Lécole hôtelière de Nice, connue aujourd'hui sous le nom de lycée hôtelier et de tourisme Jeanne et Paul Augier, est un établissement français d'enseignement professionnel situé dans le quartier de l'Arénas, boulevard René Cassin en face de l'aéroport à Nice.

Créée en 1914, elle est l'un des plus anciens établissements d'enseignement professionnel de l'hôtellerie créé en France.

Historique

École hôtelière

Villa Guiglia
À la suite de l'arrêté du  du Ministère du Commerce, de l'Industrie et des Postes et Télégraphes, est créée l'« École pratique de commerce et d'industrie hôtelière » à Nice. Il s'agit du cinquième établissement d'enseignement hôtelier créé en France. Initialement imaginé au quai des ponchettes, le projet de construction de l'École est abandonné en raison du déclenchement de la Première Guerre mondiale. L'établissement est finalement inauguré le  à la villa Guiglia à la suite de l'École féminine hôtelière (l'édifice deviendra le Centre universitaire méditerranéen) au niveau du numéro 65 de la promenade des Anglais. Les inscriptions sont ouvertes aux garçons, au bureau de l'instruction publique de la mairie de Nice, le Ministère du Commerce et de l'Industrie accordant des bourses d'internat.

En , le député des Alpes-Maritimes Léon Baréty dépose une proposition de loi afin que l'école hôtelière de Nice soit transformée en école nationale professionnelle. L'accroissement des effectifs et le développement d'enseignements spécialisés obligent à chercher un nouveau site en 1926, l'école ne pouvant pas être agrandie sur la promenade des Anglais. Dans les années 1930, l'école hôtelière de Nice déménage pour de nouveaux locaux.

Rue de France
En , le ministre de l'Instruction publique Marius Roustan pose la première pierre d'un nouvel établissement, situé au 144 de la rue de France, à proximité des grands hôtels de la Promenade des Anglais et du boulevard Victor-Hugo où se rendent les élèves stagiaires. La nouvelle école hôtelière de Nice ouvre en . À partir de , les cours d'économie touristique s'articulent autour des cours de géographie du tourisme et d'histoire régionale.

En 2014, une sculpture en aluminium réalisée par Patrick Poupeau est installée au 144 rue de France en souvenir de l'établissement hôtelier.

Arénas
En 1993, l'école s'installe au cœur du quartier d'affaires de l'Arénas de Nice en face de l'aéroport de Nice-Côte d'Azur à la fin de la Promenade des Anglais. Conçu comme un paquebot de verre et de béton, haut de six étages, l'établissement comprend trente-cinq salles de classe, onze cuisines et quatre pâtisseries, trois restaurants, huit chambres d'hôtes, ainsi qu'un ensemble de salles ou locaux spécialisés (outil de travail de pointe avec un laboratoire d'analyse sensorielle et des salles informatiques équipées pour la section Tourisme (Amadeus, Sabre, ...) et un internat de cent cinquante-quatre lits. Le coût de la construction du lycée est de 193,6 millions de francs pour avoir une superficie de , plus du double de l'ancienne école de la rue de France. L'équipement haut de gamme comme des feux nus traditionnels, plaques coups de feu, à gaz ou électriques, plaques vitrocéramiques à foyers radiants, à induction ou thermiques, fours mixtes, cuiseurs à vapeur en cuisine, représente à lui seul une dépense de 20 millions de francs. Il est considéré comme l'un des établissements scolaires spécialisés les plus modernes d'Europe.

En 2002, elle est labellisée « Lycée des Métiers » et renommée en hommage au célèbre propriétaire de l'hôtel Negresco Paul Augier. Tout au long de l'année 2014, l'école organise de multiples événements pour célébrer le centenaire de l'école hôtelière de Nice, d'un concours de garçons de café à une rencontre avec près de sept cent anciens élèves de l'école.

À la fin des années 2010, la région Provence-Alpes-Côte d'Azur vote un investissement de  d'euros pour rénover son site. Le , le ministre de l'Éducation nationale Jean-Michel Blanquer visite le lycée hôtelier et de tourisme Paul-Augier, notamment les cuisines du restaurant d'application. En 2020, affecté par la pandémie de Covid-19 en France, le lycée hôtelier Paul Augier de Nice lance des défis en ligne à ses étudiants via les réseaux sociaux pour garder le contact.

Septembre 2022. Après 3,5 années de travaux, inauguration de la réhabilitation totale des 24 000m2 de l'établissement et de l'extension du Lycée des métiers de l'Hôtellerie et du Tourisme Paul Augier de Nice (nouvelles salles de classe et de sport, de nouvelles cuisines, rooftop et bar lounge, dernières technologies en matière d'équipement de cuisine, d'hébergement, d'enseignement,...).

Selon L'Etudiant, le Lycée hôtelier et de tourisme Paul Augier est considéré comme un très bon lycée (A) avec une note de 16,2/20 dans son classement des lycées série hôtellerie 2021, son taux de réussite au baccalauréat est de 100 %, comme en 2019, année pendant laquelle le taux de mention était de 77 %. En 2021, le taux de réussite au bac techno a été de 98 % avec une valeur ajoutée de +2 et le taux de mentions de 77 % avec une valeur ajoutée de +12 (l'indicateur valeur ajoutée signifie que le résultat est supérieur à ce qui peut être attendu en fonction de la sociologie des élèves).

Restaurants d'application
À la Villa Guiglia, l'école hôtelière de Nice n'est pourvue que d'un salon de thé d'application qui est parfois utilisé parfois en tant que salle des fêtes.

Le nouveau bâtiment, ouvert au 144, rue de France en 1932, est construit pour être adaptée aux besoins de fonctionnement d'une École hôtelière plus adaptée : il possède un véritable restaurant d'application à partir de . Lorsque l'école est intégrée au sein de l'Éducation nationale et devient une école d'État en , elle est dotée d'un restaurant d'application ouvert à la clientèle et de six chambres d'hôtel. Ce dispositif est complété à la rentrée  par une cuisine collective moderne pour alimenter la cantine scolaire en mode libre-service. Le restaurant des élèves et des professeurs est, quant à lui, alimenté par une cuisine pédagogique modèle comprenant dix fourneaux individuels.

Le nouvel établissement de l''Arénas possède, fait unique en France, trois restaurants pédagogiques qui, avec leurs cuisines, s'étagent sur trois niveaux différents et servent jusqu'à 150 couverts :
 le restaurant-bistrot d'application « Les Galets » (anciennement « Le Bistrot ») propose une cuisine simple et gourmande (deux ou trois plats). Le service rapide y est assuré par des élèves de 1 et 2 année. La « cuisine nissarde » y est mise à l'honneur une fois par semaine.
 le restaurant « La Prom » (anciennement brasserie « La Capelina ») qui offre une cuisine plus raffinée que le bistrot ainsi qu'un service plus attentionné.
 le restaurant gastronomique « Le Baie des Anges ».
 l'établissement accueille également des clients sur une terrasse aménagée avec un bar lounge.

Pensés et conçus en fonction du niveau de formation des élèves et des besoins des clientèles du quartier de l'Arénas, les trois restaurants d'application font partie de la rénovation globale du bâtiment qui est en cours. Il est prévu  de nouvelles cuisines pédagogiques, suspendues entre les deux bâtiments nord et sud, avec un style de cuisine ouverte.

Formations proposées et internat

Évolution des formations
Avant 1916, sans structure scolaire hôtelière, la formation se fait sur le tas avec un apprentissage traditionnel en cuisine, en salle ou à l'hôtel, avec l'appui, entre autres de la Fraternelle des cuisiniers de Nice et du littoral.

À la Villa Guiglia (1916-1932) puis au 144, rue de France (1932-1960), la scolarité se déroule sur trois années et débouche sur un Certificat puis un Brevet d'Enseignement de la pratique hôtelière.

En 1937, la formation conduisant au Brevet de technicien supérieur - Tourisme est ouverte et, en 1952, l'École délivre le Brevet de Technicien Hôtelier, nouvellement créé.

L'École offre un ensemble de formations menant aux diplômes nationaux : CAP, BEP de l'Hôtellerie-Restauration, Brevet de Technicien de l'Hôtellerie, Brevet de technicien supérieur - Tourisme sous la responsabilité d'André Payan puis Brevet de Technicien du Tourisme et Brevet de Technicien Supérieur hôtelier en 1980 (première formation hôtelière en enseignement supérieur).

Le lycée d'hôtellerie et de tourisme propose la formation menant à la Licence professionnelle de « Guide conférencier » en partenariat avec la faculté de Lettres, Arts et Sciences humaines de l'Université Nice-Sophia-Antipolis. Il a développé dans les années 1980 le DESS Management des Arts culinaires puis celui en Gestion et Aménagements Touristiques et Hôteliers (GATH) et dans les années 1990, la Licence « Art et techniques de l'Hôtellerie de luxe » en collaboration avec l'Institut d'administration des entreprises de Nice. En 1992, le baccalauréat hôtellerie, premier grade universitaire, remplace le Brevet de Technicien de l'Hôtellerie et le baccalauréat professionnel Restauration, le BEP.

La création de la nouvelle École hôtelière et de tourisme Paul Augier en 1993 donne un nouvel outil à l'enseignement hôtelier niçois qui désormais développe un cursus étendu, de l'enseignement professionnel au supérieur, couvrant l'ensemble des possibilités de formation dans le cadre du  lycée technologique et professionnel, du Centre de Formation d'Apprentis des Métiers de l'Hôtellerie-Restauration (CFA) et du  Groupement des établissements des  Métiers du Tourisme, de l'Hôtellerie et de la Restauration de l'Académie de Nice (Greta).

Les langues enseignées dans l'établissement sont classiques (allemand, anglais, espagnol) mais comportent deux particularités : l'italien est enseigné du part la proximité avec l'Italie et les langues rares régionales occitan-niçois car le département des Alpes-Maritimes est composé à l'est du fleuve Var de l'ancien Comté de Nice et à l'ouest de la Provence orientale.

L'École hôtelière de Nice – Lycée Paul Augier est aussi le siège et l'établissement-support du Campus des Métiers et des Qualifications d'Excellence en matière de Tourisme international, d'Hôtellerie et de Restauration depuis sa fondation en 2014. Une préparation aux différents concours professionnels parrainée par Noëmie Honiat est mise en place sous la dénomination Pôle concours « Team Passion Excellence ».

Recrutement et Internat
L'École hôtelière de Nice accueille des élèves venant de la France entière et même de pays étrangers. Un internat est nécessaire. La Villa Guiglia n'en possède pas, à l'inverse du bâtiment du 144, rue de France, où il est décrit comme « moderne » et dans lequel « les dortoirs s'ouvrent sur la baie des Anges, au sud et sur la neige des Alpes » au nord. En 1962, l'internat est modernisé et agrandi afin d'accueillir plus d'internes dont ceux des autres régions (20%) et venant de l'étranger (20%). Mais alors que l'effectif de l'école atteint , l'internat se transforme en salles de classes et les internes, après le dîner, élisent domicile au dortoir du Lycée du Parc-Impérial. En 2020, le lycée d'hôtellerie et de tourisme Paul Augier accueille , provenant principalement de l'Académie de Nice. L'internat est labellisé « Internat d'excellence », propose  répartis sur quatre étages, deux étant réservés aux filles, deux aux garçons. La capacité des chambres varie de deux à trois à personnes.

Recrutement des professeurs
Aux débuts de l'école hôtelière de Nice, de nombreux professionnels, souvent bénévoles, interviennent et des maîtres-auxiliaires, nommés par le ministère du Commerce et de l'Industrie, assurent les enseignements théoriques et pratiques (hygiène, chimie, physique, langues vivantes, sports, hôtellerie, cuisine, cave, marchandises, …). En 1916, un maître d'hôtel au Negresco dispense gratuitement un cours sur le service d'hôtels ; deux ans plus tard, Louis Léospo, directeur de l'hôtel Alhambra, se définit comme « professionnel-professeur bénévole ».

En 1929, l'enseignement technique est rattaché à l'Instruction publique, l'école acquiert ainsi une place dans le système éducatif. La pédagogie est assez théorique, car comment accroître la part des pratiques professionnelles sans « ateliers » d'application qui n'apparaissent qu'en 1937. En 1960, l'École hôtelière de Nice devient une école nationale, un lycée d'État.

S'ensuit une « normalisation » relevant du Ministère de l'Éducation Nationale sous tous les aspects : structure, mode d'organisation classique d'un lycée, - programmes, recrutement des professeurs d'enseignements général, technique et professionnel par concours - Certificat d'aptitude au professorat de lycée professionnel, Certificat d'aptitude au professorat de l'enseignement du second degré et Certificat d'aptitude au professorat de l'enseignement technique - sur la base d'un diplôme, en général universitaire, ce qui pose question pour les enseignants de disciplines professionnelles (cuisine, restauration, hébergement, sommellerie, etc.) car les formations d'enseignement supérieur universitaire n'existent pas jusqu'aux années 80.

Beaucoup d'enseignants seront auteurs de manuels scolaires et autres car l'enseignement spécifique à l'Hôtellerie-Restauration-Tourisme était à inventer (47 ouvrages ouvrages destinés à l'enseignement en Hôtellerie-Restauration-Tourisme et, souvent utilisés dans la profession, 22 ouvrages destinés à l'enseignement hors Hôtellerie-Restauration-Tourisme, 10 ouvrages destinés à la profession, 83 ouvrages relatifs aux domaines d'activés Hôtellerie-Restauration-Tourisme destinés au grand public, 16 ouvrages destinés au grand public hors domaines d'activités Hôtellerie-Restauration-Tourisme. Soit près de 180 ouvrages dans ce recensement non exhaustif).

Personnalités notables

Directeurs et proviseurs
De 1915 à 1959, le Comité d'établissement de l'École pratique de Commerce et d'Industrie hôtelière choisit et nomme le directeur de l'école hôtelière de Nice. À partir de 1960 et la nationalisation de l'école, le choix du proviseur relève du Ministère de l'Éducation Nationale.

Chef des travaux-Directeur Délégué aux Formations Professionnelles et Technologiques
Le chef de travaux, dénommé depuis 2015 Directeur Délégué aux Formations Professionnelles et Technologiques, appartient à l'équipe de direction d'un lycée professionnel ou technologique, au même titre que le proviseur, ses adjoints et le gestionnaire. Ses missions sont multiples tout comme ses responsabilités : enseignants (enseignements, pédagogie), locaux et matériels, sécurité et relations extérieures dont les entreprises du secteur. Dans une école hôtelière, il a en particulier la charge de la gestion au sens large des restaurants et cuisines d'application qui reçoivent des clients tout comme dans un restaurant commercial (exigences de gestion du temps, du coût matière, du budget...) tout en tenant compte des programmes et des progressions pédagogiques tant en salle qu'en cuisine. L'École hôtelière de Nice est dotée de 3 restaurants d'applications et de 13 cuisines.

"La part des professionnels des métiers de l'hôtellerie parmi les enseignants constitue un autre facteur d'échange entre la profession et l'école. Dès l'origine, le choix de confier, en 1915, la direction de l'établissement au chef des travaux d'hôtellerie Lourtau est un signe manifeste".

 Chefs de travaux à Nice

M Lourtau, Guy Sylvestre, Alex Bort-AE, Alain Lecorre-AE, Jean-Paul Gravelle, Christophe Moreau-AE

L'École hôtelière et de tourisme de Nice présente aussi la particularité d'avoir un deuxième chef de travaux chargé de la section Tourisme. Mme Mauricette Aïem, AE, a occupé le poste pendant plus de trente années.

 Chef de travaux à Menton

Eric Capuzzo-AE

 Chefs de travaux à Toulon

Guy Blanchard-AE, Jean-Philippe Videcoq

 Chefs de travaux à Marseille

Jean-Louis Ivaldi-AE, Jean-Noêl Boulon-AE

Chef de travaux à Étiolles, Île-de-France

Loïc Bellabarba

Professeurs
Ci-dessous une liste non exhaustive de professeurs notables de l'école :
 André Payan
 Jean Montargard-AE

Anciens Élèves
Ci-dessous une liste non exhaustive des anciens élèves notables de l'école hôtelière de Nice :

Vainqueurs de concours nationaux et internationaux (Meilleur ouvrier de France, Meilleur sommelier du monde, Meilleur sommelier de France, ...) :

 Christian Camprini MOF Chocolatier
 Philippe Faure-Brac, MOF Sommellerie, Meilleur sommelier du Monde
 Franck Thomas, MOF Sommellerie, Meilleur sommelier d'Europe
 Dominique Milardi,, chef sommelier Le Méridien Beach Plaza, Monaco, Quart de finale du meilleur sommelier du Monde 2013, représentant de Monaco
 Pierre-Marie Ragon, Directeur de la restauration du Martinez à Cannes, MOF maître d'hôtel, du service et des arts de la table 2022
 Jean Aucler, MOF Cuisine
 Jean-Denis Rieubland, MOF Cuisine
 Pernille Douvrain, MOF Gouvernante
 Frédéric Dauriac, professeur Ecole Hôtelière de Nice Vice-Président de la classe MOF gouvernant(e) des services hôteliers. 2022
 Denis Férault, Proviseur du Lycée Jeanne et Paul Augier -Nice, Meilleur ouvrier de France dans la catégorie Maître d'hôtel, du service et des arts de la table. 2007.
 Albin Lhautelier, past-professeur Ecole Hôtelière de Nice, MOF et Vice-Président de la classe MOF maître d'hôtel, du service et des arts de la table. 2022
 Jean-Charles Robert, champion de France du dessert 1977
 Christian Plumail, champion de France du dessert 1978
 Noëmie Honiat, championne de France Junior de dessert en 2011, finaliste de Top Chef
 Sébastien Dental, 1 Prix au concours général des lycées et des métiers « Technologies et gestion hôtelières » en 2003

Chefs étoilés 3, 2 ou un macaron   par le Guide Michelin :
 Jean-Philippe Blondet, The Dorchester à Londres
 Franck Cerutti, le Louis XV-Alain Ducasse à Monte-Carlo
 Gérald Passedat
 Jean-Denis Rieubland, Hôtel Negresco à Nice
 Michel Rostang
 Mickaël et Gaël Tourteaux, Restaurant Flaveur à Nice
 Alain Llorca, Restaurant Le Moulin de Mougins
 Jean-François Issautier, la Table azuréenne
 Julia Sedefdjian, plus jeune chef étoilée de France

Autres personnalités notables :
 Jean-Louis Bottigliero, Directeur général de l'hôtel Martinez, Cannes
 Jacques Faizant
 Michel Hermet
 Bernard Lambert, Président-Directeur général du groupe Méridien puis de la Société des Bains de Mer de Monaco
 Jean-Pierre Rous, Maître sommelier de France, Chef sommelier du restaurant le Louis XV à Monaco, Président de Slow Food Monaco
 Olivier Raveyre, Directeur Général de l'Hôtel Cheval Blanc, St-Tropez, élu "Plus bel hôtel du monde" 2022
 Frédéric Dauriac, Vice-Président de la classe Gouvernante MOF
 Charles Ange Ginesy, Président du Conseil départemental des Alpes-Maritimes
 Jean-Paul Cordero
 Stéphane Lelièvre

Relations internationales
Depuis sa création, la vocation internationale de l'École hôtelière de Nice a joué un rôle crucial dans son fonctionnement. L'école a été créée pour répondre aux besoins en personnel qualifié des établissements hôteliers accueillant des clientèles aristocratiques étrangères. Au-delà de la formation sur place, les stages à l'étranger constituent un enjeu important (Angleterre, États-Unis) tout comme l'accueil d'étudiants étrangers (par exemple, un élève estonien dès 1927) afin de familiariser les élèves avec le service qu'attend la clientèle cosmopolite des hôtels de la Côte d'Azur.

En , l'école compte , dont  issus des quatre coins de l'hexagone mais également de pays étrangers comme l'Angleterre, la Norvège, l'Italie, la Hongrie ou encore l'Égypte.

En , un prospectus destiné à recruter des élèves est publié en français, en anglais et en allemand, est intitulé comme suit :« L'École hôtelière la plus belle, la mieux installée. Internat
The finest and best equipped hotelschool in the most pleasant town in France. Boarding-school
Die schôneste und best ausgestaltele. Pension schule »Dans les années 1960-1970, sous la direction de Raymond Armisen, l'école connaît une période de grande expansion internationale. Intégrée à l'Éducation nationale, elle ouvre, à la demande du Ministère, une section spéciale Outre-Mer (SPOM) pour les étudiants étrangers d'expression française (jusqu'en 1971).

L'École sert aussi d'appui à la mise en place de l'enseignement hôtelier et du tourisme dans des pays développant le tourisme (Tunisie, Maroc, Nigéria, ...). Exportation du savoir-faire français.

À partir de 1994, le proviseur Michel Prospéri engage une nouvelle dynamique en multipliant les partenariats :

En Europe : Allemagne (Ludwigshafen, Bad Wörishofen) , Angleterre (Thames University à Londres), Autriche (Vienne), Suède (Göteborg), Italie (Senigallia), Espagne (Valence), Bulgarie (implantation d'un BTS Hôtellerie en français à Varna-Albena), Russie (St Petersbourg)…

En Amérique du Nord : Québec (Institut du Tourisme et d'Hôtellerie du Québec), États-Unis (Kendall College à Chicago) et avec des groupes hôteliers tels que Little America pour Sun Valley Resort, Accor, Delaware North Compagnies and Resorts

Aux partenariats précédents (Tunisie, Maroc,..) se rajoutent le Mexique avec l'Institut Culinaire de Mexico), le Japon avec l'Académie Hokuto Bunka, la Chine (Pékin, Hangzhou), la Malaisie (Kuala Lumpur), ...

Les années 2010 sont marquées par une politique de diversification sous la direction de Francis M Kolb - Convention avec la Cité Européenne de la Culture et du Tourisme Durable (e learning source, Journée Multimédia du Tourisme Durable : 21 sites européens en multimédia en Europe et dans le monde durant 21 heures), partenariat avec Macao - puis sous celle d'Alain Marie - VIIe Jeux de la Francophonie (Accueil et accompagnement des personnalités représentant les 75 pays participants aux accueillis à Nice et des 3 000 jeunes sportifs.

À partir de 2017, après avoir confirmé un certain nombre de partenariats, Denis Férault, proviseur, mène une politique de développement à l'international tant en Europe (Allemagne, Italie , Norvège, Espagne, Croatie,…), que sur le continent américain (États-Unis, Mexique, Canada) et avec le reste du monde (Sénégal, Île Maurice, Indonésie, ...).

Associations partenaires de l'École
Le Lycée  hôtelier et de Tourisme-Paul Augier à l'Arénas a la vocation d'être la Maison de l'Hôtellerie, lieu de rencontre des organisations professionnelles et associatives.

Associations domiciliées au Lycée  hôtelier et de Tourisme-Paul Augier
 L'Association des Anciens Élèves de l'École Hôtelière et de Tourisme
Elle a été créée en 1931, par André Martin, AE, Directeur de la restauration à Nice et Enghien les bains. En 1939, il fonde la Fédération nationale des Anciens et Anciennes Élèves des Écoles Hôtelières de France, devenue Union Nationale des Anciens Élèves d'Écoles Hôtelières et, en 1957, l'Union Internationale des Anciens Élèves des Écoles Hôtelières.

Elle joue le rôle d'une amicale des anciens élèves :
 Liens intergénérationnels entre les élèves et les Anciens Élèves (conférences, Remise de prix aux élèves les plus méritants, parrainage de promotion par un Ancien Élève prestigieux
 Aide à la recherche d'emplois et de stages (site, réseaux sociaux, stand à Agecotel, salon de l'hôtellerie-restauration,...)
 Défense et promotion des différents métiers de la profession et de son enseignement

 Cercle de la Capelina d'Or
En 1972, M. Raymond Armisen, Directeur du Lycée Hôtelier de Nice et M. André Martin, Président de l'Association des Anciens Élèves, créent le Cercle de la Capelina d'Or pour maintenir et promouvoir les traditions culinaires de la Cuisine niçoise. Pour cela, ils ont écrit un livre sur « Les recettes de la table niçoise ». A l'initiative de Mme Graglia, professeur de droit, le Cercle de la Capelina d'or a créé le Label Cuisine Nissarde.

 Centre d'Études et d'Histoire du Tourisme de la Côte d'Azur et de la Méditerranée
En 2004, Alain Callais et d'autres professeurs de l'École hôtelière, rejoints par des universitaires et des professionnels de l'Hôtellerie, ont créé le Centre d'Études et d'Histoire du Tourisme de la Côte d'Azur et de la Méditerranée dans le but d'étayer « un travail de mémoire et de valorisation du riche passé touristique de la Côte d'Azur » et d'encourager une recherche pluridisciplinaire sur cette histoire du tourisme. Pour ce faire, elle organise des colloques :
 2007 : L'Histoire du travail dans l'hôtellerie-restauration sur la Côte d'Azur au XXe siècle
 2010 : 250 ans de présence britannique sur la Riviera dans le cadre des 150 ans du rattachement du Comté de Nice à la France. 1860-2010.
 2011 : Menton, une exception azuréenne ou 150 ans d'Histoire du tourisme. A Menton dans le cadre des 150 ans du rattachement de Menton à la France. 1861-2011.
 2012 : Tradition et grandeur de l'hôtellerie de luxe sur la Côte d'Azur
 2014 : La Côte d'Azur des 30 glorieuses
 2019 : Riviera française et italienne : similitudes et différences

 L'Association des Parents d'Élèves Paul Augier
L'Association des Parents d'Élèves Paul Augier a pour but d'aider et d'informer les parents d'élèves tout au long de la scolarité de leur(s) enfant(s) en étant en relation avec l'administration du Lycée (Conseillers principaux d'éducation - CPE -, Proviseurs, voire Intendant). En collaboration avec l'Association des Anciens Élèves, elle attribue des prix de fin d'année au meilleur élève de chaque classe et aux plus méritants.

 L'Association des Sommeliers de Nice-Côte d'Azur-Provence
L'Association des Sommeliers de Nice-Côte d'Azur-Provence est initiée par Guy Blandin, professeur d'œnologie/sommellerie au Lycée hôtelier pour la préparation aux différents Concours de  Meilleur sommelier de France et fondée en 1978 par René Cavallo et Michel Balanche, aussi professeur d'œnologie/sommellerie. Elle regroupe l'ensemble des métiers du monde du vin et des personnes intéressées par le maintien des traditions et du savoir-faire.

Autres associations partenaires de l'École
 Association française des Lycées d'hôtellerie et de tourisme (AFLYTH)
Créée en 1973 à l'initiative de Michel Prospéri, Proviseur, elle constitue au niveau national un réseau d'établissements d'enseignement publics et privés sous contrat dispensant une formation dans les domaines de la restauration, de l'hôtellerie et du tourisme, et les entreprises intéressées œuvrant dans ces mêmes secteurs.

 Association Mondiale pour la Formation Hôtelière et Touristique (AMFORHT)
En 1969, les représentants de 12 pays mandatés par l'Organisation mondiale du tourisme réunis à l'École hôtelière de Nice, sous la direction de Raymond Armisen, directeur, fondèrent l'Association mondiale pour la formation touristique (AMFORT devenue AMFORHT en incorporant l'Hôtellerie) - organisation internationale non gouvernementale (ONG) reconnue par les Nations unies - sous l'impulsion d'André Payan, professeur d'enseignement touristique.

 La Fondation Escoffier
La Fondation Escoffier est née en 1959 sous la dénomination de « Fondation et Musée Auguste Escoffier » pour honorer la mémoire et le travail d'Auguste Escoffier. Membre fondateur, Raymond Armisen en devient président de 1981 à 1997 avant que Pierre Gouirand prenne sa succession. Elle est reconnue d'utilité publique en 1967.

La promotion 1970 des Élèves de l'École hôtelière porte le nom d'Auguste Escoffier, « cuisinier des rois et roi des cuisiniers », qui a écrit le Guide culinaire, « bible » encore actuelle des cuisiniers. A cette occasion, une rue du Vieux-Nice a été dénommée Calada Auguste Escoffier. La Fondation a la charge du Musée Escoffier de l'Art culinaire, l'Institut Joseph Donon (qui, avec l'École hôtelière, organise des formations de haut niveau) et « Cuisine mode d'emploi(s) », nouvelle structure de 2015 soutenue par Thierry Marx, destinée à des personnes éloignées du marché de l'emploi.

 Disciples d'Escoffier International
L'Association des disciples d'Escoffier international est fondée en 1954 par Pierre Sauvan, Jean Ducroux, Charles Janon, Henri Ricottier et Joseph Mora, afin d'honorer la mémoire d'Auguste Escoffier et de promouvoir le métier de cuisinier et des métiers de bouches. Après une première tentative en 1971 sous le patronage de la Mairie de Nice, le rectorat des Alpes Maritimes et l'École Hôtelière de Nice, elle crée en 2005 le concours international « Jeunes Talents Escoffier » destiné aux jeunes professionnels de moins de 25 ans qui est aussi ouvert aux métiers de la salle en souvenir de l'étroite collaboration entre Auguste Escoffier et César Ritz.

 Fraternelle des cuisiniers de Nice et le Grand Prix International Auguste Escoffier
La Fraternelle des cuisiniers de Nice est la plus ancienne société mutuelle du département (1878) avec pour rôle d'aider au placement et à la formation tant au niveau des jeunes (apprentissage dans les entreprises « sur le tas ») que pour les adhérents plus formés (Compagnonnage). En 1953, elle crée le Grand Prix Culinaire International Auguste Escoffier dont elle est la propriétaire.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

 Revue "100 ans de l'École hôtelière et de tourisme de Nice-Lycée Paul Augier" sous le titre "1914-2014. Centenaire. École de l'Excellence". Association Anciens Élèves de l'École Hôtelière de Nice. 2014. Agence Kas Éditions.

Article connexe
 Liste des collèges et lycées de Nice

Liens externes

 Site de l'Association des Anciens Élèves de l'École hôtelière et de tourisme de Nice

Paul-Augier
Enseignement supérieur à Nice
Enseignement dans l'hôtellerie

École hôtelière de Nice


Moodle, özgür ve açık kaynak kodlu bir uzaktan eğitim sistemidir. Açılımı, Modular-Object-Oriented-Dynamic-Learning-Environment yani Esnek Nesne Yönelimli Dinamik Öğrenme Ortamı olarak çevrilebilir.

Yazılım, MySQL ve PostgreSQL veri tabanı sistemleri altında ve PHP dilini destekleyen herhangi bir ortamda (Linux, Windows, Mac OS X vs.) çalışmaktadır.

Moodle, bir uzaktan eğitim sitesinde ihtiyaç duyulabilecek etkinliklerin çoğunu fazlasıyla yerine getirebilecek özelliklere sahip bir çevrimiçi kurs yönetim sistemidir. Moodle, herkes tarafından (öğretmen, öğrenci) kolay şekilde kullanılabilmektedir.

Genel özellikleri
 Moodle, özgür ve ücretsizdir.
 Sistem Windows, Linux, Mac OS X gibi farklı işletim sistemleri altında çalışabilmektedir.
 Ölçeklenebilirlik: Sistem, 50,000 öğrencili ve binlerce kurslu örneklere sahiptir.
 Tek başına ticari paketlerle (WebCT ve BlackBoard) yarışmakta olup eğitim sektöründe büyük bir paya sahiptir.
 Oldukça geniş bir tematik topluluğa yani geliştirici ve son kullanıcı eğitmenlerden oluşan (yalnızca kendi sitesinde yarım milyondan fazla kayıtlı üye) kitleye sahiptir.
 235 ülkede kullanılmaktadır ve 82 dilde desteği mevcuttur. İstediğiniz dilleri seçebilirsiniz. İsterseniz tüm dilleri aynı anda isterseniz tek dili seçebilirsiniz.
 Geniş geliştirici kitlesi vardır.
 Geniş geliştirici kitlesi nedeniyle ürün yaşam çevrimi çok hızlıdır. Bir başka deyişle, olmadan kullanmakta. Sorun olduğunda sorunun giderilmesi ticari sistemlerden daha hızlı olmaktadır.
 Açık kaynak kodlu sistem olduğundan güvenlik açıklarının kapatılması ticari sistemlere göre çok daha hızlıdır.
 Ücretsiz olduğundan test edici kitlesi çok geniştir.
 Sürekli olarak çok miktarda yeni özellik (blok veya modül) geliştirilmektedir ve ücretsiz olarak dağıtılmaktadır.

Dış bağlantılar
 Resmî Moodle bağlantıları
 Moodle.org - Original developer's site
 All Translators of Moodle
 Open Moodle Network
 Moodle Partners private companies affiliated with Moodle
 Demo, comparisons with other e-Learning solutions and video tutorials
 Raporlar/Makaleler
 Graf S., List, B. (2005) An Evaluation of Open Source E-Learning Platforms Stressing Adaptation Issues - an evaluation of 9 open source E-Learning Platforms.

Kaynakça

Eğitim teknolojisi
PHP ile programlanmış ücretsiz yazılımlar

Moodle


Bridgeton Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Bridgeton Township (Michigan)
 Bridgeton Township (Pennsylvania)

Bridgeton Township


باولو كاستيليني  (مواليد 25 مارس 1979 في بريشا - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى روما الإيطالي منذ 2010 في مركز الظهير الأيسر .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إيطاليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من بريشا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بارما
لاعبو بريشيا
لاعبو تورينو
لاعبو روما
لاعبو ريال بيتيس
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من بريشا
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي كريمونيسي
لاعبو نادي ليفورنو
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1979
مواليد في بريشا

باولو كاستيليني


Dede Korkut Kitabı (Dresden yazmasının adıyla: Kitāb-ı Dedem Ḳorḳud Alā Lisān-ı Tāife-i Oġuzân; Vatikan yazmasının adıyla: Hikâyet-i Oğuznâme, Kazan Beğ ve Gayrı), Oğuz Türklerinin bilinen en eski epik destansı hikâyeleridir. Hikâyeler, göçebe Türk halklarının sosyal yaşam tarzları ve İslam öncesi inançları için önemli olan ahlak ve değerleri taşır. Kitabın efsanevi anlatımı, başta Türkiye, Azerbaycan ve Türkmenistan olmak üzere Oğuz kökenli halkların kültürel mirasının bir parçasıdır. Aslen sözlü bir edebî ürün olup, 14. veya 15. yüzyılda anonim bir yazar tarafından yazıya geçirilmiştir.

Metnin Dresden yazması on iki, Vatikan yazması ise altı destansı hikâye ve bir önsözden oluşur. İçerdiği hikâyeler tarih boyunca dilden dile, anlatıcıdan anlatıcıya aktarılan birer sözlü gelenek ürünüdür. Hikâyeler kulaktan kulağa aktarıldığından dolayı gerçek hâlinin dışına çıkmıştır. 15. yüzyılın ikinci yarısında yazıya geçirildiği tahmin edilmektedir. Oğuzların yaşam biçimlerinden ekonomisine, inançlarından giyinişlerine, beslenmelerinden içinde yaşadıkları doğaya kadar pek çok konuda bilgi sağlayan bir kaynaktır. Günümüze ulaşan üç el nüshası bulunmaktadır. Biri Vatikan'da ve biri Dresden'de olmak üzere yalnızca iki el yazması, Gonbad el yazmasının keşfedildiği 2018 yılına kadar biliniyordu.

Eser
Dede Korkut Kitabı, destansı Oğuz hikâyelerinin mecmuasıdır. İçerdiği on iki hikâyenin büyük bölümü ilk defa X.-XI. yüzyıllar arasında Oğuzların eski yurdu olan Seyhun nehri boylarında ortaya çıkmış, XI. yüzyılda Oğuzlar'ın Kuzey İran, Güney Kafkasya ve Anadolu'yu ele geçirmeleri ile Yakındoğu'ya gelmiştir. "Alpamış" olarak da bilinen Bamsı Beyrek hikâyesi ise V.-VI. yüzyıllara kadar tarihlenmektedir.

Hikâyelerin çoğu Doğu ve Güneydoğu Anadolu'nun iki büyük nehri Amıt suyu (Dicle) ve Aras nehrinin kollarından Kara Dere, Dereşam Suyu civarında geçer. "Kanlı Koca Oğlu Kan Turalı Boyu" hikâyesinde Trabzon çevresi net bir şekilde tasvir edilir.

Hikâyelerinin yazıya geçirildiği tarih olarak XV. yüzyılın ikinci yarısı kabul edilmektedir. Kars, Erzurum civarında hüküm süren Akkoyunluların bu destanları yazıya geçirttiği tahmin edilmektedir.

Destan döneminden halk hikâyeciliğine geçiş döneminin en önemli ürünü Dede Korkut Hikâyeleridir. Hem şiir hem de düzyazı biçiminde yazılmıştır. Olay içeren yerler düzyazı, duygu içerikli yerler şiir şeklinde yazılmıştır.

Eserde nazım ve nesir bir arada verilmiştir. Dili Âzerî lehçesinin özelliklerini göstermekle birlikte bugünkü Azerî lehçesiyle karşılaştırıldığında bütün dil özelliklerinin bu lehçeye ait olmadığı görülür. Gereksiz edebiyat süsleri bulunmayan, kısa, yalın ifadelerle örülmüş, yapmacıksız, özensiz bir üslûp hâkimdir.

Yer yer dünya mitoloji ve folklorik metinleri ile benzerlikler gösteren kısımlar mevcuttur.

Eserin günümüze ulaşan üç adet el yazması mevcuttur. Biri 19. yüzyılda Dresden'de, diğeri 20. yüzyılda Vatikan'da, üçüncüsü ise 21. yüzyılda Kazakistan'da bulunmuştur.

Dresden nüshası
Kitâb-ı Dedem Korkud Alâ Lisân-ı Tâife-i Oğuzân ("Oğuz boyunun diliyle Dedem Korkud Kitabı") adını taşır; giriş ve 12 hikâye içerir. İlk defa H. O. Fleisch tarafından bulunmuştur. Bilim dünyasına 1815'te Heinrich Friedrich von Diez'in yayımladığı bir makale ile tanıtılmıştır. Von Diez'in Dresden nüshasını kopyalayarak elde ettiği bir kopya, Berlin Kütüphanesi'ndedir ve Berlin nüshası diye adlandırılır.

Vatikan nüshası
Hikâyet-i Oğuznâme, Kazan Beğ ve Gayrı ("Oğuzname hikâyesi, Kazan Bey ve diğerleri") adını taşır; giriş ve 6 hikâyeyi içine almaktadır. Vatikan Kütüphanesi Türkçe kısmında 102 numarada kayıtlıdır.

Nüshaların dil özellikleri ve kurguları birbirinden farklıdır. Kimi araştırmacılar iki nüshasının ortak bir dip nüshaya dayandığı görüşündedir; kimileri ise iki nüshanın da farklı anlatıcılardan ayrı ayrı derlenmiş olabileceği ihtimalini dile getirmiştir.

Türkistan nüshası
Bilinen 12 hikayeye ek olarak 13. hikayeyi (Salur Kazan'ın Yedi Başlı Ejderhayı Öldürmesi) barındıran tek nüshadır. Diğer nüshalar 15. yüzyıla aittir ancak bu nüshanın 14. yüzyıla ait olduğu ifade edilmektedir. Kesinleştiği takdirde en eski nüsha olacaktır.

Eserin basılması ve çevirileri
Dede Korkut Hikâyeleri ilk olarak Berlin nüshasına dayanarak Kilisli Rıfat tarafından 1916'da Arap harfleriyle Kitâb-ı Dede Korkud alâ Tâife-i Oğuzân adıyla İstanbul'da yayımlandı. Orhan Şaik Gökyay, Berlin nüshasını Dresden nüshasının fotoğrafları ile karşılaştırarak "Dede Korkut" adıyla (1938) yayımlamıştır. Ardından Gökyay, Dresden nüshasını esas alarak Vatikan nüshasındaki fazlalıkları da eklemek suretiyle geniş bir incelemeyi "Dedem Korkud'un Kitabı" adıyla yeniden yayımladı (1973). Muharrem Ergin ise Dresden ve Vatikan nüshalarının tıpkı basımlarını vererek eseri Dede Korkut Kitabı I ([Giriş-Metin-Faksimile], Ankara 1958), II ([İndeks-Gramer], Ankara 1963) adıyla neşretmiştir.

Eser Rusça'ya (1950 ve 1951), İtalyanca'ya (1952), Almanca'ya (1958), İngilizce'ye (1972 ve 1978), Sırpça'ya (1981) çevrilmiştir. Farsça'ya İngilizce tercümesinden Bâbâ Korkud adıyla ve Türkçe aslından Hamâse-i Dede Korkut adıyla çevrilmiştir.

Hikâyelerde Yer Alan Eski Türk Gelenekleri
Hikâyelerin hepsinin bir toyla (eğlenceyle) başlaması eski bir Türk geleneğinin göstergesidir. Çocuklara ad verilirken yaptıkları işin gözetilmesi de eski bir Türk geleneği olarak kabul edilmelidir. Örneğin Boğaç Han, ismini boğayı öldürmesiyle almıştır.

Toy etme: Oğuzlar mühim konularda karar vermek için toplantı yaparlardı.Kudretli Oğuz beylerini hep çağırdılar evlerine getirdiler. Ağır misafirlik eylediler.

İçerik

Giriş
Kitabın girişi iki kısımdan oluşur: Birincisi hikâyelerin kopyalanması sırasında yazılmış olan ve Dede Korkut'u tanıtan kısımdır. İkinci kısmı ise Dede Korkut'un sözlerine ayrılmıştır. Bu ikinci kısımda önce Dede Korkut'un söylemiş olduğu vecizeler sıralanmakta sonra da kadınları dörde ayıran sözleri gelmektedir.

Hikâyeler

Dresden nüshasına göre eserde sırasıyla şu Oğuz hikâyeleri gelmektedir:
 Dirse Han Oğlu Boğaç Han
 Salur Kazan'ın Evi Yağmalanması
 Kam Büre Bey Oğlu Bamsı Beyrek
 Kazan Bey Oğlu Uruz'un Tutsak Olması
 Duha Koca Oğlu Deli Dumrul
 Kanlı Koca Oğlu Kanturalı
 Kazılık Koca Oğlu Yegenek
 Basat'ın Tepegöz'ü Öldürmesi
 Begin Oğlu Emren
 Uşun Koca Oğlu Segrek
 Salur Kazanın Tutsak Olup Oğlu Uruz'un Çıkarması
 İç Oğuz'a Taş Oğuz Asi Olup Beyrek Öldüğü
Vatikan yazmasında altı öykü vardır:
 Hikayet-i Han Oğlu Boğaç Han
 Hikayet-i Bamsı Beyrek
 Hikayet-i Salur Kazan'ın Evi Yağmalanduğudur
 Hikayet-i Kazan Begün Oğlu Uruz Han Tutsak Olduğudur
 Hikayet-i Kazılık Koca Oğlu Yegenek Bey
 Hikayet-i Taş Oğuz İç Oğuz'a Asi Olup Beyrek Vefatı

Dış bağlantılar

 TRT arşivinden
 Dede Korkut Hikâyeleri Özeti
 Dede Korkut Kitabı Dresden Nüshası

Ayrıca bakınız

 Korkut Ata
 Dede Korkut Hikayeleri (çizgi film)
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı
 Türk mitolojisi

Kaynakça

100 Temel Eser
Türk mitolojisi
Kafkas mitolojisi
Somut olmayan kültürel miras
Türk destanları
Azerbaycan edebiyatı
Azeri mitolojisi
Mitoloji kitapları
Oğuzlar
Korkut Ata

Dede Korkut Kitabı


بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 2008 أقيمت في بانكوك في تايلندا في الفترة من 21 نوفمبر إلى 30 نوفمبر وقد حقق لقبها منتخب كوريا الجنوبية للمرة العاشرة في تاريخه.

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

تحديد المراكز

المرحلة النهائية

الترتيب النهائي

روابط إضافية
 Japan Handball Federation

كرة يد نسائية في 2008
أحداث نوفمبر 2008 الرياضية في آسيا
بطولات آسيا لكرة اليد
منافسات كرة يد دولية تستضيفها تايلاند
رياضة تايلندية نسائية في 2008

بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 2008


جوليان بلاسيوش  كان أول رئيسا لنادي ريال مدريد "Club Español de Madrid". الذي انقسم عام 1902, ليتأسس فريق مدريد لكرة القدم "Madrid Football Club" المعروف حاليا بريال مدريد وذلك في 6 مارس 1902.

مراجع

أشخاص لم تذكر تاريخ الوفاة
أشخاص من مدريد
أصحاب أعمال إسبان
أصحاب أعمال إسبان في القرن 20
أصحاب أعمال في القرن 20
أصحاب أعمال من مدريد
بلاسيوش, جوليان
مواليد 1880
وفيات 1947

جوليان بلاسيوش


Gerard Langbaine ( - ) est un biographe et critique dramatique anglais, surtout connu pour son An Account of the English Dramatic Poets (1691), le premier ouvrage à donner des informations biographiques et critiques sur les dramaturges du théâtre anglais de la Renaissance. Il est parfois appelé Junior ou le Jeune pour le distinguer de son père (1609-1658) du même nom, docteur en théologie qui est prévôt du Queen's College d'Oxford (1646-1658) et gardien des archives universitaires.

Biographie
Le jeune Langbaine est né dans la paroisse de St. Peter-in-the-East, Oxford, deuxième fils de son père, il est apprenti chez un libraire du cimetière Saint-Paul à Londres, mais est envoyé à l'université après la mort de son frère aîné William en 1672. Il fait ses études à l'University College d'Oxford, se marie et s'installe dans le quartier d'Oxford. En 1690, il acquiert un poste à l'Université, en tant que "yeoman bedel in arts", et l'année suivante est promu "esquire bedel of law and architypographus"  (Dans son poste d'"architypographus" ou imprimeur, il publie une annexe au catalogue universitaire des diplômés).

La veuve de Langbaine, Mary, se remarie après sa mort avec William Smith, un camarade de l'University College, contrairement aux règles interdisant aux fellows d'avoir des épouses.

Œuvres
Langbaine consacre ses énergies critiques à la tentative d'apporter de l'ordre et de la compréhension au drame scénique de son époque. Il compile A New Catalog of English Plays (1688), dans lequel il retrace les sources de nombreuses pièces de théâtre anglais de la Renaissance et de la Restauration, jusqu'aux contes en prose de Cinthio, Bandello, Belleforest et d'autres auteurs similaires, et finalement jusqu'aux sources classiques. Langbaine est appelé "le seul chercheur sérieux dans ce domaine depuis de nombreuses années" . Par son propre témoignage (dans A New Catalog), Langbaine rassemble des éditions imprimées de 980 pièces et masques, sans compter les drolls et les intermèdes .

Le catalogue de Langbaine est publié pour la première fois en novembre 1687 sous un faux titre, Momus Triumphans: ou The Plagiaries of the English Stage, qui se moque de ce que d'autres considèrent comme la préoccupation obsessionnelle de Langbaine pour le plagiat. Dans l'édition correcte qui suit, Langbaine se plaint que "Mes amis peuvent me penser Lunatick." Il blâme John Dryden pour le tour et devient un ennemi déterminé du poète et dramaturge .

Langbaine écrit Le Chasseur. Un discours sur l'équitation: diriger la bonne façon d'élever, de garder et d'entraîner un cheval, pour la chasse ordinaire et les plaques qui est publié à Oxford en 1685 par Nicholas Cox, libraire. Des copies de ce discours de 98 pages se trouvent à la British Library et à la Library of Congress.

Langbaine est actif à l'époque où les premières tentatives sont faites pour clarifier et comprendre la confusion luxuriante du théâtre anglais aux  et  siècles. Les premiers catalogues de pièces ont été imprimés par Richard Rogers et William Ley, dans leur édition de The Careless Shepherdess (1656), et par Edward Archer, dans son édition de The Old Law (également 1656). Francis Kirkman publie deux listes ultérieures plus complètes en 1661 et 1671. Langbaine est un ami et un confident de Kirkman ; en fait, la critique la plus forte portée contre Langbaine est qu'il a accepté les attributions de Kirkman avec trop de crédulité.

Le récit de Langbaine sur les poètes dramatiques anglais est prolongé dans les éditions suivantes. Le compte et le nouveau catalogue sont tous deux inclus dans l'édition de 1711 des pièces du canon Beaumont et Fletcher, la première depuis le deuxième folio Beaumont et Fletcher de 1679. En conséquence, l'édition de 1711, imprimée en huit volumes in- octavo, est parfois connue sous le nom d'édition Langbaine - bien que Langbaine n'ait édité aucune pièce, de Beaumont et Fletcher ou de qui que ce soit d'autre.

Références

Liens externes

Étudiant de l'University College (Oxford)
Décès en juin 1692
Naissance en juillet 1656
Décès à 35 ans

Gerard Langbaine


Die Snookerweltmeisterschaft 2012 fand vom 21. April bis zum 7. Mai 2012 im Crucible Theatre in Sheffield statt und bildete den Abschluss der Snooker-Saison 2011/12.

Titelverteidiger war der Schotte John Higgins, der allerdings im Achtelfinale mit 4:13 gegen Stephen Hendry ausschied.

Im Finale setzte sich Ronnie O'Sullivan in einer Neuauflage des Endspiels von 2008 mit 18:11 gegen Allister Carter durch und wurde damit zum vierten Mal Weltmeister.

Preisgeld und Weltranglistenpunkte

Anmerkungen
 *1 Gesetzte Spieler, die ihr erstes Spiel verlieren, erhalten nur die halbe Punktzahl.

Hauptrunde
Schon in der ersten Runde gab es einige Überraschungen. So gewannen mit Cao Yupeng (10:6 gegen Mark Allen) und Jamie Jones (10:8 gegen Shaun Murphy, den Weltmeister von 2005) zwei der drei Crucible-Debütanten ihre Auftaktpartie. Für eine weitere Überraschung sorgte David Gilbert, der Martin Gould mit 10:8 schlug und damit ebenso wie Andrew Higginson erstmals in seiner Karriere in ein WM-Achtelfinale einzog. Insgesamt schieden in der ersten Runde acht gesetzte Spieler aus, womit der Rekord aus dem Jahr 1992 eingestellt wurde.

Im Spiel gegen Stuart Bingham gelang Stephen Hendry ein Maximum Break, Hendry gewann die Partie vergleichsweise deutlich mit 10:4. Neil Robertson schaffte in seiner Auftaktpartie als vierter Spieler in der Geschichte der Weltmeisterschaft einen "Century-Hattrick". Die anderen drei Spieler waren Ronnie O'Sullivan, John Higgins und Mark Selby.

Luca Brecel war mit 17 Jahren und 45 Tagen der jüngste Teilnehmer der Hauptrunde einer Snookerweltmeisterschaft. Er brach damit den von Stephen Hendry aufgestellten Rekord (17 Jahre, 99 Tage) von 1986. Außerdem war Brecel der erste belgische Spieler, der die Hauptrunde im Crucible erreichte.

Für negative Schlagzeilen sorgten Mark Allen und Ding Junhui nach ihren Auftaktniederlagen aufgrund ihrer Statements auf der Pressekonferenz: Allen bezeichnete seinen Gegner Cao Yupeng und auch andere chinesische Spieler dort als "cheat" (dt. Schummler). Seiner Meinung nach hatte Cao einen Durchstoß gespielt, den der Schiedsrichter Paul Collier jedoch nicht als Foul wertete. Laut Allen hätte Cao dieses Foul im Sinne des Gentlemen Sports selbst anzeigen sollen. Er räumte allerdings auch ein, dass sein Gegner sehr gut gespielt habe und solche Aktionen nicht nötig hätte. Ding Junhui hingegen beschwerte sich über die schlechten Tische und das Publikum und bezeichnete beides als "rubbish" (dt. Müll). Bereits im Vorfeld der WM war es zu Kontroversen gekommen, als Mark Williams sich auf Twitter negativ über das Crucible Theatre äußerte und eine Verlegung des Turniers an einen anderen Ort anregte.

Der Weltranglistenerste Mark Selby spielte verletzungsbedingt unter seiner Normalform und unterlag in seinem Erstrundenspiel Barry Hawkins mit 3:10. Nachdem Ali Carter, Halbfinalist des Jahres 2010, zuvor eine eher schwache Saison gespielt hatte, zeigte er sich bei seinem ersten Spiel in guter Form und bezwang Mark Davis deutlich mit 10:2.

Nach dem Achtelfinale waren die fünf topgesetzten Spieler bereits ausgeschieden. Während Judd Trump einen 12:9-Vorsprung gegen Allister Carter noch verspielte, verloren John Higgins und Mark Williams ihre Partien jeweils relativ deutlich. Mit Neil Robertson und Stephen Maguire waren somit nur noch zwei Spieler aus den Top Ten der Weltrangliste dabei. Der walisische Qualifikant Jamie Jones erreichte erstmals das Viertelfinale eines vollwertigen Weltranglistenturniers.

Stephen Hendry, in den 1990er Jahren sieben Mal Weltmeister, gab nach seiner Viertelfinal-Niederlage gegen Stephen Maguire seinen Rücktritt vom Profisnooker bekannt.

Zum ersten Mal gab es zwei weibliche Schiedsrichter, mit Zhu Ying erstmals auch eine Chinesin. Die andere Schiedsrichterin war Michaela Tabb, die wie schon 2009 auch das Finale leitete.

Finale

Vor-Qualifikation
Die Vor-Qualifikation fand am 5. April 2012 in Sheffield statt.

Runde 1

|}

Runde 2

|}

Qualifikation
Die Qualifikationsrunden 1 bis 4 fanden vom 6. bis 12. April 2012 in Sheffield statt. Die letzte Qualifikationsrunde fand am 14./15. April 2012 ebenfalls in Sheffield statt.

Runde 1

|}

Runde 2–5
Nachdem der 7-malige Weltmeister Stephen Hendry im Laufe der Saison aus den Top 16 gefallen war, musste er sich, zum ersten Mal seit 1988 in Qualifikationsrunde 5 für die Hauptrunde qualifizieren. Er schlug dort Yu Delu mit 10:6.

Steve Davis musste sich in Runde 4 der Qualifikation dem fast 30 Jahre jüngeren Ben Woollaston mit 7:10 geschlagen geben und schied damit vorzeitig aus dem Turnier aus.

Das belgische Nachwuchstalent Luca Brecel konnte, an Weltranglistenplatz 87 stehend, durch vier Qualifikationssiege in die Hauptrunde der Letzten 32 einziehen. Zu den weiteren Debütanten im Crucible Theatre gehörten der Chinese Cao Yupeng und der Waliser Jamie Jones.

Igor Figueiredo konnte sich in der Qualifikation durch die Runden 1–3 kämpfen, ehe er in Runde 4 mit 7:10 an Joe Jogia scheiterte. China nahm erstmals mit vier Spielern an der Endrunde teil, nachdem drei Spielern die Qualifikation gelungen und Ding Junhui durch seinen Weltranglistenplatz gesetzt war.

Peter Ebdon, der mit den China Open 2012 das letzte Turnier vor der WM gewann, unterstrich mit einem glatten 10:0-Erfolg über Alfie Burden in seinem einzigen Qualifikationsspiel seine gute Form. Robert Milkins erzielte – bereits zum zweiten Mal in seiner Karriere nach 2006 – ein Maximum Break in der Qualifikation zur WM, erreichte die Endrunde jedoch nicht, da er in der letzten Qualifikationsrunde Mark Davis unterlag.

VQ = Gewinner der Vorqualifikationsrunden (WPBSA-Mitglieder; während der Saison 2011/12 nicht auf der Main Tour)

Century Breaks

Hauptrunde

Qualifikationsrunde

Einzelnachweise

Weblinks
 Maximum Break von Robert Milkins auf YouTube.
 Crucible 2012 pictures by MoniqueLimbos auf Photobucket.

2012
Snookerveranstaltung 2012
Billardturnier in Sheffield
Crucible Theatre

Snookerweltmeisterschaft 2012


Nilüfer ile şunlar kastedilmiş olabilir:

Botanik
 Nilüfer (bitki), bir çiçek türü

Coğrafya
 Nilüfer, Bursa, Bursa'nın bir ilçesi
 Nilüfer Çayı, Uludağ'dan doğup, Karacabey Boğazı olarak bilinen Bayramdere yakınlarında Marmara Denizi'ne dökülen bir çay

Kişiler
 Nilüfer Hatun, Osmanlı İmparatorluğu'nun ikinci padişahı Orhan Gazi'nin eşi
 Nilüfer, Türk pop şarkıcısı
 Nilüfer (oyuncu), İranlı kadın film oyuncu

Müzik
 "Nilüfer" (şarkı), Zeynep Casalini'nin 2007'de çıkan single'ı
 "Nilüfer", Müslüm Gürses'in 2006 çıkışlı Aşk Tesadüfleri Sever adlı albümünde yer alan şarkı

Nilüfer


Muicle (Justicia spicigera), también conocida como moyotli, moyotle, muicle o ych-kaan, es una especie perteneciente a la familia de las acantáceas. Este arbusto llega a medir hasta 16 m de alto con flores de color amarillo y rojo colgando del tallo. En México se distribuye de Sonora hasta el sureste y en el Golfo de carrasquilla, desde Tamaulipas hasta Yucatán. Se utiliza para distintos remedios medicinales enfocados a enfermedades respiratorias, cutáneas y gástricas entre otras. De igual forma, sus hojas y tallos machacados son usados como tintes naturales.

Distribución
Es nativa de Belice, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras, México y Nicaragua.

En México se distribuye a ambos litorales llegando a la península de Yucatán así como en los estados del centro del país.

Descripción

Las hojas son de color verde oscuro de 7 cm aproximados de largo. La flor es de color uniforme, en tonalidades amarillentas y rojas, las cuales cuelgan del tallo por lo que de ahí proviene el característico nombre de trompetilla.

El fruto es mediano, de forma semiesférica y consistencia semileñosa, de 7 a 10 cm de diámetro y semillas pequeñas con sabor semidulce.

Son arbustos erectos o escandentes, que alcanza hasta 5 m de alto. Los tallos jóvenes son cuadrangulares, pubérulos a lo largo de 2 líneas. Las hojas ovadas, de 6,5 a 17 cm de largo y 3,5 a 9 cm de ancho, el ápice acuminado, la base atenuada, las hojas secas frecuentemente negro-purpúreas; con pecíolos de 0,5 a 1 cm de largo. Las inflorescencias en forma de panículas espigadas laxas, terminales y axilares, secundifloras, de hasta 10,5 cm de largo, con pedúnculos de 1,7 a 4 cm de largo, brácteas subuladas, de 1 a 1,5 mm de largo; sépalos 5, subulados, 2,5 a 3 mm de largo, glabros; corola 35 a 44 mm de largo, glabra, anaranjada, el labio inferior enrollado; estambres con tecas subiguales, basalmente apiculadas. Los frutos de 17 mm de largo, glabros.

Propiedades
 En la antigüedad las hojas eran usadas para curar la disentería.
 En la actualidad, los curanderos afirman que utilizan las hojas (haciendo un té y tomándolo dos o tres veces al día) como remedio para el dengue y para controlar las afecciones cardíacas; y utilizan el fruto para afecciones respiratorias (como asma y tos).
 Se supone que ayuda a la circulación de la sangre.

En los estados de México, Hidalgo, Michoacán, Morelos y Quintana Roo se emplea el cocimiento de las hojas o ramas en problemas de la sangre en general, ya sea para purificarla, desintoxicarla, componerla, aumentarla o clarificarla.  Se emplea por tanto en casos de erisipela, sífilis, tumores o granos difíciles de curar. Para ello, beben la infusión color violeta rojizo, de ramas y flores. Además, está indicada para la presión arterial.

El cocimiento de las hojas o ramas y en ocasiones de la flor, se ingiere para malestares relacionados con el aparato digestivo, como dolor de estómago, diarrea y disentería. El cocimiento para la diarrea, se elabora junto con guayaba (Psidium guajava), ajenjo y toronjil (Agastache mexicana) y se toma en ayunas. A los niños se les da por cucharadas el cocimiento de las hojas, como digestivo y contra el estreñimiento.

Para padecimientos femeninos como cólicos o dolores menstruales, con el cogollo (ramas tiernas) se prepara una bebida a manera de té que se toma varias veces al día; como antidismenorreico, la bebida se prepara con la flor y hojas de la planta; contra el cáncer de matriz, se elabora junto con matlalina morada (Commelina erecta) y xihualhihuitl (sp. n/r.); para baños después del parto , el muicle se combina con chaca (Bursera simaruba), cordoncillo (Piper amalago), orcajuda blanco (Cestrum dumetorum) y piochi (Melia azedarach).

Se usa también en algunos padecimientos respiratorios como tos, bronquitis y constipación.

Se utiliza como desinfectante en enfermedades de la piel. Para los granos se aplica de manera local la planta entera. Para sabañones (pequeñas erupciones que salen en las piernas y pies debido al contacto con agua encharcada y sucia que se encuentra generalmente en los potreros; hay inflamación de pies y escozor), que deben tratarse tan pronto se detecten, pues se corre el riesgo de una infección más profunda, se lavan las piernas y pies con el agua lo más caliente que se soporte, de la infusión preparada con ramas de muicle, capulín agarroso (Conostegia xalapensis), aguacate (Persea americana), hierba del zorrillo (Dyssodia porophyllum) guayaba, tabaco, y ajo (spp. n/r). Luego, se frotarán con refino, se aplicará aceite de comer en las partes más afectadas y se cubren con un trapo limpio y delgado. Se harán tres lavados o más, si persiste la infección.
Historia
En el , Francisco Hernández de Toledo relata que se le emplea como antidisentérico, antiescabiático, antigonorreico, antipirético y para las metrorragias.

La Sociedad Mexicana de Historia Natural, en el , lo señala como antidisentérico.

Ya en el , Maximino Martínez cita los usos siguientes: antidisentérico, antiepiléptico, antiescabiático, apoplejía, estimulante, para las metrorragias y fortalecer los nervios. Finalmente, Luis Cabrera de Córdoba lo consigna como antidiarreico, antiespasmódico y útil durante la menopausia.

Taxonomía
Justicia spicigera fue Diederich Franz Leonhard von Schlechtendal y publicado en Linnaea 7(3): 395–396. 1832.

Etimología
Justicia: nombre genérico otorgado en honor de James Justice (1730-1763), horticultor escocés.

spicigera: epíteto latino
Sinonimia

 Jacobinia atramentaria (Benth.) S.F.Blake
 Jacobinia mohintli (Nees) Hemsl.
 Jacobinia neglecta (Oerst.) A.Gray
 Jacobinia scarlatina S.F. Blake
 Jacobinia spicigera (Schltdl.) L.H.Bailey
 Justicia atramentaria Benth.
 Justicia liebmanii V.A.W.Graham
 Justicia scarlatina (S.F. Blake) V.A.W. Graham
 Sericographis moctli Nees
 Sericographis mohintli Nees
 Sericographis neglecta Oerst

Nombres comunes
Recibe varios nombres:
 moyotle, moyotli,  muicle, trompetilla, ych-kaan (en idioma maya)

Referencias

Enlaces externos

 USDA PlantsDatbase: Justicia spicigera Schltdl.
 Justicia spicigera: University of Arizona Pima County Cooperative Extension

Flora de México
Frutas
spicigera
Plantas medicinales
Plantas descritas en 1832
Plantas descritas por Schlechtendal
Plantas originarias de América
Flora de El Salvador

Justicia spicigera


Alfa Romeo MiTo  je sportski supermini automobil s troje vrata, službeno predstavljen 19. lipnja 2008. godine u dvorcu Sforza, u Milanu, Italiji. Međunarodno predstavljanje održalo se na Britanskom međunarodnom sajmu automobila 2008. godine. Ime je dobio po gradovima Milanu (gdje je dizajniran) i Torinu (gdje je proizveden), a na talijanskom znači mit. Ukupno ih se proizvelo 275.847 primjeraka.

Dizajn

Snagu motora prenosi isključivo na prednji pogon sa sistemom DNA (Dynamic, Normal, and All-Weather). Ima ugrađen Q2 elektronički diferencijal na prednjim kotačima, koji se aktiva s DNA prekidačem u Dynamic položaju i omogućuje brže i čvršće skretanje bez gubitka vuče. Stražnja svjetla su LED i ima prtljažnik kapaciteta 250 L.

2010. godine predstavljen je novi mjenjač na salonu automobila u Ženevi 2010. godine, šestostepeni TCT koji proizvodi Fiat Powertrain Technologies.

2014. godine MiTo dobiva 0.9 L motor od 105 KS, novu kromiranu rešetku, antracit sivu boju i nove sjajna prednja svjetla. Interijer je ažuriran novim presvlakama, tri nove nadzorne ploče, kao i novi Uconnect 5.0 infotainment sustavi.

2016. godine revidirani dobiva obnovljenu prednju masku s novim logotipom marke, nova boja karoserije i novi dizajn naplataka. Dostupni su Mito, Super i Veloce. Prethodni MiTo QV postao je Mito Veloce, dostupan s motorom od 170 KS i TCT mjenjačem.

MiTo Quadrifoglio Verde
Predstavljen na salonu automobila u Frankfurtu 2009. s 1.4 turbo motorom snage 170 KS s novoprojektiranim ovjesom, upravljačem i novim šestostepenim mjenjačem C635 koji je razvio Fiat Powertrain Technologies. Njegova specifična snaga od 124 KS po litri bila je najveća u svom segmentu u to vrijeme. Nova multiair tehnologija omogućuje potrošnju goriva od 6/100 km u i emisiju CO2 od 139 g/km.

Dolazio je s većim prednjim kočionim diskovima od 305 mm i 18" aluminijske naplatke, kao opciju sjedala s ugljeničnim vlaknima Sabelt.

Od 2014. QV je bio dostupan s robotiziranim mjenjačem TCT

2016. facelift QV preimenovan je u Veloce.

Specifikacije

Izvori

MiTo

Alfa Romeo MiTo


سالزبورغر لاند  ولاية اتحادية نمساوية عاصمتها مدينة سالزبورغ. يبلغ عدد سكانها 529,085 نسمة وتحتل مساحة 7,154 كلم². تتميز بمناظرها الطبيعية الخلابة وذلك لوجودها بقرب سلسلة جبال الألب. تتميز مقاطعة سالزبورغ بسلسلة من البحيرات العذبة وتسمى بالمثلث الذهبي وولف قانق سي - سانكت جيلجن مسقط رأس والدة الموسيقار الشهير آدمز ولف قانق موزارت موندسي تسمى بـ بحيرة القمر.
تقع سالزبورغـر لاند على ضفاف نهر سالزاخ (Salzach)، على الحدود الشمالية لجبال الألب. جبال لسالزبورغ على النقيض من الجنوب مع السهول المتداول إلى الشمال. الأقرب جبال الألب ونترسبزبورغ (Untersberg) الذروة في 1972 م، ليست سوى بضعة كيلومترات من مركز المدينة. ألت شتاد (Altstadt)، أو «المدينة القديمة»، وتهيمن أبراجه الباروك والكنائس واسعة النطاق في فستونغ هوهن سالزبورغ (Festung Hohensalzburg). هذه المنطقة محاطة من قبل اثنين من الجبال الصغيرة، ومونكزبورغ (Mönchsberg) وكابوتسينبرغ (Kapuzinerberg)، التي تعمل بمثابة الرئتين «خضراء» للمدينة. سالزبورغ تبعد حوالي 150 كيلومترا إلى الشرق من ميونيخ، 281 كم شمال غرب ليوبليانا، و 300 كيلومترا إلى الغرب من فيينا.

معلومات عامة

يضم هذا الإقليم بعضاً من الوجهات السياحيّة الأكثر شعبيةً في النمسا، حيث توفرُ سالزبورغر لاند للمستجمين مجموعةً واسعةً من الوجهات السياحيّة. حيث يتوفر عدد كبير من الفنادقَ والأكواخ الريفية في جبال الألب، علاوة على بيوتَ المزارع وعدد من المناظر الطبيعية الفريدة من نوعها.
يضم إقليم سالزبورغر لاند بعضاً من الوجهات السياحيّة الأكثر شعبيةً في النمسا وهي مدينة سالزبورغ وتسيل أم زي ووادي غاشتاين. من أجل الرحلات النهارية، توفرُ المنطقةُ أماكنَ جذبٍ سياحيٍ مثل الطريق ذي المناظر الخلابة الأكثر شهرة في جبال الألب والكهف الجليدي الأكبر في العالم والشلالات الأطول في أوروبا. مع وجود أكثر من 190 منطقة مميزة بمناظرها الطبيعية، يحبُ الزوارُ كثيراً من الأحيان البقاءَ لفترة أطول والعودةَ لزيارة المكان ثانية.

أهم الأماكن السياحية

مدينة سالزبورغ
 (Salzburg ) هي رابع أكبر مدينة نمساوية وهي عاصمة ولاية سالزبورغ الإتحادية. هي مسقط رأس الموسيقار الشهير موزارت. يبلغ عدد سكانها 150,269 نسمة وتحتل مساحة 65.678 كلم². تتميز بمناظرها الطبيعية الخلابة وذلك لوجودها بقرب سلسلة جبال الألب.
تتميز مقاطعة سالزبورغ بسلسلة من البحيرات العذبه وتسمى بالمثلث الذهبي وهي وولف قانق سي - سانكت جيلجن مسقط رأس والدة الموسيقار الشهير آدمز ولف قانق موزارت وموندسي تسمى بـ بحيرة القمر.
تقع سالزبورغ على ضفاف نهر Salzach، على الحدود الشمالية لجبال الألب. جبال لسالزبورغ على النقيض من الجنوب مع السهول المتداول إلى الشمال. الأقرب جبال الألب Untersberg الذروة في 1972 م، ليست سوى بضعة كيلومترات من مركز المدينة. وAltstadt، أو «المدينة القديمة»، وتهيمن أبراجه الباروك والكنائس واسعة النطاق Festung Hohensalzburg. هذه المنطقة محاطة من قبل اثنين من الجبال الصغيرة، و Mönchsberg و Kapuzinerberg، التي تعمل بمثابة الرئتين «خضراء» للمدينة. سالزبورغ تبعد حوالي 150 كيلومترا إلى الشرق من ميونيخ، 281 كم شمال غرب ليوبليانا، و 300 كيلومترا إلى الغرب من فيينا.

تسيل أم زيه

تسيل أم زي  هي قرية صغيرة على ضفاف بحيرة تقع في منطقة كابرون في النمسا ضمن إقليم سالزبورغ النمساوي. تعتبر تسيل أم زي من أروع منتجعات العالم من حيث الطبيعة والهدوء، حيث يقصدها أثرياء العالم وسكان دول الخليج العربي لقضاء فصل الصيف هناك حيث يكون الجو رائعاً للتنزه في الحدائق أو التزلج على الجبال الثلجية. تبعد تسيل أم زيه عن مدينة سالزبورغ حوالي الساعة والنصف بالقطار وعن مدينة ميونخ الألمانية حوالي الثلاث ساعات. لا يتجاوز عدد سكان القرية الألفين نسمة لكن شهرتها كمنتجع سياحي تجاوزت حدود حجمها الصغير بكثير.

وادي غاشتاين

أطول وادي في جبال «هوي تاورن». يتألف وادي غاشتاين من ثلاث قرى، وهي قرية «باد غاشتاين» وقرية «باد هوفغاشتاين» وقرية «دورفغاشتاين». تختبأ بلدة «باد غاشتاين» الغنيّة بالتقاليد وسط منظرٍ رائعٍ عند مدخل وادي غاشتاين: ويتكون من شلال غاشتاين المشهور عالمياً المحاط بالأبنية الفخمة من الطراز الهندسي المعماري «بيل إيبوك» والذي يعطي هذه البلدة مظهرها المميَّز. تقعُ قرية «باد هوفغاشتاين» في وسط الوادي وهي قرية تمزجُ حسن الضيافة الألبيّة مع وسائل الراحة العالمية. يجعل منتجع غاشتاين الصحي الواقع في جبال الألب قريةَ «باد هوفغاشتاين» المكانَ المثالي للاسترخاء وتحسين صحتك. القرية الثالثة في الوادي هي قرية«دورفغاشتاين» الواقعة وسط عالم وادي غاشتاين الجبلي المثير للإعجاب. إنّ مجموعة الجبال والينابيع المعدنية ذات المياه الحرارية هو ما يجعل وادي غاشتاين فريداً من نوعه: تبقبق كلَّ يومٍ خمسةُ ملايين ليتر من المياه الحرارية الدافئة المذهلة (33 درجة مئوية) القادمة من ينابيع المياه العلاجيّة في غاشتاين. إنَّ مزيجَ المياه العلاجية والجو الألبي هما السمتان المميزتان المحددتان لهذه المنطقة الشاعريّة.

قرية دورفغاشتاين

Dorfgastein لقد حافظت «دورفغاشتاين» على طبيعتها القروية التقليدية. يمكن لأولئك الذين يحبون الطبيعة الاستمتاع بالقيام بنزهاتٍ رائعةٍ مشياً على الأقدام على القمم الجبلية المحيطة القريبة من «دورفغاشتاين»، ومن أجل الاستراحة، هنالك مجموعة من شاليهات المطاعم المنتشرة في جميع أنحاء المنطقة. توفر «دورفغاشتاين» خصيصاً للعائلات رحلة بقطار صغير ومنزلقات مائية في المنتجع الصحي ونادي «غاستي» للأطفال.

قرية باد غاشتاين
Bad Gastein. في وسط متنزه سلسلة جبال " هوي تاورن " الوطني، تنعمُ "باد غاشتاين بالهواء الجبلي المنعش وموقع خالٍ من الضباب على ارتفاع 1,000 مترٍ فوق مستوى سطح البحر. يمتزجُ مظهرها المميّز جداً ذو الأبنية الجميلة التي يعود تاريخها لعصر "بيل إيبوك" الجميل بتناغمٍ مع مناظرها الطبيعية المحيطة. إنّها بلدة منتجع صحي معروفةٌ عالمياً بذوقٍ خاصٍ جداً، حيث يتوفر الاسترخاء والاستجمام في الهواء الجبلي النقي الممتزج مع مناخٍ ذي ارتفاع عاليٍ ومياه غاشتاين الحرارية القادمة من الينابيع المشهورة و"أروقة الشفاء".

الشلال
Waterfall, يعد رمزٌ لقرية باد غاشتاين. تسقط مياه الشلال الواقع على نهر «غاشتاينير أخيه» من ارتفاع 341 متر على ثلاث مراحل. يعدُّ الشلال في الحقيقة واحداً من أكثر السمات العلاجية الهامة للبلدة بسبب انحلال الهواء المتأين بشكلٍ سلبي. توجد منابع نهر «غاشتاينير أخيه» في المنطقة الوسطى لمتنزه «هوي تاورن» الوطني. لقد كان الشلال المحاط بأبنية «بيل إيبوك» الفخمة دائماً موضوعاً للعديد من الشعراء والرسامين المشهورين. بُنيَ الجسر الحجري الواقع عند الشلال في الأصل في عام 1840 وتم توسيعه في عام 1927.

قرية باد هوفغاشتاين
Bad Hofgastein. أكثر نقطةٌ مشمسةٍ في الوادي. إنَّ قرية «باد هوفغاشتاين» هي المحور التاريخي لوادي غاشتاين، حيث تقع في أكثر نقطة مشمسة وواسعة في الوادي، ومركزها محاطٌ بمنطقة المشاة والمتاجر الجميلة والفنادق والمطاعم. من السمات المشهورة للقرية متنزهها. لقد نجحت «باد هوفغاشتاين» بأناقةٍ تامةٍ بدمجِ طرازها المعماري الجذاب بشكلٍ متناغمٍ مع المحيط الطبيعي. تستقرُ القرية بشكلٍ لطيف في المناظر الطبيعية الشاعرية المحيطة لعالم الجبال الألبية. يضعُ منتجع «ألبنتيرمه غاشتاين» الصحي معاييراً جديدةً تماماً في التكنولوجيا المتعلقة بالمنتجعات الصحية، وخصوصاً من أجل العائلات: تتوفر برك للسباحة ومراجل تسخين المياه وعالم حمامات الساونا مع بحيرة جبلية خاصة به وبار ذو سماء زجاجية بمناظرٍ ألبيةٍ بانورامية فريدة بزاوية رؤية 360 درجة، ويؤمن بالطبع الكثير من العلاجات الفردية بشكل خاص.

نادي «غاستي» للأطفال
Gasti Kids Club. في نادي «غاستي» للأطفال، يتمكن الأطفال الذين تكون أعمارهم بين 4 سنوات وحتى 12 سنة من الذهاب في جولةٍ سياحيةٍ استكشافية وخوضِ العديد من المغامرات مع«غاستي» الشخصية الجالبة للحظ في وادي غاشتاين. تبدأ الجولة السياحية أيام الثلاثاء في قرية «دورفغاشتاين» حيث يتعلم الأطفال كيفية بناء سد مياه ملائم بعد القيام برحلة قصيرة مشياً على الأقدام إلى مرعى «آموزيرالم» الجبلي.
يُري «غاستي» في أيام الأربعاء الأطفالَ «فوكسفارم» في «باد غاشتاين»، توجد في هذا المتنزه الواقع في الهواء الطلق محطاتُ مغامراتٍ تعليميةٍ ومثيرةٍ مثل التجوال عبر الجزر وبناء الابراج وتمارين الفريق في الهواء الطلق والكثير من الأشياء ليتم اكتشافها.
سوف يذهب «غاستي» أيام الخميس إلى بركة "غاشتاينير بوند"! حيث يتمكن الأطفال من بناء طوف مع بعضهم مثل القراصنة الحقيقيين ويستخدمونه لعبور بركة "غاشتاينير". سوف يحصل جميعُ الأطفال الذين يقيمون مع والديهم في أحد الفنادق التابعة لمجموعة غاستي " فوراً على بطاقة هوية «غاستي». تؤمن بطاقة هوية «غاستي» حسوماتً عديدةً مثل رسوم الدخول المخفضة إلى منتجعات غاشتاين الصحية ذات المياه الحرارية و/أو تخفيضات على ألعاب وملابس الأطفال.

ينابيع المياه العلاجية الحارة في جبال الألب
Alpentherme Hot Springs. يعتبر عالم الصحة الألبية الأكثر حداثة في أوروبا حيث تنتشرُ ستةُ عوالم مليئةٍ بالحيوية والمغامرات في ينابيع المياه العلاجية الألبية في «باد هوفغاشتاين» فوق مساحة تبلغُ 32,000 متر مربع مبرزة إطلالة بانورامية فريدة بزاوية رؤية 360 درجة لجبال الالب وعالم حمامات الساونا مع بحيرة جبلية ومناطق الاستشفاء والراحة وقبة المغامرات ذات الوسائط المتعددة ومنزلقات مائية مثيرة ومراجل لتسخين المياه. عالم السيدات بأقسام الجمال ومستحضرات التجميل وحجرات البرونزاج متاحٌ للسيدات فقط. يوفر المنتجع الصحي بالطبع الكثير من العلاجات الفردية على نحوٍ خاص. ينتجُ نجاح الشفاء بالمياه الحرارية في غاشتاين من مياه غاشتاين الحرارية الفريدة الغنية بغاز الرادون ودفئها الطبيعي.
ساعات العمل: يومياً من الساعة 9:00 صباحاً-11:00 مساءً

منتجع صخريٌ ذو مياه حرارية
Rock Thermal Spa. يتوسط منتجع غاشتاين الصخري ذو المياه الحرارية والمشكل من الماء والصخور جواً فريداً بطرازه المعماري الرائع. يغذي مليون لترٍ من المياه الحرارية القادمة من 17 نبعٍ بركَ المنتجع الصحي ذات المياه الحرارية. سوف يشعر الضيوف بأنّهم في منازلهم في«منطقة الاستشفاء البانورامية» الدافئة والتي تضمُّ سبع حمامات ساونا متنوعة. تشملُ مناطق الجذب السياحي الينابيع ذات المياه الحارة وقناة المياه البرية وكذلك منزلق يبلغ طوله 70 متراً. المياه الحرارية هنا، والتي كانت قد أُغنيت بالمعادن ووظفت بشكلٍ إيجابيٍ على مدى مئات السنين، تساعدُ على تزويد الجسم بالكثير من الأكسجين اللازم. تتدفق هذه المياه المنعشة والغنية كلَّ يومٍ بدرجات حرارية متنوعةٍ عبر البرك والحمامات العديدة في المجمّع.
ساعات العمل: يومياً من الساعة 9:00 صباحاً – 10:00 مساءً

كهف غاشتاين للشفاء
Gastein Healing Cave. ان أشعة الرادون والحرارة والرطوبة العالية هي العناصر الثلاثة الفعالة التي وجدت داخل جبل «رود هاوسبرغ». تنتج تلك العناصر مناخا علاجيّاً فريداً من نوعه على مستوى العالم، إنّه مزيجٌ من التسخين المعتدل (فرط الحرارة) والعلاج باشعة الرادون. هدف علاج الكهف الشفائي هو تنشيط قوى الشفاء الذاتي الطبيعية الخاصة بالجسم. إنَّ من أهم الأعراض التي تستوجب القيام بعلاج الكهف مرض الجهاز الحركي وأمراض الجهاز التنفسي والأمراض الجلدية. تطبيق العلاج مُرضٍ أيضاً خلال اعتلالات سن اليأس ومن أجل الوقاية من الامراض واستقرار الجهاز المناعيّ.

«منتزه هوي تاورن» الوطني

Hohe Tauern National Park.محمية طبيعية في وسط جبال الألب النمساوية
منتزه هوي تاورن«الوطني الذي تتجاوز مساحته» حوالي 1800 كيلو متر مربع، هو ثاني أكبر منتزه وطني في أوروبا. هذا هو المكان حيث يمكنك تجربة الوجود في الطبيعة من مشهدها الأكثر جمالاً: فهنالك توجد قمم النمسا الجبلية الأعلى وأكبر الكتل الجليدية ومروج مكسوة بالأزهار الألبيّة الغنية بالألوان وأسطح صخرية مهيبةٌ وشلالات منعشة. يؤمن «منتزه هوي تاورن» االوطني لواقع في قلب جبال الالب النمساوية موطناً محمياً للأصناف النباتية وللحيوانات المهددة بالانقراض. جبل «غروسغلوكنر»- الذي يعتبر أعلى جبل في النمسا بارتفاعٍ يبلغ 3,798 مترٍ- هو جزءٌ من المشهد أيضاً. في وسط المنتزه تجد الطبيعة عذراء تماماً، وفي المناطق الخارجية هيرفيقٌ متناغمٌ من المناظر الطبيعية المزروعة على نحوٍ مستدام. عبر الطريق الألبي العالي لجبل «غروسغلوكنر»، تستطيع الوصول بسهولةٍ لتلك المناظر الطبيعية الجبلية الفريدة فعلاً والمثيرة للإعجاب.

سكة حديد ستوبنير كوغل الجبلية
Stubnerkogel-mountain Railway. سكة حديديٌة جبليٌة وجسرٌ معلقٌ ضخمٌ
تُشغل مصاعد التزلج والسكك الحديدية في وادي «غاشتاينير» خلال فصل الصيف أيضاً وتأخذُ الزوار لأعلى القمم في جبال الألب. ان أحد تلك السكك الحديدية هي سكة حديد Stubnerkogel الجبلية. عندما تصل للقمة (2230 م)، يمتدُّ جسر معلقٌ ضخمٌ فوق الوادي الضيّق. يعتبر الجسر المعلق البالغ طوله 140 متر أولَ جسرٍ معلقٍ مبنيٍّ على ارتفاع كهذا. من الممكن المشي عليه على مدار السنة.
بما أنَّ الجسر المعلق ٌ مفتوح وتستطيع الرؤية من خلاله فعدم الخوف من المرتفعات والأعصاب القوية هي من متطلبات العبور عليه، حيث أنَّ أرضية الممر مصنوع من الأسلاك وكأنها منسوجة وذلك على علو م 28 مترا من سطح الأرض.
أوقات صعود ونزول سكة الحديد الجبلية:
أول صعود عند الساعة 8.30 صباحاً، ومن الساعة 9.00 صباحاً وحتى الساعة 4 مساءً عند كل ساعة تماماً
آخر نزول: في الساعة 4.30 مساءً

السكك الحديدية الجبلية في وادي غاشتاين
Gastein-Valley Mountain Railways.تجعل الوصولٌ سهلٌ لأعلى القمم الجبلية. تُشغلُ مصاعد التزلج والسكك الحديدية في وادي «غاشتاينير» خلال فصل الصيف أيضاً. هذه طريقة مريحة جداً للاستمتاع بالتجول الهادئ في قمة الجبل. إنَّ محطات المصاعد الواقعة عند القمم هي نقاط الانطلاق المثالية للقيام بالتنزه مشياً على الأقدام والجولات السياحية الجبلية والتي تكشف عن إطلالاتٍ آخاذة للخلفية الجبلية المغطاة بالكتل الجليدية والتي توفرها سلسلة جبال «هوي تاورن» بقممها التي لا تحصى والبالغ ارتفاعها 3,000 متر.

بحيرةُ غاشتاين للسباحة
Gastein Swimming Lake. بحيرة غاشتاين هي بحيرةٌ طبيعيةٌ جميلةٌ تقعُ مباشرةً بالقرب من «آخين بروميناده»، وهو طريق يمتد على جانب مجرى، الواقع بين «باد غاشتاين» و«باد هوفغاشتاين» وطريق الدرجات الهوائية في وادي غاشتاين. ومن الممكن الوصول إليها بسهولةٍ أيضاً باستخدام حافلة النقل العام.

بطاقة غاشتاين
Gastein Card. المزيد من القيمة مقابل ما تنفقه من المال مع بطاقة «غاشتاين كارد»، يحمل زوار وادي غاشتاين بأيديهم بطاقةً تضيفُ قيمة أكبر لتجربة عطلتهم. سواء عند الذهاب إلى الينابيع المعدنية أو استخدام عربات التلفريك أو في مرافق ممارسة الرياضات أو الدخول إلى الكازينو أو الركوب في وسائل النقل العامة: فإنَّ ضيوف وادي غاشتاين يحصلون على المزيد من القيمة مقابل المال الذي ينفقونه، فإنّها تقدمُ تشكيلةً واسعةً إما من الخدمات الشاملة لكلِّ شيءٍ أو من الخدمات المخفضة في كافة أرجاء الوادي. أفضل شيءٍ هو أنَّ البطاقةَ مجانيةٌ تماماً لجميع ضيوف وادي غاشتاين.

مقاطعة البحيرات

رحلة بالقارب في بحيرة وولف قانق سي

بحيرةٌ مشهورةٌ في إقليم سالزبورغ. تبلغُ مساحة بحيرة وولف قانق سي 13 كيلومتراً مربعا وهي محاطةٌ بشكل كاملٍ بجبال زالزكامرغوت (Salzkammergut). يقعُ جبل شافبرغ (Schafberg) على الجهة الشمالية ويستطيع الزوار الصعود إلى الأعلى بواسطة سكة حديدية مصممة لارتفاع 1,782 م. تكون المنطقة حول بحيرة وولف قانق سي قريبةً جداً عند القيام برحلة بالقارب في البحيرة. ويمر الزوار بالمشاهد التالية; قرية القديس غيلغن (Gilgen) الريفية مع المنزل الذي ولدت فيه أم الموسيقي موزارت وشارع وولفانغ (St. Wolfgang) وتلفريك جبل شافبرغ (Schafberg) الذي يصعد إلى قمة الجبل، حيث يوفرُ الأخير إطلالةً ساحرةً على بحيراتِ المناظر الطبيعية المحيطة بـ زالزكامرغوت (Salzkammergut). توجد هنالك خمسةُ قوارب للرحلات، أحداها قاربٌ ذي طرازٍ من الماضي القديم.

رحلةٌ بالقارب في بحيرة فوشل
بحيرة فوشل (Fuschl) الخضراء الزمردية تأسر زوارها وذلك من خلال القيام برحلةٍ بالقارب على متن قارب فوشلرين (Fuschlerin). حيث تكونُ المغادرة من شارع التنزّه في قرية فوشل، ومن هناك الانسلال بصمتٍ عبرَ خلجانٍ صغيرةٍ رومانسيةٍ وقلعة فوشل. وفي النهاية يرصف القارب عندَ مصايد أسماك القلعة حيث يتم تقديم سمكٍ مدخن لذيذٍ من بحيرة فوشل.

عالمُ عمالقة الجليد

تضم الكهوف الجليديّة الأضخم على وجه الأرض (World of the Ice Giants). يقعُ «عالم عمالقة الجليد» في مدينة فيرفين على بعد 40 كم من مدينة سالزبورغ، وهو عبارةٌ عن متاهةٍ من الكهوف يبلغُ طولها الإجمالي أكثر من 40 كم، وهي ظاهرة طبيعية فريدة شُكلت بواسطة الجليد والصخور. يزورُ الكهوفَ حوالي 200,000 سائح سنوياً ويعجب السُيّاح بالمنحوتات الجليديّة المُضيئة والتي شُكِلت منذ ملايين السنين بواسطة مجاري المياه الجوفية التي تجمدت لاحقاً. حتى في فصل الصيف تكون درجة الحرارة عادةً ما دون الصفر. توزّع المصابيح عند مَدخل الكهف وتُسلطُ أضواءٌ إضافيةٌ على المنحوتات الجليديّة خلال الجولة السياحيّة لخلق تأثيرٍ أكبر. يُنصَحُ الزوارُ بانتعالِ أحذيةٍ مناسبةٍ للمشي على الجليد (غير مسموح بانتعال الكعب العالي والصنادل).
ساعات العمل من 9.00 صباحا -3.30 ظهرا /9.00 صباحا- 4.30 ظهرا (يوليو/ أغسطس)
الأسعار:
الاعتيادية 19,00 €
مُخفضة 17,00 €
الأطفال 9,50 €

قلبِ المتنزه الوطني

طريقُ جروس جلوكنر الألبيّ المُرتفع في هوتاورن
طريقُ جروس جلوكنر (Hohe Tauren Großglockner High Alpine Road) هو الأكثر شهرةً في جبال الألب ويقع في قلبِ المتنزه الوطني هوتاورن (HoheTauern) وعلى أعلى قمة جبلية في النمسا وتُدعى جروس جلوكنر على ارتفاع 3798 متراً محاطة بالجبال الجليدية التي تُدعى باستيرزي (Pasterze). بالنسبةِ لأكثر من 50 مليون زائرٍ منذ عام 1935، أصبح طريقُ جروس جلوكنر الألبيّ المُرتفع تجربةً لا تنسى. ومن خلال الطريق يمر الزوار عبر جميع مناطق الغطاء النباتي انطلاقاً من حقول الحبوب وارتقاعاً حتى الجليد الدائم. يوجدُ على طول الطريق العديدُ من نقاط المشاهدة وستة مساراتٍ تعليميةٍ ومركزان للمعلومات.
أوقاتُ العمل:
ابتداءً من شهر مايو وحتى 15 من شهر يونيو: 6 صباحاً- 8 مساءً
16 من شهر يونيو وحتى 15 من شهر سبتمبر: 5 صباحاً- 9.30 مساءً
16 من شهر سبتمبر وحتى نهاية شهر أكتوبر: 6 صباحاً- 7.30 مساءً
آخر فرصةٍ للدخول: 45 دقيقةً قبلَ الإغلاقِ الليليّ
أوقاتُ عمل المعارض:
جميع المعارض: يومياً 10 صباحاً- 5 مساءً
متحفُ عرضِ الطبيعةِ الألبيّة: يومياً 9 صباحاً – 5 مساء

شلالات كريملر

شلالات كريمل (Krimmler Waterfalls) هي الأعلى في أوروبا وخامسُ أعلى الشلالات في العالم، حيث يصل ارتفاعها إلى 380 متراً ممتدة على ثلاث مراحل. يوجد على طولِ الشلالات مسارُ مراقبةٍ حسنُ البناء ويمر بالإضافة إلى ذلك عبرَ أحدِ أجملِ وديان الحدائقِ الوطنية، ألا وهو وادي أشنتال كريملر (Achental Krimmler).

قلعة هوهن فرفن
قلعة من القرون الوسطى (Hohenwerfen Fortress) ومركزٌ تاريخيٌّ للصيد باستخدام الصقور. على بعد 40 كم من جنوب مدينة سالزبورغ يوجدُ معلمٌ تاريخيٌّ يتمثل في أبراجُ قلعة هوهن فرفن وتقع فوق وادي سالزاك ما بين جبلي هينين وهاغن. تقدمُ القلعةُ العديد من الخدمات السياحية بما في ذلك القيام بجولات داخل القلعة تتضمن معرض للاسلحة ومقهى القلعة الرومانسي وحانوت من العصور الوسطى، أيضاً تضم المركز التاريخيَّ للصيد باستخدام الصقور مع عروض يومية للطيران إلى جانب أولَ متحف نمساوي للصيد بالصقور. يعود تاريخُ القلعة إلى أكثر من 900 عام وتُتيحُ للزوار رؤية مناظر خلابة للجبال المحيطة.
الأسعار
الأشخاص البالغون 10,50€ (مع المصعد:14 €)
المجوعات، الطلاب 9,00€ (مع المصعد 12€)
الأطفال 5,50 € (مع المصعد 7,50 €)
العائلات (شخصان بالغان + أطفالهم) 24,00 € (مع المصعد 32 €)
ساعات العمل (من الأول من شهر أبريل- 31 من شهر أكتوير)
في شهر أبريل (مغلقة أيام الإثنين)
في شهر أكتوبر 9.30 -4.00 ظهرا
من شهر مايو إلى شهر سبتمبر 9.00 -5.00 مساء
من 19 من شهر يوليو -20 من شهر أغسطس 9.00 – 6.00 مساء

منجم الأملاح في قرية هالاين

يقع منجم الأملاح (Salt Mine in Hallein) في جبل دورنبيرغ بالقرب من قرية هالاين والتي تبعدُ 20 كم فقط عن مدينة سالزبورغ، حيث كان السلتيّون يستخرجون الملح منذ أكثر من 2,500 سنة وهو أقدمُ منجم في العالم يُسمح بدخول الزوار إليه. زيارة هذا المنجم تسمح للزوار بالتمشي في انفاق عمال المنجم القديمة لعدة كيلومترات حتى يصلوا إلى الجبل الغامض، بالإضافة للقيام برحلة قصيرة بالقارب في البحيرة المالحة في قلب الجبل والنزول بممرات عمال المنجم المنزلقة.
الأسعار:
الأشخاص البالغون 18.00 €
الأطفال (4-15 سنة 19.00

مسار التزحلق الألبي الصيفي
بإمكان أفراد العائلة القيام بتجربة مغامرة في مسار التزحلقِ الألبيّ الصيفي (Summer alpine Slide Strobl) الذي يتكونُ من ممرينِ ويمتدان لمسافة 1300 متر انحداراً، حيث بالإمكان التحكم في سرعة الانزلاق إلى أسفل التل والانطلاق بسرعةٍ على لوحة اصطناعية تم تجهيزها بلفاتٍ مطاطيةٍ لتستديرَ حولَ انحناءاتٍ مثيرة، وتندفع قافزة على مطباتٍ صغيرةٍ على طول الطريق وصولاً إلى 'خط النهاية'. من هنالك يتمكن الزوار من الصعود مجدّداً إلى أعلى الجبل والبدء عندها بجولةٍ أخرى.

عالم العجائب المائيّة

عالم كريملر للعجائب المائيّة (Krimmler Wonder World of Water) يقع في الحديقةِ المائية (Aqua Park). هنالك أيضاً السينما متعددة الصورِ التي تغمر زوارها في عالمٍ رائعٍ من الماء. تمثل أكوا هيب هوب (Aqua.Hipp-Hopp) أحد نقاط الجذب الرئيسية وهي أرجوحة تحركها المياه يتم من خلالها قذف الراكب في الهواء. هنالك أيضا الـأكوا جوجو (Aqua.Jojo) والتي تمكن الزائر بالتلاعبَ بهلوانياً بالكرةِ بمساعدة مياهٍ نفاثةٍ.

أوقاتُ العمل:
من 1 مايو وحتى 31 من شهر أكتوبر:
يومياً من 9.30 صباحاً وحتى 5 مساءً
الأسعار: الأشخاص البالغون 7,00 يورو
الأطفال (من 6 وحتى 15 سنة) 3,50 يورو
تذكرةُ العائلة 15,00 يورو

متحف الهواء الطلق لسالزبورغ

متحف الهواء الطلقِ في سالزبورغ (Salzburg Open Air Museum) يغطي مساحةً تبلغُ 50 هكتاراً. هذا المتحف يعرضُ أبنيةً ريفيةً ويعطي فهماً دقيقاً عن الحياة وإدارة المزارع من القرن السادس عشر وحتى القرن العشرين في إقليم سالزبورغ. كما يوجد متحف في الهواء الطلق يمكن الزوار من استكشاف أكثرَ من 7 كيلومتراتٍ من ممراتِ المشي ومعارضَ خاصةً ومقهى وملعبَ مغامرات للأطفال ومغطسَ كنايب (kneipp) الطبيعيّ والكثير من العروض الحرفيية.

منتجع فولكانينو
منتجع (Vulcanino Resort) تسلية للعائلة ذو قسمينِ، أحدهما داخليٌّ مغطىً، أما الأخر في الهواءِ الطلق ويمتدّ على مساحةٍ تبلغ أكثر من 6,000 مترٍ مربعٍ. يعد جنةٌ للأطفالِ ونقطة جذبٍ للعامةِ أيضاً كونه مبنى مغطى من المطر.

مرصد كونيغسلايتن

أعلى مرصد في أوروبا (Koenigsleiten Observatory). تشكّل القبة السماويةُ في مرصد كونيغسلايتن نقطة جذبٍ رئيسية. فهي تسمح إلى ما يقارب 50 شخصاً اختبارُ نسخةٍ طبقَ الأصلِ للسماء المرصعة بالنجوم. وتُعْرَضُ الأجسامُ الفلكية بواسطةِ مسلطاتٍ ضوئيةٍ تعرضُ شرائح مرئيةً وفيديو على القبة السماوية، تعطي انطباعِ النظرِ من خلال تلسكوب إلى السماء المُرصعة بالنجوم.

منفذ سالزبورغ للتصاميم المشهورة

يقدم 200 من الماركات التجارية للمصممين المشهورين في مكانٍ واحد
يعرضُ منفذ سالزبورغ للتصاميم المشهورة (Salzburg Design Outlet) ما يتعدى الـ 200 من الماركات التجارية للمصممين المشهورينَ في حوالي 100 محلٍّ تجاريّ في جوٍّ ممتعٍ. الهندسة المعمارية لمركزِ التسوق هذا تُذكِّرُ بالمتاجر الشاملة التقليدية ورواقاتِ التسوق من القرن الـ 19 مثل غاليريّا فيتوريو إيمانويل في ميلانو. يبيع منفذ سالزبورغ للتصاميم المشهورة المنتجات ذات العلامات التجاريةِ عالية الجودة من السنوات السابقة ومجموعات من العيّناتِ بالإضافةِ إلى بيعهِ الإنتاج الفائضَ لماركات المُصنّعين ذاتِ المستوى العالميّ والملابسَ التي تصنعها شركاتُ الأزياء الحديثة.

ساعات العمل:
الإثنين- الجمعة: 9.30 صباحا – 7.00 مساء
السبت: 9.00 صباحا – 6.00 مساء

فندق ومطعم قلعة فوشل
قلعة فوشل (Fuschl-Schloss Castle Hotel and Restaurant) تؤمن إقامة فريدة لضيوفها في موقعٍ يتمتعُ بسحرٍ منقطع النظير. يُعدُ فندق القلعة من فئةِ الخمسة نجوم، واحداً من أكثر أماكن المبيت رُقياً في النمسا ويستضيفُ مجموعةً فريدةً من لوحات كبار الرسامين.
يقدمُ المطعمُ التابع للفندق المأكولاتَ النمساوية الخاصة، من ضمن المأكولات المُميزة على لائحة الطعام وجبة السمك الطازج المُصطاد من مسمكة القلعة. يقدمُ المطعمُ أيضاً خياراتٍ من أنواع النبيذ النمساوية الموجودة في قبو النبيذ أسفل القلعة. كما يحتوي المطعم على شرفةٍ مُطلةٍ على المنظر الرائع لبحيرة فوشل.

الفندق الرومانسي في بلدية إليكس هاوزن

سكنٌ تاريخيٌ بتقاليدٍ قائمةٍ منذ وقتٍ بعيد (Elixhausen Romantik Hotel). كان هذا الفندق نُزلاً تابعاً لدير البينديكتين نونبرغ (Nonnberg) وبُنيَ في عام 1334. قامت عائلة جماكل (Gmachl) بإدارة الفندق منذ 1583 وحافظت عليه على مدى 22 جيلٍ ليكون بذلك من أقدم أماكن العمل المُدارة من قبل عائلة في النمسا. تنضحُ الغرفُ الساحرة والمطعم ذو الجو الحميمي بالميزات التقليدية ويُعرف الفندق أيضاً بمطعمه ذي التصنيف العالمي، ويمثل الخيارُ الأمثلُ من أجل قضاء أُمسيةٍ رومانسيّةٍ خارجَ سالزبورغ.

فندق فيربرغ- سانكت جيلجن

فندق (Fürberg-St. Gilgen). على ضفاف بحيرة وولف قانق سي (Wolfgangsee). حسنُ الضيافة المعهودة منذ 300 عام. يختصُ مطعمُ الفندق بتقديمِ وجباتِ السمك وذلك يرجع لموقع الفندق المُطل على البحيرة حيث تُصطادُ الأسماكُ بشكلٍ يوميٍ في الصيف. يستطيع الزائر أن يختار تناول الطعام في صالة الطعام المُتألقة أو في القاعة التقليدية المريحة شتوب إيرل (Stüberl) أو في المطعم الخارجي القائمِ بجانب بحيرة وولف قانق سي. يعتبر المطعم الخارجي مكاناً ملائماً للجلوس والاستمتاع بوجبات الطعام الخفيفة والمشروبات الباردة في جوٍ طبيعي مع التأملِ في المنظر البانورامي الساحر.

متجر حلويات براون هالاين

مَتجرٌ (Patisserie Braun-Hallein) يقدمُ الحلويات المصنوعة يدويا. يقومُ مَتجرُ الحلويات الموجودُ في قرية هالاين (Hallein) بصناعة جميع أنواع الحلويات كالشوكولا وخبز الزنجبيل أو المُعجنات وكذلك الكعك وعدّةِ أنواع من الكاتو. يستطيع الزوار الاستمتاع بتناول الحلويات الفريدة والمُصنعة بشكل خاصٍ لكلِّ فصلٍ من السنة.

بطاقةِ سالزبورغرلاند

تصدر بطاقة سالزبورغرلاند (SalzburgerLand Card) بنوعين إما لمدة 6 أيامٍ أو 12 يوماً، وهي بمثابة مفتاح الدخول إلى 190 معلماً سياحياً في جميع أنحاء سالزبورغرلاند، بما في ذلك دخولٌ مجانيٌّ لأكثر من 70 من المتاحف والقلاع والقصور والمناجم التاريخية، بالإضافة إلى دخولٍ لفترةِ 24 ساعة إلى عددٍ لا يحصى من نقاط الجذب السياحيّ لمدينة سالزبورغ. ويمكنُ استخدامُ هذه البطاقةِ لأكثر من 50 بحيرة ومسابح مفتوحة دون أسقف بالإضافةِ إلى أكثر من 25 مصعداً جبلياً في جميع أنحاء سالزبورغرلاند.

اقرا أيضا
 زالسكامرغوت

روابط إضافية
 Salzburg State Tourist Board
 Salzburg State Government
 Salzburg Travel Guide
 Tourist information for all cities and villages in the country of Salzburg
 Pictures from Salzburg
 البحيرات والثلوج والجليد في النمسا

مراجع

الوحدات الإقليمية الإحصائية من المستوى الثاني في الاتحاد الأوروبي
ولايات النمسا
زالتسبورغ (ولاية)

زالتسبورغ (ولاية)


Le pallāṅkuḻi (en  et en , ISO 15919 : pallāṅkuḻi, en toulou , en canarais , en télougou  et en marathe ), parfois transcrit en pallanguli ou pallanguzhi est un jeu sud-indien proche de l'awele. Des pions, représentés par des graines (communément de tamarinier) ou des coquillages sont placés dans différents trous, et le joueur doit prendre tous les pions et les répartir uns par uns dans les cases suivantes et les pions sont récupéré par le joueur en fonction du nombre de pions dans la case.

Le pallāṅkuḻi a également été répandu hors de l'Inde du Sud par la diaspora tamoule indienne, notamment à Ceylan, en Malaisie et à Singapour. Cependant, dans ces trois pays préexistent déjà d'autres jeux apparentés au mancala.

Galerie

Articles connexes
 Mancala
 Awele
 Backgammon

Culture tamoule
Jeu de stratégie combinatoire abstrait
Jeu en Inde

Pallānkuli


Betsabé con la carta de David (o Betsabé en su baño) es una pintura de Rembrandt realizada en 1654 y que se encuentra en el Museo del Louvre en París.

Tema
La obra está firmada y fechada "REMBRANDT F. 1654" y en ella se representa a Betsabé recibiendo la carta en la que el rey David la invita a su palacio. Es una escena extraída del relato bíblico de Segundo libro de Samuel.

Un díscípulo de Rembrandt, Willem Drost, realizó una obra de la misma temática.

Descripción de la obra
En la pintura, en la que Rembrandt usa como modelo a Hendrickje Stoffels, se percibe claramente la huella de maestros como Tiziano y Tintoretto.

Se refleja en la expresión la angustia en la mujer por los problemas ante la Ley de Moisés, al tener que tomar una decisión, ya sea para permanecer fiel a su marido Urías, que se hallaba en la guerra, o para obedecer al rey.

El pintor refleja en la obra algunos síntomas del cáncer de mama como las tumoraciones en la axila o una invaginación en la piel.

Véase también
 Anexo:Obras de Rembrandt.

Referencias

Enlaces externos

Pinturas representando temas del Antiguo Testamento
Cuadros de 1654
Desnudo (género artístico)
Pinturas del Museo del Louvre
Cuadros de Rembrandt
Cuadros del Barroco

en:Bathsheba#Bathsheba at her Bath

Betsabé con la carta de David


Joseph Jean Marie Rozier (* 5. Juni 1924 in Murat-le-Quaire, Département Puy-de-Dôme; getauft in Bournemouth am 8. Juni 1924; † 11. Juni 1994 in Poitiers) war Bischof von Poitiers.

Leben
Joseph Roziers Vater war Michael Rozier, seine Mutter war Margaret Rozier Sauvat. Joseph Rozier studierte Theologie und Philosophie und wurde am 28. September 1947 zum Priester geweiht. Er war von 1966 bis 1971 der Generalvikar von Bischof Pierre-Abel-Louis Chappot de la Chanonie. Am 10. Mai 1971 wurde er zum Weihbischof in Clermont bestellt und zum Titularbischof von Maximiana in Numidia ernannt. Die Bischofsweihe am 26. September 1966 wurde von Alexandre-Charles Renard geleitet. Danach war er zwischen 1973 und 1975 Koadjutor und schließlich vom 5. Juli 1975 bis zu seinem Tode Bischof von Poitiers.

Bischof Rozier wurde bekannt wegen seines Einsatzes für den Frieden und seine Vermittlerrolle zwischen den Religionen. Er war Präsident des französischen Zweiges von Pax Christi und Mitglied der Kommission für soziale Fragen der französischen Bischofskonferenz. Er galt als Kritiker des Front national und des Zweiten Golfkrieges.

Joseph Rozier starb 1994 an einer nicht näher bestimmten viralen Erkrankung nach einer Brasilienreise.

Literatur
 André Talbot (Hrsg.): Joseph Rozier, serviteur de la communion. Les Éditions de l'Atelier – Les Éditions ouvrières, Paris 1996.

Weblinks

Fußnoten

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Weihbischof in Clermont
Geboren 1924
Gestorben 1994
Franzose
Mann
Bischof von Poitiers

Joseph Rozier


Tarsus İdman Yurdu, 23 Mart 1923 tarihinde Tarsus'ta kurulan Türk futbol takımıdır. Kulüp, sarı-lacivert renklere sahiptir. Tarsus İdman Yurdu Futbol Kulübü iç saha maçlarını şehir merkezinde bulunan ve 4.189 seyirci kapasitesine sahip Tarsus İlçe Stadyumu'nda  oynamaktadır.

Tarihçe

Kuruluş
İttihat ve Terakki mektebi öğrencisi 6 genç, bir futbol kulübü kurmanın gerekliliği konusunda fikir birliğine varırlar. Şükrü Sait Borhan, Cehdi Yazıcı, Yahya Turhan, Mustafa Veysi Ekener, Cemil Uncu, İlhami Saygı adlı bu öğrenciler sırasıyla Tarsus İdman Yurdu kulübünün ilk kurucu üyeleridir. Anadolu topraklarında işgale karşı Kurtuluş Savaşı direnişi başlayınca, Tarsus İttihat ve Terakki mektebi dağılır. Talebelerin bazısı asker bazısı da çeteci olur. Savaş sonrası birer ikişer bir araya gelen gençler, aktivitelere başlarlar. Buradaki en büyük ilgi gören aktivite ise kuşkusuz Futbol olur. Savaş yıllarında gördükleri futbolu kendi yaptıkları bez toplarla oynamaya başlarlar.

Yıl 1923, Cumhuriyet ilan edilmiştir. İttihat ve Terakki mektebinde sınıf arkadaşlığı yapan gençler büyük çabalar sonucu Halep'ten bir futbol topu getirtmişler ve futbol oyununu da oldukça ilerletmişlerdir. Mersinli gençlerle bir futbol maçı alırlar. Topları var ancak formaları yoktur. Takım arkadaşları Şükrü Sait Borhan'ın kız kardeşinin iyi dikiş diktiğini öğrenirler. Muazzez Borhan'a giderler ve formalarını dikmelerini isterler. Muazzez hanım kabul eder. Dikiş sorunları bitmiş, iş kumaş ve renk seçimine kalmıştır. Takım arkadaşları Hacı Enez'in dedesinin manifaturacı dükkânına giderler. 11 kişiye yetecek kumaşı sadece Sarı-Lacivert renklerden bulabilirler. Muazzez hanım formaları bir gecede diker. Maç bugünkü şehir parkının olduğu yerdedir. Mahşerî bir seyirci kalabalığı vardır. Seyircilerin ortasına yerleştirilen bir koltuğa oturan dönemin Belediye Başkanı Hakkı Ramazanoğlu şeref konuğudur.

Muazzez Borhan'ın diktiği formalarıyla Tarsuslu gençler sahaya çıkarlar. Bu takım Tarsus'un ve Mersin'in ilk futbol takımıdır.

İlk takım tertibi şöyledir: Müezzinzade Cemil Ünlü (kaleci), Mustafa Veyis Ekener, Eftal, Süleyman Çavuşoğlu, Cehdi Yazıcı, Lütfi Oğuzcan (Şair Ümit Yasar Oğuzcan'ın babası), İlhami Saygı, Yahya Turhan, Ahmet Ramazanoğlu, Sabri Tamer, Şükrü Sait Borhan.
Takım oyuncularından Cehdi Yazıcı'nın babası Tarsus avukatlarından Hamdi Efendi'dir. Takım halinde Hamdi Efendi'ye giderler. Tarsus İdman Yurdu'nun tüzüğünü hazırlatırlar. Belediye Başkanı Hakkı Ramazanoğlu başkanları olur. Lütfi Oğuzcan ikinci başkanıdır. Mustafa Veyis Ekener idari işlerden sorumludur. Sporu seven belediye başkanı ve kulüp başkanı Hakkı Ramazanoğlu o yılın parası ile belediyece 300 liraya icara verilen bugünkü Tarsus parkı arazisini modern bir futbol sahası yapılması için kulübe verir. Zemin müsait olmadığı için daha sonra saha bugünkü şehitler abidesinin olduğu yere taşınır. Artık Tarsus İdman Yurdu şehrin takımıdır. Günün sosyal ve spor faaliyetlerine yön veren Türk Ocağı bünyesinde resmî spor organizasyonlarına başlanmıştır. 1938 yılında çıkarılan 3530 sayılı BTGM yasası ile Türk Ocakları bünyesinden ayrılan spor kulüpleri Beden Terbiyesi Bölge Başkanlıkları (valilik) bünyesinde örgütlenmeye başlarlar.

Kulübün kuruluş evresine gelişini Faruk Sodan şu şekilde aktarıyor: " Takım kurma fikirlerini öğretmenlerine açan gençler, Tarih dersi öğretmenleri Muzaffer Bey ve okulun spor başkanı Fransızca dersi öğretmeni Fevzi Bey himayesinde 23 Mart 1923'te Tarsus İdman Yurdu kulübünü kurarlar. Tarsus İdman Yurdu Kulübü'nün 1 no'lu kurucu üyesi Şükrü Sait Borhan olur.

Profesyonelliğe geçiş
30 Mart 1967'de Süleyman Demirel tarafından açıklanan kabinede Kamil Ocak spordan sorumlu devlet bakanı olarak açıklanır. Bunu üzerine Faruk Sodan, Hasan Ülkü, Abdullah Gocuk, İçel Milletvekili Kadir Çetin ve İçel senatörü Talip Özdolay'dan oluşan bir heyet kurularak, Kamil Ocak'a hem hayırlı olsun'a hem de Tarsus İdman Yurdu'nun 2. Lige alınması ile ilgili konuşmaya giderler. Uzun uğraşlar sonuç vermez ama 1 sene sonra kurulacak olan 3. Lige alınması için dilekçe vererek sonuca varılır. 1 sene sonra Tarsus İdman Yurdu 3. Profesyonel ligine katılan ekiplerden biridir artık. 1968-69 sezonunda Şampiyon olarak şimdiki ismi 1. Lig olan 2. Futbol Ligine yükseldi.

Türkiye 2. Futbol Liginde oynadığı yılları
1969-72 yılları arası 3 sezon 2. Futbol Liginde şimdiki Süper Lig'e yükselmek için mücadele eden takım, 1971-72 sezonu küme düşerek 3. Futbol Ligine düştü. 8 sezon burada oynadıktan sonra 1979-80 sezonunda 3. Futbol Ligi grubunda Şampiyon olarak tekrar 2. Futbol Ligine yükseldi. 3 sezon burada mücadele eden takım 1982-83 sezonu ligden düşmüş, 3. Lig de kaldırıldığı için 1983-84 sezonunda Amatörde mücadele etmiştir. Yıllarını Tarsus İdman Yurdu'na vermiş olan, Faruk Sodan'ın gayretleri sonucunda Mersinli iş insanı Erkut Kuzeyman'ı kulüp başkanlığı yapması konusunda ikna ederler. Erkut Kuzeyman, 3. liglerin kaldırılması neticesinde amatör kümeye düşen takımı tekrar ayağa kaldırmak için hemen çalışmalara baslar. Takımın adı Tarsus İdman Yurdu Erkutspor olarak değişir. Erkut Kuzeyman'ın gayretleri sonucunda amatörlük 1 sene sürer ve kurulan takım namağlup şampiyon olur. 1985-1986 sezonunda zaten güçlü olan kadro, transferle güçlendirilerek 2. Lige bomba gibi bir başlangıç yapar. Tarsus, son haftaya lider girerken alacağı 1 puanla 1. Lige çıkacaktı. Ancak son dakika da Yeni Salihlispor takımının 10 numarası Cengiz İğneci'den yediği golle maçı 2-1 kaybedip ligi ikinci bitirip şampiyonluğu Boluspor'a kaptırdılar. Kaçan şampiyonluk Tarsus taraftarını da etkilemiş, seyirciler sahaya girerek rakip takım futbolcularına saldırmıştır. Kolluk kuvvetlerinin araya girmesi ve saha içinde yapılan sahte anons sayesinde taraflar güçlükle sakinleştirildi. Başkan Kuzeyman, son dakikada kaçan şampiyonluk nedeniyle üzüntüsünden kansere yakalanmış ve 21 Nisan 1991 tarihinde vefat etmiştir. Cengiz İğneci ise 2 ay sonra Boluspor'a transfer oldu. İğneci 2011 yılında verdiği bir röportajda: 'Herkes şike olacağı düşünülüyordu. Bolusporlu arkadaşlarımız kendileri bile şampiyon olduklarına inanamamış. Türkiye'de hiç kimse inanamadı bu olaya. O gol tarihi değiştiren bir goldü' demiştir. 4 yıllık 2. futbol ligi macerasının ardından 1987-88 sezonunda 3. Futbol Ligine düşen takım, 3 sezon burada mücadele etmesinin ardından 1990-91 sezonunda 3. Lig 3. Grupta yaptığı 34 maçta da yenilgi görmemiş ve namağlup Şampiyon olarak yine 2. Futbol Ligine yükselmiştir. 1995 yılında 2. seviye olan bu ligden düşen takım bir daha bu seviyeye çıkamamıştır.

2. Lig ve 3. Lig yılları
1995-2001 yılları arası 3. seviye lig olan 3. Futbol liginde oynayan takım, 2001 senesinde 2. Futbol Liginin 2. Lig A ve 2. Lig B kategorisi olarak 2'ye ayrılması sonucu 3. Ligin 4. seviye konuma gelmesiyle 2001-02 sezonunda 4. seviye lig olan 3. Ligde oynamış, sezonu 2. tamamlayarak 2. Lig B kategorisinde yükselmiştir.

2002-2011 arası 2. Ligde oynayan Tarsus İdman Yurdu, 2010-11 sezonunu 16. sırada tamamlayarak 3. Lige düştü. 2011-12 sezonunda 3. Ligde grubunu 2. sırada tamamlayarak Play Off oynamaya hak kazandı. Yarı finalde Siirtspor'u, final maçında da Karacabey Belediyespor'u yenen takım tekrar 2. Lige yükseldi.

2012-16 yılları arası süren 2. Lig macerası 2015-16 sezonunda 3. Lige düşmesiyle sona erdi. 3. ligde 2 sezon oynayan takım, 2017-18 sezonunda Özcan Kızıltan yönetiminde 3. Ligde Play Off Şampiyonu olarak 2. Lige yükseldi. 2022-23 sezonunda 2. Lig Beyaz Grupta yer alan Tarsus İdman Yurdu, sezonu 17. sırada tamamladı ve 3. Lig'e düştü.

2022-23 sezonu öncesinde teknik direktörlük görevine Serdar Bozkurt getirildi.

Renkler ve arma
Renkler:
Yıl 1923, Cumhuriyet ilan edilmiştir. İttihat ve Terakki mektebinde sınıf arkadaşlığı yapan gençler büyük çabalar sonucu Halep'ten bir futbol topu getirtmişler ve futbol oyununu da oldukça ilerletmişlerdir.

Mersinli gençlerle bir futbol maçı alırlar. Topları var ancak formaları yoktur. Takım arkadaşları Şükrü Sait Borhan'ın kız kardeşinin iyi dikiş diktiğini öğrenirler. Muazzez Borhan'a giderler ve formalarını dikmelerini isterler. Muazzez Hanım kabul eder. Dikiş sorunları bitmiş, iş kumaş ve renk seçimine kalmıştır. Takım arkadaşları Hacı Enez'in dedesinin manifaturacı dükkânına giderler. 11 kişiye yetecek kumaşı sadece Sarı-Lacivert renklerden bulabilirler. Muazzez Hanım formaları bir gecede diker ve böylelikle Tarsus İdman Yurdu Futbol Takımı'nın renkleri mecburi bir nedenden dolayı sarı-lacivert olmuş, bir daha hiç değişmemiştir.

Arma:
Kulübün arması ortada kırmızı zemin üzerine TİY harfleri, onun etrafında Tarsus İdman Yurdu Spor Kulübü yazısı ile kuruluş yılı olan 1923 yılı bulunan, aynı oranda değişik ölçülerde yapılan armadır.

Flama:
Kulübün flaması, boyu eninin bir buçuk katı olan eşit ende ve yatay yönde ikisi üst ve alt kenarda, birisi ortada sarı ile iki lacivert şerit içerir. Gerektiğinde ölçüler yönetim kurulu kararı ile değiştirilebilmektedir.

Rekabetler
Tarsus İdman Yurdu'nun Çukurova bölgesindeki takımlardan Adana Demirspor, Adanaspor ve Mersin İdman Yurdu kulüpleriyle geçmişten gelen bir rekabeti vardır. Bu takımların birbirleriyle oynadıkları maçlar Çukurova Derbisi olarak da adlandırılır.

Güncel kadro

Teknik direktörler

Başarıları
2. Lig

Play Off Final (1) : 2008-09

3. Lig

Şampiyonluk (3) : 1968-69, 1979-80, 1990-91

Play Off Şampiyonluk (2) : 2011-12, 2017-18

İkincilik (1) : 2001-02

 Türkiye Kupası

Çeyrek final (1) : 1984-85

 Çukurova Futbol Ligi

Üçüncü (3): 1925-26, 1926-27, 1926-27

Lig mücadeleleri

1. Lig: 14 sezon

1969-1972, 1980-1983, 1984-1988, 1991-1995
 2. Lig: 35 sezon

1967-1969, 1972-1980, 1988-1991, 1995-2001, 2002-2011, 2012-2016, 2018-2023
 3. Lig: 4 sezon

2001-2002, 2011-2012, 2016-2018, 2023-
 Amatör Lig: 45 sezon

1923-1967, 1983-1984

Geçmiş Sezon Performansları

*Kademe-Klasman grubu olan sezonlar birleştirilerek yazılmıştır.

*Play Off maç sonuçları sezona dahil değildir.

Basketbol Takımı
Tarsus İdman Yurdu basketbol takımı, 1985-86 sezonunda Tarsus İdman Yurdu Erkutspor adıyla Basketbol Süper Ligi'nde mücadele etmiştir. Daha sonra maddi olanaksızlıklar yüzünden basketbol şubesi faaliyetlerini sonlandırmıştır.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Özgür Daşlı, 80 Yıllık Öykü Tarsus İdman Yurdu, Yeni Zamanlar Dağıtım, 2003, ISBN 9759206900.

Dış bağlantılar

1923'te kurulan futbol kulüpleri
Türkiye'deki futbol kulüpleri

Tarsus İdman Yurdu SK


Vile je peti studijski album američkog death metal-sastava Cannibal Corpse. Album je 20. svibnja 1996. godine objavila diskografska kuća Metal Blade Records. Prvi je album s pjevačem Georgom Fisherom. Također je posljednji uradak sastava do albuma Kill s gitaristom Robom Barrettom.

Album je prodan u više od 6100 primjeraka u SAD-u u prvom tjednu objave i završio je na 151. mjestu ljestvice Billboard 200.

Popis pjesama

Osoblje
Cannibal Corpse
 George "Corpsegrinder" Fisher - vokali
 Jack Owen - gitara
 Rob Barrett - gitara
 Alex Webster - bas-gitara
 Paul Mazurkiewicz - bubnjevi
Ostalo osoblje
 Scott Burns - miks, produkcija, inženjer zvuka
 Brian Slagel - produkcija
 Mike Fuller - mastering
 Vincent Locke
 Stephanie Cabral - fotografije
 Brian J. Ames - dizajn

Izvori

Albumi sastava Cannibal Corpse
Albumi iz 1996.

Vile (album)