Olaylar
 Konstantinopolis'te imzalanan Bizans-Bulgaristan Antlaşması ile Bulgar Hanı Omurtag ile Bizans İmparatoru V. Leon arasında Bulgarlar lehine 30 yıllık bir barış yapıldı.
 Konstantinopolis Konsili toplandı.

Doğumlar
 Johannes Scottus Erigena, İrlandalı Orta Çağ düşünürü (ö. 877)
 Theodora, Bizans İmparatoriçesi, Bizans imparatoru Theofilos'un eşi

Ölümler
 Câbir bin Hayyan, Farsî çok yönlü bir fen bilgini; simyacı, kimyacı ve eczacı (d. 721)

815


Costantino Ruggieri (né le  à Santarcangelo, Émilie-Romagne, Italie - mort le  à Rome) est un philologue italien.

Biographie
Costantino Ruggieri nait en 1714, à Santarcangelo di Romagna, près de Ravenne. Après avoir étudié le droit à Pérouse, il se rend auprès de son oncle, à Rome, pour y exercer la profession d'avocat, de laquelle il est bientôt dégoûté. Il lui préfère l'étude des antiquités et s'occupe surtout de celles du Moyen Âge qui ont un rapport à l'histoire ecclésiastique. L'amitié de Fontanini, les bibliothèques Ottoboni et Imperiali, dont il est successivement le conservateur, et ses innombrables recherches dans les archives de Rome, lui fournissent une collection importante de documents et d'anecdotes pour ses ouvrages. Un des plus importants est l'Histoire sacrée et profane de Bologne, écrite sur ordre de Benoît XIV et dont l'institut de cette ville achète le manuscrit après la mort de l'auteur. Appelé à diriger l'imprimerie de la Propagande, Ruggieri s'attache par reconnaissance à la personne du cardinal Spinelli, qui est à la tête de cette congrégation. À la mort de son protecteur, il se croit sans appui, en butte à ses ennemis et victime de leurs persécutions : son esprit en est dérangé à tel point qu'un jour, s'étant saisi d'un pistolet, il met fin à son existence. Il meurt à Rome, le 11 novembre 1766.

Œuvres

 De Portuensi sancti Hippolyti episcopi et martyris sede, Rome. L'auteur composa cette dissertation pour témoigner sa reconnaissance au cardinal Ottoboni, évêque de Porto, qui venait de lui confier la direction de sa bibliothèque. L'édition fut interrompue, faute de moyens pécuniaires, à la page 80, et les cinq feuilles imprimées furent détruites presque en totalité : on n'en connaît que cinq exemplaires.
 Disquisitio de Albanensi sancti Innocentii I patria, ibid. ;
 De rebus gestis B. Gregorii X, pontificis ;
 Disquisitio de Arnaldo de Fangeriis, Petro Gomesii, Bertrando de Deucio, episcopis Sabin., dans le tome 20 de la Raccolta Calogeriana ;
 Testimonia de B. Nicolao Albergato, episcopo Bononiensi, Rome, 1744 ; réimprimé parmi les œuvres de Benoît XIV, par ordre duquel l'auteur l'avait écrit ;
 Dissertationes III de ecclesiastica hierarchia, et I de arcani disciplina. Ces discours furent composés pour l'académie ecclésiastique, qui se rassemblait chaque semaine dans le palais du Quirinal, en présence du même pontife.
 Osservazioni critiche sopra il monistero di santa Maria VALLIS JOSAPHAT, nella diocesi di Cosenza, écrites par ordre du cardinal Spinelli, ancien archevêque de Naples ;
 Dissertazione intorno al monistero di Brusfeld, nello stato di Brunswick, à la demande du même cardinal ;
Relazione dell'origine, regolamento e stato presente della stamperia di Propaganda. L'auteur composa cet ouvrage d'après les décrets de la congrégation, les mémoires de Mgr Ingoli, qui en fut le fondateur, et d'autres monuments authentiques.
 De peculiari quodam Isidis sistro, deque Anubis sphæra, ibid. ;
 Memoria di fatto circa il corso de' Maltesi contro gl'infedeli, ibid. Le but de cet ouvrage est de prouver qu'en aucun temps il n'a été permis aux Maltais d'attaquer les bâtiments chrétiens d'Orient, quoique appartenant aux Églises schismatiques, ni d'arborer le drapeau de leur grand maître ou d'autres princes étrangers.
 Osservazioni sopra l'uso e la forma degli ombrelli, appresso gli antichi, tanto gentili che christiani, ibid. On y répond à un autre ouvrage sur le même sujet (De umbellæ gestatione) du P. Paciaudi, auquel ces remarques sont adressées.
 Dissertazione critica circa il numero e l'autenticità degli atti di santa Barbara, etc. On y recherche la patrie de cette sainte, ainsi que le lieu et le temps de son martyre, d'après deux manuscrits des bibliothèques Vallicelliane et Casanatense.
 Regesti instrumentorum monasterii SS. Andreæ et Gregori in Clivo Scauri, Rome, 1753. Mittarelli et Costadoni rapportent une partie de ces chartes dans leur grand ouvrage (Camaldulensium Annalium, t. 1er, liv. 2).
 Notizie antiche della cita d'Ancona. L'auteur y donne l'explication de plusieurs anciens monuments.
 Dell'autorità e valore de' dialoghi di S. Gregorio magno ;
 Metodo facile per fare utilmente le occorrenti ricerche negli archivj di Roma.

On trouvera le titre de quelques autres ouvrages du même auteur moins importants, et dont plusieurs ont été imprimés sous le faux nom de Niceta Alethofilo, dans Amaduzzi, Commentarius in vitam Constantini Ruggerii, au tome 20 de la Nuova Raccolta Calogeriana.

Sources

Liens externes

Philologue italien
Naissance en juin 1714
Décès en novembre 1763
Décès à 49 ans

Costantino Ruggieri


Gillingham ( ) is a town in the unitary authority area of Medway in the ceremonial county of Kent, England. The town forms a conurbation with neighbouring towns Chatham, Rochester, Strood and Rainham. It is also the largest town in the borough of Medway.

Etymology
Gillingham's name is Old English in origin and means "the homestead of Gylla's people". The names of Gillingham in Dorset and Gillingham in Norfolk have the same etymology, despite the differing pronunciation.

Status
Gillingham became an urban district under the Local Government Act 1894, gaining municipal borough status in 1903. John Robert Featherby was the first mayor of the Borough of Gillingham. In 1928 Rainham was added to the Gillingham Borough. Under the Local Government Act 1972 it became a non-metropolitan district covering Gillingham, Hempstead, Wigmore and Rainham. This district was abolished in 1998 before it merged with the other Medway Towns (in the City of Rochester-upon-Medway district) under the 1990s UK local government reform, to become part of the Medway unitary authority.

Town hall
The Municipal Buildings in Canterbury Street were built as council offices for Gillingham Borough Council. They were opened by the Lord Mayor of London, Sir George Broadbridge, on 25 September 1937. The Lord Mayor was received at Gillingham Railway Station by a guard of honour of boys of HMS Arethusa. Before the Second World War, air raid sirens were placed on the Municipal Buildings, and the local Civil Defence headquarters were in a single-storey building, to the rear of the car park. In about 1953, beneath part of the car park, Gillingham Borough Control Centre was built underground.

When Gillingham Borough Council later merged with Rochester upon Medway to form the unitary Medway Authority in 1998, the buildings were still used as council offices and for meetings for several years afterwards. Later, Medway Council then moved into the former Lloyd's of London headquarters at Chatham Gun Wharf, and the Municipal Buildings were considered surplus to requirements. They were sold off in 2008 under a contract which turned them into a residential care home.

Geography
The town grew along the road from Brompton on the great lines (military barracks), to the railway station. As such it was a linear development. Close by was the road along the shore line, linking The Strand, and the tiny village of Gillingham Green. Later, communities developed along the top road - Watling Street – turnpike linking Chatham with Dover. All these communities merged into the town that is called today Gillingham.

Climate
Gillingham experiences an oceanic climate (Köppen climate classification Cfb) similar to almost all of the United Kingdom. Due to its southerly, sheltered, marine position near the European continent the climate is among the warmest in the whole of England.

History
The name Gillingham is recorded in the Domesday book of 1086. It is said to have been named after a warlord, Gyllingas—from the old English gyllan, meaning "to shout". He was a notable man in Kent history as he led his warriors into battle screaming and shouting. At the time of the Norman Conquest, Gillingham was given to the half-brother of William I of England, Odo, Bishop of Bayeux, who rebuilt the parish church at Gillingham and constructed an Archbishop's Palace on land bordered by Grange Road, the ruins of which could still be seen in the last century. At the time Gillingham itself was a small hamlet, built around the parish church and surrounded by large farm-holdings, of which St. Mark's Parish formed part, being part of Brittain Farm.

William Adams mentioned Gillingham in his writings, saying: "... two English miles from Rochester and one mile from Chatham, where the King's ships do lie". Adams was baptised at Gillingham Parish Church on 24 September 1564.

 The Strand was once owned by the Davenport family in 1635, the Davenport family included a Mayor of Gillingham, pie makers and key holders of Gillingham. The Davenport family had a road named after them in 1920. The Davenport estate was in Ashford, Kent. The estate comprised around 15000 acres and was called The Davenport Manor. The Davenports lost the estate in 1889. The Davenport family were among the investors in the Chatham Dockyard.
In medieval times the part of Gillingham known as Grange was a limb of the Cinque Ports and the maritime importance of the area continued until the late 1940s. Indeed, a large part of Chatham Dockyard lay within Gillingham, and when it was closed in 1984, two-thirds of the then modern-day dockyard lay within the boundaries of Gillingham. The dockyard was founded by Queen Elizabeth I on the site of the present gun wharf, the establishment being transferred to the present site about 1622. In 1667 a Dutch fleet sailed up the River Medway and, having landed at Queenborough on the Isle of Sheppey and laying siege to the fort at Sheerness, invaded Gillingham in what became known as the raid on the Medway. The Dutch eventually retreated, but the incident caused great humiliation to the Royal Navy.

The Seven Years' War began in 1756 and the government immediately gave orders for the defence of the dockyard; by 1758 the Chatham Lines of Defence were built. Over a mile long, they stretched across the neck of the dockyard peninsula, from Chatham Reach, south of the dockyard, across to Gillingham Reach on the opposite side. One of the redoubts on the Lines was at Amherst. The batteries faced away from the dockyard itself to forestall an attack from the landward side; the ships and shore-mounted guns on the river were considered sufficient to protect from that side. The lines of defence are now part of the Great Lines Heritage Park and also the Lower Lines Park (near MidKent College, Gillingham Campus).

War with France began again in 1778, and once more it was necessary to strengthen the defences. Fort Amherst was the first to be improved; it was followed by work beginning in 1800 to add others at Fort Pitt, Chatham, plus Fort Delce and Fort Clarence (both in Rochester); later in the 19th century others were added, including one at Fort Darland in Gillingham. This work, and the expansion of the dockyard, meant that more homes were needed for the workers. The position of the Lines meant that this building could only happen beyond, and so New Brompton came into being. The population rose to 9,000 people by 1851.

Gillingham was still only a small village; eventually it, too, was swallowed up, and the name of the whole settlement changed to Gillingham. In the 1891 census its population was 27,809, and in 1901, it was 42,530.

In 1919, after World War I, a naval war memorial in the shape of a white stone obelisk was set up on the Great Lines. Additional structures were added in 1945 to commemorate the dead of World War II. Similar monuments stand in the dockyard towns of Portsmouth and Plymouth.

Disasters
Gillingham has been the scene of two notable disasters: on 11 July 1929 a public demonstration by Gillingham Fire Brigade went wrong, resulting in 15 fatalities; and in the 1951 Gillingham bus disaster, 24 Royal Marine cadets aged 10 to 13 were killed in a road accident.

Economy

The main source of employment was at Chatham Dockyard, two-thirds of which lay within the boundaries of Gillingham. When it ceased to be a naval base in 1984, there was significant unemployment. A World Heritage Site application has been made for the Dockyard and its defences. Since the 1980s, Gillingham has rebuilt its economic base and the Gillingham Business Park was set up  from the town centre, to attract investments and diversify economic activity. The business park and ice rink were an early commission for Grimshaw Architects.

Gillingham has a marina called Gillingham Marina. Gillingham is an important retail centre serving a substantial part of Medway. The town has a large street market in the High Street on Saturdays and Mondays, and is the busiest in the whole of Medway.

Transport

Roads

The Roman road now known as Watling Street passes through Gillingham; and until the opening of the Medway Towns bypass (the M2 motorway) in the mid-1960s the same route was followed by the traffic on the A2 to Dover. That road had been turnpiked in 1730, as part of the London–Canterbury coaching route.

In June 1996 the Medway Tunnel opened, giving Gillingham a second link to the M2 and Strood.

Railways

The London, Chatham & Dover Railway opened its line between Chatham and Faversham on 25 January 1858; and a country station was opened here called New Brompton. This was to serve the dockyard labourers' homes that had sprung up during the Napoleonic Wars. A branch line led into the dockyard. The station later became Gillingham railway station.

Services improved significantly when in July 1939, Gillingham became the terminus of the electrified system of the Southern Railway.

Trams
Gillingham was served by an electric tram system operated by the Chatham and District Light Railways Company from 1902 to 1930.

Culture

Library
Gillingham Public Library is located in the High Street.

Sport

The town is home to Gillingham F.C., who play at Priestfield Stadium and were first elected to the Football League in 1920 as members of the new Football League Third Division (south). They were voted out of the league in 1938, only to be re-elected when the league expanded in 1950. They spent the next 50 years moving between the two lower divisions before finally reaching the second tier (then Division One) in the 1999–2000 season after beating Wigan Athletic in the Play-Off Final at Wembley. They spent five years at this level before being relegated twice, and currently play in League One (third tier), into which they were promoted after winning their first championship for fifty years in the 2012–13 season under manager Martin Allen. They were relegated to EFL League Two in 2022.

The area boasts a sub-regional sports centre (the Black Lion Leisure Centre, now Medway Park) with three indoor pools for swimming and SCUBA diving, gym, sports hall and squash courts also in the same area is Jumpers Rebound Centre for trampolining a world-famous facility for the sport.

There is an outdoors sporting centre located at the Strand which provides sailing and motor boat courses for both adults and children. The Strand Leisure Park has an open-air swimming pool on the banks of the River Medway as well as other leisure attractions including tennis courts and a narrow-gauge railway.

Gillingham Ice Bowl is the home ice rink for Kent's premier Ice Hockey Club, the Invicta Dynamos, who were originally called the Medway Bears. The Ice Bowl was officially opened by Her Majesty the Queen in 1984.

Modern Pentathlon World Cup 2010

The Medway Park leisure centre (formerly the Black Lion) hosted the Modern Pentathlon World Cup. In the Women's Final, it was won by Amelie Caze of France, Donata Rimsaite of Lithuania got Silver (2nd place) and Mhairi Spence of Great Britain got Bronze (3rd place). In the Men's Final, it was won by Ádám Marosi of Hungary, Ondrej Polivka (Czech Republic) got Silver and Alexander Lesun (Russia) claimed the Bronze.

Modern Pentathlon European Championships 2011
These were also held in Medway Park.
Andrei Moiseev (of Russia) got Gold for the Men's Final, Serguei Karyakin (also of Russia) got Silver and Dmytro Kirpulyanskyy (of Ukraine) got the Bronze. James Cooke of GB was a close fourth.
In the Women's Final, Lena Schoneborn (of Germany) got Gold, Adrienn Tóth (of Hungary) got Silver and Victoria Tereshuk (of Ukraine) claimed Bronze.

Local media

Television
Local news and television programmes are provided by BBC South East and ITV Meridian from the Bluebell Hill TV transmitter.

Newspapers
Local newspapers for Gillingham include the Medway Messenger, published by the KM Group. The area also has free newspapers in the Medway Extra (KM Group) and yourmedway (KOS Media).In 2011, Medway News and Medway Standard, both published by Kent Regional News and Media, closed down.

Radio
The local commercial radio station for Gillingham is KMFM Medway, owned by the KM Group. Medway is also served by community radio station Radio Sunlight. The area can also receive the county wide stations BBC Radio Kent, Heart and Gold and Smooth, as well as many radio stations in Essex and Greater London.

Education

The Gillingham Boys Grammar School, which was opened in 1923, later became The Howard School in 1975, when it merged with the Rainham Campus secondary school for boys. Other secondary schools include Rainham Mark Grammar School (formerly the Gillingham Technical School), Brompton Academy (formerly New Brompton College and before that Upbury Arts College, Upbury Manor), Rainham Girls School, Chatham Grammar School for Girls and the Robert Napier School.
There are also three primary schools in the small residential area called Twydall: Twydall Infant School, Twydall Junior School and St Thomas of Canterbury R.C. School. In Gillingham itself are St. Mary's, Barnsole Road, Woodlands, Byron, and Napier Community Primary Schools. In Wigmore, there is the Fairview Infants and Junior Schools and in Hempstead, the Hempstead Infant and Junior Schools.

Gillingham also hosts MidKent College, a Further Education College which introduced Higher Education courses in 2012 and Universities at Medway, a university campus complex comprising University of Kent, Canterbury Christ Church University and University of Greenwich on the former HMS Pembroke barracks buildings.

See List of schools in Medway for a full list of schools serving Gillingham and the Medway area.

Religion

Within Gillingham there are many churches from different Christian denominations. There are three Church of England churches: the historic parish church of St. Mary Magdalene; the evangelical St. Mark's; and St. Augustine's. There are also Baptist, Methodist and Roman Catholic churches.

The Parish Church of St Mary Magdalene ("The Church on the Green",) is the oldest building in Gillingham and Grade II* Listed.
The Normans built the church in the early 13th century, then in the 15th century a tower was added. More extensions were added during the 14th century. In 1700, Philip Wightman was commissioned to cast and hang a ring of five bells, to the tower. Then in 1737, Richard Phelps added another bell to complete a ring of six. Edward Hasted refers to it in 1798, 'three isles and three chancels, with a handsome tower steeple at the west end''. In 1811, Thomas Mears added two treble bells to make eight. In 1868, architect Sir Arthur Blomfield restored the church and tower and to mark the completion of the restoration, the firm of Heaton, Butler and Bayne replaced the stained glass in the east window, based on a design by Henry Holiday.

In 1896, Our Lady of Gillingham Roman Catholic Church was built close to Saint Mary Magdalene Church, and overlooks the River Medway.

It followed after other Roman Catholic churches in the area, the closest, St Michael's in Chatham (built 1863). Our Lady of Gillingham was built on the town of New Brompton, as Gillingham was then called, to mainly cater for the new workforce – those employed at Chatham Dockyard. The church itself was started in 1890, and was completed by 1896, being opened on 12 May 1896.

A local Roman Catholic school was established on the site of the church in 1894. The schoolrooms were used until 1972, when the infant section of the school relocated to nearby Greenfield Road. In 1988, after more building work on the new site, the whole school was reunited on its new site at Greenfield Road. The Church (Our Lady of Gillingham) celebrated its centenary in May 1996, two years after the local school.

Gillingham also has the Jāmi'ah mosque and a Hindu Sabha Mandir.

James Jershom Jezreel, founder of the Jezreelite sect which flourished in the area during the 19th century, began the building of Jezreel's Tower on Chatham Hill. The tower was never completed but stood until its demolition in 1961. There is still a Jezreels Road off Watling Street. The tower was painted by Tristram Hillier in 1937 as part of a series of posters for Royal Dutch Shell. A copy is held in Tate Britain.

Military
Brompton Barracks have long been the home of the Royal Engineers. Today Gillingham is home to the Royal Engineers Museum.

Notable people associated with Gillingham

 William Adams – nautical adventurer, advisor to Tokugawa Ieyasu, western samurai
 David Bell – Victoria Cross recipient
 Ryan Bertrand – UEFA Champions League winner with Chelsea FC
 Sara Forbes Bonetta – princess and god-daughter to Queen Victoria, lived for six years in Palm Cottage, Canterbury Street.
 William Cuffay – chartist
 Nicholas Day – actor.
 H. D. Everett, novelist, born in Gillingham
 David Frost – television presenter.
 Hector Gray GC – RAF officer posthumously awarded the George Cross for conduct under torture by the Japanese army in 1943.
 John Hartnell – explorer on Franklin's lost expedition to find the Northwest Passage
 David Harvey – eminent human geographer.
 Jack Hues – musician, most notably as the lead singer of new wave band Wang Chung
 James Jordan – professional dancer, appears on Strictly Come Dancing
 James McCudden – World War I flying ace
 Fernley Marrison – first-class cricketer and British Army officer
 Brian Moore – sport commentator and journalist
 Dee Murray – bass player with Elton John
 Paul Nihill – Four-time Olympian, European champion, Olympic silver medallist and world record holding racewalker
 Stel Pavlou – novelist and screenwriter
 Gary Rhodes – chef and restaurateur
 Vaughan Smith – journalist (founder of Frontline Club), organic farmer who is giving refuge to Julian Assange
 R. N. Taber – poet and novelist
 Rosemary Tonks, poet and novelist, born in Gillingham
 Rik Waller – singer, seen on reality TV show Pop Idol in 2003.

Twin towns
  — Ito and Yokosuka (Japan), the latter being the burial place of William Adams.

See also
 Medway
 Strood
 Rochester
 Chatham
 Rainham
 Gillingham Football Club
 Gillingham Borough Council elections for the political history of the borough covering the town which was abolished in 1998.

Notes

References

External links

 Archive Images

Towns in Kent
Former non-metropolitan districts of Kent
Unparished areas in Kent
Former boroughs in England
Medway
Populated coastal places in Kent

Gillingham, Kent


Walter Andrews ist der Name folgender Personen:

* Walter Andrews (Radsportler) (1881–??), kanadischer Radsportler
 Walter G. Andrews (1889–1949), US-amerikanischer Politiker

Walter Andrews


Steyr a fost o marcă austriacă de automobile, creată în 1915 de compania de producție de armament Österreichische Waffenfabriks-Gesellschaft (ÖWG). Redenumită Steyr-Werke AG în 1926, ea a fuzionat cu Austro-Daimler și Puch, formând compania Steyr-Daimler-Puch AG, care a continuat fabricarea automobilelor Steyr până în 1959.

Istoric
Compania ÖWG a fost fondată în 1864 în orașul Steyr din Austria Superioară; în 1894 a obținut deja o licență de la compania britanică Swift pentru fabricarea de biciclete sub numele de marcă Waffenrad. În scopul diversificării producției, membrii comitetului executiv au dorit să producă automobile și tractoare la Steyr. Ei l-au angajat pe proiectantul Hans Ledwinka (38 ani) care demisionase de la Nesselsdorfer-Wagenbau. Ledwinka a proiectat un automobil Steyr cu șase cilindri și s-a ocupat de angajarea de ingineri și mecanici pricepuți.

Aceasta, 12/40PS, conținea un spitzkuhler (radiator curbat) existent la modelele Mercedes de dinainte de război și avea caracteristici moderne: un motor de 3255 cmc, cu ax cu came, arbore cotit cu rulmenți, cu patru trepte de viteză și ambreiaj multidisc, dar nu avea un sistem de frânare pentru toate cele patru roți, deși proiectele lui Ledwinka îl conțineau încă din 1909. Dorind să crească viteza pe care o puteau atinge automobilele, Ledwinka a creat două modele sport: Tipul VI cu motor de 4014 cmc și Tipul VI Klausen cu motor de 4890 cmc și a început să proiecteze un autocamion cu capacitate de încărcare de 2½ tone.

Ledwinka a intrat din nou în conflict cu conducerea companiei, atunci când compania a dorit să producă mașini de lux, el preferând un model simplu și mai ieftin cu patru cilindri denumit Tipul IV. Steyr s-a concentrat pe mașinile de lux. Ledwinka nu a renunțat și a proiectat un automobil cu un motor cu cilindri opuși cu răcire și cu șasiu central. Conducerea l-a ignorat, iar el a demisionat și s-a alăturat companiei Tatra, luând proiectul cu el; acest proiect a inspirat, de asemenea, modelul Volkswagen Type 1.

Conducerea companiei Steyr și-a dat seama de greșeala pe care a făcut-o prea târziu, dar Ledwinka a acționat ca inginer consultant, influențând proiectarea modelului Type XII din 1925.

Note

Bibliografie
 Wise, David Burgess. "Steyr-Puch: The Legacy of the Ledwinkas", in Ward, Ian, executive editor. World of Automobiles (London: Orbis, 1974), Vol. 19, pp. 2193-2196.
 Rauscher, Karl-Heinz și Knogler, Franz: Das Steyr-Baby und seine Verwandten, Weishaupt Verlag, A-8342 Gnas, 1. Auflage (2002),

Mărci de automobile

Steyr (automobil)


O Comitê Revolucionário Militar de Petrogrado (em russo: Петроградский военно-революционный комитет) foi um grupo militante do Soviete de Petrogrado e um dos vários comitês militares revolucionários que foram criados na República Russa. Inicialmente, o comitê foi criado em 25 de outubro de 1917, depois que o exército alemão conquistou a cidade de Riga e o arquipélago da Estônia Ocidental (veja Operação Albion). A resolução do comitê foi adotada pelo Soviete de Petrogrado em 29 de outubro de 1917.

De 29 de outubro a 11 de novembro de 1917 foi um órgão do Soviete de Petrogrado, mais tarde o Comitê Executivo Central de Toda a Rússia. De 8 de novembro de 1917 a 18 de dezembro de 1917, o comitê foi o mais alto órgão extraordinário do poder estatal. Começou a se reunir no Smolny em 31 de outubro [OS 18 de outubro] e sua primeira reunião oficial não foi realizada até 2 de novembro [OS 20 de outubro]. Todas as suas atividades foram conduzidas sob a supervisão do Comitê Central do POSDR(b) e Lenin, que era membro, pessoalmente. Entre seus numerosos outros membros estavam Leon Trotsky, Nikolai Podvoisky, Felix Dzerzhinsky, Yakov Sverdlov, Andrei Bubnov, Moisei Uritsky, Vladimir Antonov-Ovseenko, Joseph Stalin e Pavel Lazimir, que era seu presidente.

Revolução Russa de 1917


Uricani (; ) is a town in the Jiu Valley region of Hunedoara County, in southern Transylvania, Romania.  it had a population of 6,669.

History

Uricani is first mentioned in a certified document dated 1888, when the locality was referred to as Hobicza-Urikány (in Romanian both Hobiceni-Uricani and Uricani-Hobiceni versions were used). The name of Uricani is derived from the union of two villages, Hobița (Hobica, listed in documents from 1473 first as Ohabycza) and Uric (Urik, from 1473 first as Wryk) from Hațeg Land.  After 1920 the locality's name was changed to Uricani. Over time, the village of Câmpu lui Neag functioned as either a separate commune or as a village belonging to Uricani. In 1965, Uricani was declared a city. It administers two villages, Câmpu lui Neag (Kimpulunyág) and Valea de Brazi.

Like the other Jiu Valley cities, Uricani's principal economic activities revolve around the region's coal mines, although the city, like the region, is in a period of transition as the mines have been gradually closed and many of the workers made redundant.

Location
The city location lies on the western side of Jiu Valley and at the foot of the Retezat Mountains, with the geographical coordinates of 23° 10′ meridian, east longitude and 45° 25′ parallel, north latitude. The city is located in Hunedoara County and adjacent to Mehedinți and Gorj counties. It lies at an altitude of  on the west side of the Petroșani Depression and along the West Jiu River. Its area also contains the smaller waterways of Lazarul, Valea de Pești, Buta, and Bilugu, as well as the fresh water reservoir which contains the drinking water used throughout Jiu Valley.

Uricani is accessed via the national road , the  long west branch of the  that connects the cities of Petroșani, Vulcan, Lupeni, and Uricani.

The city covers , the largest geographical area of all the Jiu Valley cities. The city limits are bordered to the east by Cow's Valley, to the west by Retezat National Park, to the north by peaks of the Retezat Mountains, including Custura, Lazarul , and Tulisa , and to the south by peaks of the Vâlcan Mountains, including Coarnele  and Șiglăul Mare . The surrounding mountains are part of the Southern  Carpathians, in an area sometimes referred to as the Transylvanian Alps.

See also
 Jiu Valley

References

External links

 Jiu Valley Portal - the regional portal host of the official Jiu Valley websites

Towns in Romania
Jiu Valley
Populated places in Hunedoara County
Localities in Transylvania
Mining communities in Romania
Monotowns in Romania

Uricani


Margaret Gillies, née le  et morte le , est une miniaturiste et aquarelliste écossaise née à Londres.

Biographie
Gillies est la deuxième fille de William Gillies, un marchand écossais de Throgmorton Street à Londres, et de sa femme Charlotte Hester Bonnor (morte en 1811), fille de Thomas Bonnor. Ayant perdu leur mère quand Margaret avait huit ans, et leur père ayant rencontré des revers en affaires, elle et sa sœur aînée,  (1800-1870), sont placées sous la garde de leur oncle, . Elles sont éduquées par lui, puis introduites dans la société d'Édimbourg.

Avant l'âge de vingt ans, Gillies décide de gagner sa vie et retourne avec sa sœur dans la maison de leur père à Londres. Mary Gillies devient auteur, tandis que Margaret choisit d'être artiste professionnelle. Elle reçoit des cours de peinture miniature de Frederick Cruikshank et se forge une réputation. Le style de Cruikshank est basé sur celui d'Andrew Robertson.

Au début des années 1830, Thomas Southwood Smith, médecin unitarien et pionnier de l'amélioration de la santé des pauvres, notamment à Londres, se sépare de sa seconde épouse, Mary, et part vivre avec les sœurs Gillies.

Le recensement de 1841 enregistre Margaret Gillies, âgée de 35 ans, vivant à Hortet's Terrace (St. Pancras) avec Thomas Smith âgé de 50 ans, Gertrude Hill âgée de 3 ans, Harriet Lebe 21 ans et Sarah Hargrove 15 ans. Smith et Gillies vivent ensemble à Highgate à partir de 1844. Smith et Gillies s'associent avec un groupe autour du , un périodique unitarien. Mary Gillies participe à sa rédaction à partir de 1836. Margaret Gillies illustre en 1842 le premier rapport de Smith en tant qu'inspecteur des mines, lors d'une tournée dans le Leicestershire et le Yorkshire de l'Ouest.

Vers 1850, l'atelier de Gillies se trouve au 36, rue Percy, où elle accueille brièvement « l'auto-icône » de Jeremy Bentham, sur le cadavre duquel Southwood Smith avait mené une dissection publique très controversée en 1832. Elle se rend en 1851 à Paris pour un an, où elle travaille dans les ateliers d'Henry et Ary Scheffer, et à son retour en Angleterre, elle expose quelques portraits à l'huile. Elle se concentre ensuite sur la peinture à l'aquarelle, choisissant généralement des sujets domestiques, romantiques ou sentimentaux, pour lesquels elle était surtout connue. Elle rejoint la Society of Women Artists en 1856. En 1854, à court d'argent, ils déménagent à The Pines, près de Weybridge, mais Gillies garde un studio au 6 Southampton Street, près de Fitzroy Square (devenu plus tard le 27 Conway Street). Le recensement de 1861 enregistre Mary Gillies 60 ans, auteur et Margaret Gillies 56 ans, artiste en aquarelle, vivant à Heath House, Weybridge avec Thomas S. Smith, 72 ans, médecin et veuf, son fils Herman Smith 40 ans, marchand de vin, sa petite-fille Gertrude Hill 23 ans, ainsi qu'une cuisinière et une domestique. Thomas Southwood Smith meurt à Florence, en Italie en 1861.

Après la mort de Smith, Margaret et Mary Gillies vivent pendant de nombreuses années au 25 Church Row, Hampstead. Avec elles vivaient Charles Lewes, fils de George Lewes, l'amant de George Eliot, et sa femme Gertrude, la petite-fille de Southwood Smith. Mary Gillies meurt en 1870 et au début de 1887, Gillies déménage à The Warren, Crockham Hill, dans le Kent, où elle meurt plus tard cette année-là, le 20 juillet, d'une pleurésie, après quelques jours de maladie. Parmi ses élèves se trouvait Marian Emma Chase, et elle a donné des encouragements précoces à  et à la portraitiste Mary Field, épouse de l'architecte .

En 1866, elle achète une tombe dans la section des dissidents du côté ouest du cimetière de Highgate pour un bébé mort-né de Charles et Gertrude Lewes. Sa sœur a ensuite été enterrée dans cette tombe le , tout comme Catherine, la veuve du poète et critique Richard Hengist Horne, le .

Œuvres
Avant l'âge de 24 ans, Gillies est chargée de peindre une miniature de William Wordsworth et reste à Rydal Mount pendant plusieurs semaines. Trois de ses peintures à l'huile sont dans les collections nationales britanniques - à Aberystwyth, Nottingham et à la National Portrait Gallery. Pamela Gerrish Nunn a écrit qu'elle « combinait une esthétique du début de l'époque victorienne avec une indépendance d'esprit du milieu de l'époque victorienne ».

Portraitiste
Au cours des années 1830 et 1840, Gillies suit une carrière de portraitiste et, expose régulièrement des portraits aux expositions de la Royal Academy. Ses sujets comprennent des personnalités féministes : Mary Leman Grimstone, Mary Howitt et sa fille Anna Mary Howitt, Harriet Martineau du groupe Monthly Repository. Elle peint également le poète et critique  et Anne Marsh-Caldwell la romancière.

Son portrait de Charles Dickens, peint à l'époque où il écrivait Un chant de Noël, est présent à l'exposition d'été de 1844 de la Royal Academy of Arts. Après l'avoir vu là-bas, Elizabeth Barrett Browning déclare qu'il montrait Dickens avec « la poussière et la boue de l'humanité autour de lui, malgré ces yeux d'aigle ». Une forme simplifiée a été utilisée comme frontispice du livre  la même année. L'emplacement du tableau restera inconnu durant de nombreuses années, jusqu'à ce qu'il soit redécouvert à Pietermaritzburg, en Afrique du Sud, et acquis et restauré par le marchand d'art  en 2018.

Aquarelliste

En 1852, Gillies est élue associée de la  et contribue à ses expositions pour le restant de sa vie. Ses œuvres exposées comprenaient:

 , 1855, et , 1856, tous deux gravés
 , 1857
 , , et , 1858
 , 1859
 , 1860
 , 1861
 , 1868
 , 1874
 , un dessin en trois compartiments, 1875
 , exposé à l'exposition du jubilé royal à Manchester en 1887

Son dernier travail fut , exposé en 1887.

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1803
Naissance à Londres
Peintre écossais du XIXe siècle
Miniaturiste
Décès en juillet 1887
Décès à 83 ans
Décès dans le Kent
Personnalité inhumée au cimetière de Highgate
Femme peintre britannique

Margaret Gillies


Aníbal de Bettencourt (* 21. Juni 1868 in Angra do Heroísmo; † 9. Januar 1930 in Lissabon) war ein portugiesischer Mediziner und Bakteriologe.

Werdegang
Bettencourt kam als Sohn des Nicolau Moniz de Bettencourt (* 1836) und der Francisca Virgínia da Cunha da Silveira de Bettencourt (* 1841) auf den Azoren zur Welt. Er schloss 1892 sein Studium der Medizin an der Escola Médico-Cirúrgica von Lissabon ab.

In Fortsetzung der Arbeiten von Luís da Câmara Pestana wurde er zu einem der Pioniere in Portugal bei der Erforschung von Infektionskrankheiten und auf dem Gebiet der Mikrobiologie. 1899 übernahm er als Direktor die Leitung des von Câmara Pestana gegründeten Real Instituto Bacteriológico in Lissabon. Von 1911 an war er der erste Inhaber des neu geschaffenen Lehrstuhls für Bakteriologie und Parasitologie an der Medizinischen Fakultät der Universität Lissabon.

Weblinks

Quelle
 Toponímia de Lisboa

Mediziner (19. Jahrhundert)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Bakteriologe
Hochschullehrer (Universität Lissabon)
Portugiese
Geboren 1868
Gestorben 1930
Mann

Aníbal de Bettencourt


Ivo Rojnica (Cista Velika, 20. kolovoza 1915.  Buenos Aires, 1. prosinca 2007.), ustaški dužnosnik i osumnjičenik za ratne zločine, hrvatski emigrantski politički djelatnik i književnik,

Životopis
Rodio se u Cisti Velikoj, u kojoj je završio pučku školu. Izučio je trgovački obrt. Odselio je u Dubrovnik potom i otvorio vlastitu trgovinu tekstilnom robom. Htio je studirati pravo u Zagrebu. Premda nije studirao, stekao je bogatu opću naobrazbu.
1941. godine bio je ustaški stožernik u Dubrovniku, u vrijeme gradonačelnika dr. Josipa Baljkasa (1938.-1942.). U noći između 2. i 3. srpnja 1941. godine skupina dubrovačkih ustaša na čelu s Antom Duževićem uhitila je grupu građana i odvezla autobusom do Rudina gdje su ubijeni. Zločin je izvršen prema naređenju ustaškog stožernika Iva Rojnice i logornika Mladena Kaštelana.
Koncem rata se je zbog optužbe za ratne zločine pobjegao u masovnom zbjegu na Zapad. Već je bio pred izručenjem u Lavamundu no čudom se je spasio. Iz Austrije je otišao u Italiju. Engleske okupacijske vlasti uhitile su ga u Trstu i optužile. Već su se spremili izručiti ga Jugoslaviji, no i ovdje se je izvukao. Prvo je uvjerljivo odglumio ludilo, a potom smjelo u dramatičnim okolnostima pobjegao. Otišao je u Južnu Ameriku i 1947. je stigao u Argentinu, gdje je odmah prišao učiti španjolski i tekstilni obrt. Završivši obrt, uz pomoć prijatelja otvorio je vlastitu pletionicu. Uspio je kao poduzetnik i stekao ugled u Argentini te je ušao u krug najbogatijih Hrvata u iseljeništvu.

Djelovao je kao tihi, ali moćni mecena u brojnim hrvatskim iseljeničkim kulturno-političkim pothvatima u cijeloj emigraciji. Suosnivač i uzdržavatelj Hrvatsko-latinoameričkog kulturnog instituta te uglednog časopisa Studie croatice. Od 1991. je bio opunomoćeni predstavnik Republike Hrvatske za Argentinu i Latinsku Ameriku.

Pisao je priloge u hrvatskim emigrantskim glasilima. Pripovjedački dar iskazao je najbolje u tisućama sabranih stranica uspomena i putopisa. Glede činjenice što su to dugogodišnji vođeni osobni zapisi, dobri su i kao povijesno-politički izvor.

Zbog zločina nad Židovima tijekom ustaške vladavine u Dubrovniku, istragu protiv njega pokrenuo je 1998. Antirasistički odjel argentinskog Ministarstva unutarnjih poslova, a 2001. i Državno odvjetništvo Republike Hrvatske. Umro je prije nego mu je utvrđena bilo kakva odgovornost za zločine koji su mu stavljeni na teret.

Umro je 1. prosinca 2007. godine, a pokopan je na groblju El jardin de la Paz.

Djela
Objavio je samostalna izdanja:
- Susreti i doživljaji I. (uspomene i putopisi), München - Barcelona 1969.
- Prikaz povijesti Argentine i doprinos Hrvata, Buenos Aires 1974.
- Susreti i doživljaji II. (uspomene i putopisi), München - Barcelona 1983.

Nagrade i priznanja

Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Hrvatski publicisti
Hrvati u Argentini
Argentinski poduzetnici
Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)
Dužnosnici NDH

Ivo Rojnica


Manfred ist der Titel eines dramatischen Gedichts in drei Akten von Lord Byron, das in vollständiger Form erstmals im Juni 1817 bei John Murray erschien. Es zählt zu den wichtigsten Werken nicht nur Byrons, sondern der ganzen Romantik.

Entstehungsgeschichte
Das Werk entstand zwischen 1816 und 1817 und ist sichtlich inspiriert von Byrons Aufenthalt in der Schweiz im Jahr 1816, während dessen er zahlreiche Wanderungen in die Hochalpen unternahm.

Byron begann im Juli 1816 mit der Arbeit an dem Gedicht und veröffentlichte im Dezember 1816 eine erste Fassung der Incantation ("Beschwörung", ein "Chor aus einem unvollendeten Hexen-Drama, das vor einigen Jahren begonnen wurde") als eigenständigen Text in The Prisoner of Chillon and Other Poems. Diese Incantation fand in überarbeiteter Form dann Eingang in die Eröffnungsszene des späteren Gesamtwerks in drei Akten, das von Byron im Mai 1817 vollendet und erstmals in vollständiger Form im Juni 1817 veröffentlicht wurde.

Byrons Werk entstand in der Tradition der Gothic Novel und zählt zusammen mit dem Roman Frankenstein der befreundeten Mary Shelley zu den wichtigsten Werken der Schauerliteratur in der englischen Romantik.

Handlung

Erster Akt
Der Protagonist Manfred befindet sich auf einer gotischen Galerie mitten in einer Geisterbeschwörung. Von den erscheinenden Elementargeistern begehrt er Vergessen. Als die Geister seinen Wunsch nicht erfüllen können, bricht Manfred zusammen. Am nächsten Morgen erwacht er auf dem Gipfel der Jungfrau im Berner Oberland. Er will sich in den Tod stürzen, wird aber von einem einfachen Gämsjäger davon abgehalten.

Zweiter Akt
Manfred verlässt den Gämsjäger und trifft an einem Wasserfall eine Fee, der er sein Leid klagt. Hier werden die Gründe für Manfreds Weltschmerz deutlich: unzureichende Welt-Erkenntnis und der Tod seiner Geliebten Astarte. Danach kehrt er zurück auf den Berg und begegnet dort Geistern und der Göttin Nemesis, die auf Manfreds Flehen hin einwilligt, seine Geliebte Astarte aus dem Reich der Toten zu rufen, damit er mit ihr sprechen könne. Astarte spricht jedoch nur seinen Namen und sagt, sein Leiden werde am kommenden Tag enden. Manfred will von ihr wissen, ob ihm seine Sünden vergeben seien, doch er erhält keine Antwort.

Dritter Akt
Manfred wird auf seinem Schloss von einem Abt aufgesucht, dem Manfreds Verbindungen zu finsteren Mächten zu Ohren gekommen sind. Manfred weist die Versuche des Abtes, ihn zur Buße zu bewegen, dankbar, aber entschieden zurück. Abends unterhalten sich die Diener Hermann und Manuel über frühere geheimnisvolle Experimente ihres Herrn. Diese Zusammenhänge werden jedoch im Laufe des Dramas nicht aufgeklärt. In der letzten Szene erscheint der Abt erneut und findet Manfred, dem Tode nah, in seinem Zimmer vor. Manfred weist jedoch die erneuten Versuche des Abts, ihn zur Buße und damit zur Errettung seiner Seele zu bewegen, zurück. Gleichfalls trotzt er aber auch finsteren Geistern, die ihn im Todeskampf bereits als ihr Eigentum ansehen. Er sei dem Tod verfallen, aber nicht der Hölle. Die Dämonen verschwinden, Manfred stirbt. Der Abt beschließt das Drama, indem er seiner bangen Ungewissheit, wohin die Seele Manfreds nun gelangen würde, Ausdruck verleiht.

Interpretation
Die Geisterbeschwörungsszene zu Beginn legt auffällig wenig Wert auf die Einführung des Protagonisten. Erst im Verlauf des Dramas werden die Vergangenheit und die Handlungsmotive Manfreds ersichtlich.

Die Szene weist bezeichnende Parallelen zu Goethes Faust auf, wo der Protagonist ebenfalls aufgrund unzureichender Erkenntnis einen Geist beschwört, dem er gleichen will. Byron wollte sein Drama auch als Antwort auf Goethes Faust verstanden wissen.

Manfred ist ein Musterbeispiel für den tragischen Figurentypus des Byron'schen Helden. Er ist zwar emotional verwirrt und seelisch labil, aber bereit, für alle seine Taten die Konsequenzen zu tragen. Dass er zuletzt sowohl die Drohungen der Geister als auch die Segnung des Abtes zurückweist, hebt seinen Anspruch auf völlige Individualität hervor.

Neben dieser Betonung der Individualität können auch die wildromantisch-alpine Szenerie und die Präsenz von Geistern und mittelalterlichen Gebäuden als typische Elemente der Romantik erkannt werden.

Rezeption

Literatur
Byrons Werk beeinflusste Dichter wie Edgar Allan Poe und hatte mit seiner bildgewaltigen Schilderung auch auf den Film prägenden Einfluss.

Malerei
Folgende Maler stellten eine oder mehrere Szenen aus Manfred dar:
 Der deutsche Romantiker Johann Peter Krafft in den Ölgemälden Manfred und der Gemsenjäger (1820/1825) und Manfreds Sterbestunde (1825).
 Der englische Präraffaelit Ford Madox Brown in Manfred on the Jungfrau (1841/1861).
 Der Schweizer Maler Charles Gleyre  in Manfred ruft den Geist der Alpen (1825–1830).
 Der englisch-US-amerikanische Maler Thomas Cole in Scene from "Manfred" (1833).
 Der englische Spätromantiker John Martin in Manfred and the Alpine Witch (1837) und Manfred on the Jungfrau (1837).

Von Gustave Doré existieren Druckgrafiken, die Szenen aus dem Stück schildern (siehe Abbildung rechts).

Musik
Das Werk wurde von verschiedenen Musikern verarbeitet.
 Louis Lacombe komponierte 1847 die dramatische Symphonie Manfred.
 Robert Schumann kürzte das Stück von 1336 auf 975 Verse und vertonte es 1848 unter dem Namen Manfred – dramatisches Gedicht mit Musik (op. 115). Fälschlicherweise wird häufig allein die Ouvertüre als das Opus 115 angesehen.
 Friedrich Nietzsche schuf 1872 eine Manfred-Meditation für Klavier.
 Von Peter Iljitsch Tschaikowski stammt eine Manfred-Sinfonie (1886). Diese symphonische Dichtung in vier Bildern zählt zu den bekanntesten Rezeptionen von Byrons Werk.
 Die deutsche Gothic-Metal-Band The Vision Bleak vertonte Teile des ersten Aktes in dem Stück A Curse of the Grandest Kind auf ihrem Album Set Sail to Mystery.

Hörspiele
Byrons Werk wurde in Deutschland zweimal für den Hörfunk adaptiert.
 1952: Manfred, Regie: Cläre Schimmel (SDR). Mit Peter Lühr (Manfred), Walter Kottenkamp (Gemsenjäger), Theodor Loos (Abt von St. Mauritius), Uta Rücker (Alpenfee), Franz Johann Danz (Ariman, Fürst der Unterwelt), Mila Kopp (Nemesis), Ingeborg Engelmann (Astarte) u. a. – Laufzeit 85:00 min.

 1967: Manfred, Regie: Heinz Wilhelm Schwarz (WDR). Mit Wolfgang Reichmann (Manfred), Walter Richter (Der Gemsjäger), Kurt Lieck (Abt), Gertrud Kückelmann (Alpenfrau), Edith Lechtape, Elisabeth Opitz, Elfriede Rückert u. a. – Laufzeit 78:10 min.

Beide Tondokumente sind erhalten.

Literatur
 Zur Entstehung des Manfred, in: Byron's Leben (= Lord Byron's sämmtliche Werke, Bd. 1), Sauerländer, Frankfurt am Main 1830, S. 178–183.

Weblinks

 Manfred – A Dramatic Poem. Volltext der von Coleridge edierten Ausgabe 1901 im Project Gutenberg (englisch)
 Manfred. Ein dramatisches Gedicht. Übersetzung von Joseph Emanuel Hilscher im Projekt Gutenberg-DE (Volltext)
 Manfred. Ein dramatisches Gedicht. Uebersetzt von Jos. E. Hilscher. In: Lord Byrons poetische Werke in acht Bänden. In älteren Uebertragungen, Bd. 5. Cotta / Kröner, Stuttgart o. J. [1893], S. 3–50 im Internet Archive (Digitalisat)

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigtes Königreich)
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur der Romantik
Horrorliteratur
Drama
Werk von George Gordon Byron

Manfred (Byron)


High Ridge ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 High Ridge (Alabama)
 High Ridge (Connecticut)
 High Ridge (Maryland)
 High Ridge (Missouri)

High Ridge


Bucak veya nahiye; coğrafya, ekonomi, güvenlik ve mahalli hizmet bakımlarından aralarında ilişki bulunan kasaba ve köylerden meydana gelen, ilçeden küçük idari bölüm.

Osmanlı İmparatorluğu
Osmanlı İmparatorluğu'nda nahiyeler 1871 yılında kurulmuş olup kaza ve köy arasında bölümlerdi ve birer nahiye müdürü tarafından idare edilmekteydiler. Osmanlının son döneminde 440 kazaya bağlı 948 nahiye bulunmaktaydı.

Türkiye
1923-1970 döneminde bucaklar ulaşım ağı yönünden birbiriyle bağlantılı, jeomorfolojik ünite ve birimler itibarıyla aynı coğrafi ortamı paylaşan köylerin (muhtarlık alanlarının) bir sınır içine alınmasıyla oluşturulmuş idari alanlardı. Bu alan içinde merkezi konumlu bir yerleşme (köy, kasaba veya şehir) bucak merkezi olurdu ve bucak müdürlüğü teşkilatı burada yer alırdı.

1949'da kabul edilen 5442 sayılı İl İdaresi Kanununa göre bucak "coğrafya, ekonomi, güvenlik ve mahalli hizmet bakımlarından aralarında münasebet bulunan kasaba ve köylerden meydana gelen bir idare bölümü" olarak tanımlanmıştır. Bucaklar il ve ilçelerde olduğu gibi kanunla değil bir idari işlemle kurulurlar. Bu idari işlem İçişleri Bakanlığının kararı ve Cumhurbaşkanının onayıdır.

İçişleri Bakanlığı'na bağlı İller İdaresi Genel Müdürlüğü'nün bünyesinde 1971'de kurulan Dördüncü Şube, "il, ilçe, bucak kurulması, kaldırılması, merkezlerinin değiştirilmesi, mülkiye müfettişlerinin raporlarının izlenmesi ve Genel Müdürlük Yönergesinde belirtilen diğer iş ve işlemlerin yürütülmesiyle" görevlendirilmiştir.

5442 sayılı İl İdaresi Kanununa göre Türkiye'nin en küçük mülki idare birimi olan bucaklar günümüzde (2014) idari olarak da kaldırılmıştır. Bu yüzden, artık Türkiye'nin en alt kademedeki mülki idare bölümü bucak değil ilçedir. Hukuki anlamda 2014'e kadar bucak teşkilatları varlığını sürdürmekteydi, istatistik tablolarda bilgiler bucak düzeyinde veriliyordu. Türkiye İstatistik Kurumu'nun yayımladığı Genel Nüfus Sayımı İdari Bölünüş bültenlerinde ve Harita Genel Müdürlüğü'nün yayımladığı Türkiye Mülki İdare Bölümleri haritalarından hâlâ bucak ve bucak merkezi terimleri geçmekteydi. 1970'li yıllarda bucakların fonksiyonuna son verilmeye başlanmış ve boşalan bucak müdürlerinin yerine tayin yapılmamıştır. 2011 senesi  itibarıyla Türkiye'de 634 bucak teşkilatı mevcuttu. Çoğu eski bucak merkezinin belediye teşkilatı dahi yoktur.

Eskiden bucaklar, kendilerine bağlı olan köylerin devletle ilişkilerini yerinde çözerek kaymakamlık ve valiliklerin yükünü azaltmaktaydı. Ancak ulaşım ve haberleşme olanaklarının gelişmesi ile bunlara olan gerek azalmıştır. Buna rağmen, bucak teşkilatların tasfiye edilmesinden sonra ilçe teşkilatlarının yükü artmıştır. İçişleri Bakanlığı 1984'te bucak müdürü olmayan köy, kasaba ve bucakta, törenlerde devleti temsil etme yetkisine sahip başka bir "mahalli mülkiye amiri" olmadığını belirtilmiştir.

2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı Büyükşehirler Kanunu ile Türkiye'deki en büyük 27 ildeki tüm bucak tüzel kişilikleri ve teşkilatları kaldırılmıştır.

2014 yılında bucaklar resmi olarak da kaldırılmıştır.

İdari yapı
İl İdaresi Kanununa göre Bucak idaresi bir bucak müdürü, bucak meclisi ve bucak komisyonundan oluşur.

 Bucak müdürü bucaktaki işlerin yürütülmesinden sorumludur. Görev yetkileri esas itibarıyla kaymakamınkilere benzer. Örneğin: bucak içerisinde işlenen suçları savcıya bildirmek, olağanüstü bir durumu bağlı olduğu kaymakam veya valiye bildirmek. Bucak müdürü İçişleri Bakanlığı tarafından valilik emrine atanır. Bucak müdürünün hangi bucakta görev yapacağını vali belirler. Bucak müdürü olmak için lise veya dengi bir okuldan mezun olmak yeterlidir.
 Bucak meclisi biri seçimlik, diğeri doğal olmak üzere iki tür üyeden oluşur. Bucak meclisinin seçimlik üyeleri, bucak sınırları içinde bulunan belediye meclisi ve köy ihtiyar kurulları tarafından kendi üyeleri arasından ya da kendi köy veya kasabaları halkından olmak üzere dışarıdan seçilen birer üyeden oluşur. Seçimlik üyelerin sayısı en az on ikidir ve dört 4 yıl için seçilirler. Doktor veya sağlık memuru, veteriner, tarım öğretmeni, başöğretmenler meclisin toplantılarına doğal üye olarak katılırlar .
 Bucak komisyonu  Bu kurula bucak müdürü başkanlık ettiği dört üyeden oluşur. Bucak komisyonu üyeleri bir yıl süre ile bucak meclisi tarafından kendi üyeleri arasından seçilir. Uygulamada, doğal üyeler bu komisyona seçilmemektedir.  Bucak komisyonu en az ayda bir kez toplanır. Bucak komisyonu, bucak meclisi toplantı halinde bulunmadığı zamanlarda bu meclisin görevlerini yapar.

Diğer ülkeler
Bu terim Sırp Prensliği (1817–1833) ve Karadağ Prensliği'nde (1852–1910) nahija (нахија) adıyla ve sonradan bucak adı ile anılmaya başlanana kadar Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında da kullanılmış olup günümüzde ise Suriye, Irak, Lübnan ve Ürdün, Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde ve Tacikistan'da kullanılmaktadırlar.

Kaynakça

Türkiye'nin idari bölümleri
Yerleşim birimi türleri
Kamu yönetimi
Yerleşim terimleri

Bucak (idari birim)


Kloak (bazı kaynaklarda kloaka veya dışkılık), bazı canlı gruplarında son bağırsağın dışarıya açıldığı; dışkının ve idrarın belli bir süre tutamadığı ve eşeysel üretimin akıtıldığı ortak, tek olan vücut açıklığıdır. Üç kısımdan oluşur, bunlar:
 Coprodaeum
 Urodaeum
 Proctodaeum

Bütün kuşlar (Aves), amfibiler (Amphibia), sürüngenlerde (Reptilia) ve böceklerde (Insecta) kloak bulunur. Memelilerden Prototheria alt sınıfının Monotremata (Ornithodelphia) takımında yer alan hayvanlara, tümünde yer alan kloak nedeniyle tek delikliler veya kloaklımemeliler (yumurtlayanmemeliler) adı verilir.

Kaynakça

Hayvan anatomisi

Kloak


රාජ්‍යයක් යනු  ඒකිකෘත දේශපාලන ක්‍රමවේදයක් වන්නාවූ , ආණ්‍ඩුවක් යටතේ ජීවත් වන්නාවූ සංවිධානාත්මක ප්‍රජාවකි.  රාජ්‍යයන් ස්වෛරී විය හැක. ප්‍රාන්ත රාජ්‍යයන් සඳහාද රාජ්‍යය යන පදය භාවිතා කල හැකි වුවද ඒවා  ෆෙඩරල් සංගමයක සාමාජිකයෝ වන අතර, සැබවින්ම  ස්වෛරී රාජ්‍යය වන්නේ ෆෙඩරල් සංගමයයි.. සමහරක් රාජ්‍යයන් බාහිර පරමාධිපත්‍යයකට හෝ රාජ්‍යන්තර ආධිපත්‍යයකට යටත් වන අතර අත්‍යන්තයෙහිදී ඒවායේ ආධිපත්‍යය වෙනත් රාජ්‍යයක් යටතෙහි පවතියි.

ආශ්‍රිත

සටහන්

රාජ්‍යය (ආණ්ඩුක්‍රමය)


La Société d'astronomie de Hong Kong ( 香港天文學會 , HKAS), créée en 1970, est le premier club d'astronomie public de Hong Kong, enregistré en 1974.

Connue à l'origine sous le nom de Hong Kong Amateur Astronomical Society, elle a changé de nom en 1992. Le lieu est maintenant situé au centre Ricky, rue Chong Yip, Kwun Tong.

Organisme fondé en 1970

Société d'astronomie de Hong Kong


Nostradamus Effect er en amerikansk sensationalistisk tv-serie, der havde premiere den 9. september 2009 på History.

Programmet detaljerede forskellige historiske apokalyptiske profetier, som Fænomenet 2012. Visningen blev opkaldt efter den anerkendte franske seer Michel de Nostredame, mere kendt som Nostradamus. Serien løb for en enkelt sæson.

Amerikanske tv-serier fra 2000'erne
Tv-programmer fra History

Nostradamus Effect


භාරතයේ පැරණිම ගායන ශෛලියකි.
ග්වාලියර්හි රාජා මාන් සිං විසින් මෙම ගායන ශෛලිය ප්‍රචලිත කර ඇත.
ආගමික මුහුණුවරක් හා ගාම්භීර රසයකින් යුක්ත වන ගායන ශෛලියකි.
විලම්බ ලයෙන් ගයනු ලැබේ
ගී පද වලට මුල් තැන දෙන අතර රාගයක් ඇසුරු කරගෙන නිර්මාණය කරනු ලබයි.
රාගයේ ශුද්ධ බාවර රකිනු ලබයි.
චෞ තාලය බාවිතා කර ඇති අතර රුද්‍ර,බ්‍රහ්ම ආදී තාලද භාවිතා කරනු ලබයි.
පක්වාජය තාල වාදනය සදහා ප්‍රධාන වශයෙන් භාවිතා කරනු ලබයි.තවද මෘදංගයද යොදා ගනී.
මධ්‍යලාප,තානාලංකාර භාවිතා නොකරන අතර ගීතය දෙතුණ තෙගුණ සිව් ගුණ සය ගුණ ආදී වශයෙන් ගයනු ලබයි.නමුදු තාලය වෙනස් නොකරයි.(සමගුණයි.)
තිහායි යොදා ගයනු ලැබේ.
නෝම් තොම් ආලාපයකින් අරඹයි.
හින්දි උර්දු පංජාබ ආදී භාෂා වලින් අචනා වී ඇත.
ධ්‍රැපද් ගායන ශෛලිය ගයන්නන් "කගාවන්ත" නමින් හදුන්වයි
ඔවුන මනා තාල ඥානයක්,ස්වර ඥානයක්,ඛණ්ඨ ධ්වනියක් යුක්ත අය වෙති.
මෙම ගායන ශෛලිය වාණි හෙවත් කුල 4කට බෙදේ. එනම්
               - ගෞඩි වාණි
              - නෞභාර වාණි
              -ඩාගුර් වාණි
              -ඛණ්ඩාර් වාණි  නම් කුලයන් ය.
අක්බාර් රාජ සබාවේ තාන්සේන් මෙම කලාව ප්‍රචලිත කර ඇත.
නායක් ගොපාල්,භෞචි භෞරා,හරිදාස් ස්වාමි ,වශීර් ඛාන් දක්ෂ ගායකයෝ වෙති.

ධ්‍රැපද්


Pycnocomon, biljni rod češljugovki smješten u tribus Lomelosieae, dio porodice kozokrvnica. Postoje dvije priznate vrste iz sjevernog i južnog Sredozemlja

Tipična i najrasprostranjenija je Pycnocomon rutifolium, dok je Pycnocomon intermedium ograničena na Iberski poluotok.

Vrste
 Pycnocomon intermedium (Lag.) Greuter & Burdet
 Pycnocomon rutifolium (Vahl) Hoffmanns. & Link

Vanjske poveznice

Izvori

Češljugovke

Pycnocomon


Åsyn - Åsted er en eksperimentalfilm instrueret af Ane Mette Ruge efter manuskript af Ane Mette Ruge.

Handling

I »Åsyn - Åsted« bruger Ane Mette Ruge et endoskop til at udforske det indre af lommer, sko, porcelænsfigurer o.a. Sammen med stillestående billeder af stejle, øde fjeldtoppe og drivende skyer danner disse nærbilleder af det hidtil usete rammen om en række tekster. Teksterne handler (som titlen antyder), om det sted, hvor noget er sket (åsted), og om det vi ikke kan kende (Guds åsyn). Fælles for de to begreber er idéen om, at noget - det væsentligste - er skjult for os. Gennem ultranærbilleder, f.eks. af en finger der dyppes i vand, bliver hverdagslige ting fremmede og ukendte. Deres skjulte forestillingsindhold vækkes og kontrasteres med billeder af uindtagelig, selvberoende natur. Det er en billedkunstnerisk orienteret video, der handler om det umulige blik - verdens, naturens eller Guds åsyn. Et sådant blik, der ser og véd, hvad der sker på åstedet og i klipperevnen samtidig, er det »fantasme« Ane Mette Ruge ironisk og nysgerrigt sætter op overfor menneskets nærsynethed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Eksperimentalfilm fra Danmark

Åsyn - Åsted


Bu maddede, Türkiye'de resmî olarak faaliyet gösteren siyasi partiler listelenmektedir. Türkiye, cumhurbaşkanlığı hükûmet sistemli cumhuriyet ile yönetilmektedir ve 1945 yılından beri çok partili sistem uygulanmaktadır. Siyasi partilerin kuruluşları, teşkilatlanmaları, işleyişleri, faaliyetleri ve denetlenmeleri gibi esaslar 22 Nisan 1983 tarihinde kabul edilen Siyasi Partiler Kanunu ile düzenlenmektedir. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı herkes, yasa ile belirlenen şartları sağladığı sürece önceden izin almaksızın siyasi parti kurma hakkına sahiptir.

Siyaset bilimcilerine göre Türkiye'de siyasi partilerin oluşumu, Osmanlı İmparatorluğu'ndan günümüze uzanan bir geçiş süreci olarak ortaya çıkmıştır. Bu nedenle, Türkiye'de kurulan siyasi parti sisteminin geçmişi, Osmanlı'dan devralınan parlamenter geleneğin oluşum süreçlerine bakılarak anlaşılmalıdır. Türk toplumlarında meclis kavramı, ilk devletlerin kurulduğu dönemlerden beri var olmuştur. Ancak anayasal bir süreç olarak parlamenter sistemin oluşumu, 19. yüzyılın sonlarına doğru Osmanlı siyasi sisteminde görülmeye başlamıştır. Bu anlamda Türkiye'nin ilk yazılı anayasası, 1876 yılında yürürlüğe giren Kanun-i Esasi'dir. Kanun-i Esasi'ye giden yolda ise 1808 Sened-i İttifak, 1839 Tanzimat Fermanı, 1856 Islahat Fermanı gibi gelişmeler, anayasa sürecine geçişte atılan önemli adımlar olarak kabul edilebilir.

Türkiye'de etkin parti sayısı her yıl değişkenlik göstermektedir. Bir yıl içinde birçok parti kurulurken, bazıları da çeşitli nedenlerle siyasetten çekilmektedir. Etkin parti sayı çeltiğini İçişleri Bakanlığı tutmaktadır. Her parti kuruluşu sırasında İçişleri Bakanlığı'na dilekçe verir ve İçişleri Bakanlığı partilerin kongrelerini yapıp yapmadığını ve sürekliliğini takip eder. Etkin olmaktan kasıt, "siyasi düşüncelerini ortaya koymaya devam eden ve olağan toplantılarını yapan parti" anlamındadır.

Partilerin seçime girebilmesi için siyasi partiler kanununun 36. maddesine göre, illerin en az yarısında oy verme gününden en az altı ay evvel yani 41 ilde  teşkilat kurmuş ve büyük kongrelerini yapmış olması gerekmektedir. Ancak etkin olan partilerin birçoğu bu sayıya sahip değildir. Bu partiler, "tabela partisi" olarak adlandırılan, belli bir seçmen kitlesi olmayan ve seçimlere girme yeterliliğini sağlamayan küçük partilerdir. Partilerin adları eğer Yüksek Seçim Kurulu'nun şartlarını yerine getirirse oy pusulalarında bulunur. Genel seçimlerde oyların %7'sinden fazlasını alan ve parlamentoda temsil edilir.

Ekim 2023 itibarıyla Türkiye'de 128 siyasi parti etkin durumda bulunmaktadır.

Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde temsil edilen siyasi partiler

2023 yılı itibarıyla TBMM'de sandalye sahibi partilere ilişkin genel bilgiler burada listelenmektedir. Milletvekili sayısı aynı olan siyasi partiler alfabetik olarak sıralanır.

Siyasi parti tablosu

Siyasi parti açıklamaları

Yüksek Seçim Kurulu

Yüksek Seçim Kurulu, özel kanunlara göre yapılacak milletvekilliği, il genel meclisi üyeliği, cumhurbaşkanlığı, belediye başkanlığı, belediye meclisi üyeliği, muhtarlık, ihtiyar heyeti üyeliği seçimlerinde ve Anayasa değişikliklerine ilişkin kanunların halk oylamasına sunulmasında genel yönetim ve yargısal denetimi sağlar.

Seçimlere katılma yeterliliği bulunan siyasi partiler
11 Mart 2023 itibarıyla seçime katılma şartlarını yerine getiren partilere ilişkin genel bilgiler burada listelenmektedir.

Seçimlere katılma yeterliliği bulunmayan siyasi partiler
3 Ağustos 2023 itibarıyla İçişleri Bakanlığı'nda kayıtlı diğer siyasi partilere ilişkin genel bilgiler burada listelenmektedir. Bu partiler, resmi olarak seçime katılma yeterliliğini henüz sağlayamamışlardır.

Mahkeme sürecinden dolayı faaliyette bulunamayan siyasi partiler
Bu partiler Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yayımladığı faaliyette olan siyasi partiler arasında yer almamaktadır. Ayrıca resmi olarak kapatılmış, kapanmış ya da resmi olarak kurulmuş değillerdir. Devam eden bir mahkeme süreçleri bulunmaktadır. Türkiye'deki yasa dışı siyasi partiler listesi arasında da listelenmemektedirler.

Eski siyasi partiler

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de siyaset
 Türkiye'de seçimler
 Türkiye devlet protokolü
 Osmanlı İmparatorluğu'ndaki siyasi partiler listesi
 Türkiye'deki yasa dışı siyasi partiler listesi

Notlar

Kaynakça

Siyasî partiler
Siyasi parti listeleri

Türkiye'deki siyasi partiler listesi


سي سكوا  صاروخ جو-أرض بريطاني قصير المدى مضاد للسفن، صمم لحمله على المروحيات على الرغم من إمكانية إطلاقه من منصات أطلاق أرضية كما هو متبع بزوارق الصواريخ الكويتية، يبلغ وزن الصاورخ 145 كجم والرأس الحرب 28 كجم ويمكن لمروحية ويستلاند لينكس حمل 4 صواريخ سي سكوا معاً، يبلغ مدى الصاروخ 25 كم بسرعة 0.8 ماخ وهو يعمل بكل الظروف المناخية أطلق الصاروخ في حرب الفوكلاند وحرب الخليج الثانية وقد أثبت فعالية كبيرة، ويستعمل الصاروخ نظام توجيه شبه نشط بالرادار.

بالإضافة إلى المملكة المتحدة والكويت يستخدم الصاروخ في كل من تركيا وألمانيا والبرازيل وماليزيا وكوريا الجنوبية والهند.

انظر أيضًا
 سي فينوم

مراجع

أسلحة المملكة المتحدة
صواريخ جو-أرض موجهة
صواريخ جو-ارض خلال الحرب الباردة من المملكة المتحدة
صواريخ موجهة مضادة للسفن
معدات عسكرية 1980-1989

سي سكوا


Ciklobarbital, (+)-norpseudoefedrin, je vrsta psihotropne tvari. Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 3 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 3. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. Kemijsko ime je 5-(1-cikloheksen-1-il)-5-etilbarbiturna kiselina.

Izvori

Psihotropne tvari

Ciklobarbital


Die Gipskarstlandschaft Bad Sachsa und Walkenried ist ein ehemaliges Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Bad Sachsa, der Gemeinde Walkenried und dem gemeindefreien Gebiet Harz im Landkreis Göttingen.

Allgemeines
Das ehemalige Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 129 ist 378 Hektar groß. Es war zu einem großen Teil Bestandteil des FFH-Gebietes "Gipskarstgebiet bei Bad Sachsa". Das ehemalige Naturschutzgebiet grenzte an die ehemaligen Naturschutzgebiete "Priorteich/Sachsenstein", "Itelteich" und "Juliushütte". Das Gebiet stand seit dem 20. Dezember 2007 unter Naturschutz. Im Februar 2021 ging es im neu ausgewiesenen Naturschutzgebiet "Gipskarstgebiet bei Bad Sachsa" auf. Zuständige untere Naturschutzbehörde war der Landkreis Göttingen.

Beschreibung
Das aus insgesamt sieben Teilflächen bestehende, ehemalige Naturschutzgebiet liegt innerhalb des Naturparks Harz. Es erstreckt sich vom südlichen Harzvorland über den Mittelgebirgsrand bis in den südlichen Teil des Harzes im Bereich zwischen dem zu Bad Sachsa gehörenden Ortsteil Tettenborn und der thüringischen Landesgrenze bei Ellrich.

Das ehemalige Naturschutzgebiet stellte einen Ausschnitt der Gipskarstlandschaft des Südharzer Zechsteingürtels mit einer Vielzahl von Biotopkomplexen und bedeutenden Restflächen historischer Kulturlandschaften unter Schutz. Es wird großflächig von Buchenwäldern geprägt, in denen Schluchtwälder, Höhlen, Erdfälle, Felsen und andere Karststrukturen zu finden sind. Auf trockenen Standorten sind Kalktrockenrasen und Gebüsche zu finden.

Neben den Karststrukturen sind naturnahe Fließgewässer mit gut ausgeprägtem Vorkommen von Erlen-Eschen-Auwäldern sowie Teiche und artenreiche Feuchtwiesen prägend.

Der Karstwanderweg Südharz verläuft durch Teile des ehemaligen Naturschutzgebietes.

Steinbrüche
Innerhalb des ehemaligen Naturschutzgebietes befinden sich mehrere ehemalige Gipssteinbrüche, so in der Teilfläche zwischen Tettenborn und Neuhof, südlich von Walkenried und südlich von Ellrich, welche naturnah und landschaftsgerecht gestaltet werden.

Im rund drei Hektar großen, aufgelassenen Steinbruch Lohof nördlich von Tettenborn wurde von Anfang der 1970er- bis Ende der 1990er-Jahre Gips abgebaut. Nach dem Ende des Gipsabbaus wurde auf eine Rekultivierung des Geländes zugunsten des Naturschutzes verzichtet. Das bewegte Relief des Steinbruchs mit Steilwänden, Abbruchkanten, Abraumhalden und Senken wurde erhalten, um wertvolle Sekundärlebensräume zu schaffen, in denen sich Felsbandgesellschaften, Trocken- und Halbtrockenrasen ansiedeln können.

Die Flächen des stillgelegten Steinbruchs wurden zunächst von Pioniervegetation besiedelt, welche später von Ruderalvegetation verdrängt wurde. Die Vegetation wie auch die Tierwelt weist eine große Artenvielfalt auf. Der ehemalige Steinbruch ist u. a. Lebensraum für zahlreiche Insekten (insbesondere verschiedene Schmetterlinge und Sandwespen), Reptilien und Vögel.

Von den westlich von Neuhof liegenden Steinbrüchen am Kranichstein, in denen seit Anfang des 20. Jahrhunderts Gips abgebaut wurde, ist nur ein Teilbereich in das ehemalige Naturschutzgebiet einbezogen. Mit dem Ziel, eine der Karstlandschaft angepasste Morphologie zu erreichen, wurden die Flächen renaturiert und teilweise ihrer natürlichen Sukzession überlassen.

Der südlich von Ellrich gelegene, ehemalige Gipssteinbruch Juliushütte ist teilweise in das ehemalige Naturschutzgebiet einbezogen. Die Bereiche, die bereits seit längerem nicht mehr genutzt wurden, sind mittlerweile überwiegend bewaldet.

Pfaffenholz
Nordöstlich von Tettenborn liegt mit dem Pfaffenholz ein Waldgebiet, das teilweise Bestandteil des ehemaligen Naturschutzgebietes ist. Das Gebiet ist intensiv verkarstet. Innerhalb des Waldgebietes liegen mehrere sehr tiefe Erdfälle. Hier befindet sich die Schwinde eines kleinen Baches, welche als Naturdenkmal "Pfaffenholzschwinde" ausgewiesen ist.

Kranichteiche
In der westlich von Neuhof liegenden Teilfläche befinden sich mehrere Teiche. Diese sind Reste der ab dem 12. Jahrhundert von Mönchen des Zisterzienserklosters Walkenried angelegten Fischteiche.

Rund um den Oberen und Unteren Kranichteich befindet sich ein knapp drei Kilometer langer Lehrpfad mit Informationen zu Natur, Gips und Geschichte. Von diesem Lehrpfad zweigt ein Abstecher zum Priesterstein ab. In dem Gipsfels befindet sich die Priestersteinhöhle, die bereits 1969 als Naturdenkmal ausgewiesen wurde. Am Lehrpfad steht auch ein historischer Gipsbrennofen. Ein weiterer Abstecher zweigt von dem Lehrpfad zum Steinbruch Kranichstein ab.

Wieda
Das Tal der Wieda ist von südlich Wieda bis zur Landesgrenze zu Thüringen Bestandteil des ehemaligen Naturschutzgebietes. Die Flussaue ist fast vollständig bewaldet. Insbesondere unterhalb von Walkenried, wo die Wieda die Südharzer Gipskarstlandschaft erreicht, führt sie nicht ständig Wasser. Hier befindet sich eine Versickerungsstrecke. Die Abflussbahnen verlaufen teilweise unterirdisch oder durch Schotterbänke.

Einzelnachweise

Ehemaliges Naturschutzgebiet im Landkreis Göttingen
Geographie (Bad Sachsa)
Geographie (Walkenried)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa


Um galactagogo (do  [γαλακτ-], leite, + ἀγωγός, líder), é uma substância que promove a lactação em humanos e outros animais. A substância pode ser sintética, derivada de plantas ou endógena. Os galactagogos são usados no tratamento de baixa produção de leite.

Fármacos
Os galactagogos sintéticos, como a domperidona e a metoclopramida, interagem com o sistema dopaminérgico para aumentar a produção de prolactina; especificamente, através do bloqueio do receptor de dopamina D2. Algumas evidências sugerem que pessoas que não conseguem atender às necessidades de amamentação de seus bebês podem se beneficiar dos galactogogos. Nesse caso, os galactagogos podem ser considerados quando as intervenções não farmacológicas se mostram não eficazes. Por exemplo, a domperidona pode ser uma opção para pessoas que amamentam bebês prematuros que, com mais de 14 dias do parto e após o apoio total à lactação, ainda possuam dificuldade em amamantar em quantidade suficiente para suprir as necessidades do bebê.

Nos Estados Unidos, a domperidona (assim como a metoclopramida, também antagonista do receptor D2 de dopamina não está aprovada para o aumento da lactação. Por outro lado, as diretrizes médicas da Austrália consideram a domperidona o galactagogo preferido quando abordagens não farmacológicas se mostraram ineficazes. Ao contrário da metoclopramida, a domperidona não atravessa a barreira hematoencefálica e é menos propensa a produzir efeitos colaterais como sonolência ou depressão.

Outros medicamentos que podem aumentar a lactação incluem:

 Antipsicóticos como risperidona, clorpromazina e sulpirida, devido à sua capacidade de bloquear o receptor de dopamina D2
 Certos hormônios, como ocitocina, hormônio do crescimento (GH), hormônio liberador de tireotrofina (TRH) e hormônio estimulante da tireoide (TSH)

Fitoterápicos
Ervas e alimentos usados como galactogogos têm pouca ou nenhuma evidência científica de eficácia, e a identidade e pureza dessas ervas são preocupantes devido a requisitos de testes inadequados. As ervas mais comumente citadas como galactagogos são:

 shatavari (Espargos racemosus)
 feno-grego (Trigonella foenumgraecum)
 torbangun (Coleus amboinicus), que tem sido usado pelo povo Batak da Indonésia como um galactogogo por centenas de anos.
 erva-doce (Foeniculum vulgare)
 cardo (Silybum marianum); em 2010, a Autoridade Europeia para a Segurança dos Alimentos considerou e rejeitou uma alegação de silibum como galactagogo porque a evidência foi considerada insuficiente.
 vitex (Vitex agnus-castus)
 arruda de cabra (Galega officinalis)

Outras ervas que se acredita agir como galactagogos incluem:

 cardo-santo
 alfafa
 anis
 urtiga
 verbena
 Althaea
 Moringa

Ver também
 Galactorreia
 Herbalismo

Ligações externas
 Site do governo da Nova Zelândia em Domperidone (Motilium) como um Galactogogue

Preparações hormonais sistêmicas
Aleitamento materno

Galactagogo


ශ්‍රීපාල් සිල්වා (1961 පෙබරවාරි 10 - 2020 පෙබරවාරි 27) යනු ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි . ඔහු මොරටුව ක්‍රීඩා සමාජයට ක්‍රීඩා කළ දකුණත් පිතිකරුවෙකු සහ දකුණත් පන්දු යවන්නෙකු විය.

සිල්වා ඉපදී මිය ගියේ මොරටුවේය. ඔහු 1970 දශකයේ අගභාගයේදී ශ්‍රී ලංකා පාසල් සඳහා ක්‍රීඩා කළ අතර සමාජ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ දස්කම් දැක්වීය. 1979 තරග වාරයේදී ඔහු සිය වේග පන්දු යැවීමෙන් කඩුලු 97ක් දවා ගත්තේය. ඔහු තරග 135කදී එස්එස්සී, සැරසන්ස්, මොරටුව එස්.සී සහ පානදුර එස්.සී වෙනුවෙන් කඩුලු 587කට හිමිකම් කීවේය. 1981 දී ලංකා බැංකුවට බැඳුණු ඔහු ඔවුන් වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කර එහි ලේකම්වරයා බවට පත් විය.

සිල්වා 1995-96 තරග වාරයේදී ගාල්ලට එරෙහිව තනි පළමු පෙළ තරගයක් ක්‍රීඩා කළේය. පහළ පෙළේ සිට ඔහු පන්දුවට පහර දුන් එකම ඉනිමේදී දැවී ගියේය. ඔහු තරගයේ ඕවර 9ක් යැවූ අතර ලකුණු 1-26ක් විය.

සිල්වා 2020 පෙබරවාරි 27 වන දින රිය අනතුරකින් තුවාල ලබා ටික කලක් ඇඳේ සිට මිය ගියේය.

යොමු කිරීම්

1961 උපත්

ශ්‍රීපාල් සිල්වා


Hagen-Eckesey, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Hagen kentine bağlı idari bölge. 1901 yılında Hagen'e bağlandı. Geçmişte sanayi tesislerinin yer aldığı bölge, günümüzde ağırlıkla Türk kökenli göçmenlerin oturduğu bir yerleşim yerine dönüşmüştür. Volme nehri bölgeden geçmektedir. "Die Hagener Volmespatzen" adını taşıyan, Almanya'nın önde gelen "kızlar korosu" da bölgede faaliyet göstermektedir.

Dış bağlantılar
 Hagen-Eckesey Rehberi

Hagen'in semtleri

Hagen-Eckesey


Auguste Francois Etienne Mayer fue un pintor francés, nacido en 1805 en Brest y fallecido en 1890 en la misma ciudad, especialista en marinas.

Auguste Mayer fue profesor de arte en la Academia Naval siendo Henri Zuber uno de sus estudiantes.

Obra
 La toma del islote del Diamante.

Referencias

Enlaces externos

Pintores de Francia del siglo XIX
Nacidos en Brest (Francia)
Fallecidos en Brest (Francia)

Auguste Mayer


Yerel alan ağı (İngilizcesi: local area network), ev, okul, laboratuvar, iş binaları gibi sınırlı coğrafi alanda bilgisayarları ve araçları birbirine bağlayan bir bilgisayar ağıdır.

LAN'ların özellikleri ise WAN'ların (Türkçesi: Geniş alan ağı, İngilizcesi: Wide area network) aksine daha yüksek veri aktarımı, daha küçük bir alan ve daimi bağlantıyı sağlamak için aylık kira karşılığı bir ara elemana (İngilizcesi: Leased telecomminication lines) gerek olmamasıdır. ARCNET, Token Ring ve diğer teknolojik uygulamalar geçmişte kullanıldı, fakat günümüzde elektromanyetik paraziti önleyen kablolamanın (İngilizcesi, twisted pair) da bulunmasıyla ethernet ve kablosuz internet yaygınlaşmıştır.

Tarihçe
Büyükçe olan ve "Octopus" ağlarının büyümesini detaylandıran 1970 tarihli bir rapor bu durumun iyi bir göstergesidir.

Cambridge Ring, 1974 yılında Cambridge'de geliştirilmiş fakat hiçbir zaman başarılı bir ticari ürün haline dönüştürülmemiştir.

Ethernet 1973-1975 yıllarında Xerox PARC'ta geliştirilmiş ve 4,063,220. Amerikan patenti olarak dosyalanmıştır. 1976 yılında, sistem PARC'ta kurulduktan sonra, Metcalve ve Boggs şekillendirici makalelerini yayınladılar: "Ethernet: Distributed Packet-Switching for Local Computer Networks".

ARCNET, Datapoint şirketi tarafından 1976'da geliştirildi ve 1977'de duyuruldu.

Standartların gelişimi
1970'lerin sonunda CP/M tabanlı, 1981'de DOS tabanlı kişisel bilgisayarların gelişmesi ve artması, bir tek yerde düzineler ve hatta yüzlerce bilgisayar bulunması demekti. Bunları ağ haline getirmenin ilk cazibesi, o zamanlar her ikisi de pahalı olan disk yerini ve lazer yazıcıları paylaşmaktı. Bu kavrama çok ilgi vardı ve yıllarca, 1983'ten itibaren, bilgisayar sektörü uzmanları düzenli olarak gelecek yılı "LAN yılı" olarak ilan ederlerdi.

Pratikte uyumlu olmayan fiziksel tabaka ve ağ protokol uygulamalarının artmasıyla ve kaynak paylaşım yöntemlerinin fazlalığıyla bu kavram bozuldu. Tipik olarak, her sunucunun kendine has ağ kartı, kablolaması, protokolü ve ağ işletim sistemi bulunurdu. Onlarca kart/kablo çeşitleri için tarafsız destek ve çoğu rakiplerinden çok daha sofistike işletim sistemi sunan Novell NetWare'in başlamasıyla çözüm oluştu. Netware, 1983 yılında kuruluşundan 1990'ların ortalarında Microsoft'un Windows NT gelişmiş sunucu ve Windows for Workgroups piyasaya sunmasına kadar kişisel bilgisayar LAN piyasasına hakim oldu.
NetWare'in rakipleri arasında, yalnızca Banyan Vines'ın benzer teknik gücü vardı fakat Banyan hiçbir zaman güvenli bir tabana sahip olmadı. Microsoft ve 3Com basit bir ağ iletişim sistemi yaratmak için birlikte çalıştılar. Bu da 3Com's 3+Share, Microsoft'un LAN Yöneticisi ve IBM'in LAN sunucusu'nun temelini oluştursa da bunların hiçbiri özellikle başarılı olamadı. Aynı dönemde, Sun Microsystems, Hewlett-Packard, Silicaon Graphics, Intergraph, NeXT ve Apollo gibi sunuculardan oluşan Unix bilgisayar iş istasyonları TCP/IP tabanlı ağ oluşumu kullanıyorlardı. Bu pazar segmenti şimdilerde çok daha küçülmüş olsa da, bu alanda geliştirilmiş olan teknolojiler hem Internet hem de Linux ve Apple Mac OS X ağ oluşumları üzrinde etkili olmaya devam etmekteler. Şimdilerde ise, IPX, AppleTalk, NBF ve en başlarda PC LANlarda kullanılan diğer protokollerin yerini neredeyse tamamen TCP/IP protokolü almış durumda.

Access Methods (erişim metodları)

Erişim metodu, ağda bulunan bilgisayarların iletişim ortamını nasıl paylaşacağını yöneten kurallar kümesidir. 3 önemli erişim metodu vardır.

Contention: Contention-based sistemlerde, ağdaki bilgisayarlar iletişim ortamını kullanmak için sürekli bir yarış içerisindedir ve her zaman veri gönderebilirler.

CSMA (Carrier Sense, Multiple Access / Collision Detection): Bu teknikte paket gönderilmeden önce kablo kontrol edilir. Diğer bir iletişimin oluşturduğu trafik yoksa iletişime izin verilir. İki bilgisayarın birden kabloyu kullanmaya çalışması collision yani çatışma olarak adlandırılır ve böyle bir durumda ikisinin de trafiği kaybolur.

Ağ topolojileri

En yaygın olan ve en çok kullanılan topolojiler BUS, Ring, Star ve Mesh topolojileridir.

BUS (doğrusal) topolojisi
Bus topolojisinde ağdaki tüm bilgisayarlar aynı kabloya bağlıdır. Ethernet buna iyi bir örnek olarak verilebilir.

Avantajları
 Mesh topolojisine göre daha az kablo kullanılır,
 Tasarlanması ve genişletilmesi kolaydır,
 Geçici amaçlı ağların hızlı bir şekilde kurulması için ideal,
 Büyütülebilirlik açısından en ucuz topolojidir.

Dezavantajları
 Sorun giderilmesi ve ağın yönetilmesi zordur,
 Ana kabloda oluşan bir kopma bütün ağın çalışmasını etkiler,
 Ağa eklenen her istasyon ağın performansını düşürür,
 Omurga kablonun her iki ucunda da sonlandırıcı bulunması zorunludur.

Ring (halka) topolojisi
Ring topolojisinde bilgisayarlar birbirlerine dairesel bir şekilde bağlanır. Her bir bilgisayar komşusu olan diğer bilgisayara bağlıdır ve veri daire etrafında sadece bir yöndedir.

Avantajları
 Bilgisayarlar arasında bağlantı yönetmek için ağ sunucusu gerekmez,
 Ring topoljisi kullanılarak daha büyük ağlar oluşturulabilir,
 Yoğun ağ yükü altında yıldız topolojisinden daha iyi performans gösterir.

Star (yıldız) topolojisi
Tüm bilgisayarların merkezi bir sunucuya doğrudan bağlanması esasına dayanır. Şu an ek çok kullanılan ağ topolojisidir. ADSL modem bu topolojiyi kullanır. En büyük avantajı bir kabloda oluşan problemin sadece o kabloya bağlı bilgisayarı etkilemesidir.

Mesh topolojisi
Tüm bilgisayarlar birbirlerine ayrı kablolar ile bağlıdır. İki bilgisayar arasındaki sorun diğer bilgisayarları etkilemez. Sisteme yeni bilgisayar eklenince aradaki kablo sayısı katlanarak arttığı için gerçek hayatta çok özel durumlarda ve az sayıdaki bilgisayarlar arasında kullanılır.

Network Architectures (ağ mimarileri) ya da LAN teknolojileri

Ethernet: Ethernet ve türevleri olan Fast Ethernet, Gigabit Ethernet CSMA/CD(Carrier Sense, Multiple Access/Collision Detection) erişim metodunu esas almış çok popüler bir ağ mimarisidir. Günümüzde 10Mbps, 100Mbps, 1000Mbps hızlarında çalışan türevleri geliştirilmiştir.

Ethernet teknolojisine dayalı ürünler desteklediği kablo türüne göre sınıflanırlar.

 C10BASE2: İnce (Thinnet) koaksiyel kablo
 10BASE5: Kalın (Thicknet) koaksiyel kablo
 10BASE-T: UTP (Unshielded twisted-pair [Korumasız Çiftbükümlü Kablo]), STP (Shielded twisted-pair [Korumalı Çiftbükümlü Kablo])
 10BASE-F: Fiber Optik (Fiber Optic) kablo

Aşağıdaki şekillerde koaksiyel kablo ve UTP kablo uygulamaları görülmektedir. Koaksiyel kablo uygulaması düşük hızlarda kaldığı için günümüzde pek tercih edilmemektedir.

Token Ring
Jetonlu halkada düğümler birbirine halka biçiminde bağlandığından her düğüm fiziksel olarak komşu iki düğüme bağlıdır. Jetonlu halka ağının kurulması için MAU ya da MSAU (MultiStation Access Unit) olarak adlandırılan ve üzerinde uç sistemlerin bağlanması için birden çok Token Ring potru bulunan cihazlar kullanılır. MAU cihazlarına bağlanacak bilgisayarlar üzerinde 4,16 veya 100 Mbps hızında Token Ring NIC'ler olmalıdır. Bunlar adaptör kablolarla MAU cihazlarına bağlanırlar.

Jetonlu halkada, biri veri aktarımı, diğeri jeton aktarımı için iki tür çerçeve kullanılır. Veri çerçevesi, bir düğümden diğerine bilgi aktarılan çerçevedir; Jeton çerçevesi ise halkaya veri çerçevesi çıkarmak isteyen düğüme o hakkı vermeyi sağlayan özel bir kısa çerçevedir.

Token Ring mimarisi daha çok endüstriyel uygulamalarda kullanılır. Bunun en önemli nedeni, çatışma olmaması ve bir düğümün yolu belli bir zaman dilimi içerisinde ele geçirme garantisinin olmasıdır.

ATM ağlar için UNI (User-to-Network Interface) ve NNI (Network-to-Network Interface) olarak adlandırılan iki çeşit bağlantı arayüzü tanımlanmıştır. UNI ATM portu olan cihazın ATM ağa bağlanması için kullanılırken, NNI ise ATM bulutu oluşturan anahtar cihazların birbirlerine bağlanması için kullanılır.

ATM ağda hücre aktarımı için, önceden ilgili iki düğüm arasında sanal bir devre kurulmuş olmalıdır. Sanal devrelerin oluşturulmasında biri SVC (Switched Virtual Circuit), diğeri PVC (Permanent Virtual Circuit) olarak adlandırılan iki farklı yöntem vardır. SVC anahtarlamalı, PVC kalıcı sanal devre ortamı sağlar. SVC yöntem olarak dial-up bağlantıyı andırırken, PVC kiralık hat uygulamasını andırır.

ATM tabanlı bir ağ, Ethernet, Jetonlu halka, FDDI gibi diğer ağ teknolojileriyle bütünleştirilebilir. Bu amaçla kısaca LANE diye adlandırılan LAN emülasyonu kullanılır.

Yerel alan ağı


Hen 3-759 (TYC 8978-4440-1 / GSC 08978-04440) es una estrella de magnitud aparente +11,3 en la constelación de la Cruz del Sur.

Características
Hen 3-759 fue catalogada inicialmente como una estrella de Wolf-Rayet, si bien la intensidad y nitidez de ciertas líneas de su espectro favorecían su clasificación como estrella de tipo Of.
Por otra parte, su espectroscopia en el ultravioleta sugería un tipo B-temprano, por lo que un catálogo fotométrico del hemisferio sur le fue asignado el tipo Be.
Actualmente Hen 3-759 es considerada una supergigante azul de tipo espectral O8Iaf, semejante a HD 151804.
Formaría parte del raro subgrupo de estrellas Of en cuyo espectro aparece la línea de emisión Hβ, implicando unas condiciones de pérdida de masa extremas.

Hen 3-759 tiene una temperatura efectiva de 30.500 K y su luminosidad equivale a casi 800.000 veces la luminosidad solar.
Tiene una diámetro 32,1 veces más grande que el diámetro solar y gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada de 100 km/s.
Se piensa que su masa inicial era de 60 masas solares pero, dado que pierde masa estelar a razón de 10-5,17 masas solares por año, su masa actual se estima 40 veces mayor que la del Sol.
Su edad está comprendida entre los 2700 y 3900 millones de años, dependiendo del modelo evolutivo considerado.

Situación y distancia
Hen 3-759 se encuentra a 6500 ± 1600 pársecs (21.190 años luz) del sistema solar, en un brazo de la galaxia llamado «Sagitario-Carina», cerca del círculo solar aproximadamente a 7500 pársecs del centro galáctico.
No reside en ningún cúmulo estelar ni asociación OB, lo que es curioso para una estrella tan masiva.
Al no tener una alta velocidad radial, cabría esperar que estuviese cerca de su cúmulo natal, el cual debería tener una masa mínima de 6000 masas solares.
Una explicación alternativa es que estrellas tan masivas como ésta también puedan formarse en cúmulos de relativamente baja masa; un cúmulo de estas características puede ser difícil de identificar a la distancia a la que se encuentra Hen 3-759.

Véase también
 Lista de las estrellas más luminosas
 Lista de las estrellas más masivas

Referencias

Supergigantes azules
Constelación de Crux

Hen 3-759


Gert-Jan Oplaat (nascido a 22 de Novembro de 1964 em Markelo, Overijssel) é um ex-político holandês.

Carreira
Foi eleito nas eleições gerais de 1998. Era o porta-voz dqo seu partido para a agricultura. Em 2004 apresentou um panfleto defendendo um rumo mais conservador de direita, juntamente com Geert Wilders.

Em 2022, deixou o VVD por causa do descontentamento com as suas políticas durante a crise do nitrogénio. Após ser procurado por vários partidos, ingressou no BBB agrário.

Membros da Câmara dos Representantes dos Países Baixos
Pessoas vivas
Nascidos em 1964
Políticos dos Países Baixos

Gert-Jan Oplaat


Zoya Alekseyevna Fyodorova (em russo: Зоя Алексеевна Федорова; 21 de dezembro de 1907 – 11 de dezembro de 1981) foi uma estrela de cinema russa que teve um caso com o capitão da Marinha americana Jackson Tate em 1945 e teve um filho, Victoria Fyodorova em janeiro de 1946. Tendo rejeitado os avanços do chefe de polícia do NKVD, Lavrentiy Beria, o caso foi exposto  resultando, inicialmente, em uma sentença de morte mais tarde adiada para prisão em campo de trabalho na Sibéria; ela foi liberta depois de oito anos. Ela foi assassinada em seu apartamento em Moscou em 1981.

Carreira
Fyodorova era uma conhecida estrela de cinema russa a partir da década de 1930, e alguns dos filmes em que ela apareceu também foram vistos nos Estados Unidos, incluindo Girl Friends em 1936. Durante sua prisão, ela continuou a se apresentar nos teatros Gulag.

No ano anterior ao assassinato de Fyodorova, ela apareceu em Moscou Não Acredita em Lágrimas, que ganhou um Oscar de Melhor Filme Estrangeiro em 1980.

Filmografia selecionada

 Counterplan (Встречный, 1932) como esposa de Chutochkin (excluindo cenas)
 Girl Friends (Подруги, 1936) como Zoya
 O Grande Cidadão (Великий гражданин, 1938) como Nadya
 O Cantor de Leningrado (Muzykalnaja istorija, 1940) como Klava Belkina
 O Casamento (Свадьба, 1944) como Dasha, noiva
 A Garota Sem Endereço (Девушка без адреса, 1957) como Komarinskaya
 A Groom from the Other World (Жених с того света, 1958) como diretor médico
 Scarlet Sails (Алые паруса, 1961) como governanta
 A Tale of Lost Times (Сказка о потерянном времени, 1964) como tia Natasha
 Dê-me um livro de reclamações (Дайте жалобную книгу, 1965) como Yekaterina Ivanovna
 Operação Y e outras aventuras de Shurik (Операция «Ы» и другие приключения Шурика, 1965) como Vizinho de Lida
 Casamento em Malinovka (Свадьба в Малиновке, 1967) como Gorpina Dormidontovna
 Campo russo (Русское поле, 1971) como Matrona
 Moscou não acredita em lágrimas (Москва слеза не верит, 1979) como segurança do albergue

Vida e Morte
Fyodorova morava na Kutuzovsky Prospekt em Moscou. Ela morreu com um tiro no olho. Ninguém foi visto entrando ou saindo do apartamento e o caso permanece sem solução. Sua morte foi relatada pela primeira vez na imprensa americana como sendo um aparente ataque cardíaco.

Referências

Nascidos em 1907
Mortos em 1981
Atrizes da Rússia
Assassinados em 1981

Zoya Fyodorova


Symmetrodes este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Symmetrodes

Symmetrodes


Livet på Trekanten er en film instrueret af Finn Nielsen.

Handling
En socialskildring af bådeklubben Trekanten i Sydhavnen, en forening, der har fastholdt traditioner helt tilbage fra 1917. Et specielt miljø i storbyen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Dokumentarfilm fra Danmark

Livet på Trekanten


Iheanacho ist der Familienname folgender Personen:

 Ifeoma Iheanacho (* 1988), nigerianische Ringerin
 Kalechi Iheanacho (* 1981), nigerianischer Fußballspieler
 Kelechi Iheanacho (* 1996), nigerianischer Fußballspieler

Iheanacho


يلينا ديمنتييفا  مواليد 15 أكتوبر 1981 في موسكو، الجمهورية الروسية السوفيتية الاتحادية الاشتراكية، هي لاعبة كرة مضرب روسية سابقة بدأت مسيرتها كمحترفة سنة 1998 وكانت تلعب باليد اليمنى، اعتزلت اللعب في 29 أكتوبر 2010. أعلى تصنيف لها في الفردي كان المركز الـ 3 في سنة 2009. أعلى تصنيف لها في الزوجي كان المركز الـ 5 في سنة 2003. سبق أن شاركت في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية.

الخط الزمني للأداء

 إجمالي ف / م = إجمالي الفوز والمشاركة
 إجمالي ف/خ = إجمالي الفوز والخسارة

الميداليات

روابط إيضافية
 Elena Dementieva Website

 Official website

روابط خارجية

مراجع

أبطال أولمبيون في كرة المضرب
أشخاص على قيد الحياة
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1996
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
روس فازوا بالميدالية الذهبية الأولمبية
روس فازوا بالميدالية الفضية الأولمبية
روس مغتربون في موناكو
رياضيون من بوكا راتون
رياضيون من موسكو
لاعبات كرة مضرب روسيات
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من روسيا
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
مغتربون روس في الولايات المتحدة
مواليد 1981
مواليد في موسكو
لاعبو كرة مضرب من موسكو

يلينا ديمنتييفا


El Pacto de Tacna o Ley fundamental de la Confederación Perú-Boliviana fue un documento que ratificaba la creación de dicha Confederación y establecía las bases de su estructura administrativa. Su proyecto, redactado por el protector Andrés de Santa Cruz y sus allegados, fue aprobado el 1 de mayo de 1837 por el Congreso de Tacna, un congreso de nueve plenipotenciarios de los tres Estados integrantes de la Confederación: la República de Bolivia, el Estado Sud-Peruano y el Estado Nor-Peruano.

Contexto

Dueño del Perú tras una sangrienta guerra librada entre 1835 y 1836, el mariscal Andrés de Santa Cruz, presidente de Bolivia, procedió a organizar la Confederación peruano boliviana. A fin de recibir facultades legales que le posibilitaran tal labor, instigó a que se reunieran dos asambleas representativas en el Perú, por cada una de las grandes divisiones que impuso en dicha nación: el Sur y el Norte peruanos; otra asamblea o congreso se reuniría en Bolivia para igual fin.

La asamblea de los departamentos del sur del Perú (Cuzco, Arequipa, Ayacucho y Puno), reunida en Sicuani, creó el Estado Sud-Peruano y designó como su Supremo Protector a Santa Cruz (marzo de 1836). Unos meses después se reunió la asamblea de los departamentos del norte (Amazonas, Lima, La Libertad y Junín) en Huaura (agosto de 1836), que acordó la creación del Estado Nor-Peruano, otorgando igualmente el poder político a Santa Cruz como Supremo Protector. De otro lado, en Bolivia se reunió en junio un Congreso Extraordinario (Congreso de Tapacarí) que dio autorización a Santa Cruz para llevar adelante el proyecto de la Confederación.

El 16 de agosto de 1836 Santa Cruz tomó posesión del mando supremo en Lima, en su calidad de Supremo Protector del Estado Nor-Peruano, como ya lo era del Sud Peruano; conservaba asimismo la presidencia de Bolivia. Provisto de todos los elementos legales que le otorgaron las asambleas de las tres repúblicas, procedió a establecer, por decretó del 28 de octubre de 1836, la Confederación Perú-Boliviana, integrada por los tres estados o repúblicas ya mencionados:
 El Estado Nor Peruano
 El Estado Sur Peruano
 El Estado Boliviano

El congreso de Tacna

Santa Cruz convocó luego a un congreso de plenipotenciarios de los tres estados, que debería reunirse en Tacna, para discutir las bases de la estructura administrativa de la Confederación. Dispuso que cada Estado enviase a un sacerdote, un militar y un abogado como delegados ante el Congreso de Tacna, y en consecuencia, este estuvo compuesto por tres religiosos, tres abogados y tres militares.

Los nueve delegados fueron los siguientes:

 Por el Estado Nor Peruano:
 Tomás Diéguez, obispo de Trujillo.
 Manuel Tellería Vicuña, abogado, vocal de la Corte Superior de Lima.
 Francisco Quiroz, coronel.

 Por el Estado Sud Peruano:
 José Sebastián de Goyeneche y Barreda, obispo de Arequipa.
 Pedro José Flórez, abogado, juez de Ayacucho.
 Juan José Larrea, coronel.

 Por Bolivia:
 José María Mendizábal, arzobispo de La Plata.
 Pedro Buitrago, abogado, vocal de la Corte Suprema.
 Miguel María de Aguirre, coronel.

Los nueve delegados se reunieron en Tacna y firmaron sin discusión el documento denominado «Ley fundamental de la Confederación Perú-Boliviana», conocido desde entonces como el «Pacto de Tacna» y por el cual se ratificó la Confederación de los tres Estados (1 de mayo de 1837). El proyecto contenido en dicho documento había sido convenido previamente entre los plenipotenciarios bolivianos Aguirre y Buitrago, el vicepresidente de Bolivia Mariano Enrique Calvo Cuellar, y especialmente el mismo Santa Cruz, que viajó a La Paz para tal fin.

Contenido del Pacto

El Pacto de Tacna ratificó la confederación de la República de Bolivia, el Estado Sud-Peruano y el Estado Nor-Peruano, conjunto que fue denominado Confederación Perú-Boliviana. Cada una de las tres repúblicas tendría un gobierno propio, con igualdad de derechos entre los tres, pero quedaron sujetos a la autoridad de un Gobierno General, cuyos tres poderes tendrían las siguientes características:

 El Poder Ejecutivo Central estaría en manos de Santa Cruz con el título de Protector de la Confederación, en consideración a los votos de las asambleas de Sicuani, Huaura y Tapacarí. Su cargo debía durar por 10 años, pudiendo ser reelegido; esto último no procedía en caso de haber sido destituido de su cargo por el Senado. De él dependían las aduanas generales y la administración general de correos, así como todos los nombramientos diplomáticos, militares y navales. Era también Generalísimo de las fuerzas de mar y tierra de las repúblicas confederadas. Ejercía el poder ejecutivo del estado en el cual se hallase. Nombraba y removía a los ministros de Estado y a los demás empleados públicos, pudiendo crear nuevos ministerios. Elegía a los presidentes de los estados confederados, a los senadores del Congreso General y a los ministros de las tres cortes supremas de entre los propuestos en terna por sus respectivos senados. Presentaba a la silla apostólica a los arzobispos y obispos de las tres repúblicas. Podía disolver el Congreso General, cuando manifiestamente se apoderase de las cámaras un espíritu de desorden que amenazara la paz interior de la confederación.
 El Poder Legislativo General estaría compuesto por dos Cámaras: una de Senadores, de 15 miembros (cinco por Estado), y otra de Representantes, de 21 miembros (7 por Estado). Se reunían cada dos años por cincuenta días, pudiendo prorrogarse a juicio del Ejecutivo. Podía ser convocado extraordinariamente por el gobierno, debiendo tratar exclusivamente de los asuntos que le impusiera este. Todo ello lo convertía en una especie de caricatura de poder legislativo.
 Los senadores debían ser nombrados por el Protector de entre los propuestos por los Colegios Electorales de cada departamento. Sus funciones eran similares a la de los censores mencionados en la Constitución Vitalicia de 1826.
 Los representantes debían ser elegidos por el Congreso General de la confederación, de entre los propuestos por los Colegios Electorales de cada una de las repúblicas confederadas.
 El Poder Judicial estaría constituido a base de las Cortes Supremas de las tres Repúblicas confederadas.

Quedó también definida la Bandera de la Confederación, que sería de color punzó (rojo), por ser el color común a las tres repúblicas. En su centro llevaría las armas de la Confederación, que sería las de las tres Repúblicas entrelazadas por un laurel. El diseño se dejó a la voluntad del Protector.

En uno de sus artículos transitorios dejó estipulado que el protector de la confederación convocaría el primer Congreso General a los seis meses de terminada la guerra desatada por Chile desde diciembre de 1836. Otro artículo transitorio estableció que una vez ratificado este documento por el congreso de cada una de las repúblicas y canjeadas las ratificaciones (cuando más, a cinco meses contados desde la fecha), el protector prestaría ante el gobierno de la República el siguiente juramento:

Descontento
El Pacto de Tacna no fue bien recibido en Bolivia ni en los dos estados peruanos. Los bolivianos consideraron que dichas bases ponían en inferioridad a sus representantes frente a la representación binacional peruana. Ante el rechazo generalizado, Santa Cruz detuvo el canje de ratificaciones, declaró la insubsistencia del pacto y convocó a un nuevo Congreso a reunirse en Arequipa (por decreto del 13 de marzo de 1838 dado en La Paz). Pero la guerra desatada por Chile y los emigrados peruanos contra la Confederación impidieron la reunión de esa nueva asamblea.

Desarticulación de la Confederación
Tras la derrota de Santa Cruz en Yungay y el inicio de la llamada Restauración en el Perú (1839), quedaron abrogados todos los documentos legales referentes a la organización de la Confederación. Por ley del 26 de septiembre de 1840 se anularon todos los actos de Santa Cruz; y el artículo 2.º de la Constitución de 1839, promulgada el 10 de noviembre de dicho año, prohibió explícitamente todo pacto que se opusiera a la unidad de la república peruana.

Bibliografía
 Basadre, Jorge: Historia de la República del Perú. 1822 - 1933, Octava Edición, corregida y aumentada. Tomo 2.  Editada por el Diario "La República" de Lima y la Universidad "Ricardo Palma". Impreso en Santiago de Chile, 1998.
 Chirinos Soto, Enrique: Historia de la República (1821-1930). Tomo I. Desde San Martín hasta Augusto B. Leguía. Lima, AFA Editores Importadores S.A, 1985.
 García Belaunde, Domingo: Las Constituciones del Perú. Segunda edición, Lima, 2005.
 Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 5, CHO/CUZ. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-154-1
 Vargas Ugarte, Rubén: Historia General del Perú. La República (1833-1843) Octavo Tomo. Primera Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1971.

Véase también

 Historia del constitucionalismo peruano
 Estados Unidos Perú-Bolivianos

Enlaces externos

Política de la Confederación Perú-Boliviana
Constituciones de Perú
Perú en 1837
Política en 1837
Historia del departamento de Tacna
Tacna

Pacto de Tacna


Le Front algérien d'action démocratique (FAAD) est une organisation créée par le service Action du Service de documentation extérieure et de contre-espionnage (SDECE), qui regroupe des militants dissidents du Mouvement national algérien (MNA) de Messali Hadj.

Histoire
En août 1960, Michel Debré prescrit au SDECE de créer une organisation musulmane en métropole, puis en Algérie, qui utiliserait « les méthodes de la rébellion ». À cette fin, le Front algérien d'action démocratique (FAAD) fut créé officiellement le 11 avril 1961.

Ce mouvement s'inscrit dans la volonté pour le gouvernement français de créer une « troisième force », en provoquant une scission au sein du MNA, et en créant un mouvement politique anti-FLN.

Notes et références

Service de documentation extérieure et de contre-espionnage

Front algérien d'action démocratique