Saint Thomas (, , ) is one of the Virgin Islands in the Caribbean Sea, and a constituent district of the United States Virgin Islands (USVI), an unincorporated territory of the United States. Along with surrounding minor islands, it is one of three county-equivalents in the USVI. Together with Saint John, it forms one of the districts of the USVI. The territorial capital and port of Charlotte Amalie is located on the island. As of the 2020 census, the population of Saint Thomas was 42,261, about 48.5% of the total population of the United States Virgin Islands. The island has a land area of .

History

Pre-colonial history
The island was originally settled around 1500 BC by the Ciboney people. Ciboney sites have been uncovered in Krum Bay. The island was later inhabited by the Arawaks and then the Caribs. Arawak sites have been uncovered in Magen's Bay and Botany Bay, and Carib sites have been uncovered in Magen's Bay and Salt River.

Christopher Columbus sighted the island in 1493 on his second voyage to the New World.

Danish colonial period

The Dutch West India Company established a post on Saint Thomas in 1657. The first congregation was the St. Thomas Reformed Church, which was established in 1660 and was associated with the Dutch Reformed Church.

Denmark-Norway's first attempt to settle the island in 1665 failed.  However, the Danes did resettle St. Thomas in 1671, under the sponsorship of the Glueckstadt Co., later the Danish West India Company. The first slave ships arrived in 1673, and St. Thomas became a slave market. In 1685, the Danish leased part of the island to the Brandenburger Company, which was resold to the Danish in 1754, and was granted free port status in 1764.

The land was divided into plantations and sugarcane production became the primary economic activity. As a result, the economies of Saint Thomas and the neighboring islands of Saint John and Saint Croix became highly dependent on enslaved African labor and the African slave trade.

Saint Thomas's fine natural harbor became known as "Taphus" for the drinking establishments located nearby. ("Tap Hus" translates as "rum shop" or "tap house" referring to the drinking establishments.) In 1691, the primary settlement there was renamed Charlotte Amalie in honor of the wife of Denmark's King Christian V. It was later declared a free port by Frederick V. In December 1732, the first two of many Moravian Brethren missionaries came from Herrnhut Saxony in present-day Germany to minister to them. Distrusted at first by the white masters, they lived among the slaves and soon won their confidence.

The first British invasion and occupation of the island occurred in 1801. The islands were returned to Denmark in 1802, under the terms of the Treaty of Amiens.  Fire destroyed hundreds of homes in Charlotte Amalie in 1804.
The second British occupation of the island occurred from 1807 to 1815, after the Invasion of the Danish West Indies (1807), during which they built Fort Cowell on Hassel Island.

While the sugar trade had brought prosperity to the island's free citizens, by the early 19th century Saint Thomas was in decline. The continued export of sugar was threatened by hurricanes, drought, and American competition. Following the Danish Revolution of 1848, slavery was abolished and the resulting rise in labor costs further weakened the position of Saint Thomas's sugar producers.

Given its harbors and fortifications, Saint Thomas still retained a strategic importance, and thus, in the 1860s, during the American Civil War and its aftermath, the United States government considered buying the island and its neighbors from Denmark for $7.5 million. However, the proponents of the purchase failed to gain legislative support for the bid.

Freedom of the press
In 1915, David Hamilton Jackson traveled to Denmark and convinced the King of Denmark to allow freedom of the press in Saint Thomas, Saint John, and Saint Croix. He began the first newspaper in the islands, known as The Herald. Jackson was the editor of The Herald, which had its office at 1B Kongens Gade in Christiansted. The newspaper's focus was civic and labor rights for local workers, and it published criticisms of the labor situation in the islands. After beginning The Herald, Jackson organized labor unions among the islanders for better working conditions. He was also instrumental in persuading the Danish to allow the US to purchase the islands of Saint Thomas, Saint John, and Saint Croix. The islands now have an annual celebration in November to honor the legacy of David Hamilton Jackson.

United States acquisition

In 1917, Saint Thomas was purchased (along with Saint Croix and Saint John) by the United States for $25 million in gold ($ million today), as part of a defensive strategy to maintain control over the Caribbean and the Panama Canal during the First World War. The transfer occurred on March 31, 1917, behind Fort Christian before the barracks that now house the Legislature of the U.S Virgin Islands. The baccalaureate service for the transfer was held at the St. Thomas Reformed Church as it was identified as the American church in the Danish West Indies.

At the time of the US purchase in 1917, the colony did not include Water Island, which had been sold by Denmark to the East Asiatic Company, a private shipping company, in 1905. The company eventually sold the island to the United States in 1944, during the German occupation of Denmark. The federal government then used the island for military purposes until 1950, before finally transferring it to the territorial government in 1996.

The United States granted citizenship to the residents in 1927. The U.S. Department of the Interior took over administrative duties in 1931. American forces were based on the island during the Second World War. In 1954, passage of the U.S. Virgin Islands Organic Act officially granted territorial status to the three islands, and allowed for the formation of a local senate with politics dominated by the American Republican and Democratic parties. Full home rule was achieved in 1970.

The post-war era also saw the rise of tourism on the island. With relatively cheap air travel and the American embargo on Cuba, the numbers of visitors greatly increased. Despite natural disasters such as Hurricane Hugo (1989), Hurricanes Luis and Marilyn (1995), and Hurricanes Irma and Maria (2017) the island's infrastructure continues to improve as the flow of visitors continues. Hotels have been built from the West End to the East End, and in recent years, Saint Thomas has become a busy cruise ship port and vacation venue.

Geography
The island has a number of natural bays and harbors including Magens Bay, Great Bay, Jersey Bay, Long Bay, Fortuna Bay, and Hendrik Bay. Passenger ships dock and anchor in Long Bay, near Charlotte Amalie. Ships dock at Havensight Pier. Red Hook is an unofficial "town" located on the East End subdistrict.

Climate
Saint Thomas has a tropical savanna climate (Aw according to the Köppen climate classification) with a drier season and a wetter season. The temperature is warm year-round, with January and February, the coolest months, having average highs of  and average lows of . August has the highest average high of , with July, August and September all having the highest average low at . The highest temperature ever recorded was  on August 4, 1994 and June 23, 1996, which is the highest temperature to have ever been recorded in the United States Virgin Islands. The lowest recorded temperature was  in November.

Saint Thomas receives  of precipitation annually over 163.6 precipitation days. Autumn is the wettest time of year because of tropical cyclones. November is the wettest month, receiving  of rain on average over 17.8 precipitation days, the most of any month. March is the driest month, receiving  of rainfall over 8.1 precipitation days, the least of any month.

Demographics
Saint Thomas is divided into the following subdistricts (with population as per the 2020 U.S. Census):

 Charlotte Amalie (pop. 14,477) Charlotte Amalie town (pop. 8,194)
 East End (pop. 7,502)
 Northside (pop. 8,889)
 Southside (pop. 4,112)
 Tutu (pop. 5,129)
 Water Island (pop. 164)
 West End (pop. 1,988)

Historical ethnic communities

From 1796 a small Jewish community developed in Charlotte Amalie. It established the Beracha Veshalom Vegmiluth Hasadim, the second oldest synagogue in the United States.

During the late nineteenth and early twentieth centuries a group of French Catholic immigrants known as the  came to St. Thomas from the St. Barthélemy islands to the east, forming one community of fishermen and one of farmers.

Transportation

The island is serviced by the Cyril E. King International Airport and the Charlotte Amalie Harbor Seaplane Base.

St. Thomas has two cruise ports, the West India Company Dock (almost universally referred to as Havensight) and Crown Bay. Both are located on the south.

Passenger and limited car-ferry services to neighboring islands such as Water Island, Saint John, Saint Croix, and the British Virgin Islands run regularly out of the Red Hook Terminal, Charlotte Amalie, and Crown Bay Marina.

The United States Virgin Islands is the only place under United States jurisdiction where the rule of the road is to drive on the left. This was inherited from what was the then-current Danish practice at the time of the American acquisition in 1917. However, because the islands are a U.S. territory, most cars are imported from the mainland United States and therefore the steering column is located on the left side of the vehicle.

The island has many regular taxis from compact size to large vans, as well as open-air, covered trucks called "safaris" with bench seats. The latter usually operate only between high-traffic points, e.g., cruise-ship terminals at Havensight and Crown Bay and downtown Charlotte Amalie.

Education
St. Thomas-St. John School District operates public schools on Saint Thomas.

Private schools:
 Antilles School
 Virgin Islands Montessori School & Peter Gruber International Academy

Parochial schools:
 All Saints Cathedral School
 Sts. Peter & Paul Catholic School
 Calvary Christian Academy
 Church of God Academy
 Memorial Moravian School
 Seventh Day Adventist School
 Wesleyan Academy Bible School

Colleges and universities:
 University of the Virgin Islands

Notable people

 Gabriel Milan (ca.1631–1689), governor from 1684−1686
 Edward Teach (ca.1680–1718), known as Blackbeard, a pirate and privateer; may have been given a letter of marque from St. Thomas after being pardoned for pirating
 Jean Hamlin − late 17th-century French buccaneer
 Johan Lorentz Castenschiold (1705–1745), a Danish nobleman, landowner and planter
 Thomas de Malleville (1739–1798), a Creole-Danish military officer and colonial administrator
 Denmark Vesey (ca.1767–1822), leader of planned slave uprising in Charleston, South Carolina
 Joachim Melchior Magens (1775–1845), a Danish jurist and public prosecutor
 Peter von Scholten (1784–1854), governor general from 1827 to 1848.
 Hermann Treschow Gartner (1785-1827), a Danish surgeon and anatomist, discovered Gartner's duct
 Lewin Jürgen Rohde (1786–1857), a Danish naval officer, harbour master, cartographer and acting governor
 Ulrik Anton Motzfeldt (1807–1865), a Norwegian jurist and politician
 David Levy Yulee (1810–1886), politician, the first member of the United States Senate to have been a practicing Jew
 Charles Joseph Sainte-Claire Deville (1814–1876), French geologist
 Henri Étienne Sainte-Claire Deville (1818–1881), French chemist
 Camille Pissarro (1830–1903), key member of the French Impressionist group of painters
 Edward Wilmot Blyden (1832–1912), ambassador, an Igbo in Diaspora; credited as laying the foundation of West African nationalism and Pan-Africanism
 Morris Simmonds (1855–1925), German physician, pathologist, described Simmonds syndrome
 Alton Augustus Adams (1889–1987), the first African-American band master for the United States Navy
 J. Raymond Jones (1899–1991), political activist in New York City
 John Patrick (1905–1995), screenwriter and Tony Award & Pulitzer Prize-winning playwright
 Bertha C. Boschulte (1906–2004), an American educator, women's rights activist, statistician and politician
 Ralph Moses Paiewonsky (1907–1991), governor from 1961–1969
 Terence Todman (1926–2014), ambassador in the US Diplomatic Service
 Roy Lester Schneider (1939-2022), physician and governor, from 1995 to 1999
 Kelsey Grammer (born 1955), actor, director, and producer born in Saint Thomas
 Jean Toussaint (born 1960), jazz tenor and soprano saxophonist
 Christine Jowers (born ca.1960), choreographer, producer and dance critic
 Barbara A. Petersen (born ca.1960), administrator for Saint Thomas and Water Island
 Vanessa Daou (born 1967), singer-songwriter, dancer, writer, poet
 Karrine Steffans (born 1978), former hip-hop music video performer, actress, author of Confessions of A Video Vixen
 Tiphanie Yanique (born 1978), fiction writer, poet and essayist
 Rashawn Ross (born 1979), trumpeter who tours with Dave Matthews Band
 Janelle James (born ca.1990), comedian and actress
 Hannah Jeter (born 1990), Sports Illustrated swimsuit cover model and wife of Derek Jeter of the New York Yankees

Sport

 Emile Griffith (1938–2013), boxer, world champion in the Welterweight and Middleweight divisions
 Al McBean (born 1938), Major League Baseball player
 Elrod Hendricks (1940–2005), Major League Baseball player
 Pamela Balash-Webber (1953–2020), diving instructor
 Julian Jackson (born 1960), boxer born in Saint Thomas
 Calvin Pickering (born 1976), Major League Baseball player
 Jeff Faulkner (born 1964), National Football League player
 Callix Crabbe (born 1983), Major League Baseball player
 Abdul Hodge (born 1983), National Football League player
 Jabari Blash (born 1989), baseball player, outfielder for the Tohoku Rakuten Golden Eagles
 Daryl Homer (born 1990), saber fencer, silver medallist at the 2016 Olympic Games
 Akeel Morris (born 1992), baseball player for the San Francisco Giants
 Nicolas Claxton (born 1999), NBA player, center for the Brooklyn Nets

In popular culture

Music
"St. Thomas" is among the most recognisable instrumentals in the repertoire of American jazz tenor saxophonist Sonny Rollins based on a traditional calypso sung to him by his mother, Valborg Solomon Rollins, who was born on Saint Thomas.

Points of interest

 Blackbeard's Castle
 Buck Island National Wildlife Refuge
 Cathedral Church of All Saints
 Coral World Ocean Park
 Fort Christian
 Magens Bay Arboretum
 Magens Bay
 Red Hook
 Saints Peter and Paul Cathedral
 St. Thomas Synagogue

Gallery

References

External links

Islands of the United States Virgin Islands
Former Danish colonies
Cruise seaports

Saint Thomas, U.S. Virgin Islands


Informacijski sustav zemljopisnih imena odnosno eng. Geographic Names Information System (GNIS), odnosno Nacionalna baza podataka zemljopisnih imena, eng. National Geographic Names Database, je podatkovna baza koja sadrži imena i podatke o lokaciji više od dva milijuna fizičkih i kulturnih objekata i lokacija diljem SAD. Vrsta je zemljopisnog leksikona. GNIS je razvio Američki geološki zavod u suradnji s Odbor SAD za zemljopisna imena (BGN) radi promicanja standardiziranja naziva objekata i lokacija.

Ured SAD za popis stanovništva definira popisom određeno mjesto kao podskup lokacija u Nacionalnoj bazi podataka zemljopisnih imena.

Vanjske poveznice
 U.S. Board on Geographic Names website (eng.)
 Geographic Names Information System (GNIS) (eng.)
 Proposals from the general public (eng.)
 Meeting minutes (eng.)

Zemljopis
Organizacije
Znanost i tehnologija u SAD-u

Informacijski sustav zemljopisnih imena


General Charles Murray Cathcart, 2nd Earl Cathcart  (21 December 1783 – 16 July 1859), styled Lord Greenock between 1814 and 1843, was a British Army general who became Governor General of the Province of Canada (26 November 1845 – 30 January 1847). He was a keen amateur geologist, with enough recognition to warrant being made a Fellow of the Royal Society of Edinburgh.

Early life
Cathcart was born at Walton, Essex, on 21 December 1783, the eldest surviving son of William Cathcart, 10th Lord Cathcart (later the 1st Earl Cathcart).

Career
Cathcart entered the army as a cornet in the 2nd Regiment of Life Guards on 2 March 1800. He served on the staff of Sir James Craig in Naples and Sicily. He became heir apparent to the lordship of Cathcart in 1804, after his brother William Cathcart, Master of Cathcart died while commanding a Royal Navy vessel in the West Indies. After his father was elevated to an earldom in 1814 he became known by the courtesy title Lord Greenock.

Cathcart saw service on the ill-fated Walcheren Expedition in 1809 and at the siege of Flushing, after which for some time he was disabled by the injurious effects of the pestilence which cut off so many thousands of his companions. Becoming lieutenant colonel on 30 August 1810, he embarked for the Peninsula, where he was present at the Battle of Barrosa, for which he received a gold medal on 6 April 1812, at the Battle of Salamanca, and the Battle of Vitoria, during which he served as assistant quartermaster-general.

He was next sent to assist Sir Thomas Graham in Holland as the head of the quartermaster-general's staff and was present at the ill-fated Siege of Bergen op Zoom in March 1814. Thereafter he was present at the Battle of Waterloo, where he had three horses shot from under him. He was awarded the Russian Order of St. Vladimir, the Dutch Military William Order, and made a Companion of the Order of the Bath (CB). In 1823, he was appointed a lieutenant colonel in the royal staff corps at Hythe.

In 1830 he moved to Edinburgh where lived at "Whitehouse villa" on Bruntsfield Links. He became involved in the proceedings of the Highland Society, became a Fellow of the Royal Society of Edinburgh and where he announced the discovery of a new mineral, a sulphide of cadmium, which was found in excavating the Bishopton tunnel near Port Glasgow and which is now known as Greenockite. On 17 February 1837 he was made Commander-in-Chief, Scotland and Governor of Edinburgh Castle. On 17 June 1838, on the death of his father, he became second earl and eleventh baron Cathcart. On 16 March 1846 he was appointed commander-in-chief in British North America from 16 March 1846 and in 1850 he was appointed to the command of the Northern and Midland District, and in 1855 he retired.

Family
On 30 September 1818 he married Henrietta Mather, daughter of Thomas Mather in France. The couple remarried at Portsea, England, 12 February 1819. Lady Cathcart accompanied her husband, and their daughters, to Canada in June, 1845. Lady Cathcart presented colours to one of the militia regiments in Montreal. The family returned to England in May, 1847.

Cathcart died at St. Leonard's-on-Sea on 16 July 1859. His wife died on 24 June 1872.

Publications
He was the author of two papers in the Transactions of the Royal Society of Edinburgh in 1836, On the Phenomena in the neighbourhood of Edinburgh of the Igneous Rocks in their relation to the Secondary Strata, and The Coal Formation of the Scottish Lowlands.

References

Sources

External links

|-

|-

|-

|-

|-

|-

11th Hussars officers
1783 births
1859 deaths
1st King's Dragoon Guards officers
3rd Dragoon Guards officers
British Army generals
British Army personnel of the French Revolutionary Wars
British Army personnel of the Napoleonic Wars
British Life Guards officers
Chancellors of the University of Toronto
Earls in the Peerage of the United Kingdom
Fellows of the Royal Society of Edinburgh
Governors-General of the Province of Canada
Knights Fourth Class of the Military Order of William
Knights Grand Cross of the Order of the Bath
People from Walton-on-the-Naze
Recipients of the Order of St. Vladimir, 4th class
Recipients of the Waterloo Medal
Royal Staff Corps officers
Military personnel from Essex

Charles Cathcart, 2nd Earl Cathcart


මානව පැපිලෝමා වෛරසය (HPV) මිසකුගෙන් මිනිසකුට බොවියහැකි වෛරසයකි. මෙම වෛරසය මානව සිරුරතුල විවිධ රෝග ලක්ෂණ ඇතිවීමට හේතුවේ. මෙම වෛරසය අසාදනය වූවිට සිරුරේ ඉන්නන් තුවාල ආදිය ඇතිවීම වැනි සංකූලතා දක්නට ලැබේ. ඇතැම් තුවාල පිළිකා දක්වා වර්ධනයවේ.ගැබ්ගෙල,යෝනිය, ශිශ්නය, උගුර, ගුදය,මුඛය ආශිත පිළිකා මේ අතර ප්‍රධානය. මෙම පිළිකා අතරින් වැඩිම මරණ සංඛාවක් වාර්ථා වෙන්නේ ගැබ්ගෙල පිළිකා ආශිතවය.මෙම ගැබ්ගෙල පිළිකා ඇතිකරවන වෛරස වර්ග අතර HPV16 සහ PV18, ප්‍රමුඛය. වෙනත් පිළිකා කෙරෙහිද මෙම වෛරසය ඍජු බලපෑමක් ඇත. HPV6 සහ HPV11 යන වෛරස් කාණ්ඩ නිසා  ලිංගික පෙදෙස්වල ඉන්නන් ඇතිවේ.

මෙම මානව පැපිලෝමා වෛරස් පවුලට අයත් වෛරස් විශේෂ 170 පමණ පවතී. මේ අතරින් වෛරස් විශේෂ 40 පමණ ලිංගිකව සංප්‍රේෙෂණයවේ. බොහෝවිට මෙම වෛරසය ප්‍රථම ලිංගික එක්වීමේදී ආසාධනයවේ.මීට අමතරව සමලිංගික වර්‍යා,ලිංගික සහකරුවන් කිහිප දෙනෙක් සමග සංසර්ගයේ යෙදීම,දුම්පානය හා ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතියේ ඇති දුර්වලතා හේතුවෙන් ආසාධනයවේ. මෙම වෛරසය ඍජු ස්පර්ශය මගින් ද ආසාධනයවේ. ඇතැම්විට මවගෙන් දරුවාටද බොවේ. කෙසේ වෙතත් පොදු වැසිකිළි භාවිතය මෙයට ඍජුව බලපෑමක් නොකරයි. මෙම වෛරස විශේෂ කිහිපයක් පවතී. මෙම වෛරසය මිනිසාගෙන් මිනිසාට පමණක් බෝවේ.සතුන් මගින් බෝ නොවන වෛරසයකි.

මෙම වෛරස් කාණ්ඩ කිහිපයක්ම පවතී. මෙම වෛරස ආසාදනය වැළක්වීම සදහා විවිද ක්‍රම පවතී.ඒ අතර ප්‍රතිශක්තීකරණ එන්නත් මූලික තැනක් ගනී.විශේෂයෙන් කාන්තාවන්ට වැළදෙන ගැබ්ගෙල පිළිකා වැළක්වීම සදහා පාසැල් වයසේ සිටින වයස අවුරුදු නමයත් දහතුනත් අතර වයසේ ගැහැණු ළමුන්ට මෙම ප්‍රතිශක්තිකරණ එන්නත ලබාදෙයි.මෙම වෛරසය ආසාධනයවී දීර්ඝ කාලයකට පසුව පිළිකා තත්වය දක්වා වර්ධනයවීම සිදුවේ.ප්‍රතිශක්තීකරන එන්නත ලබාදීම ඉතා සාර්ථක හා ප්‍රථිපලදායි ක්‍රමයක් ලෙස පර්යේෂකයන් පෙන්වාදෙයි.සංවර්ධනය වෙමින්පවතින රටවල් රැසකම ගැබ්ගෙල පිළිකා නිසා මියයන ප්‍රමානය ඉතා ඉහල අගයක් ගනී. එබැවින් බොහෝ රජ්‍යයන් වර්ථමානයේදී මානව පැපිලෝම වෛරසය සදහා ප්‍රතිශක්තීකරණ එන්නත ලබාදීමට පියවරගෙන ඇත.

ලොව පුරා ලිංගිකව සම්ප්‍රේෂණය වන වෛරස අතරින් වැඩිම මරණ සංඛ්‍යාවකට හේතුවී ඇත්තේ මෙම මානව පැපිලෝමා වෛරසයයි.2012 වසරේදී ඇමරිකාවේ මෙම වෛරසය ආසාදනයවූ පුද්ගලයන්  528,000  අතරින් 266,000ම මියගොස් ඇත. විශේෂයෙන් දියුණු වෙමින් පවතින රටවල වෛරස ආසාධනයවූවන් අතරින් මියයන ප්‍රමාණය 85% පමණ වෛයි. මෙම වෛරසය නිසා ඇතිවන ලිංගික ඉන්නන් පිළිබද අතීතයේ සිට දැනුමක් තිබුනද මෙය වෛරසය මුල්වරට සොයාගනු ලැබූවේ 1907දීය.

රෝග ලක්ෂණ

මානව පැපිලෝමා වෛරස (HPV) කාණ්ඩ 170 පමණ සොයාගෙන ඇති අතර මේවා වර්ගීකරණයකට ලක්කර ඇත.

ඇතැම් මානව පැපිලෝමා වෛරස (HPV) කාණ්ඩ ශරීරගත වුවද කිසිදු රෝග ලක්ෂණයක් පෙන්නුම් නොකරයි.උදාහරණ ලෙස HPV-5 වෛරස කාණ්ඩය දැක්විය හැක.HPV   1 සහ 2 කාණ්ඩ මගින් කුඩා ඉන්නන් කිප දෙනෙක් ඇතිවීම පමණක් සිදුවේ.HPV  6 සහ 11 මගින් ලිංගික අවයව තුල ඉන්නන් ඇතිවේ.HPV  16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59, 68, 73, සහ 82 යන වෛරස කාණ්ඩ මගින් පිළිකා අවධානම ඇතිවේ.

ඉන්නන්

මානව පැපිලෝමා වෛරසය (HPV) සමග සුලභ ලෙස ඉන්නන් ඇතිවීම දැකිය හැකිය. HPV වෛරසය ආසාදනය හේතුවෙන් සම මතුපිට ඇති සෛල වේගයෙන් වර්ධනයවීමට පටන්ගනී.මෙය ඉන්නන් ලෙස දිස්වේ.

HPV වෛරසය හේතුවෙන් කුඩා දරුවන්ටද සම මතුපිට ඉන්නන් ඇතිවීම දැකිය හැකිය.කෙසේ වෙතත් මානව පැපිලෝමා වෛරසය ශරීරගතවී බොහෝ කලකට පසුව රෝග ලක්ෂණ මතුවීම සාමන්‍යයේන් සිදුවන්නකි.ඇතැම් විට පුද්ගලයන්ගේ ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය ශක්තිමත් නම් මෙම වෛරසය සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත්වීයයි.එවිට කිසිදු අවදානමක් ඇති නොවේ.ඇතැම් මානව පැපිලොමා වෛරස (HPV) කාණ්ඩ ආසාදනයවූ පුද්ගලයන්ට කිසිදු රෝග ලක්ෂණයක් පෙන්නුම්කර නැත.

ඉන්නන් ප්‍රභේද කිහිපයක් ඇත.
 බොහෝවිට මානව පැපිලෝමා වෛරසය හේතුවෙන් ඇතිවන ඉන්නන් ප්‍රධාන වශයෙන් දෙඅත්,දෙපා හා වැලමිට හෝ දණහිස් අසළ ඇතිවේ.ඇතැම්විට ලිංගික අවයව අශ්‍රීතවද ඉන්නන් ඇතිවේ.නමුත් මෙම ඉන්නන් හා පිළිකා අතර සම්භන්ධයක් නැත.
 ඇතැම් ඉන්නන් පාදයේ හටගන්නා අතර අවිදීමේදී වේදනාවක් ඇතිවේ.
 ඇතැම් ඉන්නන් නියපොතු ඇසුරුකරගෙන වැඩේ.මෙම ඉන්නන්ට ප්‍රතිකාර කිරීමද අපහසුය.
 අත් මුහුණ නළල යන ස්ථාන වලද මානව පැපිලෝමා වෛරසය හේතුවෙන් ඉන්නන් ඇතිවේ.මේවාද පිළිකා කෙරෙහි සම්භන්ධයක් නැත.
මෙම ඉන්නන් ස්පර්ශය මගින් පුද්ගලයෙකුගෙන් තවත් පුද්ගලයෙකුට වෛරසය පැතිරේ.

ලිංගික ඉන්නන්
HPV වෛරසය හේතුවෙන් ලිංගික අවයව ආශ්‍රිත ඉන්නන් ඇතිවීම බොහෝ දුරට අසන්නට ලැබේ.විශේෂයෙන් ජනනේද්‍රිය හා ගුදය ආශ්‍රිතව ඉන්නන් හටගනී.සමලිංගික චර්‍යා හා ගුද ලිංගික චර්‍යා මගින් මෙය ඉක්මනින් ව්‍යාප්තවේ.

මානව පැපිලෝමා වෛරසය මගින් ඇතිවන ලිංගික ඉන්නන් හා සිරුරෙ අනෙකුත් ප්‍රදේශවල ඇතිවන ඉන්නන් අතර වෙනසක් පවතී.ලිංගික ඉන්නන් ඇතිවීම කෙරෙහි  HPV 6 හා  HPV 11 යන වෛරස කාණ්ඩ ප්‍රධානය.  HPV වෛරස කාණ්ඩ 40 පමණ ලිංගිකව සම්ප්‍රේෂණය වෙයි.

HPV හෙවත් මානව පැපිලෝමා වෛරසය ආසාදනය වීම හා රෝග ලක්ෂණ පෙන්වීම පුද්ගලයා ගෙන් පුද්ගලයාට වෙනස්වේ.ඇතමුන්ගේ ප්‍රතිශක්තිකරන පද්ධතිය ශක්තිමත් නිසා වෛරසය ශරීරගත වුවද එය මැඩපැවැත්වීමට ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතියට හැකිවේ.ඇතැම් අයට මෙය ශරීරගතවී පැවතුනද කිසිදු රෝග ලක්ෂණයක් පෙන්නුම් නොකරන අතර කෙසේ වෙතත් තවදුරටත් ඔහු රෝග වාහකයෙකු ලෙස ක්‍රියාකරයි.එවන් රෝග වාහකයෙකු සමග ඇතිකරගන්නා ලිංගික සංසර්ගයක් මගින් නිරෝගී පුද්ගලයෙකුය බෝවේ.ඇතැම්විට රෝග ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන පුද්ගලයෙකු හා ලිංගිකව එක් වුවද අනෙකාගේ ස්වාභාවික ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය ශක්තිමත් නම් කිසිදු රෝග ලක්ෂණයක් පෙන්නුම් නොකරයි. HPV වෛරසය ලිංගිකව පැතිරීමේදී සමලිංගික ඇසුර මගින් බෝවීමේ ප්‍රවනතාව ඉතා ඉහළ අවධානමක් ඇති අතර විරුද්ධ ලිංගිකයන් කිහිපදෙනෙක් සමග ඇසුර මගින් පැතිරීම ඊට සාපේක්ෂව අඩුය.එක් අයකු සමග පමණක් ලිංගිකව ඇසුරු සිදුකල අය අතර පවා  HPV වෛරසය ආසාදනයවූවන් දක්නට ලැබේ.එයට හේතුව  HPV වෛරසය ශරීරගතවීමට ලිංගික ඇසුර පමනක් නොව වෙනත් සාධකත් බලපාන නිසාය.ලිංගික ඉන්නන් සහිත පුද්ලයන්ගේ ඉන්නන් සමෙහි ස්පර්ෂ වීමෙන්ද බෝවේ.එම ස්පර්ශයන් ලිංගික හෝ ලිංගික නොවන ස්පර්ශයන් වියහැක.

පිළිකා

මානව පැපිලෝමා වෛරස කාණ්ඩ දොළහක් පමණ පිළිකා ඇතිකිරීමේ වැඩි අවධානමක පවතී.මෙම වෛරස යෝනිය,ශිශ්නය,ගැබ්ගෙල,ගුදය වැනි ස්ථානවල පිළිකා ඇති කිරීමට හේතුවේ. HPV 16 මෙන්ම HIV 18 වෛරසද ගැබ්ගෙල හා ගුද පිළිකා ඇතිවීමේ ඇතිවීමේ අවධානම වැඩි කරයි.

මානව පැපිලෝමා වෛරසය හේතුවෙන් ඇතිවන පිළිකා රෝග ලොවපුරාම බහුලව වාර්ථාවේ.සංවර්ධිත හා සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවලද මෙය දක්නට ලැබේ.කෙසේ වෙතත් සංවර්ධිත රටවලට වඩා සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල රෝගීන් ප්‍රමාණය හා ඒ හේතුවෙන් මියයන ප්‍රමාණය වැඩිය.සංවර්ධිත රටවල පවතින ඉහළ සෞඛ්‍ය පහසුකම් නිසා මෙම පිළිකා රෝග ඉතා පහසුවෙන් හඳුනාගෙන ප්‍රතිකාර කරන බැවින් රෝගීන් ඉක්මනින් සුවය ලැබීම සිදුවේ.එබැවින් මරණ සංඛාවද සංවර්ධිත රටවල අවමය.

පහත දැක්වෙන්නේ ඇමරිකාවේ වාර්ථාවූ මානව පැපිලෝමා වෛරස ආසාදනය හා පිළිකා පිළිබදවය.මෙම වගුවෙන් දැක්වෙන පරිධී පිළිකා රෝග රැසකටම මානව පැපිලෝමා වෛරස ආසාදනය හේතුවී ඇතැයි අනුමාන කළහැක.

බොහෝ පුද්ගලයන්ගේ ප්‍රතිශක්තීකරණ පද්ධතිය ඇතැම් වෛරස කාණ්ඩ හමුවේ දුර්වලවී ඇතිබව පෙනේ.විශේෂයෙන් 16,18,31 හා 45 යන වෛරස කාණ්ඩ ඉතා බලවත් බව පර්යේෂකයන් පවසයි.මෙම වෛරස කාණ්ඩ හතර පිළිකා ඇතිකිරීමේ ඉහළ අවධානමක් සහිතය. මානව පැපිලෝමා වෛරය නිසා ඇතිවන පිළිකා තත්වය වර්ධනය කිරීමට දුම්පානය හේතුවේ. දුම්බීම, දුම්කොළ සැපීම හා වෙනත් දුම්කොළ ආශ්‍රිත මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කිරීම නිසා නිකොටින්,ඇල්කොලොයිඩ් වැනි ප්‍රබල පිළිකා කාරක ශරීරගතවේ.එමගින් HPV ආසාධිතයන්ට පිළිකා ඇතිවීමේ අවධානම ඉහළයයි.මානව පැපිලෝමා වෛරස හේතුවෙන් පිළිකා ඇතිවූ බොහෝ දෙනෙක් දුම්පානය,දුම්කොළ සැපීම හා වෙනත් දුම්කොළ ආශ්‍රිත මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතා කරන්නන් බව පෙනීගොස් ඇත.

HPV වෛරසය නිසා ඇතිවන පිළිකා සඳහා ජානමය සාධකද ඉතා ඉහළ බලපෑමක් ඇතිකරයි. එබැවින් පවුලේ සමීප ඥාතියෙකුට(ලේ ඥාතියෙකුට) මානව පැපිලෝමා වෛරසය හේතුවෙන් ඇතිවුන පිළිකාවක් ඇතිවූයේනම් ඔවුන්ගේ ඉරදිරි පරපුරේ ඥාතියෙකුට පිළිකා ඇතිවීමේ අවධානම ඉතා ඉහළ මට්ටමක පවතී.උදාහරණ ලෙස තම මවට පියාට හෝ සහෝදර සහෝදරියකට පිළිකාවක් ඇත්නම් තමාටද පිළිකා අවධානම ඇති බව දැනගත යුතුය.

ගැබ්ගෙල පිළිකා
ගැබ්ගෙල පිළිකා ඇතිවීම කෙරෙහි ප්‍රධාන වශයෙන් බලපාන්නේ HPV16 සහ HPV18,  යන වෛරස් කාණ්ඩයි.ගැබ්ගෙල පිළිකා අතරින් 70% හේතුව මෙම වෛරස කාණ්ඩ දෙකයි.

HPV 16 යන වෛරස කාණ්ඩයේ පිළිකා රෝගීන් ප්‍රතිශතයක් ලෙස 54%  කි.එනම් වැඩිම පිළිකා අවධානමක් ඇති වෛරස කාණ්ඩය HPV 16 බව පැහැදිළිය. ගැබ්ගෙල පිළිකා වලට අමතරව HPV 16 මගින් ශීශ්නය හා ගුදය ආශ්‍රිතවද පිළිකා ඇතිකරයි,

ලොවපුරා වැඩිම පිළිකා රෝගී මරණ සංඛ්‍යාවක් වාර්ථා වන්නේ ගැබ්ගෙල පිළිකාව හේතුවෙන්ය. සංවර්ධනය වෙම්න් පවතින රටවල මෙම තත්වය ඉතා ඉහළ අගයක් ගනී.

HPV වෛරසය ප්‍රතිශක්තීකරණ පද්ධතියේ දුර්වලතා නිසා ඉක්මනින් වර්ධනයවේ.කෙසේ වෙතත් මෙම වෛරසය ආසාධනයවී ඉතා දිගු කලකට පසුව රෝග ලක්ෂණ පහළවීම දක්නට ලැබේ.සාමාන්‍යයෙන් මෙම කාලය වසර දහයක් හෝ විස්සක් වියහැකිය. වර්ථමානයේදී බොහෝ රටවල ගැබ්ගෙල පිළිකා වළක්වා ගැනීමට වයස අවුරුදු නමයත් දහතුනත් අතර වයසේ පසුවන දැරියන්ට ප්‍රතිශක්තිකරණ එන්නත ලබාදෙයි.එමගින් මැදිවියේදී ඇතිවියහැකි මාතෘ මරණ ඉතා සාර්ථකව මැඩපවත්වා ගැනීමට හැකිවී ඇත.

ලිංගික අවයව ආශ්‍රිත පිළිකා
ගුදය හා ශිශ්නය ආශ්‍රිත පිළිකා ඇතිකරන HPV වෛරස කාණ්ඩ වැඩිවශයෙන්ම ලිංගිකව සම්ප්‍රේශනය වන බව සොයාගෙන ඇත.විශේෂයෙන් සමලිංගික සබදතා පවත්වන පුරුෂයින් අතර මෙය බහුලව දක්නට ලැබේ.විශේෂයෙන් ගුදය ආශ්‍රිතව ඇතිවන පිළිකාවලට ප්‍රබල හේතුවක් ලෙස සමලිංගික ගුද සංසර්ගය හේතුවන බව සොයාගෙන ඇත.  ඇතැම් සමීක්ෂණයන් අනුව විරුද්ධ ලිංගිකයන් කිහිප දෙනකු ඇසුරු කරන පුරුෂයන් හා එක් සහකාරියක් සමග පමණක් ලිංගික සබදතා පැවැත්වූ පුරුෂයන් අතර පිළිකා තත්වයේ වෙනසක් දක්නට ලැබී නැත..ගුද පිළිකා  වැඩි වශයෙන්ම වාර්ථාවන්නේ පුරුෂයන් අතරය..

මුඛ හා උගුර ආශ්‍රිත පිළිකා
හිස සහ බෙල්ලේ පිළිකා සදහාද  HPV 16 සහ HPV 18 යන වෛරස ප්‍රබල බලපෑමක් එල්ල කරයි. මුඛය හා උගුර ආශ්‍රිත පිළික ඇතිකරන මානව පැපිලෝමා වෛරස කාණ්ඩ රැසක්ම ලිංගිකව සම්ප්‍රේශනය වෙයි.දුම්පානය කරන පුද්ගලයන්ට මෙම පිළිකා අවධානම ඉහළ අතර දම්නොබොන පුද්ගලයන්ට පවා කලාතුරකින් මෙම පිළිකා තත්වයන් ඇතිවේ. මුඛ හා ගුද ලිංගික සංසර්ගය මගින් එක් අයෙකුගෙන් තවත් අයෙකුට වෛරසය පැතිරේ.HPV- 16 වෛරසය පිළිකා ඇතිවීම කෙරේ ඉහළ බලපෑමක් සිදුකරයි. මෙම පිළිකා වර්ධනය කෙරේ දුම්කොළ හා ඇල්කොහොල් වැනි මත්ද්‍රව්‍ය හේතුවේ.දුම්කොළ හා දුම්කොළ ආශ්‍රිත මත්ද්‍රව්‍ය හාවිත කිරීම නිසා පිළික තත්වයන් ඉතා භයානක තත්වයන් දක්වා වර්ධනය වියහැකි බව පැවසේ.ඇතැම් පර්යේෂකයන් පෙන්වා දෙන්නේ ඉදිරියේදී ගැබ්ගෙල පිළිකා අභිබවා මුඛ පිළික නිසා ඇතිවන මරණ සංඛ්‍යාව ඉහළ යනු ඇති බවයි. මෙම නිසා හැකි පමන දුම්කොළ භාවිතය නැවැත්වීමට රජ්‍ය අංශයේ අවධානය වහාම ලක්වියයුතුය බව පර්යේෂකයන් පෙන්වා දෙයි.ශ්‍රී ලංකාව හා ඇතැම් දකුණු ආසියාතික රටවලද මුඛ පිළිකා බහුලව දක්නට ලැබේ.මෙයට හේතුව ඔවුන් අතර පවතින බුලත්ටිට කෑම නිසාය.බුලත් විට සදහා යොදා ගන්නා පුවක් වල ඇල්කොලොයිඩ් නම් පිළිකා කාරකයත් දුම්කොළවල නිකොටින් නම් පිළිකා කාරකයත් අඩංගුය.

මෑතකදී ඇමරිකාවේ සිදුකළ පරීක්ෂණවලදී පෙනීගොස් ඇත්තේ HPV 16 වෛරස් කාණ්ඩය නිසා එරට උගුරේ පිළිකා සහිත රෝගීන් සීග්‍රයෙන් වර්ධනයවී ඇති බවයි. පර්යේෂකයන් පෙන්වා දෙන්නේ මුඛ පිළිකා ඇතිකරන ඇතැම් මානව පැපිලෝමා වෛරස කාණ්ඩ වැඩි වශයෙන් පැතිරී ඇත්තේ මුඛ සංසර්ගය නිසා බවයි.සාමාන්‍යයෙන් මුඛ පිළිකා ඇතිවීම කාන්තාවන්ට වඩා පුරුෂයන් අතර බහුලව දක්නට ලැබේ.  වර්ථමානයේ ගැහැණු ළමුන් සදහා ගැබ්ගෙල පිළිකා වළක්වාගැනීමට ප්‍රතිශක්තීකරණ එන්නත් නිපදවා ඇත.එහෙත් එමගින් උගුරේ ඇතිවන පිළිකා වළක්වාගත නොහැක.

පෙනහළු පිළිකා
මානව පැපිලෝමා වෛරසය නිසා ඇතිවන පිළිකා අතර පෙනහළු පිළිකාද බහුලව වාර්ථාවන පිළිකා විශේෂයකි. පෙනහළු පිළිකා රෝගීන් බොහෝ දෙනකුට මානව පැපිලෝමා වෛරසය ශරීරගතවී තිබුණබව පර්යේෂකයන් පෙන්වාදී ඇත. පෙනහළු පිළිකා ඇතිවීම කෙරේ දුම්පානය ප්‍රබල හේතුවක්වී ඇත.

ප්‍රතිශක්තීකරණ ඌනතා
ඇතැම් පර්යේෂණයන්ට අනුව මානව පැපිලෝමා වෛරසය හේතුවෙන් ප්‍රතිශක්තීකරණ ඌනතා ඇතිවනබව සොයාගෙන ඇත.මෙම වෛරසය මහින් ප්‍රතිශක්තීකරණ පද්ධතිය දුර්වල කරන බැවින් කෙරටීන් වැඩි වශයෙන් නිපදවීමත් සම මතුපිට සෛල අසාමාන්‍ය ලෙස වර්ධනයවීමටත් පටන්ගිනී.මෙහි ප්‍රථිපල ලෙස සම මතුපිට ඉන්නන් හා තුවාල ඇතිවේ.

හේතුව
ලිංගිකව සම්ප්‍රේෂණයවන මානව පැපිලෝමා වෛරස ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස් දෙකකට බෙදා වෙන්කලහැක.ඒ අඩු අවදානම් වෛරස කාණ්ඩ හා වැඩි අවදානම් වෛරස කාණ්ඩ ලෙසයි.අඩු අවදානම් වෛරස කාණ්ඩ මගින් ඉන්නන් ඇතිවීම වැනි සුළු රෝග තත්වයන් පෙන්වන අතර වැඩි අවදානම් කාණ්ඩ මගින් පිළිකා ඇතිකරයි.

ව්‍යාප්තිය
නවයොවුන් අවධියේදී ඇතිකරගන්නා ලිංගික සම්භන්දතා හේතුවෙන් බොහෝවිට HPV වෛරසය ශරීරගතවේ.සමලිංගික සංසර්ගයන්,විරුද්ධ ලිංගික සංසර්ගයන්,බහු සහකරු සංසර්ගයන්,දුම්පානය,ප්‍රතිශක්තීකරණ පද්ධතියේ ඇතිවන දුර්වලතා හේතුවෙන් මෙම වෛරසය ශරීරගතවේ.මෙම වෛරසය ලිංගික ස්‍රාවයන් හෝ රුධිරය මගින් පමණක් නොව ස්පර්ශයෙන්ද පැතිරේ.අනාරක්ෂිත යොනි හා ගුද සංසර්ගයන් වැඩි අවධානම් මට්ටමක පවතී.මුඛ සංසර්ගය මගින් බෝවීම ඊට සාපේක්ෂව අවම අගයක් ගනී.මවගෙන් දරුවාට වෛරසය ශරීරගතවීම ගැබිනි සමයේදී සිදුවේ.රෝගීන් භාවිතා කළ ඇතැම් දුව්‍ය උපකරණ හවුලේ භාවිතය මගින් ව්‍යාප්තිය ඉතා කලාතුරකින් සිදුවන්නකි.

ගර්භනීබව
මවගෙන් දරුවාට වෛරසය පැතිරීම සිදුවන්නේ  HPV  ආසාදිත මවක් ගර්භනී සමයේදී ඇගේ කුසතුල සිටින දරුවාට බොවීමයි.එහෙත් ළදරුවකු උපත ලැබූ පසු ඔහුට හෝ ඇයට රෝග ලක්ෂණ ඉක්මනින් පහළ නොවේ.ඇතැම්විට රෝග ලක්ෂණ මතුවීමට වසර විස්සකට වඩා කල්ගතවිය හැක.

ලිංගිකව සම්ප්‍රේෂණය
ගැබ්ගෙල පිළිකා ඇතිකරන මානව පැපිලෝමා වෛරසය ලිංගිව සම්ප්‍රේෂණය වෛරස කාණ්ඩ අතර ප්‍රධාන තැනක් ගනී.කෙසේ වෙතත් මෙම පිළිකාව වැළැක්වීම සදහා එන්නත් ලබාදීම බොහේ රටවල සිදුකෙරේ.එමගින් සාර්ථක ප්‍රතිපල ලබා ඇත.

HPV වෛරස ප්‍රථමික ලිංගික ක්‍රියාවන් මගින් වුවද පැතිරේ.උදාහරණ ලෙස ලිංගික අවයව අතින් ස්පර්ෂ කිරීම දැක්විය හැක.

මානව පැපිලෝමා වෛරස කාණ්ඩ 120 අතරිනුත් 51 පමණ වඩාත් සක්‍රීය බව සොයාගෙන ඇත.  මෙයින් 15 ක් අධි අවදානම් තත්වයේ ඇත.(16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59, 68, 73, සහ 82), ඇතැම් කාණ්ඩ මධ්‍යම අවදානම් මට්ටමක් පෙන්වයි (26, 53, සහ 66), ඇතැම් වෛරක කාණ්ඩ අඩු අවදානම් මට්ටමක් ඇත 12 ,6, 11, 40, 42, 43, 44, 54, 61, 70, 72, 81, සහ1 08).

උපත් පාලන කොපු භාවිතය මෙම වෛරසය සදහා වඩාත් සාර්ථක උපක්‍රමයක් නොවන්නේ මෙම ඍජු ස්පර්ශය මගින් පවා බෝවන බැවිනි.අනෙක් ලිංගික රෝග ඇතිකරන වෛරස හා බැක්ටීරියා ලිංගික ස්‍රාව ශ්‍රක්‍රාණු,මුත්‍රා,රුධිරය  මගින් ව්‍යාප්තවන නිසා උපත් පාලක කොපු භාවිතය හොද ආරක්ෂික ක්‍රමයකි.

අත
HPV වෛරසය ශරීරගතවීම ආසාදිත පුද්ගලයෙකුගේ ලිංගික පෙදෙස නිරෝගී අයකු අතපතගෑම මගින් හෝ  ආසදිතයෙකු නිරෝගී පුද්ගලයෙකුගේ ලිංගික අවයව ස්පර්ශය මගින්ද ව්‍යාප්තවේ.විරුද්ධ ලිංගිකයන් අතර සිදුවන ලිංගික අවයව ස්පර්ශයේදී ආසාදිත ස්ත්‍රියක් පුරුෂයෙකුගේ ලිංගික අවයව ස්පර්ශය වැඩි අවදානම් තත්වයත් ලෙස සැළකේ.සමලිංගික සම්භන්දයකදී ආසාදිත පුුරුෂයා හෝ ස්ත්‍රිය විසින් නිරෝගී ස්ත්‍රිය හෝ පුරුෂයාගේ ලිංගික අවයව ස්පර්ශ කිරීම වැඩි අවදානම් සහිතය.කෙසේ වෙතත් යොනි,ගුද හා මුඛ සංසර්ගයන්ට සාපේක්ෂව අතපතගෑමෙන් වෛරස ආසාදනයවීම ඉතා අවම අගයක් ගනී.අතින් ලිංගික අවයවයන් ස්පර්ශයේදී පුරුෂයන්ගේ අතින් සිදුකරන ස්පපර්ශයන් වඩාත් අවදානම් සහගතය. ලිංගික නොවන අතපතගෑම් වලදී ද මීට සමාන තත්වයක් ඇත.

ද්‍රව්‍ය
ඇතැම් ද්‍රව්‍ය උපකරණ හවුලේ භාවිතා කිරීම මගින්ද මානව පැපිලෝමා වෛරසය ව්‍යාප්තවිය හැක.උදාහරණ ලෙස රැවුල කපන උපකරණ,දත් බුරුසු ආදිය දැක්විය හැක. ඇතැම් විට ස්වංවින්දනය සදහා ස්ත්‍රීන් භාවිත කරන කෘතිම ශිශ්න ආදිය හවුලේ භාවිතය මගින් ද මෙ පැතිරිය හැක.

රුධිරය
මීට ඉහතදී පර්යේෂකයන් විශ්වාස කළේ මානව පැපිලෝමා වෛරසය රුධිරය මගින් බෝ නොවන බවයි.එහෙත් නවතම අධ්‍යනයන්ට අනුව මෙම වෛරසය රුධිරය මගින්ද බෝවන බව සොයාගෙන ඇත.  මානව පැපිලෝමා වෛරස ආසාධිතපුද්ගලයන් ගෙන් ලබාගත් රුධිර සාම්පල ශිතකරණයක රදවා පසුව නැවත පරික්ෂා කිරීමේදී තවමත් සජීවී තත්වයේ සිටි වෛරස හමුවී ඇත. එමගින් රුධිර පාරවිලනය මගින් මානව පැපිලෝමා වෛරසය පැතිරෙන බව ප්‍රත්‍යක්ෂවී ඇත.2009 දී ඕස්ට්‍ර්ලියාවේ රතු කුරුස සංවිධානය මගින් සංවිධානය කළ ලේ දන්දීමේ වැඩසටහනකදී පුරුෂයන් ගෙන් ලබාගත් රුධිර සාම්පල තුල සජීවී මානව පැපිලෝමා වෛරස අඩංගුවී තිබී ඇත.

සැත්කම්
ඇතැම් සැත්කම් සිදුකිරීමේදී ජීවානුහරණය නොකළ ශල්‍ය උපකරණ පොදුවේ භාවිත කිරීමේදී මානව පැපිලෝමා වෛරසය ශරීරගතවිය හැක..

වෛරස අධ්‍යනය
HPV වෛරසය සජීවී පටක තුල නොව අජීවී පටක තුල වර්ධනයවේ.මෙම වෛරසය ආසාදනයවීම සිදුවන්නේ ඉතා සෙමිනි.ලිංගික සංසර්ගයකින් හෝ සමෙහි ඇතිවන තුවාලයකින් සීරීමක් තුලින් වෛරසය ශරීරයට ඇතුළු වෙයි.රෝග ලක්ෂණ පහළවීමද ඉතා සෙමින් සිදුවේ.

රෝග නිර්නය
මානව පැපිලෝමා වෛරස ප්‍රධාව වශයෙන් එහි බලපෑම් මත කොටස් දෙකකට බෙදේ.එක් වර්ගයක් අඩු අවදානම් සහිත වන අතර එමගින් ඉන්නන් ඇතිවීම වැනි සුළු ආබාධ පමණක් ඇතිවේ.අනෙත් වර්ගය වැඩි අවදානම් සහිත වෛරස වන අතර එම වෛරස මගින් පිළිකා ඇතිකරයි.

සෞඛය අංශ පෙන්වා දෙන්නේ මානව පැපිලෝමා වෛරසය ශරීරගතවී ඇතැයි සක කරන ලක්ෂණ පහලවූ වහාම ඒ සම්භන්දව වෛද්‍ය පරීක්ෂණ වෙත යොමුවීම වැදගත් බවයි.

ගැබ්ගෙල පර්ක්ෂාව
HPV වෛරසය ශරීරගතවී ඇතිබව දැනගත්විට එම වෛරසය  HPV 16හෝ17 ද යන්න  DNA පරීක්යෂණයන්න මගින් සනාථ කරගත හැකිය. කාණ්ඩයන්ට අයත් වෛරස මගින් ගැබ්ගෙ පිළිකා ඇතිකරනු ලබයි.

"Theoretically, the HPV DNA and RNA tests could be used to identify HPV infections in cells taken from any part of the body. However, the tests are approved by the FDA for only two indications: for follow-up testing of women who seem to have abnormal Pap test results and for cervical cancer screening in combination with a Pap test among women over age 30."

In April 2011, the Food and Drug Administration approved the cobas HPV Test, manufactured by Roche. This cervical cancer screening test "specifically identifies types HPV 16 and HPV 18 while concurrently detecting the rest of the high risk types (31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59, 66 and 68)."

The cobas HPV Test was evaluated in the ATHENA trial, which studied more than 47,000 U.S. women 21 years old and older undergoing routine cervical cancer screening.  Results from the ATHENA trial demonstrated that 1 in 10 women, age 30 and older, who tested positive for HPV 16 and/or 18, actually had cervical pre-cancer even though they showed normal results with the Pap test.

In March 2003, the U.S. Food and Drug Administration (FDA) approved the Hybrid Capture 2 test manufactured by Qiagen/Digene, which is a "hybrid-capture" test as an adjunct to Pap testing. The test may be performed during a routine Pap smear. It detects the DNA of 13 "high-risk" HPV types that most commonly affect the cervix, it does not determine the specific HPV types. Hybrid Capture 2 is the most widely studied commercially available HPV assay and the majority of the evidence for HPV primary testing in population-based screening programs is based on the Hybrid Capture 2 assay.

The recent outcomes in the identification of molecular pathways involved in cervical cancer provide helpful information about novel bio- or oncogenic markers that allow monitoring of these essential molecular events in cytological smears, histological, or cytological specimens. These bio- or onco- markers are likely to improve the detection of lesions that have a high risk of progression in both primary screening and triage settings. E6 and E7 mRNA detection PreTect HPV-Proofer (HPV OncoTect) or p16 cell-cycle protein levels are examples of these new molecular markers. According to published results, these markers, which are highly sensitive and specific, allow to identify cells going through malignant transformation.

In October  2011 the US Food and Drug Administration approved the Aptima HPV Assay test for RNA created when and if any HPV strains start creating cancers (see virology).

The vulva/vagina has been sampled with Dacron swabs and shows more HPV than the cervix. Among women who were HPV positive in either place, 90% were positive in the vulvovaginal region, 46% in the cervix.

මුඛය පරික්ෂාව
මුඛය පිරිමැදීමෙන් ලබාගන්නා සෛල සම්පල විද්‍යාගරයකදී පරික්ෂාකර එහි ඇති HPV වෛරසය පවතින්නේනම් එම වෛරස වැඩි අවදානම් කාණ්ඩයට අයත් දැයි පරික්ෂා කරගත හැකි.

පුරුෂයන්
පර්යේෂකයන්ට අනුව ඇඟිලි,මුඛය,ඛේටය,ගුදය,මුත්‍ර මාර්ගය,මුත්‍රා,ශුක්‍රාණු,රුධිරය,වෘෂණ හා ශිශ්නය ආශ්‍රිතව මානව පැපිලෝමා වෛරසය හමුවන බවයි.මෙම පෙදෙස් හා ස්‍රාවයන් ස්පර්ශයෙන් ආසාධිතයකුගේ සිට නිරෝගී පුද්ගලයෙකුට වෛරසය පැතිරේ

බ්‍රසීලය තුල සිදුකල පර්යේෂණයකට අනුව වැඩි වශයෙන්ම ශිශ්නය හා වෘෂණ ආශ්‍රිතව වෛරස වැඩි වශයෙන් පවතිනබව සොයාගෙන ඇත.ශිශ්න-යෝනි හෝ ශිශ්න-ගුද සංසර්ගයන් තුලින් වැඩි වශයෙන් වෛරසය පැතිරේ.මෙසේ ශිශ්නය මගින් වෛරස පැතිරීම වැළැක්වීමට සංසර්ගයට පෙර ශිශ්නය විෂබීජ නාශක යොදා පිරිසිදු කිරීම හෝ උපත් පාලන කොපු පැළදීම වඩාත් සුදුසුය.

කේසිකානු පර්යේෂණ ක්ණ්ඩායමක් විසින් පුරුෂයන්ගේ ශීශ්නය කුඩා බුරුසුවකින් පිරිමැදීමෙන් ලබාගත් සෛල සාම්පලවල සජීවී HPV වෛරස දැකගතහැකිවිය පසුව ඔවුන් එම පුරුෂයන්ට තම ශිශ්නය හොදින් පිරිසිදු කර ගන්නා ලෙස උපදෙස්දී පැය 12 කට කලින් යලින් සෛල සාම්පල රැගෙන පරික්ෂා කළහ.එහිදී ඔවුන්ට කලින්ට වඩා ඉතා අඩු වෛරස ප්‍රතිශතයක් දැකගත හැකිවිය.ඒ අනුව සංසර්ගයට පෙර ශිශ්නය පිරිසිදුව තබා ගැනීම මගින් මෙම වෛරසය ව්‍යාප්තිය පාලනය කලහැකිබව ඔවුන් පෙන්වා දුන්හ.

වෙනත්
Although it is possible to test for HPV DNA in other kinds of infections, there are no FDA-approved tests for general screening in the United States or tests approved by the Canadian government, since the testing is inconclusive and considered medically unnecessary.

Genital warts are the only visible sign of low-risk genital HPV and can be identified with a visual check. These visible growths, however, are the result of non-carcinogenic HPV types. Five percent acetic acid (vinegar) is used to identify both warts and squamous intraepithelial neoplasia (SIL) lesions with limited success by causing abnormal tissue to appear white, but most doctors have found this technique helpful only in moist areas, such as the female genital tract. At this time, HPV test for males are used only in research.

Research into testing for HPV by antibody presence has been done. The approach is looking for an immune response in blood, which would contain antibodies for HPV if the patient is HPV positive. The reliability of such tests hasn't been proven, as there hasn't been a FDA approved product as of March 2014; testing by blood would be a less invasive test for screening purposes.

වැලැක්වීම
The HPV vaccines can prevent the most common types of infection. To be effective they must be used before an infection occurs and are therefore recommended between the ages of nine and thirteen. Cervical cancer screening, such as with the Papanicolaou test (pap) or looking at the cervix after using acetic acid, can detect early cancer or abnormal cells that may develop into cancer. This allows for early treatment which results in better outcomes. Screening has reduced both the number and deaths from cervical cancer in the developed world. Warts can be removed by freezing.

Methods of reducing the chances of infection include sexual abstinence, condoms, vaccination, and microbicides.

එන්නත්
HPV වෛරසය නිසා ඇතිවන පිළිකා වළක්වා ගැනීම සදහා භාවිත කරන එන්නත් වර්ග තුනක් ඇත. ඒවා නම් ගාඩෙසිල්( Gardasil), සර්වැරික්ස්(Cervarix), සහ ගාඩෙසිල් 9 (Gardasil 9) එන්නත්ය. මේ සියල්ලෙස්  HPV 16 සහ 18 නිසා ඇතිවන පිළිකා වලින් ආරක්ෂාව සපයයි.ගාඩෙසිල් එන්නත HPV 6 11 වලින්ද ආරක්ෂාව සපයයි..මෙම එන්නත් මගින් සාර්ථකවම වලක්වාගත හැක්කේ ගැබ්ගෙල පිළිකාවයි. මෙම එන්නත් මගින් අනෙකුත් පිළිකාද වළක්වා ගැනීමේ හැකියාව පවතී.

දැනටමත් වෛරසය ශරීරගතවී ඇත්නම් ප්‍රතිශක්තීකරන එන්නත් මගින් නිසි ඵල ලබාගත නොහැකිය. සාර්ථක ප්‍රථිපල සදහා වෛරසය ශරීරගතවීමට ප්‍රථම එන්නත් ලබාදිය යුතුය.

The CDC recommends the vaccines be delivered in two shots, with an interval of at least 6 months between them, for those who are 11 to 12, and three doses for those who are older. In most countries, they are funded only for female use, but are approved for male use in many countries, and funded for teenage boys in Australia. The vaccine does not have any therapeutic effect on existing HPV infections or cervical lesions. In 2010, 49% of teenage girls in the US got the HPV vaccine.

Following studies suggesting that the vaccine is more effective in younger girls than in older teenagers, the United Kingdom, Switzerland, Mexico, the Netherlands and Quebec began offering the vaccine in a two-dose schedule for girls aged under 15 in 2014.

Cervical cancer screening recommendations have not changed for females who receive HPV vaccine. It remains a recommendation that women continue cervical screening, such as Pap smear testing, even after receiving the vaccine, since it does not prevent all types of cervical cancer.

Both men and women are carriers of HPV. The Gardasil vaccine also protects men against anal cancers and warts and genital warts.

Duration of both vaccines' efficacy has been observed since they were first developed, and is expected to be longlasting.

In December 2014, the FDA approved a nine-valent Gardasil-based vaccine, Gardasil 9, to protect against infection with the four strains of HPV covered by the first generation of Gardasil as well as five other strains responsible for 20% of cervical cancers (HPV-31, HPV-33, HPV-45, HPV-52, and HPV-58).

උපත් පාලන කොපු
මානව පැපිලෝමා වෛරස ව්‍යාප්තිය වැළැක්වීමේ ඉතා සාර්තක ක්‍රමයක් ලෙස උපත් පාලන කොපු දැක්වියහැක.කෙසේ වෙතත් මෙම වෛරසය අනෙකුත් ලිංගිකව සම්ප්‍රේෂණයවන රෝග මෙන් ලිංගික ස්‍රාවයන් හා රුධිරය මගින් පමණක් ව්‍යාප්ත නොවන බැවින් අනෙකුත් වෛරස හා සාපේක්ෂව සංකීර්ණ ස්වභාවයක් ගනී.කෙසේ වෙතත් වැඩි අවධානමක් සහිත HPV වෛරස කාණ්ඩ ස්පර්ශයෙන් බොනොවේ.

උපත් පාලන කොපු අතරින් පුරුෂයන් භාවිත කරන උපත් පාලන කොපු වලට වඩා කාන්තාවන් භාවිතා කරන උපත් පාලන කොපු වඩා ආරක්ෂිතය.

බොහෝ අධ්‍යනයන්ට උපත් පාලන කොපු භාවිත කරමින් සංසර්ගයේ යෙදුනද පුද්ගලයන්ට වෛරස ආසාදනය ඉතාමත් අවම මට්ටමක පවතීනබව ප්‍රත්‍යක්ෂවී ඇත.

විෂබීජනාශක
මෙම වෛරසය විෂබීජ නාශක මගින් විනාශ කිරීම අපහසුය.එතනෝල් මගින් විනාඩියක් පමණ සේදීමෙන් 90% පමණ වෛරස විනාශ කළහැක.මීට අමතරව වෙනත් විශබීජ නාශක මගින් ඉතා සුළු වශයෙන් වෛරසය අඩපන කළහැක.

මානව පැපිලෝමා වෛරසය වියළ හා උණුසුම් පරිසරයන්හිදී උදාසීනවේ.  වැනි උෂ්ණත්වයකදී මෙම වෛරසය සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශවේ.මීට අමතරව පාලජම්බුල කිරණ මගින්ත ඉතා සාර්තකව විනාශ කළහැක.

ප්‍රතිකාර
මානව පැපිලෝමා වෛරසය සදහා ප්‍රත්‍යක්ෂ ප්‍රතිකාරයක් තවම සොයාගෙන නැත. එහෙත් වෛරස ආසාදනය ලක්වූවන්ට වඩා ප්‍රතිපලදායක ඖෂධ පවතී. මෙම වෛරසය ආසාදනයෙන් පසු රෝග ලක්ෂණ ඇතිවීමට දීර්ඝ කාලයක් ගතවන බැවින් කලින් හදුනාගැනීම අපහසුය. ගැබ්ගෙල පිළිකා වැළැක්වීමට වර්තමානයේ ප්‍රතිශක්තීකරණ එන්නත් සාර්ථකව භාවිතවේ.

වසංගතවේදය
Worldwide, HPV is estimated to infect about 12% of women at any given time. HPV infection is the most frequently sexually transmitted disease in the world.

ඇමරිකාව

HPV is estimated to be the most common sexually transmitted infection in the United States. Most sexually active men and women will probably acquire genital HPV infection at some point in their lives. The American Social Health Association estimates that about 75–80% of sexually active Americans will be infected with HPV at some point in their lifetime.  By the age of 50 more than 80% of American women will have contracted at least one strain of genital HPV. It was estimated that, in the year 2000, there were approximately 6.2 million new HPV infections among Americans aged 15–44; of these, an estimated 74% occurred to people between ages of 15 and 24. Of the STDs studied, genital HPV was the most commonly acquired. In the United States, it is estimated that 10% of the population has an active HPV infection, 4% has an infection that has caused cytological abnormalities, and an additional 1% has an infection causing genital warts.

Estimates of HPV prevalence vary from 14% to more than 90%. One reason for the difference is that some studies report women who currently have a detectable infection, while other studies report women who have ever had a detectable infection. Another cause of discrepancy is the difference in strains that were tested for.

One study found that, during 2003–2004, at any given time, 26.8% of women aged 14 to 59 were infected with at least one type of HPV. This was higher than previous estimates; 15.2% were infected with one or more of the high-risk types that can cause cancer.

The prevalence for high-risk and low-risk types is roughly similar over time.

Human papillomavirus is not included among the diseases that are typically reportable to the CDC as of 2011.

යොමුව

බාහිර යොමු

මානව පැපිලෝමා වෛරසය


The Northern Dvina (, ; ) is a river in northern Russia flowing through Vologda Oblast and Arkhangelsk Oblast into the Dvina Bay of the White Sea. Along with the Pechora River to the east, it drains most of Northwest Russia into the Arctic Ocean. It should not be confused with the Western Dvina.

The principal tributaries of the Northern Dvina are the Vychegda (right), the Vaga (left), and the Pinega (right).

Etymology
According to the Max Vasmer's Etymological Dictionary, the name of the river has been taken from the Western Dvina. The toponym Dvina does not stem from a Uralic language; however, its origin is unclear. Possibly it is an Indo-European word which used to mean river or stream.

In the Komi language, the river is called Вы́нва / Výnva from vyn "power" and va "water, river" hence "powerful river".

Physical geography

River basin
The length of the Northern Dvina is . Together with its major tributary, the Sukhona, it is  long – about as long as the Rhine in central and western Europe. The area of its basin is .

The river basin of the Northern Dvina includes the major parts of the Vologda and the Arkhangelsk Oblasts, as well as areas in the western part of the Komi Republic and in the northern part of the Kirov Oblast, and minor areas in the north of Yaroslavl and Kostroma Oblasts. The cities of Arkhangelsk and Vologda, as well as many smaller towns, many of those of significant historical importance such as Veliky Ustyug, Totma, Solvychegodsk, and Kholmogory, are located in the river basin of the Northern Dvina.

The Northern Dvina basin is roughly T-shaped. The -long Sukhona River flows east and joins the basin of the west-flowing Vychegda ( long). The combined river flows northwest into the White Sea, which it joins near the city of Arkhangelsk.

Looking more closely, the Sukhona flows east and meets the north-flowing Yug River at Veliky Ustyug. The combined stream, now called the Northern Dvina, flows north about 60 km and receives the west-flowing Vychegda at Kotlas and then turns northwest to flow into the White Sea. The Sukhona-Vychegda was an important east–west transportation route while the Northern Dvina-Yug was a north–south route. The upper Sukhona is now connected by the Northern Dvina Canal to the Volga–Baltic Waterway, which links Petersburg to Moscow.

River course
The Sukhona flows east, eventually north-east, joins the north-flowing Yug at Veliky Ustyug and acquires the name 'Northern Dvina'. The P157 highway connects Kostroma with Kotlas via Nikolsk and Veliky Ustyug. North of Veliky Ustyg, the highway runs on the left bank of the Northern Dvina. The river flows about  north crossing from the Vologda Oblast into the Arkhangelsk Oblast, where in the city of Kotlas it receives the west-flowing Vychegda River which rises in the northern Ural Mountains.

Since, at the confluence, the length of the Vychegda is greater than that of the Northern Dvina, the river between the source and the confluence with the Vychegda is sometimes known as the Lesser Northern Dvina (). Shortly downstream from the confluence, the Northern Dvina is crossed by the railway connecting Konosha with Kotlas and Vorkuta.

The Northern Dvina turns northwest and receives a number of smaller rivers such as the Uftyuga and the Nizhnyaya Toyma, both from the northeast. Near the urban settlement of Bereznik, the Vaga comes in from the south. At this point, the M8 highway which runs from Moscow through Vologda to Arkhangelsk, also enters the region. The Yomtsa or Yemtsa joins from the southeast, with the P1 highway (from Kargopol) running parallel.

The Pinega, formerly an important river route, joins from the east. Near the mouth of the Pinega, the river splits into several channels, among which is the ancient selo of Kholmogory  southeast of Arkhangelsk. The branches rejoin and pass the modern logging town of Novodvinsk.

Downstream from Novodvinsk, the  delta begins. In the upstream part of the delta, the great port of Arkhangelsk is located. It gradually replaced Kholmogory as the chief city of the region. On the southwest side of the delta is the naval base of Severodvinsk, the second-largest city in the region. The delta ends in the Dvina Bay of the White Sea.

The river flows through Velikoustyugsky District of the Vologda Oblast and through Kotlassky, Krasnsoborky, Verkhnetoyemsky, Vinogradovsky, Kholmogorsky, and Primorsky districts of the Arkhangelsk Oblast. All administrative centers of these districts are located at the banks of the Northern Dvina, as they developed when the river was the major transportation route of the region.

Navigation and canals

In summer the entire length of the river is navigable and is heavily used for timber rafting. The Northern Dvina Canal connects it with the Volga–Baltic Waterway. In the 19th century, a short-lived Northern Ekaterininsky Canal, now abandoned, connected the Northern Dvina basin with the Kama basin as well. In 1926–28 a canal connecting the Pinega, one of the major tributaries of the Northern Dvina, with the Kuloy, was constructed, however, currently the canal is pretty much neglected.

Heavy commercial passenger navigation has largely disappeared and only local passenger lines remain. The passenger line connecting Kotlas and Arkhangelsk has been out of operation since 2005.

History

The area was populated by Finnic peoples and then colonized by the Novgorod Republic. The only exception was Veliky Ustyug, which was part of Vladimir-Suzdal Principality. The rest of the Northern Dvina basin was controlled by Novgorod. Veliky Ustyug has been first mentioned in the chronicles in 1207, Shenkursk — in 1229, Solvychegodsk was founded in the 14th century. In the 13th century the Novgorod merchants already reached the White Sea. The area was initially attractive because of fur trading. The main waterway from Novgorod into the Northern Dvina was along the Volga and its tributary, the Sheksna, along the Slavyanka River into Lake Nikolskoye, then the boats were taken by land to Lake Blagoveshchenskoye, from there downstream along the Porozovitsa River into Lake Kubenskoye and further to the Sukhona and the Northern Dvina.

From the Northern Dvina, there were a number of ways into the basin of the Mezen (from where the merchants could get to the basin of the Pechora and the Ob). One was upstream the Vychegda and the Yarenga, and by land into the Vashka. Another one was upstream the Vychegda, the Vym, the Yelva, then by land to the Irva and to the Mezen. Two further options included going upstream the Pinega and then by land to the Kuloy and to the Mezen, or using the Pukshenga and the Pokshenga to get to the Pinega, and then from the Yozhuga taking boats by land to the Zyryanskaya Yezhuga and the Vashka. From the Vychegda, the merchants also could get directly to the river basin of the Pechora via either the Cherya and the Izhma, or the Mylva.

From the 14th century, Kholmogory was the main trading harbor on the Northern Dvina, but in the 17th century it lost this distinction to Arkhangelsk even though the seat of the Kholmogory and Vaga Eparchy, from 1732 known as Kholmogory and Archangelogorod Eparchy, which had jurisdiction over all Northern Russia including the Solovetsky Monastery, was located in Kholmogory until 1762. Until the 1700s, Arkhangelsk was the main trading harbour for the sea trade of Russia and western Europe, and the Northern Dvina was the main trading route connecting the central Russia with Arkhangelsk. Peter the Great drastically changed the situation, by founding Saint Petersburg in 1703, thus opening the way for the Baltic Sea trade, and by constructing the highway between Saint Petersburg and Arkhangelsk via Kargopol. The river quickly lost its role as the leading trading route, which was accelerated by the construction of the railway between Vologda and Arkhangelsk between 1894 and 1897.

The Northern Dvina was scene of several battles during the Russian Civil War, many involving the Entente interventionist army as part of their North Russia Campaign. A special Northern Dvina Flotilla existed during the Civil War.

References

External links

A detailed article about Northern Dvina in the 1906 Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary

Rivers of Arkhangelsk Oblast
Rivers of Vologda Oblast

Northern Dvina


Scott Sheffield (* 20. Oktober 1973) ist ein US-amerikanischer Mathematiker, der sich mit Wahrscheinlichkeitstheorie beschäftigt.

Sheffield machte 1998 seinen Bachelorabschluss in Mathematik an der Harvard University und wurde 2003 an der Stanford University bei Amir Dembo promoviert wurde (Random surfaces: large deviations and gradient Gibbs measure classifications). Danach war er 2002 bis 2004 bei Microsoft Research, 2004/2005 an der University of California, Berkeley, 2005/2006 Assistant Professor und ab 2007 Associate Professor am Courant Institute of Mathematical Sciences of New York University und 2006/2007 am Institute for Advanced Study. 2008 wurde er Professor am Massachusetts Institute of Technology.

2006 erhielt er den Rollo-Davidson-Preis für junge Wahrscheinlichkeitstheoretiker für seine Arbeiten der Anwendung der Schramm-Löwner-Evolution (SLE) in räumlichen stochastischen Modellen. Mit Jason P. Miller befasste er sich mit der Geometrie von Gaussian Free Fields (GFF) und fand Einbettungen von verschiedenen SLE in GFF. Außerdem bewiesen sie die Äquivalenz zweier Modelle von Zufallsflächen (Brownian Maps, Liouville Quantum Gravity).

2009 erhielt er den Presidential Early Career Award for Scientists und 2011 den Loève-Preis. Er war Sloan Fellow. 2017 erhielt er den Clay Research Award. 2021 wurde Sheffield in die American Academy of Arts and Sciences gewählt. 2022 hielt er einen Plenarvortrag auf dem Internationalen Mathematikerkongress (What is a random surface ?). Für 2023 wurde ihm der Leonard Eisenbud Prize zuerkannt.

Er arbeitete unter anderem mit Richard Kenyon, Oded Schramm, Gregory F. Lawler, Yuval Peres und den Fields-Medaillen Preisträgern Andrei Okounkov und Wendelin Werner zusammen.

Schriften
Random Surfaces, Asterisque, Nr. 304, 2006 (177 Seiten)
Gaussian free fields for mathematicians, 2003
mit Oded Schramm Contour lines of the two-dimensional discrete Gaussian free field, Acta Mathematica (Preprint 2006)

Weblinks
Homepage am MIT
Kevin Hartnett, A unified theory of randomness, Quanta Magazine, 2016

Einzelnachweise

Mathematiker (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Massachusetts Institute of Technology)
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
US-Amerikaner
Geboren 1973
Mann

Scott Sheffield


Dumbarton Burghs était un district de la circonscription de burghs de la Chambre des communes du Parlement du Royaume-Uni de 1918 à 1950.

Limites

Il se composait des burghs de Dumbarton et Clydebank dans le Dunbartonshire. Le reste du comté formait la circonscription rural (ou comté) de Dunbartonshire.

Historique
Avant la création de la circonscription de Dumbarton Burghs, le burgh de Dumbarton faisait partie de la circonscription de Kilmarnock Burghs, et Clydebank faisait partie de la circonscription du comté de Dunbartonshire. Lorsque Dumbarton Burghs a été aboli, tout le comté de Dunbartonshire a été réorganisé en deux nouvelles circonscriptions, Dunbartonshire East et Dunbartonshire West.

Pendant presque toute son histoire, Dumbarton Burghs a été représenté par David Kirkwood du Parti travailliste, un important Red Clydesider. La seule exception était de 1918 à 1922, lorsqu'elle était représentée par John Taylor, un partisan du gouvernement de coalition de David Lloyd George.

Membre du Parlement

Résultats élections

Références

Article connexe
 Liste des anciennes circonscriptions du Parlement du Royaume-Uni

Ancienne circonscription du Parlement britannique en Écosse
Politique dans le West Dunbartonshire

Dumbarton Burghs (circonscription du Parlement britannique)


Winslow Hall est une maison de campagne, maintenant au centre de la petite ville de Winslow, Buckinghamshire, Angleterre. Construite en 1700, elle est située au centre de la ville, avec une façade face à l'autoroute et une façade sur un jardin de  en 2007, en raison de l'achat progressif par William Lowndes d'un bloc de maisons et de jardins adjacents à partir de 1693 . L'architecte du manoir fait l'objet d'un débat, l'attribution à Sir Christopher Wren est incertaine.

Architecte

"Winslow Hall a été construit en 1700 par le secrétaire Lowndes ", affirme le Britannia Illustrata (1708) de Kip et Knyff, sans mentionner d'architecte. Winslow Hall est probablement conçu par Sir Christopher Wren, selon Howard Colvin, mais sans preuves. George Lipscomb est moins prudent : il note « l'édifice spacieux en briques simples avec une volée de plusieurs marches jusqu'à la porte au-dessus de laquelle se trouve la date de son érection 1700 et le nom de William Lowndes » et ajoute avec confiance, « pour qui il a été conçu par Inigo Jones "  . Inigo Jones est mort en 1652 et il est donc peu probable qu'il ait conçu Winslow. Pevsner estime également que la maison a été "toute probablement" conçue par Wren .

Sir Christopher Wren est tout à fait plausible - dans un registre découvert au début du  détaillant les travaux sur la maison, éparpillés parmi les paiements effectués aux tailleurs de pierre et aux maçons, et pour la menuiserie à Matthew Banckes, se trouvent des modifications des paiements aux artisans, autorisées par 'St. Critophr Wren Surveior Gen'. Le livre de compte est complet et détaillé et pourtant n'enregistre aucun paiement à Sir Christopher Wren lui-même. William Lowndes (le propriétaire) et Wren se connaissent, ils ont siégé ensemble à un comité en 1704. All Souls College, Oxford possède une collection en trois volumes de dessins architecturaux de Wren, bien que la plupart se rapportent aux plans de la cathédrale Saint-Paul, il y a aussi des croquis et des plans pour ses bâtiments domestiques - il n'y a rien qui ressemble à Winslow Hall ou quoi que ce soit là-bas pour suggérer que Wren est l'architecte .

Le charpentier documenté à la maison est Matthew Banckes, qui est maître charpentier au bureau des travaux depuis 1683, et est maître de la Worshipful Company of Carpenters au moment de la construction de la maison. Banckes est souvent arpenteur des œuvres de Wren, notamment six des églises de la ville et à la bibliothèque du Trinity College de Cambridge.

Les cheminées du rez-de-chaussée ne sont plus d'origine, mais une pièce du premier étage conserve une cheminée d'angle d'origine. Les cheminées d'angle auraient été une caractéristique du travail domestique de Wren. Les quatre cheminées massives, dominant le manoir, ne se répètent sur aucune maison conçue par Wren.

Conception et motifs

Le concept de design est une symétrie poussée à l'extrême. Le plan original de la maison est très simple, un bloc principal rectangulaire, haut de trois étages, long de 7 travées, large de 5 travées. Le corps central à trois travées est couronné sur les deux façades principales par un fronton percé d'une fenêtre ronde. La porte d'entrée centrale menait à un passage étroit de la largeur de la maison se terminant par une porte donnant sur le jardin à l'arrière. À droite sur le devant se trouvait la salle à manger, à gauche le vestibule. En passant le long du couloir, vers les jardins, se trouvaient à droite la bibliothèque et à gauche la salle de retrait. Placés symétriquement au centre de chaque mur d'extrémité de la maison se trouvaient des escaliers. Flanquant la maison se trouvaient deux ailes, à l'ouest une grande cuisine et une aile de service et à l'est reliées par un chemin couvert une brasserie et une buanderie. Ces deux ailes ont maintenant été modifiées et dans un cas supprimées. Les intérieurs de la maison ont également été modifiés au cours des siècles, mais il reste encore beaucoup de boiseries d'origine.

Le sud (entrée) fait face à la route principale A413 d'Aylesbury à Buckingham et est à quelques mètres et clairement visible de la route, ce qui est très rare dans une maison de campagne anglaise. William Lowndes achète sa maison d'origine en 1685, et acquiert progressivement les propriétés de ses voisins au cours des années 1690 et démolit des maisons de l'autre côté de la route pour améliorer la vue . Par conséquent, Winslow Hall est presque unique en tant que ville et maison de campagne. Ainsi, il est encore plus remarquable qu'il ait survécu en grande partie inchangé, échappant à un usage institutionnel ou de bureau, et reste une maison habitée.

Propriétaires
La maison est occupée par William Lowndes et sa famille jusqu'à sa mort en 1724, et continue à être occupée par ses descendants jusqu'en 1848, date à laquelle elle devient l'école du Dr Lovell (anciennement située en Allemagne) . Exceptionnellement, pour l'époque, l'internat est mixte, abritant 32 pensionnaires. L'école déménage à Aspley Guise en 1862. De 1865 à 1868, le docteur Théodore Boisragon utilise la maison comme asile privé pour aliénés . Il est ensuite loué jusqu'à ce qu'il soit vendu au brigadier Norman McCorquodale en 1898. En 1942, le manoir est acheté par la société Northampton Glass Bottle, mais réquisitionné pour un usage de guerre, il devient les bureaux du RAF Bomber Command pour la durée de la Seconde Guerre mondiale, à la suite de quoi il est laissé en mauvais état.

La maison est classée comme bâtiment de catégorie I en 1946, mais est achetée par des entrepreneurs pour  en 1947 et, comme de nombreuses maisons de campagne, est menacée de démolition. Repéré, elle est rachetée par Geoffrey Houghton-Brown, et devient un lieu d'exposition d'antiquités . La maison change de nouveau de mains en 1959 et est achetée par le diplomate Sir  qui restaure la maison et améliore le jardin à l'arrière (sud) en plantant des spécimens d'arbres et d'arbustes. Sir Edward met en vente Winslow Hall en mai 2007, quatre mois seulement avant sa mort.

Le contenu de la propriété est vendu aux enchères en avril 2009 et une journée portes ouvertes a eu lieu le 12 avril 2009 lorsque des objets plus petits sont proposés à la vente.

Winslow Hall est vendu le 30 juin 2010 aux nouveaux propriétaires, Christopher et Mardi Gilmour, fils et belle-fille du baron Gilmour .

Références

Notes et références

 Dossiers du Buckinghamshire, vol. XIm n° 7 ; publié par La Société, Aylesbury, 1926
 Colvin, Howard, Dictionnaire biographique des architectes britanniques, 1600-1840  éd. (New Haven : Yale University Press) 1995 : sv " Matthew Banckes", "Sir Christopher Wren"

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Buckinghamshire

Winslow Hall


Yirce, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında İrce olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 115 km, Sungurlu ilçe merkezine 45 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Yirce, Sungurlu


Alessio Simmaco Mazzocchi, né à Santa Maria Maggiore le  et mort à Naples le , est un philologue et antiquaire italien.

Biographie
Alessio Simmaco Mazzocchi nait en 1684, à Santa Maria Capua Vetere, bourg à deux milles de Capoue. Il est le vingt-quatrième enfant d'une pauvre famille dont le nom est Mazzoccolo, qu'il change depuis en celui de Mazzocchi. Il fait ses études dans une école obscure, d'où à l'âge de douze ans il passe au séminaire de Capoue. Devenu à quinze ans aussi habile que ses maîtres, il va chercher de nouvelles connaissances à Naples ; et c'est alors qu'il puise dans la lecture des ouvrages de Cicéron ce goût de l'antiquité qui devient sa passion dominante. Il apprend l'hébreu presque sans maître, et apprend de même la langue grecque. L'excès du travail altère sa santé et il est forcé de retourner passer quelque temps dans sa famille pour se rétablir. En 1709, il reçoit les ordres sacrés et revient à Naples, où il est nommé professeur de grec et d'hébreu au grand séminaire. Le chapitre de Capoue ne tarde pas à le revendiquer, en le nommant à un canonicat que la crainte de se voir distrait de ses études lui fait accepter avec réticence. Dès l'année suivante, il est rappelé à Naples avec le titre de théologal ; et abandonnant à ses élèves l'enseignement des langues, il se consacre tout entier à l'explication des Saintes Écritures. Sa nomination à la place de doyen du chapitre de Capoue l'oblige encore de retourner dans sa patrie ; mais peu de temps après, le roi le rappelle dans la capitale et l'y fixe par une chaire de théologie au collège de cette ville. Ce prince veut récompenser Mazzocchi de ses services en lui donnant l'archevêché de Lanciano ; mais il refuse et continue ses activités savantes. La découverte des ruines d'Herculanum lui fournit amplement les moyens de satisfaire son désir croissant de s'instruire. Quoique d'un caractère doux et conciliant, il a des discussions assez vives avec plusieurs antiquaires, entre autres Querini et Assemani. Dans ses dernières années, il perd tout à fait la mémoire et tombe dans une démence complète. Il meurt à Naples, le 12 septembre 1771, âgé de 87 ans. Mazzocchi est membre des principales académies de l'Europe. Son Éloge, lu par Le Beau à l'Académie des inscriptions, a été inséré dans le tome 38 des Mémoires de cette compagnie.

Œuvres

Parmi les nombreux ouvrages de Mazzocchi on cite les suivants :

 In mutilum Campani Amphitheatri titulum, aliasque nonnullas Campanas inscriptiones commentarius, Naples, 1727, in-4°, inséré dans le Nov. suppl. utriusque Thesaur. antiquitat. par Poleni, t. 5 ;
 De dedicatione sub ascia, ibid., 1738, in-8°. Plus de vingt antiquaires, dit Le Beau, s'étaient occupés de cette formule si usitée dans les inscriptions sépulcrales : Mazzocchi cherche à prouver que ces mots signifient dédier un tombeau tout récent en y transportant le cadavre, tandis que les ouvriers y travaillent encore ; et on s'étonna que cette explication si naturelle n'eût pas été la première.
 Dissertazione sopra l'Origine de' Tirreni, Rome, 1740, in-4°, et dans le Recueil de l'académie de Cortone, t. 3 ;
 De antiquis Corcyræ nominibus schediasma, etc., Naples, 1742, in-4° ; ouvrage recherché. C'est une critique de quelques passages de la dissertation du savant cardinal Querini : Primordia Corcyræ.
 In vetus marmoreum S. Neapolitanæ ecclesiæ kalendarium commentarius, ibid., 1744, in-4°. Ce commentaire n'embrasse que les six premiers mois de l'année.
 Dissertatio historica de cathedralis ecclesiæ Neapolitanæ vicibus, ibid., 1751, in-4°. Il y soutient que, quoique plusieurs églises à Naples aient eu le titre de cathédrale, il n'y en a jamais eu qu'une seule. Cette opinion très-vraisemblable a cependant été attaquée par J.-A. Assemani, qui combattit Mazzocchi en l'opposant à lui-même et en tirant ses preuves de l'ouvrage même qu'il réfutait.
 De sanctorum Neapolitanæ ecclesiæ episcoporum cultu dissertatio, ibid., 1753, 2 vol. in-4° ;
 In regii Herculanensis musæi æneas tabulas Heracleenses commentarii, ibid., 1754-55, 2 tomes in-fol., fig. C'est l'ouvrage le plus recherché de Mazzocchi et celui où il montra l'érudition la plus étonnante, la plus variée. Les deux tables d'airain dont il s'agit avaient été découvertes en 1732, près du golfe de Tarente, dans le voisinage de l'ancienne Héraclée. Elles sont chargées de deux inscriptions grecques, en dialecte dorique, qui contiennent la délimitation de deux terrains consacrés, l'un à Minerve et l'autre à Bacchus, et des règles pour la police des fêtes qu'on y célébrait. Mazzocchi les croit antérieures, au moins de trois siècles à l'ère chrétienne. On ne peut pas se faire une idée de tous les points d'érudition qu'un texte si simple lui a fourni l'occasion d'expliquer avec une clarté et une précision qui ne laissent presque rien à désirer.
 Actorum Bononiensium S. Januarii et SS. martyrum vindiciæ repetitæ, ibid., 1759 ;
 Spicilegium biblicum, ibid., 1763, 3 vol., dont le dernier est pour le Nouveau Testament. La dissertation sur la poésie des Hébreux et les notes sur le Nouveau Testament sont particulièrement estimées.
 Diatribe de librorum bipatentium et convolutorum antiquitate, et autres dissertations curieuses dans la Raccolta de Calogerà, t. 37, p. 149-195 ;
 Opuscula oratoria, epistolæ, carmina et diatribe de antiquitate, ibid., 1775, 2 tomes in-4°. Ce recueil a été publié par Fr. Serao ; il est recherché. Les amateurs de la poésie moderne font beaucoup de cas des vers de Mazzocchi. On lui doit encore une bonne édition de l'Etymologicon linguæ latinæ de Vossius, Naples, 1762, 2 vol. in-fol., augmentée de nouvelles étymologies tirées des langues orientales.

Notes et références

 Voyez la Vie de Mazzocchi, par Fabroni, Vitæ Italorum, t. 8, et son Éloge, par Nicola Ignarra, son élève, dans le Giornale de' letterati, Pise, 1772, t. 5 ; p. 306.

Liens externes

Naissance en octobre 1684
Décès en septembre 1771
Décès à Naples
Philologue italien
Décès à 86 ans

Alessio Simmaco Mazzocchi


En astronomía, una estrella de hierro es un tipo hipotético de estrella que podría darse en el universo dentro de 101500 años asumiendo que el protón no se desintegre. La premisa detrás de ellas es que por un lado los núcleos ligeros de la materia normal acabarían por fusionarse debido al efecto túnel en hierro, más concretamente en hierro 56 (su isótopo más estable y también el elemento más estable de la naturaleza), y por otro que reacciones de fisión y emisión de partículas alpha acabarían por convertir los núcleos más pesados también en hierro, con el resultado de que los cuerpos de masas comparables a las de una estrella existentes por entonces quedarían convertidos en frías esferas de hierro.

Referencias

Tipos de estrellas

Estrella de hierro


Ivan Movrin (Dalj, 1899. –  Osijek,1981.)

Ivan Movrin rođen je u Dalju u siromašnoj obitelji mlinara Kazimira i Julijane kao jedino preživjelo dijete. U rodnom mjestu pohađao je i osnovnu školu i to na mađarskom jeziku. U multinacionalnom Dalju još kao dijete naučio je i njemački jezik. I sam krhkog zdravlja, a i zbog neimaštine,  već je s dvanaest godina počeo raditi kao pisar kod dobrostojećeg veletrgovca Weissa.

U poslu se pokazao vrlo uspješnim i snalažljivim pa ga poslodavac unapređuje za voditelje poslova u Osijeku u koji preseljava s obitelji ( supruga Eleonora i kćeri Paula i Sofija) 1927 g. I sam postaje uspješan vinogradar i veletrgovac, a nakon iznenadne Weissove smrti preuzima cjelokupnu brigu nad poslovanjem i njegovog imanja.

Za gradonačelnika Osijeka izabran je 1942. godine zbog svojih sposobnosti u trgovačkim poslovima zahvaljujući kojima je grad bio dobro opskrbljen i u ratnim godinama. 14. lipnja 1944. saveznici su bombardirali Osijek. Osječki dnevnik Hrvatski list sljedećeg je dana izvijestio pod naslovom "Angloamerički teroristi na djelu u Osieku / Napadaj na stanbenu četvrt iztočnog diela grada" gnušajući se nad tim činom, a gradonačelnik Ivan Movrin objavio Proglas u kojem poziva sugrađane da pomognu postradalima, te Obavijest o iseljavanju žena i djece iz grada Osijeka. Movrin je bio drugi osječki ratni gradonačelnik uz Josipa Galovca.

Po završetku Drugog svjetskog rata i dolaskom nove vlasti, osuđen je na 20 godina robije koju je služio do 1953. godine nakon čega do mirovine radi kao podrumar u "Vinogorju"a do kraja života ostaje vjeran vinogradarstvu i vinarstvu u vlastitom vinogradu u Daljskoj planini.

Izvori

Osječki gradonačelnici

Ivan Movrin


Ronald Ellwin Evans Jr. () a fost un american ofițer naval și aviator, inginer electrician, inginer aeronautic, astronaut NASA și unul din cei 24 de oameni care au zburat spre Lună .

Evans a fost selectat ca un astronaut de către NASA în cadrul grupului Astronaut 5 în 1966 și a făcut singurul său zbor în spațiu ca Pilot de comandă la bordul Apollo 17 în decembrie 1972, ultima misiune cu echipaj pe Lună, împreună cu comandantul Eugene Cernan și modulul Lunar Pilotul Harrison Schmitt . În timpul zborului, el a orbit Luna cu un record de 75 de ori  timp ce cei doi colegi ai săi au coborât la suprafață. În consecință, el este ultima persoană care orbitează singur Luna și deține recordul pentru cel mai mult timp petrecut pe orbita lunară la 148 de ore. În 1975, Evans a servit drept pilot de comandă pentru modulul de comandă Apollo-Soyuz .

Biografie

Tinerețe și educație
Evans sa născut la 10 noiembrie 1933, în St. Francis, Kansas, părinții lui Clarence Ellwin Evans (1911-1985) și Marie A. Evans (1913-1992). Avea doi frați, Larry Joe Evans (1935-1951) și Jay Evans. A fost activ în cercetașii americani, unde a obținut cel de-al doilea cel mai înalt rang, Scoutul vieții . A absolvit Liceul Highland Park din Topeka, Kansas în 1951, a obținut diploma de licență în inginerie electrică de la Universitatea din Kansas în 1956 și un masterat în Ingineria Aeronautică de la Școala Navală Postuniversitară din SUA în 1964. A fost membru al Tau Beta Pi, Societatea Sigma Xi și Sigma Nu .

Serviciu militar
În iunie 1957 a absolvit antrenamentele de zbor după ce a trecut comisia în calitate de Ensign prin programul ROTC al Marinei la Universitatea din Kansas. După ce a primit aripile aviatorului în 1962, a fost un pilot de vânătoare cu Squadron Fighter 142 ( VF-142 ), care servise pe două croaziere de transport aeronave din Oceanul Pacific, apoi un instructor de zbor de luptă pentru avionul F-8 cu Squadron Fighter 124 VF-124 ).

Din 1964 până în 1966, Evans a fost în serviciul maritim din Pacific, alocat la Squadron Fighter 51 ( VF-51 ), care zboară F-8 Crusader de la transportatorul  . În timpul acestei misiuni, el a finisat un turneu de șapte luni de misiune de luptă cu avioane de luptă în războiul din Vietnam . El a fost cu VF-51 când a fost selectat ca astronaut în aprilie 1966.

Evans a înregistrat 5.100 de ore de zbor, inclusiv 4.600 de ore în avioane cu reacție.

Cariera NASA
Evans a fost unul dintre cei 19 astronauti selectați de NASA în aprilie 1966 . A servit ca membru al echipajelor de asistență pentru astronauți pentru zborurile Apollo 7 și Apollo 11 și ca pilot de comandă pentru Apollo 14 .

Singurul avion spațial al lui Evans a fost comandantul modulului de comandă al Apollo 17, ultima misiune programată în SUA pe Lună. El a fost însoțit de Eugene Cernan și Harrison Schmitt . În timp ce Cernan și Schmitt au aselenizat și au lucrat pe Lună în valea Taurus-Littrow, Evans a rămas în orbită lunară la bordul Modulei de Comandă America, îndeplinindu-și sarcinile de lucru desemnate care necesitau observații geologice vizuale, fotografierea manuală a țintelor specifice, de aparate de fotografiat și alte echipamente științifice foarte sofisticate, transportate în compartimentul SIM al modulului de service.

Pe drumul spre Pământ, Evans a finalizat o activitate extravehiculară de o oră și  șase minute, reușind să recupereze cu succes trei casete de camere și să efectueze o inspecție personală a zonei golfului. El a înregistrat 301 ore și 51 de minute în spațiu, 1 oră și 6 minute din care au fost petrecute în activitate extravehiculară. El deține cel mai mult timp petrecut pe orbită lunară : șase zile și patru ore (148 ore).

Evans a fost mai târziu pilot de comandă de pentru proiectul de testare Apollo-Soyuz din 1975 (ASTP).

Evans sa retras din Marina SUA ca căpitan pe 30 aprilie 1976, cu 21 de ani de serviciu și a rămas activ în calitate de astronaut NASA implicat în dezvoltarea programului NASA de navetă spațială. A slujit ca membru al grupului de operațiuni și formare din cadrul Oficiului Astronauților, responsabil pentru fazele de lansare și de ascensiune ale programului de zbor al Spațiului Spațial.

Mai târziu
Evans sa retras din NASA în martie 1977 pentru a-și desfășura o carieră în industria cărbunelui. Mai târziu, a lucrat cu Western American Energy Corporation în Scottsdale, Arizona și a fost director al Marketingului sistemelor spațiale pentru Sperry Flight Systems.

El a murit în somn de un atac de cord la Scottsdale, Arizona, la 7 aprilie 1990.

Note

Legături externe

 Biografie Astronautix a lui Ronald Evans
 Societatea Națională de Spațiu : Revista Ad Astra
 Evans la Encyclopedia of Science

 Ronald Evans la Societatea Istorică din Kansas

Nașteri în 1933
Decese în 1990
Astronauți americani
1972 în zboruri spațiale
Decorați cu ordinul Air Medal
Provocarea Apollo 11
Oameni care au călătorit spre Lună

Ronald Evans (astronaut)


Подих este cel de-al treilea album de studio al cântăreței ucrainene de origine tătară Jamala. Discul conține doisprezece melodii cu versuri scrise de poete precum Viktoria Platova, Marina Tsvetaeva sau Lina Kostenko. Albumul a câștigat premiul "Albumul anului" la gala YUNA 2016, iar piesa "Ynыe" a fost inclusă pe coloana sonoră a serialului rusesc cu același nume. Trei piese au fost extrase pe single și au beneficiat de videoclipuri oficiale: "Очима", "Шлях додому" și "Подих".

Conținut
Ediție Standard:
 "Подих" — 4:29
 "Чому саме тебе" — 3:22
 "Шлях додому" — 4:26
 "Більше" (cu Morphom) — 3:49
 "Иные" — 3:25
 "Ночь" — 3:47
 "Очима" — 4:33
 "Drifting Apart" (cu The Erised) — 3:31
 "Hate Love" — 3:46
 "Неандертальці" — 3:25
 "Обещание" — 3:43
 "Sister's Lullaby" — 4:58
 "Заплуталась" (cântec bonus) — 5:07

Albume din 2014
Albume ucrainene

Podîh


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Jugoslaviju

Anton Grego (Omišalj, 8. prosinca 1940.), hrvatski jedriličar. Natjecao se za Jugoslaviju. Prvi hrvatski jedriličar osvajač medalje na Svjetskom prvenstvu (dio posade sa Simom Nikolićem).

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1968. u klasi leteći Holandez, a osvojio je 13. mjesto. U istoj je klasi na OI 1972. osvojio 5. mjesto.

Na svjetskom prvenstvu 1967. u Nassauu je osvojio brončanu medalju u klasi šljuka. U istoj je disciplini osvojio zlatnu medalju na EP 1966., te srebra na prvenstvima 1964. i 1968. godine.

Bio je član Galeba iz Rijeke.

13 puta državni prvak u klasi Šljuka.

Na kraju karijere osnovao je "Grego Sails".

Imao je dva sina, Bojana i Vladu. Bojan je bio europski i višestruki državni prvak u jedrenju.

Izvori

Hrvatski jedriličari

Anton Grego


جورج إسحاق (1938 - 9 يونيو 2023) قيادي في حركة كفاية ومنسقها السابق والمتحدث الرسمي باسمها ومسؤول المحافظات بالجمعية الوطنية للتغيير. ترشّح عن بورسعيد في انتخابات مجلس الشعب المصري 2011-2012 ولكن خسر مقابل أكرم الشاعر.

النشأة
ولد في بورسعيد، وتخرج من قسم التاريخ كلية الآداب جامعة القاهرة عام 1964م. بدأ حياته بالعمل مدرسًا للتاريخ، ثم خبيرًا تربويًا، ثم تقلد منصب مدير المدارس بمصر لفترة طويلة، وبعدها عين مستشارًا إعلاميًا لها.

عمله السياسي
عمل إسحاق بعدها في الخدمات العامة على مختلف المستويات والمجالات، حيث شارك في حركات سياسية كثيرة منذ أن كان طفلاً شارك مع الفدائيين في مقاومة الاحتلال، وشارك أيضاً في مقاومة العدوان الثلاثي على مصر، ثم انتقل إلى حزب العمل 1969، وكان يشارك بنفسه في كل المظاهرات التي تنظمها الحركة ليكسر بذلك حواجز الخوف لدى الشعب المصري، فكانت نقطة بدايته، ومنذ أن نشأت هذه الحركة وحتى الآن، لم يفلح النظام في التخلص من صداعها، حيث نظم إسحاق أول مظاهرة في 12 ديسمبر 2004، وخرج بهتافات لم يكن يسمع عنها الشعب المصري من قبل، مثل «كفاية 24 سنة لمبارك» حيث كانت الحركة الأولى من نوعها لمناهضة التوريث.

وتحمّل إسحاق على عاتقه صعوبات بداية إنشاء الكيان وواجه الملاحقات الأمنية والاعتقالات على الرغم من كبر سنه، ولم يكتف بذلك، بل امتدت الضغوط ليواجه كذلك مع بقية زملائه قضايا أخرى، مثل التعديلات الدستورية الأخيرة، حتى وصلت الحركة التي اقتصرت عضويتها في بداية إنشائها على 300 شخص إلى ما يزيد على 20 ألفاً، وأصبح لديه منسقون في 24 محافظة.

ولعل اعتراف جورج إسحاق بحق الإخوان المسلمين في الوجود والمشاركة السياسية، بل مشاركته في أغلب احتفالاتهم ومؤتمراتهم، كان سبباً رئيسياً في تأليب عدد من الأقباط المتشددين عليه، فهاجموه بضراوة، لكنه كان أقوى من الجميع، ولم يجد أي غضاضة في أن يعلن رغبته القوية بأن يكون الاختيار للشعب.

اُختير منسقًا عامًا لحركة «كفاية» بعد البيان التأسيسي لأول مؤتمر عقدته الحركة في سبتمبر 2004.

رسّخ إسحاق مبدأ التداول داخل حركة «كفاية» حين رشح الدكتور عبد الوهاب المسيري، منسقاً عاماً للحركة، خليفة له، فهو شخصية تتمتع بالإحساس العميق بالانتماء الوطني الذي لا يميز بين التيارات المختلفة، التي جعلت العمل معه مسألة في منتهي السهولة.

إعتقاله
اعتُقل إسحاق في أحداث إضراب 6 أبريل كانت المرة الثانية التي اعتقل فيها، حيث اعتقلته أجهزة الأمن العام الماضي خلال تنظيمه إحدى المظاهرات، لتلقي عليه أجهزة الأمن القبض مساء الأحد الماضي، بعدما اقتحموا شقته بوسط البلد واقتادوه إلى جهة غير معلومة.
أستاذ التاريخ بالتربية والتعليم - مدير مدارس القديس يوسف.

وفاته
توفي جورج إسحاق في 9 يونيو 2023 بعد وعكة صحية نقل على إثرها إلى العناية المركزة بأحد المستشفيات. وقد كتب عبد المنعم إمام رئيس حزب العدل عبر صفحته الشخصية على موقع فيسبوك: .

انظر أيضاً
 كفاية
 وائل غنيم
 أسماء محفوظ
 توكل كرمان
 أيمن نور
 جميلة إسماعيل

مصادر

أشخاص شاركوا في ثورة 25 يناير
أشخاص من بورسعيد
أعضاء جبهة الإنقاذ الوطني
أقباط
ثوريون مصريون
حركة كفاية
خريجو جامعة القاهرة
سياسيون أقباط
قوميون مصريون
كاثوليك أقباط
كاثوليك شرقيون مصريون
ليبراليون مصريون
مواليد 1938
ناشطون مصريون
أعلام مصريون من أصل قبطي
وفيات 1444 هـ
وفيات 2023
مواليد 1359 هـ

جورج إسحاق


Agrilus sanpauloi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bellamy, 1998.

Referências

sanpauloi

Agrilus sanpauloi


Orval steht für:

 Orval (Vorname), ein anglophoner männlicher Vorname
 Claude Orval, Pseudonym des französischen Regisseurs und Krimiautors Gaston Farragut (1897–1963)
 Abtei Orval, ein Kloster in Belgien
 Orval (Bier), ein in der Abtei Orval gebrautes Trappistenbier
 Orval (Käse), ein nach der Abtei Orval benannter Käse
 Orval (Cher), eine französische Gemeinde im Département Cher
 Orval (Manche), eine ehemalige französische Gemeinde im Département Manche
 ein Tal in der Schweiz, siehe Vallée de Tavannes

Orval


Agrilus abditus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Horn, 1891.

Encontra-se em Nevada, Arizona e Novo México. Os adultos encontram-se em carvalho, Quercus arizonica.

Referências

abditus
Coleópteros descritos em 1891

Agrilus abditus