Arbitrul asistent video (), cunoscut și ca VAR, este un oficial al meciului în fotbal care examinează deciziile luate de către arbitrul principal cu ajutorul utilizării înregistrării video și a unei căști pentru comunicare.

În urma unor testări extinse în numeroase competiții majore, VAR-ul a fost introdus pentru prima dată în Legile Jocului de către International Football Association Board (IFAB) în 2018. Funcționând în conformitate cu filosofia "interferență minimă, beneficiu maxim", sistemul VAR încearcă să ofere o cale pentru ca "erorile clare și evidente" și "incidentele grave nesesizate" să fie corectate.

Prima competiție care a folosit VAR a fost Campionatul Mondial de Fotbal 2018, sistemul fiind folosit la toate meciurile jucate.

Situații de intervenire
Trei incidente principale (plus unul administrativ) au fost identificate ca schimbătoare de joc:

Goluri - Rolul VAR-ului este de a ajuta arbitrul să stabilească dacă a existat o încălcare care înseamnă că un gol nu ar trebui să fie acordat. După ce mingea a trecut linia, jocul este întrerupt, astfel încât nu există niciun impact direct asupra jocului.
Penalti-uri - Rolul VAR-ului este de a se asigura că nu se iau decizii în mod clar greșite în legătură cu acordarea sau neacordarea unei lovituri de pedeapsă.
Cartonașe roșii directe - Rolul VAR-ului este de a se asigura că nu se iau decizii în mod clar greșite în legătură cu trimiterea sau netrimiterea unui jucător în afara terenului.
Greșeală identificată - Arbitrul avertizează sau elimină pe jucătorul greșit/nu este sigur asupra cărui jucător ar trebui sancționat. VAR îl va informa pe arbitru pentru ca jucătorul corect să poată fi disciplinat.

Procedură

Identificarea unei posibile greșeli

Arbitrul de meci poate cere să fie făcută o revizuire, sau echipa VAR poate recomanda o revizuire dacă se consideră că a fost făcută o greșeală. Arbitrul va arăta către cască pentru a semnala fiecărei părți că faza este în curs de examinare și va opri meciul până când va fi luată o decizie.

Revizuirea fazei
Echipa VAR va analiza materialele fazei respective. Folosind fiecare unghi de care dispune echipa, ei vor analiza cât mai multe informații pentru a ajunge la o hotărâre clară despre o posibilă greșeală făcută de arbitru. Aceștia vor comunica apoi îngrijorările cu arbitrul și vor oferi informații despre schimbarea unei decizii.

Decizia finală a arbitrului
După ce informațiile au fost furnizate arbitrului de către echipa VAR, pot fi luate câteva decizii diferite. Cel mai rapid lucru pe care îl poate face un arbitru este să accepte informațiile date de VAR și să ia măsurile adecvate pentru a remedia greșeala. Un arbitru are, de asemenea, opțiunea de a vizualiza incidentul pe un monitor de pe teren și de a lua o decizie pe baza propriei interpretări a fazei în cauză. În orice situație, echipa VAR sau arbitrul pot decide că nu a fost făcută o greșeală majoră, iar decizia inițială va fi confirmată.

Competiții care folosesc VAR

(*) - Nu se folosește în toate meciurile.

Intercluburi
 A-League
 Prima Ligă Belgiană
 Campeonato Brasileiro Série A *
 SuperLiga Chineză
 Prima Ligă din Cehia *
 Premier League
 Ligue 1
 Bundesliga
 Superliga Greacă
 Ligat ha'Al *
 Serie A
 K League 1
 Cupa Emirului din Kuweit *
 Primera División de México
 Eredivisie
 Ekstraklasa
 Primeira Liga
 Qatar Stars League *
 SuperLiga României
 Cupa Rusiei la fotbal *
 Liga Profesionistă din Arabia Saudită *
 La Liga
 Superliga Elvețiană
 Cupa Turciei
 UAE Football League
 Major League Soccer
-
 Campionatul Mondial al Cluburilor FIFA
 Cupa Asiei AFC
 Liga Campionilor CAF *
 Copa Libertadores *
 Copa Sudamericana *
 Arab Club Championship *
 Liga Campionilor UEFA *
 Supercupa Europei
 UEFA Europa League *

Internațional
 Campionatul Africii pe Națiuni
 Cupa Confederațiilor FIFA
 Campionatul Mondial de Fotbal sub 20
 Campionatul Mondial de Fotbal
 Campionatul Mondial de Fotbal Feminin

Referințe

Regulile fotbalului
2018 în fotbal
Fondări în 2018

Arbitru asistent video


غارفيلد  هي سلسلة رسوم هزلية يومية ابتكرها جيم ديفيس تصور تفاصيل حياة القط غارفيلد والكلب أودي. تنشر الرسوم في العديد من الصحف والمجلات منذ بدايتها في 19 يونيو 1978، وتحمل رقم غينيس القياسي للرسوم الهزلية الأكثر مبيعا.

الشخصيات

غارفيلد

غارفيلد هو قط برتقالي اللون، كسول، سمين، أكول وخاصة البيتزا واللزانيا، مضحك، ذكي، محب للمغامرة، مشاكس ويثير الكثير من المتاعب. وهو الشخصية الرئيسية في سلسلة الرسوم، أول ظهور له كان في 19 يونيو 1978 مع بداية انطلاق الرسوم. اسم الشخصية جاء نسبة إلى اسم «جيمس غارفيلد ديفيس» جد جيم ديفيس.

أودي

أودي هو كلب من فصيلة البيغل، لونه أصفر وله أذنين طويلتين.مضحك، وهو يخاف كثيرا.و مساعد ل غارفيلد تأخر ظهوره في الرسوم حتى 8 أغسطس 1978.

جون أرباكل

جون أرباكل هو مالك البشري القط غارفيلد والكلب أودي. أول ظهور له كان في 19 يونيو 1978.

نارمل
هو قط رمادي جميل ووسيم يشبه غارفيلد بعض الشيء لكن غارفيلد لا يحب وجوده في المنزل

مراجع

انظر أيضا
 غارفيلد: الفيلم
 غارفيلد: ذيل القطتين الصغيرتين
 غارفيلد يحصل ريال
 مهرجان مرح جارفيلد
 جارفيلد قوة الحيوانات الأليفة

غارفيلد
أمريكيون خياليون
ثقافة إنديانا
شخصيات قصص مصورة اخترعت في 1978
شرائط مصورة تقع أحداثها في الولايات المتحدة
علامات تجارية إعلامية
قصص فكاهية مصورة أمريكية
قصص مصورة
قصص مصورة أمريكية اقتبست في أفلام
قصص مصورة اقتبست في ألعاب فيديو
قصص مصورة اقتبست في مسلسلات تلفزيونية
قصص مصورة اقتبست في مسلسلات رسوم متحركة
قصص مصورة تعكس الذات
قصص مصورة ظهرت لأول مرة في 1978
قصص مصورة عن القطط
نكلوديون
ولاية إنديانا في الخيال
قصص مصورة عن الكلاب
قصص مصورة تقع أحداثها في إنديانا

غارفيلد


An Dianella saffordiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Francis Raymond Fosberg ngan Marie-Hélène Sachet. An Dianella saffordiana in nahilalakip ha genus nga Dianella, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dianella

Dianella saffordiana


Maigret und seine Skrupel ist der deutsche Titel zweier Hörspiele nach dem Roman Maigret hat Skrupel (1958) von Georges Simenon:

 Maigret und seine Skrupel (Hörspiel, 1959)
 Maigret und seine Skrupel (Hörspiel, 1961)

Maigret und seine Skrupel


El  marquesado de Darrax  es un título nobiliario del archiduque Carlos de Austria concedido en Viena a don Francisco Javier de Molina Martínez, y confirmado por el Rey Felipe V en el año 1709, terminada la guerra de Sucesión. Darrax es una pedanía del pueblo de Blanca en Murcia.

Marqueses de Darrax

Historia de los marqueses de Darrax

 El  I Marqués de Darrax  fue Francisco Javier de Molina Martínez, Caballero de Santiago y Regidor Perpetuo de Murcia.  Título Nobiliario concedido en Viena por el Archiduque Carlos de Austria y confirmado por el Rey Felipe V en el año 1709, terminada la guerra de Sucesión, junto con el Vizcondado previo de la misma denominación. No se casó.

 Francisco Javier de Molina Martínez nació el 6 de mayo de 1688 en Blanca (Murcia), es hijo segundo de Don Martín de Molina de la Vega, natural de Blanca, regidor perpetuo de Blanca y recaudador general de las rentas reales y servicios de millones del Reino de Murcia, hizo una gran contribución a la iglesia parroquial de Blanca, que se rehízo de nuevo en 1705, Alcalde de Hijosdalgos en Cieza (Murcia) en 1690, se hallaron documentos en Blanca de la sucesión al mayorazgo y título de Embid que efectuó en su día ante los tribunales de Castilla, y Doña Ana Martínez Fernández (casados en Blanca el  20-11-1676) natural de Blanca (Murcia), hija de Don Jaime Martínez de Ayala, Alcalde de Hijosdalgos en Mula (Murcia) en el año 1646 y de Dña. Catalina Fernández Torres nacida en Blanca el 6-7-1629(casados en Blanca el 26-11-1651).

Notas de interés
 En el BOE de 05/07/1973 - Sección III Resolución de la Subsecretaría de Justicia por la que se anuncia haber sido solicitada por don José Pedro Pérez del Pulgar y Rubio-Argüelles se le tenga por personado en el expediente de rehabilitación del título de Marqués de Darrax.

 En el BOE de 15/11/1984 - Sección III Resolución de 26 de septiembre de 1984, de la Subsecretaría de Justicia, se anuncia haber sido solicitada por doña Mercedes Cappa y Ruiz de Atauri la rehabilitación en el título de Marqués de Darrax.

 Ninguna de estas dos solicitudes de rehabilitación prosperó. Se desconocen los motivos. No obstante, en una esquela publicada en internet figura lo siguiente:
 D. José Pedro  Pérez del Pulgar y Rubio-Argüelles, marqués de Darrax, malagueño, falleció en Madrid el día 25 de marzo.

 Actualmente está caducado el derecho a rehabilitarlo en España según el Real Decreto 222/1988.

Referencias
 B.O.E. desde 1970 hasta 2012.
 Relacíon de títulos nobiliarios vacantes, y principales documentos que contiene cada expediente...María Teresa Fernández-Mota de Cifuentes, Spain. Ministerio de Justicia. Archivo, Instituto Luis de Salazar y Castro.
 AHPM, Prot. 3793, fs. 166-186 / Testamento de Martín Molina de la Vega y su mujer (20-8-1705).

Enlaces externos

Títulos nobiliarios de la provincia de León

de Darrax

Marquesado de Darrax


باسبرين أو بسورينو قرية في إقليم طور عبدين السرياني ، وتقع اليوم في محافظة شرناق جنوب شرق تركيا ، على حدود ولاية ماردين، وباسبرين جارة ميدن و كفشنا و آزخ و حيدل و ساري ، ولا تزال تستعمل اللغة السريانية بين أهلها.

قرى تركيا

باسبرين


Serra, Portekiz'de Tomar belediyesine bağlı olan, 33,52 km² yüzölçümüne sahip, 1.299 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tomar

Serra (Tomar)


Christian-Friedrich Vahl (* 1955 in Zeven) ist ein deutscher Herzchirurg, Liedermacher und Kulturförderer. Er war Direktor der Klinik für Herz-, Thorax- und Gefäßchirurgie an der Johannes Gutenberg-Universität Mainz.

Biographie
Christian-Friedrich Vahl studierte Medizin, Kunstgeschichte, Philosophie und Soziologie. Das Medizinstudium absolvierte er von 1975 bis 1981 am Universitätsklinikum Göttingen und am Universitätsklinikum Heidelberg. Er war Stipendiat der Studienstiftung des Deutschen Volkes. 1979 bis 1981 war Vahl zu einem Studienjahr an der Universidad Complutense de Madrid. 1986 wurde er zum Dr. med promoviert. 1981–84 war er zu einer wissenschaftlichen Grundausbildung am Institut für Physiologie der Universität Hamburg. Anschließend machte er eine klinische Weiterbildung am Deutschen Herzzentrum München und am Klinikum Augsburg. Dort wirkte er am Projekt "Qualitätssicherung in der Herzchirurgie" mit. 1988 wechselte er zum Universitätsklinikum Heidelberg und habilitierte dort im Jahr 1995. 2002 erfolgte die Ernennung auf eine außerplanmäßige Professur an der Universität Heidelberg. Von 2004 bis zum Ruhestand 2020 war er Direktor der Klinik für Herz-, Thorax- und Gefäßchirurgie der Universitätsmedizin der Johannes Gutenberg-Universität Mainz.

Außer als Mediziner ist Vahl auch als Musiker und Kunst- und Kulturförderer tätig. Er hat seit den 1970er Jahren mehr als 400 Lieder geschrieben. Er veröffentlichte 1988 die LP "Im Augenblick" mit eigenen Liedern zur Gitarre und tritt regelmäßig mit Liederprogrammen auf. Als Präsident des Mainzer Rotary Clubs setzte er sich in seinem Amtsjahr für die kulturelle Nutzung des Römischen Bühnentheaters in Mainz ein. Seit 2019 führt er gemeinsam mit seiner Frau die Mainzer Kunst Galerie. Seit 2020 ist er als Nachfolger von Hans Marg Vorsitzender der Initiative Römisches Mainz.

Für Aufsehen sorgte Vahl im Jahr 2019 in einer Infraschallstudie mit der Behauptung, Windkraft habe gesundheitsschädliche Auswirkungen; einem Faktencheck durch den Bundesverband WindEnergie aus dem Jahr 2020 hielt Vahls Studie jedoch nicht Stand. Vahls Berechnungen basierten zudem auf Werten der Bundesanstalt für Geowissenschaften und Rohstoffe, der jedoch nachgewiesen werden konnte, dass deren Infraschallangaben für Windkraftanlagen jahrelang durch einen Rechenfehler um den Faktor 4000 zu hoch angesetzt waren.

Auszeichnungen
 Stipendiat der Studienstiftung des Deutschen Volkes
 Stipendiat am Colegio Mayor "Diego de Covarrubias" der Universidad Complutense de Madrid
 Ernst-Derra-Preis der Deutschen Gesellschaft für Thorax-, Herz- und Gefäßchirurgie
 Vorstand der Deutschen Gesellschaft für Herz-, Thorax- und Gefäßchirurgie (DGTHG)
 Präsidium der Deutschen Gesellschaft für Chirurgie
 Aufnahme in die Europäische Akademie der Wissenschaften und Künste

Mitgliedschaften
Vahl ist Mitglied im Präsidium der Deutschen Gesellschaft für Chirurgie. Außerdem ist er ein Mitglied der Kommission "Leistungsevaluation in Forschung und Lehre" der Arbeitsgemeinschaft der Wissenschaftlichen Medizinischen Fachgesellschaften (AWMF).

Weiter Mitgliedschaften:
  Deutsche Gesellschaft für Thorax-, Herz- und Gefäßchirurgie (DGTHG)
 Deutsche Gesellschaft für Kardiologie (DGK)
 Akademie der Wissenschaft
 Bund deutscher Chirurgen (BDC)
 Deutsche Gesellschaft für Thoraxchirurgie (DGT)
 European Association for Cardio-Thoracic Surgery (EACTS)
 Deutsche Gesellschaft für Gefäßchirurgie (DGG)
 European Society for Vascular Surgery (ESVS)

Publikationen
Vahl ist Autor von mehr als 400 wissenschaftlichen Publikationen.

Weblinks
 Christian Friedrich Vahl Universität Mainz
 Christian-Friedrich Vahl: Die Herzchirurgie Mainz im Forschungsschwerpunkt Medienkonvergenz
 Wiesbadener Kurier (18. Oktober 2012): Interview mit Professor Christian-Friedrich Vahl zur herzchirurgischen Dependance der Uni Mainz am St.Josefs-Hospital

Einzelnachweise

Chirurg
Mediziner (21. Jahrhundert)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Johannes Gutenberg-Universität Mainz)
Mitglied der Europäischen Akademie der Wissenschaften und Künste
Deutscher
Geboren 1955
Mann

Christian-Friedrich Vahl


21. Šahovska olimpijada održana je 1974. u Francuskoj. Grad domaćin bila je Nica.

Poredak osvajača odličja

1974.
Šah u Francuskoj
Međunarodna športska natjecanja u Francuskoj

Šahovska olimpijada 1974.


Olivos es una de las estaciones que forman parte del Metro de Ciudad de México, perteneciente a la Línea 12. Se ubica al oriente de la Ciudad de México, en el límite de las alcaldías Tláhuac e Iztapalapa.

Información general
Su nombre hace alusión a que la zona fue caracterizada en los tiempos de la colonia por producción de aceite de oliva, cuya planta fue traída por fray Martín de Valencia, uno de los primeros frailes franciscanos que llegaron a tierras americanas. El logotipo actual representa una rama de olivo.

Incidencias

La estación se mantuvo fuera de servicio desde el 12 de marzo de 2014 hasta el 28 de noviembre de 2015, debido a trabajos de mantenimiento mayor que se realizaron entre estas fechas.

Debido al terremoto del 19 de septiembre de 2017, y al cierre por mantenimiento de las estaciones Tláhuac, Tlaltenco, Zapotitlán y Nopalera ocasionados por el mismo, la estación Olivos fungió como terminal provisional de la línea 12 desde el 21 de septiembre de 2017. La totalidad de estaciones fueron reabiertas el 30 de octubre del mismo año.

Afluencia
En 2021, Olivos se convirtió en la 25° estación menos utilizada de la red, al registrar una afluencia de tan solo 3,030 pasajeros que utilizaron esta estación a diario. El terrible susceso, donde una trabe que sostenía el cajón de vías colapso, justo en la interestación Tezonco-Olivos, a unos metros de esta estación, hacen que esté entre las de menor afluencia de la red debido al cierre de que permanece en esta línea desde el 4 de mayo de 2021 (justo unas horas después del accidente) por seguridad, para evitar más incidencia haciendo que la afluencia solo este contabilizada hasta el 3 de mayo de 2021 (día del accidente).

Así se ha visto la afluencia de la estación en sus primero 10 años de existencia:

Derrumbe de estructura metálica en mayo de 2021

El día 3 de mayo de 2021, aproximadamente a las 22:22 h., se registró un derrumbe en la interestacion Tezonco - Olivos en donde colapso una de las trabes y dos vagones del convoy que se encontraba circulando. Hasta el momento, se reportan alrededor de 80 lesionados y 25 fallecidos como cifra preliminar. La Jefa de Gobierno Claudia Sheinbaum se trasladó al lugar del accidente, y se evaluó la magnitud del incidente para comenzar con los trabajos de remoción de los vagones del tren y los escombros de la estructura vencida.

Galería

Referencias

Véase también
 Línea 12 del Metro de la Ciudad de México
 Accidente del Metro de la Ciudad de México de 2021
 Metro de la Ciudad de México

Estaciones de la línea 12 del Metro de la Ciudad de México
Estaciones de Metro de México inauguradas en 2012

Olivos (estación)


UMAG puede referirse a:
 Universidad de Magallanes (UMAG), universidad de la Región de Magallanes y de la Antártica Chilena, Patagonia, Chile;
 Universidad de Magallanes Televisión (UMAG TV), radiodifusora, canal de televisión y plataforma digital perteneciente a la anterior;
 Umag, localidad de Croacia;
 Torneo de Umag, competición de tenis de Umag; o
 Universidad MéxicoAmericana del Golfo (UMAG), universidad de Puebla, México.

UMAG (desambiguación)


Serrasalmo en un género de peces de la familia Characidae.

Especies
Serrasalmo emarginatus (Jardine, 1841)
Serrasalmo scotopterus (Jardine a Schomburgk, 1841)
Serrasalmo stagnatilis (Jardine & Schomburgk in Schomburgk, 1841)
Serrasalmo undulatus (Jardine a Schomburgk, 1841)

Referencias

Bibliografía
 Eschmeyer, William N.: Genera of Recent Fishes. California Academy of Sciences. San Francisco, California, Estados Unidos. iii + 697. ISBN 0-940228-23-8. Año 1990.
 Eschmeyer, William N., ed. 1998. Catalog of Fishes. Special Publication of the Center for Biodiversity Research and Information, núm. 1, vol. 1-3. California Academy of Sciences. San Francisco, California, Estados Unidos. 2905. ISBN 0-940228-47-5.
 Helfman, G., B. Collette i D. Facey: The diversity of fishes: Biology, Evolution, and Ecology. Blackwell Science, Malden, Massachusetts, Estados Unidos, 1997. ISBN 1405124946.
 Moyle, P. i J. Cech.: Fishes: An Introduction to Ichthyology, 4ª edición, Upper Saddle River, Nueva Jersey, Estados Unidos: Prentice-Hall. Año 2000. ISBN 0130112828.

Enlaces externos
  en Encyclopedia of Life (en inglés)
 Serrasalmo en World Register of Marine Species (en inglés)
 Serrasalmo en ITIS (en inglés)
  Serrasalmo en ZipCodeZoo (en inglés)

Serrasalmo


Starbucks (), Amerikalı kahve dükkânları zinciridir. Merkezi Seattle, Washington'dadır. Starbucks, adını Moby Dick'teki Starbuck adlı karakterden alır ve simgesi bir denizkızıdır. Türkiye'de ilk şubesini 2003 yılında İstanbul'da Bağdat Caddesi'ne açmıştır. 2023 Mayıs ayı itibarıyla Türkiye'de toplam 663 adet şubesi vardır.

Tarihi
İlk Starbucks mağazası 1971 yılında öğretmen olan Jerry Baldwin, tarih öğretmeni Gordon Bowker ile yazar olan Zev Siegel tarafından Pike Place Market adıyla bilinen yerde açıldı. 1982 yılında yatırımcı Howard Schultz da ortaklığa katıldı ve İtalyan espresso barlarından etkilenerek 1985 yılında II Giornale kahve dükkânları zincirini kurdu. Birkaç yıl sonra Starbucks'ın ilk sahipleri Peet's Coffee and Tea mağazasını satın alınca Starbucks'ı Shultz'a devrettiler. Böylece Shultz'un II Giornale kahve dükkânları, Starbucks adını alarak hizmet vermeye devam etti. Starbucks, ilk mağazalarını Vancouver, Britanya Kolumbiyası ve Chicago'da açtı. Starbucks'ın Kuzey Amerika dışındaki ilk mağazası 1996 yılında Tokyo, Japonya'da açıldı. 2 Ocak 2022 tarihi itibarıyla Starbucks 65 ülkede toplam 34.000'in üzerinde mağazasıyla, dünyanın en büyük kahve zinciri olma ünvanına sahiptir.

Starbucks ve LGBT
Dünya genelinde 30 ülkede altı bine yakın şubesi bulunan Starbucks, eşcinsel evlilikleri desteklediğini duyurarak, bu çerçevede yapılan tüm çalışmalara katkı sunduğunu açıkladı. Şirketin CEO'su Howard Schultz, farklılıkların saygı görmesine taraftar olduklarını ve bunun şirket felsefelerinin merkezinde bulunduğunu söyledi. Bünyesinde çalışan personelleri arasında cinsel yönelim ya da kimliğinden dolayı oluşabilecek ayrımcılığa karşı önlem ve yaptırımlar alan Starbucks 2014 yılında LGBT temalı ilk kısa film Coffee Frenemiesi OutTV ile ortaklaşa yayınlandı.

Eleştiriler

Emek sömürüsü

Hayvan Refahı Eleştirileri
2008'de Starbucks, tavukların kafeslenmesi de dahil olmak üzere birçok insanlık dışı çiftçilik uygulamasını yasaklayan kapsamlı yeni bir hayvan refahı politikası açıkladı. 2009 yılında, yumurta üretimi de dahil olmak üzere hayvancılık ve işleme için sektördeki en iyi uygulamaları kullanmak için Kuzey Amerika'da satın alma prosedürü oluşturdu.

2015 yılında Starbucks, 2020 yılına kadar %100 kafessiz tavuk yumurtasına geçeceğini kamuoyuna duyurdu. Ancak şirket daha sonra, bayilik verdiği şubelerinin yaklaşık %40'ını hariç tutarak yalnızca şirketin kendi şubelerine olan taahhüdünü değiştirdi.

2018'de Starbucks, 2020 yılına kadar Starbucks markalı ürünler ve Kuzey Amerika'daki bayilik verdiği ortaklara tedarik edilenler de dahil olmak üzere, şirket tarafından işletilen mağazalarda %100 kafessiz tavuk yumurtası ve yumurta ürünleri kullanma hedefine ulaşmayı taahhüt etti. Hedeflerinin tüm ürünlerinin yüksek kalite ve etik standartları karşılaması olduğunu, birincil odak noktası olarak hayvan refahı ile sosyal sorumluluk standartlarına bağlılık olduğunu belirtti. Starbucks Türkiye'nin benzer bir taahhüt yayınlanmaması hayvan hakları savunucuları tarafından eleştirilere konu oldu. Starbucks Türkiye'nin hayvanları tel kafeslerde yetiştiren tedarikçilerle çalışmamasını talep eden Kafessiz Türkiye, Türkiye'nin çeşitli illerinde protestolar düzenledi.

Dünya Hayvanları Koruma ve Dünya Çiftçiliğinde Merhamet gibi kuruluşlar, Starbucks'ın 2012'den bu yana hayvan refahında kanıtlanabilir bir gelişme göstermediğini belirtti. Amerika Birleşik Devletleri İnsancıl Topluluğu'na göre, Starbucks artık gerçek kafessiz tavuk taahhüdü bulunan bir şirket olarak nitelendirilmiyor.

Mağazalar Ve Ürünler
Şirketin merkezi Ocak 2015 itibarıyla 3.501 kişinin çalıştığı Seattle, Washington, ABD'de bulunmaktadır. Kasım 2019 itibarıyla, Starbucks 6 kıtada ve 78 ülke ve bölgede, yaklaşık 31.256 mağazada hizmet vermektedir. Orta Doğu-Avrupa bölgesinde Birleşik Krallıktaki 958 mağazadan sonra en çok mağaza bulunan ülke 562 mağaza ve 294 'On The Go' noktasıyla Türkiye'dir.

1994 yılında Starbucks, "Frappuccino" içeceği kullanma, yapma, pazarlama ve satma haklarını kazanarak The Coffee Connection'ı satın aldı. İçecek 1995 yılında Starbucks adı altında tanıtıldı ve 2012 itibarıyla Starbucks'ın yıllık Frappuccinos satışları 2 milyar doların üzerinde oldu. 2008 yılında şirketin daha düşük kalorili ve şekersiz versiyonlarını sunan "Fit" bir içecek serisine başladı. yağsız süt kullanan ve doğal tatlandırıcılar (çiğ şeker, agave şurubu veya bal gibi), yapay tatlandırıcılar (Sweet'N Low, Splenda, Equal gibi) veya şirketlerden biri ile tatlandırılabilen içecekler sunuldu. Starbucks 2007'de rBGH ile tedavi edilen ineklerden gelen sütü kullanmayı bıraktı. Haziran 2009'da şirket, menüsünü elden geçireceğini ve yüksek fruktozlu mısır şurubu veya yapay maddeler olmadan salata ve pişmiş ürünler satacağını açıkladı. Starbucks 2010'da bazı ABD mağazalarında bira ve şarap satmaya başladı. Nisan 2012 itibarıyla yedi yerde mevcut ve diğerleri lisans başvurusunda bulundu. 2011 yılında Starbucks, 31 ABD sıvı onsu (920 ml) alabilen en büyük fincan boyutu olan Trenta'yı tanıttı. Eylül 2012'de Starbucks, mühürlü plastik bardak kahve telvesi kullanan ve tüketici sütü için bir "süt kapsülü" kullanan tüketici sınıfı tek servisli bir kahve makinesi olan Verismo'yu duyurdu. 10 Kasım 2011'de Starbucks Corporation, meyve suyu şirketi Evolution Fresh'i 30 milyon dolar nakit satın aldığını ve 2012 yılının ortalarından başlayarak Jamba tarafından belirlenen bölgeye girerek bir meyve suyu zinciri zinciri başlatmayı planladığını açıkladı. 25 Haziran 2013'te Starbucks, tüm ABD mağazalarında içecek ve hamur işleri için menülerde kalori sayımı yapmaya başladı. 2014 yılında, "Fizzio" olarak adlandırılan kendi soda serisini üretmeye başladı. 2015 yılında süt ve soya alternatifi olarak  hindistan cevizi sütü servisine başlandı. Mart 2017'de, Seattle manastırında viski varillerinde bulunan fasulyelerden yapılan iki yeni sınırlı sayıda özel içeceğin lansmanını duyurdu.

Ayrıca bakınız
 Kahve şirketleri listesi
 Ülkelere göre kişi başına düşen kahve tüketimi
 Starbucks şubesi bulunan ülkeler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Amerika Birleşik Devletleri merkezli fast food zincirleri

Kahvehaneler

Pike Place Market

Kahve markaları
1970'lerde Washington eyaletinde kurulan oluşumlar
1971'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1971'de kurulan lokantalar
1971'de kurulan perakendeci şirketler
NASDAQ-100 Endeksindeki şirketler

Starbucks


11606 Almary este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11606 Almary este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de David J. Tholen. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 5,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

11606 Almary


Tomislav Bašić (jedriličar), hrvatski jedriličar
 Tomislav Bašić (nogometaš), hrvatski nogometaš
 Tomislav Bašić (geodet), hrvatski geodet i sveučilišni profesor

Tomislav Bašić


Store Klit (dansk), Großdün (tysk) eller Gratdün (nordfrisisk) er en cirka 27 m stor klit og en bebyggelse på den sydslesvigske og nordfrisiske ø Amrum umiddelbart syd for landsbyen Sydtorp. Tæt på bebyggelsen ligger fyrtårnet Amrum.

Amrum

Store Klit


Dixmont bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Dixmont (Maine)
 Dixmont (Pennsylvania)

in Frankreich:
 Dixmont (Yonne), Gemeinde im Département Yonne

Dixmont


La proteína M1 es una proteína viral de la matriz  del virus de la influenza. Se forman en la capa interior de la envoltura viral.
La proteína M1 se une a los virus ARN. La unión no es específico de una secuencia de ARN, y se realiza a través de un péptido, una secuencia rica en bases de aminoácidos.

También cuenta con múltiples funciones de regulación, realizados por la interacción con los componentes de la célula huésped. Los mecanismos regulados incluyen un papel en la exportación de la carga viral ribonucleoproteínas desde el núcleo de la célula huésped, la inhibición del virus de la transcripción, y un papel en el ensamblaje del virus y la gemación. La proteína procede a someterse a la fosforilación en la célula huésped.
La proteína M1 forma una capa debajo de los parches de la membrana de la célula huésped que son ricos en hemaglutinina viral, neuraminidasa y proteínas M2 transmembranas, y facilita gemación de los virus maduros.

Véase también
Estructura genética del virus H5N1

Enlaces externos

Proteína viral

Proteína M1


Yonathan Irrazabal (Montevideo, Uruguay, 12 de febrero de 1988) es un futbolista uruguayo, que juega como arquero, y actualmente juega para River Plate de la Primera División de Uruguay. También tuvo un muy breve paso por Club Deportivo Guaraní Antonio Franco de Argentina en el año 2016, donde solamente participó en un par de partidos amistosos, aunque no conformando al Entrenador de dicho club.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Campeonatos Amistosos

Sentimiento por el club
Luego de no renovar contrato con Defensor Sporting, Yonatan Irrazabal se sintió muy triste, llegando a contarle a la página "La Voz Del Tuerto" que se iba entre lágrimas del club y que deseaba volver al club pronto.

Selección mayor
En 2020, fue citado por el maestro Óscar Washington Tabárez para integrar la selección mayor de Uruguay.

Referencias
 Ficha en Noticiasdel6.com

Nacidos en Montevideo
Futbolistas del Defensor Sporting Club
Futbolistas del Tampico Madero Fútbol Club
Futbolistas del Club Atlético Rentistas
Guardametas de fútbol de Uruguay

Yonatan Irrazabal


Vice Admiral Sir Timothy James Hamilton Laurence,  (born 1 March 1955) is a retired Royal Navy officer and husband of Anne, Princess Royal, the only sister of King Charles III. Laurence was equerry to Queen Elizabeth II from 1986 to 1989.

Early life and education
Timothy James Hamilton Laurence was born on 1 March 1955 in Camberwell, South London, the son of Commander Guy Stewart Laurence, RN (1896–1982; also salesman for a marine engine manufacturer), and Barbara Alison Laurence (née Symons, c. 1929–2019). He has an older brother, Jonathan Dobree Laurence (born 1952). The Laurences descend from Zaccaria Levy, a Jewish merchant who arrived in England from Venice (and possibly initially from Baghdad) in the late 18th century. The family name was later changed to Laurence.

Laurence was educated at The New Beacon Preparatory School and then at Sevenoaks School, Kent, and University College, University of Durham, on a Naval Scholarship, where he received a Bachelor of Science upper 2nd class honours degree in geography. At university, he edited the student newspaper, Palatinate.

Naval career
Laurence was commissioned a midshipman in the Royal Navy on 1 January 1973 and made an acting sub-lieutenant on 1 January 1975. Upon leaving Durham he completed his initial training at the Britannia Royal Naval College Dartmouth, and was posted to , a Plymouth-based frigate. He was promoted to lieutenant 10 months early, on 1 March 1977. In 1978, Laurence was attached to the training establishment  and in the next year served on the Ton-class minesweeper HMS Pollington.

Laurence then served briefly as the second Navigating Officer of the Royal Yacht HMY Britannia, and from 1980 to 1982 he was Navigating Officer of the destroyer . He took command of the patrol boat HMS Cygnet off Northern Ireland in 1982, as part of the patrols for IRA gun-runners. For his services he was mentioned in despatches.

After attending  for the Principal Warfare Officer course, Laurence was promoted to lieutenant commander on 1 March 1985, and posted to the frigate . He attended the Royal Australian Navy Tactics Course at HMAS Watson, Sydney, in March 1986 during which he was notified of his first staff appointment as Equerry to the Queen, a post he held from 11 October 1986 until 16 September 1989. He was promoted to commander on 31 December 1988.

In October 1989, Laurence was posted to the frigate , and took over as commanding officer on 30 January 1990, at age 34. Between 1992 and 1994, Laurence served on the naval staff in the Ministry of Defence, London. On 16 May 1994, he was appointed the first military assistant to the Secretary of State for Defence, Malcolm Rifkind, to provide military advice in his private office.

Laurence was promoted to captain on 30 June 1995, and until 1996 commanded the frigate . In May 1996, the ship returned from the Adriatic, where HMS Cumberland served in the NATO-led IFOR Task Force. On 27 August 1996, Laurence was appointed Commanding Officer of the frigate  as well as Captain of the 6th Frigate Squadron. Until October 1996, the ship was deployed to the South Atlantic, on Falkland Islands patrol. In July 1997, Laurence returned to the Ministry of Defence, first on the Naval Staff and then from June 1998, on promotion to commodore, as a member of the Implementation Team for the 1998 Strategic Defence Review.

Later career
From January 1999, Laurence was Hudson Visiting Fellow at St Antony's College, Oxford, where he wrote a paper on the relationship between humanitarian assistance and peacekeeping. He was then posted to the Joint Services Command and Staff College as a commodore, as assistant commandant (Navy), effective 15 June 1999. From 2001 to the spring of 2004, Laurence was back at the Ministry of Defence, as Director of Navy Resources and Programmes.

Laurence was promoted to rear admiral on 5 July 2004, and appointed Assistant Chief of the Defence Staff with responsibility for Resources and Plans. On 30 April 2007, he was promoted to vice admiral, and appointed chief executive of Defence Estates (later renamed Defence Infrastructure Organisation).

Laurence became Head of Profession for the British Government's Property Asset Management community in July 2009. The community includes practitioners in construction procurement, estates and property management, and facilities/contracts management. The Royal Institution of Chartered Surveyors (RICS) made Laurence an Honorary Member in 2009.

Laurence retired from the navy in August 2010 and now pursues a portfolio of mainly non-executive and charitable interests, with a particular emphasis on property and regeneration. He was on the board of the project management company Capita Symonds until 2014 and is non-executive chairman of the property developers Dorchester Regeneration. He is non-executive chairman of Purfleet Centre Regeneration, a newly established company specialising in site reclamation and regeneration. He was a senior military adviser to PA Consulting until 2015.

Laurence was chairman of the English Heritage Trust between April 2015 and December 2022 and until 30 June 2019 was vice chairman of the Commonwealth War Graves Commission. He is a trustee of the HMS Victory Preservation Company. His transport interests include membership of the Great Western Advisory Board.

Marriage
Laurence met Princess Anne when he served as an equerry to Queen Elizabeth II in 1986, at a time when it was much rumoured that her first marriage to Captain Mark Phillips was breaking down. In 1989, the existence of private letters from Laurence to the Princess was revealed by The Sun newspaper, though it did not name the sender. Buckingham Palace issued a statement: "The stolen letters were addressed to the Princess Royal by Commander Timothy Laurence, the Queen's Equerry. We have nothing to say about the contents of personal letters sent to Her Royal Highness by a friend which were stolen and which are the subject of a police investigation."

Laurence and Princess Anne married on 12 December 1992 in a Church of Scotland ceremony at Crathie Kirk, near Balmoral (the Church of Scotland permits second marriages for divorced people). He received no peerage on marriage, but was made a personal aide-de-camp to the Queen in 2008 and invested in June 2011 as a Knight Commander of the Royal Victorian Order.

Princess Anne kept her country estate, Gatcombe Park in Gloucestershire, after her divorce from Mark Phillips. After her marriage to Laurence, the couple leased, as their London residence, a flat in the Dolphin Square complex in Westminster. They later returned to apartments in Buckingham Palace and now have an apartment at St James's Palace.

Honours

 1983 (18 October): Mentioned in Despatches for distinguished service in Northern Ireland during the period 1 February 1983 to 30 April 1983.
 2004 (1 August): Appointed Personal Aide-de-Camp to the Sovereign (ADC)
 2023 (27 September): Appointed patron of the International Maritime Rescue Federation (IMRF)

Authored articles

References

External links

1955 births
Living people
Alumni of University College, Durham
Anne, Princess Royal
Companions of the Order of the Bath
Equerries
English geographers
Graduates of Britannia Royal Naval College
Knights Commander of the Royal Victorian Order
People educated at Sevenoaks School
People from Camberwell
Royal Navy vice admirals
Mountbatten-Windsor family
English people of Jewish descent

Timothy Laurence


People's Artist () was a Russian music competition television series, based on the popular British reality television series Pop Idol. It was produced by RTR in association with FBI Music and FremantleMedia. Season 1 and 2 were hosted by Fyokla Tolstaya and Ivan Urgant.

People's Artist remains today the only Idol series to feature miming in their "best of" show (Финальный Концерт final'niy kontsert) where none of the contestants sang live.

Season 1
Aleksey Goman won season one, with Aleksandr Panayotov coming in second.

Finalists
(ages stated at time of contest)

Season 2
Kyiv, Ukraine and Minsk, Belarus were included in the auditions this season which resulted in almost all finalists from that season coming from one of the two countries and no auditions outside of Russia being held in the next season.

Finalists
(ages stated at time of contest)

Season 3
This season had auditions in Moscow, Voronezh, Saratov, Kazan, Kaliningrad, Saint Petersburg, Irkutsk and Chelyabinsk. The 125 chosen candidates (35 males and 90 females) advanced to Moscow in the theatre round where they were reduced to 10 finalists to perform live on television. Season three was hosted by Olga Shelest and Oskar Kuchera. On June 3, 2006, Amarkhuu Borkhuu won with 61.7% of the vote over Marina Devyatova.

The jury this season was:
Evgeniy Fridlyand
Maksim Dunayevsky
Gennady Khazanov
Alena Sviridova

References

External links
 The first English website

2000s Russian television series
2003 Russian television series debuts
2006 Russian television series endings
Idols (franchise)
Russia-1 original programming
Russian music television series
Russian reality television series
Russian television series based on British television series
Television series by Fremantle (company)

People's Artist (TV series)


Südstadt-Bonn, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bonn kentine bağlı semt. Bonn merkezinin güneyinde uzanır. Weststadt ile birlikte Bonn'un geliştiği "esas yerleşimler" arasında sayılır.

Südstadt'dan görüntüler

Dış bağlantılar

 Semt Rehberi
 Semt Rehberi
 St. Elisabeth Kilisesi
 Sivil İnisiyatif

Bonn'un ilçe ve semtleri

Südstadt-Bonn


William Díaz (Mérida, Estado Mérida, Venezuela; 31 de marzo de 1985) es un futbolista venezolano que juega como defensa y actualmente se encuentra sin equipo.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Merideños
Futbolistas de Venezuela
Díaz
Futbolistas del Aragua Fútbol Club
Futbolistas del Caracas Fútbol Club
Futbolistas del Unión Lara Sport Club
Futbolistas del Deportivo Anzoátegui Sport Club
Futbolistas del Estudiantes de Mérida Fútbol Club
Futbolistas del Carabobo Fútbol Club

William Díaz (futbolista)


Borba belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alentejo Central altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 4 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Matriz (Borba)
 Orada
 Rio de Moinhos
 São Bartolomeu (Borba)

Alentejo Central'in belediyeleri

Borba


Arondismentul 1 (în ) este unul dintre cele douăzeci de arondismente din Paris. Este situat în centrul orașului, pe malul drept al fluviului Sena. Este delimitat la sud de Sena și de arondismentele 6 și 7, la vest de arondismentul 8, la est de arondismentele 3 și 4 și la nord de arondismentul 2. Acoperă cartierul Les Halles.

Demografie
{| class="wikitable"
! An
Populație
! Densitate(loc. pe km²)
|-----
| 1861 (vârf de populare) ||  ||
|-----
| 1872 ||  ||
|-----
| 1936 ||  ||
|-----
| 1954 ||  ||
|-----
| 1962 ||  ||
|-----
| 1968 ||  ||
|-----
| 1975 ||  ||
|-----
| 1982 ||  ||
|-----
| 1990 ||  ||
|-----
| 1999 ||  ||
|-----
| 2006 || | ||
|-
| 2009 ||  ||
|}

Administrație

Primăria

Locuri

Instituții publice
 Banca Franței;
 Bursa de Mărfuri din Paris;
 Consiliul constituțional;
 Consiliul de stat;
 Curtea de Conturi;
 Posta centrală;
 Palatul Justiției;
 Ministerul Justiției (Palatul Bourvallais).

Principalele monumente

 Monumentele religioase
 Église Notre-Dame-de-l'Assomption;
 Biserica Saint-Eustache;
 Église Saint-Germain-l'Auxerrois;
 Église Saint-Roch;
 Sainte-Chapelle;
 Oratoire du Louvre (biserică reformată).

 Monumente civile
 Arcul de Triumf al Caruselului;
 Coloana Vendôme;
 Conciergerie;
 Palatul Luvru;
 Palais-Royal;
 La Samaritaine;

 Parcuri și grădini
 Grădinile Tuileries;
 Grădinile Caruselului.

Legături externe

 Site-ul oficial

01

Arondismentul 1 din Paris


RCS & RDS es un proveedor de telefonía móvil, proveedor de Internet, televisión por cable y televisión digital por satélite que opera en 9 países (Rumanía, Hungría, España, Italia, Eslovenia, Serbia, Eslovaquia, Croacia y República Checa) bajo su marca DIGI, siendo uno de los operadores más grandes de telecomunicaciones en Rumanía y en el sureste de Europa. En 2008 contaba con alrededor de dos millones de clientes.

Canales
Distribuye señales de televisión por cable y digital de varios países de Europa del Este, incluyendo Realitatea TV (Rumania), Duna TV (Hungría), TV Nova (República Checa) y RTL (Croacia).

Países en los que opera

Rumania
Opera como Proveedor de Internet, operador de telefonía móvil, televisión por cable y televisión digital por satélite.

España
Opera como operador de telefonía móvil y proveedor de FTTH bajo Digi Spain Telecom.

Italia
Opera como operador de telefonía móvil bajo Digi Mobil.

Referencias

Véase también
DIGI mobil

Enlaces externos
 RCS & RDS Rumania
 Digi Mobil en Italia
 Digi Mobil en España
Global
 BGP en RCS & RDS
 Digi TV Europa
Divisiones nacionales
 Digi TV Hungría
 Digi TV Eslovaquia
 Digi TV República Checa
 Digi Tv Serbia
 Digi TV Croacia
 Digi TV Eslovenia

Empresas multinacionales
Empresas de telecomunicaciones
Empresas de telecomunicaciones de Rumania
Operadores de telefonía fija en España
Operadores virtuales de telefonía móvil en España
Proveedores de servicios de Internet de Rumania
Televisión de Rumania
Operadores de telefonía móvil de Rumania
Proveedores de servicios de Internet de España

RCS & RDS


O lavră (în ; chirilic: Лавра) este un tip de mănăstire constând dintr-un grup de chilii sau peșteri pentru pustnici, cu o biserică și, uneori, o sală de mese în centru. Lavrele aparțin tradiției ortoodoxe. Termenul este de asemenea folosit de către unele comunități romano-catolice. În limba greacă, inițial, termenul însemna o pajiște sau o alee într-un oraș.

Istorie
Începând cu secolul al V-lea, termenul grecesc de lavră s-ar putea referi în mod special la așezări monahale semi-eremitice din deșertul iudeu, unde lavrele erau foarte numeroase. Primele lavre din Palestina au fost fondate de Sfântul Hariton (născut în secolul al III-lea, decedat pe la anul 350): Lavra Pharan (la nord-est de Ierusalim), Lavra Douka (la vest de Ierihon) și Lavra Souka sau Lavra Veche în zona Văii Tekoa.

Sfântul Eftimie cel Mare (377-473) a fondat una dintre primele lavre, în secolul al V-lea, în Palestina. Lavra Sfântului Sabbas cel Sfințit (†532), în Valea Hedron (cunoscut în limba arabă ca Mar Saba), este una dintre cele mai vechi și aproape funcționând continuu mănăstiri ale Bisericii Creștine.

Sfântul Gherasim a stabilit un sistem similar în Valea Iordanului, la mijlocul secolului al V-lea, cu 70 de chilii în jurul unui cenobium și cu călugări care se întorc în chilii după timpul petrecut în cenobium. În timpul săptămânii stăteau în chilii, stând pe o rogojină aspră, având o cantitate mică de alimente și frunze de palmier din care să facă frânghii și coșuri. Sâmbăta călugării duceau rezultatul muncii lor la cenobium și asistau la liturghie împreună, apoi reveneau la chiliile lor duminică seara. Chiliile erau lăsate deschise, și cei în nevoie puteau lua ce doreau dintr-o o chiliile, dacă o găseau goală. Lavra avea un preot, care era contactul cu lumea exterioară, și cel puțin doi diaconi hirotoniți.

Marea Lavră întemeiată de Atanasie Athonitul în 963 este cea mai veche mănăstire de pe Muntele Athos din Grecia.

Cele mai mari și mai importante mănăstiri ortodoxe ruse au fost numite lavre și au fost subordonate direct patriarhului Moscovei. În 1721 au fost subordonate Sfântului Sinod.

Listă de lavre
 Patriarhia Ecumenică de Constantinopol:
 Lavra Megisti, Muntele Athos (secolul al X-lea): Marea Lavră
 Biserica Ortodoxă Georgiană:
 Lavra David Gareja (din 1505)
 Biserica Ortodoxă a Greciei:
 Lavra Agia
 Biserica Ortodoxă a Ierusalimului:
 Lavra Sf. Sabbas (Mar Saba) (532)
  Biserica Ortodoxă Poloneză:
 Lavra Supraśl (din 1505)
 Biserica Ortodoxă Română:
 Lavra din Neamț (Mănăstirea Neamț) (din secolul al XV-lea)
 Biserica Ortodoxă Rusă:
 Lavra Troița-Serghieva (din 1744) - Lavra "Sfânta Treime" - "Sfântul Serghie".
 Lavra Alexandru Nevski (din 1797)
 Biserica Greco-Catolică Ucraineană:
 Univ Lavra (din 1898) Lavra Univ a Adormirii Maicii Domnului din Studite Rit
 Biserica Ortodoxă Ucraineană:
 Kiev Pechersk Lavra (din 1051) Kiev, Lavra Peșterilor
 Lavra Poceaiv a Adormirii Maicii Domnului (din 1833)
 Lavra Sfântul Munte (din 2004)

Note

Bibliografie
 The Blackwell Dictionary of Eastern Christianity
 The Archaeology of Ancient Judea and Palestine

Vezi și
 Schit

Muntele Athos
Edificii religioase

Lavră


Rezene (Foeniculum vulgare), maydanozgiller (Apiaceae) familyasından; iki metreye kadar boylanan, iki yıllık, kokulu, otsu bitki türüdür. Anavatanı, Akdeniz havzası ve Yakın Doğu'dur.

Morfolojik özellikleri

Yaprakları saplı ve tüysüzdür. Bitkinin gövdeleri dik, içleri boş silindir şeklinde ve tüysüzdür. Çiçekler uzun saplı ve bileşik şemsiye durumundadırlar. Meyveleri silindir şeklinde tüysüz ve yeşilimsi esmer renktedir. Tohumları protein ve yağ bakımından zengin bir besi dokuya sahiptir. Daha çok kayalık ve kurak yerlerde yetişir.

Yetiştirmesi

Rezene yenilebilir, kuvvetli aromalı yaprakları ve meyveleri nedeniyle hem kendi çeşitlerinde hem de başka yerlerde yaygın olarak yetiştirilmektedir. Anason veya meyankökü tadı anason 'dan gelir, anason ve yıldız anason da bulunan aromatik bir bileşiktir ve tadı ve aroması genellikle o kadar güçlü olmasa da onlarınkine benzerdir.

Floransa rezenesi (Foeniculum vulgare Azoricum Group; eşanlamlı F. vulgare var.  Azoricum ) bir kültür grubu ile soğan benzeri bir yapı oluşturan şişirilmiş yaprak tabanları vardır. Kültüre alınmış kökenlidir  ve hafif anason benzeri bir tada sahiptir  ancak daha tatlı ve daha aromatiktir. Floransa rezene bitkisi yabani tipten daha küçüktür. Floransa rezenesinin bazı kültür bitkileri birçok başka adla özellikle İtalyanca adı "finocchio" olarak da bilinir. Kuzey Amerika süpermarketlerinde, genellikle "anason" olarak yanlış etiketlenir.

"Foeniculum vulgare" "Purpureum" veya "Nigra", "bronz yapraklı" rezene, dekoratif bir bahçe bitkisi olarak yaygın şekilde bulunur.

Rezene, kuzey Avrupa, Amerika Birleşik Devletleri, güney Kanada,Asya ve Avustralya'nın çoğu dahil olmak üzere birçok bölgede yol kenarlarında, otlaklarda ve diğer açık alanlarda doğallaştırılmış hale gelmiştir. Tohum yoluyla iyi yayılır ve Avustralya'da ve Amerika Birleşik devletlerinde istilacı türlerden ve bir ot olarak kabul edilir. Batı Kuzey Amerika'da rezene, çöl habitatları hariç kıyı ve iç kesimlerde vahşi-kentsel arabölgelerde doğuda tepe ve dağlık alanlarda bulunabilir.

Beslenme
Rezene meyvelerinin 100 gramlık referans miktarı 345 kcal gıda enerjisi sağlar ve zengin bir kaynaktır. Günlük Değerin(GD) %20'si veya daha fazlası protein, diyet lifi, B vitaminleri ve birkaç diyet mineralleri, özellikle kalsiyum, demir, magnezyum ve manganez bunların tümü %100 günlük değeri aşar. Rezene meyveleri %52 karbonhidrat, (%40 diyet lifi dahil),%15 yağ,%16 protein ve %9'u sudur.

Kullanımı
Baharatı, rezene bitkisinin yapraklarından, kurutulmuş tohumlarından ya da bu tohumların öğütülmesiyle elde edilir. Balık ve tavuk yemeklerinde, salatalarda güzel koku ve tat verme amaçlı kullanılır. Yöresel olarak bazı unlu ve şekerli yiyeceklerin yapımında da kullanılır.
Toprak altındaki soğana benzeyen tatlı ve hoş kokulu meyvesinden Kuzey Afrika ve Avrupa ülkelerinde salata yapılır veya meyve olarak da yenebilir.

Floransa rezenesi Avrupa'da tıbbi bir iksir olarak ortaya çıkan ve 19. yüzyılın sonlarına doğru Fransa ve diğer ülkelerde popüler bir alkollü içecek olan absint'in hazırlanmasında kullanılan üç ana bitkiden biridir.  Rezene meyvesi ayrıca akvavit üretiminde de kullanılmaktadır.

Mutfak

Rezene bitkisinin soğanı, yaprakları ve meyveleri dünyanın birçok mutfak geleneklerinde kullanılmaktadır. Küçük yabani rezen çiçekleri (rezene "polen" olarak bilinir)  rezenenin en güçlü formudur ancak aynı zamanda en pahalıdır.

Kurutulmuş rezene meyvesi aromatik, anason aromalı baharat, taze olduğunda kahverengi veya yeşil renktedir ve meyve yaşlandıkça yavaşça donuk bir griye dönüşür. Yemek pişirmek için yeşil meyveler idealdir. Yaprakları özenle tatlandırılmıştır ve şekli dereotu ile benzerdir. Soğan, sotelenebilen, haşlanabilen, kızartılabilen, ızgara yapılabilen veya çiğ yenebilen gevrek bir sebzedir. Hassas genç yapraklar garnitür olarak, salata olarak, salatalara lezzet katmak, muhallebi ile servis edilecek sosları tatlandırmak için, çorba ve balık sosunda kullanılır. Hem şişirilmiş yaprak tabanları hem de yumuşak genç sürgünler kereviz gibi yenebilir.
Rezene meyveleri bazen tadı ve görünümü daha küçük olsa da benzer olan anason ile karıştırılır. Rezene ayrıca bazı doğal diş macunu larında tatlandırıcı olarak kullanılır. Meyveler aşçılıkta ve tatlılarda kullanılır.
Hindistan, Afganistan, İran ve Orta Doğu daki birçok kültür yemek pişirmede rezene meyvelerini kullanır. Keşmir Pandit ve Gujarati mutfağı 'nın en önemli baharatlarından biridir.Assam mutfağı / Bengal mutfağı / Oriya mutfağı baharat karışımı panch phoron  ve Çince beş baharat tozları, Hindistan'ın birçok yerinde kavrulmuş rezene meyveleri yemek sonrası sindirim ve nefes tazeleyici olarak "mukhwas" olarak tüketilir veya comfit olarak şekerlenir.

Rezene yaprakları Hindistan'ın bazı bölgelerinde yapraklı yeşil sebzeler olarak ya kendi başlarına ya da diğer sebzelerle karıştırılarak servis edilmek üzere pişirilerek yenir. Suriye ve Lübnan 'da genç yapraklar ijjeh adı verilen özel bir tür yumurtalı omlet (soğan ve unla birlikte) yapmak için kullanılır.

Yumurta, balık ve diğer yemeklerin çoğunda taze veya kurutulmuş rezene yaprakları kullanılır. Floransa rezenesi bazı İtalyan ve Alman salata 'larında genellikle hindiba ve avokado ile birlikte kullanılan önemli bir bileşendir veya kızarmış ve sıcak garnitür olarak servis edilir. Haşlama veya marine edilmiş olabilir veya risottoda pişirilebilir.

Rezene meyveleri İtalyan sosisi 'ndeki ana lezzet bileşenidir. İspanya'da rezene bitkisinin sapları patlıcan turşusu hazırlanmada kullanılmaktadır. Rezeneden bitki çayı veya ıhlamur yapılabilir.

Aromatik özellikleri nedeniyle rezene meyvesi iyi bilinen bileşik meyan kökü tozunun bileşenlerinden biridir.. Hint yarımadasında rezene meyveleri de bazen tatlandırıcı ile çiğ olarak yenir.

İsrail de rezene salatası tuz, karabiber, limon suyu, maydanoz, zeytinyağı ve bazen sumakla tatlandırılmış doğranmış rezene soğanlarından yapılır.

Üretim

Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü tarafından gruplandırıldığı gibi rezene üretim verileri anason, yıldız anason ve kişniş benzer baharatlarla birleştirilir. 2014 yılında Hindistan dünya rezene üretiminin %60'ını üretirken, Çin ve Bulgaristan önde gelen ikincil üreticiler (tablo) oldu.

Faydaları
Rezene bitkisi anne sütünü arttırır. Gaz söktürücüdür. Bebeklerde iştahı açar ve annenin sütüne çok faydalıdır. Modern tıbbın gelişmesinden önce rezene çayı, mide rahatsızlıkların tedavi edilmesinde sıklıkla kullanılan bir bitkidir.

Resim galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

vulgare
 Artvin florası
Bursa florası
Çanakkale florası
Hatay florası
İstanbul florası
Kastamonu florası
Kırklareli florası
Kocaeli florası
Manisa florası
Samsun florası
Sinop florası
Trabzon florası
Zonguldak florası
Yenilebilir maydanozgiller
Baharat bitkileri
Absent

Rezene


Der Chorverband Rheinland-Pfalz e. V. ist eine Vereinigung von Chören und Chorvereinigungen in Rheinland-Pfalz. Bis zum 31. Dezember 2017 war er als Landesverband Mitglied im Deutschen Chorverband.

Beschreibung
Dem Verband gehören etwa – laut Bestandserhebung 2019 – 1.300 Chöre mit ca. 90.000 Mitgliedern in Rheinland-Pfalz (ausgenommen des Gebietes der Pfalz) an. Etwa 34.000 Sänger und Sängerinnen singen aktiv. Sie werden unterstützt von ca. 56.000 fördernden Mitgliedern in den Chorvereinigungen.

Dem Chorverband Rheinland-Pfalz e. V. gehören 25 rechtlich selbständige Kreis-Chorverbände an, die wiederum 5 Regionen als unselbständige Untergliederungen des Chorverbandes Rheinland-Pfalz bilden:
 Region 1: Altenkirchen, Rhein-Lahn, Unterlahn und Westerwald
 Region 2: Ahrweiler, Koblenz, Mayen, Rhein-Mosel und Neuwied
 Region 3: Bad Kreuznach, Birkenfeld, Cochem, Hunsrück, Mittelrhein und Zell
 Region 4: Bernkastel-Wittlich, Bitburg-Prüm, Vulkaneifel Daun, Trier-Stadt und Trier-Saarburg
 Region 5: Alzey, Bingen, Mainz, Oppenheim und Worms

Geschichte
Der Chorverband wurde 1948 in Koblenz als "Sängerbund Rheinland-Pfalz e.V." gegründet. Seit dem Jahr 2005 trägt er den Namen Chorverband Rheinland-Pfalz. Im Jahr 2019 konnte der Chorverband sein 70-jähriges Jubiläum feiern.

Aufgaben und Ziele
 Erhaltung und Förderung des Chorgesangs als kulturelle Gemeinschaftsaufgabe
 Förderung des Verständnisses für alle Bereiche der Kunst in möglichst breiten Schichten der Bevölkerung sowie Förderung der musikalischen Bildung in Kinder- und Jugendchören als ergänzende Maßnahme zur Musikerziehung in den Schulen
 Unterstützung und Beratung in organisatorischen und wirtschaftlichen Fragen
 Aus- und Fortbildung von Chorleiterinnen und Chorleitern
 Aus- und Fortbildung von Sängerinnen und Sängern
 Aus- und Fortbildung von Erzieherinnen und Erziehern
 Aus- und Fortbildung im Bereich des Vereinsmanagements

Aktivitäten und Einrichtungen
 Aus- und Fortbildungsseminare für Sänger
 Aus- und Fortbildungsseminare für Chor- und Vizechorleiter
 Fortbildungen/Schulungen im Bereich Vereins- und Verbandsmanagement
 Fortbildungsmaßnahmen für Erzieher
Finanzielle Förderung von Eigeninitiativen der Mitgliedsvereinigungen (z. B. Chor-Coaching)
 Eigene Marke "CANDORO" für Veranstaltungen und Musikproduktionen
Leistungssingen in unterschiedlichen Qualifikationsstufen mit den Titeln "Leistungschor", "Konzertchor" und "Meisterchor" des Chorverbandes Rheinland-Pfalz
 Unterhaltung von überregionalen Verbandsensembles (derzeit "JAZZconVoice" und "Sonntagschor") zur Impulsgebung an die Basis
 Ehrungen

Verbandsleitung, Gremien
Die Verbandsleitung gliedert sich in ein Geschäftsführendes Präsidium sowie ein Gesamtpräsidium. Dieses wird in musikalischer Hinsicht vom Musikausschuss unterstützt, dem u. a. Verbandschorleiter und die Regionalchorleiter der fünf Regionen angehören.

Weblinks
 Website des Chorverbandes Rheinland-Pfalz e. V.

Einzelnachweise

RheinlandPfalz
Verein (Koblenz)
Musikorganisation (Rheinland-Pfalz)
Gegründet 1948

Chorverband Rheinland-Pfalz


Between the Sheets is a 2003 British television miniseries. This dramedy depicts the romantic and sexual challenges of several different couples who are all linked in some way.

Hazel Delany walks out on her husband, owner of a stripclub, hours after their daughter's wedding; she's upset with him because he has had a string of affairs, and he is dismayed by her disinterest in sex (and exasperated that his mother has a better relationship with her boyfriend than he and his wife do). Hazel and Peter eventually go to a sex therapist to overcome their difficulties. Peter is hiding a secret about one of his ex-mistresses, and Hazel has a sexual awakening in the arms of a younger man.

Hazel and Peter's son, Simon, has left a long-term relationship. After the ex tells Hazel that she is pregnant, Hazel pushes him to reconcile with and marry his girlfriend, but he's reluctant to do so, because he has fallen for one of his father's nightclub hostesses.

Alona Cunningham works as a sex therapist yet finds her boyfriend, Paul, unenthusiastic in the bedroom. Paul works as a probation officer and reveals that he is being accused of having had sex with one of his 15-year-old clients. As Paul's alleged misconduct is being investigated, Alona catches her teenage son sleeping with the au pair, and through the stress of all this considers having an affair. The couple end up seeing one of Alona's colleagues for therapy.

Cast
Alun Armstrong as Peter Delany
Brenda Blethyn as Hazel Delany
Dean Andrews as Steve Ashby
James Thornton as Simon Delany
Gaynor Faye as Georgia Lovett
Liz Smith as Audrey Delany
Norman Wisdom as Maurice Hardy
Julie Graham as Alona Cunningham
Richard Armitage as Paul Andrews
Vinette Robinson as Tracy Ellis

Episodes

References

External links

2003 British television series debuts
2003 British television series endings
2000s British comedy-drama television series
ITV television dramas
English-language television shows
2000s British romance television series
2000s British television miniseries

Between the Sheets (TV series)


Nicolò Doria (Génova, 1525 - Génova, 13 de outubro de 1592) foi o 72.º Doge da República de Génova.

Biografia
Filho de Giacomo Doria e Bettina De Mari, e membro da família Doria, ele nasceu em Génova, presumivelmente por volta de 1525. A 20 de outubro de 1579 foi eleito Doge da República, o septuagésimo segundo na história republicana. O novo doge Nicolò Doria foi, portanto, chamado a reanimar Génova e a sua república devastada pela guerra civil entre as facções nobres, mas que teve repercussões também na população genovesa e na cena internacional. Após o fim do seu mandato, Doria foi nomeado procurador perpétuo e representante do Magistrado da Córsega. Ele faleceu em Génova no dia 13 de outubro de 1592.

Mortos em 1592
Nascidos em 1525
Doges de Génova

Nicolò Doria


Ilarie Crișan (n. 1856 în comuna Răspig, județul Arad) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie

Rămas orfan se stabilește în 1883 la Beiuș, urmând meseria de tăbăcar. După moartea soției, cei cinci copii rămân în grija sa, unul dintre ei fiind George Crișan, viitor ministru. Ilarie Crișan a luat parte la luptele de emancipare națională din Ardeal, timp de cinci decenii. Ca urmare a acțiunilor sale, a fost încarcerat, torturat și percheziționat de autoritățile maghiare.

Activitate politică

A luat parte la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 18 noiembrie/ 1 decembrie 1918 în calitate de reprezentant al cercului Beiuș-Vascău, județul Bihor, unde a votat Marea Unire. După întregirea României Mari, devine primarul orașului natal. A fost apreciat de intelectualitate și distins cu ordine.

Note

Bibliografie
Mircea Vaida-Voevod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documennte la un sfert de veac de la Marea Unire, Vol. II, Editura Academiei Române, 2008.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1856
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Ilarie Crișan


La tríada de Elefantina, en la mitología egipcia es el conjunto formado por los tres dioses Jnum, Satet (Satis) y Anuket (Anukis), protectores de la antigua ciudad egipcia de Elefantina, situada en una pequeña isla homónima en el río Nilo, frente a Asuán.

Jnum, reconocible por su cabeza de carnero, es un dios creador, dios de las cataratas y junto a su esposa, la diosa Satet, reconocible por sus cuernos de gacela, asociada a la inundación, la fertilidad y el amor, son los padres de Anuket, asociada a los placeres y la lujuria, diosa de la Primera Catarata, que tenía su importancia porque era el lugar en donde el río se hacía no navegable.

Satet impide que el nivel de inundación sea demasiado bajo y Anuket la regula si se supera un cierto nivel.

Como dioses protectores, eran venerados en templos de los que aún quedan restos, el templo de Jnum y el de Satet en la propia isla de Elefantina y el Templo de Anuket en la cercana isla de Sehel.

Bibliografía

Mitología egipcia
Tríos de deidades

Tríada de Elefantina


La M62 est locomotive pour trains de fret, elle fut exportée parmi les pays du bloc de l'Est comme Cuba, la Corée du Nord ou la Mongolie. Après la M62 existe aussi la version double 2M62 et la version triple 3M62.

Histoire

Un total de 7164 furent construite, certaines converties en versions triples ou doubles.

Caractéristiques

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire du transport ferroviaire en Russie

Liens externes

Locomotive Diesel d'Ukraine
Locomotive Diesel d'Allemagne
Locomotive Diesel de Pologne
Locomotive Co'Co'

M62 (locomotive)


تفجيرات جاكرتا 2009 هي سلسلة من أربع تفجيرات تم اثنان في فندقي ماريوت وريتزكارلتون في جاكرتا بإندونيسيا بالتوقيت المحلي 7:47 مساء في 17 يوليو 2009، فصل بين وقوع الانفجارين 5 دقائق. أسفر التفجيران عن مقتل 11 شخصًا، منهم 4 أجانب. من بين الأجانب، تم تأكيد هوية ضحايا من نيوزلندا وأستراليا. أصيب أكثر من 52 آخرين جراء الانفجارين. من الظاهر أن التفجيرين كانا من صنيع انتحاريين، ويرجح أنهم هربوا المتفجرات إلى الفندقين على أنهم ضيوف مقيمين منذ عدة أيام. بالإضافة إلى التفجيرين السابقين، وقع تفجير ثالث في شمال مدينة جاكرتا إثر انفجار سيارة، وانفجار رابع عند بوابة الخط السريع شمال جاكرتا، وأعلنت الشرطة الإندونيسية عن أنها عثرت على قنبلة أخرى في فندق ماريوت. يشتبه في أن الجماعة الإسلامية في جنوب شرق آسيا ضالعة في التفجيرات.

تعديل:- حسب موقع مفكرة الإسلام اسفر الهجوم عن مقتل 15.

خلفية
منذ تفجيرات بالي 2002، التي راح ضحيتها 200 شخص. سعت الحكومة الإندونيسية سعيًا حثيثًا لتفكيك بؤر الإرهاب، فسن قانون جديد في 2003 لمكافحة الإرهاب. تم تنفيذ تفجيرات بالي من قبل الجماعة الإسلامية، وهي جماعة مرتبطة بتنظيم القاعدة، تهدف إلى توحيد إندونيسيا وماليزيا وجنوب الفلبين في شكل دولة إسلامية.

وقعت تفجيرات 2009 بعد تسعة أيام من الانتخابات الرئاسية. بعض المحللين ربطوا بين التفجيرات والسياسات الانتخابية. ركزت قوات الشرطة تحقيقاتها على الجماعة الإسلامية ومنشقاتها، وجماعات إسلامية أخرى.

تسلسل الأحداث
وقع التفجير في فندق ماريوت أولًا، ثم لحقه التفجير في فندق ريتزكارلتون بعد حوالي خمس دقائق. تحركت الشرطة لإغلاق المنطقة المحيطة. وفي المساء بالتوقيت المحلي، تم العثور على قنبلة لم تنفجر بعد في الغرفة 1808 بفندق ماريوت، مع معدات لصناعة المتفجرات.

ردود فعل عالمية
 : أعرب الأمين العام للأمم المتحدة بان كي مون عن إدانته للتفجيرات، وبعث تعازيه إلى أسر الضحايا، وبتمنياته للمصابين بالشفاء العاجل، وكما أعرب عن تضامنه مع حكومة وشعب إندونيسيا. وقالت المتحدثة باسم الأمم المتحدة ميشيل مونتاس: «لقد أقر السيد بان بالجهود الدؤوبة التي بذلتها الحكومة الإندونيسية من قبل في جلب مرتكبي أعمال عنف في الماضي للمثول أمام العدالة. وأعرب عن ثقته في أنه سيجري التحقيق في الهجمات الجديدة، بعزم مماثل، وأن مرتكبيها سيقدمون للمحاكمة».
 : أعرب الأمين العام للمنظمة أكمل الدين إحسان أوغلي عن تنديده الشديد للتفجيرات، عبر الأمين العام عن «استيائه وامتعاضه تجاه هذه السلسلة العبثية من التفجيرات والقتل»، مؤكدًا أنها «تتنافى مع القيم السمحاء للإسلام»، مشددًا على ضرورة أن تقوم السلطات بتحديد هوية مقترفي هذه الأعمال الوحشية وتقديمهم إلى العدالة.
 : أعربت عن استيائها وإدانتها الشديدين للأحداث الإرهابية التي وقعت في جاكرتا، ووجهت الأمانة العامة للجامعة تعازيها ومواساتها لأسر الضحايا، وأكدت أن «هذه الأعمال الإرهابية تتنافى مع تعاليم الدين الإسلامي السمحة ومع القيم الإنسانية والأخلاقية والدينية كافة».
 : دان التفجيرات، وعبرت الحكومة السويدية التي تتولى رئاسة الاتحاد في دورته الحالية في بيان عن «تعاطفها العميق وتعازيها لأسر ضحايا الاعتداء الوحشي»، وصرحت بالقول «نحن نقف بتعاطف وتضامن مع الحكومة الإندونيسية والشعب الإندونيسي في أصعب الأوقات التي يواجهانها». وقال خافير سولانا المسئول الأعلى للسياسة الخارجية في الاتحاد الأوروبي: «أنا مذهول جدًا لأن تكون إندونيسيا مرة جديدة ضحية للإرهاب وأدين بشدة الهجومين الذين وقعا صباح اليوم في جاكرتا وأوقعا ضحايا بريئة إضافة إلى إصابة آخرين».
 : دانت أستراليا التفجيرات ودعت رعاياها إلى تجنب السفر إلى إندونيسيا، ووصف رئيس الوزراء الأسترالي كيفين رود التفجيرات بأنها «عمل وحشي وهمجي»، وأضاف القول: «أي هجوم على أصدقائنا في إندونيسيا هو هجوم على دول الجوار جميعًا».
 : أدان الرئيس الأمريكي باراك أوباما التفجيرات، وقال في بيان له: «إن الشعب الأميركي يقف بجانب نظيره الإندونيسي في هذه الأوقات الصعبة، والولايات المتحدة مستعدة لمساعدة الحكومة الإندونيسية في مواجهة هذه الهجمات الشائنة والتعافي منها»، وقال أيضًا: «هذه الهجمات أوضحت أن المتطرفين ما زالوا ملتزمين بقتل الرجال والنساء والأطفال الأبرياء من كل الأديان في كل البلاد».
 : شدد وزير الخارجية الألماني فرانك فالتر شتاينماير على ضرورة القبض على الجناة والمدبرين لهذه الهجمات وتقديمهم للعدالة، وأكد المتحدث باسم الحكومة الألمانية أولريش فيلهيلم أن «مثل هذه الهجمات تقوي من عزيمة المجتمع الدولي في مكافحة الدولي دون تراخ».
 : أدانت فرنسا الاعتداء، وعبرت - في بيان صادر عن وزارة الخارجية - عن تعازيها لأسر وأقارب الضحايا، وكذلك تضامنها الكامل مع السلطات الإندونيسية، ودعمها للجهود التي تبذلها الحكومة الإندونيسية لتحقيق الاستقرار في البلاد.
 : أكد المتحدث باسم وزارة الخارجية المصرية حسام زكي تكاتف مصر مع إندونيسيا في مواجهة عناصر الإرهاب مبدية استعدادها في نفس الوقت لتقديم المساعدات في هذا الشأن.
 : دانت الحكومة السورية التفجيرات، وجاء في بيان رسمي أذاعته وكالة الأنباء السورية سانا، وأضاف البيان «إذ تعرب عن تضامنها مع جمهورية إندونيسيا الصديقة وشعبها، تقدم تعازيها لذوي الضحايا الأبرياء وتؤكد على دعم كل جهد يبذل من اجل مكافحة الإرهاب الدولي».
 قرر فريق مانشستر يونايتد إلغاء رحلته إلى إندونيسيا التي قررت ضمن جولته الآسيوية، وجاء في بيان للفريق «بعد الانفجارين الذين وقعا في جاكرتا أبلغ المسؤولون في مانشستر يونايتد الاتحاد الإندونيسي لكرة القدم أن النادي لن يتمكن من خوض المباراة المقررة في جاكرتا ضمن جولته الآسيوية للعام 2009».

انظر أيضًا

 تفجيرات فندق ماريوت 2003
 الجماعة الإسلامية في جنوب شرق آسيا

مراجع

إندونيسيا في 2009
جاكرتا في القرن 21
انفجارات في 2009
أحداث يوليو 2009 في آسيا
إرهاب منسوب للمسلمين في إندونيسيا
تفجيرات الفنادق
تفجيرات انتحارية في إندونيسيا
حوادث إرهابية في إندونيسيا في 2009
حوادث إرهابية منسوبة للمسلمين في 2009
حوادث قتل مصورة
جاكرتا في عقد 2000
عمليات إرهابية تنسب لمنظمات إسلامية في عقد 2000
قتل جماعي في 2009
ماريوت الدولية
هجمات على فنادق في آسيا
قتل جماعي في جاكرتا
كوارث في إندونيسيا 2009

تفجيرات جاكرتا 2009


Hank D'Amico, né le  à Rochester et mort le  à New York, est un clarinettiste de jazz américain.

Biographie

D'Amico est né à Rochester et a grandi à Buffalo.

Il commence à jouer de manière professionnelle avec le groupe de Paul Specht en 1936. Cette même année, il rejoint Red Norvo. En 1938, il se produit dans des émissions de radio avec son propre octuor, avant de revenir brièvement dans le groupe de Norvo en 1939.

En 1940-1941, il joue dans l'orchestre de Bob Crosby, puis a son propre big band pendant environ un an. Il fait aussi de courts passages dans les groupes de Les Brown, Benny Goodman, Miff Mole et Tommy Dorsey et de nouveau Norvo, avant de travailler pour CBS à New York.

Musicien de studio durant dix années pour ABC, il se produit avec Jack Teagarden en 1954. À partir de ce moment, il a surtout travaillé avec de petits groupes, formant rarement son propre groupe et joue lors de la foire internationale de New York 1964-1965 dans le trio de Morey Feld.

Il meurt d'un cancer en décembre 1965 à New York, à l'âge de 50 ans.

Notes et références

Liens externes

Clarinettiste américain de jazz
Naissance en mars 1915
Naissance à Rochester (New York)
Décès en décembre 1965
Décès à New York
Mort d'un cancer aux États-Unis
Décès à 50 ans

Hank D'Amico


Baileyev most je vrsta mosta. Brzo ga se sastavlja. Izgrađen je od čeličnih modula u izvedbi šibaka nosača, međusobno zamjenljivih, kroz koje se polažu već prije pripremljeni moduli cestišta. Ime je dobio po engleskom inženjeru Donaldu Colmanu Baileyu (1901. – 1985.). Najduži Baileyev most u Hrvatskoj je onaj na Korani kod Karlovca između Turnja i Logorišta.

Izvori

Mostogradnja

Baileyev most


Petrovits ist der Familienname folgender Personen:

 Gábor Petrovits (* 1962), ungarischer Badmintonspieler
 Ladislaus Eugen Petrovits (1839–1907), österreichischer Maler und Grafiker
 Márta Petrovits (* 1964), ungarische Badmintonspielerin

Siehe auch:
 Petrowitz

Petrovits


Oğuz Kağan ya da Oğuz Han, Türk ve Altay mitolojisinde Oğuz Türklerinin atası. Uğuz Han, Uz Han veya Oğur (Ogur, Ugur) Han olarak da bilinir. Dedesi Kabi Han, annesi Ay Kağan, babası Kara Han'dır. Oğuz Kağan Destanı'nın baş kahramanıdır ve destanda Asya Hun İmparatorluğu'nun hükümdarı Mete Han ile özdeşleştirilmiştir.

Hayatı
Mitolojide, Kadim Oğuz Türk Devleti'nin kurucusu olarak kabul edilir. Bütün hayatı boyunca Gökbörü (Börteçine) kendisine kılavuzluk etmiştir. Hayatı, daha doğumundan başlayarak olağanüstü olaylarla doludur. Yüzünün rengi maviye çalar. Al (kızıl) renklidir. Ağzı ateş gibidir. Çok çabuk büyümüştür. Doğar doğmaz yemek yemiştir. Bir kez süt emip sonra çiğ et yemiştir. Gücü simgeleyen boynuzlu bir tacı vardır. Babası Kara Han'ı öldürür. Ormanda tek boynuzlu bir yaratıkla vuruşarak onu yenip öldürür. Gergedan olduğu söylenen bu canlı muhtemelen aslında bir şeytandır. Pek çok boya adlarını o verir (Uygur, Kanglı, Kıpçak, Kalaç, Karluk). İki eşinden toplam altı tane oğlu olmuş ve bunların çocuklarından da Oğuz boyları meydana gelmiştir. Avlanırken, bir ortasında yer alan bir ada bulur. Bu adanın ortasındaki bir ağacın kovuğunda ışıklar saçan çok güzel bir kız oturmaktadır (Yarsub "Yer-Su" bu kızla sembolize edilir). Saçları akarsular gibi mavidir ve dişleri inci gibidir. Onunla evlenir ve üç oğlu olur. Aradan yıllar geçer, bir gün gökten güçlü mavi bir ışık düşer ve ortasında güzel bir kız bulur (Gök-Kal "Gök-Hava" da bu kızla sembolize edilmiştir). İnanılmaz güzellikte olan bu kızın başında kutup yıldızı gibi ateşten bir ışık demeti vardır. Bu kızla da evlenir ve üç çocuğu olur. Rüyasında gördüğü Gümüş Ok'u bulup getiren ilk üç oğluna bölerek paylaştırır. Aynı şekilde rüyasında gördüğü Altın Yay'ı da ikinci karısından olan çocuklarına paylaştırır. Tarihçi Rüstem Paşa'ya göre Kur'an'da adı geçen Zülkarneyn adlı kutlu kişi Oğuz Han'dır. Çünkü çift boynuzlu tacı ile tanınmıştır. Lak (Ilak), Rak (Irak), Zak (Izak) gibi efsanevi ülkelerin kağanlarını yenerek buraları fetheder.

Kıyand
Kıyand (Kıyant), Oğuz Kağan destanında adı geçen tekboynuzlu canavardır. Gergedan olup olmadığı tartışılan bir varlık olsa da, aslında mitolojik bir hayvandan bahsedilmektedir. Kıyankandan sözcüğü Eski Türkçede gergeden anlamına gelir. Ganda ise Sanskirtçede (Eski Hintçe) yine gergedan manasına gelen bir sözcüktür. Kıyat boyu ile etimolojik bağlantısı vardır.

Bozoklar
Bozoklar, Türk mitolojisi'nde Göksel Kavimlerdir. Oğuz Han'ın ikinci (göksel) eşinden olan üç oğlu ve onlardan türeyen boylar. Oğullarının adı Gün Han, Ay Han ve Yıldız Han'dır. Altın Yay'ın sahibidirler. Kelime, Boz "gri renk" ve Ok kelimelerinin bileşmesiyle oluşmuştur. Moğolcada Bosoh fiili yükselmek, güneşin doğması anlamlarına gelir.

Üçoklar
Üçoklar veya Uçoklar, Türk ve Altay mitolojisinde Yersel Kavimlerdir. Oğuz Han'ın ilk (yersel) eşinden olan üç oğlu ve onlardan türeyen boylardır. Oğullarının adı Gök Han, Dağ Han ve Deniz Han'dır. Yerle ilgili unsurları temsil ederler. Burada dikkate değer olan husus Gök kavramının yerin bir parçası sayılmış olmasıdır. Bu durum Yaratılış çağlarında Gök ve Yer'in ayrışmadığı bir bütün olduğu anlayışını akla getirmektedir. Diğer bir görüşe göre ise burada kastedilen Uzay değil Hava yani atmosferdir. Bu da Gök-Kal tabirini hatırlatmaktadır. Üç ve Ok (veya Uç "Sınır" ve Ok) kelimelerinin bileşik halidir.

Etimoloji
(Oğ/Og/Uğ/Ug) kökünden türemiştir. Mübarek, kutlu ayrıca yetenekli, bilgili demektir. Ruh anlamına da gelir. İyi huyluluk da belirtir.

Galeri

Dipnotlar

Ayrıca bakınız
 Deniz Han
 Dağ Han
 Gün Han
 Yıldız Han
 Gök Han
 Ay Han
 Oğuz Kağan Destanı

Türk mitolojisi
Türk mitolojisi kahramanları
Edebiyat karakterleri
Türk masal karakterleri

Oğuz Han


în perioada operației ofensive la vest de Tisa - 21 iulie-4 august 1919, forțele Armatei României, dislocate în Transilvania, aveau următoarea ordine de bătaie:

Comandamentul Trupelor din Transilvania
 Comandant - General de divizie Gheorghe Mărdărescu
 Șef de stat major - General de brigadă Ștefan Panaitescu
 Sub-șef de stat major - Colonel Ștefan ganea
Grupul de Nord
Comandant
- General de brigadă Nicolae Mihăescu
Șef de stat major
- Colonel Aurel Alimănescu
 Divizia 16 ardeleană
Comandant
- General de brigadă Alexandru Hanzu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Arthur Phleps
 Regimentul 16 Vânători
 Brigada 41 Infanterie - Comandant - colonel Ștefan Ionescu
 Regimentul 81 Infanterie
 Regimentul 82 Infanterie
 Brigada 42 Infanterie - Comandant - colonel Savel Neagu
 Regimentul 83 Infanterie
 Regimentul 84 Infanterie
 Brigada 16 Artilerie - Comandant - colonel Nicolae Opran
 Regimentul 31 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 32 Obuziere
Escadronul I/Regimentul 1 Călărași
 Brigada 12 Artilerie - Atașată operativ
 Regimentul 22 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 27/2 Obuziere
 Divizia 2 Vânători
Comandant
- General de brigadă Gheorghe Dabija
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Constantin Bălăcescu
 Brigada 3 Vânători - Comandant - colonel Dumitru Dumitriu
 Regimentul 2 Vânători
 Regimentul 3 Vânători
 Brigada 4 Vânători - Comandant - colonel Constantin Oprescu
 Regimentul 9 Vânători
 Regimentul 10 Vânători
 Brigada 14 Artilerie - Comandant - colonel Nicolae Vasilescu
 Regimentul 24 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 29/4 Obuziere
 Bateria 4/Regimentul 2 Artilerie de Munte
 Secția I Autotunuri
 Escadronul 4/Regimentul 2 Călărași
 Batalionul 14 Pionieri
 Grupul de Sud
Comandant
- General de brigadă Ștefan Holban
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Constantin Vasilescu
 Divizia 18 ardeleană
Comandant
- General de brigadă Dănilă Papp
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Iosif Iacobici
 Regimentul 18 Vânători
 Brigada 41 Infanterie - Comandant - colonel Ioan Marcovici
 Regimentul 89 Infanterie
 Regimentul 90 Infanterie
 Brigada 46 Infanterie - Comandant - colonel Pascu
 Regimentul 91 Infanterie
 Regimentul 92 Infanterie
 Brigada 18 Artilerie - Comandant - colonel Simion Marcovici
 Regimentul 35 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 36 Obuziere
Escadronul II/Regimentul 1 Călărași
 Brigada 11 Artilerie - Comandant - colonel Anania Brădeanu (Atașată operativ)
 Regimentul 21 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 26/1 Obuziere
 Divizia 1 Vânători
Comandant
- General de brigadă Aristide Lecca
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Eber Moucha
 Brigada 1 Vânători - Comandant - general de brigadă Dumitru Niculescu
 Regimentul 1 Vânători
 Regimentul 5 Vânători
 Brigada 2 Vânători - Comandant - colonel Teodor Pirici
 Regimentul 4 Vânători
 Regimentul 6 Vânători
 Brigada 33 Artilerie - Comandant - colonel Constantin Lăzărescu
 Regimentul 13 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 28/3 Obuziere
 Escadronul 1/Regimentul 1 Călărași
 Grupul de Manevră
Comandant
- General de brigadă Traian Moșoiu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Athanase Negulescu
 Divizia 1 Infanterie
Comandant
- General de brigadă Mihai Obogeanu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Dumitru Grozeanu
 Brigada 1 Infanterie - Comandant - colonel Petre Neicu
 Regimentul 17 Infanterie
 Regimentul 18 Infanterie
 Brigada 2 Infanterie - Comandant - Colonel Victor Tomoroveanu
 Regimentul 1 Infanterie
 Regimentul 31 Infanterie
 Brigada 1 Artilerie - Comandant - colonel Dumitru Pașalega
 Regimentul 1 Artilerie
 Regimentul 5 Obuziere
 Escadronul 1/Regimentul 6 Călărași
 Batalionul 1 Pionieri
 Divizia 6 Infanterie
Comandant
- General de brigadă Marcel Olteanu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Nicolae Mihăilescu
 Brigada 11 Infanterie - Comandant - colonel Gheorghe Botea
 Regimentul 10 Infanterie
 Regimentul 24 Infanterie
 Brigada 12 Infanterie - Comandant - Colonel Dumitru Rotaru
 Regimentul 11 Infanterie
 Regimentul 12 Infanterie
 Brigada 6 Artilerie - Comandant - colonel Constantin Constantinescu
 Regimentul 11 Artilerie
 Divizionul II/Regimentul 16 Obuziere
 Divizionul II/Regimentul 1 Artilerie de Munte
 Escadronul 1/Regimentul 6 Călărași
 Batalionul 6 Pionieri
Rezerva generală la dispoziția Comandamentului Trupelor din Transilvania
 Divizia 20 ardeleană
Comandant
- General de brigadă Mihail Darvari
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Ilie Partenie
 Brigada 49 Infanterie - Comandant - colonel Rafael Mărculescu
 Regimentul 98 Infanterie
 Regimentul 104 Infanterie
 Brigada 50 Infanterie - Comandant - colonel Vasile Miron
 Regimentul 99 Infanterie
 Regimentul 100 Infanterie
 Brigada 20 Artilerie - Comandant - colonel Alexandru Butunoiu
 Regimentul 39 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 40 Obuziere
 Batalionul 20 Pionieri
 Divizia 21 ardeleană
Comandant
- General de brigadă Dumitru Glodeanu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Dumitru Papazoglu
 Brigada 53 Infanterie - Comandant - colonel Ioan Mihăescu
 Regimentul 105 Infanterie
 Regimentul 106 Infanterie
 Brigada 54 Infanterie - Comandant - colonel Nicolae Țuhaș
 Regimentul 107 Infanterie
 Regimentul 108 Infanterie
 Brigada 21 Artilerie - Comandant - general de brigadă Gheorghe Eremia
 Regimentul 41 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 42 Obuziere
 Batalionul 21 Pionieri
 Divizia 1 Cavalerie
Comandant
- General de brigadă Romulus Scărișoreanu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Alexandru Ghica
 Brigada 1 Roșiori - Comandant - general de brigadă Arion Brown
 Regimentul 1 Roșiori
 Regimentul 3 Călărași
 Brigada 6 Roșiori - Comandant - colonel Anton Lupașcu
 Regimentul 3 Roșiori
 Compania 1 Cicliști
 Divizia 2 Cavalerie
Comandant
- General de brigadă Alexandru Constantinidi
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Constantin Ilasievici
 Brigada 2 Roșiori - Comandant - general de brigadă Cleante Davidoglu
 Regimentul 4 Roșiori
 Regimentul 9 Roșiori
 Brigada 3 Roșiori - Comandant - colonel Constantin Neagu
 Regimentul 5 Roșiori
 Regimentul 10 Roșiori
 Divizionul II Artilerie Călăreață
 Compania 2 Cicliști
 Brigada 5 Roșiori - Comandant -
 Regimentul 2 Roșiori
 Regimentul 7 Roșiori
 Batalionul III/Regimentul 14 Infanterie
 Bateria 2/Regimentul 4 Artilerie
 Grupul 5 Aviație - maior Athanase Enescu
 Artileria de munte
Unități aduse pe front în timpul acțiunilor militare
 Divizia 7 Infanterie
Comandant
- General de brigadă Constantin Neculcea
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Ioan Stănescu
 Brigada 13 Infanterie - Comandant - colonel Gheorghe Iordăchescu
 Regimentul 15 Infanterie
 Regimentul 27 Infanterie
 Brigada 14 Infanterie - Comandant - colonel Constantin Ioan
 Regimentul 14 Infanterie
 Regimentul 16 Infanterie
 Brigada 7 Artilerie - Comandant - colonel Aurel Moscu
 Regimentul 4 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 8 Obuziere
 Escadronul 4/Regimentul 8 Călărași
 Batalionul 7 Pionieri

Note

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, ianuarie 1919
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, 15 aprilie-1 mai 1919

Operațiile militare pentru apărarea Marii Uniri (1918-1920)

Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919