i den britiske flåde i 1868. Han var First Sea Lord 1912–1914. Kort tid før sin død i 1921 fik han ærestitlen Admiral of the fleet.

Louis af Battenberg var ven med prinsen af Wales (den senere kong Edward 7.).

Louis af Battenberg giftede sig med Viktoria af Hessen-Darmstadt (1853–1950). Hun var datterdatter af dronning Victoria af Storbritannien. De fik fire børn:
 Alice af Battenberg (1885–1969), der blev mor til prins Philip, hertug af Edinburgh og svigermor til dronning Elizabeth 2. af Storbritannien.
 Louise Mountbatten (1889–1965), der var Sveriges dronning i 1950–1965.
 George Mountbatten, 2. markis af Milford Haven (1892–1938).
 Louis Mountbatten, 1. jarl Mountbatten af Burma (1900–1979), der grundlagde Mountbatten af Burma-grenen af Huset Battenberg.

Familie
Fra 1989 til 1996 var George Mountbatten gift med Sarah Georgina Walker (født 1961). Parret fik to børn:
 Lady Tatiana Helen Georgia Mountbatten (født 1990)
 Henry (Harry) David Louis Mountbatten, jarl af Medina (født 1991)

I 1997 giftede George Mountbatten sig med den amerikansk fødte Clare Husted Steel (født 1960).

Titler
 6. juni 1961 – 14. april 1970: Jarl af Medina
 14. april 1970 – nu: Den mest ærede Markisen af Milford Haven

Huset Battenberg (Mountbatten)

George Mountbatten, 4. markis af Milford Haven


{{Album
  |Titel= Det andet land
  |Kunstner= Michael Falch
  |Type= Studiealbum
  |Spor= 10
  |Genre= Poprock
  |Længde=
  |Udgivet= 1986
  |Producer=
  |Udgiver= Medley Records
  |Før= Michael Falch  (1985)
  |Nu= Det andet land  (1986)
  |Efter= De vildeste fugle  (1988)
  |Anmeldelser =
}}Det andet land'' er det andet studiealbum fra den danske rocksanger Michael Falch. Det blev udgivet i 1986.

Spor
 "Den Danske Helt" - 3:51
 "Ud Af Mørket" - 4:33
 "I Et Land Uden Høje Bjerge" - 4:40
 "Kom For At Vinde Dit Hjerte" - 3:50
 "Cowboyblå" - 4:38
 "Nerver Af Stål" - 3:28
 "Rundt På Stjerner" - 4:45
 "Jeg Danser Med En Engel" - 3:42
 "Sidste Sommerdag" - 4:04
 "Det Andet Land" - 5:14

Referencer

Eksterne henvisninger
 Det andet land  på Discogs

Michael Falch-album
Album fra 1986

Det andet land


Çavdar Tarlasında Çocuklar (Özgün adı: The Catcher in the Rye); Amerikalı yazar J. D. Salinger'ın, bir kısmını 1945-1946 yılları arasında parça parça, tam halini ise 1951 yılında yayımladığı romandır. Başlangıçta yetişkinlere yönelik yazılmış olsa da; kaygı, yabancılaşma ve toplumdaki yapaylık gibi konuları ele alması sebebiyle, daha çok ergenler tarafından okunan bir roman haline geldi. Aynı zamanda; masumiyet, kişilik, aidiyet, yitim, ilişki, cinsellik ve depresyon gibi konuları da ele alan romanın baş kahramanı Holden Caufield, ergenlik isyanının sembolü haline gelmiştir.

Dünya çapında birçok dile çevrilen, toplam satış miktarı 65 milyondan fazla olan ve her yıl bir milyon civarı kopya satmaya devam eden roman; Time Magazine'in 2005 tarihli, 1923'ten itibaren yazılmış en iyi 100 İngilizce roman listesinde, Modern Library ve okuyucuları tarafından belirlenen 1998 tarihli, 20. yüzyılın en iyi 100 İngilizce romanı listesinde ve BBC'nin 2003 tarihli The Big Read anketinde 15. sırada yer almıştır.

Türkçeye ilk çevirisi 1967 yılında Adnan Benk tarafından İngilizce aslından değil de, "L'Attrape-cœurs" başlıklı Fransızca çevirisinden yapıldığı için; roman, özgün ismiyle alakasız olarak Gönülçelen diye de bilinir.

Konu
Hikâye ilk ağızdan anlatılır. Holden Caulfield'ın üç gününü kapsayan kitap, Holden'ın okuduğu Pencey Prep'ten Noel'den (tahminen 1949) hemen önce kovulmasıyla başlar. Daha önce, iki okuldan daha kovulmuştur ve bu sefer ailesiyle yüzleşmemek için eve gitmek istemez. İlk önce eski tarih hocası Mr. Spencer'ı ziyaret eder. Canını sıkan hocasından kurtulan Caulfield, yurda döner fakat orada da başta yakışıklı ve atletik Stradlater olmak üzere yurt arkadaşlarıyla kapışır ve orayı da küfürler savurarak terk eder.

New York'ta içmiş şekilde gezmeye başlayan Caulfield, tanıdıklarıyla rastlaşır. Sürekli olarak etrafındaki her insanın "samimiyetsiz/yapmacık (phony)" olduğunu söyleyen Caulfield sonunda bir otele çekilir ve cinsel ilişki yaşamak için bir kadın satıcısıyla kız konusunda anlaşır. Odasına yaşıtı olduğunu tahmin ettiği bir kız gelir, fakat nedense sevişmek istemeyen Holden yüzünden işler yolunda gitmez ve kadın satıcısı fazladan 5 $ daha alır. Holden daha sonra eski kız arkadaşlarından Sally Hayes ile çıkmaya karar verir ve onu arar. Beraber tiyatroya ve buz pateni yapmaya giderler. Sonunda dayanamayan Caulfield kıza hakaret eder. Sally kaçtıktan sonra Caulfield bunalmış bir şekilde, ailesine çaktırmadan kız kardeşi Phoebe`yi görmek için eve gider. Küçük kız kardeşi ona Noel için biriktirdiği parayi verir. Caulfield ailesi geldiği anda evden kaçar.

Kitabın sonlarına doğru, Holden güvendiği tek hoca olan Mr. Antolini'nin evine gider. Hocası ona geleceği için mantıklı ve yararlı öğütler verir. Uyumaya başlayan Caulfield gözlerini açtığında hocasının onun alnını okşadığını görür. Neden bunu yaptığı kitapta tam açıklanmasa da, Holden bunu hocasının eşcinsel eğilimlerine yorar. Evden kaçan Holden, bir tren istasyonunda uyuyakalır. Sabah kalktığında da, Batı`ya doğru otostop çekip gitmeyi kafasına koymuştur. Tanıdığı bütün insanlardan kaçıp vardığı yerde sağır taklidi yaparak bambaşka bir hayat sürecektir. Fakat önce bitirilmesi gereken bir iş vardır, kız kardeşinin parasını geri vermek.

Holden, Phoebe'nin okuluna gider ve sekretere kız kardeşini öğle teneffüsünde okulun yakınındaki müzede beklediğine dair bir not bırakır. Phoebe, Holden'ın yanına vardığında elbiselerle dolu bir bavul taşımaktadır. Niyeti bellidir: Ağabeyiyle birlikte gitmek.

Holden bu isteğini sertçe reddeder. Kız kardeşine kötü örnek olduğunu düşünmeye başlamıştır artık. Phoebe ona küser ve Holden gitmekten vazgeçtiğini söyler, kız kardeşini sehir parkina götürür. Atlı karıncaya binen Phoebe, Holden'ı neredeyse ağlatacak kadar mutlu eder.

Holden Caulfield'ın hikâyeyi anlatması burada bitiyor. Günümüze dönerek olaylardan sonra hastalandığını, şu anda bir psikaytrist ile görüştüğünü ve sonbaharda okula gideceğinden bahsederek kitabı sonlandırıyor.

Başlıca karakterler
 Holden Caulfield: Hikâyenin anlatıcısı. Olaylar 17 yaşındaki Holden'ın gözünden anlatılmaktadır.
 Phoebe Caulfield: Holden'ın ufak kız kardeşi. Zaman zaman Phoebe'ye sinirlenir Holden, fakat kardeşi henüz masumiyetini kaybetmediğinden onu hiçbir zaman "yapmacıklıkla" suçlamaz.
 Allie Caulfield: Allie, Holden`ın ölen erkek kardeşidir. Lösemiden hayatını kaybetmiştir. Allie'nin ölümü büyük olasılıkla Holden'ın yaşadığı vahşi ergenlik sürecinin önemli tetikleyicilerinden biridir.
 D. B. Caulfield: D. B., Holden'ın ağabeyidir. Hollywood için senaryo yazmaktadır ve yazdıkları çok satılmaktadır. Holden ağabeyinin Hollywood'a senaryo yazmasını doğru bulmamaktadır. O yüzden o da, Holden'a göre bir 'phony'dir. Çünkü bu öyküler çok satmıştır ve ağabeyi yapmacıktır.
 Robert Ackley: Caulfield'ın oda arkadaşı. Sivilceli bir yüze sahiptir, daha mahcup olması gerekirken aksine karakter olarak da sinir bir kişiliğe sahiptir.
 Jane Gallagher: Jane kitapta hiçbir zaman gözükmez, fakat anlaşılan odur ki Holden'ın gerçekten bir şeyler hissettiği az sayıda insandan biridir. Jane'i "yapmacık" olarak değerlendirmez fakat arada geçen zamanda yapmacık olabileceğini içten içe düşündüğünden onunla karşılaşmaktan korkar.
 Ward Stradlater: Stradlater, Holden'ın yakışıklı ve popüler oda arkadaşıdır. Cinselliği yaşamış okuldaki ender çocuklardan biridir. Holden rastlantı sonucu Stradlater'in Jane ile dışarı çıkacağını duyunca kriz geçirir ve Stradlater'a saldırır.
 Mr. Spencer: Mr. Spencer, Holden'ın Pencey Prep'teki tarih öğretmeni. Aslında kötü bir insan olmayan Spencer, Holden'a sürekli "oyunu kurallarına göre oynamak"tan bahseder.
 Mr. Antolini: Caulfield'ın eski İngilizce hocası. Mr. Antolini de, olgunluk ve yaratıcılık üzerine Holden`a yararlı sayılabilecek bir konuşma yapar, fakat geceleyin Holden`ı okşaması Holden`ın bunu homoseksüel bir hareket olarak düşünmesine yol açar.
 Carl Luce: Carl eski okuldan arkadaşıdır. Holden ile bir barda buluşur. Fakat Holden`ın ergenlik hezeyanlarına dayanamayarak kendinin bunları çoktan aştığı düşüncesiyle onu terk eder.
 Sally Hayes: Holden'ın çıkma teklifi ettiği kızdır, fakat bu teklif sırasında Holden çok ciddi değildir ve bir anda Sally'e hakaretler yağdırmaya başlar.
 George Andover: Sally ile Holden tiyatroya gittiklerinde Sally`nin arkadaşı George ile karşılaşırlar. Holden aralarındaki konuşmaya tanık olur ve ikisinden de bir anda nefret eder.
 Maurice: Edmont Oteli'ndeki asansörcü çocuk. Aynı zamanda kadın pazarlayan Maurice, Holden'ın üstüne giderek ayarladığı kadın karşılığında Holden`dan zorla daha fazla para alır.
 Sunny: Genç bir fahişedir. Otelde Holden'ın odasına gelir fakat Holden, Sunny ile sevişmekten kaçınır.
 Ossenberger: Holden'ın okulu Pencey Prep'ten eski mezun zengin bir iş adamı.
 Ernest Morrow: Ernest'in annesiyle trende karşılaşan Holden, annesine oğlunun çok duyarlı bir çocuk olduğunu söyler bu annesinin çok hoşuna gider fakat okuyucuya tam tersine Ernest'in tanıdığı en büyük hödüklerden biri olduğundan bahseder.
 Anne Louise Sherman: Holden'ın eski kız arkadaşı.
 Valencia: The Wicker Bar'daki kadın. Holden onunla ilgilenir, fakat ciddiye alınmaz.
 Faith Cavendish: Holden'ın New York City'de canı sıkılıyorken telefonla aradığı kadın. Herkesle kolayca seviştiği söylenen bu kadını Holden ikna edemez ve telefonu kapatır.
 Eddie Birdsell: Birdsell, Faith'ı tavlamanın kolay olduğunu Holden'a söyleyen kişi.
 Ernie: Ernie New York'ta bir barda piyano çalan kişi. Ernie'nin oldukça yetenekli olduğunu düşünen Holden bir yandan onu "yapmacık"la suçlar, çünkü Ernie insanların önünde kendi yeteneğini sergiler ve tebrikleri memnuniyetle kabul eder.
 Horwitz: Holden'ın bindiği taksinin şoförü. Aralarında "ördeklerin kışın nereye gittiği" konusunda bir muhabbet geçer.
 Lillian Simmons: Lillian Simmons, D. B. Caulfield'ın eski arkadaşı. Holden barda karşılaşmıştır.
 Hazle Weatherfield: Phoebe Caulfield'ın hikâyelerinde uydurduğu karakter.
 Rudolf Schmidt: Pencey Prep'teki kapıcı.
 Jim Steele: Holden'ın uydurduğu başka bir kimlik.
 Arthur Childs: Whooton'dayken Holden ile tenis ve spor hakkında konuşmuş çocuk. Muhabbete bir anda Katolik Kilisesi'nin nerede olduğunu sokması Holden'ın çocuktan soğumasına neden olmuştur.
 James Castle: James Castle, Holden Whooton`dayken intihar eden çocuk. Castle'ın düştüğünü duyduğu sırada Holden duş almaktaydı, ses o kadar güçlüydü ki bunun bir masa veya radyo falan olabileceğini düşünmüştü. Castle'ın cansız bedenini yerden kaldırırken Mr. Antolini onu kucaklamaya cesaret eden tek kişiydi.
 Phil Stabile: James Castle'ın intiharından sorumlu olan kişi. Phil Stable arkadaşlarıyla birlikte James'in odasına dalmış ve çocuğu daha önce söylediği birkaç sözü geri almak için zorlamıştır. Castle da, geri almayı reddetmiş ve kendini camdan aşağı atmıştır.
 Ed Banky: Pencey'deki beyzbol hocası, zaman zaman arabasını öğrencilere vermektedir.
 Fredrick Woodruff: Holden Pencey`den ayrılırken onun 90 dolarlık daktilosunu 20 dolara alan kişi.
 Mal Brossard: Holden'ın bir tanıdığı. Holden'ın Pencey'deki son gecesinde beraber sinemaya gitmişlerdir.
 Mr. Haas: Elkton Hills okulunun müdürü. Holden`a göre aşağılık bir sahtekar. Çünkü daha gariban, komik giyinişli velilerle konuşmayı fazla istemez.
 Dr. Thurmer: Pencey Prep'in müdürü.
 Selma Thurmer: Pencey Prep'in müdürnün kızı. Pencey'in maçlarını izlemeye gider ve Holden ile de aralarında bir sefer bir diyalog geçmiştir.
 Pete: Holden'ın apartmanındaki asansör bakıcısı.

Zaman
Olayların 1940'ların sonu 1950'lerin başı gibi geçtiği/yaşandığı açıktır. Kitap da, bu dönemde yazılmıştır. Holden'ın kardeşi Allie'nin ölüm tarihi 18 Temmuz 1946 olarak verilir. O sıralarda Holden on üç yaşındadır. Kitaptaki olaylar ise Aralık 1949 tarihinde geçmektedir.

Kitabın sonunda bahsedilen bugünkü durum 1950 yazıdır. Noelin (Christmas) pazar gününe denk geldiği düşünülürse; kitabın büyük bir bölümünü kapsayan iki günün 18 ve 19 Aralık olduğu tahmin edilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Akşam Gazetesi'nde kitapla ilgili yazı

J. D. Salinger kitapları
1951 romanları
Amerikan romanları
İlk romanlar
Yasaklanan romanlar
Caulfield ailesi

Çavdar Tarlasında Çocuklar


An Coca-Cola in sopdrink makahurubog store, restaurant nga nabaligya nga makina panpatugnaw nga kalibutan ngan naglalakip hin 200 nasod ngan teritoryo.

Coca-Cola


Rapolas ist ein litauischer männlicher Vorname, abgeleitet von Raphael.

Personen
 Rapolas Čarnas (1900–1926), kommunistischer Jugendfunktionär und Politiker
 Vytautas Rapolas Gritėnas (* 1938), Politiker, stellvertretender Bürgermeister von Panevėžys
 Rapolas Skipitis (1887–1976),  Rechtsanwalt und Politiker

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname
Theophorer Personenname

Rapolas


El río Ubin  o río Ubinka (Убинка, es el nombre del río si se toma como nacimiento su constituyente más largo) es un río del krai de Krasnodar y la república de Adiguesia, en Rusia, afluente por la izquierda del Afips, tributario del Kubán.

Tiene 63 km de longitud y 287 km² de cuenca hidrográfica. El constituyente más largo, el Ubinka nace 7 km al norte de Novosadovi, en el krai de Krasnodar, en las vertientes septentrionales del monte Papai, en el Cáucaso occidental. El otro constituyente, propiamente el Ubin, confluye por la izquierda con el Ubinka en Ubinskaya el Discurre predominantemente en dirección nordeste en los primeros dos tercios de su curso. En ellos atraviesa Ubinskaya, Azóvskaya, Séverskaya, Volikov, Bondarenko y Bonchkovski. Al salir de esta localidad traza un giro hacia el norte, pasa por Kovalenko, y tras girar al este confluye en el Afips en el embalse Shapsúgskoye, situado en la desembocadura de este río en el Kubán.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
''Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Северская
Algunos datos sobre el río .

Ríos de la cuenca del Kubán
Ríos del krai de Krasnodar
Ríos de Adigueya

Río Ubin


Nemzeti Bajnokság I 2016–2017 (cunoscută, din motive de sponsorizare, ca Liga feminină de handbal K&H (în )) este al 66-lea sezon al Nemzeti Bajnokság I, liga superioară maghiară de handbal feminin.

Echipe

Următoarele 14 cluburi au participat în NB I în sezonul 2016–17:

Personal și echipament
Tabelul de mai jos conține o listă a cluburilor care au participat în Nemzeti Bajnokság I 2016–17. Lista cuprinde numele președinților, antrenorilor principali, fabricanților de echipament și sponsorilor de pe tricou.

Schimbări de antrenori

Clasament

Program și rezultate
În tabelul de mai jos, echipele gazdă sunt afișate în coloana din stânga, iar cele oaspete sunt afișate în partea superioară:

Statisticile sezonului

Audiențe

Sursă: Meciurile Ligii: NB I 2016/2017

Top 5 audiențe

Numărul echipelor după județ

Note

Legături externe
 maghiară Federația Ungară de Handbal
 handball.hu

Sezoanele Nemzeti Bajnokság I (handbal feminin)
2016 în handbal
2017 în handbal
2016 în Ungaria
2017 în Ungaria

Nemzeti Bajnokság I (handbal feminin) 2016-2017


Neuquén () is a province of Argentina, located in the west of the country, at the northern end of Patagonia. It borders Mendoza Province to the north, Rio Negro Province to the southeast, and Chile to the west. It also meets La Pampa Province at its northeast corner.

History

The Neuquén Province receives its name from the Neuquén River.
The term "Neuquén" derives from the Mapudungun word "Nehuenken" meaning drafty, which the aborigines used for the river. The word (without the accentuation) is a palindrome.

Lácar Department in Neuquén Province has the southernmost known remains of maize before it was further diffused by the Inca Empire. Maize remains were found as far south as 40°19' S in Melinquina, with it being found inside pottery dated to 730 ±80 BP and 920 ±60 BP. This maize was probably brought across the Andes from Chile.

Agriculture was practised in Pre-Hispanic Argentina as far south as southern Mendoza Province just north of Neuquén Province. Agriculture was at times practised beyond this limit in nearby areas of Patagonia but populations reverted at times to non-agricultural lifestyles. By the time of the Spanish arrival to the area (1550s) there is no record of agriculture being practised in northern Patagonia. The extensive Patagonian grasslands and an associated abundance of guanaco game may have contributed for the indigenous populations to favour a hunter-gathered lifestyle.

Inhabited by Tehuelches and Pehuenche at the time of European contact, the territory was initially explored by conquistadores coming from Chile. In 1670 Nicolás Mascardi, a Jesuit priest established in Chiloé Archipelago, founded the mission Nuestra Señora de Nahuel Huapi on the northern shores of Nahuel Huapi Lake. The Jesuit missions lasted few years and the last mission in Neuquén was destroyed in 1717. The suppression of the Society of Jesus in 1767 halted further missionary activity.

Royalist hideout
During the independence wars rumours about the imminent arrival of Spanish troops to Patagonia, either from Peru or Chiloé, were common among indigenous peoples of the Pampas and northern Patagonia. The last royalist armed group in what is today Argentina and Chile, the Pincheira brothers, moved from the vacinities of Chillán across the Andes into northern Neuquén as patriots consolidated control of Chile. The Pincheira brothers was a large mounted outlaw gang made of European Spanish, American Spanish, Mestizos and local indigenous peoples. This group was able to move to Patagonia thanks to its alliance with two indigenous tribes, the Ranqueles and the Boroanos. In Varvarco, far from the de facto territory of the Republic of Chile and the United Provinces, the Pincheira brothers established a permanent encampment with thousands of settlers. From this and other bases the Pincheira brothers led numerous raids into the countryside of the newly established republics.

In 1827 Chilean troops commanded by Jorge Beauchef retaliated by crossing the Andes and raided the royalist encampment. Chileans forced about three thousand people back across the Andes to repopulate Antuco.

Integration to Argentina (1875–1955)
The Neuquén area came under Argentine influence after explorer Perito Francisco Moreno made several trips to Patagonia and made accurate descriptions of the area in his book "Viaje al Pais de las Manzanas", reaching Nahuel Huapi lake in 1875. In 1879 Julio Argentino Roca started the Conquest of the Desert (Conquista del Desierto) that finally broke the aboriginal resistance. In 1884 Patagonia's political divisions were restructured and the Territory of Neuquén acquired its current boundaries. The capital of the province moved several times to Norquín (1884–85), Campana Mahuida (current Loncopué) (1885–1888), Chos Malal (1885–1901), and finally Confluencia currently known as Neuquén.

At the beginning of the 20th century the railway reached the city of Neuquén, and a new irrigation system was finished, facilitating the production and later transportation of crops. Petroleum was found in Plaza Huincul in 1918, giving Neuquén a new push forward.

Local politics have long been dominated by a single political party, the MPN or Movimiento Popular Neuquino founded by Elias Sapag, a prosperous businessman born in Lebanon.

Migrating to Argentina, the Sapag family arrived in Neuquén Territory around 1910 with the railroad, eventually making their home in Zapala, whose dry, fertile mountain valleys and orchards were reminiscent of their native Lebanon. Neuquén is rich in natural resources such as natural gas, petroleum, virgin forests and water resources suitable for electric power and tourism alike. These resources were formerly managed by the central National Government, which resulted in little local benefit at the time. Because of social unrest, Elias Sapag and two younger brothers, Felipe and Amado, started the MPN, an active political movement rooted in federalism and greater local rights over the territory and its resources.

Argentine Province (1955–present)
The territory was made a province on June 15, 1955, and its constitution promulgated on November 28, 1957. Felipe Sapag soon became politically prominent.  Although he was elected governor in 1962 representing the Movimiento Popular Neuquino, a coup against progressive President Arturo Frondizi that March prevented Sapag from taking office.  Eventually becoming governor in 1963-66 and 1973–76, he presided over one of Argentina's fastest-growing provinces. The national government established the University of Neuquén in 1964, later incorporated into the new National University of Comahue in 1971. Removed as governor following the violent March 1976 coup against Isabel Perón, Felipe Sapag was returned to office in 1983-87 and 1995-99. His emphasis on public works and political independence from Buenos Aires have helped him and his successors with the MPN win every province-wide election since. His brother Elias Sapag became senator in 1963-66, 1973–76 and from 1983 until his death in 1993, becoming the longest-serving senator in national history. The MPN also elected Governors Pedro Salvatori (1987–91), Jorge Sobisch (1991–95 and 1999–2007) and current Governor Jorge Sapag (2007–11).

Geography

The province's limits are the Colorado River to the northeast, separating it from the Mendoza Province, the Limay River to the southeast toward the Río Negro Province, and the Andes mountains to the west, separating it from Chile.

There are two main distinctive landscapes; the mountainous fertile valleys with forest on the west, and the arid plateau with fertile land only near the basins of the rivers on the east, mostly the Limay River and Neuquén River.

The lacustrine system includes other less-important rivers such as the Aluminé River, the Malleo, and the Picún Leufú River, and a series of lakes including Nahuel Huapi Lake (550 km²), shared with Río Negro Province, Aluminé Lake (58 km²), Lácar Lake (49 km²), Huechulaufquen Lake (110 km²), Lolog Lake (35 km²), Traful, Hermoso, Quillén, Ñorquinco, Tromen and Falkner.

The province is home to the magnificent Arrayanes (Luma apiculata) forest at the Los Arrayanes National Park. Other National parks include Lanín National Park and the Lanín extinct volcano, the Nahuel Huapí National Park shared with Río Negro Province, and the Laguna Blanca National Park.

Climate

Neuquén Province, being relatively far away from both the Atlantic coast and the Pacific ocean by the Andes mountains, which help to block most moisture coming from the Pacific Ocean results in a climate that is the most continental in Patagonia with large diurnal ranges.

Temperature
Mean temperatures are relatively cold for its latitude due to the high altitude. The warmest region is the eastern parts of the province where mean annual temperatures range from . The coldest areas are located in the Andean region where mean annual temperatures are below  or even below  at the highest peaks. During the summer months, mean December and January temperatures reach up to  in the eastern parts although during heat waves, temperatures can exceed . In July, the mean temperature ranges from  in the east to  in the west at the foothills of the Andes.

Humidity and precipitation
Humidity throughout the province varies significantly, depending on the location. The Andean region has a mean humidity exceeding 60% or even 70% due to lower temperatures while in the eastern parts, humidity is lower owing to higher temperatures. In all locations, humidity is significantly lower during the summer than in the winter.

Because the Andes block most of the moisture from the Pacific Ocean from coming in, causing it to release most of the precipitation on its western slopes, most of the province is dry, averaging less than  a year. Northern and eastern parts of the province have mean annual precipitation exceeding . In the western parts of the province, precipitation ranges from  from the Andes to areas  east of it. This area represents a transitional climate between the more arid east and the wetter climates to the west and has a Mediterranean like precipitation pattern, similar to central Chile. This is due to the seasonal migration of the South Pacific Anticyclone. Summer months are drier since the South Pacific high is more southwards, inhibiting rainfall. During the winter months, this high is displaced to the north, allowing frontal and low pressure systems from the west to come in, resulting in higher precipitation during this season. As such, most of the precipitation in this area falls during the winter months. In the southernmost parts of the province, some areas receive more than  of precipitation a year.

Wind and sunshine
The winds in the province are moderately strong (slightly stronger in the south) and play a role in making most of the province arid by favoring evaporation. The predominant wind directions are from the west or southwest, which occur 40–50% of the time. In general, high altitude areas and flat areas receive stronger winds while summers tend to be windier than winters.

Cloud cover in the province varies widely with the eastern parts receiving less cloud cover than the Andean region which tends to be cloudier. Winters tend to be cloudier than summers with mean daily sunshine hours ranging from a high of 11 hours/day in January to a low of 3 hours in June.

Economy

Neuquen is one of Argentina's most prosperous provinces, its estimated 47.648 billion Peso (about US$10.495 billion) economy in 2012, or, 80,566 pesos (US$17,744) per capita.

No province in Argentina, however, is as dependent on any one sector as is Neuquen's.  Roughly half its output is accounted for by its mining and extractive sector, mainly on account of its massive gas and petroleum production, the most important in Argentina.  That dependency is only likely to increase:  development of the province's huge unconventional hydrocarbon reserves is beginning, above all in the Vaca Muerta formation.

The province generates a significant part of Patagonia's electric power through the hydroelectric plants of Piedra del Águila, El Chocón, Pichi Picún Leufú, Planicie Banderita (in the Cerros Colorados Complex), and Alicurá.  The town of Arroyito hosts the only heavy water plant in the country.

Another important activity is the production of apples, pears, peaches and others, specially in the Alto Valle area, shared with Río Negro.

The piquetero movement (organizations of unemployed workers) was born in Neuquén in the 1990s, during the presidency of Carlos Menem.

Tourism

See also Tourism in Argentina article
A destination of many Argentines and foreigners, the province has a number of year-round attractions, including:
 San Martín de los Andes
 Villa La Angostura
 Los Arrayanes National Park
 Lanín National Park
 Nahuel Huapí National Park
 Laguna Blanca National Park
 Copahue hot baths.

During the winter, there are the ski resorts in Chapelco, Cerro Bayo and Caviahue.

Many hike or fish, mainly for river trout, the lake district region of Southwestern Neuquén that stretches into Río Negro and Chubut Provinces.

There were a number of dinosaurs in the area, of which the bones of a 95 million years old Argentinosaurus are in display at the Carmen Funes Museum in Plaza Huincul.

Government
The provincial government is divided into the usual three branches: the executive, headed by a popularly elected governor, who appoint the cabinet; the legislative; and the judiciary, headed by the Supreme Court.

The Constitution of Neuquén Province forms the formal law of the province.

In Argentina, the most important law enforcement organization is the Argentine Federal Police but the additional work is carried out by the Neuquén Provincial Police.

Political division

The province is divided into 16 departments ().

Villages

La Buitrera
Mari Menuco

Notable people

 Marcos Acuña, football player
 Gregorio Álvarez, physician and historian
 Stephanie Beatriz, actor
 , poet
 Raúl di Blasio, pianist
 , poet
 , poet

 , bishop

 Rubens Sambueza, football player
 Felipe Sapag, politician
 , Mapuche chieftain

 Mario Daniel Vega, football player

See also
 Buenos Aires Great Southern Railway
 Ferrocarril General Roca
 Servicios Ferroviarios Patagónico

References

External links

 Neuquen Province Official Website
 Neuquen Province Official Tourism Website
 Argentour Neuquen Province

Provinces of Argentina
Patagonia
States and territories established in 1955
1955 establishments in Argentina

Neuquén Province


(11124) Mikulášek, denumire internațională (11124) Mikulasek, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11124 Mikulášek este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý și Zdeněk Moravec
. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 4,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

11124 Mikulášek


نادي هيليراب  نادي كرة قدم دنماركي يقع مقره في مدينة هيليبروب. يلعب النادي حاليا في المجنوعة الثانية من دوري الدرجة الثانية. تم تأسيس النادي في سنة 1900. يحتوي النادي أيضا على فرع لكرة اليد والتنس.

مراجع

تأسيسات سنة 1900 في الدنمارك
أندية كرة قدم في الدنمارك
أندية كرة قدم أسست في 1900
أندية كرة قدم في كوبنهاغن

نادي هيليراب


El obispo anaranjado (Euplectes franciscanus) es una especie de ave paseriforme de la familia Ploceidae que vive en el norte del África subsahariana. En el pasado fue considerado una subespecie del obispo rojo (Euplectes orix) que vive en la mitad sur de África, aunque actualmente se clasifican como especies separadas.

Descripción

El obispo anaranjado mide 13–15 cm de largo. El plumaje de nupcial del macho es principalmente de color anaranjado rojizo, excepto su cara y vientre que son negros, y sus alas y cola pardos. Su pico es cónico, robusto y de color negro. Los machos fuera de la época reproductiva son de color amarillo claro que se difumina hasta blanco en el vientre y veteados en pardo por encima, y tienen una lista superciliar de color crema. Las hembras tienen este aspecto aunque son más pequeñas. Los inmaduros tienen los bordes claros de las plumas de vuelo más anchos.

Distribución y hábitat

Es una especie sedentaria que se encuentra en la franja limitada al sur por el desierto del Sahara y al norte del ecuador. Ha sido introducido en Puerto Rico, Martinica y Guadelupe.

Ocupa un amplio espectro de hábitats abiertos, con preferencia por los herbazales de hierba alta y cercanos al agua.

Comportamiento

El obispo anaranjado es un ave gregaria que se alimenta principalmente de semillas y algunos insectos mientras continuamente emite llamadas agudas que suenan como tsip.

La exhibición nupcial de los machos consiste en cantos agudos desde la hierba alta mientras ahuecan sus plumas o se ciernen sobrevolando la hierba. Construye nidos esféricos con hierbas trenzadas. Suelen poner de 2 a 4 huevos.

Referencias

Bibliografía

 Barlow, Wacher y Disley, Birds of The Gambia ISBN 1-873403-32-1

Enlaces externos

Franciscanus
Aves de África
Animales descritos en 1789

Euplectes franciscanus


Osterhorn Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 6,38 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 414 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Friedrich Pomerening tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Osterhorn

Kaynakça

Osterhorn


Li Na () este o jucătoare profesionistă de tenis din Asia,fost număr 2 în Clasament WTA. Pe parcursul carierei sale a câștigat 9 titluri WTA la simplu, inclusiv 2 de Grand Slam în 2011 la Turneul de tenis de la Roland Garros și în 2014 la Australian Open. După ce a câștigat aceste 2 turnee de Grand Slam Li a devenit singura jucătoare din istoria Asiei care câștigă un turneu major. Înainte de aceste turnee a mai atins 2 finale la Australian Open în 2011 și 2013.

Viața personală
Ea s-a născut pe 26 februarie 1982,Wuhan,China.Mama ei este Li Yanping (李豔萍) iar tatăl ei, Li Shengpeng (李盛鵬), care  a fost un profesionist de badminton jucător și mai târziu a lucrat ca un reprezentant de vânzări pentru o companie Wuhan.Tatăl ei a murit de o boală cardiovasculară când ea avea 14 ani dar mama ei nu i-a zis nimic timp de câteva săptămâni pentru a nu-i afecta jocul.

La vârsta de 6 ani l-a urmat pe tatăl ei în badminton însă pe la 8 ani a fost convinsă de antrenorul Xia Xiyao al clubului de tenis de tineret din Wuhan să practice acest sport.

Ea a devenit jucătoare profesionistă de tenis în 1999.La sfârșitul anului 2002, Li a părăsit echipa națională de tenis pentru a studia part-time la Huazhong Universitatea de Știință și Tehnologie (HUST),unde și-a obținut și licența în jurnalism.

Pe 27 ianuarie 2006 s-a căsătorit cu Jiang Shan care a deevnit și antrenorul ei personal. În 2008 renunță la sistemul chinez de tenis și își ia cariera în propriile maini. Până în 2012 ea fost nevoită să dea statului chinez 8% din câștigurile sale dar grație rezultatelor în 2012 i se ridică această sancțiune. Li are un trandafir tatuaj pe piept, dar l-a păstrat ascuns timp de mai mulți ani , deoarece tatuajele sunt considerate inacceptabile pe scară largă în China, în special la femei.La 19 ianuarie 2015, Li Na a anunțat că ea și soțul ei așteptau primul lor copil.Ea a dat naștere fiicei ei Alisa la 3 iunie 2015.

Cariera de tenis

Finale de Grand Slam

Simplu(2 victorii;2 finale)

Jocurile Olimpice de Vară-2008,meci pentru bronz

Turneul Campioanelor

Simplu (1 finală)

Wta Premier Mandatory &Premier 5

Simplu(1 titlu,3 finale)

Note

Nașteri în 1982
Nașteri pe 26 februarie
Jucătoare de tenis chineze
Chinezi în viață

Li Na


Rebellion est un pay-per view de catch professionnel présenté par la fédération Impact Wrestling. c'est le quatrième événement de la chronologie des Rebellion.

Contexte
Cet événement de catch professionnel présente différents matchs impliquant des catcheurs heel (méchant) et face (gentil), ils combattent sous un script écrit à l'avance.

Tableau des matches

Ordre des éliminations du 8-Team Elimination Challenge match

Notes et références

Spectacle de catch

Rebellion (2022)


Lyons Falls est un village situé dans le comté de Lewis, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, il comptait une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, le village comptait une population de . Elle est estimée, en 2016, à .

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Lewis (New York)
Village dans l'État de New York

Lyons Falls


Plants of the Coast of Coromandel, (abreviado Pl. Coromandel), es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por el médico y botánico escocés, llamado el padre de la Botánica de la India; William Roxburgh y publicado en tres volúmenes en los años 1795-1820.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas
Libros de 1795
Libros de 1820

Plants of the Coast of Coromandel


Bjørno & Bingo er en animationsfilm fra 2004 instrueret af Sabine Ravn efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Animationsfilm fra Danmark

Bjørno & Bingo


بلدية سادا ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 11,686 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 خافيير فرنانديز

مراجع

بلديات قرجيطة

سادا (لا كرونيا)


(2048) Dwornik es un asteroide que forma parte del cinturón interior de asteroides y fue descubierto el 27 de agosto de 1973 por Eleanor Francis Helin desde el observatorio del Monte Palomar, Estados Unidos.

Designación y nombre
Dwornik fue designado inicialmente como .
Posteriormente se nombró en honor del geólogo estadounidense Stephen E. Dwornik.

Características orbitales
Dwornik está situado a una distancia media de 1,954 ua del Sol, pudiendo acercarse hasta 1,87 ua y alejarse hasta 2,037 ua. Su excentricidad es 0,04264 y la inclinación orbital 23,75°. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 997,3 días.

Dwornik pertenece al grupo asteroidal de Hungaria.

Véase también
 Lista de asteroides del (2001) al (2100)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón interior de asteroides
Asteroides del grupo de Hungaria
Objetos astronómicos descubiertos por Eleanor F. Helin
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Palomar
Objetos astronómicos descubiertos en 1973
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(2048) Dwornik