Jacob Lungi Sørensen (født 3. marts 1998) er en dansk fodboldspiller, der spiller for den engelske Premier League klub Norwich City F.C.

Han er søn af Lars Lungi Sørensen, der til daglig er Head of Coaching i Esbjerg fB.

Karriere
Jacob Sørensen spillede i Esbjerg fB's samarbejdsklub Sædding-Guldager IF, indtil han som 10-årig skiftede til Esbjerg fB.

Esbjerg fB
Debuten for Esbjerg fB i en officiel kamp, kom den 31. august 2016 i en pokalkamp mod Haarby/Flemløse, hvor han samtidig scorede til 0-4 i det 84. minut i 0-5-sejren. Han forlængede i september 2016 sin hidtidige kontrakt med et år, således den nu løb frem til 30. juni 2018 samtidigt med Daniel Anyembe og Anders Dreyer, og den 1. december 2016 fik han sin debut i Superligaen, da han blev skiftet ind i det 90. minut i stedet for Robin Söder i 0-1-sejren ude over Odense Boldklub.

Den 3. februar 2017 blev det offentliggjort, at Lungi Sørensen blev rykket permanent op i Esbjerg fB's førsteholdstrup.

I sæsonen 2018/2019 var Lungi Sørensen en stor del af Esbjergs store optur, hvor holdet overraskende vandt bronze, med bl.a. sejre over FCK (4-3) og FCM (1-2) i sæsonens to sidste kampe. Efterfølgende blev han rygtet til Belgisk fodbold, men han valgte at blive i Esbjerg fB.

Norwich City F.C.
Den 20. juli 2020 skrev Sørensen under på en treårig kontrakt med den engelske klub Norwich City. Han fit sin debut mod Brentford som sen indskifter i stedet for Xavi Quintillà som ventstre back, hvilket var en position, han ikke tidligere havde spillet. Han scorede sit første mål for Norwich i en 2-1-sejr over Nottingham Forest den 9. december 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Sædding-Guldager IF
Fodboldspillere fra Esbjerg fB
Fodboldspillere fra Norwich City F.C.

Jacob Lungi Sørensen


Frasier (eng. Frasier) je američka humoristična serija koja se izvorno prikazivala na televizijskoj mreži NBC u razdoblju od 16. rujna 1993. do 13. svibnja 2004. godine u trajanju od 11 sezona.

Autori serije su David Angell, Peter Casey i David Lee uz ko-produkciju kompanija Grub Street Productions, Grammnet i Paramount Network Television. Sama serija osmišljena je kao tzv. spin-off serije Kafić Uzdravlje, a namjera je bila nastaviti priču psihijatra Frasiera Cranea nakon njegovog povratka u rodni grad Seattle te početka novog poglavlja u njegovom životu.

Glavne uloge u seriji Frasier ostvarili su Kelsey Grammer, David Hyde Pierce, John Mahoney, Jane Leeves i Peri Gilpin.

Radnja serije

Psihijatar dr. Frasier Crane (Grammer) vraća se u svoj rodni grad Seattle (država Washington) nakon razvoda braka i napuštanja života u Bostonu (kao što je prikazano u seriji Kafić Uzdravlje). Međutim, njegove planove novog života kao neženje odmah urušava činjenica što je primoran stan dijeliti sa svojim ocem Martinom (Mahoney), umirovljenim detektivom koji se otežano kreće nakon što je ranjen na dužnosti.

Frasier uskoro unajmljuje Daphne Moon (Leeves) kao Martinovog fizioterapeuta koja će također živjeti s njima dvojicom, a primoran je i tolerirati Martinovog psa Eddieja. Frasier svoje vrijeme učestalo provodi s mlađim bratom Nilesom (Pierce), također psihijatrom. Već od prve sezone Niles postane opsjednut te se u konačnici do ušiju zaljubi u Daphne (bez obzira na to što je već (ne)sretno oženjen), ali joj svoju ljubav ne priznaje sve do posljednje epizode sedme sezone serije.

Na lokalnoj radijskoj postaji KACL Frasier vodi emisiju naziva The Dr. Frasier Crane Show u kojoj se slušatelji javljaju sa svojim problemima koje on pokušava riješiti raznim savjetima. Njegova producentica Roz Doyle (Gilpin) poprilično se razlikuje od Frasiera. Ona je staložena osoba koja stoji čvrsto s obje noge na zemlji, iako u ranoj fazi serije izlazi na spojeve s mnogim muškarcima. Međutim, Roz i Frasier dijele profesionalno poštovanje jedno prema drugome te tijekom vremena postaju najbolji prijatelji. Uz sve to Frasier i ostali likovi vrlo često posjećuju lokalni kafić naziva Café Nervosa.

Oba brata Crane dijele vrlo slične ukuse u glazbi, piću i hrani te obojica imaju izazito visoko mišljenje o sebi samima pa zbog toga vrlo često upadaju u rasprave i svađe sa svojim ocem Martinom, "prosječnim Amerikancem". Iako su braća bliska, njihov odnos konstantno je napet zbog obostranog suparništva koje često rezultira potpunim kaosom. Ostale teme koje se često obrađuju u seriji uključuju Nilesov odnos s njegovom suprugom Maris (koja mu kasnije postaje bivša supruga, a koju tijekom cijelog trajanja serije publika nikad ne vidi), Frasierovom konstantnom potragom za pravom ljubavi, Martinovim novim životom nakon umirovljenja te raznim pokušajima dvojice braće da budu prihvaćena u društvu kulturne elite Seattlea.

Glumačka postava

Glavni likovi

Frasier Crane (Kelsey Grammer) - radio psihijatar.
Niles Crane (David Hyde Pierce) - Frasierov mlađi brat, također psihijatar koji radi u privatnoj praksi.
Martin Crane (John Mahoney) - Frasierov i Nilesov otac, detektiv koji je primoran otići u prijevremenu mirovinu nakon što je ranjen na zadatku.
Daphne Moon (Jane Leeves) - Martinov fizioterapeut iz Engleske koju Frasier unajmljuje da ujedno bude i domaćica.
Roz Doyle (Peri Gilpin) - producentica Frasierovog radijskog showa koja tijekom vremena postane bliska prijateljica cijele obitelji.
"Eddie" (Moose - 1993. – 2000., a potom Enzo - 2000. – 2004.), Martinov Jack Russell terijer.

Sporedni likovi
Bob "Bulldog" Briscoe (Dan Butler) - muški šovinist, napaljeni, hvalisav radijski voditelj sportske emisije koja slijedi odmah nakon Frasierove. U razdoblju od četvrte do šeste sezone serije Butler je bio stalni član glumačke postave.
Noel Shempsky (Patrick Kerr) - tehnički asistent na KACL-u ujedno i veliki obožavatelj Zvjezdanih staza koji zna pričati Klingonski; zaljubljen u Roz.
Gil Chesterton (Edward Hibbert) - KACL-ov feminiziran kritičar hrane i restorana.
Kenny Daly (Tom McGowan) - menadžer radijske postaje KACL.
Bebe Glazer (Harriet Sansom Harris) - Frasierova manipulativna agentica bez trunke morala koju cijela Frasierova obitelj prezire.
Gertrude Moon (Millicent Martin) - Daphneina majka.

Ostale zanimljivosti
Glavna glumačka postava serije Frasier ostala je nepromijenjena tijekom cijelog svog trajanja. Kad je 2004. godine serija završila s emitiranjem, Grammer je portretirao lik Frasiera Cranea punih dvadeset godina uključujući devet godina u seriji Kafić Uzdravlje; u to vrijeme izjednačio je rekord s glumcem Jamesom Arnessom koji je lik Matta Dillona u seriji Gunsmoke potretirao jednako dugo. Od tada je taj rekord oborila postava koja posuđuje svoje glasove u animiranoj seriji Simpsoni kao i Richard Belzer s portretom lika Johna Muncha u televizijskim serijama Homicide: Life on the Street i Zakon i red: Odjel za žrtve. Jedno vrijeme Grammer je za portret Frasiera bio najplaćeniji američki glumac na televiziji, dok je Jane Leeves bila najplaćenija britanska glumica.

Uz radnje koje prate glavne likove, dodatne priče tijekom serije uključuju nekoliko likova iz Frasierove prethodne serije "Kafić Uzdravlje" poput njegove bivše supruge Lilith Sternin (Bebe Neuwirth) i njihovog sina Fredericka (Trevor Einhorn).

Još od 1990. godine Kelsey Grammer je posuđivao svoj glas liku Sideshow Bobu u animiranoj seriji "Simpsoni". U epizodi "Brother from Another Series" iz 1997. godine (dok se Frasier još uvijek prikazivao) predstavljen je Bobov brat imena Cecil Terwilliger kojem je glas posudio David Hyde Pierce. Sama epizoda sadržavala je brojne reference na seriju Frasier. Pierce je istom liku po drugi puta posudio glas 2007. godine (nakon završetka emitiranja Frasiera) u epizodi naziva "Funeral for a Fiend". U toj epizodi predstavljen je otac dvojice braće imena Dr. Robert Terwilliger kojem je glas posudio John Mahoney.

Nekoliko članova glumačke postave Frasiera nastupilo je i u seriji Hot in Cleveland u kojoj je Jane Leeves odigrala glavnu ulogu uz Wendie Malick (koja pred kraj serije Frasier tumači ulogu Martinove djevojke). U epizodama iz druge sezone naziva "Unseparatd at Birth" te treće sezone naziva "Funeral Crashers" John Mahoney glumi konobara koji je očaran likom Betty White. Peri Gilpin se pojavljuje u epizodi "I Love Lucci (Part 1)" dok se Tom McGowan (koji je u Frasieru glumio Kennyja Dalyja) pojavljuje kao voditelj castinga u epizodi "Love Thy Neighbor". Seriju "Hot in Cleveland" producirala je Suzanne Martin, jedna od scenaristica Frasiera.

Produkcija

Ideja
Za vrijeme snimanja osme sezone serije Kafić Uzdravlje, glumac Kelsey Grammer dogovorio se s bivšim producentima "Kafića" Davidom Angellom, Peterom Caseyjem i Davidom Leejem (koji su otišli iz serije kako bi radili na Krilima) da zajedno rade na novoj seriji jednom kada "Kafić" završi s emitiranjem. Kada je tijekom desete sezone postalo jasno da će jedanaesta biti ujedno i posljednja, svi zajedno započeli su raditi na svojem sljedećem uratku.

U početku Grammer nije želio nastaviti glumiti lik Frasiera Cranea, a Angell, Casey i Lee nisu željeli da nova serija bude uspoređivana s "Kafićem Uzdravlje" na kojem su radili prije "Krila". Njih trojica su predložili da Grammer tumači bogatog paraplegičnog izdavača (poput Malcolma Forbesa) koji cijeli svoj posao vodi iz vlastitog stana. Kostur serije uključivao je i medicinsku sestru španjolskog podrijetla koja živi s glavnim likom i često s njim ulazi u razne verbalne konflikte. Iako se Grammeru svidio originalni koncept, studio Paramount Televison ga je odbio te predložio da bi najbolje bilo napraviti tzv. spin-off seriju u kojoj će glavni lik biti Frasier Crane. Grammer je u konačnici pristao, ali su producenti premjestili mjesto radnje što dalje od Bostona kako bi spriječili televizijsku mrežu NBC na inzistiranju da se u seriju ubace glumci gosti (regularni likovi iz "Kafića Uzdravlje") tijekom prve sezone. Premda su se u početku složili da novo mjesto radnje bude Denver, Angell, Casey i Lee u konačnici su se ipak odlučili za Seattle.

Autori serije nisu željeli Frasiera u privatnoj praksi čime bi cijela serija ličila na The Bob Newhart Show. Radeći na nikad iskorištenoj ideji za jednu od epizoda "Kafića Uzdravlje", autori su osmislili ideju o psihijatru koji radi na lokalnoj radijskoj postaji okružen "luckastim, ali ljupkim" likovima. Međutim, nakon što su shvatili da bi takva radnja priče previše sličila na radnju serije WKRP in Cincinnati, odlučili su se veći naglasak staviti na Frasierov život kod kuće što je serija "Kafić Uzdravlje" vrlo rijetko istraživala. Tijekom procesa razvijanja serije, Lee je pomislio na vlastita iskustva "u odnosu između ostarjelog oca i odraslog sina kojeg nikad neće razumjeti" i shvatio da bi to bila dobra glavna tema za Frasiera. Premda je lik Frasiera u seriji "Kafić Uzdravlje" spomenuo da je njegov otac, znanstvenik koji se bavio istraživanjem, umro, odlučeno je da će se taj trenutak zanemariti (pokušali su ga donekle objasniti u jednoj od epizoda druge sezone Frasiera). Jedan od elemenata kojeg su u seriju Frasier autori ubacili iz svog originalnog koncepta bila je ženska osoba koja pruža medicinsku pomoć i živi s glavnim likovima. Grammer je u nekoliko intervjua izjavio da je vrlo malo toga preneseno u liku Frasiera iz jedne serije u drugu budući su promijenili kompletnu obiteljsku povijest, mjesto radnje, njegov posao, a čak je i karakter donekle izmijenjen u odnosu na onaj prikazan u "Kafiću Uzdravlje" budući je ovdje bio glavni lik tako da su ostali bili ti koji su bili više ekscentrični.

Dodjela uloga
Lik Martina Cranea temeljen je na ocu jednog od autora serije koji je 34 godine proveo radeći u policijskoj postaji Seattlea. Autori su NBC-u predložili da bi u toj ulozi željeli vidjeti nekoga kao što je John Mahoney na što su im voditelji NBC-ja odgovorili da neće trebati niti raditi audiciju za taj lik ako će moći dobiti tog glumca. Grammer i producenti kontaktirali su Mahoneyja te uskoro potom otišli do Chicaga kako bi mu pokazali scenarij pilot epizode za večerom. Nakon što je pročitao scenarij, Mahoney je pristao glumiti lik. Grammer, koji je izgubio vlastitog oca još dok je bio dijete te Mahoney koji nikada nije imao djece vrlo brzo postali su bliski poput oca i sina. Tijekom razgovora o tome tko će glumiti Martinovu medicinsku sestru, Warren Littlefield iz NBC-a predložio je da ona bude Engleskinja umjesto Latinoamerikanke te je predložio glumicu Jane Leeves. Grammeru se u početku nije sviđala ta ideja, jer je smatrao da će cijela serija previše ličiti na Nanny and the Professor, ali je odobrio glumicu nakon što se našao s njom i prošao kroz čitanje scenarija. Mahoney i Leeves su se vrlo brzo sprijateljili zahvaljujući svom engleskom podrijetlu; Mahoney potječe iz Manchestera odakle lik Daphne Moon kojeg u seriji tumači Leeves također dolazi.

U originalnom konceptu serije lik Nilesa nije postojao. Frasier je svojim prijateljima u "Kafiću Uzdravlje" rekao da je sin jedinac. Međutim, Sheila Guthrie, jedna od asistentica voditelja castinga na seriji "Krila" donijela je producentima fotografiju glumca Davida Hydea Piercea i skrenula pozornost na njegovu fizičku sličnost s Grammerom kada se ovaj prvi puta pojavio u seriji "Kafić Uzdravlje". Tom prilikom je predložila upravo tog glumca za ulogu eventualnog Frasierovog brata ako se za istoga ikada ukaže potreba. Autori serije bili su "oduševljeni" Pierceovom fizičkom sličnošću s Grammerom, ali i njegovim glumačkim sposobnostima. Odlučili su u potpunosti ignorirati Frasierovu izjavu u prethodnoj seriji o tome da je jedinac te su kreirali ulogu baš za Piercea. Pierce je prihvatio nastup u seriji prije nego što je uopće shvatio da nije pročitao niti jednu jedinu stranicu scenarija. Kada ga je napokon dobio u ruke, u početku je bio zabrinut da će njegov lik biti praktički Frasierov duplić. Prvi sastanak kompletne glumačke postave i prvo zajedničko čitanje scenarija pilot epizode bio je od velike važnosti jer producenti nikada nisu čuli niti Piercea niti Mahoneyja kako izgovaraju svoje dijaloge, jer su obojica dobila uloge bez audicija.

Jedina članica glavne glumačke postave za koju je bila potrebna audicija bila je Roz Doyle koja je ime dobila u sjećanje na jednu od producentica serije "Krila". Producenti su obavili preko 300 audicija tijekom kojih su intervjuirane i saslušane žene svih dobnih i etničkih skupina. Lisa Kudrow je prvotno dobila ulogu, ali tijekom proba producenti su odlučili da trebaju nekoga tko će biti više asertivan u svom poslu i preuzeti kontrolu nad Frasierom u KACL-u, a Kudrow se nije uklapala u takvu ulogu. Nakon toga producenti su se vrlo brzo odlučili za Peri Gilpin koja im je bila drugi izbor.

Prema originalnom konceptu serije glavni naglasak stavljen je na odnosu između Frasiera i Martina, a upravo on čini zaplet mnogih epizoda prve sezone. Međutim, kada je serija započela s emitiranjem, Niles je vrlo brzo postao lik o kojem svi pričaju pa je više fokusa stavljeno na odnos između dvojice braće kao i na ostale podzaplete s Nilesom počevši od druge sezone. U početku su producenti željeli prikazati lik Nilesove supruge Maris kako se ne bi radile usporedbe s likom Normove supruge Vere iz "Kafića Uzdravlje" koju publika nikad nije vidjela. Prema originalnom konceptu Maris se trebala pojaviti nakon nekoliko epizoda, ali do tog trenutka scenaristima je bilo puno zabavnije smišljati što raznolikije razloge zbog čega ju publika ne vidi, a nakon što ju je nekoliko likova opisalo na najekscentričnije moguće načine postalo je jasno da niti jedna živuća glumica ne bi mogla utjeloviti takav lik.

Snimanje
Glumačka postava serije imala je neuobičajeno veliku razinu slobode mijenjanja dijaloga u scenarijima. Grammer je koristio glumačku metodu koju je prozvao "potrebnim nepoštivanjem" pa tako scene nikada nije uvježbavao s ostalima već je pamtio i isprobavao svoje dijaloge samo jednom prije nego što bi započelo snimanje pred publikom uživo. Takav način rada često je izazivao paniku, pogotovo kod glumaca gostiju. Godine 1996. zbog učestalih problema s alkoholom Grammer je doživio prometnu nesreću; nakon toga je ostatak glumačke i filmske ekipe intervenirao i prijavio ga u kliniku za odvikavanje što je produkciju cijele serije unazadilo za mjesec dana.

Samo je jedna epizoda naziva "The 1000th Show" (jubilarna stota epizoda serije) snimljena u Seattleu. Baš kao što je to bio slučaj i sa serijom "Kafić Uzdravlje" većina epizoda snimljena je u studiju 25 Paramounta ili na drugim lokacijama u i oko Los Angelesa.

Dijaloge osoba koje zovu u radijsku emisiju Frasiera Cranea tijekom snimanja serije pred publikom uživo čitali su anonimni glumci koji su posuđivali svoje glave, ali u postprodukciji te dijaloge izgovarali su poznati glumci, glumice i ostale osobe iz javnog života i to na način da nisu niti dolazili u studio već je sve snimljeno preko telefona. Većina posljednjih epizoda svake sezone tijekom odjavne špice otkriva razne poznate osobe koje su zvale u emisiju, a među ostalima to su bili David Duchovny, Phil Donahue, Marlo Thomas, Linda Hamilton, Olympia Dukakis, Daryl Hannah, Christopher Reeve, Gary Sinise, Freddie Prinze, Jr., Laura Linney i Estelle Parsons. Neki od glumaca koji su posudili svoje glasove također su i nastupili u seriji poput Parsons i, pogotovo, Linney koja pred kraj serije glumi posljednju osobu u koju se Frasier zaljubi.

Povezanost sa serijom Kafić Uzdravlje
Uz iznimku Rebecce Howe (Kirstie Alley) svi ostali preživjeli članovi glavne glumačke postave serije Kafić Uzdravlje pojavili su se u Frasieru, ali je Lilith Sternin (Bebe Neuwirth) jedina koja se pojavila više puta kroz nekoliko sezona.

Neki članovi glumačke postave Frasiera pojavili su se u manjim ulogama u "Kafiću Uzdravlje". U epizodi "Do Not Forsake Me, O' My Postman" iz 1992. godine, John Mahoney glumio je Syja Flembecka, marketinškog stručnjaka kojeg Rebecca unajmljuje kako bi osmislio džingl za kafić. Tijekom te epizode Grammer i Mahoney izmijenili su par rečenica. Peri Gilpin pojavila se u epizodi naziva "Woody Gets an Election" glumeći novinarku koja intervjuira Woodyja dok se ovaj kandidira na izborima.

U epizodi osme sezone serije "Kafić Uzdravlje" naziva "Two Girls for Every Boyd", Frasier kaže Samu Maloneu (Ted Danson) da je njegov otac, znanstvenik koji se bavi istraživanjem, umro. U epizodi druge sezone serije Frasier naziva "The Show Where Sam Shows Up", kada Sam upoznaje Martina, Frasier mu objašnjava da je u to vrijeme bio ljut na oca zbog svađe koju su imali preko telefona. U epizodi "The Show Where Woody Shows Up", nakon što Woody upozna Martina kaže Frasieru da se sjeća nekih priča o njemu, vjerojatno od Sama nakon što se ovaj vratio u Boston.

U epizodi devete sezone serije Frasier naziva "Cheerful Goodbyes" (iz 2002. godine), Frasier se vraća u Boston skupa s Nilesom, Daphne i Martinom kako bi održao govor. Na aerodromu sretne Cliffa Clavina (John Ratzenberger) i saznaje da Cliff odlazi u mirovinu te seli na Floridu. Nakon toga Frasier i kompanija prisustvuju Cliffovoj oproštajnoj zabavi gdje se Frasier ponovno susreće s ostatkom ekipe iz "Kafića Uzdravlje" (bez Sama, Woodyja i Rebecce), uključujući Norma Petersona (George Wendt), konobaricu Carlu Tortelli (Rhea Perlman), Paula Krapencea (Paul Willson), Phila (Philip Perman) kao i Cliffovog starog neprijatelja iz poštanskog ureda Walta Twitchella (Raye Birk).

U epizodi jedanaeste sezone Frasiera naziva "Caught in the Act" Frasierova bivša supruga i zabavljačica za djecu Nanny G dolazi u grad i poziva ga na seksualni spoj. Lik Nanny G pojavio se u seriji "Kafić Uzdravlje" u epizodi "One Hugs, The Other Doesn't" (iz 1992. godine), a glumila ga je Emma Thompson. U ovoj epizodi lik tumači Laurie Metcalf. Isti lik se također pojavio i u drugoj epizodi devete sezone Frasiera naziva "Don Juan in Hell: Part 2", a tada ga je tumačila Dina Waters.

Nakon što je "Kafić Uzdravlje" završio s emitiranjem set na kojem je serija snimljena zamijenjen je onim za potrebe snimanja serije Frasier. Producenti Frasiera inzistirali su na tome da u kafiću u kojem likovi najčešće piju kavu (Café Nervosa) ne postoje barske stolice, kako bi ga vizualno distancirali od onoga viđenog u "Kafiću Uzdravlje".

Priznanja

Kritike
Serija Frasier tijekom cijelog svog emitiranja uglavnom je dobivala hvalospjeve kritičara. Caroline Frost napisala je da je serija oduvijek imala odličan smisao za humor, ali je nadodala da se većina kritičara složila kako je vjenčanje Nilesa i Daphne u desetoj sezoni razvodnilo humorističnu napetost. Ken Tucker nadovezao se s mišljenjem da je njihovo vjenčanje bilo dokaz koliko je u tim trenucima serija bila očajna za pronalascima novih zapleta, dok je Robert Bianco branio cijelu priču dugoročnošću emitiranja same serije. Kelsey Grammer u jednom je intervjuu priznao da je serija upala u kreativnu sušu te nadodao da je u posljednje dvije sezone serija "samu sebe počela shvaćati preozbiljno". Međutim, kritičari su zamijetili naglo poboljšanje u kvaliteti serije povratkom scenarista Christophera Lloyda i Joea Keenana, premda su istaknuli da niti to nije bilo onoliko kvalitetno kao u prvih nekoliko godina.

Pišući o prvoj sezoni, John O'Connor opisao je Frasiera kao relativno neoriginalan koncept, ali svejedno koncept koji je "sjajan" dok je kritičar Tucker za drugu sezonu istaknuo da je ista dobila jako puno mješavinom "raznih oblika humora". Tuckerov komentar direktna je referenca na Grammerovo objašnjenje jednog od glavnih pravila serije koje je bilo da nikada ne podilazi publici. Kevin Cherry u svojoj kritici vjeruje da je serija Frasier ostala svježom dugi niz godina zahvaljujući tome što se suzdržavala od bilo kakvih komentara modernog vremena u kojem se emitirala tako ostajući politički i društveno neutralnom. Ostali kritičari, poput Haydna Busha nisu se slagali s tom konstatacijom, vjerujući da uspjeh Frasiera leži upravo u pravom doziranju komičnih elemenata i bliskosti između likova.

Unatoč kritikama upućenim prema posljednjih par sezona, svi kritičari jednoglasno su hvalili prvih 7 godina serije. Neki od komentara uključuju Bianca koji je smatrao da je pad kvalitete serije uzrokovan njezinom dugotrajnošću, dok je Dana Stevens išla toliko daleko da je kraj emitiranja Frasiera proglasila "krajem sitcomova za odrasle". Kritičari su učestalo uspoređivali farsične elemente serije, pogotovo u kasnijim sezonama, sa starim sitcomom naziva Three's Company. Wendell Wittler iz NBC Newsa opisao je da su trenuci u seriji čiji se zaplet vrti oko nerazumijevanja ili pogrešnog tumačenja "inspiraciju dobili od klasičnih komedija zabune, a koji su učestalo umanjivali Frasierovu pompoznost".

Nagrade
Frasier je jedna od najuspješnijih spin-off serija u povijesti televizije i jedna od kritički najhvaljenijih humorističnih serija svih vremena. Tijekom 11-godišnjeg emitiranja serija je sveukupno osvojila čak 37 prestižnih televizijskih nagrada Emmy čime je oborila dotadašnji rekord kojeg je držala serija The Mary Tyler Moore Show (29 osvojenih nagrada). Taj rekord Frasier je držao sve do 2016. godine kada ga je prestigla serija Igra prijestolja s 38 osvojenih nagrada Emmy. Grammer i Pierce su osvojili svaki po četiri nagrade Emmy u svojim kategorijama. Uz seriju Moderna obitelj, Frasier drži rekord po broju osvojenih Emmyja u kategoriji najbolje humoristične serije: serija je, naime, punih pet godina za redom proglašena najboljom, u razdoblju od 1994. do 1998. godine.

Glumac Kelsey Grammer za portret Frasiera Cranea nominiran je za nagradu Emmy u serijama Kafić Uzdravlje i Frasier kao i u seriji Krila (1992. godine) čime i dalje drži rekord kao jedini glumac koji je za istu ulogu nominiran u tri različite serije. Jedina sezona Frasiera za koju Grammer nije bio nominiran u kategoriji glavne muške uloge je bila deseta (2003. godine). Međutim, njegov kolega David Hyde Pierce nominiran je za Emmyja za apsolutno svaku sezonu serije čime je postavio rekord kojeg će biti iznimno teško dostići.

Godine 1994. epizoda druge sezone "The Matchmaker" postavljena je na 43. mjesto liste "100 najboljih epizoda televizijskih serija svih vremena" časopisa TV Guide. Godine 2000. Britanski filmski institut proveo je anketu među 1600 stručnjaka iz industrije, a Frasier je proglašen najboljim međunarodnim televizijskim programom svih vremena. Godine 2002. serija je zauzela 34. mjesto na ljestvici "50 najboljih televizijskih serija svih vremena" časopisa TV Guide. Godine 2006. British Channel 4 proveo je anketu među svima onima koji se na bilo koji način bave radom na komedijama situacije, a u anketi je Frasier proglašen najboljim sitcomom svih vremena.

Gledanost

Materijali vezani za seriju

Izdanja za kućno kino
Tvrtka Paramount Home Entertainment, a od 2006. godine i CBS DVD izdali su svih 11 sezona serije Frasier na DVD-ovima za regije 1, 2 i 4. Također je izdano i pakiranje koje sadržava kompletnu seriju na 44 diska. Dana 7. travnja 2015. godine CBS DVD izdao je kompletnu seriju na DVD-ovima za regiju 1.

Soundtrack
Objavljen je i jedan soundtrack iz serije na kojem se nalaze razne pjesme upotrebljene u seriji.

Knjige
O seriji Frasier objavljeno je nekoliko knjiga, a među njima su i sljedeće:

Izvori

Vanjske poveznice

Američke serije
Humoristične serije

Frasier


Washoe County may refer to:

Places
 Washoe County, Nevada

Ships
 USS LST-1165, a United States Navy landing ship tank commissioned in 1953 and renamed USS Washoe County (LST-1165) in 1955
 USS Washoe County (LST-1165), a United States Navy landing ship tank in commission from 1953 to 1971.
 USNS Washoe County (T-LST-1165), a United States Navy landing ship tank in non-commissioned service in the Military Sealift Command as a cargo ship in 1973 which had previously been in commission as USS Washoe County (LST-1165).

Washoe County


En cigarets tid - et portræt af Arthur Køpcke er en dansk portrætfilm fra 1969, der er instrueret af Anders Hauch.

Handling
På en cigarets tid og med det gentagne aktiviserende ledemotiv "Brug din egen fantasi" bringer filmen direkte et portræt af kunstneren Arthur Køpcke, indirekte en dokumentation af en række utraditionelle idéer om kunstens former og funktioner (Fluxusbevægelsen etc.), som har spillet en væsentlig rolle i kunstlivet i 1960'erne, og som Arthur Køpcke har gjort sig til talsmand for.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1969

Portrætfilm fra Danmark


Moldavska sovjetska enciklopedija (moldavski: Енчиклопедия Советикэ Молдовеняскэ, rumunjski: Enciclopedia sovietică moldovenească, ruski: Молдавская советская энциклопедия) prva je opča enciklopedija na moldavskome. Izdavala ju je "Glavna redakcija Moldavske sovjetske enciklopedije" u Kišinjevu od 1970. do 1981. u 8 svezaka. 8. svezak posvećen je Moldavskoj SSR te je tiskan na moldavskome i ruskome. Svesci su tiskani u 25.000 primjeraka.

Odluka Centralnog komiteta Komunističke partije Sovjetskog Saveza i Sovjeta ministara Moldavske Sovjetske Socijalističke Republike o pitanju Moldavske sovjetske enciklopedije usvojena je 14. veljače 1967. godine. Glavni urednik 1. – 3. sveska bio je Iachim Grosul, predsjednik Akademije znanosti Moldavskog SSR-a, a 4. – 8. sveska Iosif Vartician, akademik Akademije znanosti Moldavskog SSR-a.

Moldavska sovjetska enciklopedija sveukupno sadrži oko 40.000 članaka, 4400 ilustracija, 244 ilustracija na dodatnim listovima, 44 karata u boji i 244 crno-bijelih karata. 30% sveukupnih članaka se odnosi na Moldaviju te njenu prirodu, povijest, kulturu i gospodarstvo. Moldavska sovjetska enciklopedija sveukupno sadrži oko 6.000 životopisa, od kojih su oko 2200 Moldavci.

Na temelju Moldavske sovjetske enciklopedije tiskana je 1982. kratka enciklopedija Sovjetska Moldavija (ruski: Советская Молдавия) na ruskome.

Struktura

Izvori

Vidi još
 Velika sovjetska enciklopedija
 Moldavska enciklopedija

Vanjske poveznice

Nacionalne sovjetske enciklopedije
Povijest Moldavije

Moldavska sovjetska enciklopedija


O 63º Campeonato Europeu de Halterofilismo foi organizado pela Federação Europeia de Halterofilismo em Vitoria, na Espanha entre 26 de abril a 1 de maio de 1984. Foram disputadas 10 categorias com a presença de 142 halterofilistas de 26 nacionalidades.

Medalhistas

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Ligações externas
Site da Federação Europeia de Halterofilismo

1984
Europeu
Halterofilismo
Halterofilismo

Campeonato Europeu de Halterofilismo de 1984


1822 වසර (MDCCCXXII) යනු,  ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන ප්‍රකාර,  අඟහරුවාදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය වසරක් (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) වූ අතර  දින-12-පසුපසින් වන ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර  ඉරිදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය වසරක්  විය.

1822

1822


Shackletons isshelf (engelsk: Shackleton Ice Shelf) er et isshelfområde i Antarktis. Området er den syvende største isshelf i Antarktis.

Geografi
Shackletons isshelf ligger i, hvad der betegnes som Østantarktis lige ved Antarktiske Ocean langs Knox Coast i Queen Mary Land. Området har en sammenlagt overflade på cirka 33.820 km² med en længde på cirka 385 km og en bredde på cirka 170 km. Isshelfen strækker sig mellem cirka 64° 00' S til 67° 00' S og 95° 00' Ø til 105° 00' Ø.

Området tilføjes med is af blandt andre Scott-gletsjeren Denman-gletsjeren, Northcliffe-gletsjeren og Roscoe-gletsjeren,

Historie
Isshelfen blev iagttaget allerede i februar 1840 af USAs Stillehavsekspedition under ledelse af Charles Wilkes.

Området udforskedes af den første Den australasiatiske antarktisekspedition i årene 1911-1914 under ledelse af Douglas Mawson. Området fik da navn efter Ernest Shackleton.

Dele af området kortlagdes fra luften i årene 1946-1947 under Operation Highjump under ledelse af USA's flåde. På grundlag af disse billeder kunne man i 1955 udarbejde et kort over området.

I 1953 fastlagdes det nuværende navn af det amerikanske "Advisory Committee on Antarctic Names" (US-ACAN, en enhed inden for United States Geological Survey).

I 1956 udforskedes området yderligere af en sovjetisk ekspedition.

Noter

Eksterne henvisninger
 Satellitbillede over Shackletons isshelf
 Billede over området

Antarktis

Shackleton Ice Shelf


Jean Claude Barthélemy Dufay () a fost un astronom și astrofizician francez.

Biografie
Jean Dufay și-a încheiat primul ciclu universitar în 1913. A fost mobilizat în Primul Război Mondial și a fost rănit. După război, și-a reluat studiile universitare și a obținut doctoratul, în 1928, sub coordonarea profesorului său, Charles Fabry. Jean Dufay a studiat nebuloasele, galaxiile și mediul interstelar.

În 1925, în timp ce lucra împreună cu fizicianul francez Jean Cabanes, Jean Dufay a studiat și a calculat altitudinea stratului de ozon.

Jean Dufay a devenit ajutor de astronom la Observatorul din Lyon în 1929. A fost promovat director al Observatorului din Lyon, în 1933, post pe care-l va păstra până la pensionarea sa, în 1966. În 1936 a fost numit director al noului Observatorului din Haute-Provence, unde a rămas până în 1965.

În 1963 el a devenit membru al Academiei Franceze de Științe.

În 1970 Uniunea Astronomică Internațională l-a onorat dând numele de Dufay unui crater lunar.

Lucrări
Étude de la lumière du fond du ciel nocturne, 1934
L'Observatoire de l'Université de Lyon (1932-1941), 1941
Le spectre du ciel nocturne dans le jaune et dans le rouge, de 5800 à 6900 Å, 1950
Nébuleuses galactiques et matière interstellaire, Albin Michel,  coll. « Sciences d'aujourd'hui », 1954
Spectroscopie: nouvelles mesures de la longueur d'onde des radiations rouges 1D2--3P2 et 1D2--3P1 de l'atome neutre d'oxygène dans la lumière du ciel nocturne, 1955
Contribution à l'étude du spectre du ciel nocturne dans le violet et le proche ultraviolet, 1955
Sur les variations d'intensité des raies H[alpha] et (N II) 6583 Å dans le spectre du ciel nocturne, 1961
Introduction à l'astrophysique des étoiles, 1961.

Note

Surse
Nécrologie de Jean Dufay
Jean Dufay, astrophysicien

Astronomi francezi
Astrofizicieni francezi
Astronomi din secolul al XX-lea
Membri ai Academiei Franceze de Științe
Nașteri în 1896
Nașteri pe 18 iulie
Decese în 1967
Decese pe 6 noiembrie
Nașteri la Blois
Eponime ale craterelor de pe Lună

Jean Dufay


Pikap (), plaklar üzerine kaydedilmiş ses sinyallerini okumaya yarayan kaynak cihazdır. Şasi, kol, tabla, motor ve MM (Moving Magnet) iğne, MC (Moving Coil) iğne ana parçalarıdır. Plak üzerine üretim aşamasında aktarılmış olan, göz ile görülemeyecek kadar ufak girinti çıkıntılar okunarak ses sinyali üretilmektedir.

Genel olarak iki tipi bulunmaktadır:
 Pikap tablasının motor tarafından direkt olarak döndürüldüğü tipler,
 Motor torkunun tablaya bir kayış vasıtası ile aktarıldığı modeller.

Günümüzde en çok kabul gören ikinci tipte üretilen modellerdir. Hatta son yıllarda motor ana şasinin dışına taşınarak, oluşabilecek titreşimlerin azaltılmasına yönelik iyileştirmeler de sağlanmıştır.

Çeşitli devirlerde üretilmiş plakları okuyabilen farklı pikaplar üretilebildiği gibi genel olarak tüm formatları destekleyen okuyucular da bulunmaktadır. Günümüzde özellikle 45 ve 33 1/3 turluk plaklar daha yaygın olsa da, 78 devirlik plakları da okuyabilen pikaplar bulunmaktadır.

Ses teknolojileri
Amerika Birleşik Devletleri icatları
Thomas Edison

Pikap


رمّال حسن رمّال (30 سبتمبر 1951 - 31 مايو 1991) عالم لبناني مسلم شيعي راحل.  عاش في بيروت فترة تحصيله المدرسي قبل أن ينتقل إلى فرنسا في سن الثمانية عشر ليبدأ مشواره العلمي. حصل سنة 1973 على شهادة الكفاءة في الرياضيات البحتة من جامعة جوزيف فورييه (UJF]) في غرونوبل. في العام التالي نال شهادتي الكفاءة في الفيزياء والكفاءة في الرياضيات التطبيقية من نفس الجامعة. في عام 1977 حصل على شهادة الدكتوراه حلقة ثالثة في الفيزياء قبل أن يتم في عام 1981 الدكتوراه الدولية من جامعة فورييه نفسها.

عن حياته
ولد في بلدة الدوير الواقعة في جنوب لبنان في 30 أيلول سنة 1951 ولقد عاش في بيروت فترة تحصيله المدرسي قبل أن ينتقل إلى فرنسا في سن الثمانية عشر ليبدأ مشواره العلمي. حصل سنة 1973 على شهادة الكفاءة في الرياضيات البحتة من جامعة جوزيف فورييه (جامعة جوزيف فورييه) في غرونوبل. في العام التالي نال شهادتي الكفاءة في الفيزياء والكفاءة في الرياضيات التطبيقية من نفس الجامعة. في العام 1977 حصل على شهادة دكتوراه حلقة ثالثة في الفيزياء قبل أن يتم في العام 1981 الدكتوراه الدولية من جامعة فورييه نفسها.

عمل رمّال في مجال المادّة المكثّفة (matière condensée) الفيزياء الإحصائية والنظريّة في مركز البحوث حول درجات الحرارة الشديدة الانخفاض  في غرونوبل. تميُّز أبحاثه وكميّة ونوعيّة مقالاته العلمية خولاه الحصول على سمعة ممتازة فرنسيّاً وعالميّاً بالإضافة إلى تكريمه بالعديد من الجوائز والميداليات.

ألقابه وإنجازاته وتكريمه

 حصل على الميداليّة البرونزية عام 1984 والتي يمنحها سنويّاً المركز الوطني للبحوث العلمية في فرنسا (المركز الوطني الفرنسي للبحث العلمي) تكريماً لأفضل الباحثين الشباب في بداية مشوارهم العلمي.
 أعطته مجلة العلوم والابحاث الاميريكية في العام 1984 لقب أصغر عالم في جيله.
 حصل في العام 1988 على الميداليّة الفضيّة من المركز الوطني للبحوث العلميّة في فرنسا. هذه الجائزة تكرّم الباحثين الشباب الذين ذاع صيتهم عالمياً.
 عام 1989 اعتبرته مجلة (Le Point) الفرنسية واحدا من بين مائة شخصية فرنسية مهيّأة لتغيير وجه فرنسا على أبواب العام 2000.
 نشر ما يقارب ال 120 مقال علمي في أشهر المجلاّت المتخصصة بالرغم من وفاته في ريعان الشباب (40 عاماً).
 بعد وفاته منحته الدولة اللبنانية وسام الأرز من رتبة كومودور.
 عُقد في غرونوبل مؤتمر علمي باسمه حيث نشرت فيه أعماله في عدد خاص سنة 1993.
 استحدث المجتمع الفرنسي الفزيائي () ميدالية باسمه تُمنح كل عام للفيزيائيين المتميزين في حوض المتوسط. استمرت هذه الجائزة من العام 1993 وحتى العام 1999 حيث توقفت نتيجة الضغوط اللبنانية لعدم منح الجائزة لإسرائيلي.
 منذ العام 1999 وحتى يومنا هذا، تخصص الجمعية الأوروبية لتقدم العلوم والتكنولوجيا (Euroscience) جائزة سنوية للفيزيائيين المتميّزين في حوض المتوسط تخليداً لاسمه.

وفاته
توفي في 31 أيار 1991 في فرنسا ودفن في مسقط رأسه حيث أقيم ضريح تخليداً لذكراه. لم تسمح السلطات الفرنسية التي رافقت جثمانه إلى لبنان بالكشف عليه. إلّا أن العائلة متمثلة بشقيقه المقيم في فرنسا أكّدت أنّ رمّال كان يعاني مشاكل في القلب وأن الإجهاد تسبب بوفاته.

توفي في ال 40 من العمر. منح بعد وفاته وسام الأرز الوطن برتبة كومودور، استحدث المجتمع الفرنسي الفزيائي ميدالية باسمه تُمنح كل عام للفيزيائيين المتميزين.  استمرت هذه الجائزة من العام 1993 وحتى العام 1999 حيث توقفت نتيجة الضغوط اللبنانية لعدم منح الجائزة لإسرائيلي. ومنذ العام 1999 وحتى يومنا هذا، تخصص الجمعية الأوروبية لتقدم العلوم والتكنولوجيا جائزة سنوية للفيزيائيين المتميّزين في حوض المتوسط تخليداً لاسمه.

مراجع

وصلات خارجية

جائزة رمّال - Euroscience

تقرير إلغاء جائزة رمّال من قبل المجتمع الفرنسي للفيزياء

جملة رمّال قبل مماته: " لديّ أملٌ واحد: أن ينتصر العقل البشري في النهاية"

أساتذة جامعة غرينوبل
أشخاص من جنوب لبنان
أكاديميون لبنانيون
خريجو جامعة غرينوبل
شيعة لبنانيون
فيزيائيون لبنانيون
مخترعون لبنانيون
مهاجرون لبنانيون إلى فرنسا
مواليد 1370 هـ
مواليد 1951
وفيات 1411 هـ
وفيات 1991

رمال رمال


Catterino Cavos (  ; født 30. oktober 1775 i Venedig, Republikken Venedig, død 28. april 1840 i Sankt Petersborg, Russiske Kejserrige) var en italiensk russisk operakomponist.

Cavos kom, efter at have erhvervet sig et velkendt navn som komponist, 1797 til Sankt Petersburg, hvor han komponerede en del operaer til dels til russiske tekster, deriblandt Ivan Sussanina (samme stof, som Glinka senere behandlede i Livet for zaren), og som kapelmester havde fortjenstfuld indflydelse på musiklivet. Cavos, der var en begavet musiker, benyttede hist og her i sine operaer motiver fra den russiske folkemusik.

Kilder

Komponister fra Italien
Italienere i 1700-tallet
Italienere i 1800-tallet

Catterino Cavos


Franz Joseph Mörl (* 1671; † 1735 in München) war ein deutscher Kupferstecher und Verleger.

Leben
Mörl lebte und wirkte als Kupferstecher und Sekretär in München. Er stach Andachtsbilder, Motive aus dem Bereich der Architektur und Porträts, wie das von Kaiser Karl VII. zu Pferde nach Vorlage von George Desmarées, mit dem Mörl befreundet war, oder den Kupferstich vom Freisinger Dom.

Zu den Schülern seiner letzten Jahre gehörte Franz Xaver Jungwirth. Der Maler Cosmas Damian Asam war sein Schwiegersohn, der am 8. Februar 1717 Mörls 19-jährige Tochter Maria Anna heiratete. Laut Epitaph an der Münchner Frauenkirche soll er dort, obwohl schon 1735 verstorben, erst am 25. April 1737 beigesetzt worden sein.

Literatur
 Moerl (Joseph). In: Hans Heinrich Füssli: Allgemeines Künstlerlexikon. 1809, S. 883 (books.google.de).
 Mörl. In: Felix Joseph von Lipowsky: Baierisches Künstler-Lexikon. Band 2: P–Z. E. Fleischmann, München 1810, S. 208–209 (digitale-sammlungen.de).
 Moerl, Joseph. In: Georg Kaspar Nagler: Neues allgemeines Künstler-Lexicon. 1840, S. 345 (books.google.de).

Weblinks
 Werksbeispiele im Digitalen Portraitindex
 Kupferstich Kaiser Karl VII.

Einzelnachweise

Kupferstecher (Deutschland)
Verleger (18. Jahrhundert)
Grafiker (München)
Deutscher
Geboren 1671
Gestorben 1735
Mann

Joseph Mörl


සුනීර සුමංග යනු දෙරණ 8 වන Dream Star කිරුළ හිමි කරගත් සීහීන තරුවය. ඔහුගේ පාසල වන්නේ කදාන De mazenod විද්‍යාලය වේ. ඔහුගේ ගම රාගම ප්‍රදදේශයේ පොල්ගහෙන යි .

සුනීර සුමංග


Outer Range (Brasil: Além da Margem / Portugal: Fora do Alcance) é uma série de televisão de suspense de mistério sobrenatural neo-ocidental norte-americana criada por Brian Watkins e estrelada por Josh Brolin. Ela estreou no Amazon Prime Video em 15 de abril de 2022.

Premissa
Royal Abbott é um fazendeiro de Wyoming, lutando por sua terra e família, que descobre um misterioso vazio negro no pasto, após a chegada de Autumn, uma andarilha com conexão com o rancho de Abbott. Enquanto a família Abbott lida com o desaparecimento de sua nora Rebecca, eles são levados ao limite quando uma família rival, os Tillersons, tenta assumir suas terras.

Elenco e personagens

Principais
 Josh Brolin como Royal Abbott, o proprietário do rancho Abbott e chefe da família.
 Imogen Poots como Autumn, uma mulher estranha que chega ao rancho Abbott e acampa na terra.
 Lili Taylor como Cecilia Abbott, a esposa de Royal e mãe de Rhett e Perry.
 Tom Pelphrey como Perry Abbott, o filho mais velho de Royal e pai de Amy.
 Tamara Podemski como Xerife Joy, a xerife interino do condado ao qual Wabang pertence.
 Lewis Pullman como Rhett Abbott, o filho mais novo de Royal.
 Noah Reid como Billy Tillerson, o filho mais novo da família Tillerson.
 Shaun Sipos como Luke Tillerson, o filho mais velho da família Tillerson.
 Will Patton como Wayne Tillerson, o pai de Billy e Luke e chefe da família.
 Isabel Arraiza como Maria Olivares, uma caixa de banco que Rhett está interessado.
 Olive Abercrombie como Amy Abbott, a jovem filha de Perry e sua esposa desaparecida Rebecca.
 Deirdre O'Connell como Patricia Tillerson, a mãe de Billy e Luke, e ex-esposa de Wayne.

Recorrentes
 Matthew Maher como Delegado Matt
 MorningStar Angeline como Martha Hawk
 Matt Lauria como Trevor Tillerson
 Hank Rogerson como Kirkland Miller
 Kevin Chamberlin como Karl Cleaver

Produção
Em fevereiro de 2020, foi anunciado que Josh Brolin havia assinado para estrelar Outer Range. A série é produzida por Brolin, Brian Watkins, Zev Borow, Heather Rae, Robin Sweet, Lawrence Trilling, Amy Seimetz, Tony Krantz e Brad Pitt através de sua Plan B Entertainment. Em dezembro de 2020, foi anunciado que Lewis Pullman, Noah Reid, Shaun Sipos e Isabel Arraiza se juntaram ao elenco, ao lado de Brolin, Imogen Poots, Lili Taylor, Tamara Podemski e Tom Pelphrey.

A série marca o primeiro papel de Brolin em uma série de televisão em quase 20 anos. Foi filmado ao longo de oito meses em Santa Fé, Novo México.

Episódios

Lançamento
Um teaser trailer foi lançado em 9 de março de 2022. Os dois primeiros episódios da primeira temporada de oito episódios estreou no Prime Video em 15 de abril de 2022, com dois novos episódios estreando a cada semana.

Recepção
Atualmente, a série tem uma classificação de 3.7/5 nas avaliações da Amazon. No site agregador de críticas Rotten Tomatoes, a série tem uma avaliação de 78% com base em 36 avaliações com uma pontuação média de 7.10 em 10. O consenso do site diz: "Outer Range é tudo menos simples, mas sua infinidade de subtramas ameaçam ser sugadas para um buraco de minhoca de ponderação". No Metacritic, que usa uma média ponderada, atribuiu uma pontuação de 60 em 100 com base em 22 críticos, indicando "críticas mistas ou médias".

Ligações externas

Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2022
Séries de televisão de drama da década de 2020
Séries de televisão de mistério da década de 2020
Séries de televisão de faroeste da década de 2020
Séries de televisão de suspense da década de 2020
Programas de televisão em língua inglesa
Programas da Prime Video
Produções televisivas suspensas devido à pandemia de COVID-19

Outer Range


El Papiro 5 (en la numeración Gregory-Aland), designado por la sigla 5, es una copia del Nuevo Testamento en griego. Es un manuscrito en papiro del Evangelio según Juan fechado paleográficamente a principios del . El papiro está en la Biblioteca británica. Este ha sobrevivido en una condición muy fragmentada.

El texto del manuscrito fue esconstruído varias veces. Textualmente es muy cercano al Códice Sinaítico, pero con algunas excepciones.

Descripción
El manuscrito es un fragmento de tres hojas, escritas en una columna por página, 27 líneas por página. El texto sobreviviente de Juan son los versículos 1:23-31.33-40; 16:14-30; 20:11-17.19-20.22-25.

Fue escrito con una mano documental, en un recorrido, con unciales verticales de tamaño mediano. Usa los nombres sagrados (ΙΗΝ ΙΗΣ ΠΡ ΠΡΑ ΠΡΣ ΘΥ) con abreviaturas, aunque no para ανθρωπος.

Tiene una tendencia a la brevedad, especialmente en la omisión de pronombres y conjunciones innecesarias.

Texto
Según la reconstrucción de Philip W. Comfort

Escribas y Correctores
En Juan 1:38 se agregó "οι δε" superlinealmente; se borró αυ por puntos por encima de las letras.

En Juan 16:19 se agregó "ο" superlinealmente.

En Juan 16:29 se agregó αυτω superlinealmente.

En Juan 20:19 se agregó και superlinealmente.

Caracteres textuales
En Juan 1:34 se lee ὁ ἐκλεκτός junto con los manuscritos 106, א, b, e, ff2, sirc, s.

En Juan 16:17 en la línea 7 del recto del segundo fragmento aparenta tener un espacio extra que requería algún material adicional.

En Juan 16:20, λυπηθησεσθε, originalmente se lee λουπηθησεσθε, el escriba lo corrigió a λυπηθησεσθε. En 16:21, λυπην, originalmente se lee λοιπην, el escriba lo corrigió a λυπην. En 16:27, singularmente omite εγω. En 20:19 el escriba originalmente omitió και, pero luego lo agregó superlinealmente.

En la línea 19 del tercer folio del recto (Juan 20:16) el fragmento perdido causa una difícil reconstrucción. Grenfell & Hunt remarcaron que no había espacio para una lectura ordinaria ο λεγεται διδασκαλε porque una línea debería haber tenido 34 letras, lo que es muy larga. Grenfell & Hunt rechazaron otra posible lectura κε διδασκαλε, como la encontrada en el Códice de Beza (posible confusión), y propusieron κε sola, porque Señor se encuentra en el Códice Vercellense y en el Códice Usseriano I, pero en el texto reconstruido de manuscrito no decidieron incluir esta variante propuesta al texto:
 αρω [λεγει αυτη ιης μαριαμ στραφει
 [σα εκεινη λεγει αυτω εβραιστι ραβ
 β[ουνι . . . . . . . . . . . λεγει αυτη ιης

Todos los editores argumentan que el espacio es insuficiente para ο λεγεται διδασκαλε (Juan 20,16) pero κε solo es muy corto y no coincide con ningún manuscrito griego. Elliott & Parker han sugerido ο λεγεται κε. Esto coincide con Peter Head. Comfort propuso κε μου aunque esta lectura no coincide con ingún manuscrito griego conocido. Se acerca a κε διδασκαλε del Códice de Beza y al latín antiguo del Señor maestro o Señor.

El texto griego de este códice es una representación del tipo textual occidental. Aland lo ascribió como un "Normal text", y lo ubicó en la Categoría I. Tiene una coincidencia cercana con el Códice Sinaítico y en contra al Códice Vaticano (p.ej. Juan 1:27.34; 16:22.27.28; 20:25). "Este acuerdo desafortunadamente no está claro por la mutilación".

Historia
El manuscrito fue descubierto a finales del  por Grenfell y Hunt en Oxirrinco, Egipto. Las hojas primera y tercera fueron publicadas en Oxyrhynchus Papyri (Papiros de Oxirrinco), Parte II (1899), no. 208. Gregory los clasificó bajo el número 5 en su lista.
La segunda hoja (Juan 16:14-30) fue publicada en 1922 como el Oxirrinco No. 1781.

Fue examinado por Grenfell, Hunt, Wessely, Schofield, Comfort, y Barrett.

Actualmente está guardado en la Biblioteca británica (Inv. Nos. 782, 2484) en Londres.

Véase también
Lista de papiros del Nuevo Testamento
Papiros de Oxirrinco

Referencias

Lectura adicional

 C. R. Gregory, "Textkritik des Neuen Testaments", Leipzig 1909, vol. 3, p. 1085.

 Karl Wessely, Les plus anciens monuments du christianisme, PO 4/2 (1907), pp. 145-148.

Enlaces externos
 Imagen del 5, Juan 1:33-40
 Imagen del 5, Juan 16:14-22
 Imagen del 5, Juan 16:22-30

Oxirrinco 208
208
Manuscritos bíblicos del siglo III
Manuscritos del Nuevo Testamento en griego antiguo

Papiro de Oxirrinco 208 + 1781


مانو شاو  (21 يونيو 1961 في باريس ، فرنسا) . مغني إسباني، من أب جاليقي و أم باسكية انه يغني بالإسبانية والفرنسية والبرتغالية والإنجليزية ، وأحيانا بلغات الأخرى. تشاو بدأ مهنته الموسيقية مع فرقة هوت بانتس ، والفرقة الفرنسية التي تجمع بين عدة أنماط الموسيقى واللغات. الموسيقي ثم تأسست الفرقة مانو نيجرا مع العديد من الأصدقاء في عام 1987 ، وأصبح بمفرده بعد أن حلت الفرقة.
غنى مع الفنان المتمرد و المعروف عالميا أمنازيغ كاتب في عدة مناسبات .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من غاليسيا
اشتراكيون فرنسيون
فائزون بجوائز إم تي في للموسيقى الأوروبية
فرنسيون من أصل إسباني
فرنسيون من أصل باسكي
كتاب أغان موسيقى لاتينيون
لاتينيون حاصلون على جائزة غرامي
مغنون إسبان
مغنون باللغة الإيطالية
مغنون باللغة الإيطالية في فرنسا
مغنون باللغة البرتغالية
مغنون باللغة الجليقية
مغنون باللغة العربية
مغنون باللغة الفرنسية
مغنون باللغة الفرنسية في إسبانيا
مغنون باللغة الكتلانية
مغنون ذكور إسبان
مغنون ذكور فرنسيون في القرن 20
مغنون ذكور فرنسيون في القرن 21
مغنون فرنسون باللغة الإسبانية
مغنون فرنسيون
مغنون فرنسيون باللغة الإنجليزية
مواليد 1961
مواليد في باريس
موسيقيون من باريس
ناشطون ضد العولمة
مغنون باللغة البرتغالية في فرنسا

مانو شاو


Dolin karstlaşma sonucu oluşmuş (lapyaların birleşmesiyle), boyutları bölgenin karstik özelliklerine bağlı olarak değişen, kapalı veya yarı açık çukurluklar. Kalkerli arazilerde erime ve çökme sonucu oluşan tava şeklindeki çukurluklardır.

Kelime kökeni
Dolin, Türkçeye Slav kökenli dolina sözcüğünden girmiştir. Dolinlere Türkiye'de yöresel olarak; koyak, tava, kokurdan, alan, dölek gibi isimler verilir. Dünya genelinde sinkhole, swallet, swallow veya sink terimleri kullanılır.

Oluşumları
Kireçtaşlarının kimyasal çözülmesiyle çevresine göre çukurda kalmış alanlardır. Batı ve orta Toroslar'da yaygındır. Birkaç metre derinlik, birkaç metre genişliğe sahiptir. Çoğunlukla genişlikleri fazla, derinlikleri daha azdır. En küçük karstik şekil lapyadır, lapyadan büyüğü dolin, dolinlerin birleşmesi/büyümesiyle oluşanlar Uvala adını alır. En büyükleri ise polyedir.

Türleri
Dolinler genel olarak çözünme ve çökme dolinleri olarak ikiye ayrılırlar. Çökme dolini, donmuş topraklar hariç tüm iklim bölgelerinde görülebilir. Çözünme dolinleri ise buharlaşmadan fazla yağışın olduğu nemli ılıman bölgelerin karstik platolarında görülür. Örneğin; Orta Toroslar'da 140 binden fazla, Dinar Alplerinde 376 binden fazla dolin bulunur.

Çözünme dolinlerinin oluşumu, gelişimi, tipi, ve dağılımı üzerinde tektonik çatlaklar etkilidir.

Erime çukurlarından obruk ve dolinin ayrımında çukurun çapı ile derinliği arasındaki oran kullanılır. Derinlik, çap veya uzun eksenin 1/10'undan büyük ise obruk, daha küçükse dolin kabul edilmektedir.

Dolin ile uvala ve polye gibi daha büyük karstik erime çukurları arasında ayrım için kesin bir sınır yoktur. Genellikle çapı 200 m'den küçük olanlar dolin büyük olanlar uvala veya polye olarak adlandırılmaktadır. Sınıflandırmada bir kriter de karstik depresyonun başka bir karstik çukurluk ile birleşmesidir. Başka karstik çukur ile birleşme varsa Uvala,  yoksa Dolin olarak isimlendirilir.

Ayrıca bakınız
 Dış kuvvetler

Kaynakça

Karstik oluşumlar
Dış kuvvetlerin etkisiyle oluşmuş yerşekilleri

Dolin


Halinów er en landsby i Polen. Halinów har en befolkning på 3.369 indbyggere.

Byer i Polen

Halinów


John Garth Turner  is a Canadian business journalist, author, entrepreneur, broadcaster, financial advisor, and politician, twice elected as a Member of the House of Commons, former Minister of National Revenue and leadership candidate for the Progressive Conservative Party of Canada.  After serving as a PC MP between 1988 and 1993, he returned to political life as a candidate for the Conservative Party of Canada in the 2006 federal election, beating Liberal Gary Carr in the riding of Halton, Ontario. On October 18, 2006, the Conservative Party suspended him from the Conservative caucus for his independent stance, and he sat as an Independent MP until February 6, 2007, when he joined the Liberal Party of Canada. His great-grandfather, Ebenezer Vining Bodwell, was also a Liberal Member of Parliament.

Early life and career
Turner was born on March 14, 1949 in Woodstock, Ontario.

He earned a Bachelor of Arts in English literature from the University of Toronto, and a Master of Arts in English literature from  the University of Western Ontario.  Turner claimed that, during his university years, he joined The Waffle group within the New Democratic Party.

Before entering a career in electoral politics Turner founded and owned weekly newspapers in Ontario. He also worked as an editor for The Globe and Mail, Metroland Publishing and Thomson Newspapers, and helped launch Maclean's as a newsweekly magazine. He was subsequently business editor of the Toronto Sun for ten years.

Progressive Conservative MP
Turner was elected as the Progressive Conservative (PC) MP for Halton—Peel in the 1988 election.  A Red Tory, he became chairman of the consumer and corporate affairs committee.  He became a candidate for the leadership of the PC Party in 1993, placing fourth on the first ballot.  In the short-lived cabinet of Kim Campbell he was appointed Minister of National Revenue, but lost his seat in the 1993 election when his party was reduced to just two seats.

Financial commentator
After his election loss, Turner returned to journalism, becoming a business editor for Baton Broadcasting and then the CTV Television Network and authoring a series of books on real estate and personal finance. He became a popular public speaker on financial issues, syndicated newspaper columnist and radio broadcaster.

Also, during this period, Turner became a public speaker, traveling the country and attracting crowds at events often sponsored by financial advisory companies, banks, mutual fund companies and real estate investment companies. He also authored a string of bestsellers, including '2015: After the Boom', 'The Strategy', 'The Defence', '2020' and an annual RRSP guide.

Turner is the founder and former CEO of The Credit River Company, a Caledon-based destination and eco-tourism company that restored heritage buildings in the area. Turner served as national director of the Vancouver-based Sierra Legal Defence Fund, an organization dedicated to upholding environmental laws, resigning after his return to the House of Commons. His charity work included acting as a spokesperson for the Alzheimer Society of Canada.

In April 2008, Turner published Greater Fool, The Troubled Future of Real Estate, detailed Turner's view of the dangers confronting middle-class Canadians who reside in volatile urban real estate markets across the country. His subsequent book, After the Crash, which was published in early 2009, is an examination of the financial crisis gripping North America. In an article published in newspapers in December 2008, the Canadian Press called Greater Fool both "prescient" and "scarily bang-on."
In February 2009, 'After the Crash' became a national bestseller, according to the Globe and Mail and Booknet Canada. It concentrates on financial forecasting and strategies for the 2010-2015 period.

In 2009, Turner launched an online retail operation, xurbia.ca, offering renewable and alternative energy products and equipment, as well as preparedness supplies, citing climate change and the ongoing economic downturn as precipitating factors. He also relaunched his pre-election eco-tourism business with the purchase of the historic (1855) Cataract Inn, in Caledon, Ontario, outside of Toronto. Turner also returned to his national speaking tours, focusing on investor education in a string of events once again sponsored by prominent companies in the financial services sector.

Conservative MP
Turner returned to politics with his election as a Conservative MP for Halton, which included most of the territory he had represented in his previous term, in the 2006 general election. Local political organizer Esther Shaye acted as his campaign manager.

Turner was very critical of former Liberal cabinet minister David Emerson's floor-crossing to the Conservatives.  Turner called for Emerson to resign from Parliament and try to regain his seat in a by-election, saying that "anyone who crosses the floor ultimately should go back to the people for ratification and I stick by it and hopefully in this case that will happen...."

Liberal MP

On October 18, 2006, the Ontario members of the Conservative caucus voted to suspend Turner for what they claimed were violations of caucus confidentiality as published in his weblog. Within hours, Turner was dismissed from the Conservative Party caucus, and ultimately from the Conservative Party of Canada, by edict of the party's political leadership. The Conservative Party never furnished evidence of Turner's alleged breaches of confidentiality, while Turner argued Prime Minister Stephen Harper could not tolerate an independent-minded MP within his caucus.

On October 19, 2006, the Toronto Star reported that Turner was being courted to become the first ever Green Party of Canada member of Parliament.  Turner praised Green leader Elizabeth May on his blog and campaigned for her in her bid to win a seat in the London by-election.  According to Turner's weblog, his constituents were consulted over a number of weeks, and various options for action were considered: that he remain an independent Member of Parliament with no party affiliation; that he reconcile with the Conservative party; or that he join the Green Party.  After a period of introspection and deliberation, on February 6, 2007 Turner surprised many observers by joining the Liberal Party caucus at the invitation of its leader, Stéphane Dion.

The Conservative Party has criticized this decision as contrary to Turner's often-declared principle of electoral accountability to voters. In response, Turner repeatedly offered to run in a by-election in his constituency of Halton, Ontario, should David Emerson and Wajid Khan (floor-crossing members in the Conservative caucus, each former Liberals) also run in by-elections in their constituencies held at the same time.

In the 2008 federal election, Turner ran unsuccessfully for the Liberal Party in Halton, being defeated by Conservative Lisa Raitt.

In April 2009, Turner published the book, "Sheeple: Caucus Confidential in Stephen Harper's Ottawa," through Key Porter Books. It is an account of his experiences within and without the caucus of the Conservative Party, and the clash between backroom-style politics and the open blogging Turner pioneered as a web-based MP.

In October 2009, Turner resigned his candidacy the Liberal Party in Dufferin—Caledon, stating that then-leader Michael Ignatieff's failure to allow a nomination meeting was a signal that his views are unwelcome.

Financial advisor
Turner works as a financial lecturer and an independent, fee-based, licensed financial advisor based in both Toronto and Lunenburg, Nova Scotia, with clients across the country. He is also a blogger, posting daily on economics and real estate at GreaterFool.ca. Throughout his work at GreaterFool.ca, he has been emphasizing the importance of allocating balanced investments in both real estate and financial markets.

Footnotes

External links

 Archive of Garth Turner's commentaries and political weblog, 2005-2009
 Garth Turner's real estate weblog
 Garth Turner's biography site
 Garth Turner's financial advisory business

 Profile in The Ottawa Citizen, February 2006

1949 births
Living people
Canadian male bloggers
Canadian columnists
Canadian finance and investment writers
Canadian television personalities
Conservative Party of Canada MPs
Independent MPs in the Canadian House of Commons
Liberal Party of Canada MPs
Members of the 25th Canadian Ministry
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Writers from Ontario
People from Woodstock, Ontario
Progressive Conservative Party of Canada MPs
University of Toronto alumni
University of Western Ontario alumni
21st-century Canadian politicians
Progressive Conservative Party of Canada leadership candidates

Garth Turner


Undorosaurus es un género extinto de ictiosaurio oftalmosáurido proveniente de la provincia de Ulyanovsk del occidente de Rusia.

Descripción
Undorosaurus es conocido del holotipo UPM EP-II-20 (527), un esqueleto parcial preservado en tres dimensiones que preserva parcialmente el cráneo. Fue recuperado cerca del río Volga en Gorodische en la zona de ammonites Epivirgatites nikitini, que data del Jurásico Superior.

Maisch y Matzke (2000) consideraron a Undorosaurus como una especie de Ophthalmosaurus. Sin embargo, Storrs et al. 2000 rechazaron la sinonimia basándose en la morfología dental del espécimen. Chris McGowan y Ryosuke Motani (2003) señalaron dos importantes diferencias con Ophthalmosaurus, un isquiopubis incompletamente fusionado y una dentadura norablemente fuerte, y consideraron a Undorosaurus como un género válido de oftalmosáurido. La validez de Undorosaurus es ahora aceptada por muchos autores, incluso por Maisch (2010) quien originalmente propuso la sinonimia.

Etimología
Undorosaurus fue nombrado por Vladimir M. Efimov en 1999 y la especie tipo es Undorosaurus gorodischensis. El nombre de la especie se debe a Gorodische, la localidad tipo de este taxón. Una segunda especie, U. trautscholdi fue nombrada por M.S. Arkhangelsky y N.G. Zverkov en 2014 a partir de una aleta delantera izquierda parcial hallada en la localidad de Mnevniki, en el óblast de Moscú. El nombre de la especie es en honor del geólogo H. Trautschold quien recolectó y realizó la primera descripción de los fósiles del holotipo de esta especie.

Véase también

Referencias

Ictiosaurios de Europa
Ictiosaurios del Jurásico Superior

Undorosaurus


La voïvodie de Gniezno (en polonais Województwo gnieźnieńskie, en latin Palatinatus Gnesnensis) a été créé en 1768 par la séparation de trois powiats de la voïvodie de Kalisz. Elle a existé jusqu'au deuxième partage de la Pologne en 1793.

La capitale de la voïvodie était Gniezno (ou Gnèsne). La superficie en était d'environ . La diétine se réunissait à Koło.

Powiats :

 Gniezno
 Kcynia
 Nakło

Le voïvode de Gniezno était, entre autres, Antoni Sułkowski dans les années 1775 - 1786.

Références

Liens externes
 L'état de Wielkopolska juste après les partitions (carte de Gilly : partition prussienne à la fin du 18ème siècle)

Gniezno
Gniezno
Gniezno

Voïvodie de Gniezno


Castel Guelfo di Bologna ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Metropolitanstadt Bologna in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 27,5 Kilometer ostsüdöstlich von Bologna. Östlich fließt der Sillaro.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Emilia-Romagna
Weinbauort in Italien

Castel Guelfo di Bologna


Tuzla, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 76 km, Havza ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Havza'nın mahalleleri

Tuzla, Havza


Logau (auch Logaw, Logus oder Logowsky) ist der Name eines alten schlesischen Adelsgeschlechts.

Herkunft
Von welchem Ort (Lagow, Lahov, Logow) die Familie tatsächlich ihren Namen abgeleitet hat, ist nicht bekannt. Sie erscheint mit Ortsbezug in Schlesien erstmals um 1305 in der Zehntliste des Bistums Breslau im Bistumsland: Hinricus miles de Lagow gehörten 9 Hufen in dem Ort Sedelcze. Der früheste Nachweis stammt vom 10. August 1287: Der Breslauer Bischof Thomas II. erklärte Henricus dictus de Lagow als Diener des Herzogs Heinrich IV. zusammen mit weiteren Personen dem Kirchenbann verfallen, weil diese zuvor im Auftrag des Herzogs Kirchenbesitz in Ottmachau zerstört hatten.

Geschichte
Neben dem erwähnten Heinrich lassen sich für das 14. Jahrhundert bereits viele weitere Mitglieder der Familie als Grundbesitzer oder Urkundenzeugen nachweisen. Der Siedlungsschwerpunkt lag dabei noch immer im Großraum Neisse sowie zusätzlich im Herzogtum Schweidnitz-Jauer. Dort erscheint als erster Amtsinhaber um 1370 Hanko von Logau als Burggraf auf der Bolkoburg. Im 15. Jahrhundert hatten sie auch Grundbesitz im Kreis Neustadt, ein Nickel von Logau war um 1425 Hauptmann von Groß Wartenberg und mehrere Ritter von Logau dienten als Söldner dem Deutschen Orden im Kampf gegen den polnischen König.

Ihre größte Bedeutung erlangte die Familie im 16. Jahrhundert mit Mathäus von Logau (auch Mattes der Ältere) und seinen Söhnen. Er war bischöflicher Notar und Kanzler, später Landeshauptmann des Fürstentums Schweidnitz-Jauer, besaß seit 1557 pfandweise die Herrschaft Falkenberg, das Burglehen Jauer sowie seit 1545 die Kynsburg, die er umfangreich erneuerte (in der Ringmauer der Niederburg befand sich eine Steinplatte mit seinem Wappen und der Jahreszahl 1551). Sein ältester Sohn Kaspar wurde Bischof von Breslau, verfügte damit über genug eigenes Einkommen und verzichtete auf seine Erbansprüche. So kam die Herrschaft Falkenberg bis 1568 an seinen Bruder Heinrich. Er wurde 1578–1581 als Landeshauptmann des Fürstentums Neisse erwähnt und war verheiratet mit Maria von Oppersdorf. Georg hatte vom Vater die Kynsburg geerbt, wurde 1567 als Neisser Landeshauptmann erwähnt, besaß 1573–1581 die Minderherrschaft Friedek im Herzogtum Teschen und verstarb am 3. April 1595. Gotthard erhielt aus dem Erbe das Gut Bechau im Fürstentum Neisse mit allem Zubehör, erwarb 1577 im Herzogtum Teschen die Güter Skotschau und Schwarzwasser und verstarb am 3. November 1589. Mathias (auch Mattes der Jüngere) bekam vom Vater das Burglehen Jauer, erwarb 1570 die Bolkoburg als Pfandbesitz (1591 erblich), ließ sie umfassend renovieren und kaufte das Gut Tschechen im Fürstentum Schweidnitz. Er war wie sein Vater Landeshauptmann des Fürstentums Schweidnitz-Jauer. Am Höhepunkt ihrer Macht versuchten die Gebrüder Logau unter der Führung von Mathias, vom hochverschuldeten Herzog Carl Christoph das Herzogtum Münsterberg zu erwerben. Ein Kaufvertrag kam dann jedoch nur über das Weichbild Frankenstein (Stadt, Schloss und Weichbild Frankenstein) zustande. Die Frankensteiner Stände wollten sich aber nur einem fürstlichen Haus unterordnen, weshalb der Erwerb letztlich verhindert wurde und die Familie Logau bloß eine Entschädigung erhielt. Aufgrund weiterer missglückter Finanzgeschäfte hinterließen die Brüder ihren Nachkommen einen großen Schuldenberg (alleine Mathias und Georg über 250.000 Taler), womit alle Güter und Burgen in die Hände der Gläubiger fielen.

Aus der Olbersdorfer Linie trat Heinrich als Glatzer Landeshauptmann und Malteser Ordensritter entschieden der zum damaligen Zeitpunkt dort noch vorherrschenden evangelische Kirche entgegen, wofür er zusammen mit seinem Bruder David 1605 die böhmische Freiherrenwürde (beide waren 1596 zu böhmischen Landesbewohnern ernannt worden) erhielt. David war zunächst Kammerpräsident und Richter in Neisse, erwarb in der Grafschaft Glatz umfangreichen Landbesitz (Schlegel, Ebersdorf und Mügwitz), unterstützte dann aber den neu gewählten König von Böhmen Friedrich V., weswegen ihm bzw. seinen Erben als Strafe der Grafschafter Gutsbesitz beschlagnahmt wurde.

Als bedeutender Grundbesitz ist Schlaupitz bei Reichenbach zu erwähnen. Er gehörte der Familie vom 14. bis zum Anfang des 17. Jahrhunderts. Das dortige Schloss wurde 1563 von Friedrich von Logau umgebaut. Hierzu gehörte auch Mellendorf, das früher Altendorf hieß und einer Linie der Logaus ihren Namen gab. Der Humanist Georg von Logau stammte direkt aus Schlaupitz. Das Gut Brockuth (eigentlich Dürr-Brockuth) bei Nimptsch befand sich von etwa um 1500 bis 1686 in ihrem Besitz. Von dort stammte der Epigrammatiker Friedrich von Logau. Sein Sohn Balthasar Friedrich wurde 1687 in den Freiherrenstand erhoben. Er hatte in Tübingen studiert, die Herrschaft Samitz im Fürstentum Liegnitz erworben und diente Herzog Heinrich von Nassau-Dillenburg als Rat, der mit einer Tochter des Herzogs Georg III. von Brieg-Liegnitz verheiratet war. Auch Balthasar hinterließ viele Schulden, weshalb 1704 seine bedeutende Büchersammlung von mehr als 6500 Bänden an Herzog Wilhelm Ernst von Sachsen-Weimar verkauft wurde und einen wesentlichen Grundstock der späteren Herzogin Anna Amalia Bibliothek darstellte. Der große Bibliotheksbrand von 2004 zerstörte den größten Teil dieser Logaviana. Sein Sohn Heinrich Friedrich konnte Gut Bohrau im Fürstentum Oels und von seinem Schwiegervater Reuthau bei Sprottau erwerben. Er wurde 1733 in den Grafenstand erhoben.

Mit dem Major Ferdinand von Logau, verheiratet mit Sophie Freiin von Welczeck, endete 1864 die untitulierten Linie in Schlesien mit Grundbesitz (noch 1840 auf Gut Broslawitz in Oberschlesien). Beide freiherrlichen Linien waren bereits früh erloschen. Der letzte Graf war August Leopold († 7. Januar 1877) und als die Letzte der Familie von Logau in Schlesien überhaupt verstarb dessen Tochter Helene Ottilie Melanie Gräfin von Logau und Altendorf auf Schloss Reuthau, Landkreis Sprottau, am 27. Juni 1897.

In der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts trat Carl Moritz von Logau (1700–1775) in sächsische Kriegsdienste und begründete damit den sächsischen Familienzweig. Dieser erlosch im Mannesstamm in den 1920er und dann auch in der weiblichen Linie in den 1960er Jahren.

Standeserhebungen
Am 15. März 1605 wurden die Gebrüder Heinrich und David sowie deren Vetter Christoph von Logau in den böhmischen Freiherrenstand erhoben. Diese Linie führte den Zusatz und Olbersdorf. Gleiches geschah am 31. Dezember 1687 für Balthasar Friedrich mit dem Zusatz und Altendorf. Aus dieser Linie erhielt am 4. Dezember 1733 Heinrich Friedrich den Grafentitel.

Wappen

Konrad Blažek konnte drei Stammwappen der Familie nachweisen:
(Logau 1) Von Blau und Silber schrägrechts gerautet und überlegt mit einem roten Schrägrechtsbalken. Kleinod: Schirmbrett wie der Schild, an jeder Ecke eine Kugel (rechts rot, links silbern), dazwischen ein Busch von 8 Hahnenfedern. Decken: rot-silbern.
(Logau 2) Schrägrechts gerautet und überlegt mit einem Schrägrechtsbalken. Kleinod: Schirmbrett wie der Schild, an jeder Ecke eine ovale Scheibe, dazwischen ein Busch von 6 Hahnenfedern.
(Logau 3) Von Blau und Silber schräglinks gerautet und überlegt mit einem roten Schräglinksbalken. Kleinod: Schirmbrett mit einem Büschel Hahnenfedern. Decken: blau-rot-silbern.

Die älteste gedruckte Wappendarstellung findet sich im Scharffenberg'schen Wappenbuch, S. 171, (heute Österreichische Nationalbibliothek, Signatur 49.P.24) von etwa 1578.

Namensträger
 Johann von Logau (1390–1444), war Komtur des Johanniterordens in Striegau und in Löwenberg (angeblich ein Sohn des Benedikt von Logau und der Gertrud von Mühlheim)
 Hedwig von Logau († 9. Februar 1536), war 1526–1536 als Hedwig III. Äbtissin des Klosters Trebnitz
 Georg von Logau (* um 1495;  † 11. April 1553), war ein Humanist sowie Domherr, Propst zu Heilig Kreuz in Breslau und kaiserlicher Hofpfalzgraf
 Mathäus von Logau der Ältere († 4. Dezember 1567, in Jauer beerdigt), war 1517 Notar, Sekretär und seit 1523 bis etwa 1526 Kanzler des Breslauer Bischofs und 1542–1557 Landeshauptmann des Fürstentums Schweidnitz-Jauer, verheiratet mit Susanna von Ogigel und anschließend mit Hedwig von Promnitz.
 Kaspar von Logau (* 3. August 1524; † 4. Juni 1574), war Bischof von Wiener Neustadt und Bischof von Breslau
 Matthias von Logau der Jüngere (* um 1537; † 3. März 1595), war Obersteuereinnehmer des Fürstentums Schweidnitz-Jauer, Präsident der Schlesischen Kammer in Breslau und vom 26. September 1565 bis zu seinem Tod Landeshauptmann des Fürstentums Schweidnitz-Jauer
 Gotthard von Logau († 1589), war Besitzer der Standesherrschaft Skotschau-Schwarzwasser, sowie von Bestwina und Altendorf in Kleinpolen
 Heinrich Freiherr von Logau und Olbersdorf († 11. Oktober 1625), gehörte dem Malteserorden an. 1601–1607 war er Landeshauptmann der Grafschaft Glatz und 1621–1625 Großprior des Malteser-Ritterordens für Böhmen und Österreich.
 Friedrich von Logau (* Januar 1604;  †  Juli 1655), war ein Dichter (Pseudonym: Salomon von Golaw)
 Balthasar Friedrich Freiherr von Logau und Altendorf (* 1645; † 9. Februar 1702), war ein Dichter
 Heinrich Friedrich Graf (seit 1733) von Logau und Altendorf (* 16. November 1697; † 15. Januar 1771), war preußischer Kammerherr und erster Landrat des Landkreises Sprottau, verheiratet (27. Dezember 1732) mit Juliane Sophie von Lüttwitz

Anmerkung: Michael Magirus und seine Nachfahren (mit dem Prädikat v. Logau 1653 bzw. 1684 nobilitiert) gehören nicht zu dieser Familie.

Literatur

 Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Band 6. Friedrich Voigt's Buchhandlung, Leipzig 1865, Seite 2–3. (Digitalisat)

Weblinks

Figurengrabmal der Susanne von Logau. Es befindet sich an der heute poln.-kath. Kirche von Piotrowice Świdnickie (Peterwitz, Kreis Schweidnitz). Es handelt sich dabei um eine Tochter von Mathias von Logau dem Jüngeren auf Tschechen von 1563 und zeigt von heraldisch rechts nach links: Die Wappen Logau, Seidlitz, Ogigel (Nowina) und Reibnitz.
Freiherrliche Wappen von Logau. Es befindet sich am Eingangstor zur heutigen Ruine von Schloss Reuthau (polnisch Rudziny) und zeigt von heraldisch rechts nach links: Das Wappen von Balthasar Friedrich Freiherr von Logau und Altendorf (* 1645; †  9. Februar 1702) und das seiner vierten Ehefrau Maria Elisabeth Sidonia Gräfin von Redern und Krappitz.

Einzelnachweise

Schlesisches Adelsgeschlecht
Sächsisches Adelsgeschlecht
Böhmisches Adelsgeschlecht

Logau (Adelsgeschlecht)


Kyrylivka (, , Kirillovka) est une commune urbaine du raïon de Melitopol, de l'oblast de Zaporijjia, en Ukraine. Elle compte  en 2021. C'est une station balnéaire de la mer d'Azov fameuse pour ses plages du cordon littoral de Fedotova.

Histoire
Le village est fondé en 1805 comme colonie paysanne de membres de la secte des doukhobors qui se sont installés dans plusieurs endroits des bords de la mer d'Azov. Il est nommé d'après le nom, Cyrille, du fils du chef de village, Silouane Kapoustine. Les doukhobors sont déportés en 1845 dans le Caucase et l'on fait venir des paysans serfs de la couronne d'autres villages du gouvernement de Tauride pour les remplacer.

Kyrylivka devient à partir des années 1910 une station balnéaire et de bains de boue. La station est occupée par l'armée allemande à l'automne 1941 jusqu'au 27 octobre 1943. Elle se développe fortement dans les années 1960-1980 et l'on y construit des bases touristiques, des hôtels, etc. sur la côte. Elle reçoit le statut de commune urbaine en 1968.
Sa population atteint 1 633 habitants en 1989, et 1 481 habitants en 2001 , puis 3 455 habitants en 2013. L'église orthodoxe est construite en 2008-2010.

L'endroit fait partie de la zone occupée par la Russie depuis le début du mois de mars 2022.

Photographies

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Zaporijjia

Kyrylivka (oblast de Zaporijjia)


La  est l'une des huit circonscriptions législatives que compte la préfecture de Shizuoka au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La première circonscription de la préfecture de Shizuoka regroupe, dans la ville de Shizuoka, la majorité des arrondissements d'Aoi et Suruga ainsi qu'une petite partie de l'arrondissement de Shimizu.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Première circonscription de la préfecture de Shizuoka


Germain Eugène Bonneton né à Tournon-sur-Rhône le  et mort à Pithiviers le , est un peintre français.

Biographie
Germain Eugène Bonneton est le fils de Germain Eugène Bonneton et de Marie Eliza Dos, cafetiers. Son père meurt deux mois avant sa naissance.

Arrivé à Paris en 1898, il étudie aux Beaux-Arts de Paris dans les ateliers d'Albert Maignan et de Luc-Olivier Merson. Sociétaire du Salon des artistes français, il obtient une mention en 1900 et une médaille d'argent en 1913.

Mobilisé en , il est nommé en décembre sergent au 145e régiment d'infanterie territoriale. Il meurt à l'hôpital militaire de Pithiviers le , d'une maladie contractée au cours d'opérations militaires, et est reconnu "mort pour la France".

Œuvre
Il est connu pour ses vues de Paris et de sa région. Ses œuvres sont notamment conservées à Paris au musée Carnavalet, au musée des Beaux-Arts de Tours et au musée de la Chartreuse de Douai.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Gérald Schurr, Pierre Cabanne, Dictionnaire des petits maîtres de la peinture : 1820-1920, éd. de l'Amateur, 2008.

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Peintre paysagiste français
Élève de l'École nationale supérieure des beaux-arts au XIXe siècle
Naissance en septembre 1874
Naissance en Ardèche
Décès en octobre 1915
Décès à Pithiviers
Mort pour la France
Décès à 41 ans

Germain Bonneton


Boole'ca veya 'Boole'sal (İngilizce Boolean), mantık, matematik ve bilgisayar biliminde değeri doğru ya da yanlış olabilecek bir değişken türüdür. Bu değer, bazen 0 veya 1 şeklinde de ifade edilir.

İki boole'ca değeriyle yapılabilen bazı işlemler:
 doğru ve yanlış = yanlış
 doğru veya yanlış = doğru.

Bu ifadeler, mantıksal sonuçlar çıkarmakta kullanılır. Java bilgisayar programlama dilinde bunlar true veya false olarak adlandırılır, C benzeri programlama dillerinde "ve" işlemi "&&" simgesiyle, "veya" işlemi de "||" simgesiyle gösterilir. Bilgisayar hafızasında bu değişken 1 bit uzunluğunda yer tutar.

Kaynakça

Boole cebiri
Bilgisayar

Boole'ca


Agrilus fouqueae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Descarpentries & Villiers, 1963.

Referências

fouqueae

Agrilus fouqueae


Andelîb (d. Fâik Esat, 1873-1902), Osmanlı yazar, şair ve gazeteci.

Asıl adı Mehmed Fâik Esat'tır. Edirne Kadısı Paşmakçızâde Zühtü Molla'nın oğludur. 1873'te İstanbul'da doğdu. Hususî hocalardan ders aldı. İrtika, Hazîne-i Fünûn ve Mekteb gibi dergilerde şiir ve yazıları neşredildi. 1902'de Malatya'da öldü.

Eserleri
 Sabah-ı Hayatım, (Mehmed Es'ad), (1307 H/1890) İstanbul: Karabet Matbaası, 64 s.,
 Bahar Çiçekleri, (1310 H/1892) İstanbul: A(rtin) Asaduryan Şirket-i Mürettibiye Matbaası, 48
 Gülbün, (1312 H/1895) İstanbul: Asır Matbaası, 27 s.
 Arabların Hikâyât-ı Şâirâneleri, (Andelib), (1312 H/1895) İstanbul: A(rtin) Asaduryan Şirket-i Mürettibiye Matbaası

Kaynakça

1873 doğumlular
1902 yılında ölenler
19. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk şairleri

Andelîb


Platystolus martinezii est une espèce de sauterelles de la famille des Tettigoniidae.

Systématique
L'espèce Platystolus martinezii a été décrite pour la première fois en 1873 par l'entomologiste espagnol Ignacio Bolívar y Urrutia (1850-1944) sous le protonyme Ephippigera martinezii.

Répartition
Platystolus martinezii se rencontre dans le centre de la péninsule ibérique.

Étymologie
Son épithète spécifique, martinezii, lui a été donnée en l'honneur du zoologiste et entomologiste espagnol Francisco de Paula Martínez y Sáez (1835-1908).

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Bibliographie
  Aires & Menano (1916), Revista da Univ. de Coimbra 4-5
  Bolívar, I. (1877) « Sinopsis de los Ortópteros de España y Portugal. Tercera parte », Anales de la Sociedad Española de Historia Natural, ,  (lire en ligne)
  Bolívar, I. (1878) « Analecta Orthopterologica », Anales de la Sociedad Española de Historia Natural, ,  (lire en ligne)
  Bolívar, I. (1897-1900), Catálogo sinóptico de los Ortópteros de la Fauna Ibérica, Universidade de Coimbra, Madrid 168 pp.
  Brunner von Wattenwyl (1882), Prodromus der europäischen Orthopteren, Engelmann, Leipzig XX + 488 pp.
  Burr (1908) « Synopsis of the Orthoptera of Western Europe », Entomologist's Record and Journal of Variation, ,  (lire en ligne et cette suite)
  Campos-Seabra (1942), Memórias e Estudos do Museu Zoológico da Universidade de Coimbra,
  Cazurro y Ruiz (1888) « Enumeración de los Ortópteros de España y Portugal », Anales de la Sociedad Española de Historia Natural, ,  (lire en ligne)
  Harz (1969) « Die Orthopteren Europas I. », Series Entomologica, ,
  Heller, K.-G. (1988) « Bioakustik der europäischen Laubheuschrecken », Ökologie in Forschung und Anwendung, ,
  Houlbert (1927) Thysanoures, Dermaptères et Orthoptères de France et de la Faune européenne, Encycl. sci., Zool. 2:357 pp., 45 figg. 15 tavv.
  Morales-Agacino (1933) « Nota sobre una colección de Ortópteros recogidos por D. Bartolomé Muñoz rodriguez en Teruel y sus alrededores », Boletín de la Real Sociedad Española de Historia Natural, , ,
  Navás (1904) « Notes zoológicas. VI. Excursión de la Sociedad Aragonosa de Ciencias Naturales a la Sierra de Guara », Boletín de la Sociedad Aragonesa de Ciencias Naturales, ,
  Navás (1905) « Notas zoológicas IX. Rectificaciones », Boletín de la Sociedad Aragonesa de Ciencias Naturales ,
  Peinado de Diego & Mateos (1987) T« he genus Platystolus Bolivar in the Iberian Peninsula (Orthoptera, Epihippigerinae) », Eos, Revista española de Entomología, , ,
  Peinado de Diego & Mateos (1986) « Désignation de lectotypes et paralectotypes pour Platystolus martinezi (Bolivar, 1873) et P. surcularius (Bolivar, 1877) (Orth. Ephippigerinae) », Nouvelle Revue d'Entomologie (Nouvelle série), , ,

Taxon décrit en 1873
Tettigoniidae

Platystolus martinezii


(4347) Reger  ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 13. August 1988 von Freimut Börngen vom Karl-Schwarzschild-Observatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach dem deutschen Komponisten Max Reger (1873–1916) benannt.

Weblinks

Einzelnachweise

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser
Max Reger als Namensgeber

(4347) Reger


الحدق يفهم فيلم مصري بطولة محمود عبد العزيز وهالة فؤاد، إنتاج 1986 ويدور حول هروب البطل إلى الريف المصري ولبسه زِيّاً أزهريّاً، مما جعل أهل القرية يعتقدون بأنه إمام كبير ذو بركات وجعله الراقصة تعتزل الرقص.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام مصرية إنتاج 1986
أفلام المنتصر بالله

الحدق يفهم


Last Pizza Slice, também conhecido simplesmente como LPS, é uma banda eslovena, formada em 2018 e que vai representar a Eslovénia no Festival Eurovisão da Canção 2022 com a música "Disko".

Discografia

EP
 "Live from Šiška" (2021)

Singles
 "Silence in My Head" (2021)
 "Disko" (2022)

Bandas da Eslovênia
Bandas formadas em 2018
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022

Last Pizza Slice


O Maldivian Second Division Football Tournament, ou simplesmente, FAM 2nd Division, é a liga de futebol que corresponde à segunda divisão nacional da República das Maldivas.

Formato

Fase de grupos
A primeira divisão é formada por nove clubes divididos em dois grupos. Avança para a próxima fase duas equipes da cada grupo.

Semi-fimais
Nesta fase, o primeiro colocado do grupo 1 enfrenta o segundo colocado do grupo 2 e na outra partida, o primeiro colocado do grupo 2 enfrenta o segundo colocado do grupo 1. O vencedor de cada partida avanção para a final.

Final
Aqui, os dois vencedores das semi-finais se enfrentam em jogo único e o vencedor recebe o título de campeão do certame.

Promoção
Regularmente as duas melhores equipes da competição são promovidas para primeira divisão. No entanto, já houve vezes em que mesmo sendo campeãs da competição as equipes não voram promovidas.

Um exemplo ocorreu em 2010, quando a equipe Dhivehi Sifaing foi campeã, mas não foi promovida.

Isso acontece devido ao regulamento da federação, que permite a participação de equipes como a equipe da Polícia (vice campeã em 2015), ou a equipe Sub-19 do país, na segunda divisão, mas não permite a participação das mesmas na primeira divisão. São as chamadas equipes inelegíveis.

Campeões

Títulos por clube

Transmissão
A Eleven Sports também transmite o campeonato via streaming.

Para o continente, quem faz a transmissão do campeonato é a BeIN Sports, que também é responsável pelo sinal internacional.

Ver também
 Campeonato Maldivo de Futebol
 Copa das Maldivas
 Copa dos Presidentes (Maldivas)
 Supercopa das Maldivas
 Liga dos Campeões da AFC
 Copa dos Presidentes da AFC
 Copa da SAFF

Campeonato Maldivo de Futebol - Segunda Divisão


Maud Fuller Petersham (5 august 1890 - 28 noiembrie 1971) și Miska Petersham (20 septembrie 1880 - 15 mai 1960) au fost scriitori și ilustratori americani ce au ajutat la stabilirea direcției pentru cărțile de copii ilustrate așa cum le știm în ziua de astăzi. Cei doi au lucrat îndeaproape cu editori de cărți pentru copii precum Louise Seaman Bechtel și May Masse. Au lucrat împreuna timp de mai bine de cinci decenii. Au produs ilustrații pentru mai mult de 120 de manuale, antologii și cărți ilustrate. Din 50 de cărți scrise și ilustrate de amândoi, multe au fost recunoscute cu premii importante și aprecierea criticilor. Sunt recunoscuți pentru tehnica excelentă, culorile bogate și introducerea temelor moderniste și folk internațional.

Biografie
Maud Fuller s-a născut pe 5 august 1890 în Kingston, New York într-o familie cu rădăcini Yankee. Mama ei provenea din familia Sisson. Tatăl ei a fost un preot Baptist ce și-a mutat familia de nenumarate ori. A treia dintre cele patru fiice, Maud a absolvit Colegiul Vassar în 1912 și a studiat mai târziu la New York School of Fine and Applied Art. În timp ce lucra la Serviciul de Artă Internațională (International Art Service - IAS), o firma de design grafic din New York City, l-a întâlnit pe viitorul ei soț, Miska Petersham.

Miska (Petrezselyem Mihaly) s-a născut în Torokszentmiklos, Ungaria pe data de 20 septembrie 1880, fiul unui tâmplar și fierar. Miska a studiat la Royal National School for Applied Arts din Budapesta. Și-a completat studiile în 1911 și s-a mutat la Londra iar în șase luni a călatorit și a ajuns la New York. A găsit rapid un loc de muncă la  Serviciul de Artă Internațională (International Art Service - IAS) o firma de design grafic cu un stil european modernist înființat de Arthur Wiener.

Ilustratori de cărți pentru copii
Ilustratori americani

Maud și Miska Petersham


Discovery Civilization fue un canal de televisión por suscripción, nacido inicialmente en los Estados Unidos y luego en Europa. Desaparece en estos mercados siendo reemplazado en Estados Unidos por Discovery Times (ahora Investigation Discovery) y en el viejo continente por distintas versiones de Discovery World (Europa del este), Discovery Knowledge, ahora Discovery History (en el Reino Unido), solo en América Latina se mantuvo el nombre original.

Presentaba programas de producción del Discovery Channel y de producción propia, relacionados con eventos históricos y recreaciones con entrevistas a testigos y biografías de personajes, frecuentemente con observaciones y explicaciones a cargo de historiadores.

Debido al lanzamiento de la versión latinoamericana del canal HGTV el 1 de mayo de 2019, Discovery Networks Latin America solicitó a las proveedoras de televisión que distribuían Discovery Civilization a reemplazar el canal con HGTV y progresivamente descontinuarlo de la región.

Historia
El canal fue creado como parte del paquete digital de Discovery Networks para complementar la programación cultural de Discovery Channel. En 2010, fue estrenado un nuevo logo en la versión latinoamericana, cambiando radicalmente el diseño a uno más simplista, pasando de uno con color café a otro de color negro sin ningún dibujo o imagen a su alrededor solo el nombre Civilization y el logo de Discovery en la parte superior. A fines del 2010 la señal ibérica también cambia el logo.

Difusión
Fue el único canal dedicado 100% a la historia. Se encontraba generalmente en operadores que cuentan con sistemas digitales y se ofrecen en planes superiores o como premium.

Ofrecía una experiencia de programación de todo el mundo. Discovery Civilization presentaba una rica y colorida selección de programas de alta calidad hechos en todo el mundo (principalmente en Estados Unidos y el Reino Unido), con diferentes géneros y temáticas.

El 31 de julio de 2015 el operador Vodafone TV España elimina el canal de su oferta por lo que el canal deja de estar disponible en España. En noviembre del mismo año, el canal cesa sus emisiones en Portugal.

Desde mayo de 2019, varias plataformas de televisión por suscripción han sustituido manualmente a Discovery Civilization por la versión latinoamericana de HGTV a pedido de Discovery Networks Latin America. En Brasil, el canal cesó sus emisiones el 5 de noviembre del mismo año y fue sustituido manualmente por HGTV Brasil en todas las operadoras de pago.

Para mayo de 2021, la última operadora en Latinoamérica en contar con el canal fue Claro TV Colombia.

El canal finalizó sus transmisiones el 3 de enero de 2022 a las 06:00 am (GMT-5).

Logotipos

Programación
Los programas sobre historia se abordan siguiendo temas relacionados y organizados en semanas temáticas. Los temas incluyen historia militar, historia medieval, los siglos XIX, XX y XXI, ingeniería del mundo antiguo, programas educacionales y algunos programas de viajes y aficiones. Sus documentales se caracterizan por su alto nivel educativo y objetivas.

Series
 10 artes marciales: De discípulo a maestro
 Fugitivos
 Enemigos mortales
 Duda razonable
 En busca de tesoro
 Fiebre del oro
 Misterios revelados
 Grandes libros
 Desafío Alaska
 Autopsia a una momia
 Expediciones con Josh Bernstein
 Más allá de Egipto
 Discovery Atlas
 Viajando con Mr. Wright
 Choque de culturas
 Civilizaciones perdidas
 Olly Steeds investiga
 La colonia
 Detectives del pasado
 El hombre en la tierra
 Reescribiendo la historia
 Hora cero
 Enigma
 Grandes palacios
 Hombres legendarios

Referencias

Discovery, Inc.
Canales de televisión
Canales de televisión desaparecidos
Canales y estaciones de televisión fundados en 2005
Canales y estaciones de televisión desaparecidos en 2022

Discovery Civilization


H.C. Ørsted Værket og Modstandsbevægelsen 1944-45 er en dansk dokumentarfilm. Filmen er optaget af ingeniører ved H.C. Ørstedværket suppleret med optagelse fra Dansk Borgerværn (Sydhavnsbataillonen).

Handling

Noter

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
H.C. Ørsted


خطأ هجاء المقصود به مرسى أو مرسى علي أو نحوه

مرسة (توضيح)


ماركو مارين  من مواليد 13 مارس 1989، هو لاعب كرة قدم ألماني من أصل صربي كان يلعب في الدوري السعودي مع نادي الرائد ونادي الأهلي السعودي. يلعب بالمركز لاعب وسط وسبق له اللعب مع نادي فيردر بريمن. وفي صيف 2012 انضم لنادي تشيلسي.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من غراديسكا
ألمان متجنسون
ألمان من أصل بوسني
ألمان من أصل صربي
بوسنيون مهاجرون إلى ألمانيا
رياضيون ألمان مغتربون في السعودية
رياضيون ألمان مغتربون في المجر
رياضيون ألمان مغتربون في اليونان
رياضيون ألمان مغتربون في إسبانيا
رياضيون ألمان مغتربون في إنجلترا
رياضيون ألمان مغتربون في إيطاليا
رياضيون ألمان مغتربون في بلجيكا
رياضيون ألمان مغتربون في تركيا
رياضيون ألمان مغتربون في صربيا
صرب البوسنة والهرسك
لاعبو آينتراخت فرانكفورت
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الصربي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو النادي الأهلي (السعودية)
لاعبو النجم الأحمر بلغراد
لاعبو أولمبياكوس
لاعبو إشبيلية
لاعبو بوروسيا مونشنغلادباخ
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو طرابزون سبور
لاعبو فيردر بريمن
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المجر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في صربيا
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في المجر
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في صربيا
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو نادي الرائد
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو نادي تشيلسي
لاعبو نادي فيرينتسفاروشي
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
مواليد 1989
مواليد في غراديسكا

ماركو مارين


La Casa de Clermont-Tonnerre es una familia noble francesa, cuya filiación se ha demostrado desde finales del .

Orígenes
Los orígenes de la Casa de Clermont-Tonnerre se encuentran en el Delfinado. El primer documento escrito que menciona un Clermont data de 1080. El primer Clermont se llamaba Sibaud I. Fue señor de Clermont y de Saint-Geoire. Había por lo menos ocho castillos como los de San Geoire, de Monferrato, de Châbons, de Chirens, etc. Participó en la cruzada de 1096, y se casó con la hija del delfín de Vienne, Adela d'Albon, nieta de Enrique III y de Inés de Poitiers.
El nombre de Tonnerre entró en la Familia por el matrimonio de Bernardin de Clermont con Anne de Husson condesa heredera de Tonnerre en 1496.

Según la tradición, una rama de la familia, los Claramont se instaló en España en 1271 según el libro de M. de Goussancourt, "Martyrologe de l'Ordre de Malte", 1654, t.1, p. 243. M. de Goussancourt habla del hermano Ioachim Claramont nativo de Valencia, caballero de la Orden de Malta de la lengua de Aragón que murió durante una batalla naval en 1577. Ioachim fue comandante de la Orden. Su blasón es el mismo que el de los Clermont de Francia.

Títulos de nobleza
 Barón de Clermont
 Vizconde de Clermont-en-Trièves, primer barón del Delfinado (1340)
 Vizconde de Tallart (1439)
 Conde de Tonnerre (1496)
 Conde de Clermont en Viennois (1547)
 Duque de Clermont, par de Francia (1571)
 Duque de Tonnerre (1572)
 Marqués de Cruzy y Vauvillers (1620)
 Conde de Thoury (1629)
 Marqués de Montoison(1630)
 Duque de Piney-Luxemburgo y par de Francia (1631)
 Príncipe de Tingry (1631)
 Barones y condes de Dannemoine (1651)
 Conde de Roussillon (1670)
 Marqués de Mont-Saint-Jean (1681)
 Conde de Saint Cassin (1681)
 Marquis de Chaste (1688)
 Marqués de Clermont-Tonnerre (1750) (confirmado en 1830)
 Duque de Clermont-Tonnerre, par de Francia (1775)
 Barón del Imperio (1812)
 Príncipe romano de Clermont-Tonnerre (1823 y 1911)
 Duque Sebastián de Clermont-Tonnerre (2020)

Posesiones

Lista no exhaustiva de posesiones mantenidas en nombre propio o en feudo de la familia de Clermont:
 château d'Aiguebelette-le-Lac, en Aiguebelette-le-Lac (1305-1454);
 château d'Ancy-le-Franc (Yonne): castillo renacentista construido entre 1544 y 1550 por Antoine III de Clermont, conde de Clermont, vizconde de Tallard, señor de Ancy-le-Franc, de Husson, de Laignes, gobernador del Delfinado, gran maestro y reformador general de las aguas y de los bosques de Francia, cuñado de Diana de Poitiers. Este castillo es una de las joyas de la arquitectura renacentista en Francia. Hecho con los planos de Sebastiano Serlio, fue decorado por le Primatice;
 château de Bertangles (Somme): castillo que nunca fue vendido. Heredado por Clermont en 1611. Su aspecto actual se debe a Louis Joseph de Clermont-Tonnerre, conde de Thoury, barón de Pierrepont, señor de Bertangles;
 château de Bressieux, en Bressieux (1403-1420);
 château de Brugny;
 château de Château-Neuf, en Cessens;
 château de Château-Vieux, en Cessens;
 château de Clermont en Chirens (desde los orígenes-);
 château de Clermont;
 hôtel de Clermont-Tonnerre,
 château de Crépol;
 château de Dampierre-sur-Boutonne;
 château d'Épinac;
 château de Glisolles;
 château de La Grange-aux-Ormes;
 château de Maupertuis;
 château de Maulnes (Yonne): castillo renacentista construido por Louise de Clermont, condesa de Tonnerre, y Antoine de Crussol, duque de Uzès, entre 1566 y 1573. El castillo de Maulnes es único en el mundo por la combinación de cinco elementos arquitectónicos: su trazado pentagonal, la presencia de tres manantiales en su base, de un pozo central, de un estanque para la parte interior y para la parte exterior, y finalmente de una escalera central, de caracol, articulada alrededor del cilindro de un pozo de luz con una cubeta inferior. Si se ha atribuido siempre su construcción a Sebastiano Serlio (arquitecto del castillo de Ancy le Franc), arqueólogos e historiadores que trabajan en este sitio han abandonado esa hipótesis. El arquitecto sigue siendo desconocido, pero se menciona a Philibert Delorme;
 château de Messey-sur-Grosne;
 château de Muides-sur-Loire;
 château du Passage, en Passage (1342-av.1650);
 château de Roussillon;
 château de Surgères;
 château de Tallard;
 château de Vaulichères;
 château de Vauvillers;
 château de Virieu, en Virieu (1220-1573).

Referencias

Casa de Clermont-Tonnerre