Avrupa tarihi, Avrupa'nın tarih öncesinden başlayarak günümüze kadar olan tarihini içerir. Arkeolojik kazılar Avrupa kıtasında MÖ 35.000 yılına kadar uzanan bir insan varlığının olduğunu doğrulamaktadır. Avrupa'da kayda geçmiş ilk yazılı belge olarak ise MÖ 700 yıllarında Antik Yunanistan'da Homeros'un yazdığı İlyada destanı gösterilebilir. Antik Yunanistan'ın yanı sıra, MÖ 8. yüzyılda kurulmuş olan Roma Krallığı, Avrupa'da kayda geçmiş ilk gelişmiş uygarlıklar arasındadır. Antik Yunanistan ve Antik Roma uygarlıkları MS 4. yüzyılda çökmüşler, aynı yüzyılda Hristiyanlık dini Avrupa kültürünü etkisi altına almaya başlamıştır.

Orta Çağ'ın başlarında Avrupa derin bir duraklama dönemine girmiş, Orta Doğu ve Asya'daki birçok gelişmiş uygarlığın gerisinde kalmıştır. Ancak Yeni Çağ'da başlayan Rönesans ve Reform hareketlerinden sonra, Avrupa tekrar askeri, ekonomik, demokratik ve teknolojik bakımlardan dünyanın diğer bölgelerini yakalayabilmiş, daha sonra da önlerine geçmiştir. Bu üstünlüklerini kullanan Avrupa ülkeleri diğer kıtalarda koloniler kurmuş, bu kıtaların ekonomik kaynaklarını sömürerek kendi halklarına diğer kıtaların halklarından daha yüksek bir refah düzeyi sağlamışlardır.

20. yüzyıla kadar ekonomik ve askeri açılardan dünyaya egemen olan Avrupa ülkeleri, dünyanın ekonomik ve askeri liderliğini ABD'ye kaptırdılar. Ayrıca Asya kıtasındaki refah düzeyi birden yükselmeye başladı. Önce Japonya ve Kore, sonra da Çin ve Hindistan gibi Asya ülkeleri hızla büyüyerek Avrupa'ya rakip haline geldiler. Bu arada Avrupa ülkeleri güç birliğine giderek Avrupa Birliği'ni oluşturdular. Günümüzde 27 Avrupa ülkesini içinde barındıran Avrupa Birliği, topluca dikkate alındığında toplam ithalat, ihracat ve GSMH gibi açılardan dünyadaki en güçlü ekonomik birliktir.

Tarih Öncesi

İnsana benzer canlılar arasında Homo erectus ve Neandertal adı verilen varlıkların Avrupa'daki geçmişi milyonlarca yıl öncesine dayanmaktadır. Bu iki canlı türü zamanla ortadan kaybolmuş, bilimsel adı homo sapiens olan modern insanlar Avrupa'da yaklaşık MÖ 35.000 civarında ortaya çıkmıştır.

Avrupa'da tarihöncesi dönemde yaşayan kayda değer kültürler arasında Buzul Çağı'nın son dönemlerinde MÖ 20.000- 10.000 yılları arasında yaşamış Gravettien, Solutre ve Magdalen kültürlerini sayabiliriz. MÖ 12.500 civarında Buzul Çağı'nın sona ermesi üzerine Avrupa'da doğa ve iklim koşullarında olumlu bir değişiklik gözlendi. Ortalama sıcaklık hızla büyük bir artış gösterdi, deniz seviyesi giderek yükseldi. Avrupa'daki yerleşik toplumlar ilk olarak MÖ 7. milenyumda Balkanlar'da ortaya çıktı. Cilalı Taş Devri, 6. milenyumda Orta Avrupa'ya, 5. ve 4. milenyumlarda da Kuzey Avrupa'ya ulaştı. Başlangıcı MÖ 3000 yılına dayanan İngiltere'deki Stonehenge anıtları bu dönemden kalma en iyi korunmuş yapıların arasında sayılırlar.

Avrupa MÖ 3500-1700 arasında Bakır Çağına girdi. Günümüzde Avrupa'nın en büyük linguistik grubu oluşturan Hint-Avrupa halklarının bu dönemde Orta Asya'dan Avrupa'ya göç ettikleri düşünülmektedir. Anadolu'da MÖ 1300 yılı civarında başlayan Demir Çağı, Avrupa'ya oldukça gecikmeli olarak MÖ 1000 yılı civarında ulaştı. İtalya Yarımadası'daki Etrüsk uygarlığı bu dönemin Avrupa'daki en önemli örneklerinden birisidir.

İlk Çağ

Antik Yunanistan

Antik Yunanistan'ı kuran Yunanların MÖ 3000 yıllarında kitleler halinde Balkan Yarımadası'nın güneyine yerleştikleri düşünülmektedir. Antik Yunan uygarlığının filizlenmeye başladığı MÖ 23. ve 17. yüzyıllar, Proto-Grek dönemi olarak adlandırılır. MÖ 1600'den 1100'e kadar olan dönem ise, Homeros'un efsanelerinde masallaştırdığı Truva'ya karşı savaşan Kral Agememnon'un başında olduğu Miken Yunan Çağı'dır. MÖ 1100'den MÖ 8. yüzyıla kadar olan dönem, hiçbir yazılı eserin günümüze ulaşamadığı ve sadece yetersiz arkeolojik kalıntıların bulunduğu Yunan Karanlık Çağı olarak adlandırılır. Herodot'un Tarihler, Pausanias'ın Yunanistan'ın Tanımı, Diodorus'un Biblioteca ve Jerome'nin Kranikon adlı eserleri bu dönemle ilgili bazı kısa bilgiler ve dönemin kralları hakkında bilgi verir. Büyük İskender'in hükümdarlığının başlaması ile Antik Yunan Çağı sona ermiş, Helenistik çağ başlamıştır. Bu dönemde kurulan Yunan şehir devletleri, demokrasinin ilk temellerinin atıldığı yerlerdir. Eshilos, Aristofanes, Evripides, Sofokles, Aristo, Eflatun, Sokrates, Herodot ve Ksenofon gibi büyük filozofların yetiştiği Atina, Sparta, Tebai ve Nakşa şehirleri gerek birbirleriyle gerek o dönemin en önemli güçlerinden biri olan Persler ile üstünlük mücadelelerine girmişlerdir. MÖ 323'te ölen Büyük İskender Balkan yarımadasından Afganistan ve Pakistan'a kadar uzanan topraklarda büyük bir imparatorluk kurmuştur.

Antik Roma

Antik Roma, MÖ 9. yüzyılda İtalya Yarımadası'nda kurulan Roma şehir devletinden doğarak tüm Akdeniz'i çevreleyen bir imparatorluk haline gelen medeniyetin adıdır. Roma'nın MÖ 27 Nisan 753 tarihinde Truva prensi Aeneas'ın torunları olan Romulus ve Remus adlı ikiz kardeşler tarafından kurulduğuna inanılır. Zamanla yarımadada yaşayan Etrüskler güçlerini yitirdiler. MÖ 509'da Roma uygarlığı monarşiden oligarşi ve cumhuriyetin bileşimi bir demokrasiye dönüştü. Bu dönemde Roma Cumhuriyeti bir halk meclisi tarafından seçilen Romalı konsüller ve Roma Senatosu tarafından yönetiliyordu.

MÖ 52'de Galya'yı Roma Cumhuriyeti topraklarına katan Jül Sezar diktatör ilan edildi. Caesar Augustus döneminde ise devlet Roma İmparatorluğu'na dönüştü. "Beş İyi İmparator" döneminde (96-180) imparatorluk toprak genişliği, ekonomi ve kültür bakımından doruk noktasına ulaştı. Pax Romana sırasında iç ve dış tehditlerden uzak Roma zenginleşti. Trajan döneminde Daçya'nın fethi ile imparatorluk en geniş sınırlarına ulaştı. Roma toprakları 6,5 milyon km²'lik bir alanı kapsıyordu. İmparatorluğun yönettiği topraklarda Romalıların dili olan Latince, Avrupa'da Lingua franca (ortak dil) haline geldi. Latince günümüze kadar yaşayan bir dil olarak ulaşmıştır.

330'da İmparator Konstantin Byzantium kentini Yeni Roma adıyla başkent yaptı. 395'te I. Theodosius'un ölümünden sonra imparatorluk doğu ve batı olarak ikiye ayrıldı.

Orta Çağ

Roma İmparatorluğu'nun Çöküşü

Roma İmparatorluğu doğu ve batı olarak ikiye bölününce gücünü önemli ölçüde yitirdi. Hispania, Galya ve İtalya'yı içine alan Batı Roma İmparatorluğu, imparatorluk sınırları dışında yaşayan Gotlar, Vandallar, Lombardlar, Franklar, Jütler ve Saksonlar gibi çoğu Germen kökenli barbar kavimlerin saldırılarına uğradı. Hun saldırıları karşısında Tuna Irmağı'nın güneyine itilen Vizigotlar 410'da Alarik'in önderliğinde Roma kentini ele geçirdiler. Batı Roma İmparatorluğu nihayet 476'da sona erdi. Roma'nın yıkılışı Orta Çağ'ın başlangıç tarihi kabul edilir.

Gotların batı kolu olan Vizigotlar, İtalya'dan sonra İspanya'ya yerleşerek burada güçlü bir krallık kurdular. Başka bir Germen halkı olan Vandallar da komutanları Genserik'in önderliğinde, 455'te Roma'yı ele geçirip yağmaladılar. Barbar halklarından sayılan Franklar da batıya doğru ilerleyerek Galya'nın içlerine kadar girdiler. Jütler ve Saksonlar ise, o dönemde Roma'nın eyaleti olan Britannia'ye akınlar düzenlediler.

Gotların doğu kolu olan Ostrogotlar da Roma topraklarını istila ettiler ve İtalya'da bir krallık kurdular. Ancak bu krallığın ömrü uzun olmadı ve 60 yıl sonra ortadan kalktı. Barbar akınları sırasında İtalya'da kalıcı bir yönetim oluşturulamadı. Bizans İmparatoru I. Justinianus, bu siyasal boşluktan yararlanarak İtalya'yı da bir süre imparatorluğunun topraklarına kattı. Ancak I. Justinianus'un 565'teki ölümünden sonra, İtalya Lombardlar tarafından istila edildi.

Kutsal Roma ve İtalyan kent devletleri

Germen kökenli barbar kavimlerden biri olan Franklar 6. yüzyılda Hristiyanlığı kabul ettiler. Karolenj hanedanına üye olan Frank kralları günümüzdeki Almanya, Fransa, Belçika, Hollanda, İsviçre ve İtalya'nın kuzeyini kapsayan toprakları ellerine geçirerek Karolenj İmparatorluğu'nu kurdular.  Günümüzdeki Fransa'nın adı Germen bir ırk olan Frankların kurduğu bu imparatorluğa dayanmaktadır.

768'de Frankların başına geçen Şarlman bu imparatorluğun sınırlarını en yüksek boyutlarına ulaştırdı. 25 Aralık 800 tarihinde Vatikan'daki Aziz Petrus Bazilikası'nda Papa III. Leo Şarlman'ı imparator ilan ederek 5. yüzyılda yıkılmış olan Roma İmparatorluğu'nun varisi yaptı. O zamana kadar Roma İmparatoru unvanını taşıyan tek hükümdarlar olan Bizanslılar 812'de Şarlman'ın imparatorluk unvanını istemeyerek kabullenmek zorunda kaldılar. Şarlman'ın 814'teki ölümünden sonra Karolenj İmparatorluğu zayıfladı. 10. yüzyılın ortalarında Cermen hükümdarlarından I. Otto, Şarlman'ın hüküm sürdüğü toprakların çoğunu ele geçirerek Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nu kurdu. 962'de Papa XII. Ioannes I. Otto'ya Roma imparatoru sıfatını verdi.  Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu 1806 yılına kadar ayakta kaldıysa da zamanla gücünü kaybederek önce Orta Avrupa'daki Alman devletçiklerin bir konfederasyonu haline geldi, sonra da yerini Avusturya İmparatorluğu'na bıraktı.

774 yılına kadar İtalya'nın kuzeyi bir Cermen halkı olan Lombardların elinde kaldı. 751'de Lombardlar güneye inerek Ravenna'yı ele geçirdiler. Papa Franklardan yardım istedi. Franklar Lombardları yenerek Orta İtalya'yı Papa'ya geri verdiler. Böylece Roma kenti civarında bağımsız bir Papalık Devleti kurulmuş oldu. Buna cevap olarak Papa III. Leo, Frankların kralı Şarlman'ı imparator ilan ederek Franklara saygınlık sağladı. 11. yüzyılda da Venedik Cumhuriyeti, Ceneviz Cumhuriyeti, Lombard Birliği, Napoli Krallığı ve Floransa Cumhuriyeti gibi şehir devletleri güç kazandı. Bu dönemde Papalık ve Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu iki büyük güç merkezi halindeydi. İtalya'daki kent devletlerinde bu iki güç merkezinin yanlıları arasında büyük çatışmalar çıktı. Bu iki siyasi grup Guelfolar ve Ghibellinolar olarak tanındı.

İngiltere ve Fransa'nın oluşması

Büyük Britanya 55 - 410 arasında Roma İmparatorluğu'na bağlı Britannia eyaletiydi. 5. yüzyılda adada Hristiyanlık dini yayılmaya başladı. Adanın yerli halkı olan Keltlere 5. yüzyılda adaya göç eden bir Cermen halkı olan Anglosaksonlar katıldı. Fransa'dan gelerek adayı istila eden Normanlar 1066'da I. William'ın liderliği altında Hastings Muharebesini kazanarak adayı ele geçirdiler. Bir Cermen halkı olduğu halde Fransız kültürüne sahip olan Normanlar adaya Fransız kültürünü getirdiler. İngiliz ulusu adaya daha önce gelmiş olan Anglosaksonların Normanlarla karışmasından ortaya çıktı. 1215'te İngiltere kralı John'un soylularla imzaladığı Magna Carta Avrupa tarihinde ilk defa monarşinin gücünü kısıtlayan anlaşmadır ve modern anayasaların başlangıcı kabul edilmektedir.

Roma İmparatorluğu'nun Gallia Lugdunensis ve Gallia Aquitania eyaletleri olan Fransa imparatorluğun çökmesinden sonra bir Cermen halkı olan Frankların istilasına uğradı. Bölgeyi 481–687 arasında Merovenj Hanedanı yönetti. 751–840 arasında ise Fransa Orta Avrupa'yla birlikte Karolenj İmparatorluğunun bir parçasıydı. Ancak 843'te Şarlman'ın torunları Verdun Antlaşması'nı imzalayarak ülkeyi aralarında paylaştılar. Batı Frank Krallığı adını alan kısım zamanla günümüzdeki Fransa'ya dönüştü. Orta Çağ'da Fransa birden fazla krallıklar tarafından yönetildi. 987'de Hugh Capet yönetimi eline alarak Capet Hanedanını kurdu ve Fransa'nın büyük bir bölümüne hükmettiler. Bu hanedanın dalları olan Valois ve Bourbon hanedanları Fransa'yı 1830 yılına kadar yönettiler.  Normanlar ise Fransa'nın kuzeyini yönettiler ama İngiltere ve Sicilya'yı istila ederek güçlerini geniş bir alana yaydılar.

İber Yarımadası

7. yüzyılda Arabistan'da ortaya çıkan İslam dinini kabul eden Arap orduları aynı yüzyıl içinde Kuzey Afrika'nın tümünü eline geçirmişti. 8. yüzyılın başında gelindiğinde Müslüman Emevi Devleti'nin Kuzey Afrika'daki valisi olan Musa bin Nusayr bir Berberi kumandan olan Tarık bin Ziyad'ı Cebelitarık Boğazı'nı geçerek İber Yarımadası'na gönderdi. O sırada İber Yarımadası bir Cermen halkı olan Vizigotların elindeydi ve başkentleri Toledo kentinde bulunuyordu. Tarık Bin Ziyad, Vizigot kralı Rodrigo'yu ağır bir yenilgiye uğrattı. Vizigot krallığı parçalandı ve bütün İber yarımadası kısa bir süre içinde Müslümanların eline geçti.

749'da Emevilerin yıkılmasıyla Şam'dan kaçan Emevi Prensi Abdurrahman, 755'te İber yarımadasına geçti. 756'da bir devlet kurdu ve kendisi de emir oldu. 929'da III. Abdurrahman halifeliğini îlân etti. 1031'de halîfenin otoritesi sarsıldı, ülke emirliklere bölündü. 1031'de Âli beytten olan Hammûdiler, hilâfeti devam ettirmek istediler. 1086'da Abbâdi hanedanından İşbiliye Meliki, Kuzey Afrika Murabıtlar İmparatorluğundan yardım istedi. Oradan gelen kuvvetlere 13 Endülüs meliki de katıldı. Zeleka Muharebesinde Hristiyan orduları imha edilerek, İspanya'da Müslüman hâkimiyetinin ömrü uzadı.

1147'de Muvahhidler, Murâbıtları ortadan kaldırdı, Hristiyanlarla da savaştılar. 1187'de Selahaddin Eyyubi, Kudüs'ü alınca Papa VIII. Gregorius kutsal savaş ilan etti. 1236'da Benî Ahmer, Benî Hud aleyhine Kastilya Kralıyla anlaşınca Córdoba Hristiyanların eline geçti. 1232'de kurulan Beni Ahmer Devleti (Gırnata Emirliği) Hristiyanlarla anlaşarak ayakta durmaya çalıştı. 1469'da Sultan Ebû Hasan'ın oğlu XII. Muhammed, annesinin teşvikiyle isyan edip babasını tahttan indirdi. Uzun süre baba ve oğul arasında taht kavgaları devam etti. Bu durumdan yararlanan Hristiyanlar 1490'da Gırnata'yı kuşatarak yağma ettiler. Sonunda 1492'de Muhammed, Aragon kralı II. Fernando'ya teslim oldu. Böylece İspanya'da Endülüs devleti ortadan kalmış ve Reconquista (yeniden fetih) süreci tamamlanmış oluyordu..

Doğu Avrupa

Bizans İmparatorluğu, Roma İmparatorluğu'nun 395'te Doğu ve Batı olarak ikiye ayrılmasıyla ortaya çıktı. Başkenti Roma olan Batı Roma İmparatorluğu 5. yüzyılda Cermen kabilelerince yıkıldı. Merkezi Konstantinopolis (bugünkü İstanbul) olan ve Doğu Roma İmparatorluğu da denen Bizans İmparatorluğu ise, bin yılı aşkın süre varlığını sürdürdü. Bizans'ın ortaya çıkışı, Roma İmparatoru I. Konstantin'un başkenti, Roma'dan bugünkü İstanbul'a taşımasıyla da yakından ilişkilidir.

Bizans İmparatorluğu 7. ve 8. yüzyıllarda doğuda Müslüman ve Pers ordularının saldırısına uğrarken, batıda Slavların tehdidi altında kaldı. 610'da, Bizans tahtını ele geçiren Herakleios, Perslerin saldırılarını durdurdu ve başkentin savunmasını güçlendirdi. Tuna Irmağı'nı geçerek Bizans topraklarına inen Avarlar'ı da yendi. Bu dönemde Araplar İslam dinini yaymak için fetihlere girişmişlerdi. Arap orduları 632'de Suriye ve Filistin'i ele geçirdiler. İskenderiye'nin teslim olmasından sonra Araplar, 642'de Mısır'ın tamamını denetim altına aldılar. 674-678 arasında Araplar birçok kez Konstantinopolis'i kuşattılarsa da ele geçiremediler.

Bizans İmparatorluğu 867-1056 arasında imparatorluğu yöneten Makedonya hanedanı döneminde altın çağını yaşadı. Makedonya hanedanının kurucusu I. Basileios (867-886), daha önce yitirilmiş olan Anadolu'daki toprakları yeniden imparatorluk sınırlarına kattı. I. Basileios ve ardılı VI. Leon (886-912) dönemlerinde, imparatorluğun hukuk sistemi yeniden düzenlendi. II. Nikiforos (963-969), Girit ve Kıbrıs'ı yeniden imparatorluğa kattı, Suriye ve Balkanlar'da yeni topraklar ele geçirdi.

Haçlı seferleri

11. yüzyıla gelindiğinde Türkler Müslümanlığı kabul ederek batıya göç etmeye başlamışlar, Büyük Selçuklu Devleti'ni kurarak Orta Doğu'nun büyük bir bölümünü ele geçirmişlerdi. O döneme kadar İslam dünyasıyla büyük çaplı bir çatışmaya girmemiş olan Avrupalılar 1071'de Bizanslıların Malazgirt Savaşı'nda uğradıkları yenilgi üzerine büyük bir telaşa düştüler. Anadolu'nun kapıları Türklere açılmış, Türkler İstanbul'un yakınlarına kadar ilerleyerek İznik'te Anadolu Selçuklu Devleti'ni kurmuşlardı. Bizans imparatoru I. Aleksios, Papa II. Urbanus'tan Türklere karşı yardım istedi. Böylece zaten Kudüs'teki Hristiyanlığın Kutsal Toprakların Müslümanların kontrolü olmasından hoşnut olmayan Avrupalılar arasında haçlı seferi düşüncesi oluştu. Papa II. Urbanus 18 Kasım-28 Kasım 1095 tarihleri arasında Fransa'nın Clermont kentinde Clermont Konseyi'ni toplayarak Avrupa'nın liderlerini Müslümanlarla savaşa çağırdı. Bu çağrıya cevap veren ordular 1097'de ilk defa Anadolu'ya girerek Birinci Haçlı seferini başlattılar.

Birinci Haçlı seferi Avrupalılar açısından çok başarılı oldu. Avrupalıların bu saldırısına hazırlıksız yakalanan Müslümanlar Avrupalıların Anadolu'da ilerlemesini engelleyemediler. Anadolu Selçuklu hükümdarı I. Kılıçarslan İznik'i haçlılara vermek zorunda kaldı. Aynı yılın Temmuz ayında Eskişehir yakınlarındaki Dorileon Savaşı'nda haçlılara yenildi. Ekim ayında haçlılar Antakya'yı kuşattılar. Bir seneye yakın süren bir kuşatma sonunda Antakya haçlıların eline geçti. 1099'da haçlılar Kudüs'ü kuşattılar. 15 Temmuz'da Kudüs düştü.  Haçlılar Kudüs'ün tüm halkını kılıçtan geçirdiler. Birinci Haçlı seferi sonucunda Haçlılar Orta Doğu'nun çeşitli kentlerinde irili ufaklı haçlı devletleri kurdular.

Birinci Haçlı seferinden sonra 10'a yakın haçlı seferi yapıldı. Ancak bunlardan hiçbiri başarılı olamadı. Orta Doğu'da güç kazanan çeşitli Müslüman devletleri zamanla haçlı devletlerini birer birer ele geçirdiler. 1187'de Selahaddin Eyyubi'nin Kudüs'ü haçlılardan geri alması büyük bir dönüm noktası oldu. 13. yüzyılın sonlarına gelindiğinde haçlıların Orta Doğu'daki varlığı sona ermişti. 14. yüzyıldan itibaren Avrupalıların Müslümanlara karşı saldırılarını Osmanlı Devleti göğüslemeye başladı.

İstanbul'un Fethi

1299'da kurulan Osmanlı Devleti, onu izleyen yüzyıl içinde hem Bizanslıları hem de Anadolu'daki diğer beylikleri yenerek güçlendi. Bizans İmparatorluğu'nun başkenti olan Konstantinopolis zamanla dört bir yandan Osmanlılar tarafından çevrildi ve nihayet 1453'te Fatih Sultan Mehmet'in komutanlığında ele geçirdi. Doğu Roma İmparatorluğu böylelikle sona ermiş oldu.

Yeni Çağ

Osmanlı, İsveç ve Lehistan İmparatorlukları

Yeni Çağa girilirken Avrupa'nın en güçlü ülkeleri doğuda Osmanlı İmparatorluğu ve kuzeyde Lehistan-Litvanya Birliği ve İsveç İmparatorluğu, Orta Avrupa'da Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu, batıda ise İspanya ve Portekiz idi. Akdeniz'e ise Ceneviz ve Venedik Cumhuriyetleri, İspanyol İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu hükmediyordu.

Osmanlı İmparatorluğu 15. ve 16. yüzyıllarda Avrupa'da hızla genişleyerek Balkanlar'ın tümünü, Romanya ve Macaristan'ı eline geçirdi. Viyana'nın sınırlarına kadar dayandı. 16. yüzyılda Habsburg Hanedanına üye V. Karl evlilik ve fetih yollarıyla hem İspanya hem de Kutsal Roma (Almanya, Avusturya, Kuzey İtalya, Belçika) topraklarının hükümdarı haline geldi.

Bu dönemde Osmanlı ve Habsburg devletleri arasında hem denizde, hem de karada büyük savaşlar yapıldı. 1538'deki Preveze Deniz Savaşında Osmanlılar üstünlük sağladılar ama 1571'deki İnebahtı Deniz Savaşında bu üstünlüğü kaybettiler.

16. yüzyılda güçlerinin doruğuna ulaşan Osmanlılar 1683'te Kutsal Roma Cermen İmparatorluğuna bağlı Habsburg Devletinin başkenti olan Viyana'yı kuşattılar ancak II. Viyana Kuşatması başarısızlıkla sonuçlandı.

Bu sırada Lehistan-Litvanya Birliği doğuya doğru genişleyerek Belarus ve Ukrayna'nın büyük bir bölümünü eline geçirdi. Yeni Çağ'ın başlarında Rusya'ya Moskova Knezliği hükmediyordu ve 1547'de IV. İvan'ın çar olmasına kadar Rusya zayıf bir devletti.  İsveç İmparatorluğu ise 17. yüzyıl başlarında Lehistan, Rusya Çarlığı ve Danimarka-Norveç'e karşı giriştiği savaşlarla sınırlarını büyüttü. Ancak Rusya'nın 18. yüzyılda güçlenmesi sonucu 1700-1721 yılları arasında Rusya'yla yaptığı savaşları kaybederek gücünü yitirdi.

Rönesans ve Reform

15. yüzyılın ikinci yarısında İtalya Yarımadasında sanat ve bilim dallarında olağanüstü bir atılım yaşandı. Rönesans (yeniden doğuş) adı verilen bu hareket çağdaş Batı Avrupa ile klasik antik Avrupa arasındaki bağın tekrar kurulmasını sağladı. Avrupalı bilim adamları bu dönemde İslam dünyasından  matematik öğrendiler. Dinsel ve batıl inançlar yerine deneyselliğe ve akılcı düşünceye geri dönüldü. Johannes Gutenberg'in Matbaayı geliştirmesiyle sanat, şiir ve mimari'de ortaya çıkan yeni tekniklerle bilgi yayılabilmiş, böylece köklü bir değişim başlamıştır. Bu çağ Antik Roma döneminden beri geri kalmış olan Avrupa'nın ticaret ve coğrafi keşiflerle yükselişinin öncüsü olmuştur. İtalyan rönesansı bu dönemin başlangıcı olarak kabul edilir.

Almanya'da ise Rönesans Hümanizm ile başlamıştır. Hollandalı Erasmus  ve Alman Martin Luther dinsel konuları incelediler. Martin Luther Hristiyanlıkta Protestanlık adı verilen Reform hareketini başlattı. Fransa'daki Rönesans'a krallar öncülük etti. Mimar Pierre Lescot en önemli Rönesans sanatçısıdır. Fransız Jean Calvin, Luther'in reformcu fikirlerini açıkça benimsediği için Paris'ten ayrılmak zorunda kaldı (1534) ve bir süre Strazburg ve Basel'de kaldıktan sonra 1541'de Cenevre'ye yerleşti ve Kalvinizm'i geliştirdi. 1598'de Nantes Fermanı'yla Fransa'daki Protestan Huguenotlara birçok haklar verildi. Alman sanatçı Albrecht Dürer dinî tablolar yaptı. İngiltere'de Shakespeare, İspanya'da Cervantes ünlü eserler yazdılar. Rönesans'ın sonucunda Skolastik görüş (Kilise'nin dar görüşü) yıkıldı. Yerine pozitif (Bilimsel) düşünce hakim oldu. Bu da Reform hareketlerini hazırladı. Bilim ve teknikteki gelişmeler hızlandı. Avrupa'da sanattan zevk alan aydın (burjuva) sınıf ve halk sınıfı oluştu. Din adamlarının ve kilisenin halk üzerindeki otoritesi sarsıldı. Avrupa'nın her yönden gelişmesine ve güçlenmesine öncülük etti.

Katolik Kilisesi Protestanlığın yayılmasını önlemeye çalıştı. 1542'de Roma Engizisyonu kuruldu. Fransa Nantes Fermanı 1685'te geri alındı.  1715'te Protestanlık Fransa'da yasaklaması sonucunda 250.000 Huguenot Amerika ve Hollanda gibi Protestan ülkelere göç ettiler. Hollanda'da Protestan Geuzenler İspanyol egemenliğine isyan ettiler. 1545-1563 yılları arasında toplanan Trento Konsili Protestanlığı şiddetle eleştirerek dine aykırı ilan etti. Bu arada reform hareketlerini yetersiz bulan Püriten ve Anabaptist gibi gruplar da vardı. Bu gruplar da bazen diğer Protestanlar tarafından taciz edildiler. Bazı Protestanlar çareyi Kuzey Amerika'ya göç ederek orada koloniler kurmakta buldular.

Coğrafi keşifler ve Kolonileşme

15. ve 16. yüzyıllarda Avrupalılar yeni ticaret yolları bulmak amacıyla daha önce bilinmeyen denizlere ve okyanuslara açılmaya başladılar. Bu seferler birçok yeni okyanusların ve kıtaların bulunmasıyla sonuçlandı. İlk keşif denemeleri 14. yüzyılın başlarında Fransız ve Cenevizli gemiciler tarafından Atlantik Okyanusu ve Afrika kıyılarına doğru yapıldı. Kanarya Adaları ve Azor Adaları keşfedilmesi, bu girişimlerin sonucudur.

15. yüzyılın ikinci yarısında daha kısa yoldan Asya'ya ulaşmak için keşiflere çıkan Kristof Kolomb 1492'de Amerika kıtasına ulaştı. Portekizli gemici Bartolomeu Dias'ın Ümit Burnu'nu bulmasından sonra Vasko dö Gama, buradan dolaşarak Hint Okyanusu ve Hindistan'a ulaştı. Portekizli Macellan dünyayı dolaşarak başladığı yere geldi ve bunun sonucunda dünyanın yuvarlaklığına dair kesinleştirici sonuçlara varmak mümkün oldu.

Coğrafî keşifler, Reform ve Rönesans hareketlerinin etkileriyle gelişmiş oldukları gibi kendileri de bu hareketlerin gelişimini etkilemişlerdir. Bu keşifler sonucunda Avrupa yeni kıtalara yayılma ve onların zenginlik kaynaklarını ele geçirme olanağı elde etmiştir. Kolonileşme dönemi, Avrupalı göçmenlerin Kuzey Amerika, Asya, Afrika ve Avustralya kıtalarına göç etmeleri ve bu topraklarda yerleşim ve üretim birimleri oluşturmasıyla başlayan bir süreçtir. Bu koloniler zamanla merkezi Avrupa'da olan ve dünyanın dört bir tarafına yayılmış sömürge imparatorlukları haline gelmiştir.

Mezhep Savaşları

Avrupa Hristiyanlığında ortaya çıkan reform hareketleri Avrupa'daki siyasi dengeleri bozmuş, Vatikan'ın gücünü zayıflatmıştır. Bunun sonucunda patlak veren Otuz Yıl Savaşları, 1618 ile 1648 yılları arasında yapılan ve Avrupa devletlerinin çoğunun katıldığı savaşlar dizisidir. Temelinde, bir Protestan-Katolik mezhep kavgası olsa da, savaşan devletlerin çoğu dinsel değil siyasi amaçlar için savaşmıştır. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'na bağlı prensliklerin farklı taraflarda savaşması sebebiyle bir iç savaş niteliği de taşır.

Savaş, 1648'de Protestanların zaferiyle bitmiş ve Westphalia Barışı ile savaş sonucunda Almanya'yı oluşturan Kutsal Roma-Germen İmparatorluğu her biri bağımsız olan birçok küçük devlete ayrılmıştır, İmparatorluk makamının yetkileri ise çok kısıtlanmıştır.

Yeni Çağın sonunda İmparatorluklar

1479'da Aragon kralı II. Fernando ve Kastilya kraliçesi I. Isabel'in evlenerek iki ülkeyi birleştirmeleri ve 1492'de de Müslüman Gırnata Emirliği'ne son vermeleri sonucu İspanya 800 yıl sonra tekrar Hristiyan bir ülke olarak birleşti.  1478'de da ülkede yaşayan Müslüman ve Yahudileri Hristiyanlığa zorlamak amacıyla İspanyol Engizisyonunu başlattılar. Portekiz ve İspanya'da Hristiyanlığı kabul etmeyen veya ülkeyi terkeden Müslüman ve Yahudilerin mallarına el kondu. Büyük bir donanma inşa edilmesi sayesinde Orta ve Güney Amerika, Afrika kıyıları ve Güneydoğu Asya'yı kontrolüne geçiren İspanyol İmparatorluğu dünya tarihindeki ilk sömürge imparatorluğudur.

Portekiz ve İspanya sömürge imparatorluklarını Hollanda Sömürge İmparatorluğu izledi. Hollandalılar da Kuzey Amerika, Güney Amerika, Afrika ve Güney Doğu Asya'da koloniler kurdular. 1588 yılına kadar İngiltere bu ülkelere göre çok daha zayıf bir ülkeydi. Ancak Tudor Hanedanı döneminde İngiltere Krallığı güçlenerek İskoçya'yı geride bıraktı.  İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth 1588'de Avrupa'nın en güçlü donanması olan İspanyol Armada'sını yenilgiye uğratarak Britanya İmparatorluğunun temellerini attı Böylece Amerika kolonileri üzerindeki İspanyol denetimi son buldu. Bu tarihten sonra Hollanda, Fransa ve İngiliz güçleri Amerika'daki kolonileri birer ikişer ele geçirdiler. İngilizlerle giriştikleri ve yenildikleri iki deniz savaşından sonra Hollanda, 1667'de Kuzey Amerika'dan çekilmek zorunda kaldı. Fransa ise Kuzey Amerika'daki tüm kolonilerini 1763 tarihinde, Yedi Yıl Savaşları sonunda imzalanan Paris Antlaşması ile İngiltere'ye kaptırdı. Böylece Kuzey Amerika'daki kolonilerin tümü İngiltere'nin kontrolüne geçti.

1707'de İngiltere ve İskoçya birleşerek Büyük Britanya Krallığını kurmuşlardı. 1800'de bu birliğe İrlanda'yı da katarak Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı kuruldu.  1837- 1901 yılları arasında hüküm süren I. Victoria döneminde Birleşik Krallık, "üzerinde güneş batmayan imparatorluk" haline geldi. 1921'e gelindiğinde bu imparatorluk Hindistan, Kuzey Amerika, Orta Doğu, Avustralya ve Afrika dahil  36,6 million km²'lik bir alanı kapsıyor,  458 milyon kişilik bir nüfusa hükmediyordu. Alan ve nüfus bakımından dünyanın dörtte biri Britanya'nın egemenliği altında yaşıyordu.

1683 - 1699 tarihleri arasında gerçekleşen Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'ndan Osmanlı İmparatorluğu yenik çıkmasıyla ülke askeri  gücünü kaybetmeye başlamış, Avrupa'daki hakimiyeti ağır darbe almış ve gerileme dönemine girmiştir.

Çarlık Rusyası'nın yerine 1721'de I. Petro tarafından kurulan Rus İmparatorluğu Avrupa tarihinde 1917'deki Ekim Devrimi'ne kadar önemli rol almış bir imparatorluktur.

Yakın Çağ

Amerikan ve Fransız Devrimleri

17. yüzyıla kadar Fransa Kuzey Amerika'yı kolonileştirme açısında İngiltere'nin ötesindeydi. Ancak Fransa İngiltere'yle savaştığı Yedi Yıl Savaşları'nı kaybedince 1763'te imzaladığı Paris Antlaşması ile Kuzey Amerika'daki tüm kolonilerini İngiltere'ye kaptırdı. Bu arada İngiltere Yedi Yıl Savaşları'nın malî yükünü kolonilerde yaşayan vatandaşlarından çıkartmaya kalkışınca, bu durum Kuzey Amerika kolonilerinde büyük bir huzursuzluk yarattı. 1774'te isyan eden On Üç Koloni'nin başlattığı Amerikan Bağımsızlık Savaşı 1776'da bağımsızlık ilanına yol açtı. 1783'te imzalanan Paris Antlaşması ile Büyük Britanya Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımsızlığı tanımak zorunda kaldı. Böylece İngiltere de Kuzey Amerika'daki kolonilerinin büyük bir bölümünü kaybetti.

ABD'deki bağımsızlık hareketlerine mali açıdan büyük bir destek sağlamış olan Fransa monarşisi saray masrafları da eklenince malî yönden büyük bir krize girdi. Fransızca Ancien Régime adı verilen eski düzende din adamları ve soylular vergi yükümlüğünden muaftı. 1789'da Fransa kralı XVI. Louis soyluları toplayıp vergi düzeninde değişiklik yapılmasını önerdi. Soylular buna cevap olarak toplumun üç ana kesiminin temsil edildiği bir meclis olan États généraux'nun yeniden toplanmasını istediler. XVI. Louis bu talebi kabul etmek zorunda kaldı. Ancak meclisin orta sınıftan (Burjuvazi) gelen üyelerinin istekleri üzerine bu meclis bir Millî Meclise dönüştü. Bu gelişmelerden telaşlanan kral orta sınıf yanlısı Maliye Bakanı Jacques Necker'i görevden aldı. Kralın, kazandığı hakları geri alacağından korkan orta sınıf isyan etti. Peşine diğer halktan unsurları da katarak 14 Temmuz 1789 günü Bastille hapishanesine saldırdı. Hapishane ele geçirilip mahkûmlar salındı. Böylece başlayan Fransız Devrimi 1789-1815 yılları arasında beş farklı dönem yaşayarak devam etti.

Fransız Devrimi'nden sonra yıldızı parlayan Napolyon Bonapart'ın önderliğindeki Fransa Avrupa'nın diğer güçlü devletlerine karşı bir dizi savaşa girişti. Napolyon Savaşları adı altında 1800-1815 yılları arasında yapılan bu savaşlar yaklaşık 15 sene sürmüştür. Fransa'ya karşı olan İngiltere, Avusturya, Prusya, Rusya gibi ülkeler 9 Mart 1814 tarihinde Avrupa'da siyasi coğrafyayı ve dolayısıyla güçler dengesini yeniden düzenlemek için aralarına bir ittifak oluşturmuşlardı. Bu ittifak, sadece askeri değil aynı zamanda politik bir ittifaktı.

Söz konusu devletlere İsveç ve Portekiz'in de katılmasıyla 30 Mayıs 1814 tarihinde Paris'te imzalanan Paris Antlaşması'sında savaşa katılmış olan tüm devletlerin Viyana'da toplanacak bir kongreye, tam yetkili temsilciler göndermesi kararlaştırıldı.Fransız Devrimi ve Napolyon savaşları ile bozulan Avrupa siyasi haritası ve güçler dengesi, Osmanlı Devleti hariç tüm Avrupa devletlerinin katıldığı bu kongre kararlarıyla yeniden yapılandırıldı. 1815'te yapılan Viyana Kongresi'nde Avrupa'nın yeniden yapılanmasında en önemli rolü aynı zamanda kongre başkanlığı görevini de yürüten Avusturya Başbakanı Klemens von Metternich oynamıştır. Kongre sonunda ortaya çıkan Metternich sistemi adı verilen doktrin Büyük Britanya, Avusturya, Rusya ve Prusya'nın Avrupa'da statükoyu gerekirse silah gücü kullanarak korumayı öngörüyordu. Ancak bu sistem uzun ömürlü olmadı, Metternich Sistemi 1848 Devrimleri sonucunda da çöktü.

Aydınlanma Çağı ve Sanayi Devrimi

Avrupa'da 15. yüzyılda sanat dalında başlayan yenilikçilik hareketleri 18. yüzyılda bilim, din ve felsefe konularına da yayıldı. Geleneksel ve batıl inançlar yerine özgürlükçü, akılcı ve bilimsel bulgular benimsendi. Bu döneme Aydınlanma Çağı adı verilmektedir. Fransız Rene Descartes ve Alman Gottfried Leibniz bu dönemin öncüleri sayılırlar.  Isaac Newton ve Nicolaus Copernicus fiziksel ve astronomik olaylara getirdiği akılcı açıklamalarla bilimde yeni bir çağ açmış, Rene Descartes ve Immanuel Kant ise bu bilimsel gelişmelerin felsefi altyapısını hazırlamıştır.

Sanayi Devrimi ise sanat, din, bilim ve felsefede ortaya çıkan yeni düşüncelerin ilk defa sıradan insanların günlük yaşamını etkilediği bir gelişmedir. Makine gücü kullanarak tüketici ürünlerini daha kolay ve ucuza imal etmek Avrupa halkının refah düzeyini hızla yükseltmiş, 16. yüzyıla kadar tarih boyunca aşağı yukarı sabit kalan kişi başına düşen millî gelir aniden katlanarak artmaya başlamıştır. Bu da bir nüfus patlamasına yol açmış, Avrupa kıtasının diğer kıtalara oranla askeri ve ekonomik gücünü arttırmıştır. Bu gelişmelerde özellikle buhar makinesinin rolü büyüktür.  Buhar makinesi hem fabrikalarda insan gücü yerine kullanılmaya başlamış, hem de gemi ve lokomotiflerin daha hızlı hareket etmesini sağlayarak insan ve mamullerin daha hızlı bir şekilde ulaşımını sağlamıştır.

Kırım Savaşı

1853 yılına kadar Osmanlı Devleti'ni zayıflatma siyaseti izleyen Rusya, bu tarihte bu siyaseti değiştirerek Osmanlı Devleti'ni tamamen yıkmaya karar verdi. Bu amaçla da Kutsal Topraklar sorununu kullandı. Rusya tarafından İstanbul'a gönderilen general ve diplomat Aleksandr Menşikov Osmanlı Devleti'nden Rusya'ya Ortodoks azınlıkların himayesini devretmesini önerdi. Rusya'nın asıl amacı Osmanlı Devleti'nin içişlerinde söz sahibi olarak otoritesini zayıflatmaktı. Britanya hükûmeti Stratford Canning'i İstanbul'a göndererek Rusya'nın bu taleplerini reddetmeye ikna etti. Bunun üzerine Rusya savaş bile ilan etmeden ordularını 2 Temmuz 1853'te Eflak ve Boğdan'a gönderdi. Viyana'da toplanan Büyük Britanya, Fransa, Avusturya ve Prusya savaşı önlemeye çalıştılar ama başarılı olamadılar. Rusya, Eflak ve Boğdan'dan çıkmayı reddetti. 23 Ekim 1853'te Osmanlı Devleti Rusya'ya savaş ilan etti. 28 Mart 1854'te de Britanya ve Fransa Osmanlı Devleti'nin tarafında Rusya'ya savaş açtılar.

17 Ekim 1854'te Birleşik Krallık ve Fransa Rusya'nın Karadeniz'deki Sivastopol limanını kuşattılar. Bir yıla yakın bir süre alan Sivastopol Kuşatması 11 Eylül 1855 tarihinde Sivastopol'un düşmesiyle sonuçlandı.  Ayrıca Azak Denizi'nde, Baltık Denizi'nde, Kafkaslarda ve hatta Pasifik Okyanusu'nda muharebeler yapıldı. Savaşa İtalyanlar da katıldı. Nihayet 30 Mart 1856 tarihinde Rusya anlaşmaya razı oldu.  Fransa, Britanya, Osmanlı Devleti ve Sardinya Krallığı'yla yapılan Paris Antlaşması uyarınca Rusya Osmanlı Devleti'nin toprak bütünlüğünü kabullendi.

Halk Hareketleri ve Ulusal Bilinç

1815'te Napolyon Savaşları'ndan sonra toplanan Viyana Kongresi'nde alınan kararlar Avrupa'nın büyük güçleri arasında bir denge kurmayı amaçlıyordu.  Ancak Fransız Devrimi'nin Avrupa halkına verdiği cesaret ve Sanayi Devrimi'nin yarattığı sorunlar bu dengeye izin vermedi. 1815-1871 arasında Avrupa'da sayısız devrimler, ulusal birleşme hareketleri, sosyalist ve anarşist hareketler ortaya çıktı. Alman düşünür Karl Marx 1848'de yazdığı Komünist Manifesto'da kapitalizmi ve özel mülkiyeti eleştirdi. Avrupa'nın o zamana kadar ayrı devletçikler halinde yaşayan Alman ve İtalyan bölgelerinde, Fransa, Avusturya, Polonya ve hatta Osmanlı Devleti'ne bağlı Eflak'ta 1848 Devrimleri adıyla anılan isyanlar, gösteriler ve halk hareketleri yaşandı.

Napolyon Savaşları sırasında İtalya Yarımadasındaki devletçikler yıkılmış, İtalya'nın büyük bir kısmı Avusturya tarafından işgal edilmişti. Viyana Kongresi yarımadadaki eski devletlerin yeniden kurulmasını öngörüyordu. Ancak halk arasında bu devletlerin yeniden kurulması yerine İtalya Yarımadasında tek bir devlet kurulması düşüncesi yayılmaya başladı. Carbonari adı verilen gizli dernekler İtalya'nın birleşmesi için çalışmaya başladılar. Giuseppe Garibaldi bu birleşme hareketinin kahramanı olarak tanınır. Sardinya kralı II. Vittorio Emanuele de bu birleşme hareketini destekleyenler arasındaydı. Avusturyalıları İtalya'dan çıkarmak için İngiltere ve Fransa'nın desteğine gerek duyan Sardinyalılar Kırım Savaşı'na katıldılar ama bundan bir yarar göremediler. Devam eden isyanlara dayanamayan Avusturya sonunda Venedik hariç İtalya'yı terk etti. 1861'de İtalya Krallığı ilan edildi. Vittorio Emanuele İtalya'nın ilk kralı oldu.

Almanya'nın birleşmesi ise Prusya'nın etrafında gerçekleşti. Prusya kralı I. Wilhelm Otto von Bismarck'ı 1862'de başbakanlığa getirdi. Prusya meclisini dağıtan Bismarck Danimarka'ya savaş açtı. Prusya'nın askerî gücünü kullanarak Alman devletçikleri birer birer eline geçirdi ve Kuzey Almanya Konfederasyonunu kurdu. Başkenti Berlin olan bu konfederasyon III. Napolyon komutasındaki Fransız ordusunu yenerek Alsace-Lorraine bölgesini kazandı.  Böylece 18 Ocak 1871'de Alman İmparatorluğu kuruldu. Yeni İmparatorluğu Hohenzollern Hanedanı yönetti, imparator Prusya kralı I. Wilhelm, şansölye Bismarck, başkent ise Berlin oldu.

Dünya Savaşları

Avrupa'nın güçleri arasında olan denge 20. yüzyılın başlarında iyice bozuldu. Yeni kurulmuş olan Almanya diğer Avrupa güçlerinin tersine Asya ve Afrika'da sömürgelerden yoksundu. Fransa Almanya'dan Alsace-Lorraine'i geri almak peşindeydi. Rusya ve Avusturya'nın çıkarları Balkanlardaki Slav uluslar konusunda sürtüşüyordu. Sonunda Avusturya Arşidükü Franz Ferdinand'ın Gavrilo Princip adlı bir Sırp tarafından Saraybosna'da öldürülmesiyle savaş başladı. Almanya, Avusturya, Bulgaristan ve Osmanlı Devleti, İttifak Devletleri'ni oluşturdular. Büyük Britanya, Fransa, İtalya, Rusya, ABD, Belçika, Avustralya ve Yeni Zelanda ise İtilaf Devletleri'ni oluşturdular. 28 Temmuz 1914 tarihinde başladığı kabul edilen I. Dünya Savaşı'nda Batı Cephesi, Kafkasya Cephesi, Çanakkale Cephesi, Galiçya Cephesi, Suriye, Sina, Irak ve Makedonya gibi birçok cephede savaşıldı.

Dünyanın dört bir yanındaki ülkelere ve diğer kıtalardaki sömürgelere yayılan bu savaş 1918'de İttifak Devletlerinin yenilgisiyle sona erdi. Savaşın sonunda Avrupa'nın üç büyük imparatorluğu (Rusya İmparatorluğu, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu) çöktü. 7 Kasım 1917 tarihinde Rusya'da gerçekleşen Ekim Devrimi üzerine Rusya 3 Mart 1918'de İttifak Devletleriyle Brest Litovsk Barış Antlaşmasını imzalayarak savaştan çekildi, Sovyetler Birliği adını alarak komünist ekonomiyi benimsedi. 30 Ekim 1918'de Osmanlı Devleti Mondros Mütarekesi'ni imzalayarak savaşa son verdi.  29 Ekim 1923 tarihinde Osmanlı Devleti'nin yerine Türkiye ilan edildi. Almanya ise 28 Haziran 1919'da Versailles Barış Antlaşması'nı imzalayarak savaştan çekildi.

Ancak bütün bunlara rağmen Avrupa'da barış uzun ömürlü olmadı. I. Dünya Savaşından sonra Amerika Birleşik Devletleri dünyada büyük bir ekonomik güç haline geldi, Britanya'nın gücü azaldı, Almanya savaştan büyük bir zararla çıktı. İtalya'da sürekli bir işsizlik ve yüksek enflasyon ortamı oluştu. 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı Avrupa'nın bütün ülkelerinde hissedildi. 1922'de İtalya'da Benito Mussolini'nin lideri olduğu Ulusal Faşist Parti, 1933'te ise Almanya'da Adolf Hitler'in başkanı olduğu Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi iktidara geldiler. 1936'da başlayan İspanya İç Savaşı 1939'da General Francisco Franco'nun liderliğindeki milliyetçilerin zaferiyle sonuçlandı. Bu tarihten sonra İspanya 36 yıl boyunca Franco'nun diktatörlüğü altında yaşadı.

1938'de Almanya Avusturya'yı ilhak etmeye karar verdi. 1 Eylül 1939'de de Alman orduları Polonya'ya saldırdı. Böylece II. Dünya Savaşı başlamış oldu. İspanya, İsveç, İsviçre, Portekiz ve Türkiye'nin tarafsız kaldıkları bu savaşta, Almanya'nın başlıca müttefikleri Japonya, İtalya ve Hırvatistan'dı. Savaş sırasında Almanya'nın Avrupa çapında başlattığı Holokost adı verilen bir dizi katliamlar sonucu başta Yahudiler olmak üzere 6 milyon civarında rejim karşıtı kişiler, dini ve etnik azınlıklar ve eşcinseller öldürüldüler. Toplam 70 milyonun üzerinde insanın öldüğü bu savaş Almanya ve İtalya'nın yenilgisiyle sonuçlandı. Savaştan sonra Almanya, ABD, Britanya, Fransa ve Sovyetler Birliği tarafından 4 işgal bölgesine ayrıldı. 1949'da Sovyetler Birliği'nin işgal ettiği bölge Alman Demokratik Cumhuriyeti haline geldi, diğer 3 bölge de Almanya Federal Cumhuriyeti oldu. ABD ve Sovyetler Birliği savaştan Süper güçler olarak çıktılar.

Soğuk Savaş

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa ülkeleri siyasi ve ekonomik açıdan iki kutuba ayrıldılar: Doğu Avrupa'daki Doğu Almanya, Polonya, Romanya, Bulgaristan ve Çekoslovakya gibi ülkeler Sovyetler Birliği'nin liderliği altında Varşova Paktı'nı oluşturdular. Büyük Britanya, Fransa, İtalya, İspanya, Yunanistan ve Türkiye gibi ülkeler ABD'nin liderliği altında NATO'yu oluşturdular. Varşova Paktı ülkeleri Doğu Bloku olarak, NATO ülkeleri ise Batı Bloku olarak tanındılar.

Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti ve Arnavutluk Halk Cumhuriyeti, sosyalist devletler olmalarına rağmen Varşova Paktı'na katılmamış ve tarafsız olmayı tercih etmişlerdir. Yugoslavya aynı zamanda Bağlantısızlar Hareketi'nin kurucularındandır. Soğuk Savaş boyunca tarafsız kalmış diğer büyük Avrupa devletleri de İsviçre, Avusturya, İrlanda, İsveç ve Finlandiya'dır.

1950'den başlayarak iki blok arasında giderek tırmanan bir gerginlik ortamı oluşmaya başladı. Bu gerginlik dönemine Soğuk Savaş adı verilmektedir. Gerginlik hiçbir zaman taraflar arasında sıcak savaşa dönüşmemiş olsa da taraflar her anlamda birbirlerini yıpratmaya çalışmışlar, zaman zaman sıcak savaşın eşiğine gelmişlerdir. Bu dönemde NATO tarihinde kayda değer en önemli olay Fransa'nın Mart 1966 tarihinde ülkeyi NATO'nun askeri kanatından çıkarmasıdır. Varşova Paktı'ndaki en önemli iki olay Macar Devrimi'nin 1956'da, Prag Baharı'nın da 1968'de Sovyetler Birliği orduları tarafından kanlıca bastırılmasıdır.

Bu dönemde gerçekleşen Yunanistan'daki İç Savaş'ın son bulması (1948), Portekiz'deki Karanfil Devrimi (1974),  İspanya'nın demokrasiye geçişi (1978) kayda değer diğer önemli olaylardır.

Kore Savaşı (1950-1953) Soğuk Savaşın ilk evrelerinden biridir.  1961'de Doğu Alman vatandaşlarının batıya kaçmalarını önlemek için yapılan Berlin Duvarı savaşın diğer dönüm noktalarından biridir. 1968'de Çekoslovakya'daki Prag Baharı'nın Varşova ülkeleri tarafından zor kullanarak bastırılması iki taraf arasındaki gerginliği daha da arttırmıştır. Vietnam Savaşı, Grenada'nın İşgali ve Panama'nın işgali de ABD'nin Soğuk Savaş sırasında yaptığı askeri hareketlerdir. 1979'da Sovyetler Birliği'nin Afganistan'ı işgal etmesi sonrasında uğradığı başarısızlık Doğu Blokunu zayıflatmış, Polonya, Doğu Almanya ve Sovyetler Birliği'ndeki bir dizi toplum hareketleri Sovyetler Birliği'nin dağılması ve Berlin Duvarının yıkılmasıyla sonuçlanmış, böylece Soğuk Savaş son bulmuştur.

Günümüzde Avrupa

Soğuk Savaştan sonrası

 Soğuk Savaş'ın sona ermesi Doğu Avrupa'da baskı altında tutulmuş bazı milliyetçilik hareketlerinin tekrar ortaya çıkmasına neden oldu. Çekoslovakya 1 Ocak 1993'te barışçı bir şekilde bölünerek Çekya ve Slovakya adı altında iki ülkeye ayrıldı. Yugoslavya'nın Dağılması ise kanlı oldu. 1992-1995 arasındaki Bosna Savaşı'nda 50.000 civarında insan öldü ve yüzbinlerce insan göçe zorlandı. Savaş ancak NATO'nun Deliberate Force Operasyonu sonucu sona erdi.

Yugoslavya'da ortaya çıkan bir başka etnik sorun da Sırbistan'a bağlı özerk Kosova bölgesinde oldu. 1990'da Sırbistan Kosova'nın özerkliğini kaldırınca nüfusun çoğunluğunu oluşturan Arnavutlar bağımsızlık istediler.  Arnavutlara karşı Yugoslav ordusunun yürüttüğü operasyon 1998-1999 Kosova Savaşına yol açtı. Yugoslavya'nın sivil halka uyguladığı şiddeti engellemek için 22 Mart - 11 Haziran 1999 arasında  NATO uçakları Sırbistan'daki bazı hedefleri bombaladılar. Yugoslavya barış istedi ve böylece Kosova'daki savaş sona erdi. Savaş suçluları için Lahey'de Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi kuruldu. Yugoslavya'da işlenen savaş suçlarından yargılanan Slobodan Miloseviç, 11 Mart 2006'da Lahey'de öldü. Bosna Kasabı olarak da bilinen Radovan Karadžić ise 21 Temmuz 2008'de yakalandı. Ratko Mladiç ise 26 mayıs 2011'de Sırbistan'ın kuzeyindeki Voyvodina özerk bölgesine bağlı Zrenyanin kenti yakınlarındaki Lazarevo köyünde, Sırbistan istihbarat servisi ve özel polis timlerince gözaltına alındı. 17 Şubat 2008 tarihinde Kosova bağımsızlığını ilan etti.

Sovyetler Birliği'nin cumhuriyetlerinin dağılması ise daha kanlı olmuştur. 1988'de Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne bağlı Dağlık Karabağ Özerk Oblastı'nın Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne bağlanmasını isteyen Ermeniler ile bunu kabul etmeyen Azeriler arasında Karabağ Savaşı çıktı. 1991'de Sovyetler Birliği resmen dağılıp yerine Bağımsız Devletler Topluluğu kurulmasının hemen ardından Azerbaycan ile Ermenistan arasındaki savaş sıcak çatışmaya dönüştü. Savaş öncesinde ve etnik çatışmaların sıcak savaşa dönüşmesi yüzünden Sumqayıt Pogromu, Kirovabad Pogromu, Bakü Pogromu gibi pogromlar, Hocalı Katliamı ve Maragha Katliamı gibi katliamlar yaşanmıştır. 1992'de Dağlık Karabağ Cumhuriyeti bağımsızlığını ilan etti. Ermenistan ve Dağlık Karabağ Cumhuriyeti savaştan galip çıktı. Mayıs 1994'te Azerbaycan ve Ermenistan arasında ateşkes sağlandı, hemen ardından Karabağ sorunu'nun çözümü için AGİT Minsk Grubu kuruldu. Bu sorun günümüzde de devam etmektedir. 1990'da Transdinyester ve Gagavuzya bağımsızlıklarını ilan ettiler. 1992'de Moldova'da Transdinyester Savaşı çıktı. 1994'te Gagavuzlara özerklik verildi. Bu da eski SSCB'de çözülen tek etnik sorundur. 1992 sonlarına doğru Oset-İnguş Çatışması çıktı. 1994-1996 arasında Birinci Çeçen Savaşı ve 1999'da İkinci Çeçen Savaşı  yaşandı.

Eski SSCB'de ortaya çıkan bir başka etnik sorun da Abhazya ve Güney Osetya'dır. Aynı tarihlerde Gürcistan İç Savaşı çıktı. Politik karmaşalar içindeki Gürcistan, bir yandan Abhaz bir yandan da Oset ayrılıkçılarla savaşmak zorunda kalmıştır. Savaş sonunda Abhazya ve Güney Osetya bağımsızlıklarını ilan ederler. Daha sonra Gürcistan ile Abhazya ve Güney Osetya arasında 1998, 2004 ve 2008 yıllarında çatışmalar çıkmıştır. 2008 Güney Osetya Savaşı'ndan sonra Rusya, Nikaragua, Venezuela ve Nauru, Abhazya ve Güney Osetya'yı tanımıştır.

Avrupa Birliği

Avrupa ülkelerinin siyasi ve ekonomik açılardan birleşmesini öngören Avrupa Birliği düşüncesinin temelleri 1951'de imzalanan Paris Antlaşması ile atıldı. Bu antlaşmayla kurulan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu'nun kurucu üyeleri olan Belçika, Almanya, Fransa, Hollanda, Lüksemburg ve İtalya, 6 yıl sonra 25 Mart 1957 tarihinde Roma Antlaşmasını imzalayarak Euratom olarak da adlandırılan Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu'nu kurdular. Bu anlaşma ile aynı zamanda Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET) kurulmuş oldu. 1958'de yürürlüğe giren Roma Antlaşması üye ülkeler arasında önce gümrük birliğini, yani malların gümrük vergisi ödenmeden üye ülkeler arasında serbestçe alınıp satılmasını öngörüyordu.

1972'de İngiltere, Danimarka ve İrlanda tam üye olarak topluluğa girdi. 1981'de Yunanistan, 1985'te de Portekiz ve İspanya topluluğa katıldı. 14 Haziran 1985 tarihinde 5 üye ülke aralarında sınır kontrollerini kaldırmayı amaçlayan Schengen Antlaşmasını imzaladılar. Giderek topluluğun amaçlarına tarım, ulaştırma, rekabet gibi diğer birçok alanda ortak politikalar oluşturulması, ekonomik politikaların yakınlaştırılması, ekonomik ve parasal birlik kurulması, ortak bir dış politika ve güvenlik politikası oluşturulması gibi hedefler de eklendi. 1992'de imzalanan Maastricht Anlaşması günümüzdeki anlamda Avrupa Birliği'ni kuran antlaşma sayılmaktadır.

21. yüzyıla girerken Avrupa Birliği'nin genişlemesi süreci tekrar ivme kazandı. Çoğu Soğuk Savaşın sona ermesiyle bağımsızlıklarını kazanan 10 adet Doğu Bloku ülkesi 2004'te birliğe katıldı. Üç yıl sonra Bulgaristan ve Romanya da birliğe girdi.

Günümüzde Avrupa Birliği 27 Avrupa ülkesinin üye olduğu büyük bir ekonomik ve siyasi işbirliği örgütüdür. Şu aşamada üyeliğe aday ülkeler Kuzey Makedonya ve Türkiye'dir. Arnavutluk, Bosna-Hersek, Karadağ, Sırbistan, İzlanda ve Kosova da resmi adaylardır. İsviçre'nin 1992'de, Norveç'in 1972 ve 1994 yıllarındaki referandumlarında üyeliğe hayır cevabı çıkması nedeniyle şu anda bu iki ülkenin üyelik görüşmeleri askıdadır. Andorra, Lihtenştayn, Monako, San Marino ve Vatikan'ın Avrupa Birliği ile çok sıkı bağlantıları vardır ve birliğe üye olabilmeleri mümkün olduğu halde üyelik süreçleri gündemde değildir. Azerbaycan, Belarus, Ermenistan, Gürcistan, Moldova, Rusya ve Ukrayna'nın birlik ile ilişkileri gelişmektedir ama üyelik görüşmeleri henüz gündemde değildir. 2016 yılında referanduma gidildi ve seçmenlerin %52'si Avrupa Birliği'nden çıkılması yönünde oy verdi. Brexit referandumundan sonra Birleşik Krallık Başbakanı David Cameron istifa etti. Bu süreçte ülkenin ayrılmamasını daha doğru bulan milletvekili Jo Cox bir etkinlikte konuşma yapmaya giderken öldürüldü. 31 Ocak 2020'de Birleşik Krallık resmi olarak AB'den çekilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Avrupa'nın askeri tarihi
 Avrupa'nın ekonomik tarihi
 Avrupa Birliği tarihi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Commons'ta eski Avrupa haritaları
 Commons'ta Avrupa tarihi atlası

Avrupa tarihi


Cenk Ahmet Alkılıç (* 9. Dezember 1987 in Izmir) ist ein türkischer Fußballspieler und steht seit 2021 bei Eyüpspor unter Vertrag. Er ist der Sohn von Bülent Alkılıç, eines ehemaligen Fußballspielers, der u. a. mehrere Jahre für Galatasaray Istanbul tätig war.

Karriere

Vereinskarriere
Alkılıç begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Galatasaray Istanbul und spielte anschließend für die Jugendmannschaften von Beykozspor und Beylerbeyi SK. Im Frühjahr 2006 erhielt er hier einen Profivertrag und wurde in den Mannschaftskader eingegliedert. Bis zum Saisonende absolvierte er zwei Ligaspiele für die Profimannschaft. In seiner dritten Saison eroberte er sich einen Stammplatz und spielte hier zwei weitere Spielzeiten lang.

Im Sommer 2009 wechselte er zum Zweitligisten Altay Izmir. Hier gelang ihm auf Anhieb der Sprung in die Stammformation. In seiner zweiten Spielzeit für Altay steigerte er seine Leistung erneut, so dass er auch anfing, regelmäßig für die zweite Auswahl der türkischen Nationalmannschaft aufzulaufen.

Nach dem Abstieg seines Vereins in die TFF 2. Lig trennte er sich von diesem und wechselte zur anstehenden Spielzeit zum Erstligisten Çaykur Rizespor. Hier eroberte er sich sofort einen Stammplatz. Im Frühjahr 2014 verließ er Rizespor und wechselte innerhalb der Süper Lig zu Kayseri Erciyesspor. Bei diesem Verein etablierte er sich unter der Leitung von Hikmet Karaman auf Anhieb als Stammspieler und begann auf der Position des rechten Verteidigers zu spielen. Durch seine konstant guten Leistungen wurde er von einigen Fachkritikern als einer der auffälligeren Spieler der Saison 2014/15 hervorgehoben.

Nachdem Erciyesspor zum Sommer 2015 den Klassenerhalt verfehlt hatte, wechselte Alkılıç zum Erstligisten Istanbul Başakşehir. Für die Rückrunde der Saison 2016/17 wurde er an den Ligakonkurrenten Aytemiz Alanyaspor ausgeliehen und im Sommer 2017 samt Ablöse verpflichtet.

Nationalmannschaftskarriere
Alkılıç wurde im Februar 2011 für die zweite Auswahl der türkischen Nationalmannschaft nominiert und debütierte in dieser Spielperiode.

Erfolge
 Mit Çaykur Rizespor
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2012/13

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Alanyaspor)
Fußballspieler (Altay Izmir)
Fußballspieler (Beylerbeyi SK)
Fußballspieler (Beykozspor)
Fußballspieler (Erzurumspor FK)
Fußballspieler (Çaykur Rizespor)
Fußballspieler (Galatasaray Istanbul)
Fußballspieler (Istanbul Başakşehir FK)
Fußballspieler (Kayseri Erciyesspor)
Fußballspieler (Eyüpspor)
Geboren 1987
Sportler (Izmir)
Türke
Mann

Cenk Ahmet Alkılıç


دميتري سيتشيف  ، من مواليد 26 أكتوبر 1983 ، لاعب كرة قدم روسي.

يلعب مع نادي لوكوموتيف موسكو.

يلعب مع منتخب روسيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا البيضاء
لاعبو كرة قدم رجالية روس مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
خريجي جامعة الدولة الروسية للتربية البدنية والرياضة والشباب والسياحة
رياضيون من أومسك
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو اوكزهيتبيس
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دينامو مينسك
لاعبو سبارتاك موسكو
لاعبو كأس العالم 2002
لاعبو كرة قدم رجالية روس
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كازاخستان
لاعبو كرة قدم روس
لاعبو كرة قدم مغتربون روس
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا البيضاء
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كازاخستان
لاعبو كرة قدم من أومسك
لاعبو لوكوموتيف موسكو
لاعبو منتخب روسيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب روسيا لكرة القدم
لاعبو منتخب روسيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي فولغا نيجني نوفغورود
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1983
مواليد في أومسك

دميتري سيتشيف


Pentru alte utilizări ale numelui propriu, a se vedea Brixton (dezambiguizare).

Brixton este unul din districtele capitalei Regatului Unit, Londra, localizat în burgul (în original, borough) Lambeth din sudul Londrei. Zona este identificată pe harta de planificare urbană a Londrei ca unul din cele 35 de centre importante ale Marii Londre (în original, Greater London.

Istoric

Geografie

Referințe

A se vedea și

 Listă de districte din Lambeth

Legături externe

  Urban75: A resource of Brixton information, features, articles, contemporary photography and "Brixton then and now" comparisons
  London Borough of Lambeth's Draft Brixton Conservation Area Statement

Centre importante ale Londrei
Districtele burgului Lambeth

Brixton


Sing Loud, Sing Proud! er det tredje studiealbum fra det amerikanske punk rockband Dropkick Murphys, der komme fra Boston. Inden albummet blev udgivet i 2001 havde gruppens hidtidige guitarist Rick Barton forladt bandet. Han annoncerede, at hans efterfølger blev James Lynch fra punkband The Ducky Boys, der ligesom Dropkick Murphys kommer fra Boston. Ligesom Lynch rekrutterede bandet også den 17-årige Marc "The Kid" Orrell på lead guitar (han er også selvlært harmonikaspiller). Ligeledes blev Robbie Mederios fbedre kendt som Spicy McHaggis) som sækkepibespiller, og Ryan Foltz på både mandolin og tin whistle.

Der blev lavet musikvideoer til "The Spicy McHaggis Jig", "The Gauntlet" og "The Wild Rover".

Indspilning
Albummet havde en helt ny sammensætning af Dropkick Murphys i forhold til de forrige udgivelser. Rick Barton, der var med til at grundlægge bandet, havde forladt dem under indspilningen af albummet, selvom han var med på tre af numrene. Guitaristen James Lynch kom med i bandet kort efter Bartons afgang, mens den kun 17-årige Marc Orrell også kom med i gruppen. Den nye sammensætning blev afsluttet med mandolinspilleren Ryan Foltz og sækkepibespilleren Spicy McHaggis, som også medvirkede på dette album.

Albummet indeholder et samarbejde med Shane MacGowan, der er forsanger i The Pogues, og Colin McFaull fra Cock Sparrer og en opdateret udgave af den gamle Dropkick Murphys-sang "Caps And Bottles". "The Legend of Finn MacCumhail" blev tidligere udgivet på bandets single "Curse of a Fallen Soul" fra 1988 og blev spillet på The Gang's All Here tour. Derudover inkluderer det coverversioner af "The Rocky Road to Dublin" og "The Wild Rover", samt en udgave af Boston College kampsang "For Boston".

Modtagelse

Allmusic gave Sing Loud, Sing Proud! a score of three stars out of five, and called it "a decent addition to the band's album roster."
Punknews.org gav albummet fire ud af fem stjerner og skrev om albummet at det "blander lyden af 'Do or Die' og 'The Gang's All Here,'" og at "Murphys evner blander folkemusik med deres street punk-lyd, uden at miste attituden og energien fra sidstnævnte. Dette adskiller bandet fra lignende grupper som Flogging Molly."

Cover-illustration
Gavlmaleriet på coveret er en virkelig gavl i South Boston på hjørne af West Broadway og C Streets. Maleriet blev malet af Tricia O'Neill og hendes far Patrick O'Neill i løbet af sommeren 2000. Tricia blev hyret af Ken Casey og hans kone. Deres forhold fortsatte og Pat blev brugt på videoen til "Walk Away" og Tricia udførte også illustrationen på Blackout-albummets cover og ligeledes billederne i coversheetet. Gavlmaleriet er en af de sidste gavlmalerier i South Boston, da stort set alle andre er blevet malet over.

Spor
Alle sange er skrevet af Al Barr, Ken Casey og Matt Kelly, medmindre andet er noteret.
 "For Boston" (T.J. Hurley) – 1:33
 "The Legend of Finn MacCumhail" – 2:15
 "Which Side Are You On?" (Florence Reece) – 2:28
 "The Rocky Road to Dublin" (Traditional) – 2:37
 "Heroes from Our Past" – 3:31
 "Forever" – 3:08
 "The Gauntlet" – 2:49
 "Good Rats" – 3:03
 "The New American Way" – 3:32
 "The Torch" – 3:17
 "The Fortunes of War" – 2:43
 "A Few Good Men" – 2:36
 "Ramble and Roll" – 1:59
 "Caps and Bottles" (Casey) – 2:41
 "The Wild Rover" (Traditionel) – 3:25
 "The Spicy McHaggis Jig" – 3:27

Personel
Dropkick Murphys:
 Al Barr – Vokal
 Rick Barton - guitarer på "The Torch", "The New American Way" og "Fortunes of War" (oprindelige guitarist der forlod bandet under indspilningerne)
 Ken Casey – basguitar, vokal
 Matt Kelly – trommer, bodhran, vokal
 James Lynch – guitar, vokal
 Marc Orrell – guitar, harmonika, vokal
 Ryan Foltz – mandolin, tin whistle, dulcimer
 Spicy McHaggis – sækkepibe på "The Spicy McHaggis Jig" (også krediteret som "excessive smoking and under-aged drinking" i albumnoterne)

Yderligere personel:
 Shane MacGowan – vokaler på "Good Rats"
 Colin McFaull – vokaler på "Fortunes of War"
 Desi Queally – vokaler på "Rocky Road to Dublin"
 Joe Delaney – sækkepibe "Heroes of Our Past" and "For Boston"
 Brian Queally – tinwhistle på "Rocky Road to Dublin"
 Johnny Cunningham – mandolin på "Good Rats"
 Andreas Kelly – harmonika på "The Torch"
 Zack Brines – klaver på "Ramble and Roll"
 Carl Kelly – uilleann pipes på "Forever"
 Jim Siegal – lydingeniør

Referencer

Eksterne henvisninger

Dropkick Murphys-album
Album fra 2001

Sing Loud, Sing Proud!


Wong est un personnage de fiction apparaissant dans les bandes dessinées américaines publiées par Marvel Comics. Il est l'acolyte et le valet du Docteur Strange.

Wong est apparu pour la première fois dans la bande dessinée Strange Tales 110 (juillet 1963) mais n'est pas été nommé jusqu'à Strange Tales 119. Dans la mini-série Dr. Strange: the Oath de 2006, il est révélé que Wong est issu d'une famille de moines vivant à .

Apparitions dans d'autres médias

Le personnage est interprété par Clyde Kusatsu dans le téléfilm Docteur Strange de 1978. Benedict Wong incarne le personnage dans les films de l'univers cinématographique Marvel Doctor Strange (2016), Avengers: Infinity War (2018), Avengers: Endgame (2019), Shang-Chi et la Légende des Dix Anneaux (2021), Spider-Man: No Way Home (2021) et Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022), ainsi que dans la mini-série Disney+ She-Hulk : Avocate. De plus, il incarne le personnage dans la chronologie alternative Marvel de la série animée Disney+ What If...? (2021).

Dans le jeu vidéo Marvel's Spider-Man 2, après que Miles Morales soit parvenu à aider Felicia Hardy à fuir vers Paris grâce au Sceptre de Watoomb, Wong récupère l'artefact peu après, laissant une lettre au jeune Spider-Man de sa part et du Docteur Strange pour le remercier d'avoir récupérer le sceptre.

Notes et références

Personnage de Docteur Strange

Wong (comics)


Anal seks, anal ilişki veya ters ilişki, sertleşme halindeki penisin anüsten içeri sokulmasıyla gerçekleştirilen cinsel ilişki türü. Bunun haricinde rektum ve anüsü içeren, parmakla, oral yolla ve her nevi cinsel oyuncakla gerçekleştirilen tüm cinsel aktiviteler de anal seks kabul edilir.

Homoseksüel erkek çiftlerin yaklaşık 2/3'ü, heteroseksüel çiftlerinse 1/3'ü zaman zaman anal seks yapmaktadır. Heteroseksüel çiftlerin yaklaşık %10'unda anal seksin cinsel hayatın düzenli bir parçası olduğu, gitgide yaygınlaştığı, bunda da pornografik yayınlarda sıklıkla anal sekse yer verilmesinin etkili olduğu düşünülmektedir. 2009 yılında Birleşik Krallık'ta yapılan küçük bir araştırmada, ülkede satışa sunulan porno CD ve DVD'lerin yaklaşık %30'unun rektal birleşme içerdiği görüldü. Gerçektekinden farklı olarak, filmlerde bu aktivite kadınlar için oldukça rutin ve acısız olarak resmedilmektedir.

Anüs ve rektumu içeren diğer cinsel aktiviteler şunlardır:

 Partnerin anüsüne parmak sokmak (İng: postillionage)
 Anal açıklığın genişlemesi ve doluluk hissi için tıkaç (İng: butt plug) sokmak (genellikle hardcore anal seks öncesi deliği açmak için yapılır)
 Anüste vibratör kullanmak: Anüs bölgesinde vibratör kullanılırken kaza ve yaralanmaların önüne geçmek için çok dikkatli olunmalıdır.
 Oral-anal temas (İng: rimming): Bu tür ilişki yüksek oranda enfeksiyon riski taşır.
 Rektuma el sokmak (İng: fisting)

Tabular

Anal seks türleri, özellikle de rektal birleşme ile ilgili birçok yerleşik tabu vardır. Bu nedenle anal seks çiftlerde, ahlaksızlık hissi, suçluluk hissi ve anksiyeteye neden olabilir. Bazı kişiler bu tür seksi iğrenç ve kabul edilemez bulurken bazıları uyarıcı, heyecan verici ve cinsel hayatlarının normal bir parçası olarak görmektedirler. Anal bölge hem erkekte hem de kadında birçok erojen sinir ucunun bulunduğu bir bölgedir.

Sağlık riskleri

Hemen her cinsel ilişki, HIV/AIDS, genital uçuk, bel soğukluğu, hepatit B gibi cinsel yolla bulaşan hastalıklar (CYBH) açısından risklidir. Bununla birlikte anal seksin diğer cinsel ilişki türlerine göre daha yüksek bulaşıcı hastalık riski taşıdığı yönünde kanıtlar vardır.

Kondom kullanımı

Rektal birleşme için spermatozoayı öldürmeyen, su bazlı veya silikon kayganlaştırıcılı kondom tercih edilmelidir. Dokuların yırtılmasını önlemek için güçlü bir kondom ve bol miktarda kayganlaştırıcı kullanılmalıdır. Kondom değiştirmeden, anal seksten vajinal veya oral sekse geçilmemeli, yedek kondom yoksa tersi bir sıra izlenmelidir. Kondom kullanılmadan yapılan anal sekse bareback denmektedir.

Diğer önlemler

Anal seksten önce bağırsakların tamamen boşaltılması, anüs bölgesinin ve rektumun temizlenmesi, dışkı transferi riskini büyük ölçüde azaltacaktır.

İlişkiden önce anal sfinkterin (büzgen kas) gevşetilmesi ve rahat bırakılması erekt penisin bu kaslara zarar vermesini önleyecektir. Anal sfinkter, anüsü çevreleyen, kasılabilen ve gevşetilebilen halka şeklindeki kastır. Bu bölgenin henüz hazır değil iken penis ile zorlanması, hem deriye hem de sfinktere zarar verebilir ve hatta dışkının tutulamamasına neden olabilir. Bu nedenle ilişkiden önce anüs eldivenli ya da kondom takılmış ve kayganlaştırıcı sürülmüş önce bir parmakla, sonra iki parmakla nazikçe esnetilmelidir.

İlaç ve uyuşturucu kullanımı

Anal seksi kolaylaştırmak için bazı çiftler, amil nitrit, bütil nitrit ve gliseril trinitrat gibi kas gevşeticileri kullanırlar. Özellikle koklanarak alınan amil nitratın anal sfinkteri gevşettiği ve orgazmı artırdığı iddia edilir. Bu iddiaları destekleyecek güvenilir bilimsel kanıtlar yoktur ve bu ilaçların çok ciddi yan etkileri görülebilir. Özellikle amyl nitrat, ateş basması, baş ağrısı, baş dönmesi, kan basıncının düşmesi ve hatta bayılmaya varan yan etkilere sahiptir ve viagra (sildenafil) gibi ereksiyon artırıcı ilaçlarla birlikte alındığında kan basıncını ölüme sebebiyet verecek şekilde düşürebilir. Diğer nitratların da benzer etkileri vardır.

Lokal anestezi

Bazı çiftler acıyı engellemek için lokal anesteziye başvururlar. Lignocaine (lidocaine) gibi kremlerin yanı sıra anal bölgeye kokain sürüldüğü bile görülmektedir. Acı duymak vücudun savunma mekanizmasıdır ve engellenmesi, özellikle anal sfinkterde çok ciddi yaralanmalara neden olabilir. Lokal anestezinin neden olduğu bir başka problem de anal bölgeye temas eden penisin uyuşmasıdır. Bu durum ereksiyon, orgazm ve boşalma sorunlarına neden olabilir. Bu nedenle uyuşturucu kullanımı gibi lokal anesteziden de kesinlikle kaçınılmalıdır.

El sokma, oral-anal temas ve oyuncak kullanımı

El sokma (fisting) elin ve bazen ön kolun, vajina veya anüse tamamen sokulmasıdır. Penisten çok daha geniş olan el ve ön kol, anal bölgeye çok ciddi hasarlar verebileceği için bu uygulamadan kaçınılmalıdır. Anal bölgenin ağız ile teması (rimming) yüksek oranda enfeksiyon riski taşır ve tavsiye edilmez. Tıkaç (butt plug) kullanımı anüsün genişletilmesinde kullanılabilir. Ancak tıkaç ve vibratör kullanımında aletlerin temizliğine çok özen gösterilmeli, mümkünse kondom geçirilmelidir. Vibratör kullanımında dikkat edilmesi gereken en önemli husus, vibratörün rektuma kaçmasını önlemektir. Bu nedenle mümkünse vajina için dizayn edilmiş oyuncaklar anal bölgede kullanılmamalıdır.

Tarafların rızası ve hukuki boyut

Çiftler, cinsel yaşamlarını bulundukları ülkenin yasaları çerçevesinde ve her iki tarafın da rızası koşuluyla diledikleri şekilde yaşayabilirler. Örneğin Birleşik Krallık'ta 16 yaş ve üzerindeki kişiler, ister homoseksüel isterse heteroseksüel olsun anal ilişkiye girebilirler. Bu yaş sınırı İrlanda'da 17'dir. Anal seks, bazı ülkelerde hâlen kanunen suçtur ve gözaltı, hapis, falaka ve hatta idam ile cezalandırılabilir. Anal seksin suç olduğu ülkeler arasında bazı eski İngiliz sömürgeleri ve ABD eyaletleri de vardır.

Bireyler çok çeşitli cinsel fantezilere sahip olabilirler ve bu durumu eşlerine açmakta güçlük yaşıyor olabilirler. Kimi eşler yeni deneyimlere açık iken bazı eşler bu fantezilerin gerçekleştirilmesine gönülsüz bir şekilde razı olabilirler, bazen de uzun süre ısrar edilerek ikna edilmeleri gerekebilir. Cinsel partneri hoşlanmadığı ya da aşağılayıcı bulduğu bir eyleme zorlamak hem etik açısından yanlış, hem de kanunen suç oluşturabilecek bir durumdur. Birçok ülkede yasal eşi dahi olsa birini anal sekse zorlamak suçtur ve 1. dereceden boşanma gerekçesi sayılır. Birini uyuşturucu veya alkol ile etkisiz hale getirerek ya da kendi rızası ile bu maddeleri kullanmış birinin bilinci tamamen yerinde değilken cinsel ilişkide bulunmak çok ciddi sonuçlar doğurabilecek bir suçtur.

İslam dinine göre
İslam'da anal seks haram kabul edilir. Bakara Suresi'nin bu konuyla ilgili tartışmalarda başvurulan ayetleri şu şekildedir:

"Sana kadınların ay halini sorarlar. De ki: "O bir ezadır (rahatsızlıktır). Ay halinde kadınlardan uzak durun. Temizleninceye kadar onlara yaklaşmayın. Temizlendikleri vakit, Allah'ın size gösterdiği yerden onlara varın..." (Bakara 222)

"Kadınlarınız sizin ekinliğinizdir. Ekinliğinize dilediğiniz biçimde varın..." (Bakara 223)

Bunun yanı sıra anal seks de dahil her türlü eşcinsel ilişki haram kabul edilir.

Bununla birlikte Şiilikte Humeyni'nin kadınların regl döneminde oral ve anal ilişkinin tavsiye olunduğunu söylediği ve Muhammed Hüseyin Tabatabaî'nin El-Mîzân Tefsiri'nde "Gerçi bizim mezhebimize mensup bilginlerin Ehlibeyt İmamları'ndan ettikleri rivayetlere göre onlar kadınlarla ters ilişki kurmayı şiddetli mekruh saymakla beraber caiz görmüşlerdir." dediği görülmektedir. İran'daki Şii rejim erkekler arasındaki anal ilişkiyi yasaklamakla ve cezalandırmakla birlikte İran yönetimi tarafından ameliyatla husyelerini aldırma ve hormon yerleştirme işlemi yasak olarak görülmez ve bunları yaptıranların bütün masrafları devlet tarafından karşılanır. Bu operasyonu geçiren bir erkek İran'ın şeriat anlayışına göre artık kadın olarak görülmekte ve anal seks konusunda kadınlarla ilgili hükümlere bağlı tutulmaktadır.

Yahudiliğe göre

Yahudilikte anal seks büyük günahlar arasında kabul edilir. Tevratta veya Eski Ahit'de anal ilişkiyi yasaklayan ayetler bulunur ve lanetlenenlerin eylemi olarak tanımlanır.

Hristiyanlığa göre
Hristiyanlığın kutsal kitabı Yeni Ahit (İncil)'de anal seksi yasaklayan veya günah kabul eden herhangi bir ayet yoktur. Buna rağmen, Hristiyanlarca kutsal kabul edilen Eski Ahit'de Yehova'nın bu ilişkiyi katı biçimde yasaklamasından dolayı anal ilişkiye olumsuz bakılır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.netdoctor.co.uk

Anal erotizm
Cinsel davranış biçimleri
Seks pozisyonları

Anal seks


Red Cedar Lake ist der Name folgender Seen und Stauseen:

in Kanada:
 Red Cedar Lake (Temagami River), in Ontario

in den Vereinigten Staaten:
 Red Cedar Lake (Connecticut), in Connecticut
 Red Cedar Lake (Red Cedar River), in Barron County, Wisconsin
 Red Cedar Lake (Jefferson County, Wisconsin), in Jefferson County, Wisconsin

Red Cedar Lake


Lieutenant Colonel Alexander Fyodorovich Volchkov (Russian: Алекса́ндр Фёдорович Волчко́в; August 10, 1902 – 1978) was a judge during the Nuremberg trials after World War II. He was the alternate Soviet judge during the proceedings. Before taking up the practice of law he had worked in the film business.

References

1902 births
1978 deaths
20th-century judges
20th-century jurists
People from Sergachsky Uyezd
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Recipients of the Order of the Red Star
Judges of the International Military Tribunal in Nuremberg
Soviet colonels
Soviet judges of international courts and tribunals
Soviet jurists

Alexander Volchkov (jurist)


Topraklı, Adana ilinin Karataş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 40 km, Karataş ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Karataş'ın mahalleleri

Topraklı, Karataş


Brizuela ist der Familienname folgender Personen:

 Daniel Brizuela (* 1985), argentinischer Boxer
 Hugo Brizuela (* 1969), paraguayischer Fußballspieler
 Isaác Brizuela (* 1990), mexikanischer Fußballspieler
 Leopoldo Brizuela (1963–2019), argentinischer Schriftsteller
 María Eugenia Brizuela de Ávila (* 1965), Politikerin in El Salvador
 Samanta Brizuela (* 1989), argentinische Handballspielerin

Brizuela bezeichnet:

 Brizuela (Burgos), Ort in der Provinz Burgos, Spanien

en:Brizuela
fr:Brizuela

Brizuela


තෘෂ්ණාව ප්‍රහීණ කිරීම නිර්වාණය ලෙස කෙටියෙන් දැක්වුව ද අවිජ්ජා, සංඛාර ආදි හේතු ප්‍රත්‍යයන් ගේ නිරෝධය ද ඊට අදාළ වන බව සැලකිය යුතුය. නිර්වාණය නම් කුමක්දැයි පරිබ්‍රාජකයකු සැරියුත් හිමියන්ගෙන් විමසූ විට උන්වහන්සේගේ පිළිතුර වූයේ බුදුරදුන් පැවසු පරිදි 'රාගය නැතිවීම, ද්වේශය නැතිවීම හා මෝහය නැතිවීම නිර්වාණයයි' යනුවෙනි

චතුරාර්ය සත්‍යයේ තෙවැනි සත්‍ය දුක්ඛ නිරෝධ ආර්ය සත්‍යයි. අනන්ත කාලයක් සසර දුක්විඳින සත්වයාට සසර දුකෙන් මිදීමට හැකියාවක් ද සසර දුකෙන් මිදීමේ ක්‍රමයක්ද ඇති බව පෙන්වා දුන් බැවින් බුදුන් වහන්සේ මිනිසා අනාථ අසරණ තත්ත්වයෙන් මුදාගෙන ඇත. ලෝකයේ දුක්ඛ ස්වභාව ගැන හෙළිකිරීම කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමුකොට ඇති නිසා බුදුදහම කෙනකු සර්ව අශුභවාදයක් ලෙස හැඳින්වුවද දුක්ඛ නිරෝධයක් හෙවත් දුක නැතිකිරීමක් ඇති බව පෙන්වා දෙන බැවින්, බුදුදහම සර්ව අශුභවාදයක් නොවන බව වටහාගත යුතුය.

චතුරාර්ය සත්‍ය හෙවත් සත්වයාගේ සංසාර දුක පිළිබඳ සත්‍යය ලොවට පැහැදිලි කෙරෙන්නේ පටිච්ච සමුප්පාදය නම් වූ, බෞද්ධ දර්ශනයේ කේන්ද්‍රීය ඉගැන්වීම වන හේතුඵලවාදය පදනම් කරගනිමිනි.

ඒ අනුව, සියල්ල පවතින්නේද බිහිවන්නේද පවතින දෙය වෙනස් වන්නේද හේතු ප්‍රත්‍ය ධර්මයන්ට අනුකූලව නිසා මිනිසාට එය වටහාගැනීමට ද ඒ ගැන ක්‍රියාත්මක වීමටද හැකියාවක් ඇත්තේය. දුක පිළිබඳ ගැටලුව විසඳා ගැනීමේ හැකියාවක් මිනිසාට ඇත්තේ දුක ප්‍රතීත්‍ය සමුත්පන්න නිසාය. එනම් හේතුඵල ධර්මයට අනුව පවත්නා නිසාය.

මෙසේ මිනිසාට හේතු ප්‍රත්‍ය ධර්ම අනුව දුක්ඛ නිරෝධයක්ද ඇති බව පනවන බැවින් මිනිසා අනාථ අසරණ සත්වයෙකු නොවන බවත්, දුකෙන් නිදහස් වන්නේ මිනිසා තුළින්ම හටගත් හේතු මිනිසා විසින්ම වටහාගනු ලැබ ඒ හේතු ඉවත්කිරීමෙන් පමණක් බවත් බුදුදහම අවධාරණය කරයි.

"අත්තාහි අත්තනො නාථො" යන ප්‍රසිද්ධ දේශනා පාඨයෙන් පැහැදිලි කෙරෙන්නේ මිනිසාගේ ගැලවුම්කරුවා මිනිසාම බවයි. එමඟින් මිනිසාට ඉහළින් සිටින, මිනිසා මෙහෙයවන ඊශ්වරයෙකු හෝ සර්ව බලධාරි දෙවියකු නොමැති බවත් පැහැදිලි කරයි. එසේම අහේතුවාදී ඉගැන්වීම් මෙන්ම සියල්ල නියත කර්මයකට අනුව සිදුවේ යන කර්ම නියතිවාදය පිළිබඳ ඉගැන්වීම්ද ප්‍රතික්ෂේප වේ.

මේ අනුව, මිනිසා වෙත ස්වාමිත්වයත් වගකීමත් නිදහසත් පැවැරේ. මිනිසාට සසර දුකෙන් මිදීමට හැකිවන්නේ සංසාර දුක්ඛයන් හේතු ප්‍රත්‍ය ධර්මයන්ට අනුව පවතින දේවල් නිසාය. දුකට හේතු ඉවත්කිරීමෙන් දුක්ඛ නිරෝධය සිදුවේ.

චතුරාර්ය සත්‍යයේ දුක්ඛ, සමුදය, නිරෝධ, මාර්ග සත්‍යයන්ගේ හේතු-ඵල ලක්ෂණ මෙලෙස දැක්විය හැකිය.

1. දුක්ඛ සත්‍යය – (ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ) ඵල

2. සමුදය සත්‍යය – (තෘෂ්ණාව) හේතුන්

3. නිරෝධ සත්‍යය – (තෘෂ්ණාව ප්‍රහීණය) ඵල

4. මාර්ග සත්‍යය – (ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය) හේතුන්

මෙහිලා පටිච්ච සමුප්පාද ධර්මයේ දොළොස් වැදෑරුම් අනුලෝම ක්‍රමයට අනුව තෘෂ්ණාව හා අදාළ සෙසු අවිජ්ජා, සංඛාර ආදි හේතු සාධක සියල්ලම දුක්ඛ සමුදය හෙවත් දුක හටගැනීමට හේතුන් වන බව වටහාගත යුතුය. චතුරාර්ය සත්‍යයේ දුක්ඛ නිරෝධය තෘෂ්ණාවේ ප්‍රහීණයෙන් සිදුවන බව පැවසුවත් අවිද්‍යා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ, නාම - රූප යන්ගේ නිරෝධයෙන්ද එය සිදුවන බව වටහාගත යුතුය. අනුලෝම පටිච්චසමුප්පාද දේශනයෙන් දැක්වෙන්නේ සංසාර දුක්ඛ සම්භවය පිළිබඳ චක්‍රයයි. ප්‍රතිලෝම ප්‍රතිත්‍යසමුප්පාද දේශනයෙන් දැක්වෙන්නේ සංසාර දුක්ඛයාගේ නිරෝධය වූ නිර්වාණයයි.

පස්වග තවුසන් හමුවේ ප්‍රථම ධර්ම දේශනාවේදී දුක්ඛ නිරෝධ සත්‍යය පිළිබඳව බුදුරජාණන් වහන්සේ පැහැදිලි කරන්නේ මෙසේය.

'ඉදං ඛො පන භික්ඛවෙ දුක්ඛ නිරොධං අරිය සච්චං යො තස්සායෙව තණ්හාය අසෙස විරාග නිරොධො චාගො පටිනිස්සග්ගො මුත්ති අනාලයො '

"මහණෙනි, දුක්ඛ නිරෝධ අරිය සච්ච යනු දුකට හේතුවන තෘෂ්ණාව ඉතිරි නොකොට ප්‍රහීණ කිරීමයි. ඉවත දැමීමයි. තණ්හාවෙන් මිදීමයි. එයට කිසිදු ඉඩකඩක් නොදීමයි "

සංයුත්ත නිකායේ, රාධයන්ට නිරෝධ සත්‍ය ගැන දේශනා කළේ 'තණ්හක්ඛයො විරාගො නිරොධො නිබ්බානං" තෘෂ්ණාව ක්ෂය කිරීම, විරාගය, නිරෝධය නිවනයි යනුවෙනි. නිරෝධ සත්‍යය වශයෙන් දැක්වෙන්නේ නිවන අවබෝධ කර ගැනීමයි.

තෘෂ්ණාව ප්‍රහීණ කිරීම නිර්වාණය ලෙස කෙටියෙන් දැක්වුවද ඉහතින් දැක්වූ පරිදි අවිජ්ජා, සංඛාර ආදි හේතු ප්‍රත්‍යයන් ගේ නිරෝධයද ඊට අදාළ වන බව සැලකිය යුතුය. නිර්වාණය නම් කුමක්දැයි පරිබ්‍රාජකයෙකු සැරියුත් හිමියන්ගෙන් විමසූ විට උන්වහන්සේගේ පිළිතුර වූයේ බුදුරදුන් පැවසු පරිදි 'රාගය නැතිවීම, ද්වේශය නැතිවීම හා මෝහය නැතිවීම නිර්වාණයයි' යනුවෙනි. රූප,වේදනා, සඤ්ඤා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ යනුවෙන් දැක්වූ පංචස්කන්ධය පිළිබඳ ඡන්දරාගය හෙවත් උපාදාන වශයෙන් දැඩිව අල්වාගැනීම අත්හැර දැමීමත් දුක්ඛ නිරෝධයයි.

එසේනම් තෘෂ්ණාවේ නිරෝධය දුක්ඛ නිරෝධය ලෙස සැලකීමේදී එය සංක්‍ෂිප්තව දක්වන ලද්දක් බව සැලකිය යුතුය. තෘෂ්ණාව ප්‍රතිඝය, අවිද්‍යාව, මානය, දෘෂ්ටි ආදි සියලු ක්ලේශයන්ගෙන් නිදහස් වූ දුක්ඛ නිරෝධයට පත්වු තැනැත්තා කරුණා මෛත්‍රියෙන් සම්පූර්ණ කෙනෙකි. ඔහු තුළ ආත්ම දෘෂ්ටියක් තමාය යන හැඟීමක් නැති බැවින් ඔහුගේ පරාර්ථ චර්යාව නිර්මලය.

සක්කාය දෘෂ්ටියෙන් තොරය. තෘෂ්ණාවෙන් නිදහස්ය. තමන් සසර දුකෙන් එතෙරව,දුක්විඳින සත්වයන් එතෙර කරවීමට එබඳු උතුමෝ කැපවෙති. නිරෝධය යනු නිර්වාණයයි. එය සංසාර දුකෙහි නිවීයෑමයි. තර්කයට හසුනොවන නිවන ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරගත යුතු ධර්මයකි.

උපුටා ගැනීම - http://www.budusarana.lk/budusarana/2013/07/22/tmp.asp?ID=vision04

දුක්ඛනිරෝධ ආර්ය සත්‍යය


El arroyo Illescas  es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Florida  perteneciente a la cuenca del Plata.

Nace en la Cuchilla Grande, desemboca en el río Yí tras recorrer alrededor de 37 km.

Referencias

Illescas
Illescas
Cuenca del río Yí

Arroyo Illescas


Saccharomyceta é um clado de fungos que contém Pezizomycotina e Saccharomycotina, ou seja todos os fungos Ascomycota excepto Taphrinomycotina, nas circunscrição taxonómica dada a estes grupos pela filogenia dos fungos de 2007 publicada em The Mycota: A Comprehensive Treatise on Fungi as Experimental Systems for Basic and Applied Research e por Tedersoo et al. 2018.

Referências

Ver também
 Ascomycota

Ascomycota

Saccharomyceta


Denizaltılar, hem su altında aletli seyir gerçekleştirdiğinden, hem de gizliliği önemli olduğundan seyrüsefer sistemleri gelişmiş araçlar olmak zorundadırlar. Denizaltının seyrüseferini ve dost/düşman diğer araçları görmesini ve tanımasını sağlayan araçlara denizaltı alıcıları denir.

Denizaltının aktif alıcıları

Klasik denizaltının en büyük özelliği gizliliktir. Nükleer denizaltılar gibi enerjisi bol olmadığından ve torpido tehdidi karşısında süratlenip kaçamadığı için, gizliliğine azami dikkat gösterir. Bu yüzden aktif alıcılarını, tespit edilme şartlarını iyi değerlendirerek kullanır. Nükleer denizaltı ise sürat ve derinlik avantajına sahip olduğundan, aktif alıcılarından aktif sonarını daha rahat kullanır.

Radar
Denizaltı, coğrafi konumunu veya hedeflerin pozisyonunu tespit için kullanılır. Belli bir bölgeye dar bir açıda, çok kısa süre için elektromanyetik intişar yapar ve keser. Çevreden yansıysan dalgalar radar tarafından değerlendirilir ve böylece keşif yapılmış olur. Nadiren olmakla birlikte hedefe torpido atışından önce hedefin rota-sürat-mesafe parametrelerinin tayininde kullanılır.

Radar, bir vericinin atmalar (SUPLE) halinde yaydığı radyo dalgalarının yolları üzerindeki cisimlerden yansıyarak geri dönmesi ve bir alıcı tarafından yakalanması ilkesi temelinde çalışır. Alıcı geri dönen yankıdan hedefin yönünü ve mesafesini, iki yankı arasında geçen zamandan da hızını belirleyebilir. Hedef doğrudan radara geliyorsa ya da uzaklaşıyorsa Doppler etkisi sayesinde gene hız belirlenebilir. Radar atmaları düz bir hatta gittiğinden ufkun (Dünyanın eğiminin) ötesindeki hedefleri belirleyemezler. Bu nedenle savaş uçakları çok alçaktan uçarak radar sinyakllerinden kurtulabilirler. Ayrıca "hayalet" (stealth) uçakların tasarımında, radar sinyallerinin kolayca yansıyacağı dik yüzeylerden (ör: gövdeye dik kuyruk vb) kaçınarak ya da elektromanyetik sinyalleri emici özelliğwe sahip bileşik malzemeler ve boyalar kullanarak bunlara belli bir görünmezlik sağlamak mümkün.

Aktif sonar
Radarla aynı esasa göre çalışan sonarlar, elektromanyetik dalga yerine ses dalgası gönderir. Gönderilen "Ping"'in frekansı arttıkça hedefe çarpıp dönme mesafesi kısalır. Bu frekansın "Kesinliği" fazladır ve cihazları az yer kaplar. Marmara denizi gibi kesafet çeşitliliği nedeniyle tabakası fazla denizlerde yüksek frekansın etkinliği iyice azalır. Alçak frekans uzak mesafelere gidebilir fakat bu frekansın seçiciliği azdır ve cihazları çok yer kaplar. Klasik denizaltı için dikkatle kullanılması gereken cihazdır. Denizaltı Harekâtı bölümünde incelenen "Ortam Şartlarına" bağlı olarak "Çok uzak mesafeler"'den duyulabilir.

Denizaltının pasif alıcıları
Kendisi herhangi bir işlemde bulunmadan sadece dinleme/gözlem halindeki alıcılardır.

Periskop
1854 yılında Fransız Marie Dawey, aynalarla ilk periskobu yapmış 1872'de prizmaları kullanmıştır. Amerikalı Thomas H. Doughty'nin iç savaş esnasında Red River'da harekât yapan Monitör Osage'ın taretine bir boru içine koyduğu aynalarla nehir setleri üstünden konfederasyon birliklerine atışlar yapması periskop fikrinin kabaca ilk kullanımını teşkil eder.

1902'de; Protector dizaynında dışarıyı görmek için, merceklerle yaptığı "Omniscope ya da Skalomniscope" adını verdiği buluşu ile Simon Lake ve Periskobu geliştirip Hollanda yapımı İngiliz denizaltılarına uygulayan Dublinli bir teleskop imalatçısı: Sir Howard Grubb (1844-1931) periskopun gelişiminde önemli rol oynayan iki kişidir. Günümüz denizaltılarında prizmadan ve merceklerden oluşan ABD SSN denizaltılarında kullanılan Kollmorgen T18 gibi periskoplara radar, lazer mesafe ölçer, tv kamerası, fotoğraf makinası, ESM anteni, UHF anteni, gece görüş sistemi, kızılötesi alıcı ve ışıkla haberleşme (Mors) için lamba ilave edilebilmektedir. Virginia sınıfı denizaltılarda köklü bir değişiklik ile periskop konmayıp yerine "Photonics mast" denilen ve mukavim tekne dışında sürülebilen iki direkte yüksek çözünürlüklü kameralar, kızılötesi, low-level light görüntüleyici, lazer mesafe ölçer ve elektromanyetik dalga tespit -ESM- sensörü ile donatılmış bir "Şapka" mevcuttur. Veriler, fiberoptik kablolarla iletilmektedir.

Pasif sonar
Su altındaki her türlü sesi dinlemeye imkân veren cihazdır. Tekne dışındaki Hydrophone denilen algıçlarına gelen ses titreşimlerinin, düşük voltajlarda elektrik enerjisine dönüşmesi esasına göre çalışır. Yakın tarihe kadar operatörlerin kulak hassasiyeti ve tecrübesi ile etkili bir şekilde kullanılabilen bu cihaz; frekans bandının genişletilmesi ve kütüphanesine, su altında duyulabilecek sesleri tanıma için karşılaştırma yapabileceği örnekler kaydedilmesi sayesinde, operatöre net analiz sonuçları vermekte ve tespitinde yardımcı olmaktadır.

Elektromanyetik dalga tespit cihazı (ESM)
Hava, kara veya denizden yapılan her türlü elektromanyetik intişarı (Radar veya telsiz yayınını) tespit eder ve ekranında yönünü görüntüler. Eğer gelen elektromanyetik dalgayı analiz edebilme imkânı varsa; hafızasına kaydedilmiş bilgilerle karşılaştırarak, gemi ismine kadar tanımlayabilir.A

Akustik dalgaları tespit cihazı
Bu cihaz için de yukardaki tanımlamalar kullanılabilir. Ayrı bir cihaz olduğu gibi, gelişmiş sonarların imkânlarından biri de olabilir.

Akustik mesafe bulucu
Bir kaynaktan yayılan ve sudaki hızı bilinen sesin; denizaltı boyunca, eşit aralıklarla konan 3 hydrophona ve her birine, belli açılar içinde ve farklı zamanlarda ulaşması ile oluşan üçgenin analizini yapar.

Denizaltılar

Denizaltı alıcıları


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون سنة 1997:

الكبار

فردي رجال

 بيت سامبراس هزم  سيدريك بيولاين, 6-4, 6-2, 6-4

فردي سيدات

 مارتينا هينغيز هزم  يانا نوفوتنا, 2-6, 6-3, 6-3

زوجي رجال

 تود وودبريدج و مارك وودفورد هزم  جاكو التينغ و بول هارهويس, 7-6 (4), 7-6 (7), 5-7, 6-3

زوجي سيدات

 غيغي فيرنانديز و ناتاشا زفيريفا هزم  نيكول أرندت و مانون بولغراف, 7-6 (4), 6-4

زوجي مختلط

 سيريل سوك و هيلينا سوكوفا هزم  أندريه أولهوفسكي و لاريسا نايلاند, 4-6 6-3 6-4

الشباب

فردي أولاد
 ويلسي وايتهاوس هزم  دانييل إلسنر, 6-3, 7-6 (6)

فردي بنات
 كارا بلاك هزم  أوبراي رايبنر, 6-3, 7-5

زوجي أولاد
 لويس هورنا و نيكولاس ماسو هزم  Jaco van der Westhuizen و ويلسي وايتهاوس, 6-4, 6-2

زوجي بنات
 كارا بلاك و إيرينا سليوتينا هزم  ماجا ماتفزيتش و كاترينا سربوتنيكا, 3-6, 7-5, 6-3

مراجع

بطولة ويمبلدون 1997
أحداث 1997 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1997 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 1997 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 1997

بطولة ويمبلدون 1997


Sunderland é uma estação ferroviária na Durham Coast Line, linha que vai de Newcastle Central a Middlesbrough via Hartlepool. A estação, situada a cerca de 12 milhas (19,6 km) a sudeste de Newcastle upon Tyne, serve a cidade portuária de Sunderland, condado metropolitano de Tyne and Wear, Inglaterra. É propriedade da Network Rail e gerida pela Northern Trains. Desde 31 de março de 2002, a estação é integrada ao serviço da Tyne and Wear Metro, o sistema de VLT que atende ao condado.

História

Estações Anteriores

Inaugurados em 1836, os primeiros serviços ferroviários de passageiros para Sunderland foram fornecidos pela Durham and Sunderland Railway Company, inicialmente ligando a então cidade portuária a Haswell e Hetton-le-Hole. Aproximando-se do sul ao longo da costa, o terminal, conhecido como Town Moor, estava localizado perto de South Dock, uma das docas do Porto de Sunderland. A Durham and Sunderland estendeu lentamente sua rota em direção ao terminal pretendido em Durham - embora o eventual terminal, inaugurado em 1839, estivesse localizado fora da cidade, na vila de Shincliffe. A linha chegou a Durham em julho de 1893, quando a North Eastern Railway inaugurou a extensão para Elvet.

Indistinguível em arquitetura, conveniência ou acomodação, Town Moor foi substituída 22 anos depois por outra estação localizada em Hendon, uma importante área industrial de Sunderland. A estação de Hendon situava-se meia milha ao sul, em um ponto onde a linha tinha que ser unida pela linha Durham via Penshaw, da Newcastle and Darlington Junction Railway Company, que foi inaugurada em 1853.

Em 1854, o Marquês de Londonderry abriu a Londonderry, Seaham and Sunderland Railway, que ligava as minas de carvão de Londonderry e South Hetton a South Dock. A partir de 1855, a linha transportou passageiros entre o porto de Seaham e um terminal em Hendon Burn. A empresa começou a usar o terminal da Durham and Sunderland Railway em 1868. Enquanto isso, a York, Newcastle and Berwick Railway construiu sua estação, a Fawcett Street, inaugurada em 1853,

Em 4 de agosto de 1879, a North Eastern Railway abriu uma linha da junção de Ryhope Grange até Monkwearmouth, com uma nova estação sendo construída no local atual, projetada pelo arquiteto William Peachey. Tanto Fawcett Street quanto a estação de Hendon foram fechadas na mesma data. A nova estação serviu passageiros da North Eastern Railway e da Londonderry, Seaham and Sunderland Railway, até que esta vendeu a rota Sunderland-Seaham para a primeira em 1900. Isso, por sua vez, permitiu que a North Eastern Railway estendesse a linha ao longo da costa, criando uma nova rota no sentido oeste, para Hartlepool, aberta em 1905.

Estação atual

A atual estação, conhecida como Sunderland Central até 5 de maio de 1969, tem trilhos que se encontram em um corte de norte a sul, delimitadas por muros de contenção a leste e oeste. A área da plataforma foi anteriormente coberta por um telhado semi-elíptico de vigas arqueadas que, junto com os edifícios no extremo norte da estação, sofreram danos significativos após um ataque aéreo em março de 1943, durante a Segunda Guerra Mundial. Em 1953, o telhado foi substituído por coberturas tipo guarda-chuva, e os prédios no extremo sul da estação receberam uma reestilização provisória. A reconstrução total da estação foi adiada, de forma a permitir o aproveitamento do potencial de desenvolvimento imobiliário do local, bem como a compatibilidade com as propostas da cidade para a requalificação da área envolvente.

A estação reconstruída foi projetada por Frederick Curtis, arquiteto-chefe da British Rail, tendo suas obras concluídas em 4 de novembro de 1965. Na época, o desenvolvimento fazia parte de um esquema de reconstrução completo envolvendo quase toda a área do local. Uma única entrada e edifícios ao nível da rua foram localizados no extremo norte da estação, com uma segunda entrada e edifícios associados no sul sendo adicionados cinco anos depois.

Após o Beeching Axe (plano para aumentar a eficiência do sistema ferroviário nacionalizado na Grã-Bretanha), e a posterior retirada dos serviços de serviços ferroviários locais para Durham, (oeste) Hartlepool e South Shields, os trens de passageiros foram concentrados em uma única plataforma de ilha, com acesso à área de saguão por uma escada dupla de sentido único. No momento da reabertura, os serviços consistiam em um diário a cada meia hora para Newcastle e outro de hora em hora de e para Middlesbrough via (West) Hartlepool, com trens adicionais nos períodos de pico. Havia também trens matinais para Liverpool e Londres, bem como um serviço de vagão-leito para a capital inglesa todas as noites.

A segunda plataforma de ilha foi destinada ao funcionamento do tráfego de encomendas, uma vez que se iria construir um novo escritório de cargas no extremo norte da estação. Antes disso, este tipo de tráfego era tratado no extremo norte da estação, usando o antigo bloco de estábulos a oeste para entregas, com uma sala de tamanho semelhante no lado leste para recebimento de encomendas.

O trabalho revisto da estação permitiu que as linhas e desvios no extremo sul da estação fossem simplificados. A consequente redução da via permanente liberou áreas de terreno ao nível da via, que ficaram disponíveis para a construção de suporte para o desenvolvimento do nível da rua ao redor da Athenaeum Street e de Holmesside.

Outras remodelações ocorreram, antes da abertura da extensão Wearside, do Tyne and Wear Metro. Um fechamento de seis semanas da Durham Coast Line, entre Newcastle e Sunderland, ocorreu no início da primavera de 2001, durante o qual a pista existente através do Sunderland North Tunnel foi rebaixada e dois novos cruzamentos introduzidos. A única plataforma de ilha também foi alargada, com um novo entroncamento e arranjo de vias introduzido ao sul da estação.

Remodelação

Em 2006, a Tyne and Wear Passenger Transport Executive anunciou planos para reformar as áreas da plataforma de 140 metros (460 pés). O projeto teve financiamento do Departamento de Transportes em um esquema inovador, onde o dinheiro "economizado" pela redução de um serviço ferroviário subsidiado em favor do metrô de Tyne and Wear foi convertido em um montante fixo para investimento de capital. Embora a Tyne and Wear Passenger Transport Executive não seja proprietária ou gerencie a estação (de propriedade da Network Rail e administrada pela Northern Trains), o investimento foi justificativo por ela ser a operadora majoritária da estação.

Os trabalhos foram iniciados em janeiro de 2008, com o segundo estágio de desenvolvimento começando em setembro de 2009. O projeto foi concluído em julho de 2010, a um custo de £7 milhões. Ele previa a construção de um piso, tetos e iluminação totalmente novos, além de melhorias substanciais nas paredes existentes e uma reorganização significativa dos edifícios e das áreas de espera nas plataformas.

The Tyne and Wear Passenger Transport Executive nomeou a empresa Sadler Brown Architecture para desenvolver o projeto, liderado pela multinacional de engenharia e design Arup. O trabalhos também contaram com  os artistas Julian Germain e Morag Morrison, além do Jason Bruges Studio, que criou uma parede de luz de 140 metros com unidades de LED individuais contendo uma tela animada. Germain forneceu uma sequência de 41 fotografias de itens cotidianos "perdidos" no metrô de Tyne and Wear, enquanto Morrison projetou painéis de vidro colorido ao longo da plataforma.

Em outubro de 2015, foi anunciado que estavam sendo formulados planos para a reforma do saguão superior e exterior para melhorar a imagem e a acessibilidade da estação. Quase seis anos depois, em julho de 2021, os planos revisados para a reforma foram revelados, com um custo estimado de £26 milhões. O projeto consistia na demolição e reconstrução da entrada sul, com o número de trilhos passando pela estação a ser aumentado para quatro. Os trabalhos preparatórios estavam previstos para começar no início de 2022, com a nova entrada sul programada para ser aberta ao público no início de 2023.

Facilidades
A estação está em dois níveis. Uma bilheteria com funcionários localizada no nível da rua (superior), aberta das 6h15 às 18h de segunda à sábado, e das 8h às 17h aos domingos. Lojas de varejo e máquinas de autoatendimento também estão localizadas no nível da rua. Uma sala de espera e assentos são fornecidos no nível da plataforma (inferior), com os dois andares conectados por elevador e escada rolante. A plataforma de ilha é totalmente acessível para cadeirantes. As informações são fornecidas com exibições audiovisuais do próximo trem, bem como cartazes de horários em papel.

Layout
A estação tem uma grande plataforma central com cada lado dividido em duas plataformas numeradas. Os serviços operados pela Northern Trains fazem escala nas plataformas 1 e 4, localizadas no extremo norte. As plataformas 2 e 3, no extremo sul, são servidas pelo Tyne and Wear Metro. Trens mais longos, como os utilizados pela Grand Central e pela London North Eastern Railway, operam a partir de duas plataformas adjacentes, devido ao seu comprimento.

Até 25 de outubro de 2018, o layout da estação era único na Grã-Bretanha, pois os serviços ferroviários pesados e leves usavam as mesmas plataformas. Um layout semelhante existe agora em Rotherham Central, onde os VLT's da Sheffield Supertram usam plataformas de baixa altura, situadas adjacentes às plataformas de altura total usadas pelos serviços da National Rail.

Diagrama

 : Via compartilhada pelos serviços Tyne and Wear Metro e National Rail, eletrificada a 1500V DC aéreo.
 : Trilho usado apenas pelos serviços Tyne and Wear Metro, eletrificada a 1500V DC aéreo.
 : Via não eletrificada usada apenas pelos serviços da National Rail.
 A: Em direção a Newcastle
 B: De Newcastle
 C: De South Hylton
 D: Para South Hylton
 E: Tapume eletrificado
 F: Tapume não-eletrificado
 G: De Middlesbrough
 H: Em direção a Middlesbrough
 : Área coberta da estação
 : Plataformas
 Plataforma 1: Serviços da Northern Trains no sentido para Middlesbrough ou Nunthorpe via Hartlepool.
Platform 2: Serviços do Tyne and Wear Metro em direção a Estação South Hylton.
Platform 3: Serviços do Tyne and Wear Metro para Estação Newcastle Airport.
Platform 4: Serviços da Northern Trains no sentido para Hexham ou Carlisle via Newcastle.

Serviços

Após mudanças de horário ocorridas em Dezembro de 2021, os serviços da Estação Sunderland funcionam da seguinte forma:

Grand Central
A Grand Central opera cinco trens por dia (quatro aos domingos) entre Sunderland e London King's Cross via York.

Material rodante utilizado: Class 180 Adelante

London North Eastern Railway
A London North Eastern Railway opera um serviço diário, durante os dias de semana, entre Sunderland e London King's Cross via York.

Material rodante utilizado: Class 800 Azuma

Northern
a Northern Trains opera um serviço de hora em hora entre Newcastle e Middlesbrough via Hartlepool. A maioria dos trens se estende para Hexham (ou Carlisle, aos domingos) e Nunthorpe. Dois trens por dia (três aos domingos) continuam até Whitby.

Material rodante utilizado: Class 156 Super Sprinter e Class 158 Express Sprinter

Ver também
 Estação Sunderland - estação do Tyne and Wear Metro que serve no mesmo prédio.

Estações ferroviárias de Tyne and Wear

Sunderland (estação ferroviária)


En klassebåd (eller klasset båd) er enhver form for båd (jolle, entypebåd eller klassebåd) for hvilken der af en organisation/national myndighed er udstedt et klassebevis/målebrev.

I modsætning til entypebåde kan klassebådene være forskellige, selvom de tilhører samme klasse.

Både

Klassebåd