Ivan Klíma (, ca Ivan Kauders) este un romancier și dramaturg ceh. El a obținut Premiul Magnesia Litera și Premiul Franz Kafka, printre alte onoruri.

Biografie
Copilăria lui Klíma la Praga a fost fericită și lipsită de evenimente, dar totul s-a schimbat odată cu invazia germană din Cehoslovacia în 1938, după Acordul de la München. El a fost conștient că amândoi părinții lui aveau origine evreiască; ei nici nu erau evrei practicanți, dar acest aspect era irelevant pentru germani.

În noiembrie 1941, mai întâi tatăl lui, cercetătorul în domeniul electrotehnic Vilém Klíma, și apoi, în decembrie, el, cu fratele și cu mama sa au fost deportați în lagărul de concentrare Theresienstadt (Terezín), unde a rămas până la eliberarea sa de către Armata Rusă de Eliberare în mai 1945. Atât el, cât și părinții lui au supraviețuit detenției, o minune în acea vreme din moment ce Terezín era un lagăr pentru evreii din Europa centrală și de sud și suprapopularea sa determina organizarea periodică de transporturi către "Est" în alte lagăre de concentrare precum cel de la Auschwitz. Familia a adoptat după război numele Klíma, ce avea o sonoritate mai puțin germanică.

Klíma a descris plastic această perioadă în articolele din revista literară britanică Granta, în special O copilărie în Terezin. În această perioadă de trai în condiții extreme a experimentat pentru prima dată "puterea eliberatoare pe care o poate da scrisul", după ce a citit un eseu școlar în clasă. El se afla, de asemenea, în mijlocul unei comunități în care se spuneau povești, sub presiunea unor circumstanțe deosebite în care moartea era mereu prezentă. Copiii locuiau împreună cu mamele lor, fiind expuși unei bogate culturi orale de cântece și anecdote.

Ivan Klíma a absolvit liceul la Praga în 1951, apoi a studiat un semestru la Facultatea de științe politice și economice, iar mai târziu a urmat Facultatea de filosofie a Universității Caroline (1952-1956). A lucrat apoi ca redactor la revista săptămânală Květy (Flori), la editura Československý spisovatel (Scriitorul cehoslovac), Literární noviny (Gazeta literară), iar în perioada 1963-1969 a deținut funcția de redactor-șef adjunct la Literární listy (Foi literare). În anii '60, mai precis în perioada 1963-1970, a fost visiting profesor la Universitatea din Ann Arbor, Michigan, SUA. Reîntors în Cehoslovacia, a fost marginalizat de regimul comunist și i s-a interzis să mai publice. Astfel, în anii '70-'80, a lucrat pentru scurte perioade ca muncitor. Scrierile sale (povestiri, eseuri și piese de teatru) au apărut în ediții samizdat sau în reviste ale exilului, fiind publicate ulterior și în țară. Ivan Klíma a fost în anul 1989 unul din fondatorii Asociației Scriitorilor, iar între anii 1990-1993 a fost președintele Centrului ceh al PEN-Clubului.

Acest context remarcabil și neobișnuit nu a fost sfârșitul familiarizării lui Klíma cu marile forțe istorice care au modelat Europa la mijlocul secolului al XX-lea. Odată cu eliberarea țării, forțele politice comuniste cehe au început să crească, iar tirania nazistă a fost înlocuită cu controlul sovietic asupra experimentului democratic ceh din perioada interbelică. Klíma a devenit membru al Partidului Comunist din Cehoslovacia. Mai târziu, speranțele din copilărie când citea basme în care binele triumfa asupra răului au devenit o conștientizare adultă că de multe ori "nu forțele binelui și răului se luptă între ele, ci doar două forțe rele aflate în competiția pentru controlul asupra lumii".

Procesele spectacol de la începutul regimului comunist și uciderea celor care se opuneau noului regim începuseră deja, iar tatăl lui Klíma a fost din nou închis, de această dată de către proprii săi conaționali. Acest fundal întunecat este creuzetul în care s-a format materialul literar al lui Klíma: cunoașterea profundă a cruzimii umane, împreună cu nevoia specială de păstrare a integrității personale, lupta individului pentru a-și păstra valorile personale pe care regimurile totalitare încercau să le distrugă.

Pentru calitățile sale literare, Ivan Klíma a obținut Premiul Franz Kafka în 2002, devenind al doilea destinatar al premiului. Volumul său de memorii în două volume Moje šílené století ("Secolul meu nebun") i-a adus premiul literar Magnesia Litera la categoria non-ficțiune, în 2010.

Bibliografie
 Bezvadný den, 1960 – povestire pe tema singurătății
 Mezi třemi hranicemi, 1960 – reportaj din Slovenia
 Karel Čapek, 1962 – eseu
 Hodina ticha (Ora de liniște), 1963 – roman
 Milenci na jednu noc (Amanți de o noapte), 1964
 Návštěva u nesmrtelné tetky, 1965 – reportaj artistic
 Klára a dva páni, 1968
 Loď jménem naděje, 1969
 Ženich pro Marcelu, 1969
 Milenci na jeden den (Amanți de o zi), 1970
 Milostné léto (Vară cu dragoste), samizdat 1973, Toronto 1979, Praga 1992 - un roman despre singurătatea umană
 Soudce z milosti (Judecător din grație), samizdat 1976 sub titlul Stojí, stojí šibenička (Iată spânzurătoarea), publicat sub titlul nou la Purley în 1986 și la Praga în 1991; considerat de critici capodopera sa; un roman psihologic elaborat după o întâmplare reală ce urmărește destinul judecătorului Adam Kindl din copilăria acestuia petrecută în lagărul Terezin până la crizele – morale și conjugale - de la începutul anilor '70.
 Má veselá jitra (Diminețile mele vesele), samizdat 1978, Toronto 1979, Praga 1990, intitulat uneori Moje veselá jitra
 Už se blíží meče (Se apropie săbiile), exil 1983, Praga 1990 – colecție de eseuri și articole
 Moje první lásky (Primele mele iubiri), samizdat 1981, Toronto 1985, Praga 1990
 Láska a smetí (Dragoste și gunoi), samizdat 1987, Londra 1988, Praga 1990
 Má zlatá řemesla, 1990 intitulat uneori Moje zlatá řemesla
 Čekání na tmu, čekání na světlo (În așteptarea întunericului, în așteptarea luminii), 1993 - tradus în românește de Izabela Voinea și publicat în anul 1999 de Editura Univers din București
 Poslední stupeň důvernosti (Ultimul grad de intimitate), 1996
 Jak daleko je slunce, 1999
 Ani svatí, ani andělé, 1999
 Jak přežít blahobyt, 2001
 Velký věk chce mít též velké mordy, 2001 – despre viața și opera lui Karel Čapek
 Premiér a anděl (Primul ministru și îngerul), 2003
 Moje šílené století, Academia 2009, ISBN 978-80-200-1697-3 – Premiul Magnesia Litera
 Moje šílené století II., Academia 2010 ISBN 9788020018540

Piese de teatru
 Zámek (Castelul), 1964, dramă în stil kafkian
 Mistr, dramă scrisă în 1967, premiera în 1970 la New York
 Cukrárna Miriam (Cofetăria Myriam), 1968
 Porota (Juriul), 1968
 Amerika, 1974, adaptare a romanului lui Franz Kafka, scrisă împreună cu Pavel Kohout
 Ženich pro Marcelu, 1969
 Pokoj pro dva, 1973
 Hromobití, 1973

Referințe

Legături externe

 Spisovatel Ivan Klíma převzal Cenu Karla Čapka, tomu i poděkoval (Lidové noviny) (Czech)

Nașteri în 1931
Dramaturgi cehi
Romancieri cehi
Romancieri evrei
Oameni în viață

Ivan Klíma


Antonio Lopes Suasso, né à Bordeaux le  et mort à La Haye le , est un marchand hollandais et le plus riche juif portugais d'Amsterdam de son temps. Il vécut à La Haye vers la fin de sa vie. Suasso est le fondateur de la branche néerlandaise de la famille Lopes Suasso, qui s'est fait connaître, entre autres, grâce à un legs au Musée Municipal d'Amsterdam, qui s'appelait le musée Suasso vers 1900.

Biographie
Suasso est le fils de Francisco et Isabeau Mendes. Il épousa Dona Violante de Pinto (1629-1706) le 14 juin 1654. Le couple eut sept enfants. Suasso est enterré dans le cimetière juif portugais d'Ouderkerk-sur-l'Amstel.

Suasso apporta un fort soutien financier et diplomatique au gouvernement espagnol. Il fut anobli en 1676 par le roi d'Espagne Charles II. Il devient baron d'Avernas-le-Gras.

Suasso était actionnaire de la Compagnie néerlandaise des Indes occidentales.

La famille de Suasso a beaucoup fait don à la ville d'Amsterdam, y compris le buste représenté ici. Cette statue appartient au Musée d'Amsterdam.

Références

Liens externes

Naissance à Bordeaux
Naissance en avril 1614
Personnalité néerlandaise du monde des affaires du XVIIe siècle
Décès en mars 1685
Décès à 70 ans
Décès à La Haye
Personnalité liée à Amsterdam

Antonio Lopes Suasso


Redick ist der Familienname folgender Personen:

 David Redick (unbekannt–1805), US-amerikanischer Politiker und Jurist
 Hazel Redick-Smith (1926–1996), südafrikanische Tennisspielerin
 J. J. Redick (* 1984), US-amerikanischer Basketballspieler
 John I. Redick (1828–1906), US-amerikanischer Banker und Jurist

Siehe auch:
 Reddick

Redick


Pandit Jasraj (en hindi: पण्डित जसराज) (Distrito de Hisar, Haryana, India, 28 de enero de 1930 - Nueva Jersey, Estados Unidos, 17 de agosto de 2020) fue un cantante indio de música clásica, considerado el máximo exponente de la Gharana Mewati de música clásica indostánica.

Biografía
Jasraj nació en Hisar, Haryana en el seno de una familia ortodoxa y brahmán, además hijo de Pandit Motiramji, un exponente de la música clásica. Su familia fue conocida por interpretar ritmos tradicionales de la India, como el estilo Mewati Gharana. Motiramji murió cuando Jasraj solo contaba unos cuatro años de edad, el día en que iba a ser nominado como uno de los músicos más destacados del estado en la corte de Nizam.

Carrera
La carrera musical de Jasraj como cantante, inició incursionando en la vocalización de perfecta dicción y claridad, aplicando el género musical tradicional de Gharana Mewati y de Khayal. Su mayor contribución en la música clásica de la India, fue su concepción de una jugalbandi única y novedosa, al estilo del antiguo sistema de Moorchana, entre un hombre y una vocalista femenina, cada uno de ellos interpretando en sus respectivas escalas y diferentes rasgos, al mismo tiempo.

Premios
2000, Padma Vibhushan, (arte, música; clásica, vocal).
1987, Premio Académico Sangeet Natak
Sangeet Kala Ratna
Premio Maestro Dinanath Mangeshkar
Lata Mangeshkar Puraskar
Maharashtra Gaurav Puraskar más seguro Gurú.
2008, Swathi Sangeetha Puraskaram.
2010, Sangeet Natak Akademi Fellowship.
Premio Marwar Sangeet.

Discografía
 Raga Symphony (2009)
 Baiju Bawra (2008)
 Upasana (2007)
 Tapasya Vol. 1 (2005)
 Darbar (2003)
 Maheshwara Mantra (2002)
 Soul Food (2005)
 Jasraj, Pandit Vol. 2 - Haveli Sangeet
 Inspiration (2000)
 Ragas Triveni and Multani Live
 Ragas Bihada and Gaud Giri Malhar
 Worship By Music/Live Stuggart '88
 Ornamental Voice

Filmografía
Ladki Sahyadri Ki (1966, music by Vasant Desai)
Birbal My Brother (1973, music by Shyam Prabhakar)
1920 (2008, music by Adnan Sami)

Galería de fotos

Referencias

Enlaces externos
Official Site
Pandit Jasraj Institute of Music, New York

Personas de Hariana
Cantantes masculinos de India
Cantantes bhajan
Premio Padma Shri
Premio Padma Bhushan
Premio Académico Sangeet Natak
Premio Padma Vibhushan

Jasraj


Epilithon, rod crvenih algi iz potporodice Melobesioideae, dio porodice Hapalidiaceae. Smatra sinonimom za Melobesia, ali još dvije njegove vrste su taksonomski priznate na temelju literature navedenih vrsta, a jedna od njih je fosilna.

Vrste
 †Epilithon saipanense (J.H.Johnson) J.P.Beckmann & R.Beckmann
 Epilithon vallentinae Me.Lemoine

Izvori

Hapalidiaceae

Epilithon


Predicted and scheduled events
 The Indian Economy could surpass the US Economy, predicted by Goldman Sachs.
 Assuming no further changes in the copyright law, all sound recordings fixed between February 15 and December 31, 1972 will enter public domain in the United States:
 Slovenia will close down its nuclear plant by this year.

In fiction
 In the Twilight Zone episode Quarantine, the main protagonist, Matthew Forman, is shown that his civilization was destroyed by a third and final World War in 2043. By 2347, humanity has managed to rebuild civilization without machines or advanced technology.
 2043 marks the first contact between humans and the Centaurians in the computer game Alien Legacy.
 According to the Acecombat universe, war breaks out between Neucom Inc. and General Resource Ltd. The Universal Peace Enforcement Organization is sent to settle the conflict. The war lasts until 2044.
 The video game Rise of the Robots takes place in November.
 The movie The Postman (1997) concludes.
 The 2010 movie The Book of Eli is set.

References

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු

2043


طائرة سحابة الجنوب  رقم تسجيلها هو (VH-UMF)، وهي واحدة من خمس طائرات Avro 618 Ten التابعة لشركة طيران محلية وتطير بخطوط داخلية يومية عبر مدن أستراليا أوائل الثلاثينات. وقد اقلعت من سيدني إلى ملبورن بتاريخ 21 مارس 1931 بالساعة 8:10 صباحا حاملة معها 6 ركاب واثنين من الطاقم، ولكنها لم تصل أبدا إلى وجهتها. فقد كان الطقس خلال الرحلة خطرا وأسوأ مما كان متوقعا. وقد فقدت في هذا اليوم واستمر البحث عنها لمدة 18 يوما وبمعاونة 20 طائرة ولكنهم لم يتمكنوا من العثور على حطام الطائرة المفقودة. وقد كانت أول حادثة جوية تصيب أستراليا. وقد انهارت الشركة بعدها بسنة بسبب تلك الحادثة وتراكم الخسائر.

استمر مصير سحابة الجنوب غامضا حتى اكتشف حطامها بالصدفة في 26 أكتوبر من عام 1958 أي بعد اختفائها بسبع وعشرين عاما. وكان موقع الحادث موجود بمنطقة كثيفة الأشجار بجبال سنووي الوعرة، حوالي 25 كم شرقي من خط سيدني - ملبورن الجوي. استنتجت التحقيقات بأن الطقس الرديء بوقت الرحلة قد ساهم بشكل كبير على اسقاطها.

انظر أيضا
 قائمة حوادث الطائرات المدنية

المصادر والمراجع

 Into the abyss & back: Flight Safety Australia July-August 2006

أستراليا في 1931
أحداث مارس 1931
حالات أشخاص مفقودين في أستراليا
حالات أشخاص مفقودين في العقد 1930
حوادث طيران بسبب خطأ في تحكم الطائرة
حوادث طيران في 1931
حوادث طيران في أستراليا
حوادث طيران في نيوساوث ويلز
نيوساوث ويلز في عقد 1930
كوارث في أستراليا عقد 1930
مركبات جوية مفقودة
كوارث في أستراليا 1931

حادث طائرة سحابة الجنوب


වින්ඩෝස් මීඩියා සෙන්ටර් යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගමේ වින්ඩෝස් විස්ටා සහ වින්ඩෝස් 7 සමග පරිගණකයේ ස්ථාපනය වන මෘදුකාංගයකි. මේ මගින් පරිගණකයේ ඇති පින්තූර, සංගීත ඛණ්ඩ, වීඩියෝ මෙන්ම රූපවාහිනී ප්‍රචාරය වන වැඩසටහන් වුවද නැරඹීමට හැක.

වින්ඩෝස් මීඩියා සෙන්ටර්


Ann Moyal (née Hurley, anciennement Cousins et Mozley le  à Northbridge et morte le ) est une historienne australienne connue pour ses travaux en histoire des sciences, notamment de la biologie. Elle a occupé des postes universitaires à l'université nationale australienne, à l'Institut de technologie de la Nouvelle-Galles du Sud et à l'université Griffith, puis a travaillé comme chercheuse indépendante.

Biographie

Enfance et formation
Ann Veronica Helen Moyal est née le  à , Sydney, Nouvelle-Galles du Sud. Son père était caissier de banque. Elle a grandi à Sydney, mais a été envoyée au  pour sa dernière année d'études secondaires. Elle a obtenu un baccalauréat ès arts avec mention très bien de l'université de Sydney et a par la suite reçu une bourse de l'université de Londres. Cependant, elle a abandonné ses études de troisième cycle au bout d'un an pour devenir assistante de recherche.

Carrière
Moyal a travaillé comme assistante de recherche auprès de Lord Beaverbrook de 1954 à 1958, alors qu'il travaillait sur Men and Power 1917-1918. Elle a vérifié les sources et rédigé des brouillons, travaillant avec lui dans son penthouse londonien, son domaine de  et sa villa à Cap-d'Ail, en France. Dans ses mémoires, elle se souvient avoir été invitée à divertir Winston Churchill à Cap-d'Ail en nageant des longueurs dans une piscine. Beaverbrook l'a renvoyée lorsqu'elle l'a informé qu'elle se marierait pour la deuxième fois. Après son retour en Australie, Moyal a refusé une bourse de doctorat à l'université nationale australienne et est devenue la première rédactrice en chef adjointe de l' Australian Dictionary of Biography de l'université, sous la direction de . Manning Clark l'a décrite comme « l'une des héroïnes méconnues des années turbulentes » du projet. Elle a quitté le dictionnaire en 1962 pour devenir associée de recherche à l'Académie australienne des sciences et à l'École de recherche des sciences sociales de l'université nationale australienne.

La carrière ultérieure de Moyal s'est concentrée sur l'histoire des sciences. Elle a été rédactrice scientifique aux University of Chicago Press (1967-1970) et à partir de 1972, elle a enseigné au New South Wales Institute of Technology. Un article de 1975 sur la  « a fait sa réputation comme le principal expert australien sur l'histoire de l'énergie atomique en Australie ». De 1977 à 1979, elle a été directrice du Center for Science Policy à l'université Griffith. La dernière carrière de Moyal s'est déroulée en tant qu'universitaire indépendante et, en 1995, elle a aidé à établir l'Independent Scholars Association of Australia ; elle a été présidente de l'organisation jusqu'en 2000. En 1996, elle a organisé une exposition sur les scientifiques australiens pour la National Portrait Gallery of Australia.

Vie privée et décès
Moyal s'est mariée trois fois : à Michael Cousins en 1951, au colonel Everest Mozley en 1957 et au mathématicien José Enrique Moyal en 1962. Elle a pris le nom de son mari à chaque fois. Ses deux premiers mariages se sont soldés par un divorce et elle est devenue veuve en 1998.

Moyal est décédée le , à l'âge de 93 ans.

Distinctions
Moyal était membre de la Royal Society of New South Wales (FRSN) et de l' (FAHA). Elle a été nommée membre de l'ordre d'Australie (AM) en 1993 pour sa « contribution à l'histoire des sciences et de la technologie australiennes, en particulier l'écriture de son histoire », et a également reçu la médaille du centenaire. Elle a reçu un doctorat honoris causa ès lettres de l'université nationale australienne (2003) et de l'université de Sydney (2007). Elle a reçu à titre posthume le prix Archibald-Ollé 2020 du meilleur article ("PAM Dirac and the maverick mathematician") publié dans le Journal & Proceedings of the Royal Society of New South Wales, en 2017.

Publications
Parmi les livres académiques de Moyal figurent  :
A Guide to the Manuscript Records of Australian Science (1966)
Scientists in Nineteenth Century Australia: A Documentary History (1976)
Clear Across Australia: A History of Telecommunications (1984)
A Bright and Savage Land: Scientists in Colonial Australia (1986)
Women and the Telephone in Australia (1989)
Platypus: The Extraordinary Story of How a Curious Creature Baffled the World (2001), Allen & Unwin, Crows Nest,

The Web of Science: The Scientific Correspondence of the Rev Clarke, Australia's Pioneer Geologist (2003)
Koala: A Historical Biography (2006)
Maverick Mathematician: The Life and Science of J.E. Moyal (2006), ANU E-press,,    en ligne.

Moyal a publié deux mémoires : Breakfast with Beaverbrook : Memoirs of an Independent Woman (1995) et A Woman of Influence : Science, Men & History (2014). Elle a également édité Truant Surgeon (1963), les mémoires du premier ministre australien Earle Page qui ont été publiés à titre posthume.

Notes et références

Liens externes

 National Portrait Gallery : portrait d'Ann Moyal par Pamela Thalben-Ball
 L'Encyclopédie des femmes et du leadership au vingtième siècle en Australie : entrée d'Ann Moyal
 Trove : Ann Moyal
 Encyclopédie de la science australienne : entrée Ann Moyal

Historienne des sciences
Historien australien du XXe siècle
Histoire de la biologie
Étudiant de l'université de Sydney
Professeur à l'université nationale australienne
Professeur à l'université Griffith
Universitaire australien du XXe siècle
Docteur honoris causa de l'université nationale australienne
Docteur honoris causa de l'université de Sydney
Membre de l'ordre d'Australie
Naissance en février 1926
Naissance à Sydney
Décès en juillet 2019
Décès à 93 ans

Ann Moyal


1.HMNL 2017./18. je dvadeset i sedma sezona prvog ranga hrvatskog malonogometnog prvenstva, a u ligi sudjeluje 12 momčadi.
Prvak je postao po prvi put postala momčad "Novo Vrijeme Apfel" iz Makarske.

Sustav natjecanja
Prvenstvo se igra u dva dijela: ligaškom i doigravanju.
U ligaškom sudjeluje 12 momčadi koje odigraju ligu dvokružnim sustavom  (22 kola). Po završetku lige šest najbolje plasiranih momčadi se plasira u doigravanje za prvaka koje se igra na ispadanje. Četvrtzavršnica i poluzavršnica se igra na dvije dobivene utakmice, a završnica na tri dobivene utakmice.

Sudionici

 Square - Dubrovnik
 Albona Potpićan '98 - Labin
 Novo Vrijeme Apfel - Makarska
 Osijek Kelme - Osijek
 Brod 035 - Slavonski Brod
 Split Tommy - Split
 Crnica - Šibenik
 Vrgorac - Vrgorac
 Alumnus - Zagreb
 Futsal Dinamo - Zagreb
 Nacional - Zagreb
 Uspinjača - Zagreb

Ligaški dio sezone

Ljestvica

Rezultatska križaljka
''Ažurirano 30. travnja 2018.

 Izvori:

Doigravanje

 Izvori:

Poveznice
 crofutsal.com, 1. HMNL
 flashscore.com, 1. HMNL
 2. HMNL 2017./18.
 Hrvatski malonogometni kup 2017./18.

Izvori

 crofutsal.com, 1. HMNL, pristupljeno 30. travnja 2018.
 flashscore.com, 1. HMNL 2017./18., rezultati, pristupljeno 30. travnja 2018.
 flashscore.com, 1. HMNL 2017./18., ljestvica, pristupljeno 30. travnja 2018.
 , objavljeno 27. travnja 2018., pristupljeno 30. travnja 2018.

2017-18

1. HMNL 2017./18.


Insulele Prundu cu păsări sunt două insule apropiate situate în partea de sud-vest a lacului Sinoe, aproape de mal. Cu o suprafață aproximaivă de 1,4 ha și o lungime de 5.468m, insulele au forma unor atoluri. Ca încadrare teritorial-administrativă aparțin de comuna Mihai Viteazu, județul Constanța.

Rezervația
În jurul insulelor s-a constituit din anul 2010 o rezervație științifică constând din luciul de apă al lacului Sinoe, până la o distanță de aproximativ 1 km de centrul ariei. Suprafața totală a rezervației este de 187 ha, incluzând luciul de apă. Rezervația științifică adăpostește o colonie mixtă de păsări dintre care mai importante sunt lopătarul (Platalea leucorodia) și pelicanul creț (Pelecanus crispus), o specie aflată în pericol de extincție la nivel mondial. Insulele sunt un loc important de popas și pentru pelicanul comun (Pelecanus onocrotalus), dar și pentru alte specii, în special păsări acvatice. Accesul persoanelor neautorizate este interzis pe insulă și în zona rezervației.

Note

Vezi și
 Lista rezervațiilor naturale din județul Constanța
 Listă de rezervații naturale din România

Legături externe
Salvați Pelecanus crispus în Delta Dunării

Insulele României
Rezervații naturale din județul Constanța
Insule lacustre
Insule nelocuite

Insulele Prundu cu păsări


بِنِيسِيَا  مدينة تقع في مقاطعة سولانو، كاليفورنيا، الولايات المتحدة الأمريكية.

أعلام

 روبن وينتيرز
 جو جاكوبس
 ويليام إدوارد كولبي
 لويس هاكيت
 روبرت أرنيسون

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1850
تأسيسات سنة 1850 في كاليفورنيا
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة سولانو (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
مدن مركزية سابقة في الولايات المتحدة
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو

بنيسيا (كاليفورنيا)


An Carex halleriana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ignacio Jordán de Asso y del Rio. An Carex halleriana in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex halleriana


Le  est un centre de découvertes ludique situé à Differdange, dédié aux sciences et aux nouvelles technologies. Inauguré en octobre 2017, il comprend aujourd'hui plus de 80 stations interactives et une multitude de  spectaculaires sur différents thèmes : mécanique, électricité, magnétisme, fluides basses températures, les matériaux, l'optique, l'acoustique et l'astronomie. Le musée est ouvert tous les jours au public.

Objectifs
Les sciences et les technologies sont souvent abordées d'une façon trop abstraite ou trop académique. L'ambition est de présenter ces sujets d'une manière claire et accessible au grand public en mettant la théorie en pratique par une approche amusante et interactive.

Collaboration avec les écoles & lycées
Le Luxembourg Science Center collabore activement avec les écoles / universités du pays et de la grande région.

Les médiateurs et enseignants y ont accès à une collection d'outils et stations expérimentales qui permettent de rendre plus concrètes les matières étudiées en classe. Des outils et installations que les institutions scolaires n'ont souvent pas à leur disposition dans leurs locaux.

Historique
Le projet de science center luxembourgeois a débuté avec le classement de deux monuments nationaux du site Arcelor Mittal de Differdange: l'équipement Groussgasmaschinn classé en août 2007 et  le bâtiment adjacent (Centrale à Gaz), classé en novembre 2018.

Octobre 2007
Création de l'association Groussgasmaschinn.

Juillet 2008
Classement de la Groussgasmaschinn comme Monument National.

Avril 2011
Création de la Sàrl GGM11.

Mai 2011
Démantèlement des moteurs Diesel de Radio Luxembourg Junglinster.

Février 2012
Commencement des travaux de restauration et de démantèlement Groussgasmaschinn. Développement du concept Science Center par l'analyse de quelque 70  à travers le monde et mise en œuvre d'un programme spécifique de promotion et de sensibilisation à la culture scientifique et technologique des jeunes et du grand public.

Mai 2016
Début des travaux d'aménagement du bâtiment de la « Léierbud » pour accueillir le Science Center.

Mars 2017
Ouverture inofficielle du Science Center Phase 1 réservée aux écoles.

Octobre 2017
Ouverture officielle du Luxembourg Science Center à Differdange.

Juin 2018
Lancement d'ESERO Luxembourg, un programme de développement professionnel pour les enseignants luxembourgeois et de sensibilisation aux STEM avec l'Agence spatiale européenne, l'Agence Spatiale Luxembourgeoise et le ministère de l'Éducation.

Novembre 2018
Le bâtiment de la centrale à gaz (érigé en 1905) est classé monument national.

Septembre 2019
Lancement officiel du projet «Orientation: Science & Technologie».

Décembre 2021
Inauguration du planétarium

Notes et références

Liens externes
    Site officiel

Musée au Luxembourg
Musée fondé en 2017
Differdange

Luxembourg Science Center


Det Gule Palæ kan henvise til:

 Det Gule Palæ - et palæ i Amaliegade i København
 Det Gule Palæ (Gråsten) - en fredet bygning i Gråsten
 Det Gule Palæ (Ordrup) - en ejendom i Ordrup i Gentofte Kommune, der anvendes til boligsociale formål
 Det Gule Palæ i Roskilde, også kaldet 'Det Kongelige Palæ i Roskilde' - en bygning, der huser Museet for Samtidskunst
 Det Gule Palæ - et kommandotårn oprindeligt opstillet på Jernbaneterrænet på Vesterbro kendt for sin rolle i filmen Olsen-banden på sporet

Det Gule Palæ (flertydig)


An Telipogon sanchezii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan Alexander Charles Hirtz. An Telipogon sanchezii in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon sanchezii


La Belle Juive est un archétype littéraire, en particulier de la littérature européenne romantique du . La belle juive est souvent dépeinte comme une femme juive seule, jeune et belle dans un monde majoritairement chrétien.

Contexte historique et thèmes

Les origines de la belle juive remontent à la littérature médiévale. Cependant, la définition de l'archétype telle qu'il est connue aujourd'hui est établie au cours du 19 siècle. En France, l'émancipation des juifs au début de la Révolution leur permet de devenir citoyens à part entière ce qui les rends plus visibles dans la société française dès la fin du 18 siècle.  À ceci se conjugue le courant orientaliste nourrit par les découvertes colonialistes.

La Grande-Bretagne, la France et l'Allemagne sont les trois principaux pays où l'archétype prend racine et s'épanouit sur la scène culturelle au cours du 19  et du début du 20 siècle.

Dans un premier temps, la belle juive est une meilleure version de son homologue masculin juif puisqu'elle peut être assimilée et qu'elle est vue comme la mère idéale. En Allemagne, l'apparitions des salons crée un espace où les salonnières juives telles que Dorothea Veit and Rahel Varnhagen, réputées pour leur richesses mais aussi pour leur beauté et leur exotisme, côtoient la noblesse au point de devenir la partenaire de mariage idéale. L'archetype évolue et la belle juive devient la belle étrangère, puis la femme fatale au cours de la deuxième moitié du  19 siècle. En cette fin de siècle, l'apparition de la belle juive est communément considérée comme une manifestation d'antisémitisme de la part de celui qui l'invoque. En effet, l'archétype est employé par des artistes et des auteurs non juifs et s'accompagne fréquemment d'autres expressions à caractère antisémite destinées à un public antisémite.

La belle juive est façonnée par ses relations avec des personnages adjacents, le plus souvent par le biais d'un amour pour un chrétien ou un père juif méchant. Il existe deux catégories principales de belle juive ; la première est « positive », et la décrit comme noble, intelligente, pure et loyale, la rattachant peut-être à la Vierge Marie, ou au principe général du martyre chrétien. La seconde est négative, décrivant belle juive comme sournoise, coquette, trop attractive, dangereuse et destructrice. Leurs différences mises à part, les deux catégories ont le même objectif; à savoir la distraction du héros chrétien. Ainsi, il y a deux destins acceptables pour la belle juive ; le premier est la soumission totale à l'amant chrétien et par lui au monde chrétien. Le second destin est la mort. La belle juive est fondamentalement une héroïne tragique. La belle juive de la catégorie positive ne peut jamais trouver un véritable épanouissement dans le monde juif réputé maudit et dans l'autre catégorie, elle n'avait jamais eu l'occasion, puisqu'elle est née dans le monde juif et donc damnée.

Contexte philosophique
L'archétype de la belle juive révèle l'antisémitisme et la misogynie de l'artiste, car si les personnages et les approches varient à chaque representation, le point commun partagé par toutes est la fonction fondamentale de la juive comme symbole érotique de l'autre, l'étrange et l'interdit, singulière par sa vulnérabilité et sa séduction accablante. Dans son essai « Juif et antisémite » (1946), Jean-Paul Sartre écrit :

 Il y a dans l'expression « une belle Juive » une signification sexuelle très particulière, bien différente de celle contenue dans les mots « belle Roumaine », « belle Grecque », ou « belle Américaine », par exemple. Cette phrase porte une aura de viol et de massacre. La « belle juive » est celle que les cosaques du tsar traînaient par les cheveux dans les rues du village en flammes […] Souvent violée ou battue, elle réussit parfois à échapper au déshonneur par la mort, mais c'est une forme de justice ; et ceux qui gardent leur vertu sont des serviteurs dociles ou des femmes humiliées amoureuses de chrétiens indifférents qui épousent des femmes aryennes. Je pense qu'il n'en faut pas plus pour indiquer la place qu'occupe la juive comme symbole sexuel dans le folklore.

De plus, Anthony Bale dans son essai « The Female 'Jewish' Libido in Medieval Culture » pointe spécifiquement le conflit judéo-chrétien comme la source de l'archétype, remarquant que : « Le corps de la juive est un site de juridictions concurrentes, chrétiennes et juives., avec la rivalité entre les hommes articulée par le contrôle de la juive […] la femme juive est ce qui autorise une alliance troublante – mais utile – du sexe et de la violence dans les codes normatifs de la conduite chrétienne, un corps juif imaginaire pour la gratification égoïste du corps dévoué chrétien ».

Attributs physiques
L'apparence typique de la belle juive inclut des cheveux longs, épais et noirs, de grands yeux noirs, un teint olive et une expression languissante. Souvent, la belle juive sera représentée portant des vêtements et des bijoux orientaux et sera confondue avec deux autres archétypes de la même époque : la belle gitane et la belle Orientale.

Exemples

Le personnage de Rebecca dans Ivanhoé
L'expression « belle juive » apparaît pour la première fois dans le roman Ivanhoé de Sir Walter Scott pour designer Rebecca. Rebecca tombe amoureuse du personnage principal, mais ils ne peuvent pas être ensemble car il est chrétien. Elle ne suit pas ses sentiments mais se sacrifie par amour. Elle prend soin d'Ivanhoé tout au long du roman et fait gracieusement ses adieux à sa future épouse au moment de son départ, avec l'intention de vivre comme l'équivalent d'une religieuse juive .

Le personnage de Rachel dans La Juive
L'héroïne juive la plus célèbre est peut-être Rachel, dans l'opéra La Juive (1835) de Jacques Halévy. Rachel tombe amoureuse d'un prince chrétien qui se déguise en juif pour la courtiser. Lorsque Rachel se rend compte de la supercherie, elle le dénonce, se maudissant. Le cardinal lui promet qu'elle sera sauvée si elle se convertit au christianisme. Elle refuse et est envoyée à sa mort dans un chaudron d'eau bouillante.

Le personnage de Manette Salomon

Manette Salomon est un roman des frères Goncourt dont les positions antisémites sont connues. Dans le roman, Manette Salomon est une juive belle qui est la muse de l'artiste qui l'épouse, devient la mère de ses enfants et refuse ensuite de poser allant jusqu'à détruire l'artiste en raison de l'émergence de sa judaïcité. Son personnage évoque le changement de l'archétype au cours de ce siècle.

Sol Hachuel
Bien que pratiquement toute la littérature sur la belle juive soit un travail occidental, elle peut concerner aussi des personnages orientaux. Un exemple célèbre de cet archétype du monde oriental est Sol Hachuel, également connu sous le nom de Soleika. Sol, une juive marocaine, est accusée par un voisin musulman de s'être convertie à l'islam puis de rejeter sa nouvelle foi. Sol est condamné à la prison, puis à mort. Le sultan lui dit qu'elle peut être libérée et récompensée par des bijoux et un mari si elle se convertit, mais elle refuse. Elle est décapitée sur la place de la ville de Fès. Par la suite, elle devient une martyre pour les juifs et les musulmans. De nombreux poètes espagnols et français ont écrit son histoire dans un style romantique, qualifiant Sol d'archétype de la belle juive.

Salomé d'Oscar Wilde
Salomé représente un exemple important de la belle juive dépeinte négativement. À l'origine un personnage biblique, Salomé aurait dansé de manière séduisante pour le roi Hérode, afin qu'il décapite Jean-Baptiste pour elle. Elle représente la sexualité, la folie et le danger. Elle fait l'objet de nombreuses œuvres d'art, dont Salomé d'Oscar Wilde et son adaptation en opéra de Richard Strauss, Salomé . Les deux présentent sa danse pour le roi Hérode, appelée la danse des sept voiles.

La belle juive dans la peinture
Parmi les nombreuses œuvres d'art représentant la belle juive, les exemples les plus célèbres incluent Salomé d'Henri Regnault, Juive de Tanger en costume d'apparat" d'Eugène Delacroix, Tête de juive de Jean-Auguste-Dominique Ingres et La belle juive d'Henriette Browne.

Références

Bibliographie

Articles connexes
 Orientalisme
 Femme fatale

Orientalisme
Stéréotype féminin
Juif de fiction
Femme dans la peinture

Belle Juive


Zgrada na Tomislavovom trgu 2, građevina u mjestu i gradu Samobor, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Stambeno - poslovna uglovnica na Trgu kralja Tomislava 2 nalazi se u središtu grada Samobora. Svojom pozicijom definira zapadni ugao Šmidhenove ulice i glavnog trga. To je jednokatna građevina pravokutnog tlocrta pokrivena dvostrešnim skošenim krovištem. Sagrađena je sredinom 19. stoljeća na mjestu starijeg objekta. U prizemlju su bile izvorno trgovine, a kat je imao stambenu funkciju, s reprezentativnim sobama orijentiranim prema trgu, te pomoćnim prostorijama orijentiranim prema dvorištu. Prizemlje ima pruske svodove na segmentnim lukovima, dok prostorije kata imaju drveni grednik ožbukanog podgleda. Kvalitetan je primjer građanske stambene arhitekture ranog historicizma.

Zaštita
Pod oznakom Z-4734 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profalna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambeno-poslovne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Samoboru

Zgrada, Tomislavov trg 2 (Samobor)


{{Taxobox
| color =  lightblue
| nume = Helvella
| image = Helvella crispa 031130w.jpg
| image_width = 234px
| image_caption = Helvella crispa (mitră tomnatică)
| domain = Eukaryota
| regnum = Fungi
| divisio = Ascomycota
| subdivisio = Pezizomycotina
| classis = Pezizomycetes
| ordo = Pezizales
| familia = Helvellaceae
| genus = Helvella| genus_authority = L. (1753)
| type_species = Helvella crispa| type_species_authority =  (Scop.) Fr. (1822)
| synonyms =
 Peziza sect. Acetabula Fr. (1822)
 Acetabula  (Fr.) Fuckel (1870)
 Leptopodia  Boud. (1885)
 Paxina  O.Kuntze (1891)
}}Helvella Carl von Linné,  1753) a încrengăturii Ascomycota, din ordinul Pezizales și în familia Helvellaceae este un gen de ciuperci cu, conform filogeneticii moleculare moderne, global peste 120 de specii și variații (în Europa mai puține) restrâns comestibil sau ușor otrăvitoare. Ciupercile cresc în România, Basarabia și Bucovina de Nord din (mai) iunie până în octombrie (noiembrie) în și pe lângă păduri de foioase și de conifere, preferat pe soluri mai sărace, nisipoase, silicoase sau alcaline, dar în primul rând mai umede. Numele generic este derivat din cuvântul (la helvella=de=isabellfarben, adică bej ca cafeaua cu lapte). Tipul de specie este Helvella crispa (mitra tomnatică).Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, p. 222, 228-229, ISBN 978-3-8427-0483-1

 Descriere

 Corpul fructifer: este structurat în pălărie și tulpină, de obicei subțire, fragil și friabil. Partea exterioară este sterilă, iar cea inferioară prezintă un strat de acoperire fertil. Forma pălăriei poate fi în formă de ceașcă, de șa cu 2-4 lobi și marginea răsucită în jos sau de mitră. Coloritul variază între alb de fildeș și brun-negricios, partea inferioară fiind mereu mai deschisă (în afară de speciile albicioase).
 Sporii: sunt rânduiți câte 8 în asce, fiind eliptici, netezi sau punctați și umpluți cu o picătură uleioasă mare precum uneori cu câte una mai mică la poli în plus. ascele sunt amiloidoze (ce înseamnă colorabilitatea structurilor tisulare folosind reactivi de iod).
 Piciorul: este mai gros la bază și subțiat spre vârf, mereu elastic care poate fi mai gros, atunci profund brăzdat, cu riduri adânci longitudinale, coaste ascuțite și în părți găurit sau mai subțire și mai mult sau mai puțin neted adesea presărat cu gropițe mici la bază. Pe dinăuntru se prezintă la aproape toate soiurile gol și multicameral. Coloritul este ori de culoarea pălăriei, ori mai deschis ca ea.
 Carnea: este preponderent albicioasă până gri deschis, destul de subțire și friabilă în pălărie, dar mai tare și elastică în picior. Mirosul este la multe specii aromatic și gustul plăcut.
 Reacții chimice: Ascele se colorează cu reactivi de iod (vezi mai sus).Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1, ed. a 5-a, Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna, Viena 1979, p. 53, ISBN 3-405-12116-7

 Confuzi
Sub numele românesc de "zbârciog" se tratează aproape mereu patru mari genuri de ciuperci: Gyromitra, Helvella, Morchella și Verpa. Între primele două se găsesc multe specii otrăvitoare ori numai restrâns comestibile, pe când cele două din urmă sunt comestibile. Cu toate că cele patru genuri sunt goale pe interior, ele pot fi deosebite destul de ușor: Morchella și Verpa sunt unicamerale, pe când Gyromitra și Helvella sunt multicamerale, prezentând o încrengătură de goluri în interiorul lor.Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2012, p. 226, ISBN 978-1-4454-8404-4

 Specii ale genului (selecție) Catalogue of Life listează actual (24 septembrie 2018) 122 de specii Helvella''. O selecție se poate citi mai jos (E=cresc și în Europa).

Specia Helvella în imagini (selecție)

Note

Bibiliografie
 Bruno Cetto, vol. 1-7
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, p. 526, ISBN 3-8289-1619-8
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, p. 180-181, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze - Partea a.: " Höhere Phycomyceten und Ascomyceten". Partea b: "Kleine Kryptogamenflora de Helmut Gams" Editura G. Fischer, Jena 1950

Legături externe

Helvella
Ciuperci saprofite
1753 în știință

Helvella


Dürrenhof ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Rothenburg ob der Tauber im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt oben an der nördlichen Hangschulter der Talschlucht des Vorbach, der gegenüber der Rothenburger Bronnenmühle von Westen der Tauber zuläuft, nur 30 Meter überm und 100 Meter entfernt vom nicht viel größeren Talweiler Vorbach. Ein Anliegerweg führt zur Staatsstraße 1020 (0,6 km nördlich), die nach Reutsachsen (1,1 km westlich) bzw. nach Bronnenmühle (1,5 km östlich) verläuft.

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde der Ort dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Rothenburg ob der Tauber zugewiesen.

Baudenkmal
 Haus Nr. 4: Landschlösschen, Mansarddach, bez. 1755; Scheune, im Kern 16. Jahrhundert, renoviert 1762.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Jakob (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Rothenburg ob der Tauber
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Dürrenhof (Rothenburg ob der Tauber)


Yvan Mayeur (født 24. januar 1960 i Etterbeek) er en belgisk politiker, medlem af det Socialistiske Parti og borgmester i Bruxelles siden 2013.

Mayeur har været byrådsmedlem i Bruxelles siden 1995, og formand for kommunens CPAS/OCMW (socialhjælpsorganisation), indtil han tiltrådte som borgmester i Bruxelles den 13. december 2013 efter at Freddy Thielemans fratrådte på grund af alder.

Mayeur var medlem af deputeretkammeret fra 1989 til 1995 og igen fra 1999.

Referencer

Eksterne links
 Personlig hjemmeside

Politikere fra Belgien

Yvan Mayeur


Streupas est un quartier de la section d'Angleur dans la commune de Liège, dans la province homonyme en Région wallonne (Belgique).

Situation
Coincé entre la rive gauche de l'Ourthe au sud-est et son versant pentu et boisé au nord-ouest et situé au sud d'Angleur, le quartier de Streupas est traversé par la route nationale 633 (rue de Tilff), par la ligne de chemin de fer Liège-Rivage où les trains s'arrêtaient à la gare de Streupas jusqu'en 1984 et par le RAVeL 5 Liège-Durbuy. Streupas se compose de la partie sud de la rue de Tilff (à partir des  (pour les numéros impairs) et entre 218 et 316 (pour les pairs), de la courte rue de Streupas et du quai Saint-Paul-de-Sinçay le long de l'Ourthe .

Étymologie
Streupas signifie : Passage étroit (du wallon streût : étroit) faisant référence au passage de l'Ourthe dont le cours se divise en deux bras d'une largeur d'environ 20 m formant ainsi l'île de Streupas appelée aussi l'île Verte.

Île de Streupas
Cette île plate et boisée est formée par l'Ourthe qui se divise en deux bras. Non habitée, l'île a une superficie d'environ 3 hectares et une longueur de 325 m. Une passerelle située au nord-est de l'île y permet l'accès depuis le quai Saint-Paul-de-Sinçay. La partie ouest (en amont) est pourvue d'une partie bétonnée aménagée comme lieu de solarium et appelée de manière informelle par les habitants Panê-Cou Plage depuis les années 1930, jusqu'à ce que, en 2015, la ville de Liège décide d'officialiser cette dénomination wallonne qui peut se traduire par « la plage au pan de chemise au vent » ou « la plage des couillons ».

Lande de Streupas
La lande de Streupas (appelée aussi Landes de Streupas) se situe au-dessus du versant occidental de l'Ourthe dominant Streupas et Angleur. Il s'agit d'un espace repris comme site de grand intérêt biologique faisant partie du Domaine du Sart-Tilman (zone nord). Cet espace ouvert se compose d'une lande à bruyère (Calluna vulgaris), d'une lande herbeuse à Molinie (Molinia caerulaea), et d'une pelouse calaminaire rase formée par quelques plantes métallophytes  et pseudométallophytes. La lande principale couvre une superficie d'environ .

Références

Quartier d'Angleur

Streupas


محمد عابد عبد الجواد لاعب كرة قدم سعودي سابق، ومدرب كرة قدم حالي، مواليد 1962م في مدينة جدة غرب السعودية، لاعب ظهير أيسر سابق في النادي الأهلي والمنتخب السعودي لكرة القدم.

وعبد الجواد يعد أحد أبرز النجوم في تاريخ كرة القدم السعودية نظراً للمساهمات الكبيرة في تحقيق عدد من الانجازات والتي تعتبر بداية أمجاد الكرة السعودية على الصعيد الدولي وخاصة القاري لعب محمد لمدة تزيد عن 15 عاماً قبل أن يتوقف عن الكرة وفي رصيده عدد هائل من الانجازات والبطولات التي وضعته في ذاكرة كل الجماهير السعودية للأبد.

بداية النجومية

كانت البداية الفعليه لنجومية الكابتن محمد عابد عبد الجواد في نهاية السبعينات حين شارك المنتخب السعودي لفئة الشباب في دورة ودية في مدينة دبي، بالإمارات وقد قدم محمد عبد الجواد مستوى رائع في تلك البطولة الأمر الذي جعل المدرب البرازيلي مانييلي بالاستعانة بمحمد عبد الجواد في المنتخب الأول في التصفيات النهائية لكأس العالم 1982م وقدم محمد عبد الجواد أفضل مستوياته في تلك الفترة والتي نالت على إشداة الجمهور الرياضي بكافة ميوله فكانت تلك البداية والانطلاقة لهذا النجم الدولي الكبير في رحلته الدولية المظفرة.

و كان لقاء منتخبنا الوطني أمام نظيره الكويتي في أواخر عام 1981م الذي أقيم على ملعب الأمير فيصل بن فهد ضمن التصفيات النهائية عن قارة آسيا المؤهلة لكأس العالم أول لقاء رسمي للظهير الطائر عبد الجواد مع الأخضر في مشواره الكروي وقدم محمد عبد الجواد مستوى رائعا وعطاء كبير ولم ترهبه السمعة الكبيرة التي يتمتع بها نجوم الكرة الكويتية والمتراصين في خط المقدمة فجاسم يعقوب وفيصل الدخيل وفتحي كميل والعنبري عجزوا عن تجاوز عبد الجواد بل انه تفوق عليهم في كثير من الألعاب فهاجم محمد عبد الجواد بمهارة ودافع بقوة عن العرين الأخضر.

انجازات وإسهاماته

بعد بروز عبد الجواد مع الأخضر في التصفيات النهائية لكأس العالم عن قارة آسيا 1982م وتقديمه لأفضل المستويات في المباريات 6 التي خاضها الأخضر ضد الكويت والصين ونيوزلندا وأصبح مركز الظهير الأيسر حكرا عليه فلم يستطع أي من اللاعبين ابعاده عنه وظل محمد عبد الجواد محافظا على تألقه بل أن مستواه يتطور بين مباراة إلى أخرى.

رحلة عبد الجواد مع الأخضر كانت رائعة ومشوقة فطوال مشواره الكروي المميز مع المنتخب والتي بدأت في أول الثمانينات الميلادية وانتهى بعد المشاركة المشرفة للأخضر في كأس العالم 1994م التي اقيمت في الولايات المتحدة الأمريكية
كان عبد الجواد ضمن كوكبة النجوم التي حققت لمنتخبنا الوطني الانجازات الرائعة التي لا يمكن ان تنسى فتأهل لأولمبياد لوس أنجلوس والحصول على كأس آسيا مرتين أعوام 1984م و1988م وبلوغ نهائيات كأس العالم للمرة الإولى في تاريخ الرياضة السعودية كان فيها محمد عبد الجواد حاضرا ومميزا ونجما كبيرا صال وجال وقدم أحلى العروض وأفضل المستويات.

أجمل أهدافه

عرف عن عبد الجواد قدرته على إحراز الأهداف الجميلة بفضل قدرته على التصويب القوي والمركز من مسافات بعيدة وكان له عدد من الأهداف الجميلة التي لا يمكن للمتابع الرياضي ان ينساها أبرزها هدفه في مرمى المنتخب الكاميروني ضمن كأس الأمم الأفرو آسيوية للمنتخبات فقد أطلق عبد الجواد في تلك المباراة صاروخا بعيد المدى لم يرها حارس الكاميرون الا وهي تعانق شباكه.

و كذلك هدفه على قطر في أمم آسيا 1984م وعلى العراق في بطولة كأس العرب في يوليو 1985م بالطائف.

بعد الاعتزال

بعد أن اعتزل محمد عبد الجواد الكرة توقع الجميع أن يتجه للتدريب أو التحكيم لكنه رفض اقتحامها وسلك طريقاً آخر وهو جلب لاعبين من أوروبا وأمريكا الجنوبية للأندية الراغبة في التعاقد معهم واتجاه عبد الجواد هذا يعود لتمتعه بعلاقات رائعة مع كثير من المكاتب في العالم فضلا عن اجادته التحدث بعدة لغات منها البرتغالية والإنجليزية.

ولكن بسبب مشكلة ما تم ايقافه ترخصيه لمزاولة مهنة وكالة التعاقدات، ليذهب إلى مجال التحليل الفني، وهو يعمل منذ عام 2009 وحتى 2014 مع قناة الجزيرة الرياضية. ثم انتقل للتحليل في قناة MBC pro sports وما زال في عمله حتى اليوم.

بطولاته وانجازاته

 مع النادي الأهلي :
 كأس الملك عام 1399هـ.
 كأس الأمير فيصل بن فهد للمصيف 1402 هـ.
 كأس الملك عام 1403هـ.
 الدوري السعودي عام 1404هـ.
 كأس الخليج عام 1405هـ.

 مع المنتخب السعودي :
 كأس آسيا 1984م في سنغافورة.
 كأس آسيا 1988م في قطر.
 التأهل إلى أولمبياد لوس انجلوس عام 1984م.
 التأهل لكأس العالم بأمريكا عام 1994م.

الفردية
 أفضل ظهير في غرب آسيا 1985م.
 ثالث أفضل ظهير في نهائيات كأس العالم 1994م.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
حائزون على ميداليات في الألعاب الآسيوية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 1986
رياضيون من جدة
فائزون بميداليات فضية في الألعاب الآسيوية للسعودية
لاعبو النادي الأهلي (السعودية)
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كأس آسيا 1984
لاعبو كأس آسيا 1988
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو كرة قدم سعوديون أولمبيون
لاعبو كرة قدم عرب شاركوا في كأس العالم
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 1986
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبون فازوا بكأس الأمم الآسيوية
مواليد 1382 هـ
مواليد 1962
مواليد في جدة
نادي الفيفا المئوي
لاعبو كرة قدم من جدة

محمد عبد الجواد (لاعب كرة قدم)


Spomenik na Rajcu je spomenik na planinskom predjelu Rajca, planine Suvobor. Spomenik je prvobitno bio zamišljen kao spomen-česma. Spomenik je podiglo Udruženje "1300 kaplara" 1970. godine u čast 1300 kaplara koji su sudjelovali u Kolubarskoj bitci, koja se dobrim dijelom odigrala na ovom prostoru.

Spomenik-česma sa spomenikom je podignut prema projektu inženjera Miladina M. Pećinara i Petra M. Radojevića, koji je izgradio spomenik i arhitekta Dragomira Tadića. Skulptura srpskog vojnika je rad kipara Mihaila Tomića.

Galerija

Vidi još
 1300 kaplara

Izvori

Vanjske poveznice

Srbijanska kultura

Spomenik na Rajcu


Che originali! (¡Qué originales!) es una farsa per musica en un acto con música de Simon Mayr y libreto en italiano de Gaetano Rossi, basado a su vez en una farsa francesa del año 1779. Se estrenó el 18 de octubre de 1798 en el Teatro San Benedetto de Venecia.

La primera grabación de esta farsa se hizo del 23 al 25 de noviembre de 1998, bajo la dirección musical de Franz Hauk.

Notas

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Simon Mayr
Óperas en italiano
Óperas de 1798
Óperas estrenadas en Venecia

Che originali!


C. Wright Mills (d. 28 Ağustos 1916 – ö. 20 Mart 1962), Amerikalı  sosyolog.

ABD'de Texas'da doğdu. Babası sigorta komisyonculuğu yapıyordu. Annesi ise ev hanımıydı.Mills Texas ve Wisconsin Üniversitesinde eğitim gördü. Daha sonra Maryland ve Columbia Üniversitesinde ders verdi.  reformist ve karşılaştırmalı (mukayeseli) - tarihsel (1950'lerden sonra dışlanan) bir bakış açısına sahip, Amerikalı muhalif sosyologtur. Çatışmacı bakışla, toplumsal düzen bağlantısını başarıyla kurabilmiştir. Oy kullanmamıştır. Pozitivizme karşı çıkarak, sosyolojiye daha Hümanist bakmıştır.

Marx ve Weber'den çok etkilenmiş olup; "Yabancılaşma" kavramını Marx'tan almıştır; düşünceleri ve bakış açısı, Coser ve Dahrendorf'un çatışmacı bakış açılarına da oldukça uygun düşmektedir.

"Güç" ve "İktidar" en önemli kavramlarındandır; ancak final formu olarak zora dayalı güçten çok, "Karar verme ve güç yapısı (power structure)" ile ilgilidir.

En önemli eserleri: The Power Elite (İktidar Seçkinleri), Listen, Yankee: The Revolution In Cuba (Dinle Yankee: Ve Castro'nun Tarihi Savunması), The Sociological Imagination (Toplumbilimsel Düşün), The Marxists (Marksistler)dir.

Sosyal psikolojik ilkeleri hiçbir zaman göz ardı etmemekle birlikte, bunları yapıyla ilgili sosyolojik kaygılara bağlamayı bilmiş bir kuramcıdır; ---ayrıca bilinmeyen bir tarihte fuhuş çuluktan hapse girdi---
eklemlendiği şey sosyal psikolojidir. Poloma'ya göre Mills; "Sosyolojik tasarım" (toplumsal tahayyül, hayalgücü,düşün/sociological imagination) çağrısı ile büyük kuramcıları ("grand theorists") eleştirmiştir. Mills'in sosyolojik kuramında, grand teori perspektifinin yoksun olduğu 3 öğenin merkezi önemde bulunduğu görülür:

 Düşüncelerin, insan tarihinde sahip oldukları önemli yer
 Gücün (power) doğası ve bilgiyle ilişkisi
 Ahlaki eylemin anlamı ve bilginin ahlaki eylemdeki yeri

Sosyolojik imajinasyon, 3 önemli soruya cevap arar:

1) Belirli bir toplumda işler, faaliyetler nasıl örnek hale gelmektedir?

2) Bu toplumun insanlık tarihindeki konumu nerdedir? (Tarihselciliğe yaptığı vurguyla, Parsons'a tarihselci bir alternatif getirmektedir)

3) Bu toplum, ne tür insan tipi üretmektedir?

Mills'e göre, çağrıda bulunduğu "sosyolojik tasarım (imgelem)", makroskobik ve moleküler (mikroskobik) bakış açısının bir harmanı olmalıydı:

Makroskobik: Amacı, belirli tarihi fenomen tipleri ortaya koyarak, bu fenomen tipleriyle sistematik olarak birbirine bağlanan kurumları ilişkilendirmek olan bakış açısıdır ki; Weber, Marx, Simmel ve Mannheim'ın çalışmaları, tümüyle makroskobik araştırma yollarını örnekler.

Mikroskobik: Küçük ölçekli problemler ve doğrulamada(sınama) kullanılan istatistiksel modelleri ifade (karakterize) eder.
Mills'e göre; "Sorun ve çalışmalarımızın siyasal ve toplumsal olarak önemi arttıkça, çözümlerimiz de daha az özenli ve bilgimiz daha az kesin olmaktadır". Bu ikileme getirdiği çözüm ise; bu iki yöntem arasında mekik dokumaktır: Bu da, makroskobik düzeylerde geniş boyutlu çalışırken, mikroskobik düzeyde yeterince kanıtlayıcı veri toplayabilmek için inceden inceye çalışma olanağı sağlar.

Mills'e göre, anlamlı bir sosyolojik kuramla ilgilenip, tarih ve biyolojiyi veri kaynağı olarak kullanan sosyolog; "sosyolojik tasarım"a sahiptir. Böyle sosyologlar, anlamlı bir sosyolojik kuramla ilgilenip, iyi bir tarih ve biyoloji bilgisi ve kullanma yeteneği ile harmanlarlar. Yani sosyolog, makro düzeyde çözümler ararken, mikro seviyede olayları tasvir edici, tamamlayıcı verileri toplamaya gayret eder. Bu noktada işlevselci sosyolojiye (fonksiyonalizme), Talcott Parsons'ın üzerinden, "kuramını doğrulayıcı yeterince veri toplamadığı" hususu ile eleştiri getirir. Natüralistik sosyolojinin, fizik kurallarını sosyolojiye uygulama heveslerinde olduğunu belirtir ("Fizikçilerin doğaya ilişkin olarak yaptılarına inandıklarını, toplum ve tarihle yapmak üzere yola koyulmuşlardır"): Mills'in kuramı ise, değerlendirici ve hümanistik bir kuram özelliğindedir. Gerth ve Mills; biyolojik organizmalarının ve fiziksel yapılarının ve her kişilik yapısında rol oynayan kişinin farklı konumlanmaları nedeniyle kadın ve erkeğin eşsiz (unique) yaratıklar olduğunu söylemektedirler.

Mills'e göre insanlar doğaları gereği, davranışsal olarak irrasyoneldirler. Bu yüzden kadın ve erkekler; dürtülere, politik sloganlara ve statü sembollerine irrasyonel, duygusal tepkiler vermeye eğilimlidirler. Bu irrasyonelliği sergilemek sosyolojinin görevi olmalıdır. Bu sergileyişle tüm insanlar irrasyonel tepkiler vermeye daha az eğilimli olacaklardır (Bu sebepledir ki; Mills, güç ve siyaset üzerine makaleler yazmış,"White Collar" ve "The Power Elite" çalışmalarını yapmıştır). Sosyal bilimcilerin, sosyolojinin toplumun acil sorunlarıyla doğrudan bağlantısına ilgi duyması gerektiğini vurgulamaktadır. Bir toplum bilimcisi olarak sosyoloğun günümüzde insan yaşamının kalitesinde bir farklılık yaratmakla ilgisi olması gerektiğini düşünmekte ve sosyologları "Scientism" (bilimcilik) tehlikesine karşı uyarmaktadır. Durkheim'ın "anomi" karşısında entelektüellere biçtiği rol ve atfettiği görevler düşünülürse, bu bakımdan Mills'in Durkheim'dan etkilendiği söylenebilir.

"Toplum" ve "sosyoloji" tanımları, yapısal fonksiyonalisttir. Ancak yukarıda da belirtildiği gibi; insanın irrasyonel tarafına yaptığı vurgu ile yapısal fonksiyolizmden ayrılır.

Mills'e göre;

Siyasal düzen: İnsanların, toplumsal yapıdaki güç ve otorite dağılımını ele geçirdikleri, kullandıkları ve etkiledikleri kurumları kapsar.

Ekonomik düzen: İnsanların mal ve hizmetleri üretmek ve dağıtmak için emeği, kaynakları ve teknik araçları örgütledikleri kurumları kapsar.

Askeri düzen: İnsanların meşru şiddeti örgütledikleri ve kullanımını destekledikleri kurumları kapsar.

Kamuoyu; belli bir zamanda belli bir tartışmalı durum karşısında bu sorunla ilgilenen kişi ya da kişilerin gruplarında hâkim olan kanaattir. Dolayısıyla bir toplumda tek bir kamuoyundan bahsetmek mümkün değildir; sadece savaş gibi halkın tek vücut olduğu durumlarda tek bir kamuoyundan bahsedilebilir. Kamu toplumu ve kitle toplumundaki ayrımlar ise;

Kamunun Öğeleri

1) Kamu toplumunun temel dayanağı düşüncenin özgürce açıklanabilmesidir, toplumsal hayatta bireyler düşünce ve görüşlerinin özgürce açıklayabilmektedirler. Kamuoyu da açık tartışmalarla oluşmaktadır.

2) Hiçbir kurumun, kamu üzerinde açık ya da gizli herhangi bir baskısı bulunmamaktadır.

3) Kamuoyu toplumu, kendi sorunlarıyla ilgili her sorunu protesto etmeyebilirler; protesto haklarının oluşu, özgürlük ortamının varlığı sayesindedir.

Kitlenin Öğeleri

1) Kitle toplumunun temel dayanağı ise kitle iletişim araçlarının bireyleri manipüle ederek gönderilen mesajları tüketmelerini sağlamaktır. Düşünce ve eğilimler karşılıklı dinlenebilmesine rağmen, kendini ifade edebilenlerin sayısı azdır. Kitle toplumu, güdülenmiş toplumdur.

2) İktidar, kamu üstünde baskı sahibidir (Bu da, bir toplumun kitle/kamu toplumu olduğunu gösteren ölçüttür). Bireyler yığını olarak görülen kamu; KİA (Kitle İletişim Araçları) ile biçimlenir ve KİA ile oluşturulan kamuoyunun oluşturacağı davranışlar, iktidar tarafından sürekli denetlenir. Açık ya da örtülü bir baskı mevcuttur.

3) Demokrasinin varlığı adına her konu protesto edilebilir.

Her toplum zamanla değişebilir; kitle toplumu ya da kamu toplumu halini alabilir. Mills'e göre Amerikan toplumunun gidişatı, kitle toplumuna doğrudur.
KİA'nın kullanımı ve idaresi, iktidar seçkinlerinin elindedir.

Orta sınıf hakkındaki görüşleri

Mills'e göre orta sınıf, geniş bir yelpaze olup; işverenlerle ücretli çalışanlar arasındaki tampon sınıftır, büyük ölçüde"yabancılaşma"nın pençesindedir. Marx'ı hatırlarsak, Marx'a göre;

 İnsanları hayvanlar dünyasından ayıran şey, "emek"tir.
 Kapitalist sistemin ortaya çıkardığı modern sanayi, insanlığın kendini emeğiyle ifade etmesini giderek zorlaştırmaktadır. Bir çiftçi, hasatta elde ettiği ürünle, esnaf girişimiyle, doktor iyileştirdiği hastasıyla doyuma ulaşabilir; ancak kapitalizmde sanayileşme kişisel olarak giderek daha anlamsız işler yaratmaktadır. Bu doğrultuda kişiler kendilerini emekleri ile ifade edemeklerinden, hem ortaya çıkan sonuca hem sürece, hem kendilerine hem de doğaya yabancılaşmaktadırlar. İş dünyasında yaşanan yabancılaşma, "iç dünya"ya da sirayet etmekte ve çılgınca bir eğlence anlayışını doğurmaktadır: Kişiler sentetik heyecanların peşinde, sentetik ilişkiler kurarlar; gerçek ve derin ilişkiler, rahatlamalar yaşanamaz. Orta sınıf, devamlı iktidar seçkinlerinin sahip olduğu para, iktidar ve prestijin peşindedir; ancak bunlara hiçbir zaman sahip olamayacaktır. Mills'in orta sınıf sorununa yaklaşımındaki temel kavram, Marx'ın yabancılaşma sorunudur. Mills'e göre prestijin en önemli yolu doğumdur; eğitimle de sağlanır ve eğitimin süresi, prestiji belirler.
 "Beyaz Yakalılar" eserinde, orta sınıf konusunu ele almıştır. 1950'lerde Amerika'da giderek büyüyen beyaz yakalı orta sınıfın statüsü hakkında kaleme aldığı bir eserdir. 20. yüzyılda büyük çaplı girişimcilerden küçük mülk sahiplerinden oluşan eski ve bağımsız durumdaki orta sınıfın yanı sıra, şirketleşme çatısı altında toplanan Amerikan toplumunda yeni bağımlı bir orta sınıf ortaya çıkmıştır. 1940'larda bu yeni orta sınıf nüfusun beşte dördünü yani büyük bir oranını kaplamaktadır. Yeni orta sınıf bir toplum yapısının önemli siyasal parçası olamamıştır. Günümüzde ise toplumu kitle toplumu olmaya zorlayan güçlerin, arkadan gelen ikinci veya üçüncü sınıfın hizmetlileri olma pozisyonunda kalmıştır. Mills eski orta sınıfın bir zaman içinde olsa, toplumda bağımsız bir iktidar tabanı oluşturduğunu belirtmekle birlikte, yeni orta sınıfın bu yeteneği göstermediğini belirtir. Ayrıca Mills Beyaz yakalıların bağımsız bir siyasal görünümü olmayan ve olacağa da benzemeyen bir yeni orta sınıf meydana geldiğine dikkat çeker.
Mills, orta sınıf işçilerinin ve hatta serbest meslek sahibinin; genelde kendi yaşamlarını kontrol edecek bir kişisel güçten ve ulusu şekillendirebilecek bir politik güçten yoksun olduklarını belirtmektedir.

İktidar seçkinleri

İktidar seçkinleri adlı eseri hakkında; Bu eseri Wright Mills 1956'da kaleme almıştır. Amerikan toplumunun güç, iktidar seçkinleri analizi üzerine odaklanır. Nitekim Mills'a göre iktidar 19. yüzyılda bir orta sınıf toplumu olan Amerika'da ekonomi kendi başına, küçük, kendine göre bir denge içinde devam eden bağımsız üretim birimlerinden oluşurken, ekonomik güç bu çok sayıda küçük üretim birimi arasında parçalanmışken süreç içinde ekonomik, idari ve siyasi yönden birbirleriyle bağlantılı iki veya üç büyük şirketin egemenliği altına girmiş, ekonomik alanda alınacak en önemli kararlarda iktidar bu şirketlerin eline geçmiştir.
Wright Mills, önceki elit kuramcıların aksine elit yönetimi kaçınılmaz yönetim biçimi olarak görmez, ayrıca seçkinlerin doğuştan seçkin bir karakterle dünyaya geldikleri gibi bir görüşe itibar etmez. Seçkinlerin arasından bazıları iddia edilen özelliklere sahipse bu doğuştan değil, sahip olunan ayrıcalıklı yaşam koşullarından kaynaklandığını belirtmiştir.

Mills, kuramının tarihin her dönemi için geçerli olamayacağını söylemiş olmakla birlikte; büyük ölçüde 20.yüzyıla uygun olduğu düşüncesindedir (aslında Mosca ve Pareto'nun elit teorileri ile birlikte düşünülürse, Mills'in tezi demokrasiye karşı sunulan görüşlerin antitezi, yani bir Neo-Elit kuramıdır). Mills'in iktidar yapısı çözümlemesi karamsardır; kadın ve erkeği, kaderleri elitin toplumsal eylemlerince belirlenen piyonlar olarak görme eğilimindedir.

Mills'e göre demokrasi, yurttaşlara söylenmekte olan bir yalandır ve işin aslı başkadır: Toplum, üçlü bir dikta (triviumverate) tarafından, yani siyasi-sanayi-askeri elit tarafından, üçlü bir etkileşimle (Capitol-Pentagon-Wall Street) yönetilmektedir. Bu etkileşim içindeki üçlü şema, bir "kenetli müdüriyet" (directorate) oluşturmuşlardır. Bu elitin (sermaye-iktidar-ordu üçgeninin) özellikleri ise;

 Karşılıklı değiştirilebilen roller içerir (Fabrika sahibi zengin bir işadamının, bir sonraki dönemde rahatça bakan olabilmesi gibi/Üçlü diktanın herhangi bir branşında dorukta olanlar, diğer branşa hızlı ve kolayca geçebilirler).
 Benzer sosyal geçmişlere sahiptirler.
 Hiçbir elit, tek başına güç olamaz.
 Yoksulluk, durgunluk, ekonomik bunalım ve savaş kararları, iktidar eliti tarafından verilir.
 Gizlilik içinde çalışmalarının, temel prensipleridir (ancak bunu reddetmeleri, inkâr etmeleri).
 Çok yüksek bir prestije ve teknoloji gibi istediklerinin uygulanmasını sağlayacak araçlara sahiptirler.
 Siyasal iktidar, hükûmetin üst düzeylerinde yoğunlaşır.
 Günümüzde hükûmet ve ekonomik sermayeyi büyük hükûmetten ayırmak imkânsızdır, askerî güç ise II. Dünya Savaşı'ndan bu yana yükseliştedir. O'na göre "Amerika'da bugün askeri yapı, politik yapının önemli bir parçasını oluşturmaktadır", "askeri kapitalizm"dir: Çünkü siyasal elitin dikkat noktası ulusal konulardan uluslararası konulara kaymıştır, bu da büyük askeri liderlere karar verme sürecinde daha fazla söz hakkı tanımaktadır. Ekonomi ise; aynı anda hem savaş ekonomisini hem de özel şirket ekonomisini yaşamaktadır.

Bu açıdan Mills, "Equilibrium" yani "Hükümetin, çekişen çıkarlarının dengelenmesiyle düzenlenen bir çeşit otomatik makine olduğu" şeklindeki denge tezine de karşı çıkar. Amerikan sahnesindeki yakın olayların tarihsel kargaşasına bakıldığında, Mills'in siyasal elit tartışmasının tümüyle isabetli bir kehanet olduğunu söylemek mümkündür. Bütün belirtiler, toplumda iktidar paylaşılmasına ve dağılımına değil; iktidarın tekelleşmesine, toplanmasına, merkezileşmesine gidildiğini göstermektedir.

Milovan Djilas'ın "Sosyalist Toplumda Yeni Sınıf ve Tabaka" adlı eseri ve C. Wright Mills'in "İktidar Seçkinleri", birbirlerini sosyalist ve kapitalist düzende tamamlayan iki çalışmadır. Djilas'a göre, eski sistemin bürokrat ve sosyalistleri, yeni sistemin kapitalistleri olmuşlardır.

Dış bağlantılar
 Official website
 Frank Elwell's page at Rogers State
 An interview with Mills's daughters, Kathryn and Pamela
 C.Wright Mills, The Power Elite
 A Mills Revival?
 C.Wright Mills,The Causes of World War Three
 C.Wright Mills, Letter to the New Left
 C.Wright Mills, The Sociological Imagination
 C.Wright Mills, On Intellectual Craftsmanship
 C. Wright Mills:"Neumann and Behemoth the best of German Tradition", in Power, Politics and People,New York,1967

1916 doğumlular
1960 yılında ölenler
Amerikalı sosyologlar
Teksas doğumlular

C. Wright Mills


Xerardo Fernández Albor ya da Gerardo Fernández Albor (7 Eylül 1917, Santiago de Compostela- 12 Temmuz 2018), Galiçyalı siyasetçi ve devlet adamı.1981 ile 1987 yılları arasında Başbakanlık görevi yapmış 1987 yılındaki siyasi bunalımda Başbakanlığı Fernando González Laxe 'ye kaptırmıştır.Galiçya Halk Partisi 'nin onursal başkanıdır.
Fernández Albor 12 Temmuz 2018'de 100 yaşında ölmüştür.

20. yüzyıl İspanyol siyasetçileri
21. yüzyıl İspanyol siyasetçileri
1917 doğumlular
2018 yılında ölenler
Resim aranan siyasetçiler

Xerardo Fernández Albor


An Pseudocentrum guadalupense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux. An Pseudocentrum guadalupense in nahilalakip ha genus nga Pseudocentrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guadeloupe. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudocentrum

Pseudocentrum guadalupense


Gara King's Cross, cunoscută și sub numele de Londra King's Cross, este o gară de cale ferată terminus din centrul Londrei. Aceasta este una dintre cele mai aglomerate stații de cale ferată din Regatul Unit și capătul de sud al Magistralei East Coast spre nord-estul Angliei și Scoția. Adiacentă este gara St Pancras International, capătul londonez pentru serviciile Eurostar spre Europa continentală. Sub ambele gări se află stația de metrou King's Cross St. Pancras a metroului din Londra; combinate, acestea formează unul din cele mai mari noduri de transport ale țării.

Gara a fost inaugurată în 1852 de către Great Northern Railway în zona Kings Cross pentru a servi Magistrala East Coast. Aceasta a crescut rapid, concomitent cu traficul spre zonele suburbane, și a fost extinsă de mai multe ori în secolul al XIX-lea. A devenit proprietatea London and North-Eastern Railway în 1923, când au fost introduse celebrele servicii Flying Scotsman și locomotivele Mallard. Complexul gării a fost reamenajat în anii 1970, simplificându-l și oferind servicii electrice suburbane, și a devenit un important terminal pentru trenul de mare viteză InterCity 125. Din 2018, trenurile de mare distanță de la King's Cross sunt operate de London North Eastern Railway spre Edinburgh Waverley și Glasgow Central via York și Newcastle; alți operatori pe distanțe lungi includ Hull Trains și Grand Central. În plus, Great Northern operează trenuri suburbane în și în jurul zonei de nord a Londrei.

În secolul al XX-lea, zona din jurul gării devenit cunoscută pentru caracterul său discutabil și a fost folosită prin urmare pentru mai multe filme. Un proiect major de reamenajare a fost realizat în secolul al XXI-lea, incluzând restaurarea acoperișului original, iar gara a devenit foarte cunoscută pentru asocierea sa cu franciza Harry Potter, în special datorită fictivului Peron 9¾.

Istoria

Istoria timpurie
Zona King's Cross a fost anterior un sat cunoscut sub numele de Battle Bridge, o trecere veche peste râul Fleet, inițial cunoscut sub numele de Broad Ford, iar mai târziu Bradford Bridge. Râul curgea de-a lungul ceea ce este acum partea de vest a Pancras Road până când acesta a fost redirecționat în subteran, în 1825. Numele de "Battle Bridge" este legat de credința că pe acest loc s-a purtat o mare bătălie între romani și tribul Iceni trib condus de Boudica. Conform folclorului, la King's Cross a fost ultima bătălie purtată de Boudica și unele surse spun că este aceasta este îngropată sub unul din peroane. Peroanele 9 și 10 au fost propuse ca posibile amplasamente. Se spune că fantoma reginei Boudica bântuie pasajele de sub gară, în jurul peroanelor 8-10.

Great Northern Railway (1850-1923)

Gara King's Cross a fost construită în 1851-1852 ca punctul terminus londonez a Great Northern Railway (GNR) și a fost cel de-al cincilea terminal londonez construit. A înlocuit o gară temporară de lângă Maiden Lane (acum York Way), care a fost construită rapid atunci când linia a ajuns în Londra în 1850.

Restaurare

Referințe culturale

În ficțiune

Gara este menționată în Capitolul 2 al romanului Howards End de E. M. Forster. În cartea pentru copii The Big Eight Engines a reverendului Wilbert Awdry din 1957, locomotiva Gordon întreprinde o călătorie la Londra, în speranța de a ajunge la King's Cross, dar ajunge în St Pancras.

King's Cross apare în cărțile Harry Potter, scrise de J. K. Rowling, ca punctul de plecare pentru Hogwarts Express. Trenul folosește secretul Peron , la care se ajunge prin zidul de cărămidă dintre peroanele 9 și 10. În realitate, peroanele 9 și 10 sunt într-o clădire separată de gara principală și sunt separate de linii de cale ferată.

În King's Cross, un semn de fontă cu mesajul "Peronul " a fost instalat în anul 1999, inițial într-un pasaj de legătură dintre gara principală și anexa care găzduiește peroanele 9-11. Parte dintr-un cărucior de bagaje fost instalată sub semn: capătul cu mânerul căruciorului este vizibil, iar restul este "dispărut" în perete. Locul a devenit rapid o atracție turistică foarte populară pentru fanii Harry Potter. În 2012 acest semn și un cărucior nou, cu tot bagaje și colivie, au fost mutate ca urmare a reamenajării clădirii, iar acum sunt amplasate lângă un magazin cu tematica Harry Potter. Pentru imaginile cu fațada gării din filmele Harry Potter a fost folosit exteriorul clădirii Gării St. Pancras.

În film
Formația Pet Shop Boys a lansat un cântec intitulat "King's Cross" în anul 1987, inclus pe albumul Actually, iar gara a fost pe larg filmată pentru filmul din 1988 It Couldn't Happen Here. Neil Tennant, solistul Pet Shop Boys, a explicat că gara era un punct de reper recunoscut pentru cei care soseau la Londra în încercarea de a găsi noi oportunități departe de rata ridicată a șomajului din zonele din nord-estul Angliei la acel timp. Piesa a fost în primul rând despre "speranțe distruse" și "un coșmar". Formația a cerut ulterior regizorului Derek Jarman să regizeze un video pentru "King's Cross" pentru turneul din 1989, care a prezentat o secvență în alb-negru din zonă.

Monopoly
Gara King's Cross are propriul pătrat pe versiunea britanică a tablei de Monopoly. Alte trei gări din joc sunt Marylebone, Fenchurch Street si Liverpool Street, toate patru fiind gări terminus pentru LNER la momentul conceperii jocului la mijlocul anilor 1930.

Referințe

King's Cross
Fondări în 1852
Monumente protejate de gradul I

Gara Londra King's Cross


Henley Cay, prije poznat kao Women's Cay, tropski je otočić od 44 hektara na Djevičanskim otocima Sjedinjenih Država. Otok je promjera 300 metara i najveći je i najjužniji od otoka Durloe Cays u Nacionalnom parku Djevičanskih otoka. Henley Cay nalazi se 700 metara sjeverozapadno od Turtle Baya na otoku Saint John, odvojen od otoka kanalom Durloe. Gal je visok 21 metar i ima mol na južnoj strani, iako je nenaseljen. Otok je poznat kao odredište za ronjenje s maskom i kajakom, ali je posjećen i zbog svojih bijelih pješčanih plaža.  Tvrtke nude vođene ture kajakom od Cruz Baya, Honeymoon Baya i Caneel Baya do Henley Caya i Lovango Caysa.

Povezani članci
 Dodatak:Popis otoka Američkih Djevičanskih otoka

Izvori

Otoci Američkih Djevičanskih otoka

Henley Cay


Ceaser Rodney (d. 7 Ekim 1728 - ö. 25 Haziran 1784), Amerikalı politikacı ve hukukçudur. Delaware eyaltinin Kent şehrinin Dover Hundred kasabasındandır. Kuzey Amerika'daki Fransız savaşlarında, Amerikan gönüllüler ordusunda subay olarak görev yapmıştır. Amerikan Devrimi'nde, Bağımsızlık Bildirgesi'ni imzalamış, Kıtasal Kongre'ye Delaware temsilcisi olarak katılmış ve bir süre Delaware başkanlığı yapmıştır.

Ailesi ve gençlik yılları
Rodney 7 Ekim 1728'de Ceaser ve Mary Crawford Rodney'in oğlu olarak Dower Hundred'daki çiftlikte, Byfield konağında dünyaya gelmiştir. Dedesi William Rodney, Amerika'ya 1680'lerde gelmiş ve bir süre eyalet meclisinde oturum başkanlığı görevinde bulunmuştur. Rodney ailesinin ataları Treviso (İtalya) kentinin seçkin ailelerinden Adelmare'lere dayanmaktadır. Annesi Dover'daki Anglikan Christ kilisesi papazı Thomas Crawford'un kızıdır.

Ceaser Rodney eğitimine evde başlamış daha sonra Philadelphia'daki Latin okuluna yazılmıştır. Henüz 17 yaşındayken 1745'te babası ölmüş ve Nicholas Ridgely'nin vesayeti altına girmiştir. Abisi çiftliğin başına geçmiş, annesi ise yeniden evlenerek iki çocuğa daha sahip olmuş fakat 1763'te ölmüştür. Ceaser Rodney hiç evlenmemeiştir.

Siyaset hayatı

Kardeşi Thomas Rodney onu şöyle tanımlıyordu: "akıl dolu ve neşeli konuşmalarıyla insanları etkileyebiliyordu.Hep bekar yaşadı, popüler ve saygın birisiydi". Babası sayesinde politik alanda çok rahat hareket ediyordu. 1755'te Kent şehrine şerif seçildi ve üç yıl görev yaptı. Daha sonra çeşitli hukuk kurumlarında görev aldı. Fransa savaşlarında Dover gönüllülerin komutanı olarak Delaware gönüllü birliğine katıldı.

18. yüzyılda Delaware'da iki çeşit siyasi eğilim vardı. Birincisi 'Court' partisi olarak adlandırılan Anglikan ağırlıklı, Krallık yönetiminin iyi işlediğini düşünen ve Kent ve Sussex kentlerinde güçlü olan gruptu.Diğeri ise 'Country' partisi olarak adlandırılan İskoç ve İrlandalı Amerikalılardan oluşan ve New Castle kentinde güçlü bulunan en çabuk şekilde İngiltere'den bağımsızlığın kazanılması gerektiğini düşünen guruptu.Casear Rodney Anglikan Kent şehrinin bir üyesi olsa bile görüşleri, Kent şehrinde azınlıkta olan 'Country' partisine yakındı. Bu sebeple genellikle iş arkadaşı Thomas McKean ile birlikte New Castle şehrinde çalışmayı tercih etti. McKean ile birlikte 'Court' partisi üyeleri olan John Dickinson ve George Read ile sürekli karşı karşıya kaldılar.

Amerikan Devrimi

1761/62 ile 1775/76 dönmeleri boyunca eyalet meclisine temsilci olarak seçilmiştir. Önemli zamanlarda oturumu yönetme hizmetlerinde bulunmuştur. Örneğin 15 Haziran 1775 günü Delaware eyaletinin Britanya meclisi ve kralından ayrılıp bağımsızlığını ilan ettiği toplantıyı Rodney yönetmiştir.

Rodney, George Read ve Thomas McKean Kıtasal Kongre'ye seçilmiştir. Rodney Dover'daki İngiliz yanlıların çıkardıkları olaylarla ilgilenirken Thomas McKean ve George Read'in Bağımsızlık Bildirgesi oylamasında anlaşmazlığa düştüğü haberini alması üzerine 1 Temmuz gecesi 80 mil yol giderek Philadelphia'ya varmış ve McKean ile birlikte bağımsızlık lehinde oy kullanarak Delaware'in diğer 11 devletle birlikte Bağımsızlık Bildirgesi'ni kabul etmesini sağlamıştır.

1777 yılının başlarında arkadaşı John Haslet'in Princeton Savaşı'nda öldüğü haberini alması üzerine George Washington'ın birliklerine katılmıştır. Washington onu Delaware gönüllü ordusuna general olarak atamıştır.Delaware'i Britanya ordusundan korumak ve kral taraftarlarını kontrol altında tutmak için yaptığı çabalar sonuç vermemiştir. Brandywine Savaşı'ndan ve Wilmington ile Philadelphia'nın işgalinden sonra Ekim 1977'de yeni seçimler yapılmış ve bu meclis 31 Mart 1978'de Rodney'i Delaware Başkanı seçmiştir.

Başkanlık döneminde, kötü üne sahip ve kral taraftarı Cheney Clow büyük bir sempatizan grubu oluşturmuş, bir kale inşa etmiş ve Delaware'in başkenti Dover'a doğru hareket etmiştir. Clow'un birlikleri savaşta yenilmesine rağmen bu savaş ve yıkım kin ve nefrete sebep olmuştur. Rodney, kralcıları kontrol altında tutmak için bazı yasalar çıkarmıştır. İngilizler ile ticareti engellemek için bağlılık yemini edilmesini bunu kabul etmeyenlerin ise mallarına el konulmasını sağlamıştır.

1782 ve 1783 yıllarında Konfederasyona bağlı Birleşik Devletler Kongresi'ne seçilmiş fakat sağlık sorunları sebebiyle katılamamıştır. 1783/84 döneminde Delaware senatosuna seçilmiş ve oturum başkanlığını yürütmüşse de dönemin sonu gelmedi ölmüştür.

Ölümü

Caesar Rodney 25 Haziran 1784'te Kent şehrinin St. Jones Hundred kasabasında ölmüştür. Ailesinin çiftliğine gömülmüştür fakat büyük araziye sahip bu çiftlikte mezarının tam olarak yeri bilinmemektedir. Gene de Dover'daki Episcopal kilisesinin mezarlığında bir anıtı vardır.

John Adams, Rodney'in astım ve deri kanseri yüzünden acı çektiğini dile getirerek "dünyadaki en garip görünüşlü adamdı; soluk, zayıf ve uzun boyluydu; yüzü, bir elmadan daha büyük olmamasına rağmen duygulu neşeli ve akıllı görünürdü."

Delaware'da birçok şehirdeki binalarda onu adı geçmektedir: Delaware Üniversitesindeki bazı binaların isimleri ile birlikte Camden'de Caesar Rodney Lisesi ve Wilmington'ta Rodney Meydanı bulunmaktadır. Ayrıca Delaware çeyrekliklerinin arka yüzünde, onun Kıtasal Kongre'de oy vermek için bir gecede 80 mil gittiği olayı sembolik olarak gösteren resim bulunmaktadır.

Kaynakça

 Sobel, Robert; John Racino (1988). Biographical Directory of the Governors of the United States. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 0-930466-00-4.
 Ward, Christopher L. (1941). Delaware Continentals, 1776-1783. Wilmington, Delaware: Historical Society of Delaware. ISBN 0-924117-21-4.
 Hoffecker, Carol E. (2004). Democracy in Delaware. Wilmington, Delaware: Cedar Tree Books. ISBN 1-892142-23-6.
 Munroe, John A. (1954). Federalist Delaware 1775-1815. New Brunswick, New Jersey: Rutgers University.
 Scott, Jane Harrington (2000). Gentleman as Well as a Whig. Newark, Delaware: University of Delaware Press. ISBN 0-87413-700-4.
 Munroe, John A. (1993). History of Delaware. Newark, Delaware: University of Delaware Press. ISBN 0-87413-493-5.
 Scharf, John Thomas (1888). History of Delaware 1609-1888. 2 vols.. Philadelphia: L. J. Richards & Co.. ISBN 0-87413-493-5.
 Martin, Roger A. (1984). History of Delaware Through its Governors. Wilmington, Delaware: McClafferty Press.
 Conrad, Henry C. (1908). History of the State of Delaware, 3 vols.. Lancaster, Pennsylvania: Wickersham Company.
 Martin, Roger A. (1995). Memoirs of the Senate. Newark, Delaware: Roger A. Martin.
 Munroe, John A. (2004). Philadelawareans. Newark, Delaware: University of Delaware Press. ISBN 0-87413-872-8.
 Ferris, Robert G (1973). Signers of the Declaration of Independence. Flagstaff, Arizona: Interpretive Publications, Inc.. ISBN 0-936478-07-1.
 Barthelmas, D.G. (1977). Signers of the Declaration of Independence: A Biographical and Genealogical Record. Jefferson, North Carolina: McFarland Press.
 Coleman, John M. (1984). Thomas McKean, Forgotten Leader of the Revolution. Rockaway, New Jersey: American Faculty Press. ISBN 0-912834-07-2.
 Rowe, G.S. (1984). Thomas McKean, The Shaping of an American Republicanism. Boulder, Colorado: Colorado University Press. ISBN 0-87081-100-2.

Anakaynak

en.wikipedia

Dış bağlantılar

A.B.D tarihi(İngilizce)

1728 doğumlular
1784 yılında ölenler
18. yüzyılda Amerikalılar
Amerikalı avukatlar
İngiliz asıllı Amerikalılar
Delaware valileri
Amerikan Bağımsızlık Bildirgesini imzalayan delegeler
Delaware'de defnedilenler
Delaware doğumlular
Amerikalı siyasetçiler

Caesar Rodney


A Primera B do Campeonato Argentino de Futebol de 2022, também conhecida oficialmente como Campeonato de Primera División B de 2023 ou simplesmente como Primera B de 2023, é a 92.ª edição da Primera B, certame equivalente à terceira divisão do Campeonato Argentino de Futebol para os clubes diretamente afiliados à Associação do Futebol Argentino (AFA). O certame é organizado pela Associação do Futebol Argentino (AFA), entidade máxima do futebol argentino, começou em 10 de fevereiro e terminará em novembro de 2023.

Dezessete times competem na liga: quinze deles que permaneceram da temporada de 2022, e entre as novidades, temos a chegada do Argentino de Merlo (estreante na competição), promovido da Primera C de 2022 (quarta divisão), e do Sacachispas, rebaixado da Primera Nacional de 2022 (segunda divisão).

O campeão foi o Talleres de Remedios de Escalada: o Albirrojo [apelido do clube] venceu o San Miguel por 1–0 no jogo de volta da final e como tinha empatado sem gols no jogo de ida, obteve o acesso à Primera Nacional (segunda divisão argentina).

Regulamento
Assim como na temporada anterior, são disputadas duas fases, uma regular classificatória (no sistema de pontos corridos) e uma eliminatória (no sistema de "mata-mata"). Ao final das duas fases, teremos um clube promovido à Primera Nacional de 2024 e um rebaixado à Primera C de 2024, assim como, quatro clubes com vagas na Copa da Argentina de 2024.

Participantes

Primeira fase

Torneo Apertura

Torneo Clausura
 Atualização: 9 de outubro de 2023.

Classificação geral
 Atualização: 9 de outubro de 2023.

Fase final

Final pelo título e pelo primeiro acesso à Primera Nacional

Fase eliminatória

Quartas de final do Torneo "Reducido"

Semifinal do Torneo "Reducido"

Final do Torneo "Reducido"

Premiação

Ver também
 Liga Profissional de 2023
 Primera Nacional de 2023
 Torneo Federal A de 2023
 Primera C de 2023
 Primera D de 2023

Ligações externas
 Página da competição  no site oficial da Associação do Futebol Argentino
 Página da competição  no portal esportivo ESPN
 Página da competição  no portal esportivo TyC Sports
 Página da competição  no portal esportivo Olé
 Página da competição  no portal esportivo DirecTV Sports
 Página da competição  no portal esportivo GOAL
 Página da competição  no portal esportivo Solo Ascenso
 Página da competição  no portal esportivo Promiedos
 Página da competição  no portal esportivo Mundo Ascenso
 Página da competição  no portal esportivo Universo Fútbol
 Página da competição  no portal esportivo BDFA

Futebol de 2023 na Argentina

Campeonato Argentino de Futebol de 2023 – Terceira Divisão (Primera B)


El LXXXII Campeonato Mundial de Ciclismo en Ruta se realizó en Richmond (Estados Unidos) entre el 19 y el 27 de septiembre de 2015, bajo la organización de la Unión Ciclista Internacional (UCI) y la Unión Ciclista de Estados Unidos.

El campeonato constó de carreras en las especialidades de contrarreloj y de ruta, en las divisiones élite masculino, élite femenino y masculino sub-23; las pruebas de contrarreloj élite se disputaron individualmente y por equipos. En total se otorgaron ocho títulos de campeón mundial.

Programa
Todas las pruebas tuvieron la meta enfrente del Centro de Conferencias de la ciudad estadounidense.

Resultados

Masculino
Contrarreloj individual

Contrarreloj por equipos

Ruta

Femenino
Contrarreloj individual

Contrarreloj por equipos

Ruta

Sub-23
Contrarreloj individual

Ruta

Medallero

Referencias

Enlaces externos
Página web del campeonato .
Página web de la UCI .

Campeonato Mundial de Ciclismo en Ruta de 2015


Martin Mystère, İtalya kökenli bir çizgi roman serisi ve serinin baş kahramanının adı. Seri genellikle arkeoloji, bilimkurgu, fantastik edebiyat, tarih, mitoloji gibi konuları temel alır.

Yazar Alfredo Castelli ve çizer Giancarlo Alessandrini tarafından yaratılan Martin Mystère ilk olarak İtalya'da Sergio Bonelli Editore tarafından 1982 yılında yayımlandı.

Bonelli'nin İtalya'daki en popüler çizgi romanlarından biri olan Martin Mystère her ay 20.000'den fazla satılmaktadır. Çizgi film, video oyunu ve kitap uyarlamaları da yapılmıştır.

Yaratılışı

Martin Mystère 1982 yılında Alfredo Castelli ve Giancarlo Alessandrini tarafından yaratılmış bir çizgi roman kahramanıdır. İlk sayısı Nisan 1982'de İtalya'da Bonelli Comics yayınevinden çıkmış olup, iki yıl sonra Türkiye'de de yayın hayatına başlamıştır. O sıralar Türkiye'de çizgi roman piyasasını elinde tutmakta olan Tay Yayıncılık tarafından çıkarılmaya başlanan Martin Mystère, bazı politik nedenlerden dolayı Türkiye'de "Atlantis" adı altında yayımlanır. Tay Yayıncılık'tan çıkan 31 ve 50 sayılık iki serinin sonunda Martin Mystère de yayın hayatına son vermek zorunda kalır. Uzun bir süre yeni bir sayısı Türkiye'de yayınlanmayan Martin Mystère, 1990'larda Doğan Egmont Yayıncılık tarafından yeniden, bu kez orijinal isim ve formatta basılmaya başlanır. 31 sayı süren bu seriden sonra, 2000'lerin başlarında Aksoy Yayıncılık tarafında basılan 15 sayıyla birlikte yayın hayatına ikinci kez ara verir. 2002 yılında Lal Kitap tarafından yeniden yayın hayatına dönen Martin Mystère, halen Lal Kitap tarafından çıkartılmaktadır.

Konusu
Serinin kahramanı Martin Jacques Mystère 1942 ABD doğumlu olup, birçok konuda uzmanlaşmış bir profesördür. Bu konular arasında arkeoloji, antropoloji, sanat tarihi ve sibernetik sayılabilir. Fakat asıl uzmanlık alanı, esrarengiz konuların araştırılmasıdır. Bu sebeple "İmkansızlıklar Dedektifi" diye de anılır. Söz konusu esrarengiz konular, geleneksel bilim tarafından aydınlatılamayan konulardır. Serinin başlarında bu konular Atlantis ve Mu ile kısıtlıyken, ilerleyen bölümlerde kapsam genişletilmiştir. Ana fikir,  geçmişte çok ileri teknolojik seviyelere ulaşmış Atlantis ve Mu uygarlıklarının, savaşlar sonucu yok olduklarıdır. Martin, araştırmaları esnasında eski uygarlıkların kalıntılarını bulur, ama hemen her defasında Kara Adamlar tarafından kanıtlar yok edilir (Zaten aksi takdirde, keşfedilen şey dünyanın çehresini değiştirecektir. Bu da serinin sonu olur). İlerleyen bölümlerde Atlantis ve Mu öyküleri radikal şekilde azalmış, efsanelerin kökenlerine doğru bir genişleme gözlenmiştir.

Roman karakterleri gerçek zamana uygun olarak gelişme gösterir. Yani yıllar geçtikçe karakterler de yaşlanmaktadır. Bu nedenle 2022'de 80.yaşını kutlayan Martin Mystere yaşlı Marty olarak da anılmaktadır.

Ana karakterler
JavaMartin'in Himalaya'lardaki bir macerası esnasında rastladığı Neanderthal insanlarından biridir. Martin'le birlikte modern dünyaya adım atmıştır. Altıncı hisleri çok kuvvetlidir. Şaşırtıcı bir gücü ve çevikliği vardır. Serinin ilk bölümlerinde Martin'e katkısı hemen her macerada altıncı hisleri ya da koku alma duygusuyla birilerini ya da bir şeyleri bulmakken, ilerleyen bölümlerde, arkadaş ve yoldaş vurgusu artmıştır.

Diana LombardMartin'in uzatmalı sevgilisi ve en sonunda eşi Diana Lombard. Sosyal hizmetler üzerine çalışan güzel Diana, Martin'e aşıktır ama Martin'in oyalamaları sebebiyle uzun süre evlenememişlerdir. Martin'in maceralarında ona sık sık eşlik eden güzel kadınları çok kıskanır. Zaman zaman ön plana çıktığı öyküler de vardır.

Sergej OrloffMartin'in eski ortağı. Agartha'da Kut Humi tarafından birlikte yetiştirildikleri, Martin'in eski ortağıdır. Java'nın katıldığı macerada, "gücün kötü yanını" seçer. Bir macerada geçirdiği kaza sonunda yüzü yanar ve bir gözü ile bir elini kaybeder. Bundan hep Martin'i sorumlu tutar. Acımasız ve hırslıdır. Martin'le yolları zaman zaman kesişir. İlerleyen maceralarda Sergej karşımıza İtalya'da büyük bir teknoloji şirketinin sahibi olarak çıkar. Martin'e saygı duyar ve zaman zaman onu kurtarır. Daha sonrasında ise arkadaşlıkları yeniden başlayacaktır.

Travis TravisMartin'in polis müfettişi olan arkadaşı. New York'ta gerçekleşen ve polisle ilgili maceraların çoğunda yer alır.

Chris TowerEski CIA ajanı, "Altrove" (Türkçe çevirilerde "Başka Bir Yer" olarak geçer) isimli çok gizli devlet üssünün komutanı. Martin'in üniversiteden arkadaşıdır.

Max Brody

Vincent Von Hansen

Angie

Jerry

Aaron

Beverly Carter

Ayrıca bakınız
 Martin Mystere sayıları

Kaynaklar

Dış bağlantılar
 Editör Sergio Bonelli Resmi Sitesi
 BVZM

Fantastik çizgi romanlar
Bilimkurgu çizgi romanları
Tarihî çizgi romanlar
Kurgusal dedektifler
Kurgusal özel dedektifler

Martin Mystère


was a town located in Jinseki District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 2,746 and a density of 26.41 persons per km². The total area was 103.98 km².

On November 5, 2004, Jinseki, along with the towns of Sanwa and Yuki, and the village of Toyomatsu (all from Jinseki District), was merged to create the town of Jinsekikōgen.

External links
 Official website of Jinsekikogen

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Jinsekikōgen, Hiroshima

Jinseki, Hiroshima


Liberalt Folkeparti var officielt et landsdækkende politisk parti, men reelt en kommunalpolitisk udbryderliste i Esbjerg Kommune. Kort inden kommunalvalget i Esbjerg Kommune 2017 havde de to stiftere, der hidtil havde repræsenteret partiet i Esbjerg Byråd dog trukket sig, og partiet opnåede da heller ikke valg.

Oprettelsen
Partiet blev stiftet i 2014 af de to tidligere byrådsmedlemmer fra Dansk Folkeparti, Freddie og Kim Madsen, efter en række interne stridigheder i Dansk Folkepartis lokalafdeling i Esbjerg Kommune. Partiet meddelte ved stiftelsen, at man ønskede at opstille til Folketinget ved valget i 2015. Freddie Madsen sad i Folketinget i perioden 2001-05.

Politik
Partiet har en meget kritisk tilgang til Den Europæiske Union, og ønsker at begrænse dennes magt. Derudover mener partiet, skal Danmark bør træde ud af Schengen-samarbejdet. Partiet slår fast, at Danmark ikke skal være et indvandringsland, og er således meget kritisk over for multikulturisme. Ideologisk set kan man placere partiet som et nationalkonservativt parti med socialdemokratiske træk, især fordi partiet tidligere ønsket lokale skattestigninger for at undgå at spare på velfærden.

Vælgererklæringer
I perioden fra 29. april 2014 til 29. april 2017 indsamlede partiet vælgererklæringer med henblik på at blive opstillingsberettiget til Folketinget, hvilket ikke lykkedes for dem.

Referencer

Eksterne henvisninger
Officiel hjemmeside

Borgerlister
Politiske partier i Danmark
Esbjerg Kommune

Liberalt Folkeparti


73700 von Kues este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
73700 von Kues este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen și Lutz Dieter Schmadel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,12 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 17,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 73001-74000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

73700 von Kues


තම පැවැත්මට අවශ්‍ය පෝෂක ද්‍රව්‍යයන් ලබා ගැනීමට කුඩා සත්වවිශේෂ, විවිධ උපක්‍රම මගින්  අල්ලා ගැනීමට අනුවර්තනය වූ  ශාක පොදුවේ මාංශ භක්ෂක ශාක  යනුවෙන් හඳුන් ලබයි.

ශ්‍රීලංකාවේදී දක්නට ලැබෙන බාඳුරා, කඳුලැස්ස, හා නිල්මොනරැස්ස එවැනි  මාංශ භක්ෂක ශාක විශේෂයෝය.

ඇමෙරිකාවේ නැගෙනහිර වෙරල තීරයේ දක්නට ලැබෙන වීනස් ෆලයි ට්‍රැප් නමැති මෙම කුඩා ශාක විශේෂයද මෙවැනිම මාංශභක්ෂක ශාකවිශේෂයකි.

මෙම ශාකය ,  සතුන් අල්ලා ගැනීමට අනුවර්තනය වූ ආකර්ශනීය වර්ණයෙන් යුත් රසවත් මාංශමය පත්‍රාකාරකොටස වෙත පැමිණෙන කුඩා සතුන්,තම ග්‍රහණයට ගෙන මරණයට පත්කරනා අන්දම

මස් කන ගස්


Marie-Anne Pierrette Paulze (20. janúar 1758 í Montbrison, Loire-héraði, Frakklandi – 10. febrúar 1836) var franskur efnafræðingur og hefðarkona. Frú Lavoisier var eiginkona efnafræðingsins og aðalsmannsins Antoine Lavoisier og starfaði sem félagi hans á rannsóknarstofu og lagði sitt af mörkum til vinnu hans. Hún gegndi lykilhlutverki í þýðingum á nokkrum vísindaverkum og átti stóran þátt í stöðlun vísindalegrar aðferðar.

Æviágrip
Faðir hennar starfaði fyrst og fremst sem lögfræðingur og fjármálamaður.  Megnið af tekjum hans kom frá rekstri Ferme-Générale (almenna búið) sem var einkasamsteypa fjármálamanna sem greiddi franska konungdæminu fyrir þau forréttindi að fá að innheimta tiltekna skatta. Móðir hennar, Claudine Thoynet Paulze, lést árið 1761, og lét eftir sig Marie-Anne, þá þriggja ára, og tvo syni. Eftir dauða móður hennar var Paulze sett í klaustur þar sem hún hlaut formlega menntun.

Þrettán ára gömul fékk Paulze bónorð frá hinum fimmtuga greifa af Amerval. Jacques Paulze reyndi að andmæla ráðahagnum, en var hótað starfsmissi hjá Ferme-Générale. Til að koma í veg fyrir hjónabandið bauð Jacques Paulze einum samstarfsmanni sínum að biðja um hönd dóttur sinnar í staðinn. Þessi samstarfsmaður var Antoine Lavoisier, franskur aðalsmaður og vísindamaður. Lavoisier samþykkti bónorðið og þau Marie-Anne giftust 16. desember 1771. Lavoisier var 28 ára en Marie-Anne 13 ára.

Lavoisier hélt áfram að vinna fyrir Ferme-Générale, en árið 1775 var hann skipaður byssupúðurstjóri, sem varð til þess að hjónin settust að í vopnabúrinu, Arsenal, í París. Þar blómstraði áhugi Lavoisier á efnafræði eftir að hafa áður hlotið þjálfun á efnafræðistofu Guillaume François Rouelle, og með fjárhagslegu öryggi bæði fjölskyldu hans og Paulze, auk ýmissa titla og annarra viðskipta, gat hann sett upp rannsóknarstofu með nýjustu tækjum. Paulze fékk fljótlega áhuga á vísindarannsóknum hans og fór að taka virkan þátt á rannsóknarstofu eiginmanns síns.

Eftir því sem áhugi hennar óx fékk hún formlega þjálfun á þessu sviði hjá Jean Baptiste Michel Bucquet og Philippe Gingembre, sem báðir voru samstarfsmenn Lavoisier á þeim tíma.  Lavoisier-hjónin eyddu mestum tíma sínum saman á rannsóknarstofunni og unnu saman sem teymi við rannsóknir á mörgum vígstöðvum. Hún aðstoðaði hann einnig með því að þýða skjöl um efnafræði úr ensku yfir á frönsku. Reyndar var meirihluti rannsóknarstarfsins sem fór fram á rannsóknarstofunni sameiginlegt verkefni Paulze og eiginmanns hennar, þar sem Paulze var aðallega í hlutverki aðstoðarkonu.

Franska byltingin
Árið 1794 var Lavoisier, vegna áberandi stöðu sinnar í Ferme-Générale, stimplaður svikari af frönskum byltingarmönnum á tímum Ógnarstjórnarinnar. Faðir Paulze, annar þekktur meðlimur Ferme-Générale, var handtekinn á svipuðum forsendum. Þann 28. nóvember 1793 gafst Lavoisier upp fyrir byltingarmönnum og var fangelsaður í Port-Libre. Alla fangelsisvistina heimsótti Paulze Lavoisier reglulega og barðist fyrir lausn hans. Hún lagði mál hans fyrir Antoine Dupin, sem var ákærandi Lavoisier og fyrrverandi meðlimur Ferme-Générale. Hún sagði frá afrekum eiginmanns síns sem vísindamanns og mikilvægi hans fyrir franska þjóð. Þrátt fyrir tilraunir hennar var réttað yfir Lavoisier, hann sakfelldur fyrir landráð og tekinn af lífi 8. maí 1794 í París, þá fimmtugur að aldri. Jacques Paulze var einnig tekinn af lífi sama dag.

Eftir dauða Lavoisiers varð Paulze bitur yfir því sem hafði komið fyrir eiginmann hennar. Hún varð gjaldþrota eftir að nýja ríkisstjórnin gerði fjármuni hennar og eignir upptækar (sem var síðar skilað). Að auki lagði nýja ríkisstjórnin hald á allar minnisbækur Lavoisier og tækjabúnað. Þrátt fyrir þessi áföll stóð Marie-Anne að útgáfu síðustu endurminninga Lavoisier, Mémoires de Chimie, samantekt á ritgerðum hans og samstarfsmanna hans sem sýndu fram á meginreglur nýju efnafræðinnar. Fyrra bindið innihélt rannsóknir á hita og myndun vökva, en hið síðara fjallaði um hugmyndir um bruna, loft, bökun málma, virkni sýra og samsetningu vatns. Í upprunalega eintakinu skrifaði Paulze formálann og réðist þar á byltingarmenn og samtíðarmenn Lavoisier, sem hún taldi bera ábyrgð á dauða hans. Þessi formáli var hins vegar ekki birtur í endanlegu útgáfunni. Engu að síður tryggði viðleitni hennar að nafni eiginmanns hennar var haldið á lofti innan efnafræðinnar.

Seinni æviár

Paulze giftist aftur árið 1804, eftir fjögurra ára tilhugalíf og trúlofun, Benjamin Thompson (Rumford greifa). Rumford var einn þekktasti eðlisfræðingurinn á þeim tíma, en hjónaband þeirra tveggja var erfitt og skammvinnt.  Paulze krafðist þess alla ævi að fá að halda eftirnafni fyrri eiginmanns síns, sem sýndi hollustu hennar við hann. Marie lést skyndilega á heimili sínu í París þann 10. febrúar 1836, 78 ára að aldri. Hún er grafin í kirkjugarðinum Pére-Lachaise í París.

Framlög til efnafræði

Paulze fylgdi Lavoisier á rannsóknarstofu hans á daginn, gerði færslur í minnisbækur rannsóknarstofunnar hans og teiknaði skýringarmyndir af tilraunum hans. Þjálfunin sem hún hafði fengið frá málaranum Jacques-Louis David gerði henni kleift að teikna nákvæmlega og nákvæmlega tilraunatæki, sem síðar hjálpaði mörgum samtímamönnum Lavoisier að skilja aðferðir hans og niðurstöður. Auk þess ritstýrði hún skýrslunum hans. Saman umbyltu Lavoisier-hjónin efnafræðinni, sem átti rætur að rekja til gullgerðarlistar og var á þeim tíma flókin vísindi sem byggðust á kenningum George Stahl um brunaefni.

Á átjándu öld var hugmyndin um brunaefni (eldlíkt frumefni sem fæst eða losnar við bruna efnis) notuð til að lýsa sýnilegum breytingum á eiginleikum efna við bruna. Paulze, sem kunni bæði ensku, latínu og frönsku, gat þýtt ýmis verk um brunaefni á frönsku fyrir eiginmann sinn. Hugsanlega var mikilvægasta þýðing hennar ritgerð Richard Kirwan, Essay on Phlogiston and the Constitution of Acids, sem hún bæði þýddi og gagnrýndi, bætti við neðanmálsgreinum eftir því sem á leið og benti á villur í efnafræðinni sem sett var fram í ritgerðinni. Þrátt fyrir framlag sitt var hún ekki skráð sem þýðandi í upprunalega verkinu heldur í síðari útgáfum. Hún þýddi einnig verk eftir Joseph Priestley, Henry Cavendish og fleiri til einkanota fyrir Lavoisier. Þetta var ómetanleg þjónusta við Lavoisier, sem reiddi sig á þýðingar Paulze á erlendum verkum til að fylgjast með þróun í efnafræði. Í tilviki brunaefnis var það þýðing Paulze sem sannfærði hann um að hugmyndin væri röng, sem leiddi til rannsókna hans á bruna og uppgötvunar súrefnis.

Paulze átti þátt í útgáfu Grunnritgerðar um efnafræði árið 1789, þar sem Lavoisier setti fram hugmynd sína um efnafræði sem heildstæða vísindagrein. Þessi vinna reyndist mikilvæg í sögu efnafræðinnar, þar sem hún kynnti hugmyndina um varðveislu massa, sem og lista yfir frumefni og nýtt kerfi fyrir efnaflokkun. Paulze lagði til þrettán teikningar sem sýndu allan tækjabúnað og efni sem Lavoisier-hjónin notuðu í tilraunum sínum. Hún hélt einnig nákvæmar skrár yfir þær aðferðir sem fylgt var og gaf þannig niðurstöðum Lavoisiers gildi.

Áður en hún lést tókst Paulze að endurheimta næstum allar minnisbækur og rannsóknartæki Lavoisiers, sem flest eru varðveitt í safni Cornell-háskóla, sem er það stærsta sinnar tegundar utan Evrópu. Árið sem hún lést kom út bók sem sýndi að Marie-Anne átti ríkulega búið guðfræðibókasafn með bókum sem innihéldu útgáfur af Biblíunni, Játningum heilags Ágústínusar, Discours sur la Bible eftir Jacques Saurin, Essais de Morale eftir Pierre Nicole, Lettres provinciales eftir Blaise Pascal, Sermons eftir Louis Bourdaloue, De Imitatione Christi eftir Thomas à Kempis o.s.frv.

Listnám
Paulze fékk kennslu í myndlist hjá Jacques-Louis David árið 1785 eða snemma árs 1786. Ekki löngu síðar, líklega einhvern tímann árið 1787, málaði David mynd í fullri stærð af Paulze og eiginmanni hennar, þar sem hún er í forgrunni. Listræn þjálfun Paulze gerði henni ekki aðeins kleift að skrásetja og myndskreyta tilraunir og rit eiginmanns síns (hún teiknaði sjálfa sig meira að segja sem þátttakanda í tveimur myndum af tilraunum eiginmanns síns) heldur einnig, til dæmis, að mála mynd af Benjamin Franklin, einum af mörgum vísindalegum hugsuðum sem voru gestir hennar. Síðar slitnaði upp úr tengslum Paulze við David vegna róttækra hugmynda þess síðarnefnda í frönsku byltingunni.

Tilvísanir

Fólk dáið árið 1836
Fólk fætt árið 1758
Franskir þýðendur
Franskar vísindakonur
Franskir efnafræðingar

Marie-Anne Paulze Lavoisier