Die Route nationale 148Bis, kurz N 148Bis oder RN 148Bis, war eine französische Nationalstraße.

Die Nationalstraße wurde 1862 zwischen einer Kreuzung mit der Nationalstraße 147 im Nordwesten von  Poitiers und Nantes festgelegt. Sie hatte keine direkte Kreuzung mit der Nationalstraße 148 und geht auf die Route stratégique 1 und Departementsstraße 2 zurück. 1978 wurde sie in die Nationalstraße 149 umgewidmet. Mittlerweile wird diese Nationalstraße nach und nach durch die Nationalstraße 249 ersetzt, welche parallel als Schnellstraße neu gebaut wird.

Weblinks
 Route nationale française 148Bis auf WikiSara (französisch)

148B

Route nationale 148bis


Kulturno-povijesna cjelina Vrbovec, skup građevina u mjestu i gradu Vrbovec, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Građevine iz 14. – 19.stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-3533 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene urbane cjeline u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Vrbovcu

Kulturno-povijesna cjelina Vrbovec


Antoine Frankowski (1926-1993), coureur cycliste polonais puis français
Krzysztof Frankowski (né en 1959), footballeur polonais
Przemysław Frankowski (né en 1995), footballeur polonais
Rosie Frankowski (née en 1991), fondeuse américaine
Tomasz Frankowski (né en 1974), footballeur et homme politique polonais

Frankowski


Le Centre historique de la laine et de la mode, occupant l'ancienne fabrique Dethier devenue l'usine Bettonville est un ensemble d'immeubles classés du  situés dans la ville de Verviers en Belgique (province de Liège).

Localisation
Cet ensemble de bâtiments est situé à Verviers, en rive droite de la Vesdre, aux 24 à 32 de la rue de la Chapelle, une ancienne artère pavée du quartier de Hodimont. Les immeubles sis aux 24, 26, 28 et 32 sont alignés du même côté de la rue alors que le  se situe en retrait de la voirie avec un accès par un portique placé entre le  et le .

Historique
Ces immeubles sont construits  à partir de 1802 comme ateliers textiles et maisons d'habitation pour P. H. Dethier d'après les plans de l'architecte liégeois M. Beyne à la place qu'occupaient d'anciens immeubles. Ensuite, ces biens deviennent la propriété de la famille Grand'Ry puis Poswick en 1813 et Bettonville en 1855 jusqu'en 1976, année de la cession à la ville de Verviers qui rénove les bâtiments à la fin du .

Description

Rue de la Chapelle,  (ancien hôtel Dethier)
La façade du  possède neuf travées et trois niveaux (deux étages). Le soubassement est réalisé en pierre calcaire équarrie et le reste de la façade est élevé en brique avec encadrements droits en pierre calcaire. Les neuf travées forment trois groupes de trois travées limitées de pilastres à refends. Les trois travées centrales sont surmontées d'un fronton triangulaire. La porte d'entrée est située sur la deuxième travée en partant de la gauche.

Rue de la Chapelle,
Huit travées sur trois niveaux et demi (deux étages et demi) constituent la façade avant de la double maison sise aux . Les linteaux sont composés de claveaux et sont rejoints entre eux par des bandeaux de pierre calcaire tout comme les appuis. Les deux portes d'entrée, simples et basses, jouxtent deux portes de cave.

Rue de la Chapelle,  (ancienne usine Bettonville)
Construit en L autour d'une cour pavée intérieure d'environ , à l'arrière des immeubles sis aux  et 26/28 et accessible par un portique classé, cet imposant immeuble possède dix-sept travées parallèles à la rue et sept travées perpendiculaires sur trois niveaux (deux étages). Le soubassement est réalisé en pierre calcaire équarrie et le reste de la façade est élevé en brique avec encadrements en pierre calcaire. Le rez-de-chaussée se compose de baies cintrées alors que les étages sont percés de baies rectangulaires. L'entrée principale constituée d'un large et haut portail cintré sous linteau droit à larmier et encadré de refends occupe les onzième et douzième travées en partant de la gauche et deux niveaux.

Rue de la Chapelle,
L'immeuble situé au  possède une façade avant de quatre travées et deux niveaux (un étage) plus un étage mansardé mais sans porte d'entrée. Au rez-de-chaussée, se trouvent trois baies jointives à linteaux droits et une baie avec linteaux à claveaux sur la travée de droite. À l'étage, on peut voir d'anciennes baies jointives dont la centrale a été murée avec linteaux à claveaux.

Centre historique de la laine et de la mode
Depuis 1999, le Centre historique de la laine et de la mode, faisant partie de l'ASBL Aqualaine, occupe les bâtiments. Le parcours des visiteurs de ce musée est articulé autour du thème de la laine.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste du patrimoine immobilier classé de Verviers
 Maison de l'Eau
 Maison Moulan
 Maison Closset

Bibliographie
 P. Lebrun, L'industrie de la laine à Verviers pendant le  et le début du , Liège, 1948, p. 279-282 et pl. III
 P. Bertholet, Verviers et sa région en gravures, [Liège, 1981,] p. 98-100.

Patrimoine du XIXe siècle
Patrimoine classé à Verviers
Maison en Belgique
Bâtiment à Verviers
Musée en Belgique


"Posavsko-podmajevička grupna nogometna liga" je bila jedna od četiri grupne lige "Međuopćinskog nogometnog saveza Brčko" i liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1983./84.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio klub "Partizan" iz Kostrča.

Ljestvica

 Bukova Greda – tada dio naselja Bok

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Međuopćinska liga Brčko 1983./84.
 Posavska grupna liga 1983./84.

Vanjske poveznice

Izvori

 Iljo Dominković: 65 žutih ljeta : NK "Bok" od 1950. do 2015., Orašje, 2015., , str. 100-107

Posavsko-podmajevička
1983-84
1983-84 Posavsko-podmajevička

Posavsko-podmajevička grupna nogometna liga 1983./84.


E-Plus, Almanya'da bir mobil telekomünikasyon operatörüydü. 25 milyondan fazla abonesi ile E-Plus, Ekim 2014'te Telefónica Germany'den devralınana kadar Almanya'nın üçüncü en büyük mobil operatörüydü.

E-Plus, 2002'den bu yana Hollanda telekomünikasyon operatörü KPN'ye aitti. Temmuz 2013'te "Telefónica Germany" planlanan devralmayı açıkladı. Anlaşma, Ekim 2013'te KPN hissedarları tarafından onaylandı. Birleşme, Avrupa Komisyonunun Alman mobil pazarındaki rekabetin azalması endişeleri nedeniyle ertelenmişti. Temmuz 2014'te, Avrupa Komisyonu, E-Plus'ın bazı frekanslardan ve ağ kapasitesinden vazgeçmesini şart koşan birleşmeyi onayladı.

2006'dan bu yana gelişmeler
E-Plus, Base, Blau Mobilfunk, ALDI Talk, Simyo, VIVA, JambaSIM gibi çok sayıda sanal operatöre ağ erişimi sağlar. Aynı zamanda, Almanya'daki Türkleri hedefleyen, Türkiye'ye uygun fiyatlı aramalar ve Türk ağlarında dolaşım sunan bir mobil marka olan AY YILDIZ'ın sahibi ve işletmecisidir.

E-Plus, Almanya'da i-mode'u tanıtan ilk şirketti.

Şubat 2014'ün sonunda, E-Plus ve ZTE, ZTE'nin E-Plus'ın Yönetilen Hizmetlerini devralacağını duyurdu.

5 Mart 2014 tarihinde E-Plus, 1800 MHz frekansının 20 MHz bant genişliğinden 10 MHz çıkışını kullanarak Berlin, Leipzig ve Nürnberg'de ticari LTE hizmetini başlattı.

12 Mart 2014'te E-Plus, HD Voice'un lansmanını duyurdu.

1 Temmuz 2016'da LTE, yeni sahibi Telefónica Germany tarafından kapatıldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20150311045854/http://www.eplus.de/
 http://www.sendeyolla.com/haberdetay.aspx?&cid=37&fid=20291&id=20292  İlgili Haber

Almanya merkezli telekomünikasyon şirketleri
Düsseldorf merkezli şirketler
Alman markaları
GSM operatörleri
1992'de kurulan oluşumlar
2014'te feshedilmiş oluşumlar

E-Plus


ماونت فيرنون  هي مدينة في ولاية نيويورك الأمريكية.

يبلغ عدد سكانها حسب تعداد سنة 2000: 68,381 نسمة. ويبلغ عددهم حسب تقدير 2007 حوالي:67,882 نسمة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لماونت فيرنون في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان ماونت فيرنون 68,381 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 25,729 أسرة وعدد العائلات 16,669 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 27,048 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 28.63% من البيض و59.58% من الأمريكيين الأفارقة و0.32% من الأمريكيين الأصليين و2.12% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.06% من سكان جزر المحيط الهادئ و4.85% من الأعراق الأخرى و4.44% من عرقين مختلطين أو أكثر و10.36% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 25,729 أسرة كانت نسبة 36.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 36.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 23% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 35.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 30% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.63، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.27.

بلغ العمر الوسطي للسكان 35.8 عاماً. وكانت نسبة 25.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 22.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 82.6 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 77.3 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 41,128 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 49,573 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 36,493 دولارًا مقابل 32,871 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 20,827 دولارًا. وكانت نسبة 11.8% من العائلات ونسبة 14.2% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 18.7% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 13.7% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان ماونت فيرنون 67,292 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 26,260 أسرة وعدد العائلات 16,331 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 28,990 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 24.33% من البيض و63.41% من الأمريكيين الأفارقة و0.46% من الأمريكيين الأصليين و1.84% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.05% من سكان جزر المحيط الهادئ و6.17% من الأعراق الأخرى و3.74% من عرقين مختلطين أو أكثر و14.25% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 26,260 أسرة كانت نسبة 33.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 32% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 24.4% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 5.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 37.8% من غير العائلات. تألفت نسبة 32.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 11.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.53، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.22.

بلغ العمر الوسطي للسكان 38.4 عاماً. وكانت نسبة 22.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 26.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 45.4% ذكور و54.6% إناث.

أعلام

 دايفيد شايس
 ديفيد ماكليلاند
 إيتا جونز
 إي. بي. وايت
 فيكتور هس
 أرت بوكوالد
 مايكل إمبريولي
 ري كامينغز
 جيمس أنتوني بايلي
 ويليام هارت

المراجع

أماكن مأهولة أسست في 1664
أماكن مأهولة أسست في 1850
تأسيسات سنة 1664 في نيويورك
مدن في مقاطعة ويستتشستر (نيويورك)
مدن في منطقة نيويورك الكبرى الحضرية
مدن ولاية نيويورك

ماونت فيرنون (نيويورك)


Mike Johnson commonly refers to:

Mike Johnson (Louisiana politician) (born 1972), 56th Speaker of the United States House of Representatives

Michael, Mike, Mick or Mickey Johnson may also refer to:

Arts

Music

Mike Johnson (bassist) (born 1965), American songwriter and bass guitarist
Michael Johnson (drummer) (born 1982), American pop singer and drummer
Mike Johnson (guitarist) (born 1952), American experimental rock guitarist and composer
Michael Johnson (singer) (1944–2017), American pop, country and folk singer-songwriter and guitarist
Mike Johnson, steel guitarist featured on country music albums such as Underneath the Same Moon
Mike Johnson (yodeler) (born 1946), American country music yodeler
Michael Johnson, known by his stage name Twisted Insane (born 1982), American rapper and songwriter
Michael Johnson, German singer-songwriter, former member of US5

Other arts
Michael Johnson, founding member of the Aboriginal National Theatre Trust in Australia in 1987
Michael Johnson (graphic designer) (born 1964), British graphic designer
Mick Johnson, fictional character in the soap opera Brookside
Mike Johnson (animator), stop motion animator and recently co-director of Corpse Bride
Mike Johnson (author) (born 1947), New Zealand writer
Mike Johnson (The Real World), cast member of MTV reality series The Real World: London
Mike Johnson (television personality), contestant on The Bachelorette

Politicians
Michael Johnson (Australian politician) (born 1970), member of the Australian House of Representatives
Michael Johnson (Alaska politician)
Michael Johnson (Wisconsin politician) (1832–1908), member of the Wisconsin State Assembly
Michael Johnson (Missouri politician), member of the Missouri House of Representatives
Mike Johnson (Oklahoma politician) (1944–2022), member of the Oklahoma Senate

Sports

American football
Mike Johnson (cornerback) (1943–2003), American football player for the Dallas Cowboys, 1966–1969
Mike Johnson (linebacker) (born 1962), American football player, 1984–1995, mostly for the Cleveland Browns
Mike Johnson (American football coach) (born 1967), former offensive coordinator for the San Francisco 49ers
Michael Johnson (safety) (born 1984), American football player for the Detroit Lions. 2011–, New York Giants, 2007–2010
Michael Johnson (defensive end) (born 1987), American football player for the Tampa Bay Buccaneers 2014-, for the Cincinnati Bengals, 2009–2013
Mike Johnson (offensive lineman) (born 1987), American football player for the Atlanta Falcons, 2010–
Mike Johnson (center) (1940s–1965), American football player for the South Carolina Gamecocks, 1964

Association football
Mike Johnson (footballer, born 1933) (1933–2004), English footballer and manager
Michael Johnson (footballer, born 1941) (1941–1991), Welsh international footballer (Swansea City)
Michael Johnson (footballer, born 1973), English-born Jamaican international footballer and manager
Michael Johnson (footballer, born 1988), English footballer (Manchester City)
Michael Johnson (footballer, born 1994), Maltese footballer

Other sports
Michael Johnson (Australian rules footballer) (born 1984), Australian rules player for the Fremantle Dockers, 2005–2018
Michael Johnson (bodybuilder), Canadian bodybuilder
Michael Johnson (canoeist) (born 1941), American Olympic canoeist
Michael Johnson (cricketer) (born 1988), Australian cricketer
Michael Johnson (field hockey) (born 1979), British former field hockey player
Michael Johnson (fighter) (born 1986), American mixed martial arts fighter
Michael Johnson (Gaelic footballer), former Antrim Gaelic footballer
Michael Johnson (sprinter) (born 1967), American World and Olympic Champion sprinter
Michael Johnson (sport shooter) (born 1973), New Zealand World and Paralympic Champion shooter
Mickey Johnson (born 1952), American basketball player
Mike Johnson (ice hockey) (born 1974), Canadian ice hockey player, 1997–2008
Mike Johnson (1990s pitcher) (born 1975), Canadian Olympic and Major League Baseball pitcher
Mike Johnson (1970s pitcher) (born 1951), American Major League Baseball player

Others
Crispus Attucks (1723–1770), sailor who may have used the alias "Michael Johnson"
Michael Johnson (criminal) (1977–2006), murdered Jeff Wetterman
Michael Johnson (serial killer) (born 1986), American serial killer
Mike Johnson (technologist), technologist and pioneer in superscalar microprocessor design
Michael D. Johnson, dean of Cornell University School of Hotel Administration
Michael P. Johnson (born 1942), American sociologist
Michael O. Johnson, American entrepreneur; CEO of Herbalife
Michael Johnson, convicted in the murder of Phylicia Barnes

See also
Michael Johnston (disambiguation)
Michael Johnsen, Australian politician
Michael Jonzun, musician and producer in the band Jonzun crew
Mikael Jonsson (born 1966), Swedish chef

Michael Johnson


Die isländische Fußballmeisterschaft 1931 war die 20. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga.

Es nahmen vier Teams am Bewerb teil, in dem jede Mannschaft jeweils einmal auf jede andere traf. KR Reykjavík konnte zum siebenten Mal die Meisterschaft gewinnen.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 1931
1931

Isländische Fußballmeisterschaft 1931


Abby Whiteside (1886-1956) fue una profesora de piano estadounidense polémica e influyente. Cuestionó el enfoque, centrado en los dedos, de la enseñanza de piano clásico y, en su lugar, abogó por una actitud holística en la que el brazo y el torso son los conductores de una imagen musical, concebida primero en la mente y el alma.

Vida

Whiteside se especializó en música en la Universidad de Dakota del Sur. Después de un período dedicado a la enseñanza en la Universidad de Oregón, estudió en Alemania junto a Rudolf Ganz. A su regreso a los Estados Unidos y enseñando primero en Oregón y luego en Nueva York, se dio a conocer , poco a poco, por sus ideas.

Crítica

A pesar de los notables resultados logrados con sus pupilos (varios de ellos estaban lejos de ser prometedores antes de iniciar las clases con ella), sus ideas aún no son extensamente aceptadas. La técnica basada en la independencia de los dedos sigue siendo enseñada, aunque la noción de que una técnica de brazo eficaz es esencial para la fluidez y evita lesiones por esfuerzo repetitivo está muy extendida. Algunos maestros se han mostrado dispuestos a abandonar por completo el concepto de la perforación del dedo.

Legado

Además de Robert Helps, dos de sus alumnos se convirtieron en reconocidos maestros por mérito propio, Joseph Prostakoff y Sophia Rosoff continuaron aplicando sus métodos. El primero enseñó al reconocido pianista de jazz y educador Barry Harris y Rosoff enseñó a los pianistas de jazz Fred Hersch y Ethan Iverson y Barry Harris. Whiteside también tutoró a los compositores estadounidenses, Morton Gould y Vivian Fine.

A finales de 1950, Rossof fundaría la Fundación Abby Whiteside, una organización dedicada a promover sus ideas, capacitar a los maestros y artistas, y organizar recitales de pianistas formados bajo los métodos de Abby.

Referencias
 Whiteside, Abbey. (1969). Indispensables of Piano Playing-Mastering the Chopin Etudes and other essays (2nd ed.). New York: C. # Scribner's Sons. p.ix
 El legado de Taubman (en inglés)
 Eigeldinger, Jean-Jacques. "Chopin: pianist and teacher." Cambridge University Press, 1986.

Enlaces externos

Pianistas de música clásica de Estados Unidos
Profesores de música de Estados Unidos

Abby Whiteside


David Alan Chipperfield  (Londres, 18 de dezembro de 1953) é um arquiteto inglês. Ele fundou a David Chipperfield Architects em 1985, que se tornou uma prática arquitetônica global com escritórios em Londres, Berlim, Milão e Xangai.

Em 2010, recebeu o Prêmio Wolf de Artes, e em 2023, Chipperfield ganhou o Prêmio Pritzker de Arquitetura, considerado o prêmio de maior prestígio da arquitetura. Seus principais trabalhos incluem o Museu River and Rowing em Henley-on-Thames, Inglaterra (1989–1998); o Museu de Literatura Moderna em Marbach, Alemanha; a Biblioteca Pública de Des Moines, em Iowa (2002–2006); o Neues Museum, em Berlim (1997–2009); a galeria Hepworth Wakefield em Wakefield, Reino Unido (2003–2011); o Museu de Arte de Saint Louis, Missouri (2005–2013); e o Museo Jumex na Cidade do México (2009–2013).

Ligações externas

 David Chipperfield Architects

Arquitetos da Inglaterra
Designers da Inglaterra
Comendadores da Ordem do Império Britânico
Ordem dos Companheiros de Honra
Knights Bachelor
Medalha de Ouro do RIBA
Prémio Wolf de Artes
Professores da Escola Politécnica Federal de Lausanne
Alumni da Universidade de Kingston
Prémio Pritzker

David Chipperfield


කෙයලිනයිට් යනු මැටිවල ඇති ඛනිජයකි. කෙයලිනයිට් අධික මැටි කිරිමැටි හෙවත් පිඟං මැටි ලෙස හැඳින්වේ.

ඇලුමිනියම් සහිත ඛනිජ

කෙයලිනයිට්


Kazuhisa Kono (født 30. december 1950) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1974||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kazuhisa Kono


2001 în științifico-fantastic — 2002 în științifico-fantastic — 2003 în științifico-fantastic
2002 în științifico-fantastic implică o serie de evenimente:

Nașteri

Decese
 Nikolai Amosow (n. 1913)
 Otto F. Beer (n. 1910)
 Lloyd Biggle, jr. (n. 1923)
 Wolf D. Brennecke (n. 1922)
 Curtis Casewit (n. 1922)
 Wolf D. Brennecke (n. 1922)
 Richard Cowper alias John Middleton Murry, Jr. alias Colin Murry (n. 1926)
 George Alec Effinger (n. 1947)
 Robert L. Forward (n. 1932)
 Jack C. Haldeman II (n. 1941)
 Laurence M. Janifer (n. 1933)
 Alexander Kasanzew (n. 1906)
 Dezső Kemény (n. 1925)
 Damon Knight (n. 1922)
 Karl Friedrich Kohlenberg (n. 1915)
 Raphael Aloysius Lafferty (n. 1914)
 Wadim Schefner (n. 1915)
 Charles Sheffield (n. 1935)
 Cherry Wilder (n. 1930)

Cărți

Romane

 1633, istorie alternativă de Eric Flint și David Weber
 Abația de Dan Doboș
 Altered Carbon de Richard K. Morgan
 Bones of the Earth de Michael Swanwick
 The Skinner de Neal Asher

Colecții de povestiri
 The Far Side of  de Nelson Bond
 Not the End of the World de Kate Atkinson
 Year's Best SF 7, antologie editată de David G. Hartwell și Kathryn Cramer

Povestiri
 "The Diamond Drill" de Charles Sheffield
 "'Hello,' Said the Stick" de Michael Swanwick
 "L. T.'s Theory of Pets" de Stephen King
 "Lambing Season" de Molly Gloss
 "Old MacDonald Had a Farm" de Mike Resnick

Filme

Filme TV

Seriale TV

Jocuri video

Premii
 Premiul Hugo pentru cel mai bun roman
Zei americani de Neil Gaiman

 Premiul Nebula pentru cel mai bun roman
 Zei americani de Neil Gaiman

 Premiul Saturn
 Cel mai bun film SF: Raport Special

Note

Vezi și
 2002 în literatură
 2002 în film

2002 în științifico-fantastic

2002 în științifico-fantastic


Jesús Roldán Maizonada (n. Villaluenga de la Sagra, Toledo; 1875-f. Toledo; 1904) fue un capitán de Infantería del ejército español con el rango de Comandante Político-Militar del distrito El Príncipe en Filipinas. Defendió Baler durante uno de los asedios que sufrió.

Primeros años
Participó en las campañas de Cuba, Puerto Rico y Filipinas. Después de su paso por la Academia de Infantería en 1882, llegó a Filipinas en el vapor Santo Domingo incorporándose en la plaza de Cavite como profesor de cabos, y es destinado posteriormente a la Guardia Civil Veterana hasta que es ascendiendo a capitán. Entre el 2 y el 16 de mayo de 1897 participa en la ocupación de "Amadeo Alfonso", "Méndez Nuñez" y Bailen" en la provincia de Cavite.

El asedio de Baler

El 8 de octubre de 1897 al mando de su compañía embarcó a bordo del Cañonero de guerra "Cebú", saliendo con rumbo a Baler (Distrito del Príncipe) a donde llegó y desembarcó el 17. En 1898 fue nombrado comandante Político Militar del Distrito de Príncipe y Jefe de las Fuerzas de aquel distrito que defendían a Baler durante el primer sitio que a este lugar pusieron los insurrectos del 16 al 23 de enero de 1898.

Guerra hispano-estadounidense

El 21 de abril de 1898 con motivo de la campaña con los Estados Unidos fue destinado a organizar la 1.ª Compañía de Apalit, marchando el día 26 con ésta y una sección de Macabebes en socorro del destacamento de Candata, que era atacado por los insurrectos, libertándolo y regresando con él a San Fernando. El 29 de mayo marchó a Manila con su compañía prestando servicio de campaña y siendo destinado con su fuerza a la Brigada del General de la provincia de Cavite, prestando igual servicio en Noveleta (Cavite) y asistiendo a los combates y sitios que tuvieron lugar en dicha plaza desde el 29 de mayo hasta el 2 de junio, fecha en que fue hecho prisionero por los insurrectos tagalos. Logró fugarse desde Isidro (Nueva Ecija) el 28 de diciembre.

Reconocimientos
 1886: Cruz Blanca de 1.ª Clase al Mérito Militar
 1897: Cruz Roja de 1.ª clase al Mérito Militar concedida por el Excmo Sr. Capitán General de Filipinas.
 1897: Cruz Roja de 1.ª clase al Mérito Militar por las operaciones para la ocupación de Amadeo, Alfonso, Méndez-Nuñez y Bailén.
 1897: Cruz Roja de 1.ª clase al Mérito Militar como herido en la toma del pueblo de Talisay.
 1900: Medalla de Oro de sufrimientos por la Patria.
 1903: Medalla de Alfonso XIII.

Enlaces externos

Militares de España en la guerra hispano-estadounidense
Militares de España en la guerra de la Independencia cubana
Militares del Ejército español de la guerra de la Independencia cubana
Personajes del sitio de Baler
Personas en el movimiento independentista puertorriqueño del siglo XIX
Militares de la provincia de Toledo
Nacidos en Villaluenga de la Sagra
Fallecidos en Toledo

Jesús Roldán


NGC 375 este o galaxie eliptică situată în constelația Peștii. A fost descoperită în 1 decembrie 1874 de către Lawrence Parsons, 4th Earl of Rosse. Împreună cu NGC 379, NGC 380, NGC 382, NGC 383, NGC 384, NGC 385, NGC 386, NGC 387 și NGC 388 formează Arp 331.

Note

Vezi și

 NGC 374
 NGC 376

Legături externe

 NGC 375 pe WikiSky
 NGC 375 pe spider.seds.org

Galaxii eliptice
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1874
Obiecte astronomice descoperite de Lawrence Parsons

NGC 375


O crescimento verde é um termo usado para descrever um caminho hipotético de crescimento econômico que seja ambientalmente sustentável. O conceito se baseia no entendimento de que, enquanto o crescimento econômico continuar sendo o objetivo predominante, é necessário desacoplar o crescimento econômico do uso de recursos e dos impactos ambientais adversos. Como tal, o crescimento verde está intimamente relacionado aos conceitos de economia verde ou de baixo carbono e desenvolvimento sustentável. Um dos principais impulsionadores do crescimento verde é a transição para sistemas de energia sustentável. Os defensores das políticas de crescimento verde argumentam que políticas verdes bem implementadas podem criar oportunidades de emprego em setores como energia renovável, agricultura verde ou silvicultura sustentável. Eles argumentam que através da sinergia entre Economia e Ambiente o crescimento verde promoverá o desenvolvimento sustentável e criação de valor.

Vários países e organizações internacionais, como a Organização para a Cooperação e Desenvolvimento Econômico (OCDE), Banco Mundial e Organização das Nações Unidas, desenvolveram estratégias de crescimento verde; outros, como o Global Green Growth Institute (GGGI), se dedicam especificamente ao tema. O termo crescimento verde tem sido usado para descrever estratégias nacionais ou internacionais como, por exemplo, a recuperação econômica da recessão do COVID-19, que poderia ser enquadrada como uma forma de recuperação verde.

Os críticos do crescimento verde destacam que as abordagens de crescimento verde não levam em conta a totalidade de mudanças necessárias nos sistemas econômicos para enfrentar a crise climática, a crise da biodiversidade e outras formas de degradação ambiental. Os críticos apontam, em vez disso, para estruturas alternativas de transformação econômica, como economia circular, decrescimento, economia donut ou outras mudanças fundamentais semelhantes que sejam compatíveis aos limites planetários.

Terminologia
O crescimento verde e outros conceitos relacionados surgem da observação de que o crescimento econômico dos últimos 250 anos ocorreu, em grande parte, às custas do meio ambiente. O conceito de crescimento verde pressupõe que o crescimento econômico e o desenvolvimento podem continuar simultaneamente à redução dos impactos ambientais negativos, inclusive das mudanças climáticas, através do desacoplamento econômico-ambiental; ou ainda, que poderão continuar enquanto o ambiente natural fornecer serviços ecossistêmicos.

Com relação ao desacoplamento, existe uma distinção entre desacoplamento relativo e absoluto: o desacoplamento relativo ocorre quando a pressão ambiental ainda cresce, porém menos do que o produto interno bruto (PIB); já o desacoplamento absoluto ocorre quando há uma redução real no uso de recursos ou emissões ao mesmo tempo em que a economia cresce. Também existem outras distinções baseadas em diferentes parâmetros: indicadores de crescimento econômico e pressões ambientais (por exemplo, uso de recursos, emissões, perda de biodiversidade);  impactos no nível global ou doméstico; a economia como um todo ou setores individuais (por exemplo, energia, agricultura); desacoplamento temporário ou permanente; ou ainda, desacoplamento para atingir certas metas (por exemplo, limitar o aquecimento global a 1,5 °C ou permanecer dentro limites planetários).

História
Embora os conceitos crescimento verde, economia verde e desenvolvimento de baixo carbono tenham recebido atenção internacional crescente nos últimos anos, o debate sobre o aumento nos impactos ambientais em face do crescimento econômico remonta a várias décadas. Por exemplo, já no início dos anos 1970 foi desenvolvida a equação I = PAT, que descreve o impacto da atividade humana no meio ambiente. Em 1972 o relatório The Limits to Growth, encomendado pelo Clube de Roma, utilizava modelos computacionais para discutir a possibilidade de um crescimento econômico exponencial em um mundo de recursos finitos. A crescente compreensão da necessidade de um desenvolvimento sustentável foi central no Relatório Brundtland de 1987, assim como na Conferência das Nações Unidas sobre o Meio Ambiente e o Desenvolvimento, ou ECO-92, no Rio de Janeiro em 1992. No início dos anos 90 foi desenvolvido o conceito de curva ambiental de Kuznets que levantava a hipótese de que a degradação ambiental aumentaria conforme um país se desenvolve economicamente até que, após um patamar, começaria a diminuir. A curva ambiental de Kuznets é um conceito disputado e não é um consenso. Outros desenvolvimentos influentes incluem o trabalho dos economistas Nicholas Stern e William Nordhaus, que defendem uma integração das preocupações ambientais nas atividades econômicas: O Relatório Stern de 2006 sobre a Economia das Mudanças Climáticas avaliou os custos e riscos econômicos das mudanças climáticas e concluiu que "os benefícios de uma ação firme e rápida superam em muito os custos econômicos de não agir".

O termo "crescimento verde" é originário da região da Ásia-Pacífico e surgiu pela primeira vez na Quinta Conferência Ministerial sobre Meio Ambiente e Desenvolvimento (MCED) em Seul, Coréia do Sul, em 2005, onde a Rede de Iniciativa de Seul sobre Crescimento Verde foi fundada. Desde então, várias organizações internacionais voltaram sua atenção para o crescimento verde, em parte, como uma saída para a crise financeira de 2007–2008: a pedido dos países, a OCDE publicou em 2011 uma Estratégia de Crescimento Verde e, em 2012, o Banco Mundial, PNUMA, OCDE e GGGI lançaram a Plataforma de Conhecimento de Crescimento Verde (em inglês Green Growth Knowledge Platform - GGKP).

Os conceitos de crescimento verde, economia verde e desenvolvimento de baixo carbono às vezes são usados com diversos significados por diferentes organizações, mas também podem ser usados de forma intercambiável. Algumas organizações também incluem aspectos sociais em suas definições.

Criação de empregos
O relatório "Growth Within: A Circular Economy Vision for a Competitive Europe" prevê que existem muitas oportunidades de criação de valor e de empregos na reciclagem, na produção de produtos mais duradouros e na oferta de serviços de manutenção.

De acordo com a Organização Internacional do Trabalho, uma mudança para uma economia mais verde poderia criar 24 milhões de novos empregos em todo o mundo até 2030, se as políticas corretas forem implementadas. Além disso, se não ocorrer uma transição para uma economia verde, 72 milhões de empregos em tempo integral podem ser perdidos até 2030 devido ao estresse térmico, e com o aumento de temperatura menos horas de trabalho estarão disponíveis, principalmente na agricultura.

De acordo com um relatório de 2020 da Green Alliance, progetos de criação de empregos com melhor custo-benefício no Reino Unido são: reforma de edifícios e criação de ciclovias, balsas elétricas, fábricas de baterias e reflorestamento; e que isso criaria mais empregos do que projetos de construção de estradas inicialmente propostos. O relatório também afirma que investimentos na recuperação da natureza podem criar rapidamente 10.000 novos empregos.

Métricas
Uma métrica comumente usada para medir o uso de recursos das economias é o consumo doméstico de materiais (CDM). A União Europeia, por exemplo, usa o DMC para medir a produtividade de seus recursos. Com base nessa métrica, afirma-se que alguns países desenvolvidos alcançaram a dissociação relativa ou mesmo absoluta do uso de materiais do crescimento econômico. No entanto, O DMC não considera a deslocalização industrial e das cadeias de suprimentos globais, razão pela qual outra métrica proposta é a pegada de material (PM). A pegada material abrange o uso de recursos do início ao final de uma cadeia produtiva, ou seja, de onde as matérias-primas são extraídas até onde o produto ou serviço é consumido. Essa métrica indica que o uso de recursos pode estar crescendo no mesmo ritmo do PIB para vários países, como por exemplo para a UE-27 ou os países membros da OCDE.

Crescimento Verde no Brasil

Programa Nacional de Crescimento Verde
O Programa Nacional de Crescimento Verde foi lançado pelo governo federal no final de outubro com a intenção de apresentar na 26º Conferência das Nações Unidas sobre as Mudanças Climáticas (COP26) uma estrutura do que o país pretende investir nos próximos anos.

Para tornar o Brasil a maior potência verde do planeta, o governo brasileiro lançou em outubro de 2021 o Programa Nacional de Crescimento Verde. A iniciativa visa oferecer financiamentos e subsídios para incentivar projetos e atividades econômicas sustentáveis, priorizar concessão de licenças ambientais e gerar os chamados "empregos verdes". Com o pacote de incentivos, o objetivo é neutralizar a emissão de carbono pelo país até 2050.

O novo programa conta com recursos nacionais e internacionais, públicos ou privados, reembolsáveis e não reembolsáveis, fundos de impacto e investimentos de risco. Hoje, já existem linhas de crédito de bancos públicos — da Caixa Econômica Federal e do Banco do Brasil, por exemplo, — que chegam a R$ 400 bilhões para projetos sustentáveis. O recurso contempla áreas de conservação e restauração florestal, saneamento, gestão de resíduos, ecoturismo, agricultura, energia renovável, mobilidade urbana, entre outras .

Desafios
Segundo o ministro do Meio Ambiente, Joaquim Leite, o maior desafio dos "negócios verdes" é desfazer a ideia de que as ações do governo têm caráter apenas punitivo. "Por isso, em outra direção, vamos incentivar, apoiar e priorizar os projetos verdes, para que promovam empreendedorismo e inovação sustentável, mostrando ao mundo que o futuro verde está aqui, no Brasil", enfatizou o ministro durante cerimônia de lançamento do programa, no Palácio do Planalto, em Brasília (DF) .

Vantagens
Considerando o Brasil uma potência verde,  o estoque de recursos naturais mais preservado do mundo vai estimular o mercado de capitais no campo. As propriedades rurais vão ser reavaliadas, vão ter cotas e vão poder receber aportes. O pequeno capital vai estar protegido e integrado ao mercado financeiro.

O agro brasileiro continuará atuando com baixo impacto ambiental e, portanto, já deve ser considerado uma "potência agroambiental". O Brasil tem sido um grande provedor de alimentos. É um dos poucos países com condições reais de ter economia verde de verdade.

Foram identificadas algumas áreas de incentivo para aprimorar o programa. Entre elas estão:

 a recuperação de áreas degradadas,
 a conservação de florestas em terras privadas por intermédio de pagamentos ambientais
 a geração de empregos verdes.

O representante da Abiove explica o que seriam essas formas de trabalho. "São empregos ofertados para a pasta ambiental onde você concilia produção e conservação dos recursos naturais" .

Governança
O planejamento, a execução e o monitoramento de resultados do programa Crescimento Verde serão conduzidos por um comitê de governança, semelhante ao que ocorre com o Programa de Parcerias de Investimentos (PPI).

O chamado Comitê Interministerial sobre Mudança do Clima e Crescimento Verde (CIMV) — antigo Comitê Interministerial sobre Mudança do Clima — tomará decisões integradas, como a criação de critérios para os projetos sustentáveis, observando, por exemplo, as características de cada região do Brasil e dos biomas .

Críticas
Um artigo de 2020 de Jason Hickel e Giorgos Kallis publicado na New Political Economy conclui que "não há evidências empíricas de que o desacoplamento absoluto do uso de recursos possa ser alcançado em escala global em um cenário de crescimento econômico contínuo" e que "é extremamente improvável que o desacoplamento absoluto das emissões de carbono seja alcançado a uma taxa rápida o suficiente para evitar o aquecimento global acima de 1,5°C ou 2°C, mesmo sob condições políticas otimistas". Assim, o artigo sugere uma busca de estratégias alternativas.

Uma revisão sistemática em duas partes publicada na Environmental Research Letters analisou os textos completos de 835 artigos sobre a relação entre PIB, uso de recursos (materiais e energia) e emissões de gases de efeito estufa. A primeira parte constatou que "a grande maioria dos estudos [...] aborda o tema do ponto de vista estatístico-econométrico, embora dificilmente reconheça os princípios termodinâmicos do papel da energia e dos materiais para as atividades socioeconômicas. Uma incompatibilidade potencialmente fundamental entre crescimento econômico e mudanças sociais sistêmicas para lidar com a crise climática raramente é considerada."[60] A segunda parte concluiu "que grandes e rápidas reduções absolutas de uso de recursos e emissões de gases de efeito estufa não podem ser alcançadas através das taxas de desacoplamento observadas, portanto, o desacoplamento precisa ser complementado por estratégias orientadas para a suficiência e aplicação estrita de metas de redução absoluta [de uso de recursos e emissões de GEEs]."

O movimento Degrowth (decrescimento) se opõe a todas as formas de produtivismo (a crença de que a produtividade econômica e o crescimento são o propósito da organização humana). Desta forma, o movimento se opõe aos conceitos de crescimento verde.

Referências

Mercado financeiro
Desenvolvimento sustentável

Crescimento verde


La Microrregión de Guajará-Mirim es una de las ocho microrregiones del estado de Rondonia, en Brasil. Forma parte de la mesorregión de Madeira-Guaporé.

Esta microrregión fue escenario del inicio de la historia de Rondonia, pero es una de las microrregiones más aisladas del estado. Está formada por tres municipios.

Municipios
 Costa Marques
 Guajará-Mirim
 São Francisco del Guaporé

Guajará-Mirim

Microrregión de Guajará-Mirim


Gara Gheorgheni este o gară care deservește municipiul Gheorgheni, județul Harghita, România.

Gheorgheni

Gara Gheorgheni


An Bulbinella trinervis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Gilbert Baker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pauline Lesley Perry. An Bulbinella trinervis in nahilalakip ha genus nga Bulbinella, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbinella

Bulbinella trinervis


Deryk Simeon Osthus (né en 1974) est un mathématicien britannique. Il s'intéresse particulièrement à la théorie des graphes extrêmes et probabiliste.

Biographie
Osthus a obtenu son baccalauréat universitaire en 1996 et son Certificate of Advanced Studies in Mathematics  (certificat d'études avancées en mathématiques ; examens Tripos) en 1997 à l'université de Cambridge ; il obtenu son doctorat en 2000 à l'université Humboldt de Berlin sous la direction de  Hans Jürgen Prömel (On the evolution of random discrete structures) ; il y reste jusqu'en 2004 en tant que chercheur postdoctoral, avec une habilitation universitaire  2004. En 2004, il devient lecturer et en 2012 professeur de théorie des graphes à l'université de Birmingham.

Recherche
En 2011, Osthus démontre, avec Daniela Kühn et Richard Mycroft, la conjecture de Sumner sur les graphes de tournoi (selon laquelle tout graphe de tournoi de 2n-2 nœuds contient tout polyarbre à n nœuds) pour tous n assez grands.

Prix et distinctions
En 2003, Osthus reçoit le prix européen de combinatoire avec Daniela Kühn et Alain Plagne pour de nombreux résultats dans le domaine central de la théorie des graphes qui traite des mineurs de graphes et des structures aléatoires, notamment en lien avec la conjecture de Hadwiger. En 2014, Kühn et Osthus reçoivent le prix Whitehead. En 2021, Béla Csaba, Daniela Kühn, Allan Lo, Deryk Osthus et Andrew Treglown reçoivent le prix Fulkerson de l'American Mathematical Society pour leur article : Proof of the 1-factorization and Hamilton decomposition conjectures.

En 2014, Osthus et Daniela Kühn sont conférenciers invités au Congrès international des mathématiciens à Séoul (titre de leur conférence conjointe : Hamilton cycles in graphs and hypergraphs: an extremal perspective).

Publications
.
.
 .

Notes et références

Liens externes

 Page personnelle à l'Université de Birmingham

Naissance en 1974
Mathématicien britannique du XXIe siècle
Professeur à l'université de Birmingham
Lauréat du prix Fulkerson
Lauréat du prix Whitehead

Deryk Osthus


Die Pasarow Medical Research Awards (Robert J. and Claire Pasarow Foundation Medical Research Awards) wurden von 1988 (für 1987) bis 2013 von der Robert J. and Claire Pasarow Foundation mit Sitz in Genf in drei Kategorien vergeben, um das öffentliche Bewusstsein für wichtige Forschungsgebiete zu erhöhen. Die Preise waren zuletzt mit jeweils 50.000 US-Dollar dotiert. Sie wurden für Grundlagen- und klinische Forschung auf den Gebieten Krebsforschung, Herz-Kreislauf-Erkrankungen und Neuropsychiatrie vergeben. Kriterium für die Vergabe war der Nachweis bedeutender Forschungsergebnisse und die Wahrscheinlichkeit künftiger außerordentlicher Leistungen in der biomedizinischen Wissenschaft.

Robert J. Pasarow (1917–2000), Gründer und früherer Präsident des Unternehmens CHB Foods, und seine Ehefrau Claire Pasarow (1918–2008) gründeten die Stiftung 1987, um herausragende medizinische Forschung zu fördern. Robert Pasarow war lange Jahre der Präsident der Stiftung und Claire Pasarow Chief Financial Officer.

Fünf der Pasarow-Preisträger erhielten später den Nobelpreis für Physiologie oder Medizin (Arvid Carlsson, Eric Kandel, Stanley Prusiner, Elizabeth H. Blackburn und Peter J. Ratcliffe), drei den Nobelpreis für Chemie (Roger D. Kornberg, Paul Modrich und Robert Lefkowitz).

Preisträger
Bis etwa 2008 wurden die Preisträger für das jeweilige vorausgegangene Jahr ausgezeichnet. Etwa 2008/2009 kam es zu einer Unterbrechung dieses Rhythmus und anschließend etwa 2010 zu einer Wiederaufnahme mit Zählung: Die Vergabe der 22. Preise wurde Anfang 2010 angekündigt.

Einzelnachweise

Wissenschaftspreis (Vereinigte Staaten)
Krebsforschungspreis
Medizinpreis
Neurowissenschaftlicher Preis
Erstverleihung 1988
Ehemalige Auszeichnung

Pasarow Award


Joseph Francis "Joe" Alaskey III (17 aprilie 1952 – 3 februarie 2016) a fost un actor american de film și televiziune.

Filmografie
Roluri de voce
 Who Framed Roger Rabbit (1988)
 Spaced Invaders (1990)
 A Wish for Wings That Work (1991)
 Casper (1995)

Note

Vezi și
 Listă de actori americani

Legături externe

Nașteri în 1952
Actori americani din secolul al XX-lea
Actori americani din secolul al XXI-lea

Joe Alaskey


මොගල්වරු නම් ඉන්දියාව පාලනය කල රාජවන්ශයකි. මොවුන්ගෙන් පලමු වන්නා වූ බාබර් 1526දී දිල්ලියෙ අවකන් පාලකයා පරදවා උතුරු ඉන්දියාවෙ අදිපතියා වූයෙය. මෙ පරම්පරාවෙ තුන්වන්නා නම් 1556දී අදිරාජයා වූ අක්බාර්ය.(1556-1605).

මොගල් වරු


تَدْوِينُ الحَدِيث هو تدوين وتسجيل ما ورد عن النبي محمد  من قول أو فعل أو تقرير، والتي أولاها المسلمون اهتمامًا بالغًا كونها المصدر الثاني من مصادر التشريع الإسلامي. مرت عملية تدوين الحديث بمراحل عدة بدأت فعليًا مع القرن الثاني للهجرة حيث بدأت الخطوات الأولى لتدوين الحديث بكتابته بعد أن كان مقصورًا على المشافهة. تطوّر الأمر مع مرور الوقت، وانتقل من مرحلة الجمع البحت إلى مرحلة التصنيف والترتيب تارة بحسب المواضيع الفقهية وأخرى بترتيب الأحاديث بحسب الراوي وإن اختلفت موضوعاتها. ثم مع مرور الزمان، تشعّبت أنواع كتب الحديث بين موطآت ومصنفات ومسانيد وسنن وجوامع ومستدركات ومستخرجات.

توقفت عملية التدوين الفعلي للحديث بحلول القرن الخامس الهجري، ثم انتقل علماء  إلى مرحلة أخرى وهي مرحلة نقد الحديث من حيث السند والمتن ليؤسّسوا بذلك علم مصطلح الحديث.

أهمية التدوين
للسُنّة النبوية عند المسلمين أهميتها لدورها التوضيحي أو التقييدي أو التخصيصي لبعض النصوص القرآنية. فكثير من آيات القرآن وردت مُجملة أو مُطلقة أو عامة، فجاء قول النبي محمد أو عمله ليبيّنها أو يقيّدها أو يخصّصها. كما كان لتصرفات النبي محمد فيما لم ينزل فيه قرآنًا المرجع للمشرعين، لقوله تعالى  وقوله ، لذا استوجب ذلك العناية بجمع الحديث وتدوينه.

في البداية، لم يُدوّن الحديث على عهد النبي محمد الذي نهى عن تدوينه، إلا أن عدم تدوين  في عهده الأول، والاكتفاء بالاعتماد على الذاكرة، فتح الباب أمام بعض الوضّاعين الذين استباحوا وضع أحاديث ونسبتها كذبًا إلى النبي محمد، حتى بلغت مبلغًا عظيمًا، وعجّت بها الآفاق حتى أن البخاري في صحيحه لم يُدوّن سوى سبعة آلاف حديث منها ثلاثة آلاف مكررة من جملة ستمائة ألف حديث كانت متداولة في عصره. وقد رأى أحمد أمين في كتابه فجر الإسلام برأي ابن أبي الحديد في كتابه شرح نهج البلاغة أن الخصومات السياسية بين السُنّة والشيعة، ثم الأمويين والعباسيين، إضافة إلى الخلافات الكلامية والفقهية بين المذاهب الدينية في العصور الأولى للإسلام، كانت سببًا في وضع الأحاديث التي هدف واضعوها إلى تغليب فئة على أخرى، مستغلين التوجُّه السائد حينئذ بتفضيل عدم تدوين الحديث.

تاريخ التدوين

الجمع

لم يُدوّن الحديث على عهد النبي محمد، بل ونهى النبي عن تدوينه، فقد روى أبو سعيد الخدري عن النبي محمد قوله: . إلا أن هناك بعض الحالات التي أذن النبي محمد فيها بتدوين أحاديث كحديث أبي هريرة عن خطبة النبي محمد عام فتح مكة حين قتلت خزاعة رجلاً من بني ليث بقتيل منهم قتلوه، حيث طلب رجل من أهل اليمن من النبي محمد أن يكتب له الخطبة، فأمر النبي محمد بكتابتها له. وقد رأى بعض العلماء أن النهي عن الكتابة كان وقت نزول القرآن، خشية التباس القرآن بالحديث. كما أذن النبي محمد لبعض أصحابه كعبد الله بن عمرو بن العاص وأنس بن مالك وسمرة بن جندب وأبى أن يأذن لبعضهم كأبي سعيد الخدري.

وقد عمد بعض الصحابة مبكرًا إلى تدوين الحديث وجمعه بعد وفاة النبي محمد كابن عباس الذي كان يدور على الصحابة ليسألهم، ويكتب ما يحدثونه به من أحاديث سمعوها من النبي محمد. بل وأراد عمر بن الخطاب أن يكتب الحديث، فاستشار الصحابة في ذلك، فأشاروا عليه أن يكتبها، إلا أنه تراجع خشية أن يُكبّ الناس عليه، ويتركوا القرآن. لم يمض الكثير من الوقت حتى اعتنى التابعون بجمع الحديث وكتابته، وكذلك اهتم الخلفاء والأمراء الأمويون على المستوى الرسمي بجمعه، فأمروا بعض علماء المسلمين مثل أبو بكر بن محمد بن عمرو بن حزم وابن شهاب الزهري بجمع الحديث.

عني التابعون وتابعيهم بتنقية الحديث مما أصابه من وضع الوضّاعين عن طريق العناية بحفظه وتتبُّع الأسانيد والبحث في أحوال الرجال، ثم أخذوا يشرِّحون الرجال، فيُجرِّحون بعضًا، ويُعدِّلون بعضًا، فاستدعى ذلك منهم أن يلتمسوا الأحاديث وأسانيدها مهما كلّفهم ذلك من رحلات شاقة وطويلة.

التصنيف والترتيب

بدأت محاولات جمع وترتيب الحديث في منتصف القرن الثاني الهجري على يد الربيع بن صبيح ثم سعيد بن أبي عروبة، تلاها ما جمعه ابن جريج في مكة، ومالك في موطأه في المدينة، والأوزاعي في الشام، وسفيان الثوري في الكوفة، وحماد بن سلمة في البصرة ومعمر بن راشد الصنعاني في اليمن والليث بن سعد في مصر بما تيسّر لهم من أحاديث. وقد صنّف هؤلاء ما جمعوه ورتّبوه وبوّبوه بحسب الأبواب والمواضيع الفقهية، وضمّوا إليها بعض أقوال الصحابة وفتاوى التابعين.

وقد أرّخ جلال الدين السيوطي في ألفيته لبدايات جمع الحديث بأبيات قال فيها:

انتقل تدوين الحديث إلى طور آخر أكثر تطوّرًا، وازدهر التدوين بازدهار تأليف الكتب في عصر هارون الرشيد، وتشعّب وتنوّع، فظهرت منه الموطآت والمصنفات والمسانيد والسنن والأجزاء والجوامع والمستدركات والمستخرجات. وبلغ التدوين عصره الذهبي بحلول القرن الثالث الهجري الذي ظهر فيه الكتب الستة، وانتشر فيه الكثير من علماء وحُفّاظ الحديث الذين أسّسوا لعلوم الحديث كابن حنبل وإسحاق بن راهويه وابن المديني ويحيى بن معين والبخاري ومسلم وأبي زرعة الرازي وأبي حاتم الرازي وعبد الله بن عبد الرحمن الدارمي وعثمان بن سعيد الدارمي.

التدقيق والتمحيص
استمرت عملية جمع وتدوين الحديث وتصنيفه وترتيبه حتى نهاية القرن الخامس الهجري، ثم انتقل إلى مرحلة أخرى وهي مرحلة «نقد الحديث» تصحيحًا وتضعيفًا، ونقد رجاله تجريحًا وتعديلاً، وتناول المتن شرحًا وانتخابًا، لما جمعه الأولون من مؤلفات في القرون الخمسة الأولى، فجمعوا شتات الأقوال النقدية حول الحديث المروي عند الأولين من تعليل للمتن وتجريح وتعديل للرواة ووصل وإرسال وانقطاع للسند. فنتج عن ذلك أن أكثروا من كتب مصطلح الحديث التي رتّبوا فيها الحديث وهذّبوه وتناولوه بالشروحات.

أشهر كتب تدوين الحديث
تنوعت الكتب التي دوّنت الحديث في كل قسم من أقسامه، واشتهر منها الكثير في كل قسم على حدة.

طالع أيضًا
 حديث نبوي

كتب في تدوين الحديث
 تدوين الحديث; المؤلف: مناظر أحسن الكيلاني; المحقق: معروف، بشار عواد

هوامش
  المجمل في القرآن: هو ما أفاد شيئًا من جملة أشياء، وهو مُتعيِّنٌ في نفسه، واللفظ لا يُعيّنُه.
  المُطلق في القرآن: هو ما دل على الحقيقة بلا قيد؛ فهو يتناول واحدًا ما بدون تعيين، مثل لفظ «رقبة» من قوله تعالى:  يعنى أن عليه تحرير رقبة، دون تقييد كونه مؤمنًا أو كافرًا، وهذا يعتبر إطلاقًا.
  العام في القرآن: هو اللفظ الواحد الدال على شيئين فصاعدًا. ...
  الجرح في علم الرجال: هو وصف الراوي بما يقتضي رد روايته، والتعديل في علم الرجال: هو وصف الراوي بما يقتضي قبول روايته.
  الموطأ: هو الكتاب المرتب على الأبواب الفقهية، ويشتمل على الأحاديث المرفوعة والموقوفة والمقطوعة، وآثار الصحابة والتابعين، ويشتمل على أبواب عن السير والمغازي والمناقب والفضائل والشمائل.
  المصنّف: هو الكتاب المرتب على الأبواب الفقهية، ويشتمل على الأحاديث المرفوعة والموقوفة والمقطوعة، وآثار الصحابة والتابعين، ودون أن يشتمل على أبواب عن السير والمغازي والمناقب والفضائل والشمائل.
  المُسند: هو الكتاب الذي يقتصر على أحاديث النبي محمد، مُرتّبه وفق ما جُمع من حديث كل صحابي على حدة.
  السنن: هي الكتب المرتبة على الأبواب الفقهية، وتستبعد الأحاديث الموقوفة.
  الجزء: هو الكتاب الذي يجمع الأحاديث المتعلقة بموضوع واحد.
  الجامع: هو الكتاب الذي يجمع أبواب الإيمان والفقه والتاريخ والسير والمغازي والتفسير والفضائل والشمائل وأمور الآخرة، ويشتمل على الأحاديث المرفوعة.
  المستدرك: هو الكتاب الذي جمع فيه مؤلفه أحاديث استدركها على كتاب آخر.
  المستخرج: هو الكتاب الذي يأتي مؤلفه إلى كتاب من كتب الحديث، فيخرِّج أحاديثه بأسانيد تختلف عن أسانيد صاحب الكتاب.
  الصحاح: هي الكتب التي التزم مؤلفوها ألا يذكروا فيها إلا الأحاديث الصحيحة عندهم.
  المعجم: هو الكتاب الذي ترتب فيه الأحاديث على مسانيد الصحابة أو الشيوخ أو البلدان أو غير ذلك. والغالب أن يكون ترتيب الأسماء فيه على حروف المعجم.
  الزوائد: هي المصنفات التي يجمع فيها مؤلفها الأحاديث الزائدة في بعض الكتب عن الأحاديث الموجودة في كتب أخرى.
  الأطراف: هي كتب يقتصر مؤلفوها على ذكر طرف الحديث الدال عليه، ثم ذكر أسانيده في المراجع التي ترويه بإسنادها، وبعضهم يذكر الإسناد كاملًا، وبعضهم يقتصر على جزء من الإسناد، لكنها لا تذكر متن الحديث كاملاً، كما أنها لا تلتزم أن يكون الطرف المذكور من نص الحديث حرفيًا.

مراجع

وصلات خارجية
 الموسوعة الحديثية وسلسلة الأحاديث الضعيفة والموضوعة

أحاديث نبوية

تدوين الحديث


Das Amt Fehrbellin, im 16. Jahrhundert noch Amt Bellin, war ein kurfürstlich-brandenburgisches Amt um die Stadt Fehrbellin (Landkreis Ostprignitz-Ruppin, Brandenburg) herum. Es gehörte ursprünglich zum Hochstift Havelberg, das ab 1553 zunächst durch das Kurfürstentum Brandenburg administriert wurde, ab 1571 auch formal mit dem Kurfürstentum Brandenburg vereinigt wurde. Das Amt Fehrbellin wurde 1872 mit der Kreisreform in Preußen aufgelöst.

Geographische Lage
Das Amt Fehrbellin umfasst nur einen kleinen Teil der heutigen (Groß-)Gemeinde Fehrbellin, die aus dem von 1992 bis 2003 existierenden brandenburgischen Amt Fehrbellin hervorgegangen war. Fehrbellin liegt rd. 60 km nordwestlich von Berlin.

Geschichte
1294 überließen die Markgrafen Otto, Conrad, Heinrich, Johann und Otto der Jüngere das Ländchen Bellin für 2000 Mark Silber dem Bischof von Havelberg. Davon wurden 800 Mark Silber vom Bistum zur Begleichung von Schulden der Markgrafen an das Bistum Havelberg gleich einbehalten. Kirchenrechtlich gehörte das Ländchen Bellin gar nicht zum Bistum Havelberg, sondern zum Bistum Brandenburg. Erst 1337 verkaufte das Bistum Brandenburg den Bischofszehnten (⅔ des Gesamtzehnten) um 100 Mark Silber an das Bistum Havelberg. Damit gehörte das Ländchen Bellin nun de facto auch zum Bistum Havelberg.

Im ausgehenden Mittelalter gliederte sich das Hochstift Havelberg verwaltungstechnisch in vier Ämter: Amt Wittstock, Amt Plattenburg, Amt Schönhausen und das Amt Bellin (früher Ländchen Bellin genannt). 1553 kam das Hochstift Havelberg (und damit auch das Amt Bellin) in kurfürstlich-brandenburgische Verwaltung, blieb aber zunächst noch als Verwaltungseinheit bestehen. 1571 vereinigte Markgraf Joachim Friedrich das Hochstift mit dem Kurfürstentum, die Ämter des Hochstiftes wurden dem kurfürstlichen Domanialbesitz zugeschlagen. Um 1600 setzte sich die Bezeichnung Fehrbellin für den Ort Bellin durch, auch das Amt wurde nun Amt Fehrbellin genannt.

Zugehörige Gemeinden
Die Besitzverhältnisse in den brandenburgischen Dörfern des ausgehenden Mittelalters und der frühen Neuzeit waren oft sehr zersplittert und dadurch recht kompliziert. In allen Dörfern des Amtes hatte der Kurfürst das Ober- und Untergericht. Die Abgaben eines Teils der Bauern gingen aber oft noch an andere Nutznießer. Nach dem Ortschaftsverzeichnis von 1817 gehörten zum Amt Fehrbellin:
 Betzin. Die meisten Bauern mussten ihre Abgaben und Dienste zum Amt Fehrbellin leisten. Daneben hatte Rittmeister von der Hagen auf Karwesee einen Hof mit 4 Hufen in Betzin
 Brunne. Neben dem Amt Fehrbellin hatten auch Rittmeister v. Zieten und der Landrath v. Zieten noch Teilbesitz.
 Dechtow. Weitere Besitzanteile gehörten dem Amt Vehlefanz und dem General-Lieutenant v. Zieten
 Fehrbellin. In der Stadt gehört ein Vorwerk zum Amt, indem auch der Amtssitz war.
 Feldberge. Teilbesitz gehörte auch dem Rittmeister von der Hagen in Karwesee, und dem Rittmeister v. Zieten
 Hakenberg. Hier hatte neben dem Amt auch der Landrat v. Plessen und der Staatsrat Wilckens Besitz
 Karwesee. Besitztitel hatten hier auch der Dom in Berlin und der Rittmeister von der Hagen
 Lentzke. Hier waren ein Gut im Besitz der Generalin v. Byern und ein weiteres Gut gehörte den v. Lenzke Erben.
 Lentzker Mühle, ein Vorwerk und Wassermühle war im Vollbesitz des Amtes.
 Linum war im Vollbesitz des Amtes.
 Tarmow. Ein Gut im Dorf gehörte dem General-Lieutenant v. Zieten

1872 wurde das Amt Fehrbellin aufgelöst.

Amtleute
 um 1620 Christian von Bellin, Hauptmann
 1765 Clare, Amtmann
 1775 Johann Ludwig Fromm, Beamter
 1799 Fromme, Oberamtmann
 1800–1804 Hanisch, Oberamtmann
 1818–1858 Jacobs, Beamter
 1859–72 Keppler, Oberamtmann

Belege

Literatur
 Kugler-Simmerl, Annette: Bischof, Domkapitel und Klöster im Bistum Havelberg 1522–1598, Strukturwandel und Funktionsverlust: 263 S., Berlin, Lukas-Verl., 2003 ISBN 3-936872-07-4 Online bei Google Books (nicht ganz vollständig einsehbar)
 Enders, Lieselott: Historisches Ortslexikon für Brandenburg, Teil III Havelland. 452 S., Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1972
 Berthold Schulze: Besitz- und siedlungsgeschichtliche Statistik der brandenburgischen Ämter und Städte 1540–1800. Beiband zur Brandenburgischen Ämterkarte. Einzelschriften der historischen Kommission für die Provinz Brandenburg und die Reichshauptstadt Berlin, Band 7, 190 S., Im Kommissionsverlag von Gsellius, Berlin, 1935.
 Wentz, Gottfried: Die Bistümer der Kirchenprovinz Magdeburg. 2. Band, Das Bistum Havelberg. Walter de Gruyter & Co., Berlin 1933 Online bei Google Books (nicht ganz vollständig einsehbar)

Einzelnachweise

Anmerkung

Landkreis Ostprignitz-Ruppin
Fehrbellin
Fehrbellin

Amt Fehrbellin


Wuchowsen (Wajosen, Wocawson, Wuchowsin, Wudjausen, Wochowsen, Wotjou'san, Wad-zoo-sen, Wutcau's'n, Wu'cho'sen, Wju'sn, Wiju'sin; Wind Bird, Wind Eagle,) Wuchowsen je gigantski besmrtni ptičji duh kod plemena Abnaki, Penobscot, Maliseet, Passamaquoddy i Mi'kmaq čija krila stvaraju vjetar. Iako je Wuchowsen čudovišne veličine i vjetrovi koje stvara mogu biti smrtonosni, u legendama kod Wabanaka on se ne tretira kao čudovište, već kao prirodna sila svijeta koju treba poštovati. U većini legendi ili Glooskap ili smrtni heroj pokušavaju spriječiti lepet Wuchowsenovih krila, samo da bi otkrili da svijet ne može preživjeti bez vjetra; Wuchowsen je vraćen na vlast, ali je ili nagovoren da ublaži vjetar koji stvara ili je prisiljen na to tako što mu je jedno od krila vezano ili slomljeno.

Izvori

Indijanska mitologija (divovske ptice)
Indijanska mitologija (duhovi prirode)
Abenaki mitologija
Penobscot mitologija
Micmac mitologija
Passamaquoddy mitologija

Wuchowsen


تشاتشاك (Čačak) مدينة وبلدية تبعد 140 كلم جنوب بلغراد عاصمة صربيا .

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لتشاتشاك:

توأمة
لتشاتشاك اتفاقيات توأمة مع كل من:

 سوتشي
 تورتشينسكي تيبليتسي
 كاتريني
 برزنو
 بارانافيتشي (2013 - )
 كوفروف
 روزا
 فالاشسكي ميزيريتشي

 تونون لو بان

أعلام
 لازار ماركوفيتش
 جيلكو أوبرادوفيتش
 نستور ميلوفانوفيتش

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
أماكن مأهولة في مقاطعة مورافيكا

تشاتشاك


Siirt, Siirt ilinin merkezi olan şehirdir.

Tarihçe

Milât öncesi dönem
Coğrafî konum olarak Anadolu ve Mezopotamya'nın kesiştiği bölgenin yüksek kısımlarında kurulan Siirt'te 1963 yılında Halet Çamlıbel ve R.J. Braidwood başkanlığında kurulan Güneydoğu Anadolu Tarih Öncesi Araştırmaları Karma Projesi kapsamında Siirt ilinde yapılan yüzey araştırmalarında Cilalı Taş, Bakır, Tunç ve Hellenistik, Roma, Bizans ve İslâm dönemlerinden Yakın Çağ'a uzanan dönemlere ait buluntular ortaya çıkarılmıştır. 3500 yıl öncesine dayandığı iddia edilen Akabe Yolu da bu kenttedir.

İslâm egemenliği
639'da Elcezire'nin fethi için görevlendirilen İlyas Bin Ganem Diyarbakır yöresini İslam mücahidlerine açtığı zaman Siirt aynı akıbete uğramıştır. Diyarbakır'ın zaptında önemli hizmetleri bulunan Halit Bin Velid Hasankeyf Savaşı'nda muzaffer olduktan sonra Siirt'e yürümüş şehrin o zamanki hakimi Hersolu itaatini arz ederek şehri teslim etmiştir. Bundan sonra Siirt Hakimliği'ne sahabeden olan Hişşam oğlu Hakem tayin olunmuştur.

Anadolu Selçukluları dönemi

Malazgirt Savaşı'ndan sonra Türkler Anadolu'ya yerleşmeye başlamış ve Büyük Selçuklu Devleti'nin isteği dışında küçük Türk devletçikleri kurulmuştur. Siirt yöresi Hasankeyf Artukluların yönetimindeydi. Artuklulara bağlı göçebe Türkmenler yöreye yerleşmiş, Artuklu beyleri ve askerleri kentlerde Türkleşmenin çekirdeğini oluşturmuşlardır. Beylerinin Alp, İnanç, Yağbu gibi Türk adlarını kullanmaları; Artuklularda Türkmen geleneğinin güçlülüğünü göstermektedir. Bağlı oymaklara "Ok gönderme" biçimindeki Orta Asya geleneği de Artuklarda sürmekteydi.

Şehrin ana eseri 1129'da, Bağdat'ta hükmeden Büyük Selçuklu Sultanı II. Mahmut tarafından inşa edilen Ulu Camii'dir. 1965 yılında restore edilmiştir.

Osmanlı Devleti dönemi
Yavuz Sultan Selim'in Çaldıran Seferi ile Osmanlı topraklarına katılmıştır. Cumhuriyet dönemine kadar Bitlis sancağına bağlı olarak kalmıştır.

Kültür

Siirt'teki cas evleri mimari mirasının bir parçasıdır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Siirt Valiliği
 Siirt Belediyesi
 Siirt YerelNET

Siirt


I palæontologi er Lazarus taxon (flertal taxa) en takson som ikke optræder i en eller flere perioder i den fossile periode, for så at optræde igen senere. Ligeledes inden for bevaringsøkologi og økologi kan det refere til arter eller populationer, som man havde antaget var uddøde, men som så bliver genopdaget.

Termen referer til Johannesevangeliet, hvor Jesus genopliver Lazarus fra de døde.

Et berømt eksempel er coelacanth (også kaldet den blå fisk), som man troede havde været uddød i millioner af år, indtil den blev genopdaget i 1938.

Potentielle forklaringer
Lazarus taxa er observerbare artefakter der optræder som følge af (lokal) udryddelse eller som prøve. Den fossile periode er sagens natur sporadisk (kun en meget lille del af levende organismer bliver til fossiler, og en endnu mindre del bliver opdaget inden de bliver ødelagt), og den indeholder huller, som ikke nødvendigvis er forårsaget af udryddelse, særligt når antallet af individer i et bestemt takson er meget lavt.

Efter masseudryddelser, som Perm–Trias udslettelsen, optræder Lazarus-effekten inden for mange taxa. Der er tilsyneladende ikke nogen sammenhæng mellem mængen af fossiler og antallet af Lazarus taxa, og der er ikke blevet fundet nogen manglende taxa i potentielle refugier. Derfor er genopdagelsen af Lazarus taxa sandsynligvis et resultat af en takson store sjældenhed i efterdønningerne af en sådan masseudryddelse.

Referencer

Naturbeskyttelse
Uddøde organismer

Lazarus taxon


Valdemarsgade er en gade på Vesterbro i København. Gaden går fra Vesterbrogade i nord til Sønder Boulevard i syd og krydser Matthæusgade,  Istedgade og Dybbølsgade undervejs. Sankt Matthæus Kirke, Vesterbros største og ældste kirke, ligger i gaden. Det meste af gaden er bebygget med femetages boligbyggeri fra slutningen af 1800-tallet, men den nordlige del skiller sig ud fra nabolaget med sine lave adskilte bygninger med små forhaver. En af ejendommene, Suhrs Friboliger, er fredet.

Historie

Området hvor Valdemarsgade senere blev etableret var oprindeligt en del af Vester Fælled. I 1600-tallet anlagdes Sankt Hans Hospital ved kysten, hvor den sydlige ende af gaden nu ligger. Det var populært kendt som Pesthuset og husede en blanding af psykiatriske, fattige og invalide patienter. Sankt Hans Kirkegård (Pestkirkegården) lå lidt længere inde i landet mellem Valdemarsgade og Enghavevej. Byens galger lå også i området. Hospitalet flyttede i 1769, men det vides ikke hvornår kirkegården lukkede.

En ejendom ved den nordlige ende af den nuværende Valdemarsgade ejedes i 1731 af den kongelige køkkeninspektør og hofleverandør af fjerkræ Christoffer Nelling og blev benyttet som græsningsareal for gæs. I 1780'erne lagde hofagent Christopher Amberg og konferensråd Jessenius Amberg an til at dyrke tobak på stedet for tobaksfabrikken Friheden, men foretagenet gik konkurs.

I 1799 købte justitsråd og overkrigskommissar Heinrich Christian Kilde ejendommen. Kilde benyttede den toetages bygning som sommerhus. Kilde var en entusiastisk havemand og opkøbte mere land i 1801'erne og 1810'erne. Henriette Lund (1829-1909), en niece til Søren Kierkegaard, beskrev haven i sine erindringer, der blev udgivet efter hendes død. Hun tilbragte fem somre på ejendommen i perioden 1836-1840. Skuespiller ved Det Kongelige Teater Peter William Jerndorff (1842-1926) voksede op på ejendommen og har også beskrevet den i sine erindringer. Familien flyttede "ud på Vesterbro", efter at hans forældre lejede førstesalen i 1844, og boede der indtil 1852.

Ejendommen blev erhvervet af rebslager og ejendomsspekulant Hans Rasmussen Thrane i 1850. Han havde planer om at bygge en ny vej med "smukke steder for folk af den bedre klasse, som havde deres forretning inde i byen." Han fik udarbejdet en plan for udparcelleringen men solgte imidlertid ejendommen til kaptajnløjtnant Jens Langemarc i 1852, før planen var klar. I 1857 blev ejendommen erhvervet af et konsortium bestående af tømmerhandler Emil Zeuthen Svitzer, vekselmægler og kaptajn Johan Carl Eduard Lorentzen og tømrermester og arkitekt arkitekt Jacob Beierholm Wenzel. Lorentzen var Jerndorffs svigerfar.

Svitzer og Lorentzen rev Kildes hus ned, og i 1858 blev den nye gade etableret. Gaden var sammen med Dannebrogsgade og Oehlenschlægersgade en af de første sidegader til Vesterbrogade til at blive etableret. Svitzer foreslog at gaden skulle kaldes Fortungade, men kommunalbestyrelsen valgte at den skulle hedde Valdemarsgade efter kong Valdemar den Store. Den vestlige side af gaden blev snart efter bebygget med villaer. Den østlige side af gaden blev først bebygget i sidste halvdel af 1870'erne.

Det var kun den nordlige del af Valdemarsgade, der blev bebygget med villaer for velstillede indbyggere. Delen syd for Matthæusgade blev bebygget med femetages lejlighedsbyggeri. Ved Matthæusgade blev der placeret en bom for at friholde den private del af gaden for gennemkørende trafik.

Bygninger og beboere

Suhrs Friboliger i nr. 5-9 blev opført i 1876-1878 på initiativ af Ole Berendt Suhr for at skaffe overkommelige boliger for værdigt trængende grosserer og deres enker. Komplekset blev tegnet af Ludvig Fenger, der også tegnede Sankt Matthæus Kirke. Det består af tre adskilte fløje omkring en fælles gård. Suhrs families våbenskjold kan ses over døren på en af bygningerne.

Tømrerlaugets Stiftelse i nr. 11-13 blev opført af  Københavns Tømrerlaug i 1880. Bygningen blev tegnet af Ludvig Vold med inspiration fra Gisselfeld Kloster. Den blev solgt fra i 1922.

Nr. 15 blev opført for Vesterbros KFUM. Den huser nu Teatret Zeppelin, der specialiserer sig i forestillinger for børn og familier. Nr. 17 er et boligbyggeri fra 1885.

Kong Christian IX's og Dronning Louises Jubilæumsasyl i nr. 21 blev stiftet af Det Kongelige Kjøbenhavnske Skydeselskab og Danske Broderskab 16. november 1888. Bygningen blev tegnet af Ludvig Knudsen og indviet 11. august 1894.

Børneuniversitetet i nr. 14 på den anden side af gaden er en skole, der beskæftiger sig med alternativ læring.

Husnumrene på venstresiden går direkte fra 37 til 41 således at husnummeret 39 ikke findes.

Noter

Eksterne henvisninger

 Fra det gamle Kongens København , Eremit.dk
 Beretning for de arkæologiske undersøgelser ved: KBM 3594, Valdemarsgade mfl., Københavns Museum, maj 2010.

Gader på Vesterbro

Valdemarsgade


La Rochelle Business School er evrópskur verslunarskóli með skólalóðir í La Rochelle. Hann er stofnaður 1988. La Rochelle BS var í 79. sæti meðal evrópskra verslunarskóla árið 2019 samkvæmt The Finanical Times. La Rochelle BS býður einnig upp á doktorsnám (PhD nám), sem og  ýmis meistaranám (Master programmes) í sérhæfðum stjórnsviðum, svo sem: markaðssetningu, fjármálasvið, eða frumkvöðlastarfsemi. Nám hans eru þrí-faggild af hinum alþjóðlegu samtökum AMBA, EQUIS, and AACSB (evrópskar og norður amerískar faggildingarnefndir (samtök) fyrir MBA gráður). Skólinn á yfir 17 500 hollvini (alumni).

Tilvísanir

Ytri tenglar
 Opinber vefsíða

Háskólar í Frakklandi

La Rochelle Business School


نزع السلاح هو الإجراء المتمثل بالحد من الأسلحة أو منعها أو إزالتها. عمومًا، يشير نزع السلاح إلى القوات المسلحة لدولة ما أو نوع محدد من الأسلحة فيها. غالبًا ما يُقصد بنزع السلاح الإزالة التامة لأسلحة الدمار الشامل، كالأسلحة النووية. عرّفت الجمعية العامة للأمم المتحدة نزع السلاح العام والكامل بأنه القضاء على جميع أسلحة الدمار الشامل، مصحوبًا «بالتخفيض المتوازن للقوات المسلحة والأسلحة التقليدية، استنادًا إلى مبدأ عدم المساس بأمن الأطراف بهدف تعزيز الاستقرار أو تحسينه باستخدام الحد الأدنى من القوة العسكرية، مع مراعاة حاجة جميع الدول إلى الحفاظ على أمنها.»

تاريخيًا
خلال مؤتمري لاهاي للسلام في عامي 1899 و1907، ناقشت الوفود الحكومية قضية نزع السلاح وإنشاء محكمة دولية ذات سلطات ملزمة. ارتأت الوفود ضرورة إنشاء المحكمة لأنه كان من الجلي عدم إمكانية نزع سلاح الدول القومية من فراغ. بعد الحرب العالمية الأولى، تزايد اشمئزاز الناس من عدم جدوى الحرب وتكلفتها الهائلة. ساد اعتقاد سابق بأن الحرب قامت بسبب تزايد تسلح القوى العظمى خلال متنصف القرن الماضي. على الرغم من نزع السلاح في ألمانيا بموجب معاهدة فرساي، أُدرج بند فيها يدعو جميع القوى العظمى إلى نزع سلاحها تدريجيًا على مدى فترة زمنية معينة. شرعت عصبة الأمم فور تشكيلها بجعل نزع السلاح هدفًا واضحًا في ميثاق عصبة الأمم، وألزمت الدول الموقعة عليه بتخفيض تسليحها «إلى الحد الأدنى الذي يتوافق مع السلامة الوطنية وإنفاذ هذه الالتزامات الدولية باتخاذ تدابير مشتركة.»

من أوائل الإنجازات الناجحة في مجال نزع السلاح ما تحقق بفضل معاهدة واشنطن البحرية. وقعت حكومات بريطانيا العظمى والولايات المتحدة واليابان وفرنسا وإيطاليا على هذه المعاهدة، وقلصت بموجبها عمليات إنشاء السفن الرئيسية وغيرها من السفن الأخرى محدودة التصنيف إلى أقل من 10,000 طن من النقل. جرى تحديد حجم القوات البحرية للدول الثلاثة (البحرية الملكية والبحرية الأمريكية والبحرية الإمبراطورية اليابانية) بنسبة 5-5-3.

في عام 1921، أنشأت عصبة الأمم اللجنة المؤقتة المشتركة المعنية بالتسلح لتقصي إمكانيات نزع السلاح. لم تتألف هذه اللجنة من ممثلين حكوميين فقط، بل من أشخاص ذائعي الصيت نادرًا ما اتفقوا فيما بينهم. اختلفت آراء اللجنة وتراوحت مقترحاتها بين إلغاء الحرب الكيميائية والقصف الاستراتيجي والحد من تزايد الأسلحة التقليدية، كالدبابات. في عام 1923، جرى العمل على تجميع مشروع معاهدة تنص على عدم قانونية الحرب العدوانية وإلزام الدول الأعضاء بالدفاع عن ضحايا العدوان بالقوة. استخدمت بريطانيا حق نقض الفيتو ضد هذه المعاهدة، نظرًا لأن عبء المسؤولية سيقع، من الناحية العملية، على عاتق القوى العظمى في العصبة، إذ خشيت أن يؤدي هذا التعهد إلى إجهاد التزامها بمراقبة إمبراطوريتها البريطانية.

في عام 1926، جرى تشكيل لجنة أخرى لاستكشاف إمكانيات تقليص حجم القوى العسكرية، وواجهت صعوبات مماثلة. مع ذلك، عملت اللجنة خارج نطاق العصبة. صاغ وزير الخارجية الفرنسي أريستيد بريان ووزير الخارجية الأمريكي فرانك بيلينجز كيلوغ معاهدة عرفت باسم ميثاق كيلوغ برييان، والتي نددت بالحرب العدوانية. ضمت هذه الاتفاقية 65 موقعًا، ولكنها لم تضع أي مبادئ توجيهية للعمل في حالة اندلاع حرب. في عام 1946، جرى العمل بهذه الاتفاقية لإدانة القادة النازيين المتهمين بارتكاب جرائم حرب وإعدامهم.

بُذلت محاولة أخيرة بهذا الصدد خلال مؤتمر نزع السلاح في جنيف خلال الفترة من 1932 إلى 1937، برئاسة وزير الخارجية البريطاني السابق آرثر هندرسون. طالبت ألمانيا بإعادة النظر في معاهدة فرساي ومنحها التكافؤ العسكري مع القوى الأخرى، بينما بقيت فرنسا مصممة على إبقاء ألمانيا منزوعة السلاح من أجل الحفاظ على أمنها. في غضون ذلك، لم يكن البريطانيون والأمريكيون على استعداد لتقديم أي التزامات أمنية لفرنسا مقابل الصلح مع ألمانيا. في عام 1933، سحب أدولف هتلر ألمانيا من المؤتمر، ما أدى إلى انهيار المفاوضات القائمة.

نزع السلاح النووي
يشير مفهوم نزع السلاح النووي إلى إجراءات الحد من الأسلحة النووية أو إزالتها، والحالة النهائية لعالم خال من الأسلحة النووية، حيث يجري التخلص تمامًا من الأسلحة النووية.

في 17 فبراير 1958، عقدت حملة نزع السلاح النووي اجتماعًا عامًا افتتاحيًا في ميثوديست سنترال هول، وستمنستر، في المملكة المتحدة، والذي حضره خمسة آلاف شخص. تظاهر مئات الأشخاص في داوننغ ستريت بعد انتهاء الاجتماع.

تمثلت السياسات التي أعلنت حملة نزع السلاح النووي عنها بتخلي بريطانيا غير المشروط عن استخدام الأسلحة النووية أو إنتاجها أو الاعتماد عليها الأسلحة النووية بالإضافة إلى التوصل إلى اتفاقية عامة لنزع السلاح. نظمت حملة نزع السلاح النووي أول مسيرة ألدرماستون في عيد الفصح عام 1958، عندما تظاهر الآلاف من الأشخاص لمدة أربعة أيام في مسيرة امتدت من ميدان ترافالغار، لندن، إلى مؤسسة أبحاث الأسلحة الذرية بالقرب من ألدرماستون في بيركشاير، إنجلترا، للتعبير عن معارضتهم للأسلحة النووية. استمرت مسيرات ألدرماستون حتى أواخر ستينيات القرن العشرين، حيث شارك عشرات الآلاف في المسيرات التي استمرت أربعة أيام.

في عام 1961، ألقى الرئيس الأمريكي جون كينيدي خطابًا أمام الجمعية العامة للأمم المتحدة أعلن فيه عن نية الولايات المتحدة «بتحدي الاتحاد السوفيتي إلى سباق سلام، لا سباق تسلح –للمضي قدمًا خطوة بخطوة، ومرحلة بمرحلة، نحو تحقيق نزع السلاح العام والكامل». دعا كذلك إلى نزع السلاح العام والكامل على الصعيد العالمي، وطرح مخططًا أوليًا لكيفية تحقيق ذلك.

تتألف أبرز المجموعات التي تسعى إلى نزع السلاح النووي من حملة نزع السلاح النووي ومنظمة السلام الأخضر ورابطة الأطباء الدوليين لمنع الحرب النووية. أُقيم العديد من المظاهرات والاحتجاجات الكبيرة المناهضة للأسلحة النووية. في 12 يونيو 1982، تظاهر مليون شخص في سنترال بارك بمدينة نيويورك ضد الأسلحة النووية وإنهاء سباق التسلح في الحرب الباردة، والذي اعتُبر أكبر احتجاج مناهض للأسلحة النووية وأكبر مظاهرة سياسية في التاريخ الأمريكي.

انظر أيضا
 تجريد عسكري
 لجنة الأمم العشر لنزع السلاح

مصادر

وصلات خارجية
 الأمم المتحدة - شؤون نزع السلاح.

الحد من التسلح
توجهات السياسة الخارجية
سلام

نزع السلاح


Virgil N. Rusu () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

A fost decorat la 4 august 1945 cu Ordinul Militar "Mihai Viteazul" cu spade, clasa III, "pentru curajul și eroismul dovedit în lupta
pentru cucerirea C. F. Gödölo Budapesta, când personal s'a dus prin spatele inamicului și a dat ordin de atac în urma căruia a fost cucerit obiectivul zilei. În noaptea de 27 Decemvrie 1944, a strecurat batalionul printr'o breșă de 800 m, făcută în dispozitivul inamic, interceptează șoseaua Kerepes-Budapesta, și înfrângând rezistențele acestuia ajunge în fata comunei Cincota, înlesnind astfel Corpului VII Armată înaintarea către Budapesta. În luptele din Cehoslovacia între 26 până la 29 ianuarie 1945, duce grele acțiuni de luptă dela Nord Luborec, până la Nedeliste, iar între 4-12 februarie 1945, susține grelele lupte dela cotele 621 și 635 Hrabca. Între 22 Februarie - 17 martie 1945, zdrobind pe inamic la Oremov, Laz, Lopati, Zabava, Pliesovce, Sasa, Niva, Dobra, Baceroc, Ostra Luca și Gunda, reușește să atingă râul Gron. Între 5-7 aprilie 1945 sparge dispozitivul inamic în lungul C. F. Peștian-Nove Mesto, trecând vertiginos peste localitățile Gorni, Streda, Brunovte, Podvorite Vieska, Mosovte și Nove Mesto. În ansamblul de cucerire a orașului Kromerjij, reușește ca în ziua de 4 mai 1945, să atingă Morava".

Prin Decretul Consiliului de Stat al Republicii Populare Romîne nr. 500/1964 i s-a conferit Ordinul "23 August" clasa a IV-a "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul celei de a XX-a aniversări a eliberării patriei".

Decorații
  Ordinul "Mihai Viteazul" cu spade, cl. a III-a (4 august 1945)
 Ordinul "23 August" clasa a IV-a (1964)

Note

Nașteri în 1895
Decese în 1980
Generali români
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"
Decorați cu Ordinul 23 August

Virgil Rusu


André de Ridder est un archéologue et historien de l'art français.

Biographie
André de Ridder a été élève de l'école normale supérieure, de 1886 à 1889, nommé professeur au lycée de Laon avant d'être membre de l'École française d'Athènes de 1890 à 1893. Il est reçu docteur ès lettre en 1896 avec la présentation de ses deux thèses, la thèse principale De l'Idée de la mort en Grèce à l'époque classique, et la thèse latine De ectypis quibusdam aeneis quae falso vocantur "argivo-corinthiaca" .

Il a été professeur à la faculté des lettres d'Aix de 1893 à 1899, puis était venu à Paris pour réaliser et publier le catalogue des vases grecs de la Bibliothèque nationale. L'Académie des inscriptions et belles-lettres l'a chargé d'étudier les antiquités réunies par Louis de Clercq et provenant de Syrie, publiées en 5 volumes.

Il est nommé en 1908 conservateur adjoint du département des Antiquités grecques et romaines au Musée du Louvre. Il publie alors le catalogue des bronzes antiques puis un guide de la salle des bronzes.

Il a collaboré aux périodiques Revue critique et Revue des études grecques.

Après le fin de la Première Guerre mondiale et la réinstallation de la Salle des bijoux, il a commencé d'en entreprendre le catalogue.

Publications

 Tables de concordance des nos du musée central et du catalogue des bronzes du Polytechneion (1895)
 La Poignée de mains sur les bas-reliefs funéraires antiques (1897)

 La Statue de Subiaco (1897)
 Le Fronton ouest du Parthénon (1898)
 Héraklès et Omphale (1900)

 Plaques découpées rachaïques (1901)

 Bulletin archéologique (1911)
 Les Bronzes antiques (1913)

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

 Agorha : Ridder, André de (1868-1921)

Historien français du XXe siècle
Historien de l'art français
Archéologue français
Professeur à l'université d'Aix-Marseille
Conservateur au musée du Louvre
Élève de l'École normale supérieure
Membre de l'École française d'Athènes
Naissance en septembre 1868
Naissance à Saint-Germain-en-Laye
Décès en mai 1921
Décès dans le 8e arrondissement de Paris
Décès à 52 ans

André de Ridder


Hannelis Schulte (eigentlich Johanna Elisabeth Schulte; * 20. Dezember 1920 in Heidelberg; † 12. April 2016 ebenda) war eine deutsche evangelische Theologin, Dozentin für das Alte Testament und Lokalpolitikerin der Partei "Die Linke".

Leben
Schulte studierte nach Abitur und Reichsarbeitsdienst ab 1940 Latein, Griechisch und Geschichte in ihrer Heimatstadt Heidelberg. Durch den Wechsel an die Martin-Luther-Universität Halle (Saale) war es ihr möglich, das Studium der Evangelischen Theologie, ordnungsgemäß für dieses Fach immatrikuliert, zu Ende zu führen. Sie legte dort 1945 ihr Erstes Theologisches Examen ab. Ihr Berater in dieser schwierigen Zeit war Hermann Maas, damals Pfarrer der Heiliggeistgemeinde Heidelberg. Nach dem Krieg kehrte Schulte nach Heidelberg zurück und wurde hier im Jahr 1947 aufgrund ihrer Dissertation Der Begriff der Offenbarung im Neuen Testament zum Doktor der Theologie promoviert. Es war ihr zum damaligen Zeitpunkt nicht möglich, Pfarrerin zu werden, da ihre (badische) Landeskirche eine Ordination von Frauen noch nicht vorsah. So arbeitete sie von 1950 bis zu ihrer Pensionierung 1981 als Religionslehrerin an verschiedenen Gymnasien in Baden und veröffentlichte daneben verschiedene Untersuchungen zum Alten Testament. 1952 wurde sie "Vikarin" der Evangelischen Landeskirche in Baden eingesegnet, 1962 erhielt sie den Amtstitel "Pfarrerin". 1982 wurde sie aufgrund ihrer Untersuchungen zur hebräischen Sprache des 9./8. Jh. v. Chr. in ihrem sozialen und religiösen Umfeld an der Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg habilitiert; anschließend begann sie dort ihre Tätigkeit als Dozentin. Hannelis Schulte widmete ihre alttestamentlichen Studien zum Jahwisten ihrem Lehrer Gustav Hölscher. Ihre neutestamentliche Dissertation widmete sie ihren Lehrern Martin Dibelius und Julius Schniewind.

Der Tod ihres Bruders als Soldat im Zweiten Weltkrieg ließ Hannelis Schulte zur Friedensaktivistin werden. Schulte engagierte sich in der westdeutschen und nach 1990 in der gesamtdeutschen Friedensbewegung und war Mitglied der Christlichen Friedenskonferenz (CFK), deren bundesdeutschem Regionalausschuss sie viele Jahre angehörte. In der nach der Wende weiter arbeitenden CFK in Deutschland gehörte sie zu deren Sprecherkreis. Ferner war sie von 1966 bis 1974 Bundesvorsitzende der Deutschen Friedensgesellschaft (DFG). Schulte war in der Nr. 43 der Informationen zur Abrüstung (der Kampagne für Abrüstung) von Mitte Februar 1967 sowie in der Ausgabe Nr. 56 der Zeitschrift "Außerparlamentarische Opposition. Informationen für Demokratie und Abrüstung" von Anfang April 1968 als Kontaktperson für den Regionalausschuss Baden/Saar/Pfalz dieser organisations-ähnlichen "Kampagne" genannt. Außerdem war sie wohl auch mindestens 1965 Mitglied des Zentralen Ausschusses und 1970 Mitglied ebenfalls des Zentralen Ausschusses oder aber des Kuratoriums der Kampagne.

Hannelis Schulte war, gemeinsam mit Gustav Heinemann, von 1952 bis zu deren Auflösung 1957 Mitglied der Gesamtdeutschen Volkspartei und später Mitgründerin der Deutschen Friedens-Union. Ab 1990 war sie Mitglied der Partei des Demokratischen Sozialismus (PDS) bzw. der Partei Die Linke, mit deren Mandat sie 1999 in den Heidelberger Stadtrat gewählt wurde und für die sie bei den Europawahlen 1999 kandidierte. Sie gehörte zur AG Christinnen und Christen bei der Partei Die Linke.

Hannelis Schulte wurde auf dem Bergfriedhof Heidelberg begraben. Renate Wind von der Ev. Hochschule Nürnberg hielt eine Ansprache. Den ehrenden Nachruf der Theologischen Fakultät Heidelberg sprach der Heidelberger Ersttestamentler Manfred Oeming.

Schriften (Auswahl)
Als Autorin
 Der Begriff der Offenbarung im Neuen Testament. Kaiser, München 1949 (Dissertation, Universität Heidelberg, 1947).
 spiele der zeit / 164. Abgestempelt. Kaiser, München 1965.
 Die Entstehung der Geschichtsschreibung im alten Israel. De Gruyter, Berlin/New York 1972.
 Übersetzung: L'origine della storiografia nell'Israele Antico. Paideia Editrice, Brescia 1982.
 Was Sprache verrät. Untersuchungen zur hebräischen Sprache des 9./8. Jahrhunderts vor Christus in ihrem sozialen und religiösen Umfeld. 1982 (Habilitationsschrift, Universität Heidelberg, 1982).
 Dennoch gingen sie aufrecht. Frauengestalten im Alten Testament. Neukirchener, Neukirchen-Vluyn 1995, ISBN 3-7887-1516-2.

Als Herausgeberin
 Bis auf diesen Tag. Der Text des Jahwisten, des ältesten Geschichtsschreibers des Bibel. Reich, Hamburg-Bergstedt 1967.
 Die Emanzipation der Frau (= Göttinger Quellenhefte. H. 18). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1974 (2. Auflage 1979).

Als Übersetzerin
 Robert Leslie Pollington Milburn: Auf dass erfüllt werde … Frühchristliche Geschichtsdeutung. Kaiser, München 1956.

Literatur
 Dr. Hannelis Schulte. In: Hannelore Erhart (Hrsg.): Lexikon früher evangelischer Theologinnen. Biographische Skizzen. Neukirchener, Neukirchen-Vluyn 2005, S. 364.

Weblinks

 Materialien zu Hannelis Schulte in Archiven; https://kalliope-verbund.info/de/eac?eac.id=1012567664

Einzelnachweise

Alttestamentler
Evangelischer Theologe (21. Jahrhundert)
Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Evangelischer Geistlicher (21. Jahrhundert)
Evangelischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Person (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Gymnasiallehrer
Sachbuchautor
Literatur (Deutsch)
Christliche Literatur
Essay
Person (Heidelberg)
Die-Linke-Mitglied
PDS-Mitglied
DFU-Mitglied
GVP-Mitglied
Mitglied der Christlichen Friedenskonferenz
Deutscher
Geboren 1920
Gestorben 2016
Frau

Hannelis Schulte


Kuzu Kuzu, pop müzik sanatçısı Tarkan'ın 2001 yılı tarihli Karma albümündeki 3. parça ve albümden çıkardığı ilk teklisi. Kuzu Kuzu tekli albüm sadece Türkiye'de yayımlandı. Parçanın müziği ve sözü sanatçının kendisine aittir. HITT müzikten çıkan ilk albümdür. Çıktığı zaman bir tekli için inanılması güç olan 500.000'den fazla satışa ulaştı. "Kuzu Kuzu" Türkiye'de tüm zamanların en çok satan ve tüm zamanların en hızlı satılmış tekli albümü oldu. 1. klibi 21 Mayıs 2001 tarihinde gösterime girdiğinde Türkiye'de listelere zirveden giriş yapan üst kalitedeki kuzu kuzu şarkısı, çok farklı olan bu müzik için yurt dışında ilk başta şarkı çok hareketli bulunmadı ve şarkı sözleri anlaşılmadığı için yurt dışında listelerde üst sıralara yükselmedi. Yabancı hayranlar sonradan şarkıdaki dans havasını fark etmiş, çok farklı hareketli bir parça olduğunu vurguladılar ve sözlerin kendi dillerindeki anlamlarını araştırmaları ile şarkıdaki kaliteyi daha da beğendiler. Tarkan dünyaya yine Türkçe öğretmeye başladı. Kuzu Kuzu akustik olarak 2. klip yayımlandı. "Kuzu Kuzu" şarkısı Türk popunda yeni bir çağ, büyük farklılık olarak yorumlandı.

Video klip

Klip yönetmeni Metin Arolat olup, flow motion tekniği kullanılmıştır. Klibin post prodüksiyonu İmaj'da yapılmış, Burak Yalman tarafından montajlanmıştır.

Şarkı listesi
 "Kuzu Kuzu" (Orijinal Versiyon) (3:50)
 "Kuzu Kuzu" (DkEvrim Mix) (5:43)
 "Kuzu Kuzu" (Kıvanch K. Mix) (8:36)
 "Kuzu Kuzu" (Ozinga Mix) (8:43)
 "Kuzu Kuzu" (Akustik Versiyon) (3:40)

Listeler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tarkan Resmi Web Sitesi
 Tarkan'ın Tüm Şarkılarını Dinle
 İstanbul Plak

Tarkan albümleri
Tarkan şarkıları
Pop albümleri
2001 albümleri
Tarkan tarafından yazılan şarkılar

Kuzu Kuzu


පිට ලෑම යනු,  උචිත හෝ අනුචිත හෝ  ලක්ෂණ අනුව,  රංචුවක ජීවීන් සමූහයක්  වෙන් කොට තැබීමය.

පිට ලෑම


Pravni fakultet Harvardova sveučilišta (engl. Harvard Law School), najstariji je fakultet pravnih znanosti u Sjedinjenim Američkim Državama, sa sjedištem u Cambridgeu u saveznoj državi Massachusetts. Među najuglednijim je pravnim fakultetima na svijetu. Akademska knjižnica Fakulteta najveća je takve vrste na svijetu. Gotovo četvrtina od svih članova Vrhovnog suda Sjedinjenih Država završila je ovaj fakultet.

Među brojnim uglednicima, pravo na Harvardu studirala su i dvojica američkih predsjednika, Rutherford Birchard Hayes i Barack Obama, tajvanski državnik Ma Ying-jeou, irska predsjednica Mary Robinson, državni tajnici, vrhovni i ustavni suci brojnih država (Hong Konga, Filipina, troje državnih tajnika SAD-a) i dr.

Fakultet ima jednu od najskupljih školarina na svijetu, pa troškovi obrazovanja za jednu akademsku godinu dosežu 92 000 dolara.

Akademska revija Harvard Law Review među cijenjenijim je i uglednijim pravnim publikacijama u svijetu.

Izvori

Odgoj i obrazovanje u SAD-u
Pravni fakulteti

Harvardov pravni fakultet


Daryna Maxymets (en  ; ) est une journaliste ukrainienne, éditrice, présidente de l'Association des femmes d'affaires de Bucovine,  (2002) et directrice de la maison d'édition «  » (Tchernivtsi). Elle vit et travaille à Tchernivtsi.

Biographie
Daryna Maxymets est née le 28 octobre 1956 dans le village de Potelych, raion de Zhovkva, Oblast de Lviv.

Elle est l'épouse de Mykola Maxymets, rédacteur en chef de Bukrek et écrivain.

Références

Liens externes

 Daryna Maxymets sur le Forum du livre de Lviv 2017

Étudiant de l'université de Lviv
Journaliste ukrainienne
Naissance en octobre 1956

Daryna Maxymets


Nesttun Station (Nesttun stasjon) var en jernbanestation på Vossebanen, der lå i kvarteret Nesttun i Bergen i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads, da banen blev taget i brug 11. juli 1883. Oprindeligt hed den Nestun, men den skiftede navn til Næstun i 1892 og til Nesttun i april 1894. Den blev opgraderet til station 1. april 1888. 1. august 1964 omlagdes fjerntrafikken på strækningen mellem Tunestveit og Bergen, hvor stationen ligger, til en ny, i forbindelse med at Ulrikstunnelen blev taget i brug. Lokaltrafikken på den gamle strækning mellem Bergen og Nesttun fortsatte dog indtil 31. januar 1965, hvorved stationen reelt blev nedlagt. Sporforbindelsen forsvandt, da banen mellem Minde og Midttun blev nedlagt 1. marts 1980 og efterfølgende fjernet.

Fra 1. juli 1894 til 2. september 1935 var Nesttun endestation for Nesttun–Osbanen til Osøyro. Den havde en sporvidde på 750 mm og kunne ikke bruge samme materiel som Vossebanen. Stationen havde derfor et omlæsningsspor for gods.

Stationen havde i sin tid både stationsbygning, kiosk, das, mælkebod og læsserampe. Der var fem spor, hvoraf et var omlæsningssporet. Den første stationsbygning blev opført i 1883 efter tegninger af Balthazar Lange. Da Vossebanen blev ombygget til normalspor, blev stationsbygningen flyttet til Ygre Station i Voss. En ny og større stationsbygning blev opført efter tegninger af Paul Due i 1904 og revet ned i 1981. Et pakhus og en mælkebod eksisterer stadig ligesom selve stationsområdet, tracéen og underføringen med fundamenterne til den gamle jernbanebro.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Bergen kommune, kulturminnegrunnlag Vossebanetraseen - Fjøsanger til Nesttun

Stationer på Vossebanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Jernbanestationer i Bergen
Etableret i 1883
Ophørt i 1965
Stationer på Nesttun–Osbanen

Nesttun Station


Rørdrummens vinter er en dokumentarfilm fra 2004 instrueret af Hanne Risgaard efter eget manuskript.

Handling
»Rørdrummens vinter« fortæller om den mystiske, sky fugl rørdrummen. Den største del af året holder rørdrummen til i marsklandets tætte sivskove, men når frosten sætter ind, søger fuglen hen, hvor der er chancer for at fange fisk - i en lille våge i en sø, der aldrig fryser til. Her udspiller sig en kamp om føden blandt rørdrum og fiskehejre, den vilde mink, isfuglen, vandriksen og de aggressive måger. Filmen foregår i fire barske vintermåneder, hvor dagene er korte, solen står lavt på himlen, og kulden bider. Menneskene lever inden døre, uvidende om de dramaer, der udspiller sig i naturen. Dramaer, som kan være grumme, men som også rummer skønhed og uforglemmelige billeder. Naturfotografen Leif Bjørn Petersens optagelser til filmen foregik over fire sæsoner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Naturfilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Rørdrummens vinter


Romantik (Originaltitel Romance) er en amerikansk romantisk dramafilm fra 1930, instrueret af Clarence Brown og udgivet af Metro-Goldwyn-Mayer.
Filmen havde Greta Garbo, Lewis Stone og Gavin Gordon i hovedrollerne.

Manuskriptet var skrevet af Edwin Justus Mayer og Bess Meredyth, baseret på skuespillet Romance af Edward Sheldon fra 1913.

Medvirkende
 Greta Garbo som Rita Cavallini
 Lewis Stone som Cornelius Van Tuyl
 Gavin Gordon som Tom Armstrong
 Elliott Nugent som Harry
 Florence Lake som Susan Van Tuyl
 Clara Blandick som Abigail Armstrong
 Henry Armetta som Beppo
 Mathilde Comont som Vannucci
 Rina De Liguoro som Nina (krediteret som Grevinde De Liguoro)

Modtagelse
Mordaunt Hall fra The New York Times skrev at "Greta Garbos præstationer i Romantik er måske lige så gode som alt andet hun har lavet på film".
Og Norbert Lusk fra magasinet Picture Play sagde at Garbos præstation "er en ting af ren skønhed, en inspirerende blanding af intellekt og følelser, et ømt, spændende, poetisk portræt af en kvinde, som stikker af fra kærligheden, fordi hun føler sig uværdig til den mand der tilbyder hende den".

Oscar
Nomineringer
 Bedste Kvindelige Hovedrolle: Greta Garbo
 Bedste instruktør: Clarence Brown

Referencer

Eksterne Henvisninger

Romantiske film fra USA
Amerikanske film fra 1930
Sort-hvide film fra USA
Engelsksprogede film
Dramafilm fra USA

Romantik (film fra 1930)


Çek Cumhuriyeti millî futbol takımı, Çekoslovakya'dan ayrılarak yeni bir devlet kuran Çekya'nın millî takımıdır.

Çekoslovakya millî futbol takımı 1934 ve 1962'de FIFA Dünya Kupası'nda final oynamış, 1976'da Avrupa Futbol Şampiyonası'nı kazanmıştır. Takım Çekoslovakya'dan ayrıldıktan sonra ilk maçını 1994 yılında Türkiye millî futbol takımı ile yapmıştır. Çek Cumhuriyeti millî takımı olarak 1996 yılındaki Avrupa Şampiyonası'nda final oynamış, 2004'teki şampiyonada ise yarı finalde elenmiştir.

Tarihçe
1993 yılında Doğu Bloğu'nun dağılmasının ardından Çekoslovakya, Çek Cumhuriyeti ve Slovakya olarak ikiye ayrılınca Çek Cumhuriyeti millî futbol takımı oluşturuldu. Dušan Uhrin yönetimindeki bu takım İngiltere'de düzenlenen 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda Almanya, İtalya ve Rusya ile aynı grupta yer aldı. Pavel Nedvěd'li, Karel Poborský'li, Pavel Kuka'lı, Jiří Němec'li ve Miroslav Kadlec'li Çek Cumhuriyeti, grup maçlarına 2-0'lık Almanya yenilgisiyle başlamasına rağmen; İtalya'yı 2-1 yenip, 88. dakikada Šmicer'in golüyle Rusya maçında 3-3'lük beraberliği yakalayan Çek Cumhuriyeti, grubu İtalya ile aynı puanda bitirdi. İtalya'nın +1 averajla önde olmasına rağmen bu turnuvada sıralamayı iki takımın kendi arasında oynadığı maç belirlediğinden ötürü Çek Cumhuriyeti, grup ikincisi olup çeyrek finale yükseldi. Çeyrek finalde Portekiz'i Poborský'nin tek golüyle geçen Çek Cumhuriyeti, yarı finalde Fransa'yı normal süresi ve uzatmaları golsüz tamamlanan maçta, penaltılarla saf dışı bıraktı. Finalde, Almanya karşısında 59. dakikada Patrik Berger'in golüyle öne geçmesine rağmen 73. ve 95. dakikalarda Oliver Bierhoff'un attığı gollerle maçı altın gol uygulaması uyarınca kaybetti.

Çek Cumhuriyeti'nin Avrupa ikincisi olan kadrosu, 1997 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda ise üçüncülüğü elde etti. 1998 FIFA Dünya Kupası elemelerinde başarısız olan takımın teknik direktörü Dušan Uhrin gönderildikten sonra başa geçen Jozef Chovanec döneminde, elemelerde sadece 5 gol yiyerek katıldığı 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda Hollandave Fransa karşısında aldığı iki mağlubiyete karşılık sadece Danimarka karşısında kazanınca, grubu 3. sırada tamamlayarak kupadan elendi. Kasım 2001'deki 2002 FIFA Dünya Kupası elemeleri play-off maçında Belçika'ya kaybedilmesi üzerine görevden alınan Chovanec'in yerine göreve başlayan Karel Brückner yönetiminde yeniden yapılanmaya giden Çek Cumhuriyeti, Pavel Nedvěd, Jan Koller, Tomáš Rosický, Milan Baroš, Marek Jankulovski ve Tomáš Galásek gibi isimlerle 2002 ile 2003 yıllarında 19 maç devam eden bir yenilmezlik serisi yakaladı ve bu maçlarda 53 gol kaydetti. Bu seri, 31 Mart 2004'te İrlanda Cumhuriyeti ile oynanan hazırlık maçında bozuldu. 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda Hollanda, Almanya ve Letonya'yı yenerek grup lideri olarak çeyrek finale çıktıktan sonra Danimarka'yı 3-0'la geçti. Yarı finalde ise turnuvayı şampiyon olarak bitirecek olan Yunanistan karşısına çıkan Çek Cumhuriyeti, uzatmalara kalan maçın 105+1. dakikasında yediği golle, gümüş gol kuralı uyarınca maçı 1-0 kaybetti.

2006 FIFA Dünya Kupası elemelerinde grubunu ikinci sırada bitiren Çek Cumhuriyeti, play-off maçında Norveç'i eleyerek Dünya Kupası'na katılma hakkı elde etti. İtalya, Gana ve ABD ile aynı grupta yer alan Çek Cumhuriyeti, ABD'yi 3-0 yenmesine rağmen; aldığı 2-0'lık Gana ve İtalya yenilgilerinden ötürü kupadan elendi. Bu kupanın bitmesiyle Pavel Nedvěd, Karel Poborský ve Vratislav Lokvenc millî takım kariyerine nokta koydu.

İsviçre ve Avusturya ortak ortak olarak düzenlediği 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası finallerinde İsviçre, Türkiye ve Portekiz'le paylaştığı grupta ev sahibini 1-0 yenip Portekiz'e 3-1 yenildikten sonra Türkiye ile oynayacağı maçta kazanan gruptan çıkıp çeyrek finali görecek olmasına rağmen beraberlik durumunda averaja bakılmayıp UEFA'nın koyduğu kurallara göre penaltılara gidilecekti. Çek Cumhuriyeti, Türkiye karşısında Koller ve Plašil'in golleriyle 62. dakikada skoru 2-0'a getirse de, Arda'nın 75. dakikada farkı bire indirmesi ve Nihat Kahveci'nin son üç dakikada iki gol kaydetmesiyle maçı 3-2 kaybetti. Bu sonuç üzerine, 7 yıldan uzun bir süredir takımı çalıştıran Brückner görevinden istifa etti ve sonradan yerine Petr Rada getirildi.

2010 Dünya Kupası elemelerinde Slovakya, Slovenya, Kuzey İrlanda, Polonya ve San Marino ile aynı gruba düşen Çek Cumhuriyeti, Slovakya'nın birinci bitirdiği grupta, ikinci sırayı alan Slovenya'nın gerisinde kalarak üçüncü oldu ve elemeleri geçemedi. İlk maçlardaki istikrarsız performanstan dolayı, iç sahadaki 2-1'lik Slovakya mağlubiyetinin ardından, federasyon tarafından teknik direktör Petr Rada'nın görevine son verilirken 6 futbolcu da cezalandırıldı. Bunun üzerine takımın başına geçici bir süreyle Ivan Hašek getirildi. Ekim 2009'da elemeleri geçme ihtimalinin ortadan kalkmasıyla görevinden istifa eden Ivan Hašek'in yerine Michal Bílek getirildi.

2012 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde İspanya'nın 8'de 8 yaparak 24 puanla ilk sırayı aldığı grupta 14 puan toplayarak İskoçya'nın 1 adım önünde yer alarak finallere katılma hakkı elde etti. Yunanistan, Rusya ve ev sahibi Polonya ile paylaştığı grupta 4-1'lik Rusya mağlubiyeti alan Çek Cumhuriyeti, Yunanistan'ı 2-1 mağlup edip ev sahibi Polonya karşısında Jiráček'in golüyle 1-0'lık galibiyet elde etti. Böylelikle, A Grubu'nda lider olarak çeyrek finale yükselen Çek Cumhuriyeti, Avrupa Şampiyonaları tarihinde ilk kez eksi gol averajıyla grup birincisi olan takım oldu. Ancak, çeyrek finalde Portekiz, Cristiano Ronaldo'nun golüyle Çek Cumhuriyeti'ni turnuva dışına itti.

2014 Dünya Kupası elemelerinde İtalya, Bulgaristan, Ermenistan, Danimarka ve Malta ile yer aldığı grubu 10 maçta 4 galibiyet, 3 beraberlik ve 3 yenilgiyle 15 puan toplayıp üçüncü sırada bitiren Çek Cumhuriyeti, 22 puanlı İtalya'nın birinci, 16 puanlı Danimarka'nın da ikinci olduğu grubu 3. sırada tamamlayarak elemeleri geçemedi. Çeklerin 10 Eylül 2013 günü İtalya'ya 2-1 kaybettikleri maçın ardından teknik direktör Michal Bilek görevinden ayrıldı ve takımı son iki maçta Josef Pešice yönetti.

Kasım 2013'te takımın başına daha önce 2010 ile 2013 yılları arasında dört kez üst üste "Çekya'da Yılın Teknik Direktörü" seçilen Pavel Vrba getirildi.

2016 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde Hollanda, Türkiye, İzlanda, Letonya ve Kazakistan ile aynı grupta mücadele eden Çek Cumhuriyeti, grubu birinci sırada tamamlayarak 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılma hakkı elde etti.

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası

Teknik direktörler listesi
 Dušan Uhrin (1994-1997)
 Jozef Chovanec (1998-2001)
 Karel Brückner (2001-2008)
 Petr Rada (2008-2009)
 František Straka (2009)
 Ivan Hašek (2009)
 Michal Bílek (2009-2013)
 Josef Pešice (2013)
 Pavel Vrba (2014-)

Takım Kadrosu
Aşağıdaki oyuncular 20 Haziran 2023'te Karadağ ile yapılacak hazırlık maçına çağrıldı.

En fazla gol atanlar
 Güncelleme: 26 Mart 2013

Kaynakça

Dış bağlantılar

RSSSF archive of results 1994-
RSSSF archive of results 1903,1906–08,1939
RSSSF archive of most capped players and highest goalscorers

Çekya millî futbol takımı


1421 (MCDXXI) çarşamba günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 I. Mehmet'in vefatı üzerine Şehzade Murat, 6. Osmanlı padişahı oldu.

Doğumlar
 6 Aralık - VI. Henry, İngiltere kralı (ö. 1471)
 tarihi bilinmeyen
 Angelo Tartaglia, bir İtalyan soylusu
 Vasili Kosoy, Moskova Büyük Prensi (ö. 1448)

Ölümler
 14 Ocak - Şeyh el-Mahmûdî, Çerkes kökenli Burci Hanedanı'ndan Memluk Devleti hükümdarı (d. y. 1369)
 26 Mayıs - I. Mehmed, veya Çelebi Mehmed, 5. Osmanlı Padişahı (d. 1389)
 Temmuz - Bayezid Paşa, Osmanlı Sadrazamı
 tarihi bilinmeyen
 Tatar, Mısır Memlûk Sultanı

1421


Yolbaşı, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1530 yılı kayıtlarında Mağul olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 26 km, Safranbolu ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Yolbaşı, Safranbolu


Filmele de comedie romantică sunt filmele care au un scenariu plin de umor centrat pe idealurile romantice, cum ar fi ideea că dragostea adevărată este în măsură să depășească cele mai multe obstacole. O definiție de dicționar pentru comedia romantică este "un film amuzant, piesă de teatru sau un program de televiziune despre o poveste de dragoste care se termină fericit ". O altă definiție precizează că "trăsătură distinctivă principală este un scenariu romantic  în care doi îndrăgostiți simpatici care se potrivesc unul cu celălalt sunt uniți sau se înțeleg foarte bine".

Referințe și note

Vezi și
 Listă de filme de comedie romantică (en)

comedie
dragoste
Filme de comedie romantică

Film de comedie romantică


Ensilering er en dansk undervisningsfilm fra 1948, der er instrueret af Ove Sevel efter manuskript af ham selv, Viggo Steensberg og Holger Land-Jensen.

Handling
Filmen er beregnet til undervisningsbrug på landbrugsskoler, ved landbrugsfaglig undervisning, aftenskoler på landet og lignende. Den viser, hvorledes Danmark på grund af manglen på oliekager er henvist til at klare sig med egne afgrøder, kløver, lucerne, sød-lupin og roetop, som i nogen grad kan sikre dyrene det nødvendige proteintilskud. Disse afgrøder kan ikke bjerges som hø, de skal behandles på en bestemt måde for at give det fulde udbytte, og filmen viser, hvordan den rigtige ensilering foregår, og hvordan de bedste siloer er indrettet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Undervisningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1948

Ensilering (dokumentarfilm fra 1948)


Racemat je smjesa koja sadrži jednaku količinu enantiomera, stereoizomera koji su međusobno zrcalne slike. Budući da jedan stereoizomer zakreće ravninu linearno polarizirane svjetlosti za određeni kut u jednom smjeru, drugi stereoizomer zakreće ravninu u suprotnome smjeru pa se poništava zakretanje prvog stereoizomera. Takva smjesa nije optički aktivna.

Primjer racemične smjese je smjesa (D)-glukoze i (L)-glukoze u omjeru 1:1. Budući da je jednaka koncentracija oba enantiomera, smjesa neće pokazivati optičku aktivnost, tj. neće zakretati ravninu linearno polarizirane svjetlosti koja se propušta kroz smjesu.

Kemija

Racemat