Beşinci Haçlı Seferi, 1217–1221 yılları arasında Katolik kilisesine mensup Avrupalılar tarafından gerçekleştirilen haçlı seferidir. Avrupalılar, Mısır'daki Eyyubiler'i yenerek Kudüs ve diğer kutsal toprakları ele geçirmek istemişlerdir ancak amaçlarına ulaşamamışlardır.

Kutsal Şehir Kudüs'ün anahtarlarının Mısır'ın elinde olduğuna inanan Papa III. Innocentius 1213'te yeni bir Haçlı Seferi çağrısında bulundu. Bu çağrı 1215 Dördüncü Laterano Konsili'nde kabul edildi; bu Haçlı Seferi organizasyonu kendisinden sonraki Papa III. Honorius tarafından da devam ettirildi. İtalyanlar bu projeye karşı çekimser, Batılılarsa kararsızdı. Avrupa'dan önce Macaristan Kralı II. András ve Avusturya Arşidükü Habsburg'lu VI. Leopold sefere katılmaya karar verdiler. Daha sonra 1218'de Oliver Kölnlü komutasında bir Alman ordusu ve Hollanda Kontu I. William komutasında Hollandalı, Flandralı ve Frisyalı askerlerden oluşan bir ordu da sefere katıldı. Bu seferde Haçlı orduları denizden Doğu Akdeniz kıyılarında, Haçlı devletlerin bulunduğu Filistin ve Suriye'ye; özellikle Kudüs Krallığı'nın başkenti olan Akka'ya yöneldiler. Macar ordusu Eyyubilerle yaptığı tek bir muharebeden sonra ülkesine geri dondü. Diğer Haçlı orduları birlikte 1217-1220'de Kudüs Kralı John de Brienne komutasında Nil Nehri deltasına doğru bir sefere çıktı. Bunu eski Kudüs krallığını ihya etmek için bir koz olarak kullanmak istedi. Mısır'a hucum eden Haçlı ordusu Dimyat kalesi 1219'da düşünce Temmuz 1221'de Haçlılar Kahire üzerine yürümeye başladılar. Fakat yeterli tedarik sağlayamadığı ve Nil Nehri suları yükselmesi ile Haçlı ordusu Dimyat'a geri dönmek kararı verdiler ve bu dönüș Haçlılar için bir felaket oldu. Fakat Eyyubiler öncülerinin Nil Nehri kenar duvarlarını yıktıkları için ada şeklini alan bir yüksek arazide mahsur kaldılar. Eyyübiler Sultanı Kamil bin Adil bir gece hücumu ile suyu geçip Dimyat'a geri dönmek isteyen Haçlı ordusuna büyük zayiat verdi. Açlık tehlikesi geçiren bu ordu teslim olmak zorunda kaldı. Dimyat kalesinde kalan Haçlıların da Eyyubiler tarafından etrafı sarılmıştı. 1221'de yapılan bir antlaşma ile Haçlılar Dimyat'ı da kurtuluş fidyesi olarak Eyyubilere iade ettiler ve Eyyubilere teslim olan Haçlılar ordusu askerleri serbest bırakıldılar. Eyyubiler Sultanı Kamil bin Adil Avrupalı haçlılarla 8 yıl süreli bir barış antlaşması yapmayı kabul etti.

Hazırlıklar
Selahaddin Eyyubi 1187'de Hristiyanlarca kutsal sayılan Kudüs şehrini tekrar eline geçirmişti ve bundan sonra Avrupalı katolik Hristiyanlar bu şehri tekrar kendi ellerine geçirmek için Haçlı Seferleri organize etmişlerdi. 1189-1192 döneminde yapılan Üçüncü Haçlı Seferi Filistin kıyılarını Hristiyan ellerine geçirmekle beraber Kudüs'ü Hristiyanlar eline geçirmeyi başaramamıştı. 1202'de başlayan Dördüncü Haçlı Seferi ise çeşitli Venedikli enterikaları nedeniyle Konstantinopolis'e yönelmiş; bu büyük şehrin kuşatılıp Katolik Hristiyanlar eline geçmesine; talan edilmesine neden olmuş ve bu şehirde yeni bir Romanya Latin İmparatorluğu kurulmasına yol açmıştı.

Papa III. Innocentius 1208'den beri yeni bir Haçlı seferi planlamakta ve bu seferle Eyyubileri yenip ortadan kaldırarak kutsal şehir Kudüs'ü tekrar eline geçirmek istemekteydi. Nisan 1213'te III. Innocentius Qui maior adını verdiği bir Papalık Fermanı çıkartarak bütün Hristiyanlara hitapla onları yeni bir haçlı seferine katılmaya çağırdı. 1215'te bunu "Ad Liberandum" adı verilen yeni bir Papalık Fermanı takip etti.

Papa III. Innocentius bu Haçlı seferinin çok sıkıca Papalık kontrolü altında olmasını planlamaktaydı. Haçlı Seferi'ni idare edecek olan kişinin yüksek Katolik Kilisesi idareci kadrosundan bir Papalık Temsilcisi olması öngörülmüştü. Bu görev için en uygun kişinin de Papa'nın baş danışmanı, kilise hukuku uzmanı ve Albano Kardinalı olan Pelagio Galvanı uygun görülmüştü. Bu kişi Latin'ler elinde bulunan Konstantinopolis'e papalık diplomatik görevi ile 1213'te gönderildiği zaman Ortodoks kiliselrini kapatmak ve Ortodoks papazlarını tutuklamakla uğraşmış ve bu nedenle Latin İmparatorluğu hükümdarı olan Konstantinopolisli Henri tarafından bu acayip bağnaz hükümleri değiştirilip Pelagio Galvanı'nın Roma'ya geri dönmesini sağlanmıştı.

Papanın yeni Haçlı seferini sıkıca kontrolü nedeniyle önceki Dördüncü Haçlı Seferi'nde olduğu gibi Haçlı ordularının katolik olmayan Hristiyanlar aleyhine dönüp Hristiyan ülkeleri yıkıp yakmalarının ve talan etmelerinin önleyebilecğini sanmaktaydı. Papa bu yeni Haçlı seferinin 1216'da Haçlı ordularının İtalya'nın Brindisi limanında toplanmalarını ve buradan Filistin'e gitmelerini planlamıştı. Öngörülen büyük Haçlı ordusunu Filistin'e ulaştırmak için de, Papa Hristiyan sahipli ticaret gemilerinin doğu Akdeniz ve kuzey Afrika'da bulunan Müslüman devletlerle ticarette bulunmalarını yasakladı. Bu surette bu ticareti yapamayan gemi sahiplerinin ticaret gemilerini Hristiyan Haçlı ordularını, atlarını ve silahlarını Filistin sahilerine taşımaya zorlayacağını düşünmekteydi. Bu Haçlı Seferine destek veren herkese onların dünyada yaşarken günahlarının af edildiğini bildiren bir endüljans belgesi verilemesi öngörülmüştü. Bu endüljans belgesi verilmesi sadece Haçlı mücadelesi için gemiyle Kutsal Ülkeye gitmek için değil de, şahsen sefere gitmeyip herhangi bir başka kişinin bu sefere gitmesini sağlamak için moral ve mali yardım desteği sağlayan kişilere de de verilmesi kabul edilmişti. Böylelikle daha önceki seferlerdeki gibi genellikle soylu kişilere hitap etmekle yetinilmeyip genel alelade kişilere de hitap etmek hedeflenmişti.

Fransa
Papa önemli ülkelerin merkezlerine kendi temsilcilerini gönderip bu yeni Haçlı seferi propagandası yapmaya başladı. Örneğin Fransa'da "Robert de Courcon" ülkeyi gezip vaazlar vererek yeni Haçlılar toplamaya başladı. Fakat önemli Avrupa hükümdarları ya kendi ülkelerindeki mühim iç sorunlarla uğraşmaktaydılar ya da birbirleriyle mücadele halinde idiler. Örneğin, Haçlı seferlerine katılmayı gelenek haline getirmiş olan Fransız şövalyeleri zaten 1209-1229 döneminde devam eden Albigeois Haçlı seferi'ne katılmışlardı ve bu sefere devam etmekteydiler. Fransa Krallığı ve İngiltere Krallığı Bovais Muharebesi'ne hazırlanmaktaydılar.

Dördüncü Laterano Konsili

Papa III. İnnocentius kendine destek veren Kudüs Latin Patriği Raou Merencourt, Tortosa Başpiskoposu Baudin, Maroni Patriği Jeremiah ile birlikte 11 Kasım 1216'de 12. ekümenik konsil olan Dördüncü Laterano Konsili'ne katıldı ve bu konsil açılışında yaptığı konuşmasında yeni haçlı seferi için yaptığı dinsel çağrıyı tekrarladı. Fakat III. Innocentus 16 Ocak 1216'da vefat etti. Yeni seçilen Papa III. Honorius da kendinin halefinin yeni haçlı seferi çağrısı politikasında devam etti. 71 patrik ve metropoliten kardinal, 412 piskopos, 900 kadar manastır başkesişi ve birkaç devlet hükümdarının temsilcilerinin katıldığı bu konsil toplantısı Kudüs'ü tekrar Hristiyanların eline geçirmek için bir Haçlı Seferi düzenlenmesi için papalık kararını teyid etti.

Macaristan ve Almanya
Oliver Kölnlü papa tarafından Almanya'da Haçlı ordusuna katılma için vaazlar vermişti. 1215'te Kutsal Roma İmparatoru II. Friedrich bir Alman Haçlı ordusu başında bu yeni Haçlı Seferi'ne katılmak istediğini belirtti. Fakat III. İnnocentius onun bir haçlı ordusu kurup komuta etmesini istememekte idi; çünkü Sicilya'da doğup büyümüş ve gayet geniş bir eğitim ve kültür almış olan II. Friedrich'in koyu Katolik düşünce ve tutumlara, İtalya'da Papalık devletine ve papalık güçlerine karşı durmuştu (ve hayatının sonuna kadar karşı duracaktı). Ama 1216'da Papa III. İnnocentius öldü. Yerine papa seçilen III. Honorius daha sert davranıp II. Friedrich'in yeni Haçlı seferine katılmasına açıkça engel oldu.

III. Honorius onun yerine Avusturya Arşidükü VI. Leopold düzenli Haçlı ordusu ile Macaristan Kralı II. András'ın Macaristan'dan topladığı Haçlı ordusunun Filistin'e gitmesini kabul etti. Macaristan Kralı'nın komutanı olduğu Macar Kraliyet Haçlı ordusu o zamana kadar Haçlı Seferine katılan en büyük kraliyet ordusu olmuştur. Bu ordunu mevcudunda 20.000 kadar şövalye ağır süvari gücü ve 12.000 kadar kale muhafızlarından oluşan piyade gücü bulunmakta idi.

Askeri seferler

Filistin

Temmuz sonunda Papa Honarius 1217 yazında büyük bir gemi filosunun Sicilya limanlarından kalkarak Filistin'e gideceğine dair bir emir vermişti. Fakat Haçlıları Filistin'e taşıyacak gemiler ortalıkta yoktu. Bazı Fransız Haçlı birlikleri değişik İtalyan limanlarına gitmişti; ama kendilerini taşıyacak gemi bulamamışlardı. Macaristan Kralı Macar Haçlı ordusunu Dalmaçya kıyılarında bulunan Spalato limanına Ağustos 1217'de getirdi ve çok geçmeden bu limana Avusturya Arşidükü VI. Leopold Avusturyalı Haçlı ordusu ile geldi. Bu orduların çoğunluğunu Filistin'e taşıması beklenen Frisya gemileri ise Portekiz'e Temmuz'da ulaşmışlar; bir kısmı Lizbon'da kalmışlardı ve ancak Ekim'de Sicilya'da Gaeta'ya eriştiler. Ama kış mevsiminde Akdeniz'de seyrüsefer kesildiği için orada Filistin'e gitmek için gelecek baharı beklemek zorunda kaldılar. Eylül başında VI. Leopold küçük bir Venedik ticaret gemi filosu bularak nispeten küçük sayıda olan Avusturyalı Haçlı birliklerini Spalato'dan 16 günlük yolculuktan sonra Akka'ya getirdi. İki hafta sonra Eylül ortasında Macaristan Kralı II. András da bir küçük Venedikli ticaret gemisi filosu ile Macar Haçlı birliklerinin bir kısmını Ekim başında Akka'ya getirebildi. Bir kısım Macar Haçlı birlikleinde Spalato'da ilkbaharı beklemek zorunda kaldı. Kıbrıs Kralı I. Hugh'da adasından toplayabildiği askerler ile tam bu sırada Akka'ya vardı. Suriye'de hasat mevsimi bitmişti; hasat pek iyi değildi ve yeni gelen Haçlı ordularına ve atlarına buğday ve yem temini zorluğu çekildi. Kutsal Kudüs Krallığı başşehri olan Akka'da orada kendi ordularıyla bekleyen Kudüs Kralı Jean de Brienne ve Antakya Prensi olan IV. Boemondo buluştular.

Akka'da Ekim 1217'de yapılan bir harp meclisi toplantısında bu hükümdarlar hiç beklemeden Eyyubiler üzerine askeri kampanyayı başlatmaya karar verdiler. 3 Kasım günü Akka'dan büyük Haçlı ordusu ayrıldı ve "Esdralon" ovasında yürüyüşe geçti. Yaşı 70'i aşkın olan Eyyubiler Sultanı Adil Seyfeddin Haçlı seferinin başlayacağı haberini almış ve Mısır'dan Filistin'e gelmişti. Fakat yapılan gözlemler bu yeni Haçlı ordusunun Üçüncü Haçlı Seferi Haçlı ordularından çok daha büyük olduğunu açıkça ortaya çıkardı. Sultan Adil gayet büyük bir Haçlı ordusunun bu mevsimde bir sefere çıkacağını beklemiyordu. Eyyubiler güçleri sayı bakımından Haçlı ordusundan çok küçük kalmaktaydı. Bu nedenle Haçlı ordusu Beisan'a yönelince Aclos'a geri çekilip Haçlıları Şam'a yönelmesini durdurmak için tedbirler aldı. Bir grup Eyyubi ordusu birliklerini de oğlu ve Şam emiri olan Muaazam komutası altında Haçlıların Kudüs'e gidiş yolunu kesmek için gönderdi. Sultan Adil bu büyük orduyla açık sahrada çarpışmanın rizikolu olduğuna karar vererek Eyyubiler ordusunun kaleler ve şehir surları arkasına çekilmesini emretti. Macar Haçlı ordusu, Baisan civarını talandan sonra, kaleler ve surlu şehirlerin duvarlı savunma mevkilerine karşı hiç etkisiz kalmaktaydı.

Güya Haçlı ordusu Kudüs Kralı Jean de Brienne komutasında bulunmakla beraber, Haçlı ordusunda birlik beraberlik ve komuta disiplini bulunmamaktaydı. Her değişik komutanın Haçlı ordusu değişik hareket etmekteydi. Genel olarak Haçlı ordusu Besian'a girdi ve orayı ve etrafı talan ettiler. Oradan, belirlenmiş bir hedef olmadan Şeria Nehri'e gidip nehri geçip Taberiye Gölü'nün doğu sahiline geçtiler; oradan "Telhum" (günümüzde İsrail de "Kefar Nahum") etrafından geçerek Celile'den Akka'ya geri geldiler.

Macaristan Kralı II. András bundan hoşlanmamıştı. Eyyubiler Sultanı Adil elinde bulunan "Cebel-i Tur (Tabor Dağı)" kalesine hücum etmeye karar verdi. Bu hücuma Kıbris Kralı ve Avusturya Arşidükü komutasınaki birlikleri katılmadılar; "Tapınak Söveleyeleri" ve "Hospetalier Şövalyeleri" birliklerini beklemeden 3 Aralık'ta Macar Haçlılar ordusu bu kaleye saldırdı. Bu kalenin bulunduğu büyük tepeye zaten mancınık gibi büyük kale kuşatma aletlerinin getirilmesi hemen hemen imkânsızdı. Bunun yanında Macar Haçlı ordusunun sahip olduğu kuşatma için kullanacak mancınık ve benzeri savaş aletleri daha deniz yoluyla Filistin'e ulaşmamıştı. 5 Aralık'ta Şövalyeler birlikleri geldiğinde Haçlılar tekrar bu kaleye tekrar saldırdılar. Ama hiç başarı elde edemeden 7 Aralık'ta Macar Haçlı ordusu bu kuşatmayı bıraktı ve Akka'ya çekildi.

Yeni yılın başında nispeten küçük bir Macar Haçlı birliği Krallarından izin almadan ve yerlilerin tavsiyelerini dinlemeden Bekaa Vadisi'ne hücum ettiler. Fakat Lübnan Dağları'nı geçerken bir kar fırtınasına tutulup kayboldular. Bazı Macar Haçlı birlikleri "Marj 'Ayun Kalesi" ve "Kalaat-il Sakıf (Beaufort) Kalesi"'ne hücum yaptılarsa da bunlardan hiçbir sonuç çıkartamadılar. Sayda kalesine hücum eden 500 kişilik bir Macar Haçlı ordusu birliğinden ancak 3 kişi geri dönebildi. Böylece, Cebel-i Tur (Tabor Tepesi) Kalesi, Lübnan'daki kaleler ve Sayda kalesine karşı hücumlardan sonra, Macar Haçlı ordusunun duvarlı savunma mevkilerine karşı hiç etkisiz olduğu anlaşıldı.

Tam bu sırada Kudüs'ü elinde bulunduran Eyyubiler, bu yeni Hristiyan Haçlı ordularına karşı duramayacaklarını anlamışlardı. Şehrin surları bakımsızdı ve tamir etmek için büyük yatırım ve gayret istemekteydi. Surları tamirle onları savunmanın Birinci Haçlı Seferi'nde olduğu gibi teslim olunursa Kudüs müslümanlarının büyük bir katliama hedef olmasının çok olası olduğunu da unutmamışlardı. Bu nedenle diğer bir strateji uygulamaya karar verildi. Şehrin kule, kale, sür ve savunma mevkilerini yıkmaya karar verdiler. Eğer Hristiyan Haçlı ordusu Kudüs'e saldırırsa karşılarında korunaklı kuleler, kaleler ve duvarlarda mavzilenmiş Müslüman güçleri bulamayacaklardı. Müslümanlar Kudüs'e bir Haçlı hücumu olduğunda surlar arkasında savunmamayı tercih etmekte idiler. Eğer Kudüs'ün surları yıkılıp korunamayacak bir hale getirilirlerse korunaklı mevziler bulunmadığı için, eğer Haçlılar şehre hücum ederlerse şehrin onlara bırakılması öngörülmüştü. Ek olarak şehrin tedarik yollarının kapatılması ve şehir etrafından insan ve hayvan tedarik, iaşe, yiyecek ve malzemelerinin toplamasının da imkânsız hale getirilmesi planlanmıştı. Sonra da Haçlılar şehri ellerine geçirirlerse bir Müslüman karşı hücumuna gayet açık olacakları için Kudüs'ü ellerinde tutma rizikosuna girmeyecekleri de düşünülmekteydi.

Yaptığı etkisiz muharebelerden sonra Macar Haçlı ordusu uzun müddet hiç etkisiz kaldı. Bundan dolayı Macaristan Kralı II. András zamanını Kutsal ülkede bulunan güya kutsal kalıntılar toplamakla geçirmeye başladı. Bu uğraşında bir sürü ne olduğu belirli olamayan "kutsal peygamberler veya azizlerden arta kalan parça veya eşya" topladı. Örneğin İncil'de ismi geçen Cana'daki yemekde kullanıldığı iddia edilen bir seramik su güğümü satın almıştı. En son olarak Macaristan koruyucu evliyası olan Evliya Stefan'ın kafatasını bulmuştu.

1218'in başında Macaristan kralı II. András birden çok hastalandı ve iyileşirse Macaristan'a dönmeye karar verdi. Gerçekten de iyileşti ve Macar Haçlı ordusu topladığı "güya kutsal" eşyalarla birlikte diğer Haçlı ordusu komutanlarının kalması için yalvarıp yakarmalarını hiç dinlemeden Filistin'den ayrıldı. Ordusunu Lübnan ve Suriye sahillerinden Trablusşam ve Antakya üzerinden Çukurova'ya yürüttü ve orada Selçuklu Sultanı'ndan aldığı serbest geçiş belgesi ile Anadolu'dan yürüyerek geçip Konstantinopolis'e vardı. Yine oradan yürüyüşle Balkanlardan Macaristan'a geçti. II. András'ın Haçlı Seferi, topladığı birçok ne olduğu belirsiz güya kutsal evliya parçaları ve eşyaları dışında, hiçbir sonuç doğurmamıştı.

Şubat 1218'de II. András ve Macar Haçlı ordusu Filistin'den ayrıldıktan sonra Antakya Prensi IV. Boemondo Antakya'ya ve Kıbrıs Kralı I. Hugh da Kıbrıs'a dönmek üzere Akka'an ayrıldılar.

27 Nisan 1218'de Frisya filosunun ilk yarısı Akka'ya ulaştı ve iki hafta sonra Lizbon'da kışın kalmış olan ikinci yarısı Akka'ya vardı. İtalya'da değişik limanlarda bulunan Fransız şövalyeleri de peyderpey Akka'ya geldiler. Akka'ya yeni bir Alman Haçlı ordusu başında "Oliver Kölnlü" ve Hollandalı, Flandaralı ve Frisyalı askerlerden oluşan karışık bir Haçlı ordusu başında Hollanda kontu I. William olarak bu Frisyalı gemiler filosu ile geldi.

Kudüs Kralı Jean de Brienne Kudüs'teki durumdan haberdardı ve Kudüs'e hücum etmenin uygunsuz olduğunu kabul etmişti. Avusturya Arşidükü VI. Leopold ve Kudüs Kralı Jean de Brienne yeni gelen Oliver Kölnlü ve I. William ile yeni bir strateji planı yapmaya başladılar. Buna göre yeni takviyeli Haçlı ordusu Eyyubiler'in ana merkezi olan Mısır'a ve Kahire'ye hücum edip bu toprakları eline geçirirlerse, bu topraklar ile Kudüs'ü değiş tokuş yapma imkânı olup, Kutsal şehir Kudüs'ün bu değiş tokuş sonucu Haçlı Hristiyanlar eline geçmesi sağlanabilecekti. Bu stratejiye uygun olarak Kudüs Kralı Jean de Brienne önce önemli bir Mısır sahil limanı olan Nil Nehri deltası ağzında bulunan Dimyat veya İskenderiye liman şehirlerine hücum etmeyi ve bu şehirleri ele geçirdikten sonra bunları tedarik üsleri olarak kullanarak sonradan Kahire'ye hücum etmeyi teklif etti. Yapılan harp meclisinde yeni gelen Haçlı güçleri komutanları hedefin Dimyat kalesi ve limanı olmasını kabul ettiler.

Anadolu Selçuklu Devleti ile Eyyubiler
Eyyubiler kuzey Suriye'de de tehlike altına girmişlerdi. Anadolu Selçuklu Devleti Sultanı I. İzzeddin Keykavus kuzey Suriye topraklarına göz dikmişti. Bazı tarihçiler I. İzzeddin Keykavus'un Haçlılar ile müzkerelerden sonra onlarla anlaşarak Kuzey Suriye'ye hücum ettiklerini bildirirler. Bu antlaşma hem Haçlılara kuzeyden olan Eyyubiler baskısını azaltacak ve hem de Selçuklulara yeni Halep Kuzey Suriye toparaklarını ele geçirmeye fırsat sağlacaktı. Fakat bu anlaşma hakkında zamanın diğer tarihçileri hiç bahiste bulunmamaktadırlar.

Kuzey Suriye Eyyubilerin Halep Emiri idaresi altında idi ve Beşinci Haçlı Seferi döneminde burada şu olaylar gelişti. 1216'da Sultan Adil'in yeğeni olan Eyyubiler Halep Emiri Zahir Gazi öldü ve yerine daha çocuk olan Aziz Muhammed geçti. Aziz'in yetişkinliğine kadar naipliğini Tuğrul adında bir hadım ile annesi Dayfa Hatun yüklendi. Selahhaddin Eyyubi'nin büyük oğlu olan Efdal Samsat'ta sürgündeydi. Halep Emirliği'nin kendine verilmesi gerektiğini savundu ve bunu zorla ele geçirmek için Anadolu Selçuklu Sultanı İzzeddin Keykavus'un desteğini aldı. 1218 başlarında Selçuklu ordusu ile Efdal'ın topladığı bir ordu birlikte Kuzey Suriye'ye girerek Halep üzerine yürüdü. Halep Emir naibi Tuğrul Sultan Adil'in Haçlılarla uğraştığını bilerek destek için Adil'in üçüncü oğlu olan ve Eyyubiler Elcezire emiri olan Melik Eşref'den yardım istedi. Eşref, Selçuklu ve Efdal ordusu ile "Buzaa Muharebesi"'ne girişti ve onları yenik düşürdü. Efdal yine Samsat'a sürgüne gitti. Halep Emirliği Melik Eşref'in üst-hakimiyetini tanıdı. Selçuklu Sultanı'nın Kuzey Suriye ve Irak üzerinde istekleri İzzeddin Keykavus'un 1220'de ölümüne kadar devam etti. Keykavus yaşamının son yılında Musul'daki taht kavgasına müdahale etmeye hazırlanmakta idi.

Mısır
Doğu Akdeniz kıyılarındaki'de Haçlı devletleri, Kıbrıs Kralı, Tapınak Şövalyeleri, Hospitalier Şövalyeleri ve Avrupa'dan gelmiş Haçlı orduları komutanları Kudüs Kralı Jean de Brienne Mısır'a hücum ve ilk defa Dimyat kalesini ele geçirme planını kabul edip uygulamaya koyuldular.

24 Mayıs 1218'de Frisya donanma filosu gemilerine yüklenen Jean de Brienne komutasındaki Haçlı orduları Akka'dan ayrıldı. Önce Ahklit limanına uğrayıp daha fazla tedarik maddeleri aldılar. Fakat burada rüzgarın birdenbire yön değiştirmesi ile filo ikiye ayrıldı. Bir filo 27 Mayıs'ta Dimyat kalesi yakınlarında Nil Nehri ağzına erişti. Burada demir atıp filonun geri kalan büyük kısmını bekledi. Fakat sabırları tükendi ve nehrin ağzında batı kıyıya asker çıkartma yapmaya başladılar. Hiç direniş ile karşılaşmadılar. Ana filo gelince onlar da aynı mevkide karaya asker çıkarttılar. Haçlı Orduları komutanları da karaya çıktılar. Dimyat kalesi, nehir ağzından 2 km içeride, nehrin doğu sahilinde ve arkasını Manzele Gölüne vermiş olarak konumlanmıştı. Nil Nehri ağzının gemilerin kullanmasını uygun tek yatağına gemilerin girmesini önlemek için şehirden karşı kıyıda bulunan bir korunaklı kuleye zincir çekilmişti. Bu kule Haçlı ordusunu ilk hedefi oldu.

Eyyubiler Sultanı Adil Haçlı ordusunun Suriye'de hücuma geçeceğini tahmin etmemekteydi ve bu yeni gelişme ona büyük bir sürpriz oldu. Dimyat şehrinin savunmasına özel bir dikkat verilmemişti. Fakat yine de hem şehirdeki depolarda hem de Nil Nehri üzerinde bulunan zincirin Haçlı donanmasının yolunu kestiği için bu zincirin güneyinde bulunan yakın bölgelerden kalenin direnişi için gerekli iaşe ve tedarik malları depolarda bulmaktaydı. Bu nedenle Dimyat kalesi 24 Ağustos'a kadar Haçlı kuşatmasına ve zaman zaman hücumlarına karşı direnmede başarılı oldu. Eyyubiler Sultanı Adil Şam'da bulunmaktaydı. Kahire'de naip oğlu Kamil bin Adil Mısır ordusu ile Kahire'den kuzeye yürüdü ve Dimyat'ın 10–15 km güneyinde bulunan Adiliye'da kamp kurdu. Haçlı mevkilerine hücum edecek sayıda gemisi bulunmamaktaydı ama Dimyat kalesinin karşı yakasında bulunan ve Nil Nehri'ni Haçlı gemilerine kapayan zincirin ucunda bulunan kuleye takviyeler gönderdi.

Haçlıların kuleye ilk hücumu Haziran 1218 sonlarında yapıldı ve başarısız oldu. Haçlılar Ağustos sonunda bir hücuma daha hazırlandılar. Bu hücumda Frisyalı gemileri kullanarak Haçlı'lar IV. Haçlı Seferi'nde Konstantinopolis'in kuşatmasında kullandıkları birbirine sıkıca bağlı iki geminin direkleri arasında gerdikleri deriden platforma çıkıp kale duvarlarına hücuma hazırlandılar. Böylece kule ham karadan hem de denizden hücuma maruz kalacaktı. 24 Ağustos'ta Frisyalı gemiler ve diğer kara güçleri ile Haçlılar kuleye taarruza başladılar. Bu hücum 24 saat kadar karşılıklı çatışmaya yol açtı. Ama kulenin savunucuları sayısı büyük zayiat verip sadece 100 kadar kişiye kadar düşmüştü. Bu küçük güçle Haçlılar karşısında duramayacaklarını anlayıp teslim oldular. Bu kuledeki depoda büyük miktarda iaşe ve teçhizat bulundu ve Haçlılar bunları ordularının bulunduğu nehrin batı kıyısına taşıdılar. Sonra da nehir üzerindeki zincir ve yanında buluna küçük köprüyü yıktılar. Böylece Haçlı gemileri Nil Nehrinin güneyinden şehre iaşe ve tedarik getirme yolunu kapatmış oldular ve şehri tamamıyla ablıkaya aldılar.

Kulenin düşmesi haberi Şam'da bulunan zaten yaşlı ve hasta olan Sultan Adil'e birkaç gün sonra erişti ve onu fena etkiledi. Suriye'de yeni Eyyubi Şam Emiri olan Sultan Adil'in küçük oğlu Muazzam Haçlıların dikkatini Filistin'e geri çekmek için Haçlı Kaseriya kalesine hücum etti; bu kaleyi eline geçirdi ve bütün şehir surlarını yıkıp şehri savunmaya imkânsız hale getirdi. Bu haber de Sultan Adil'e yetişti. Ama özellikle Dimyat karşısındaki kalenin düşme haberi gerçekten çok zor gelmişti ve 31 Ağustos'ta 75 yaşında iken Sultan Adil Şam'da vefat etti. Büyük oğlu olan ve babasının hastalığı dolayısıyla Mısır'da iktidar gücünü efektif olarak taşıyan Kamil bin Adil Eyyubiler Mısır Sultanı ve üst Eyyubiler Sultanı oldu. Eyyubilerin Şam Emiri olan küçük oğlu Muazzam Eyyubiler Suriye Sultanlığı'na geçti.

Haçlılar nehir karşısında kuleyi ellerine geçirdikten sonra eğer Dimyat kalesine hücuma geçselerdi, belki bu esas kaleyi de ele geçirebilirlerdi. Ama Haçlılar bu hücumdan kaçındılar ve takviye kuvvetlerin gelmesini beklemeye koyuldular. Frisyalı Haçlıların çoğu ülkelerine geri döndüler. Frisya'ya yetiştiklerinin ertesi günü sanki Tanrının cezasıymış gibi Frisya'ya büyük zarar veren bir fırtına çıktı; o zamana kadar görülmemiș șiddetle yağmur geldi ve ülke sel ile kaplandı.

Papa III. Honorius 20.000 gümüş mark sarf ederek yeni bir deniz filosu kurdurmuştu ve bu filo 1 yıldır Brindisi'ye gelen Haçlıları Mısır'a götürmek için limanda beklemekteydi. Bu gemiler Haçlı güçleri ile dolu olarak tam bu sırada limandan ayrıldılar. Başlarında Papa temsilcisi Kardinal Pelagius Albano'lu bulunmaktaydı. Aynı zamanda Fransız Haçlı komutanları Nevers Kontu Herve ve La Mache Kontu Hugh Lusignanlı Genova gemileri bularak Fransa'dan ve İngiltere'den gelen Haçlı ordularını Mısır'a götürmek için yola çıktılar. Bu filoya papalık dinsel temsilcisi olarak Courcon Kardinalı Robert'i tayin edilmişti ama bu kişi papa temsilcisinin siyasal yetkilerini taşımamaktaydı.

Kardinal Pelagius ve Haçlı ordusu Mısır'a Eylül ortasında vardı. Bu kişi çok koyu Katolik inançlı İspanyol asıllı bir kişi idi. Dimyat'a gelmesi Haçlılar arasında bir anlaşmazlık ortaya çıkarttı. Kudüs Kralı Jean de Brienne'nin Haçlıların komutanı olduğu kabul edilmekteydi. Bu yüksek rütbe önceki yıl Filistin'deki harekâtta Macaristan Kralı ve Kıbrıs Kralı tarafından kabul edilmemişti ama onlar ülkelerine dönmüşlerdi ve bu sefere katılmamaktaydılar. Kardinal Pelagius Jean de Brienne'nin otoritesini kabul etmeyip ona karşı çıkmaktaydı. Jean de Brienne'nin Kutsal Kudüs Kralı olması, ancak meşru kraliçe olan ve ama o zaman ölmüş bulanan Jean de Brienne'nin karısı dolayısıyla idi; Jean de Brienne meşru kral değil, meşru kraliçe kocası idi. Kardinal Pelagius Papa temsilcisi olarak kendini Haçlı ordusunun en yüksek komutanı olarak görmekte idi. İtalya'dan gelen haberler Kutsal Roma-Germen İmparatoru olan II. Friedrich'in yeni bir Haçlı ordusu toplamakta olduğu ve bu ordu ile Filistin'e gelmesi yakın olduğu hakkında idi. Kardinal Pelagius II. Friedrich'in üst komutan olmasının meşru olacağını kabul etmekteydi.

Sultan Kamil Ekim'de yeni takviye birlikleri almıştı. Bir nehir filotilası kurup Haçlı'ların ordugahına karşı bir hücum tertip etmeye koyuldu. Haçlılar bu filoyu Komutan Jean de Brienne'nin gayretleri ile geri püskürtüler. Birkaç gün sonra Eyyubiler kalenin kuzeyinde bir köprü kurdular. Kardinal Pelagius emrindeki güçlerle bu köprünün yapımını durduramadı. Sultan Kamil de nedense ordusunu bu köprüden şehre geçirmedi ve su üzerinden botlarla hücuma geçmeyi tercih etti. Fakat Haçlı kampına yeni erişmiş olan Fransız Haçlıların gayretiyle bu nehir üzerinden hücum da başarısız kaldı. Haçlı kampının hemen dışına yapılan diğer bir Eyyubi hücumu da geri püskürtüldü. Bu su üzerinden hücumların geri püskürtülmesinde Eyyubi ordusu pek çok askerin suya düşüp boğulması ile büyük zayiat verdi.

Ekim sonlarına karşı çatımalar biraz azaldı. Haçlı ordusu Fransız ve İngiliz Haçlı güçlerinin gelmesi ile takviye olunmuştu. Sultan Kamil'e Suriye'den gelmesini beklediği takviyeler babası Sultan Adil'in Șam'da ölmesi üzerine aksamaya başlamıştı. Yeni Suriye Sultanı Muazzam idareye geçince daha düzenli yeni takviyeler beklemeye başladılar. Haçlılar da sorunlarla karşılaştılar. Eyyubiler elinde bulunan köprünün ilerisinden denize uzanan yeni bir kanal kazdılar. Fakat bu kanalın dolması çok uzun almaktaydı. 29 Kasım akşamı kuzeyden büyük bir fırtına deniz üzerinden deniz suyunu etrafındaki düşük rakımlı araziye yaydı ve sel gibi deniz suyunu Haçlı kampı üzerine getirdi. Haçlı ordusunun tüm çadırları sel suları altında kaldı ve depolanmış iaşe ve teçhizat da sular içinde kaldı. Fırtına gemi zayiatı da doğurmuştu. Seller çekildikten sonra kamp hiç Haçlının dokumak istemediği ölü balıklarla dolmuştu. Kardinal Pelagius yeni bir nehir duvarı yapılması emrini verdi ve selin getirdiği zayiat (yırtılan yelkenler, çadırlar ve hatta at leşleri) bu duvar için malzeme oldular. Ama Haçlıların önceden kazdıkları kanal da artık dolmuştu ve Haçlı gemileri nehirde daha ilerilere gidebilmeye başladılar.

Bu sefer Haçlı ordugahında bir salgın ortaya çıktı. Bu salgına tutulanlar çok yüksek hararetten ve kararmaya başlayan derilerden muzdarip oldular. Haçlı ordusu mevcudunun altıda biri hayatını kaybetti. Bunlar arasında Fransız Courcon Kardinalı Robert de bulunmaktaydı. Hayatta kalan Haçlı güçlerinin hem fiziksel takatleri hem de moralleri çok düşmüştü.

Bunu nispeten çok şiddetli bir kış takip etti. Her iki ordu da ıslak ve nispeten soğuk havadan ve bunun ortaya çıkardığı çeşitli hastalıklara yakalanıp ölerek zayiat verdiler.

Şubat 1219 başında Haçlıların komutanı Kardinal Pelagius ordunun moralini yükseltmek için harekete geçti. 2 Şubatte Eyyubi ordusuna bir genel taarruz düzenledi ama ortaya çıkan fırtına ve yağmur bu hücumu imkânsız hale getirdi.

4 Şubat'ta Sultan Kamil'in ve ordusunun şehrin dışında ordugah kurduğu Adiliye mevkini boşalttığı haberi geldi. Haçlılar Adiliye'ye yürüyünce mevzilerin boş olduğunu gördüler. Kale içinde bulunan Eyyubi ordusu onların Adiliye'ye yerleşmelerini önlemek için bir huruç hareketi yaptı ise de başarı kazanamadı. Haçlılar Adiliye'ye girip yerleşip Dimyat kalesini tamamiyle kuşatmayı başardılar. Sultan Kamil'in çekilmesine sebep Emir İmaddinin Ahmed bin el-Mastub adlı bir kölemen emirin bir komplo hazırlayarak Sultan Kamil'i öldürmek ve yerine küçük kardeşi Faiz'i sultanlığa geçirmek istemesinin öğrenilmesi olmuştu. Tam bu sırada Suriye Eyyubi Sultanı Muazzam Suriye ordusu ile Mısır'Eyyubiler ordusunu takviyeye gelmişti. İki kardeş 7 Şubat't görüşüp bu komployu bastırdılar. Buna Sultan Muazzam'ın yeni getirdiği Suriye ordusu çok etkili oldu. Emir Kerek kalesine hapse gönderildi. Eyyubi prensi Faiz'de Sincar'a sürüldü ve oraya gitmekte iken vafat etti.

Sultan Muazzam'ın yeni takviye ordusu ile bile Sultan Kamil Haçlıları Dimyat kuşatmasından söküp atamadı. Eyyubilerin asker sayısının çok artmasına rağmen nehir, göl ve kanallar bu kara ordusunun etkili kullanılmasına engel oldu. Haçlıların ana kampı ve Adiliye'de kurdukları yeni kampa yapılan hücumlar netice vermedi. Sultan Kamil yeni ordugahını Dimyat'ın 10 km güneyinde bulunan Fariskur'da yerleştirdi. Haçlılar Dimyat'a hücuma başlarlarsa onları arkadan vurmaya hazır hale geldi. Bütün ilkbahar aylarında bu yenişememe durumu devam etti. Eyyubilerin Hristiyan kutsal (Paskalya yortusu ve ondan yedi hafta sonraki yortu) günlerinde Adiliye'yi tekrar ellerine geçirmek için Haçlılara yaptıkları büyük taarruzlar boşa çıktı. Dimyat kalesinde kuşatma altında bulunan Eyyubiler ordusunun yiyeceği boldu; ama hastalık yüzünden asker sayısı çok azalmıştı. Ama Haçlılar kaleye hücumu yine geciktirdiler.

Eyyubiler Şam Sultanı Muazzam, hükmü altında bulunan Kudüs şehrinin tüm surlarını ve kale kulelerini yıktırmış ve şehri surlar ile savunulamaz bir hale getirilmişti. Eğer barış ortaya çıkarsa bu savunması imkânsız Kudüs'ün Haçlılara terk edilmesi imkânı vardı. Bunun için 19 Mart'tan itibaren Kudüd şehrinin diğer surları ve en önemli kuleleri yıkılmaya başlandı. Bu şehirde bir panik yarattı. Şehirdeki Müslümanların bazıları şehri boşaltıp Ürdün Nehri'ne doğru kaçtılar. Boş bulunan evler askerlerin halkın talanına hedef olup harabeye dönüştürüldüler. Bazı tutucu mütecavizler Hristiyanların kutsal binalarını (özellikle Kutsal Kabir Kilisesi'ni) yıkamayı istediler ama Eyyubiler idarecileri buna izin vermediler.

Bu sefer yaz çok yüksek sıcaklıkla ortaya çıktı. Buna alışkın olmayan Haçlı orduları sıcaktan bitkin hale geldiler. Morallerini yükseltmek için Kardinal Pelagius gene mütecaviz bir harekâta başladı. 29 Temmuz'da Eyyubilerin Haçlı kampına yaptıkları hücum her iki tarafa büyük zayiat vererek geri püskürtüldü. Haçlılar mancınıklarla kale duvarlarına bombardımana başladılar. Buna karşılık kale savunucuları Rum ateşi kullanarak mancınıklara büyük zarar verdiler. Haçlılar Rum Ateşi ile çıkartılan yangınlar ancak sirke kullanarak söndürebilmekteydiler. Aynı ay diğer bir Eyyubiler hücumu Haçlıları nerede ise söküp atmakta iken vaktin gecikmesi ve havanın kararması nedeniyle bundan muvaffak olamadı. Haçlıların 6 Ağustos'ta surlara yaptıkları hücum da etkisiz kaldı.

Haçlılar içinde yüksek sınıflara mensup komutanlar arasında da zayiat büyüktü (örneğin Tapınak Şövalayeleri Büyük Ustası Guillaume de Chartres). Avusturya Kontu Leopold Mayıs sonunda ordusu ile Avusturya'ya dönmek üzere kamptan ayrıldı. Kudüs Kralı Jean de Brienne ile Papa Temsilcisi Kardinal Pelagius arasında taarruzlarda uygulanacak strateji üzerinde anlaşmazlık çıktı. Kral, Sultan'ın kampına hücum etmek istemekteydi ve Kardinal ise şehrin duvarlarına hücumu tercih etmekte idi. 29 Ağustos'ta kral taraftarlarının önerisi uygulanmaya koyuldu ve Haçlılara biraz düzensiz halde büyük bir kitle gibi Sultan'ın kampına hücuma başladılar. Eyyubiler önce geri çekilir gibi yapıp sonra karşı taarruza geçtiler. Kardinal Pelagius komutayı üzerine aldı. Ama onun her türlü emrine ve hatta yalvarış ve yakarışına rağmen İtalyan asıllı Haçlılar geri çekilmeye başladılar. Bunu gören Haçlı ordusunun hepsi paniğe kapılıp kaçmaya koyuldular. Fakat Kral Jean de Brienne ve Fransız ve İngiliz asiller idaresindeki Haçlı ordusu kısımları direniş gösterip bu paniği önlediler ve Haçlı kampını kurtarmış oldular.

Bu arada önemli bir Hristiyan, sonradan aziz olarak kabul edilen Assisili Francesco Dimyat'ı kuşatan Haçlılar ordu kampına ziyarete geldi. Barış hakkında müzakereler yapılırsa bir sonuca varılacağına inanmaktaydı. Müslümanlar tarafına geçmek için zorla Kardinal Pelagius'tan izin aldı. Assisili Francesco bir beyaz bayrak altında sultan'ın bulunduğu Fariskur'a geçti ve orada Sultan Kamil'in huzuruna çıktı. Sultan Kamil ona çok iyi davrandı; fakat dini konular hakkında açık bir oturum yapılmasını kabul etmedi. Francesco'ya birçok hediye verdi; Francesco ama bunları kabul etmedi. Onun yanına bir askeri şeref birliği verilerek tekrar Haçlılar karargahına geri dönmesi sağlandı.

Ama Assisili Francesco'nun araya girmesi gerekmemekteydi. Mısır Eyyubiler Sultanı Kamil bin Adil barıştan yana idi. O yıl Mısır'da Nil Nehri fazla yükselmemişti. Bu su eksikliğinden dolayı Mısır halkına yetişecek yiyecek olmayacağı aşikardı. Aynı zamanda ülke içinde tarıma hiç katkı yapmayan ve büyük tüketime neden olan bir ordu bulunmakta ve savaş yapılmakta idi. Suriye Sultanı Muazzam da Suriye'den getirdiği orduyu geri götürmeyi istemekteydi. Eylül sonunda bir Haçlı esir bir ateşkes teklifi ile Sultan'a geldi ve eğer Müslümanlar Kudüs'ü geri verirlerse bir barış olabileceğini bildirdi. Mısır Eyyubi Sultanı Kamil bin Adil Haçlılarla bu ateşkesi kabul etti. Fakat Haçlılar barış müzakerrlerine başlamayı kabul etmediler. Böylelikle ateşkes döneminde her iki taraf da kendi mevzilerini pekiştirmekle geçirdiler. 26 Eylül'de Sultan Kamil Haçlılara yaptığı bir hücumla bu ateşkes dönemine son verdi.

Fakat yine de Sultan Kamil barış yanlısı idi. Dimyat'ın savunucularının sayısının çok azaldığını ve onları takviye etme imkânı olmadığını bilmekte idi. Haçlılar kampı içinde kargaşalık çıkartmak için tuttuğu casus ve ajan provokatörler de hiç etkili olmamaktaydılar. Ekim sonunda esir olan iki Haçlı şövalyeyi Haçlılara göndererek yeni bir barış teklifi şartlarını onlara bildirdi. Haçlılar Dimyat kuşatmasını kaldırıp Mısır'dan çıkarlarsa kendilerine Kudüs, Beytüllahim, Nasıra ve "gerçek istavroz" geri verilecekti. Böylece Kudüs ve Orta Filistin'in tümü ve Celile bölgesi Haçlı Hristiyanlar eline geçecekti. Kudüs Kralı Jean de Briene; onun asilleri, Fransa, İngiltere ve Almanya'dan gelen bütün komutan asiller bu şartlara razı olma lehinde idiler. Papa Temsilcisi Albano'lu Pelagius ve Kudüs Katolik Patriği bu tekliflere karşı çıktılar. Bu koyu dindar Katolikler prensip olarak Hristiyan olmayanlarla anlaşma yapılması aleyhinde idiler. Tapınak Şövalyeleri ve Hospitalier Şövalyeleri ise buna stratejik olarak aleyhtardılar. Kudüs surları ve Celile'de bulunan kaleler yıkıldığı için Kudüs'ün askeri olarak savunulması imkânsız olduğu açıktı. İtalyanlar (Venedikliler, Cenovalılar vb.) ise ticaret bakımından aleyhteydilar. Dimyat Haçlılar eline geçerse Haçlılar ve İtalyanlar elinde bu liman, Mısır içine açılan bir ticaret kapısı olacağını düşünmekteydiler. Sonunda Kardinal Pelagius'un katı ısrarı üzerine bu barış teklifi reddedildi. Bu katı Katolik tutumun haberini alan önemli bir grup Haçlı orduların komutanı olan Hollanda Kontu I. William, kendisinin getirdiği Flandralı'lardan oluşan ordusu ile kuşatmadan ayrıldı ve biran önce ülkesine geri dönme hazırlıklarına girişti.

4 Kasım'da Haçlılar tarafından kaleye karşı gönderilen bir keşif birliği Dimyat kalesinin dış surlarında hiçbir savunucu bulunmadığı haberini getirdi. 5 Kasım'da tam bir güçle surlar üzerine yürüyen Haçlı ordusu bu dış surları hiç direniş görmeden geçti ve iç kale kapılarına dayandı. Şehrin içinde bulunan askerlerin hemen hepsi hasta idi ve şehirde sadece 3000 kişi hayatta kalmıştı. Yaşayan asker ve siviller hastalıktan o kadar bitkin haldeydiler ki ölülerini bile gömme takatleri bulunmamaktaydı. Ama şehir depoları yiyecekle doluydu. Şehrin depolarındaki her türlü mal istilacı Haçlı ordusuna kalmıştı. Haçlılar şehir sakinlerinden 300'ünü fidye toplamak için ayırdılar. Genç çocukları Hristiyan yapılmak üzere papazlara teslim ettiler. Diğer şehir sakinlerini köle olarak sattılar. Şehirde bulunan her türlü kıymetli ve kıymetsiz mal her Haçlıya rütbesini de göz altına alınarak bölüştürüldü. Şehrin idaresi de sorun oldu. Sonunda Kutsal Roma-Germen İmparatoru II. Friedrich'in gelip Haçlı seferine katılıncaya kadar şehrin idaresi Kudüs Kralı Jean de Brienne'ye verildi. Bu arada Nil Nehri'nin doğuda bulanan ağzında, Dimyat'tan birkaç kilometre uzaklıkta olan Tanis şehrine de bir hücum düzenlendi. Bu şehir de terk edilmişti ve içinde bulunan eşyalar ganimet olarak alınarak Haçlılar arasında bölüşüldü. Ganimet bölüşülmesi büyük sorunlar ortaya çıkardı. Kendilerine haksızlık yapıldığını iddia eden İtalyan Haçlılar açıkça isyana geçtiler. Ama Tapınak Şövalyeleri ve Hospitalier Şövalyeleri güçleri onları şehirden uzaklaştırdılar. Böylece kış mevsimi galibiyet kazanan Haçlı ordusunda çıkan anlaşmazlıklarla girdi.

Papalık temsilcisi olan Pelagius Dimyat şehrinin geçici idarecisi olarak Kudüs Kralı Jean Brienne'yi kabul etmemekteydi. Jean de Brienne de yıl sonunda Dimyat'tan ayrılarak Akka'ya geri döndü. Pelagius imparator II. Friedrich'in yeni bir ordu ile Avrupa'dan gelmesini beklemekteydi ama II. Friedrich gelmedi. Eğer bir başarısızlık olursa Papa temsilci Pelagius'un bunu kendine yükleyeceğinden çekinen Jean de Brienne 7 Temmuz'da bir yıl Filistin'de kaldıktan sonra tekrar Dimyat'a eski görevine döndü.

Tam bu sırada El Cezire'de bulunan Eyyubiler, Anadolu Selçuklu Devleti hükümdarı I. Keykavus ile yaptıkları savaşı bir antlaşma ile sona erdirdiler. Orada Eyyubiler valisi olan olan Sultan Kamil'in küçük kardeşi Eşref Musa bin Adil komutasında bir ordu ile Mısır'daki Eyyubilere askeri yardım desteği sağlama durumuna geçmişlerdi. Sultan Kamil ayrıca Nil Nehri deltasının batısında yeni bir donanma kurmayı başarmıştı. 1220'de bu yeni Eyyubiler donanması Kıbrıs'ın batısında Haçlıların donanmasının tümünü bir pusuya düşürüp bu Haçlı filosunu elemine etti. Böylece Dimyat'taki Haçlıların deniz desteği de kesilmiş oldu. Sultan Kamil Pelagius'a tekrar daha önceki bildirdiği şartlarla tekrar barış teklif etti. Pelagius yine bunu kabul etmedi.

Temmuz 1270'te Dimyat'daki Haçlı Hristiyan orduları Eyyubiler başkenti olan Kahire üzerine yürümeye karar verdiler. Bu yürüyüş kuru olan Nil Nehri kıyısını takip ederek devam etti. Eyyubiler hükümdarı Sultan Kamil bin Adil ve ordusu tarafından yakından gözlemlenip takip edildi. Mısır ve Suriye Eyyubiler güçlerinin öncüleri 19 Temmuz'dan itibaren Kahire hedefiyle ilerlemekte olan Haçlı ordusunun uçlarına sık sık baskın hücumlarında bulunmaya başladı. Bu sık sık yapılan hücumlar ilerleyen Haçlı ordusunun moralini bozdu. Özellikle Alman haçlılarına çok aksi tesir yaptı. Haçlılar ordusuna dahil olan 2000 Alman haçlı askeri komutanları I. Louis Bavyeralı ve Töton Şövalyeleri Büyük Ustası Hermann von Salza altında, Haçlılar Kahire yolunda yürüyüşte iken ordudan ayrılıp Dimyat'a geri döndüler. Pelagius Kahire'ye ordunun yürümesinde israr edip bunun aleyhtarlarını aforoz etmek istemekteydi. Ama Dimyat geçici idarecisi Jean de Brienne bunu kabul etmedi.

Sultan Kamil ve kardeşi Suriye Sultan Muazzam Nil Nehri'nin tekrar sel getireceği dönemde kardeşleri Eşref'in El Cezire'den takviye birlikleri ile gelmesini beklemeye koyulup bu yürüyüşte olan Haçlı ordusu ile bir büyük silahlı çatışmaya girişmemeye ve oyalayıcı çöl savaşı taktikleri uygulamaya kararlıydılar. Pelagius ise geriye dönmeyen Haçlı ordusu ile Kahire üstüne hücuma devam etmeye karar verdi. Haçlı ordusu Nil Deltası'nın bir kolu üzerinde güneyde bulunan Mansure'ye doğru kuru bir nehir yatağı kenarından yürüyüşüne devam etti.

Kahire üzerine yürümekte olan Haçlılar Mansure kalesi önüne geldiklerinde Mısırlı öncü birlikler nehrin kanallarını tutan yüksek setleri yıktılar. Yıllık sel ile yükselen Nil Nehri, Mansure şehrinin etrafında bulunan ve sel zamanlarında suyla dolan nispeten düşük rakımlı ova ve Haçlılar ordusunun takip ettiği kuru nehir yatak kıyılarını nehir suları ile doldurmaya başladı. Haçlı ordusu bu sel sularıyla kaplanmaya başlanan ovada bulunan dar ve daha yüksekçe olan ada şeklini alan bir arazi parçasına çekilmek zorunda kaldılar. Sultan Kamil'in yeni yaptırdığı donanma filosu, buraya kadar gelmesi imkânı olan Haçlı gemilerinin Nil Nehri deltasına girmesine mani olmaktaydı. Haçlılar yürüyüşte levazım, erzak, iaşe ve silah ikmalini ya etraftaki yerel halktan zorla alarak veya Nil Nehri kolu üzerinde işleyebilen küçük gemilerle yapılabileciğini planlamışlardı. Fakat nehir sularının yükselmesi ile bu türlü ikmali yapmalarına imkân kalmamıştı. Papalık temsilcisi Kardinal Pelagius bu sırada komuta gücünü yetirdi. Hiçbir Haçlı birliği onun ilerleme komutlarına uymaz olmuştu. Haçlı ordusu alt komutanları açlık tehlikesi dolayısı ile çaresizlik içinde kalarak Sultan Kamil'e teslim olmaya karar verdiler.

Haçlıların  teslim olmak için müzakere etme teklifi Eyyubiler ordugahına erişince Eyyubiler üst komutanları arasında bir ihtilaf olduğu ortaya çıktı. Suriye Sultanı Muazzam bin Adil ve Elcezire emiri Eşref bin Adil bu Haçlı ordusunun tamamiyle imha edilmesine taraftardılar. Fakat Sultan Kamil değişik alternatif düşünmekteydi. Dimyat kalesinin, bu kalede geride kalan Haçlılar tarafından daha da pekiştirlmiş ve uzun bir kuşatmaya dayabilecek hale getirilmiş olduğu casuslar vasıtası ile öğrenilmişti. Sultan Kamil selde mahsur kalan Haçlı ordusunun imha edilmesinin Dimyat'taki Haçlıların daha ciddi olarak direnmelerine neden olabileceğini düşünmekteydi. Eğer Dimyat kalesi kuşatmaya alınıp bu kuşatma uzun sürerse Avrupa'dan yeni bir Haçlı ordusu gelmesi olasılığı da çoğalmaktaydı. Zaten Sicilya Kralı ve imparator II. Friedrich'in Haçlı seferine çıkma hazırlıklarının ileri seviyede olduğu da duyulmuştu. Sultan Kamil yapılan bir harp meclisinde bu fikirlerini diğer komutanlara kabul ettirdi ve sel sullarından mahsur kalan Haçlı ordusunun teslim olması için, Sultan Kamil'in eski tekliflerinin bazılarını de içeren, bir antlaşma teklifi yapılması kabul edildi.

Haçlılar bu teklifleri kabul ettiler ve bir teslim antlaşması yapıldı. Bu teslim antlaşma şartlarına göre adada mahsur kalan Haçlı esir olarak teslim olacaklardı. Dimyat kalesindeki Haçlı savunucular da bu kaleyi Sultan Kamil'e terk edeceklerdi. Bu kale boşaltılıp Sultan Kamil'e tamamen teslim edilince, esir olmuş Haçlılar geri verilecekti. Bu şartlara ek olarak Eyyubiler ile Haçlılar arasında 8-yıl yürürlükte kalacak bir barış antlaşması imzalanacaktı. Son olarak Sultan Kamil, eğer bulunursa "Gerçek istavrozu" da Haçlılara teslim edecekti. Fakat bu son şarta uyulmadı; çünkü aramalara rağmen gerçek istavrozun kaybolmuş olduğu anlaşıldı.

Sonuçlar
Yirminci yüzyılda Haçlı seferleri hakkında gayet ayrıntılı ve derin bir araştırmacı olarak kabul edilen Fransız tarihçisi Grousset, Avrupalı Haçlılar açısından bu seferin sonuçlarını şöyle özetlemiştir:
Bu Haçlı seferi Hristiyan Haçlılar için tamamıyla başarısız olmuştur. Haçlılar hiçbir gelişme sağlayamamışlardır. Haçlı ordusunun önemli sayılabilecek kısmı ise teslim olmuştur. Haçlılar imzalanan teslim olma antlaşması ile felaketin eşiğinden geri dönmüşlerdir. Bu Haçlı seferi Orta Doğu'da Frank Kutsal ülkeleri arazilerine yerlemiş olan Hristiyan Franklar ile Avrupa'dan gelen Hristiyan Haçlı güçleri düşünce ve tavırları arasında büyük bir uçurum olduğunu açıkça ortaya çıkartmıştır. Avrupa'dan gelenler Müslümanlara karşı hiç müsamaha tanımadan onları öldürmek; Kudüs'ü ve etrafını Hristiyan olmayanlardan tamamıyla temizlemek ve Filistin, Suriye ve hatta Mısır'da yeni Hristiyan koloniler kurmak hedefini gütmekte idiler. Orta Doğu'ya yerleşmiş olan Latinler ise sayılarının azlığı dolayısıyla Orta Doğu'da bulunan politik gerçeklere uymak istemekteydiler. Beşinci Haçlı Seferi Batı Avrupa'nın (1220'den itibaren Papalık Devleti ve Katolik kilise halkının ve daha sonra Almanya Kutsal Roma-Germen İmparatorluğu'nun) Suriye, Filistin ve Mısır'da gelişmiş Latin kurumları ve politik gerçekleri hic göz önüne almadan kendi bildiklerini yapmaya kararlı olduklarını açıkça ortaya çıkartmıştır.

Bu Haçlı Seferi'nin kültürel yankıları
Bu Haçlı Seferi'nin tüm başarısızlığı Avrupa edebiyatında yansımıştır. Örneğin bu dönemde yaşayan ünlü Okitanyalı şair Guilhem Figueira bu fiyaskoyu ortaya çıkartan papalık temsilcisi Pelagius ve papa aleyhinde gayet cesur ve şiddetli tenkitler içeren şiirler yazmıştır. Daha ılımlı bir ünlü Okitanyalıı sair olan Görmonda de Monpeslier ise Papa'ya karşı tenkitlere cevap veren "Greu m'es a durar" adlı ünlü şarkı şiirini hazırlamış ve bu şiirde Papa ve temsilcisi Pelagious yerine bu fiyaskonun sorumluluğunu "kötülerin aptallıkları" nedenine yüklemiştir.

Ayrıca bakınız
 Eyyubiler
 Kamil bin Adil

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar
 Demirkent, Işın, (1997) Haçlı Seferleri, İstanbul:Dünya Yayıncılık, ISBN 975-7632-54-6
 Maalouf, Amin (Tr. çev. Mehmet Ali Kılıçbay) (1998),Arapların Gözüyle Haçlı Seferleri, İstanbul:Telos Yayıncılık ISBN 975-545-092-0

Dış bağlantılar

Anadolu Selçuklu Devleti'nin savaşları
5

Beşinci Haçlı Seferi


Fata bună din cer este un film românesc din 1977 regizat de Dan Necșulea. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dan Nuțu, Ștefan Mihăilescu-Brăila.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1977 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1977
Filme dramatice românești

Fata bună din cer


Die Abenteuer des Pinocchio ist der Titel folgender Filme:

 Die Abenteuer des Pinocchio (1947) (Le avventure di Pinocchio), italienischer Film von Giannetto Guardone
 Die Abenteuer des Pinocchio (1984) (The Adventures of Pinocchio), US-amerikanischer Film von Ippei Kuri und Jim Terry
 Die Abenteuer des Pinocchio (1980er), US-amerikanische Zeichentrickfilmadaption einer Animeserie

The Adventures of Pinocchio steht für:

 The Adventures of Pinocchio, Originaltitel von Die Legende von Pinocchio, Spielfilm von Steve Barron (1996)
 The Adventures of Pinocchio (Oper), Oper von Jonathan Dove (2007)

Siehe auch:
 Pinocchio (Begriffsklärung)

Die Abenteuer des Pinocchio


This is a list of aviation-related events from 1955.

Deadliest crash
Three crashes may claim the joint title of 1955's deadliest plane crash; two of these cases involved military aircraft. The first took place on 22 March, when the 1955 Hawaii R6D-1 crash, involving a United States Air Force Douglas DC-6, took place in mountainous terrain of Oahu, Hawaii, U.S., killing all 66 people on board. The second took place on 11 August, when two USAF Fairchild C-119 Flying Boxcars collided during a training formation near Altensteig, West Germany, killing all 66 people aboard both aircraft. The third, and the deadliest civilian aircraft case of 1955, took place on 6 October, when United Air Lines Flight 409, a Douglas DC-4 which crashed into Medicine Bow Peak near Laramie, Wyoming, U.S., killing all 66 people on board.

Events
 The British Overseas Airways Corporation (BOAC) acquires a 49 percent ownership stake in Middle East Airlines, displacing Pan American World Airways as an owner of the airline.

January
 The second prototype of the United States Navy's Grumman F9F-9 supersonic fighter becomes the first version of what will become the Grumman F11F Tiger to fly with an afterburner fitted.
 January 1 – The United Kingdoms first atomic bomber unit, the Royal Air Forces No. 138 Squadron, is formed, flying Vickers Valiants from RAF Gaydon.
 January 10
Aircraft of the People's Republic of China attack the Nationalist Chinese-held Tachen Islands.
The Government of Pakistan nationalizes Orient Airways.
After an extensive overhaul, the attack aircraft carrier  is recommissioned as the first operational United States Navy aircraft carrier with an angled flight deck.
 January 11 – 1955 RAF Shackleton aircraft disappearance: Two Royal Air Force No. 42 Squadron Avro Shackleton maritime patrol aircraft disappear without trace during a routine exercise off Fastnet Rock on the southwest coast of Ireland, and are presumed to have collided in mid-air. An engine from one of the aircraft finally will be found in 1966.
 January 12 – A Trans World Airlines Martin 2-0-2A collides in mid-air just after takeoff from Boone County Airport (later Cincinnati/Northern Kentucky International Airport) in Hebron, Kentucky, with a privately owned Douglas DC-3 which has strayed into controlled airspace without clearance. Both aircraft crash, killing all 13 people aboard the TWA plane and both people on the DC-3.

February
 Lake Central Airlines becomes the first employee-owned scheduled airline in history when 162 of its employees (65% of the total) buy 97.5% of the outstanding stock, 25% outright and the rest financed over 24 months.
 February 1 – West Germany′s national civil aviation authority, the Luftfahrt-Bundesamt (Federal Aviation Office), begins operations.
 February 9 – Twenty nautical miles (37 km) southeast of the Tachen Islands, the Peoples Republic of China shoots down a U.S. Navy AD Skyraider attack aircraft covering the evacuation of Nationalist Chinese forces from the islands.
 February 13 – A Sabena Douglas DC-6 crashes on Mount Terminillo, near Rieti, Italy, killing all 29 people on board, including actress and model Marcella Mariani.
 February 19 – Trans World Airlines Flight 260, a Martin 4-0-4, crashes in the Sandia Mountains near Albuquerque, New Mexico, killing all 16 people on board.
 February 24 – The United States Navy Convair R3Y-1 Tradewind Coral Sea Tradewind sets a new speed record for a flying boat flight across the continental United States, flying from San Diego, California, to Naval Air Station Patuxent River, Maryland, in 6 hours at an average speed of 403 mph (639 km/h). The record remains unbroken.
 February 26 – George F. Smith becomes the first person to survive a supersonic ejection, from a North American F-100 Super Sabre travelling at Mach 1.05.

March
 March 11 – Pakistan International Airlines is formed to serve as Pakistan′s national airline. Orient Airways ceases operations and merges into the new airline.
 March 20 – American Airlines Flight 711, a Convair CV-240, strikes the ground during final approach at Springfield, Missouri, killing 13 of the 35 on board.
 March 22 – Descending to land in darkness and heavy rain at Hickam Air Force Base, Territory of Hawaii, the crew of United States Navy Douglas R6D-1 Liftmaster 131612 of Air Transport Squadron 3 (VR-3) makes a navigational error, and the plane crashes into Pali Kea Peak in Oahus Waianae Range 15 miles (24 km) northwest of Honolulu and explodes, killing all 66 people on board. At the time, it is the worst accident involving any version of the Douglas DC-6, and it remains the worst air disaster in the history of Hawaii and the deadliest heavier-than-air accident in U.S. naval aviation history. It will tie with the August 11 mid-air collision of two United States Air Force C-119G Flying Boxcars over West Germany and the October 6 crash of United Airlines Flight 409 in Wyoming as the deadliest air accident of 1955.
 March 24 – An Avro Canada CF-100 Canuck becomes the first Canadian jet aircraft to fly across the Atlantic Ocean.
 March 25 – During a test flight with afterburner, the Lockheed XF-104 achieves a speed of Mach 1.79 (1,181.4 mph, 1,901.3 km/h).
 March 26 – The number three propeller and engine detach from the Pan American World Airways Boeing 377 Stratocruiser 10-26 Clipper United States, operating as Flight 845/26 with 23 people on board, forcing it to ditch in the Pacific Ocean 35 miles (58 km) off the coast of Oregon, killing four people. The United States Navy attack transport  rescues the 19 survivors about two hours later.

April
 A Cunard Line report assesses that airlines do not pose a threat to the transatlantic ocean liner business because political interference with airline routes prevents aircraft from having the freedom of navigation that ships enjoy.
 The United States Navy's Grumman F9F-9 supersonic fighter is redesignated as the F11F-1.
 April 1 – Post-World War II bans on powered flight in West Germany are lifted and Lufthansa begins operations, providing service linking Hamburg, Düsseldorf, Frankfurt-am-Main, Cologne, and Munich. The airline acquired the name and logo of the defunct airline Deutsche Luft Hansa in August 1954 and considers it part of its own history but has no legal connection with the earlier airline.
 April 4 – The United Airlines Douglas DC-6 Mainliner Idaho crashes shortly after taking off from Long Island MacArthur Airport in Ronkonkoma, Islip, New York, on an instrument rating check flight due to an inadvertent reversal of the pitch of the propeller on number 4 engine. The plane is carrying no passengers; all three crew members on board die.
 April 11 – A bomb detonates aboard the Air India Lockheed L-749A Constellation Kashmir Princess, which is carrying delegates to the Bandung Conference in Djakarta, Indonesia.  The aircraft explodes in mid-air and crashes into the South China Sea, killing 16 of the 19 people on board. Kuomintang agents planted the bomb in a failed attempt to assassinate Chinese Premier Zhou Enlai, who changed his travel plans and is not on the plane.
 April 27 – East Germany and the Soviet Union sign an agreement transferring Berlin Schönefeld Airport from Soviet Army to East German civilian control.

May
 May 10 – United States Air Force 8th Tactical Fighter Wing pilot James E. McInerny. Jr., shoots down a MiG-15 (NATO reporting name "Fagot") fighter flown by a People's Republic of China pilot over Korea. It is the last MiG-15 shot down by United Nations forces in Korea.
 May 15 – Lufthansa begins international service, with flights between West Germany and London, Paris, and Madrid.
 May 31
As tensions in the Formosa Strait ease, the People's Republic of China releases four captured American fliers. It will release all other captured Americans over the summer.
Flying a Dassault Mystère IV, French aviator Jacqueline Auriol sets a women's world speed record of 715.35 mph (1,151.93 km/h). She will win the third of her four Harmon Trophies for the flight.

June
 Frank N. Piasecki forms the Piasecki Aircraft Corporation.
 June 1 – Lufthansa begins service between West Germany and New York City, using Lockheed Super Constellations.
 June 6 – Jean Boulet sets a world altitude record for helicopters of  in a Sud-Est S.E. 3130 Alouette II.
 June 16 – As part of an attempted coup against President Juan Perón, Argentine Naval Aviation and Argentine Air Force aircraft bomb and strafe the Casa Rosada in Buenos Aires and the adjacent Plaza de Mayo while a large crowd was gathered there to express support for Perón, killing 308–364 people and injuring over 800. The bombing of Plaza de Mayo was the largest aerial bombing ever to take place in mainland Argentina. In addition, the first air to air kill of the Argentine Air Force was scored when a rebel AT-6 Texan was downed by a loyal Gloster Meteor over the Río de la Plata.
 June 22 – The Soviet armed forces shoot down a U.S. Navy patrol plane over the Bering Strait. The Soviet Union surprises the United States by paying half the damages and issuing a statement of regret even though the American plane clearly had violated Soviet airspace.
 June 28 – Jean Moire lands a Bell 47 helicopter on top of Mont Blanc, at an altitude of 4,807 m (15,772 ft).
 June 30
A Gloster Meteor jet fighter crashes on takeoff from RAF West Malling in Kent, England, killing both crew and two fruit-pickers on the ground.
Two Hawker Sea Hawk jet fighters flying from RNAS Lossiemouth in Scotland independently crash into the North Sea; one pilot is killed.

July
 Kuwait National Airways changes its name to Kuwait Airways.
 July 1
South Vietnams air force, the Republic of Vietnam Air Force, is established.
East Germany appoints the initial management committee for its new national airline, which it names Deutsche Lufthansa (abbreviated DLH) after the defunct pre-1945 German airline Deutsche Lufthansa, even though the West German airline Luftag had bought the rights to that name in August 1954 and named itself Lufthansa.
 July 8 – The United States Air Force's Tactical Air Command activates the Nineteenth Air Force to serve as the command element of the Composite Air Strike Force.
 July 11 – The United States Air Force Academy admits its first class, consisting of 306 cadets, at its temporary location at Lowry Air Force Base in the cities of Aurora and Denver, Colorado. It will later move to Colorado Springs, Colorado.
 July 26 – Capital Airlines adopts the Vickers Viscount, the first US airline to select a British airliner.
 July 27 – El Al Flight 402, a Lockheed Constellation, strays into Bulgarian air space and is shot down by Bulgarian Air Force Mikoyan-Gurevich MiG-15 fighters. All 58 people aboard are killed.
 July 31 – American actor Robert Francis and his two passengers die when the Beechcraft Bonanza he is piloting crashes in Burbank, California.

August
 August 1 – Lockheed Article 001, prototype of the Lockheed U-2 reconnaissance aircraft, first takes to the air in what is intended to be only a high-speed taxi test at Groom Lake in Nevada.
 August 4 – American Airlines Flight 476, a Convair CV-240-0 attempting an emergency landing at Forney Army Airfield, Fort Leonard Wood, Missouri, crashes just short of the runway, after earlier reporting an engine fire. All 27 passengers and three crew members die in the crash. Witnesses report seeing the right wing of the plane break away before the crash; the wing is found on a hill  from the main wreckage.
 August 11 – As a formation of nine United States Air Force Fairchild C-119 Flying Boxcars flies over Edelweiler, near Stuttgart, West Germany, on a training mission carrying troops, one of them, a C-119G, experiences engine trouble, loses altitude momentarily, pulls upward abruptly, and collides with another C-119G. Both aircraft crash, killing all 19 people aboard one and all 47 aboard the other. The combined death toll of 66 makes it the worst aviation accident in German history at the time and the deadliest ever involving any variant of the C-119. It will tie with the March 22 crash of a United States Navy R6D-1 Liftmaster in Hawaii and the October 6 crash of United Airlines Flight 409 in Wyoming as the deadliest air accident of 1955.
 August 20 – Flying a U.S. Air Force North American F-100C Super Sabre, Horace A. Haines sets a world speed record of 822.135 mph (1,323.889 km/h).
 August 29 – A Royal Air Force English Electric Canberra sets a new world altitude record of 65,876 ft (20,079 m).
 August 31 – Lockheed Aircraft Corporation engineering test pilot Stanley Beltz is killed in a crash near Lancaster, California, while piloting an F-94B Starfire modified to test the nose section of the BOMARC missile.

September
 Czechoslovakia agrees to sell the Egyptian Air Force 50 twin-engine medium jet bombers and 120 jet fighter-interceptors, as well as military transport aircraft and helicopters.
 September 3 – J. S. Fairfield makes the first ejection from an aircraft on the ground, escaping from a Gloster Meteor traveling at 120 mph (193 km/h) along a runway.
 September 9 – American Airlines, Trans World Airlines, and United Airlines agree to adopt a domestic "Coach Class" for transcontinental flights across the United States.
 September 16
The East German national airline Deutsche Lufthansa (DLH) makes its first flight, carrying East German prime minister Otto Grotewohl from East Germany to Moscow for a state visit to the Soviet Union.
Gloster Meteor aircraft of the Argentine Air Force attack the Argentine Navy destroyers Cervantes and La Rioja in the River Plate during the Revolución Libertadora against Juan Perón, inflicting numerous casualties.
 September 18 – Argentine Naval Aviation aircraft attack an Argentine Army column during the Revolución Libertadora against Juan Perón, halting the column before it can capture a naval air base. A Grumman J2F Duck was shot down by machine gun fire from a Sherman tank.

October
 Middle East Airlines introduces a Vickers Viscount into service.
 October 6 – A Douglas DC-4 operating as United Airlines Flight 409 crashes in the Medicine Bow Mountains near Centennial, Wyoming, killing all 66 on board. It will tie with the March 22 crash of a U.S. Navy Douglas R6D-1 Liftmaster in Hawaii and the August 11 mid-air collision of two United States Air Force C-119G Flying Boxcars over West Germany as the deadliest air accident of 1955.
 October 10 – Helicopters from the U.S. Navy aircraft carrier  play a key role in rescuing people stranded by flooding in Tampico, Mexico.
 October 15 – A United States Navy Douglas XA4D-1 Skyhawk sets a world speed record over a 500-kilometer (310.5-mile) closed-circuit course, reaching 1,119.382 km/h (695.163 mph).
 October 16 – The Boeing 367-80 (a Boeing 707 prototype) crosses the United States in just 3 hours 58 minutes.
 October 18 – A U.S. Navy Convair R3Y-1 Tradewind flying boat sets a speed record for a flight from Hawaii to the continental United States, flying from Honolulu to Naval Air Station Alameda, California, in 6 hours 45 minutes at an average speed of 360 mph (579 km/h).

November
 November 1 – The Douglas DC-6B Mainliner Denver, operating as United Airlines Flight 629, is destroyed over Longmont, Colorado, by a bomb planted by Jack Gilbert Graham, who is attempting to cash in his mother's life insurance policies. All 44 on board, his mother among them, are killed. Graham will be executed for the crime on January 11, 1957.
 November 22 – A Soviet Tupolev Tu-16 (NATO reporting name "Badger") drops the first Soviet thermo-nuclear bomb, RDS-37, in Siberia.

December
 Royal Air Force Bomber Command becomes an all-jet operation upon the retirement of its last piston engine Avro Lancasters from bomber duty.
 December 4 – Glenn L. Martin, founder of the Glenn L. Martin Company, dies at age 69.
 December 13 – The de Havilland Comet 3, the worlds first jet airliner, visits an American airport for the first time when it stops at Honolulu International Airport in Honolulu, Hawaii, during an around-the-world flight. It then flies to Vancouver, British Columbia, Canada, in 5 hours 39 minutes.
 December 15 – The de Havilland Mosquito flies its final operational sortie with the Royal Air Force.
 December 24 – As a public relations move, the U.S. Continental Air Defense Command (CONAD) issues a statement to the press claiming that it is tracking Santa Claus's sleigh on Christmas Eve, adding that "CONAD, Army, Navy and Marine Air Forces will continue to track and guard Santa and his sleigh on his trip to and from the U.S. against possible attack from those who do not believe in Christmas." It begins the annual tradition of CONAD and its successor, the North American Air Defense Command (later renamed the North American Aerospace Defense Command) reporting the tracking of Santa Claus's sleigh on Christmas Eve, with the "reports" of his progress becoming more and more elaborate in future years.

First flights

January
 January 5 – LBIS LK-1

February
 February 9 – Convair CV-540
 February 14 – Mikoyan-Gurevich Ye-2, prototype of the Mikoyan-Gurevich MiG-21

March
 March 2 – Dassault Super Mystère
 March 12 – Aérospatiale Alouette II
 March 25 – Vought XF8U-1, prototype of the F8U Crusader, in 1962 redesignated F-8 Crusader

April
 April 3 – Ilyushin Il-54 (NATO reporting name "Blowlamp")
 April 25 – FFA P-16 J-3001

May
 May 27 – Sud Caravelle

June
 June 11 – SIPA S.1000 Coccinelle
 June 12 – Cessna 170C, prototype of the Cessna 172 Skyhawk
 June 14 – Frati F.8 Falco
 June 17
Reynolds-Bensen B-8 gyro-glider prototype
Tupolev Tu-104 (NATO reporting name "Camel")
 June 24 – Scottish Aviation Twin Pioneer
 June 25 – Dassault Mirage I
 June 27 – Dornier Do 27

July
 July 14 – Martin XP6M-1 Seamaster, BuNo 138821
 July 18 – Folland Gnat, G-39-2
 July 22 – Republic XF-84H "Thunderscreech"
 July 23 – PZL TS-8 Bies

August
 August 4 – Lockheed Article 001, prototype of the Lockheed U-2
 August 5 – Farman F.510 Monitor I
 August 11 – Bell XV-3
 August 14 – Fairey Ultra-light Helicopter
 August 18 – AISA AVD-12
 August 23 – Westland Widgeon
 August 25 –Handley Page HPR.3 Herald

September
 September 7 – Sukhoi S-1, prototype of the Sukhoi Su-7 (NATO reporting name "Fitter A")
 September 20 – Nord 1500 Griffon

October
 October 6 – Convair CV-440 Metropolitan
 October 22 –  Republic YF-105A, prototype of the F-105 Thunderchief
 October 25 – Saab J 35 Draken

November
 November 18 – Bell X-2 (first powered flight)
 November 24 – Fokker F27

December
 December 6 – Bensen B-8M autogyro
 December 8 – Auster Agricola
 December 18 – Beechcraft Model 73 Jet Mentor
 December 21 – Edgar Percival E.P.9

Entered service
 Stits-Besler Executive

January
 January 9 –Vickers Valiant with No. 138 Squadron, Royal Air Force

February
 Auster A.O.P. 9 with the Royal Air Force

May
 North American FJ-3 Fury with the United States Navy

June
 June 29 – B-52 Stratofortress with the United States Air Forces 93rd Bomb Wing

Retirements

 Northrop C-125 Raider by the United States Air Force

References

 Bridgman, Leonard. Jane's All The World's Aircraft 1955–56, New York: The McGraw-Hill Book Company, 1955.
 Bridgman, Leonard. Jane's All The World's Aircraft 1956–57, New York: The McGraw-Hill Book Company, 1956.

Aviation by year

1955 in aviation


The Heart Throbs es el nombre de un equipo de lucha libre profesional formado por Antonio Thomas y Roselli Romeo, que actualmente luchan en el circuito independiente. Thomas y Roselli se facturan por ser populares "con las damas", y por lo general ellas se acercan al ring mientras realizan movimientos pélvicos acompañados de la música de baile. Ellos son quizás más conocido por sus apariciones en la World Wrestling Entertainment.

Carrera

Thomas y Roselli lucharon en la Eastern Wrestling Alliance y la Ohio Valley Wrestling (OVW) como "The Heart Throbs".

World Wrestling Entertainment

En 2005, Thomas y Roselli fueron contratados por la World Wrestling Entertainment. The Heart Throbs hicieron su debut en la WWE el 18 de abril de 2005 en RAW, perdiendo ante los Campeones Mundiales en Parejas, William Regal y Tajiri. Ellos participaron en una lucha por el Campeonato Mundial en Parejas en Backlash, pero fueron nuevamente derrotados.

The Heart Throbs tuvieron mayor presencia en el programa B de Raw, Heat. Tuvieron un corto feudo con equipos conformados por Eugene y William Regal, Rosey & The Hurricane, y Val Venise y Viscera. En 2006, The Heart Throbs adquirieron una gran reacción de los fanes y comenzaron a entretener a la multitud juntándose a dos "chicas calientes" en el ring y hacer que bailaran. Durante la transmisión web de WWE Unlimited, donde The Heart Throbs se sentaban con los fanes,  terminó siendo un segmento "Kiss Cam", besando alguna chica que esté sentada cerca de ellos.

The Heart Throbs terminó su contrato en la WWE el 10 de febrero de 2006.

Circuito independiente

Después de finalizar su contrato, han estado activos en escenarios de lucha independiente. Ellos han pasado tiempo trabajando juntos, así como compitiendo de forma individual, donde cada uno tiene una victoria sobre el otro, y dos combates fueron declarados sin ganador. Juntos han luchado frente a equipos como Lenny and Lodi y Sex and Violence. También lucharon ante los ex Campeones Mundiales en Pareja de la NWA, The Naturals.

Total Nonstop Action Wrestling

Roselli y Thomas estaban detrás de bastidares en Final Resolution 2007, y lucharon ante los Riggs Brothers en las grabaciones televisadas de la TNA el 29 de enero de 2007. En Destination X del 11 de marzo de 2007, Roselli y Thomas, identificados como "The Heartbreakers" aparecieron como un equipo seleccionado por Christy Hemme para hacer frente a Voodoo Kin Mafia. The Heartbreakers fueron derrotados por Voodoo Kin Mafia. Fueron puestos en libertad meses después. Desde entonces, han trabajado en AWA Superstars.

En lucha
Movimientos finales
Heart Attack / Erectile Dysfunction (Double STO)

Movimientos de firma
Double Russian legsweep

Campeonatos y logros
Eastern Wrestling Alliance
EWA Tag Team Champion (1 vez)

Referencias

Enlaces externos
 Warned.net Article - The Heart Throbs Released From WWE (en inglés)

Equipos de lucha libre profesional
Equipos de la WWE
Equipos de Impact Wrestling

The Heart Throbs


Šarišské Sokolovce este o comună slovacă, aflată în districtul Sabinov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 577 de locuitori.

Istoric
Localitatea Šarišské Sokolovce este atestată documentar din 1307.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šarišské Sokolovce


الجامع النوري أو (جامع نور الدين الشهيد محمود زنكي) يقع في القلب الأثري لمدينة حماة السورية, ما بين حي الكيلانية من الشرق والشمال وحي بستان السعادة من الغرب, ومطلاً على الضفّة الشرقيّة لنهر العاصي في محلة باب الناعورة.
من أهم معالم مدينة حماة الغنية بالمساجد التاريخية العريقة كالجامع الأعلى الكبير وجامع أبي الفداء.
بناه نور الدين زنكي عام 558 هـ/1162 م مكان دير تاريخي قديم اسمه دير قزما .

تاريخ الجامع

بناه السلطان نور الدين محمود الزنكي عام 558هـ 1162م فعمره يزيد عن 9 قرون وهو أهم آبدة معمارية من العهد الزنكي كان له باب شاهق من الجهة الغربية لكنه هدم وآخر من الجهة الشمالية ما زال قائما وتحته كتابة تؤرخ بناءه بخط جميل وحروف ضخمة محفورة حفرا بتاريخ 558هـ.
وقد بنى نور الدين بجوار جامعه بيمارستانا (مشفى) عام 559هـ 1164م يتكون من ساحة سماوية تتوسطها بركة مثمنة الشكل تحيط بها عدة غرف للمرضى .

وصف الجامع

يوجد على الجدار الشمالي كتابات قديمة حيث تشير الكتابة الأولى المكتوبة بالأغريقية إلى شجاعة أهالي مدينة حماة ضد الحكام الرومان، وتدل الكتابة الثانية المكتوبة بالعربية إلى أن الجامع كان مركزاً للقاءات العلمية.
وفي الزاوية الشمالية الغربية ترتفع مئذنة الجامع المربعة التي تتناوب فيها مداميك الحجارة السوداء مع البيضاء. وقد بنى الملك المظفر قصره المعروف بقصر دار السعادة (في بستان السعادة حالياً) قرب هذا الجامع.
ويتألف الحرم من قسمين: شرقي سقفه ذو خمسة قباب وجنوبي مستطيل معقود يضم منبراً من الخشب الثمين، تزينه زخارف نباتية وهندسية وكتابية، وتتوسط الفناء بركة كبيرة مربعة الشكل تستمد ماءها من ناعورة الجعبرية.

نسبة الزيارة

لا توجد إحصائية دقيقة ويُعتَقَد أن النسبة جيدة لوقوع المسجد ضمن حي الباشورة القديم, وبالقرب من قلعة حماة والمدينة القديمة (متاخم لحي الطوافرة) ومتحف التقاليد الشعبية (قصر العظم) وفندق أفاميا وفندق سارة ومراسم الفنانين ومطعم السلطان الأثري والحديقة العامة ومديرية السياحة والنواعير الثلاث, والأسواق التي يؤمها الزوار والسياح, ومذكور ضمن نشرات وزارة السياحية.

أحداث شباط عام 1982م

الجامع لم يتأثر مثل بقيّة الجوامع في مدينة حماة لدرجة الخراب الشديد نتيجة مجزرة حماة عام 1982م.

صور للجامع

مراجع

انظر أيضا
 الجامع الأعلى الكبير (حماة)
 جامع أبي الفداء
 جامع الحسنين

روابط خارجية
 لمحة تاريخية عن أربعة جوامع أثرية في حماة
 الجامع النوري في حماة - ManarSH.TK (منار شققي)
 المعالـم الأثرية والتاريخية في مدينة حماة
 جامع النوري في مدينة حماة

العمارة في سوريا
مبان دينية اكتملت في 1172
مساجد بنيت في القرن 12
مساجد تاريخية
مساجد حماة
مواقع أثرية في محافظة حماة

جامع النوري (حماة)


GeoGuessr er et geografisk computerspil, hvor spilleren skal gætte hvor på jorden vedkommende er, ud fra et semi-randomiseret billede fra Google Street View. Det blev udgivet den 9. maj 2013.

Computerspil
Computerspil fra 2013

GeoGuessr


زميفكا  هي مدينة في مقاطعة أوريول أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 6053 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة أوريول

زميفكا


An Eriocaulon asteroides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sylvia Mabel Phillips. An Eriocaulon asteroides in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon asteroides


5576 Albanese este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5576 Albanese este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols de CERGA. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

5576 Albanese


La grabación binaural
Es un método de grabación que emplea dos micrófonos e intenta crear un efecto de sonido tridimensional para el oyente, que consiste en la sensación de estar en una habitación con los músicos. Esto suele generarse usando una técnica conocida como «grabación de cabeza de maniquí», donde se coloca un micrófono en cada oído de una cabeza de una figura. Se basa en la imitación de cómo el oído humano interpreta los sonidos y en la forma lobular de estos

La percepción humana en la dirección es compleja:

La información de sonido que llega a las orejas izquierda y derecha provoca diferencias de tiempo y diferencias de nivel interaurales. Estas pequeñas variaciones permiten al cerebro y el sistema auditivo calcular la dirección y la distancia de las fuentes de sonido del oyente.

Con sonidos percusivos, el impacto se puede notar en la piel (generalmente torso). El estímulo sensorial más fuerte y más temprano viene de las regiones de la piel que se alinean perpendicular a la dirección de la fuente de sonido.

La cabeza humana imprime distorsiones dependientes de la frecuencia de fase y amplitud en los sonidos cuando alcanzan los tímpanos. Las diferencias de nivel dependientes de la frecuencia, así como estas distorsiones, varían con la dirección de la fuente de sonido. Esto es causado por la geometría y las características de transmisión del sonido del seno, cavidades de la garganta, trompas de Eustaquio, oído interno, orejas externas y otros tejidos de la cabeza y la parte superior del cuerpo. [Véase: " HRTF"]

La grabación de música convencional se produce para la reproducción estéreo, que hace uso de sólo reproducción izquierda y derecha para altavoces y auriculares. La implementación de Dummy Head permite al artista de grabación hacer uso de la reproducción tridimensional del sonido. Esto se debe a que a través de la reproducción a través de auriculares el oyente percibe el sonido como si estuvieran en la posición del maniquí. La grabación se percibe a través de las puntas de la cabeza simulada.

Métodos
Hay dos métodos principales usados para crear un efecto binaural:

Con un simulador de cabeza y torso (HATS): Se basan en las dimensiones promedio de una cabeza humana y el torso. Se componen de materiales acústicos equipados con simuladores de oído y boca, así como dos micrófonos insertados dentro de cada canal auditivo, por lo general en el tímpano.

Con simulación digital: Se realiza a través del procesamiento digital de señales (DSP) donde la señal es enviada a través de un algoritmo matemático complejo que imprime información limitada de la HRTF creando el efecto binaural. Este proceso se llama algoritmo binaural basado en HRTF. [6]

Limitaciones
El foco principal de la grabación con una cabeza ficticia es lograr una reproducción binaural perfecta que sea adecuada para todos los oyentes. El problema surge que cada cabeza humana tiene diferentes características de forma y tamaño. Debido a la diversidad en HRTFs es imposible crear un efecto binaural compatible para todos los oídos. Por lo tanto, el algoritmo simulado de grabación de cabeza simulada utiliza HRTFs promedio para crear un efecto binaural moderado para todos.

Historia
La grabación de la cabeza simulada se asocia con el uso de la cabeza sintética física llamada "Kunstkopf". El Kunstkopf sería colocado en salas de conciertos durante la grabación de una orquesta en vivo o en la industria del cine los actores podrían estar alrededor de la cabeza, mientras que la grabación de su diálogo. La cabeza simulada también podría usarse para imprimir información posicional sobre efectos de sonido pregrabados reproduciendo sonidos a través de un altavoz en una orientación adecuada a la cabeza. Por ejemplo, el trueno y los sonidos de los pájaros se tocan por encima de la cabeza ficticia.

Durante la década de 1990, los dispositivos electrónicos que utilizan el procesamiento de señal digital (DSP) para reproducir HRTFs se hicieron comercialmente disponibles. Estos dispositivos permitirían al ingeniero de sonido utilizar parámetros marcados para ajustar la dirección aparente de los sonidos en tiempo real. Eran inusuales y costosos, pero permitirían al ingeniero de sonido alterar los efectos especiales de los sonidos pregrabados rápida y convenientemente. A través de la manipulación de los parámetros, los ingenieros de sonido podrían tomar una grabación monofónica de un coche que pasa y hacer que suene como si estuviera pasando detrás de ellos en tiempo real. La grabación con una cabeza simulada real para el mismo resultado requeriría una cabina de grabación y un altavoz móvil, o una matriz de altavoces, así como múltiples dispositivos de panoramización o conmutación.

Curiosidades

En 1974 Virgin Records publicó el primer álbum en solitario de Edgar Froese, el líder de Tangerine Dream, titulado Aqua. Las notas breves de la manga informan a los oyentes que el lado 2 del disco - es decir, las pistas NGC 891 y Upland - se registraron usando el sistema de cabeza artificial desarrollado por Gunther Brunschen. Los oyentes fueron aconsejados para optimizar su escucha mediante el uso de auriculares estéreo para ese lado del álbum.

A pesar de que Edgar quería seguir usando y promocionando este sistema para grabaciones posteriores, fue abandonado, debido a que, aunque funcionó bien a través de auriculares, la calidad de sonido mejorada no se tradujo adecuadamente a través de un sistema de altavoces de alta fidelidad.

En 2005, Aqua fue remezclada para reedición de edición limitada en Alemania y Japón, con una pista adicional de Upland Dawn añadida al final del CD.

En 2015, el cantante y compositor singapurense JJ Lin lanzó su álbum debut experimental "From M.E. to Myself", usando la grabación de la cabeza simulada. Este es también el primer álbum en la industria de la música pop que utiliza esta tecnología.

Modelos y aplicaciones
Algunos de los modelos propuestos a continuación han sido probados en distintas condiciones, con propósitos distintos, aquí algunos de ellos.

Teoría HRTF y sonido 3D - (R.P.I.) Generalidad de Cataluña. Roger Andreu.

Neumann KU-100: Línea de productos: Radio drama recording, Instrumentos musicales, Acústica de salas, Influencia del ruido industrial

Brüel & Kjær 4128D/C : Pruebas de teléfono, Pruebas de audio conferencia, Audífonos, Protectores auditivos

3Dio Free Space: Instrumentos con dependencia de alta frecuencia, Grabación en estudio profesional, Captura binaural (ASMR), Grabación de la naturaleza

Dentro de la industria cinematográfica Demolición fue el primer drama radial grabado usando una cabeza ficticia.

Adicionalmente, los productos de realidad virtual y algunos videojuegos, utilizan algorítmos matemáticos de simulación de las funciones de transferencia HRTF para generar un ambiente tridimensional.

Referencias

Grabación de sonido

Grabación binaural


Amatör balıkçılık, sadece spor ve dinlence amacıyla yapılan, maddi ve ticari kazanç gayesi gütmeyen balıkçılık etkinliğidir.

Amatör balıkçı hiçbir ticari düşünce ve fikir gütmeyen sadece eğlence ve boş vakit geçirme amacıyla hobi olarak balık avcılığı yapan kişi veya kişilerdir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Amatör balıkçılık turizmi

Balıkçılık

Amatör balıkçılık


Ignaz Stolz (* 20. April 1868 in Bozen; † 22. November  1953 in Lana) war ein Südtiroler Maler. Seine Brüder waren die Maler Rudolf Stolz (1874–1960) und Albert Stolz (1875–1947).

Leben
Stolz absolvierte drei Lehrjahre bei einem Innsbrucker Dekorationsmaler und studierte anschließend drei Jahre an der Münchner Akademie der Bildenden Künste. Nach fünfzehn erfolglosen Jahren in Wien kehrte er in seine Heimatstadt Bozen zurück und fand dort ab den späten zwanziger Jahren insbesondere als Porträtmaler Anerkennung. Die formale Grundlage seines Werks bildete der malerische Realismus der Münchner Schule der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts, insbesondere Wilhelm Leibl und der Leibl-Kreis. Von dieser Basis aus nahm Stolz speziell Anregungen der Wiener Secession und von Albin Egger-Lienz auf. In den Jahren 1941–1944 nahm Stolz an mehreren nationalsozialistischen "Gau-Kunstausstellungen Tirol-Vorarlberg" in Innsbruck teil.

Literatur
 Josef Weingartner: Ignaz Stolz zum 80. Geburtstag, in: Der Schlern 1948, S. 162–163
 Carl Kraus: Ignaz Stolz (1868–1953). Ich habe schon sehr gute Portraits gemalt. Tappeiner / Athesia, Bozen 1996, ISBN 978-8870732221
 Carl Kraus: Zwischen den Zeiten. Malerei und Grafik in Tirol 1918–1945. Tappeiner / Athesia, Bozen 1999, ISBN 88-7073-274-6, S. 75–80

Weblinks

Maler (Österreich)
Person (Tirol)
Person (Bozen)
Person (Südtirol)
Person (Österreich-Ungarn)
Italiener
Geboren 1868
Gestorben 1953
Mann

Ignaz Stolz


الموال الليبي، هو فن، ويشبه الموال العربي بصفة عامة، ولكن يختلف بعدم ارتباطه بالحزن، ففي ليبيا يقال عن التاجر الذي يبيع الخرفان (الموال)، لانه يستخدم ايقاع خاص به ملحون، يجذب الناس فيطربون لسماع صوته، واللحن الذي يتخذة سوى كان يستخدم آلة موسيقية أو رتم صوتي خاص يحل محل الالة الموسيقية.

ويمكن القول ان فن الموال يستخدم لدعاية للبضاعة وأحياننا للحزن في ليبيا اما اليوم فلقد أصبح بشكل عام فن الموال وموسيقى الموال في ليبيا مقدمة لفن جر سواحلي أو غيطة لم يعد فن مستقل وكانت اله السمسمية وهي آلة ليبية مصرية قديمة جدا تكاد تكون منقرضة اليوم في ليبيا بسبب سيطرة آلة (العود) تستعمل في فن الموال وتعزف باصبع الإبهام على الاوتار أو عن طريق عصى بها شعر قوي من حصان كالة الربابة ولكن يمكن ان نشبها بالة الكمان كون فيها أي السمسمية اربع اوتار.

أفضل فنان يغني موال في ليبيا هو الفنان فوزي المزداوي

مراجع

فنانون مغاربيون
مغنون ومغنيات ليبيون
موسيقى ليبية

موال الليبي


Lors de la montée des troubles en Ukraine au lendemain de la révolution ukrainienne de 2014, la ville de Marioupol, dans l'oblast de Donetsk, a vu des escarmouches éclater entre les forces gouvernementales ukrainiennes, la police locale et des militants séparatistes affiliés à la république populaire de Donetsk.

Les forces gouvernementales se sont retirées de Marioupol le 9 mai 2014 après que de violents combats ont laissé le siège de la police de la ville incendié. Ces forces maintenaient des points de contrôle à l'extérieur de la ville. L'intervention des sidérurgistes de Metinvest le 15 mai 2014 a conduit à la levée des barricades du centre-ville et à la reprise des patrouilles de la police locale. Les séparatistes ont continué à exploiter un quartier général dans une autre partie de la ville jusqu'à ce que leurs positions soient dépassées lors d'une offensive gouvernementale le 13 juin 2014.

Contexte

Marioupol est la deuxième plus grande ville de l'oblast de Donetsk et connaît des troubles sporadiques depuis mars 2014. Des groupes pro-russes et antigouvernementaux avaient occupé pour la première fois le bâtiment du conseil municipal le 18 mars 2014. Le premier incident violent s'était produit dans la nuit du 16 avril 2014, lorsque quelque 300 manifestants pro-russes et antigouvernementaux avaient attaqué une unité militaire ukrainienne à Marioupol en lançant des cocktails Molotov. Le ministre des Affaires intérieures, Arsen Avakov, a déclaré que les troupes avaient été forcées d'ouvrir le feu, entraînant la mort de trois des assaillants.

Les forces gouvernementales ukrainiennes ont affirmé avoir "libéré" le conseil municipal de Marioupol le 24 avril 2014, bien que cela ait été fortement contesté par des manifestants antigouvernementaux, et un rapport de la BBC a déclaré qu'il n'y avait "aucun signe" de l'armée. Le bâtiment a changé de mains plusieurs fois par la suite, mais a été capturé par l'armée le 8 mai.

Événements
Un violent affrontement impliquant des véhicules blindés de transport de troupes a eu lieu au siège de la police de Marioupol le jour de la Victoire, le 9 mai 2014. Le gouvernement ukrainien a déclaré avoir envoyé les APC en réponse à une tentative de militants séparatistes de prendre d'assaut le bâtiment. Selon le ministère de l'Intérieur, l'assaut contre la station a impliqué 60 séparatistes armés d'armes automatiques. Certains policiers locaux auraient aidé les militants lors de la prise de contrôle et ont ensuite affrontés les troupes internes qui ont tiré sur le bâtiment avec des mitrailleuses lourdes montées sur les APC.

Le gouvernement ukrainien a déclaré que son contingent comprenait des policiers, ainsi qu'une unité Omega de la Garde nationale . Les manifestants pro-russes ont tenté d'arrêter son avancée, mais sans succès. Les forces de sécurité ukrainiennes ont attaqué le quartier général de la police pour tenter de le reprendre aux militants, et pendant l'assaut, le bâtiment a pris feu. Selon le ministre de l'Intérieur Arsen Avakov, un tireur d'élite séparatiste a tiré sur des soldats et des civils ukrainiens depuis les étages supérieurs d'un hôpital. Avakov a déclaré que la contre-attaque avait entraîné la mort de vingt séparatistes et la capture de quatre, tandis que les autres se dispersaient. Il a qualifié les militants séparatistes de "terroristes" et a averti que "l'anéantissement" serait la réponse de l'Ukraine aux futurs actes de terrorisme.

Le récit d'Avakov sur ce qui s'est passé a été contesté par certains habitants de Marioupol, qui ont parlé aux journalistes du New York Times, de la BBC et de The Independent peu après l'incident. Les habitants (dont beaucoup ont montré leurs passeports ukrainiens pour prouver qu'ils n'étaient pas russes  ) ont déclaré que le gouvernement avait attaqué la police locale qui sympathisait avec les manifestants. Selon une version des événements, avancée par un groupe d'habitants cités par le New York Times, l'affrontement a été déclenché par la rébellion de la police de Marioupol contre un nouveau chef de la police envoyé par le gouvernement intérimaire à Kiev. Le rapport de la BBC comprenait une vidéo montrant des militants pro-russes essayant en vain d'empêcher les véhicules blindés d'entrer dans la ville.

Après les combats, les forces ukrainiennes se sont retirées de la ville, la laissant entièrement sous le contrôle des manifestants pro-russes. L'armée a conservé le contrôle des points de contrôle entourant la ville. Le gouvernement ukrainien a déclaré que ses forces se sont retirées "pour éviter une nouvelle aggravation". Les troupes quittant la ville ont tiré sur des civils non armés, selon The Guardian. Anna Neistat de Human Rights Watch a déclaré que "mes conclusions préliminaires suggèrent que les unités ukrainiennes pourraient en effet avoir utilisé une force excessive près du théâtre du drame, ce qui a entraîné la mort et des blessures de certaines personnes non armées" et a demandé une enquête complète et approfondie.

Un véhicule blindé de transport de troupes a été capturé par des manifestants pro-russes. Après les affrontements, les manifestants ont construit des barricades sur les routes du centre-ville. Dans la nuit, le bâtiment administratif de la ville a été incendié  et trois magasins d'armes ont été pillés. Le lendemain, des insurgés ont incendié le véhicule blindé capturé, faisant exploser les munitions à l'intérieur. Des individus ont également lancé des cocktails Molotov sur le bureau du procureur de la ville et un bâtiment militaire, y mettant le feu. Le 11 mai 2014, huit bureaux de vote ont été mis en place à Marioupol pour le référendum de la RPD sur l'autonomie, avec des files d'attente de plusieurs centaines de mètres de long.

Intervention des sidérurgistes de Metinvest
Metinvest, en collaboration avec les propriétaires Rinat Akhmetov et Vadim Novinsky, a annoncé le 11 mai 2014 que l'entreprise formerait des groupes de milices à l'échelle de la ville, engageant des métallurgistes locaux pour travailler avec la police. Les escouades étaient destinées à "protéger les civils des pillards et des criminels opérant dans la ville". Akhmetov a exhorté le gouvernement ukrainien à s'abstenir d'envoyer ses forces dans la ville et à entamer des négociations avec les insurgés.

Un accord initié par Metinvest a été signé le 15 mai par des directeurs d'usines sidérurgiques, des dirigeants de la police et de la communauté, et un représentant des séparatistes de la république populaire de Donetsk. Les métallos et les agents de sécurité de Metinvest, ainsi que la police locale, ont commencé des patrouilles conjointes dans la ville de Marioupol. Associated Press a rapporté que ces groupes ont forcé les insurgés à quitter les bâtiments qu'ils occupaient. Bien qu'un représentant de la DPR ait participé à l'accord qui a conduit à cette évacuation des bâtiments par les insurgés, un commandant local des insurgés qui occupaient le bâtiment a déclaré que "quelqu'un essaie de semer la discorde parmi nous, quelqu'un a signé quelque chose, mais nous continuerons notre combat », et que « tout le monde s'est enfui ». Des métallos ont pu être vus en train de retirer des barricades du centre-ville et de nettoyer le bâtiment administratif de la ville incendié. Au matin du 16 mai 2014, les journalistes d'Associated Press n'ont trouvé aucune trace des insurgés dans le centre-ville de Marioupol. Le 16 mai, cependant, il semble que les séparatistes n'aient pas été bannis de la ville : des journalistes du Washington Post rapportent qu'une centaine de militants pro-russes se sont rassemblés sur les marches du bâtiment de l'administration de la ville, et que le drapeau séparatiste continue de flotter au-dessus. Radio Free Europe a rapporté le 17 mai que des militants séparatistes (non armés, mais certains portant des cagoules) patrouillaient à Marioupol aux côtés de la police. Le 19 mai 2014, des reporters de CNN ont trouvé des partisans du DPR, y compris des milices armées, qui dirigeaient leur quartier général dans une banlieue de Marioupol. Le chef du groupe, Denis Kuzmenko, a déclaré aux journalistes qu'il se félicitait du rôle des métallurgistes dans la ville.

Reprise de Marioupol par le gouvernement
Le matin du 13 juin 2014, de violents combats ont repris dans le cadre des opérations militaires à Marioupol où les bataillons Azov et Dnipro-1 ont repris la ville et les principaux bâtiments occupés par des insurgés tuant cinq militants et détruisant un véhicule blindé BRDM-2 insurgé. Deux soldats ont également été tués  et 4 à 11 séparatistes ont été capturés. Un véhicule blindé de transport de troupes militaire a été détruit pendant les combats. Le ministre de l'Intérieur, Avakov, a déclaré que "tous les principaux bastions terroristes sont sous contrôle".

À la suite de cette bataille de six heures, les forces ukrainiennes ont hissé le drapeau national au-dessus du quartier général des insurgés dans la ville et ont déclaré avoir regagné  du tronçon de la frontière avec la Russie. Immédiatement après l'opération, le président ukrainien Petro Porochenko a chargé le chef de l'administration régionale de Donetsk, Serhiy Taruta, de déplacer temporairement la capitale régionale à Marioupol. Un incident mineur s'est produit le lendemain matin, lorsqu'un convoi de gardes-frontières a été attaqué par des insurgés alors qu'il passait Marioupol, faisant cinq morts et sept blessés parmi les gardes.

Des observateurs de l'OSCE se sont rendus à Marioupol pour évaluer la situation dans la ville le 18 août. Ils ont rapporté que la ville était calme et sûre. Ils ont parlé à un militant local qui leur a dit que "la ville était devenue stable" dans les mois qui ont suivi la reprise de la ville par les forces gouvernementales. Selon le HCR, il y avait au moins  réfugiés de la guerre en cours dans la région du Donbass au moment où les observateurs ont visité la ville. Des statistiques non officielles citées par l'OSCE donnent le nombre de réfugiés à Marioupol à .

Victimes
Il y a des rapports contradictoires concernant le nombre et l'identité des morts en ce qui concerne l'incident du 9 mai 2014. Le ministre de l'Intérieur, Arsen Avakov, a déclaré que l'opération avait entraîné la mort d'un policier et d'une vingtaine de personnes qualifiées de "terroristes". Quatre militants ont été capturés et cinq policiers ont été blessés. Le Daily Telegraph a rapporté que certains habitants pensaient que la plupart des cinq à vingt personnes tuées étaient des civils innocents. Le chef de la police de la circulation de la ville, Viktor Sayenko, a été tué lors des combats du 9 mai. Un rapport d'Euronews a déclaré que les habitants de Marioupol, y compris le prêtre qui a dirigé les funérailles de Sayenko, ne savaient pas comment il avait été tué ni qui en était responsable. Le chef de la police Valery Andruschuk a été capturé par les forces pro-russes. Il a été libéré le 12 mai et a été retrouvé dans un état grave avec une lésion cérébrale, une contusion cérébrale et des côtes cassées. Il a été confirmé plus tard que deux paramilitaires pro-gouvernementaux du bataillon de défense territoriale avaient également été tués. L'un d'eux était le commandant adjoint du bataillon Dnipro, Sergey Demidenko, qui a été tué par des tirs de snipers. Citant des témoins oculaires, la publication Internet Mariupol 0629 a rapporté que "des terroristes ont pris le cadavre de Demidenko, lui ont coupé les oreilles et lui ont arraché les yeux". Huit soldats ont également été blessés dans les combats.

L'administration de la ville de Marioupol a déclaré le 10 mai 2014 jour de deuil en l'honneur des personnes tuées lors de l'incident du 9 mai. Les habitants ont déposé des fleurs devant le poste de police éventré. De grandes funérailles publiques ont eu lieu à Kiev le 12 mai pour un membre du bataillon Azov qui a été tué dans les combats.

Une autre mort violente a été signalée le 25 mai, lorsque le gouvernement ukrainien a déclaré que sa police spéciale avait tué un garde du corps du chef de la RPD de Marioupol, Denis Kuzmenko, tout en arrêtant Kuzmenko lui-même. Cinq séparatistes et deux militaires ont été tués lors de la prise de la ville par les militaires le 13 juin 2014. Cinq gardes-frontières ont été tués et sept blessés dans une embuscade contre un convoi militaire le 14 juin 2014.

Un rapport de Human Rights Watch indique que l'armée ukrainienne a peut-être fait un usage excessif de la force pendant la bataille de Marioupol.

En janvier 2015, Kyiv Post a cité l'enquête d'un citoyen de Bellingcat sur les événements de mai 2014 à Marioupol. Il a affirmé que les soldats ukrainiens avaient fait un effort décidé pour éviter de tirer directement sur les manifestants, tout en étant la cible de tirs et en subissant eux-mêmes des pertes. Selon l'enquête, sur les treize personnes tuées répertoriées, six étaient des agents des forces de l'ordre ukrainiens, des soldats ou des membres du bataillon Azov.

Héritage
Le 13 juin 2015, un monument aux défenseurs de l'unité militaire n ° 3057 a été dévoilé dans la ville à l'occasion du premier anniversaire de la libération. Un film documentaire sur la télévision publique d'Azov intitulé Year of Freedom. Marioupol After DNR est sorti en 2015. Le jour de la libération de Marioupol de l'occupation russe (En ) est célébré chaque année le 13 juin, et est un jour férié officiel dans la ville. Il a été solennellement célébré pour la première fois au niveau de l'État en 2016 (le deuxième anniversaire). Ce jour-là, le régiment Azov organise un défilé militaire organisé à 10h00 près de la place Grecheskaya en direction du théâtre dramatique régional .

anniversaire
Le défilé militaire traditionnel a eu lieu, au cours duquel des soldats du régiment Azov, unité militaire 3057, des représentants de la police nationale et du service national des gardes-frontières d'Ukraine ont défilé. Le président Volodymyr Zelensky a effectué une visite officielle dans la ville, assistant à des exercices militaires conjoints et à l'ouverture d'un centre de déminage. Des concerts de gala ont également eu lieu dans toute la ville.

Articles connexes

Notes et références

Bataille de la guerre du Donbass
Marioupol
2014 en Ukraine
Pages avec des traductions non relues

Bataille de Marioupol (2014)


This is a list of monarchs of Pontus, an ancient Hellenistic kingdom of Persian origin in Asia Minor.

Monarchs of Pontus

Mithridates I Ktistes 281–266 BC
Ariobarzanes 266 – c. 250 BC
Mithridates II c. 250 – c. 220 BC
Mithridates III c. 220 – c. 185 BC
Pharnaces I c. 185 – c. 170 BC
Mithridates IV Philopator Philadephos c. 170 – c. 150 BC
Laodice (Queen), co-regent of Mithridates IV
Mithridates V Euergetes c. 150 – 120 BC
Mithridates VI Eupator 120–63 BC
Pharnaces II 63–47 BC
Darius of Pontus 39–37 BC
Arsaces of Pontus 37 BC
Polemon I 37–8 BC
Pythodorida (Queen) 8 BC – 38 AD
Polemon II 38–62 AD

Pontus

List of monarchs of Pontus