The Tupolev Tu-126 (NATO reporting name: Moss) was an airborne early warning and control aircraft developed from the Tupolev Tu-114 airliner by the Tupolev design bureau. It was in service with the armed forces of the Soviet Union from 1965 to 1984.

Design and development
In 1958 increasing concern over the threat of an American nuclear strike against the USSR from the north led to a new requirement for an airborne radar system, which would avoid the problems and expense of attempting to create a land-based radar system to cover all of the enormous Soviet northern coast. The Tupolev Design Bureau was ordered to design an AEW&C aircraft. After trying to fit the projected radar instrumentation in a Tu-95 and a Tu-116, a decision was made to use the Tupolev Tu-114 with its wider fuselage instead. This solved problems with cooling and operator space that existed with the narrower Tu-95 and Tu-116 designs. To adhere to the flight range requirements, the plane was fitted with an air-to-air refuelling probe. The Tu-126 had a crew of 12 and carried the Liana radar (NATO reporting name Flap Jack) in a rotodome mounted above the fuselage. It had no look-down capability, so the switch by NATO to low level penetration made it fairly irrelevant.

The first prototype Tu-126 flew on 23 January 1962.  Testing, which continued through the autumn of 1964, showed that while the radar was effective over water, performance was poorer over land. It was also found that the large contra-rotating propellers of the four engines seriously compromised the performance of the radar. This problem was only marginally countered by the installation of a new radar called Shmel.

Operational history

The Tu-126 entered service in 1965, although it was only identified by Western intelligence in 1968 after appearing in a Soviet documentary film.  Eight production aircraft were built in addition to the prototype from between 1965 and 1968 and all were nominally based at Šiauliai Air Base. Western intelligence estimated that its radar performance was inferior to Western equivalents, that it was unable to detect cruise missiles or small aircraft at low level. However, it was assessed that the Tu-126 had powerful jamming equipment. The Tu-126 was used by the Soviet Air Force, until being replaced by the Beriev A-50. The last Tu-126 was retired in 1984.

Operators

 Soviet Air Forces
 Soviet Air Defence Forces

 Egyptian Air Force

 Indian Air Force

Specifications (Tu-126)

See also

References

Notes

Bibliography

 Duffy, Paul and Kandalov, Andrei. Tupolev: The Man and His Aircraft. Shrewsbury, UK: Airlife, 1996. .
 Gunston, Bill. The Osprey Encyclopedia of Russian Aircraft 1875–1995. London: Osprey, 1995. .
 Taylor, John W.R., ed. Jane's All The World's Aircraft 1988–89. Coulsden, Surrey, UK: Jane's Information Group, 1988. .

Yefim Gordon, Dmitriy Kommisarov: Flight Craft 6: Il'yushin/Beriyev A-50. Pen & Sword Books Ltd, 2015,

External links

 Tu-114 in Museum of Civilian Aviation, Ulyanovsk, Russia

Tu-0126
1960s Soviet special-purpose aircraft
Four-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft
AWACS aircraft
Aircraft with contra-rotating propellers
Four-engined turboprop aircraft
Aircraft first flown in 1962

Tupolev Tu-126


Stellantis North America ya da eski adıyla Chrysler Anonim Şirketi, 1925'te Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan, daha sonraki yıllarda da Dodge markasını satın alarak 1930'lu yıllarda Amerika'nın en geniş servis ağına sahip markası haline gelen Detroit, Michigan merkezli otomotiv firmasıdır.

1980'li yıllarda Mitsubishi markası ile ortak üretimler yapmış ve iflasın eşiğinden Voyager-Grand modeli ile dönmüştür. Chrysler, Dodge, Plymouth ve Jeep markaları adı altında üretim yapmıştır. Dodge, Jeep ve Chrysler, 2000'Haziran'ında Daimler-Benz'in satın almasıyla Daimler Chrysler otomotiv grubunun parçası haline gelmişlerdir. Bu ortaklığın ilk ürünü de 2002 yılında 3 milyon km test edilerek piyasaya çıkartılan, Amerika'daki adıyla Liberty, Avrupadaki adıyla Cherokee'dir. Firma 2007 yılında zarar ettiği için yüzde 80.1 hissesi 7.41 milyar dolara Cerberus şirketine satılmıştır.

2008 yılında başlayan ve 2009'un ilk aylarında devam eden küresel mali kriz sonucu 20.01.2009' tarihinde Fiat Chrysler'in %35'ini aldığını ve anlaşma gereği bu hisse değerini %55'e çıkarma imkânının olduğunu duyurarak Chrysler'i maddi sıkıntıdan biraz olsun kurtarmıştır. 20 Ocak 2014 tarihinde ise Fiat, Chrysler'in %1,0'ünü satın almıştır.

Modeller
 300M
 300c Hemi 5.7
 300c SRT8 6.1
 300c 3.0 d
 PT Cruiser
 PT Cruiser Cabrio
 Grand Voyager / Voyager
 Crossfire Coupe
 Crossfire Roadster
 Sebring Sedan
 Sebring Cabrio
 Stratus
 Town & Country
 Aspen
 Pacifica

Dış bağlantılar
 Chrysler

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri merkezli otomotiv şirketleri
Özel sermaye portföyü şirketleri
Fiat grubu
Otomobil markaları
Deniz motoru üreticileri
20. yüzyılda Michigan'da kurulan oluşumlar
1925'te Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1925'te kurulan şirketler
Yabancı şirketlerin Amerikan yan kuruluşları
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki otomobil üreticileri

Chrysler


Wílmer Cabrera (Cabrera, Cundinamarca, Colombia, 15 de septiembre de 1967) es un exfutbolista y entrenador colombo-estadounidense. En la actualidad  dirige al RGV FC Toros.

Vida personal

Formación académica
Wílmer paralelamente a su etapa como futbolista se graduado profesionalmente en la carrera de Administración de Empresas, además aportas de su retiro y ya en Estados Unidos hizo el carrera de aviación específicamente para ser piloto de helicóptero la cual aprobó aunque nunca la ejerció ya que allí mismo comenzaría a dirigir clubes de fútbol.

Familiar
Sus hijos David Cabrera y Wilmer Cabrera Jr. son actualmente jugadores de fútbol profesional, ambos militan para el RGV FC Toros.

Trayectoria como jugador

Desde muy pequeño vivió en FusagasugáDespués, llegó junto a su familia a Bogotá, donde también practicó boxeo, béisbol, y baloncesto. En su adolescencia, integró la Selección Sub 20 con la que jugó la
Copa Mundial de Fútbol Juvenil de 1985. Cuándo llegó del Mundial, pasó a Independiente Santa Fe, club con el que debutó como profesional en 1985.

Desde su debut en 1985, Cabrera demostró sus buenas capacidades y alternó sus partidos entre el equipo profesional y el equipo juvenil. En 1987, se consolidó dentro de la nómina titular del equipo, y jugó muy buenos partidos con la camiseta del equipo cardenal. Con Santa Fe, el cartagenero ganó su primer título como profesional, la Copa Colombia en 1989.

A comienzos de 1990, fue contratado por el América de Cali y fue campeón del Fútbol Profesional Colombiano en 1990 y 1992. Jugó la final de la Copa Libertadores de América de 1996. Se mantuvo en dicho club hasta 1997. Fue transferido al Independiente de Avellaneda de Argentina, donde solamente estuvo un semestre.

En 1998 se incorporó a Millonarios, en ese entonces al mando del técnico Francisco Maturana. En el conjunto "Embajador", jugó pocos partidos, y renunció luego de su participación en el Mundial Francia 1998 cuando Jorge Luis Pinto asumió como DT del club.

Cabrera volvió a Independiente Santa Fe en 1999. Su segunda etapa en el conjunto cardenal fue de seis meses. Sin embargo, no siguió en el club, ya que a mediados de aquel año se fue a jugar al Deportes Tolima, en donde su paso fue breve debido a diferencias con el propietario del equipo, el senador Gabriel Camargo.

En 2001, juntó con Eduardo Pimentel y otros socios fundaron el Bogotá Chicó, en donde jugó el primer semestre del año. Luego pasó al Club Sport Herediano de Costa Rica, y estuvo por tres temporadas. En 2004, sufrió una grave lesión que casi pone punto final a su carrera. Sin embargo logró recuperarse y firmó con el Long Island Rough Riders de los Estados Unidos. En 2005 se retiró del fútbol profesional.

Goles Anotados

Trayectoria como entrenador
Después de haberse retirado del fútbol profesional, Cabera se dedicó a estudiar, e hizo un curso de entrenador. Su primera experiencia fue en 2005, cuándo estuvo como asistente técnico en el equipo de Suffolk County Community College. Al año siguiente pasó a dirigir al B.W. Gottschee. Posteriormente se convirtió en el técnico de la selección de Estados Unidos sub-18 en 2007 y de ahí pasó a la sub 17. Además, llevó al equipo estadounidense a una Copa Mundial de la categoría. Permaneció en ese cargo hasta 2012.

En 2014, dirigió su primer equipo de fútbol profesional, el Chivas USA de Los Ángeles. En el equipo californiano, estuvo por un año, y fue el último entrenador de la historia del equipo. Después, en 2016, estuvo en el Río Grande Valley Toros, un equipo afiliado al Houston Dynamo de la United Soccer League.

El 28 de octubre de 2016, Cabrera fue contratado por el Houston Dynamo, para afrontar la temporada 2017 de la MLS. Su primer partido fue la victoria 2-1 ante el Seattle Sounders. Dirigió hasta el 13 de agosto de 2019, siendo campeón tras 107 partidos. La experiencia más reciente como técnico fue su triunfo en el Campeonato Canadiense de 2019, venciendo por penales al Toronto FC.

Selección Colombia

Convocatorias a selecciones

Selección Colombia Juvenil
En 1985, fue convocado por primera vez a la Selección Colombia Juvenil para jugar los Juegos Bolivarianos de aquel año. Luego participó en el Mundial Juvenil de la Unión Soviética. Con dicha selección también jugó y ganó el Sudamericano Sub-20 de 1987 y además jugó en la Copa Mundial de Fútbol Juvenil de 1987, en Chile.

Selección mayor
Su primera convocatoria a la Selección Colombia de mayores fue en 1989 para jugar en la Copa América. Al año siguiente (1990), hizo parte de la nómina que participó en la Copa Mundial de Fútbol de 1990 en Italia, aunque no jugó ni un solo minuto. Posteriormente estuvo en  las Copas América de 1991, 1995 y 1997. También disputó por Colombia los mundiales de Estados Unidos 1994 y Francia 1998.

Participaciones en Copas del Mundo

Participaciones en Copa América

Participaciones en Eliminatorias al Mundial

Goles internacionales

Clubes

Como jugador

Como asistente

Como entrenador

Estadistícas como entrenador
 Actualizado hasta su desvinculación del Montreal Impact S.C. el día 25 de octubre de 2019.

Palmarés como jugador

Torneos nacionales

Copas internacionales

(*) Incluyendo la selección

Palmarés como entrenador

Torneos nacionales

Referencias

Bibliografía
 Libro Santa Fe 60 años 1941-2001. Diusabá, V. y Ruiz, G. "Santa Fe 60 años". El Espectador, febrero de 2001, en Bogotá, Colombia.

Enlaces externos
 Entrevista en Caracol Radio
 Artículo de El Tiempo
 Artículo de AS Colombia
 Ficha en National Football Teams

Nacidos en Cartagena de Indias
Futbolistas del América de Cali
Futbolistas del Deportes Tolima
Futbolistas del Club Atlético Independiente
Futbolistas de Millonarios Fútbol Club en los años 1990
Futbolistas del Independiente Santa Fe
Futbolistas del Club Sport Herediano
Futbolistas de Colombia en la Copa América 1989
Futbolistas de Colombia en la Copa Mundial de 1990
Futbolistas de Colombia en la Copa América 1991
Futbolistas de Colombia en la Copa América 1995
Futbolistas de Colombia en la Copa América 1997
Futbolistas de Colombia en la Copa Mundial de 1998
Entrenadores del Houston Dynamo
Entrenadores del Club de Foot Montréal

Wilmer Cabrera


Heiko Augustinus Oberman (1930-2001) est un historien et théologien néerlandais spécialisé dans l'étude de la Réforme.

Biographie
Oberman est né à Utrecht le 15 octobre 1930. Il obtient son doctorat en théologie de l'université d'Utrecht en 1957 et rejoint la faculté de la Harvard Divinity School en 1958. Là, il passe rapidement d'instructeur à professeur associé et, en 1963, à professeur d'histoire de l'Église. Il est nommé professeur Winn d'histoire ecclésiastique à Harvard en 1964 et y enseigne jusqu'en 1966. Il accepte ensuite une chaire à la faculté de théologie de l'université de Tübingen, en Allemagne, où il est également directeur de l'Institut de recherche sur le Moyen Âge tardif et la Réforme. Plus tard, Oberman fonde la Division des études médiévales tardives et de la Réforme à l'université de l'Arizona. Ses principaux livres comprennent The Harvest of Medieval Theology: Gabriel Biel and Late Medieval Nominalism (1963), qui articule son programme visant à combler le fossé entre la fin du Moyen Âge et l'ère de la Réforme (au moins dans le domaine de la théologie), et une biographie iconoclaste de Martin Luther, traduit de l'allemand par Luther : L'homme entre Dieu et le diable (1989). À propos de Luther, Oberman écrit : « Il n'y a aucun moyen de saisir le milieu d'expérience et de foi de Luther à moins d'avoir un sens aigu de sa vision de l'existence chrétienne entre Dieu et le Diable : sans une reconnaissance de la puissance de Satan, la croyance au Christ est réduite à une idée sur le Christ– et la foi de Luther devient une illusion confuse en accord avec la teneur de son temps. » Il est décédé le .

Honneurs
Il est membre de l'Académie royale néerlandaise des arts et des sciences en 1963. En 1996, l'Académie royale des arts et des sciences des Pays-Bas lui décerne le prix Heineken pour l'histoire, et, en 2001, peu de temps avant sa mort, on lui indique qu'il serait fait chevalier par la reine Beatrix des Pays-Bas en 2002. À l'université de l'Arizona, il est nommé Regent professeur d'histoire en 1988 et reçoit le prix d'enseignement 5 étoiles de la faculté en 1989, le prix d'enseignement du Collège des sciences sociales et comportementales pour l'enseignement supérieur en 1999 et le conseil d'administration du SBS.

Bibliographie

Monographies

  Thomas Bradwardine, un augustin du  : Une étude de sa théologie dans son contexte historique (Utrecht : Kemink & Zoon, 1957)
 The Harvest of Medieval Theology: Gabriel Biel and Late Medieval Nominalism (Cambridge, Mass: Harvard University Press, 1963); réimpression (Grand Rapids, MI : Baker Academic, 2001)
 La Vierge Marie dans une perspective évangélique (Philadelphie: Fortress Press, 1971)
 Contra Vanam Curiositatem: Ein Kapitel der Theologie zwischen Seelenwinkel und Weltall (Zürich: Theologischer Verlag, 1974)
 Werden und Wertung der Reformation : vom Wegestreit zum Glaubenskampf (Tübingen : JCB Mohr, 1977); Traduction anglaise : Masters of the Reformation: The Emergence of a New Intellectual Climate in Europe, traduit par Dennis Martin (New York : Cambridge University Press, 1981)
 Würzeln des Antisemitismus. Christenangst und Judenplage im Zeitalter von Humanismus und Reformation, Berlin : Severin et Siedler, 1981) ; traduction anglaise : The Roots of Anti-Semitism in the Age of Renaissance and Reformation, traduit par James I. Porter (Philadelphie : Fortress Press, 1984)
 Luther – Mensch zwischen Gott und Teufel (Berlin : Severin und Siedler, 1981) ; Traduction anglaise : Luther – Man between God and the Devil, traduit par Eileen Walliser-Schwartzbart (Londres : Harper Collins, 1993)
 De Erfenis van Calvijn : Grootheid en Grenzen (Kampen : Kok, 1988)
 John Calvin and the Reformation of the Refugees, édité par Peter Dykema (Genève : Librairie Droz, 2009)

Essais

 Dawn of the Reformation: Essays in Late Medieval and Early Reformation Thought (Édimbourg: T. & T. Clark, 1986)
 The Reformation: Roots and Ramifications, traduit par Andrew Colin Gow (Édimbourg : T. & T. Clark, 1993)
 L'impact de la réforme: essais (Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans, 1994)
 The Two Reformations: The Journey from the Last Days to the New World, édité par Donald Weinstein (New Haven: Yale University Press, 2003)
 Zwei Reformationen: Luther und Calvin — alte und neue Welt. édité par Manfred Schulze (Berlin: Siedler, 2003) Revue dans H-Soz-u-Kult (Allemand)

Références

Liens externes

Professeur à l'université de l'Arizona
Historien néerlandais
Théologien protestant néerlandais
Étudiant de l'université d'Utrecht
Membre de l'Académie royale néerlandaise des arts et des sciences
Décès en avril 2001
Naissance en octobre 1930
Décès à 70 ans

Heiko Oberman


Clemens Scharschmidt (* 11. Juli 1880 in Reichenbach im Vogtland; † 24. April 1945 in Stahnsdorf) war ein deutscher Japanologe.

Leben
Nachdem der Sohn des Spinnereibesitzers Franz Scharschmidt 1899 am Realgymnasium in Zwickau das Abitur abgelegt hatte, absolvierte er ein siebensemestriges Studium der Germanistik (bei Eduard Sievers) und der Neueren Sprachen an der Universität Leipzig. 1902 ging Clemens Scharschmidt nach Japan und übernahm die Stelle eines Lektors der deutschen Sprache an der Kaiserlichen Oberschule (Kōtō-gakkō) in Okayama. Er verblieb dort bis 1911 und eignete sich dabei die japanische Umgangs- und Schriftsprache an und betrieb literarische und kunsthistorische Studien. Nach seiner Rückkehr studierte er an der Ostasiatischen Abteilung des Instituts für Kultur- und Universalgeschichte (bei August Conrady)an der Universität Leipzig speziell japanische Geschichte und wurde dort auch 1914 mit einer japanologischen Dissertation promoviert. Im Ersten Weltkrieg wurde er als Soldat in Flandern eingesetzt. Durch Verschüttung 1916 kriegsverwendungsunfähig wurde er dem Kriegssprachendienst des Seminars für Orientalische Sprachen (SOS) zugeordnet. 1921 wurde er dort – als Nachfolger von Rudolf Lange – zum planmäßigen Lehrer des Japanischen und 1924 zum Professor des Japanischen ernannt. Er verfasste Beiträge für die Zeitschrift "Der Neue Orient" und gehörte auch der Redaktion der Mitteilungen des SOS an. 1930/31 folgte ein erneuter Aufenthalt in Japan. 1931 lehnte er aus familiären Gründen einen Ruf an die University of California ab. Ab 1934 las er über japanische Geschichte an der Hochschule für Politik sowie als Honorarprofessor für Japanologie an der Universität Berlin. 1940 wurde er an deren Auslandswissenschaftlichen Institut zum Professor für japanische Landeskunde berufen, 1944 aus gesundheitlichen Gründen aber von seiner Lehrtätigkeit entpflichtet. Weiterhin war er Mitglied des Vorstands der Deutsch-Japanischen Gesellschaft, im Kuratorium des Japan-Instituts und der Deutschen Gesellschaft für Natur- und Völkerkunde.

Während der Kämpfe um Berlin verlor er am 24. April 1945 auf tragische Weise durch die, in sein Haus in Stahnsdorf eindringenden sowjetischen Soldaten sein Leben. Er hatte versucht seine jahrelang zusammengetragenen Forschungsergebnisse, der er in einer Kassette aufbewahrte, zu retten. Beigesetzt wurde er auf dem Südwestkirchhof in Stahnsdorf.

Schriften
 Unshū-Shōsoku oder die Briefsammlung des Unshū von Fujiwara Akihira (989-1066), 1. u. 2. Buch; Fujiwara Akihira; übersetzt und mit Anmerkungen von Clemens Scharschmidt, Berlin 1917 (Diss.)
 Sanshiro: Der Roman eines japanischen Studenten, aus dem Japanischen des Natsume Sôseki. In: Der Neue Orient, Bd. 1 (1917), H. 2.
 Schriftreform in Japan. Ein Kulturproblem. Berlin 1924.
 Ostasiatische Studien, 2 Bde. Berlin 1924 (Hrsg. mit Wilhelm D. Schüler)
 Zur "Transkriptionsfrage" der japanischen Schrift, Berlin 1928. (mit W. Gundert)
 Japanisch (= Lautbibliothek 46), Berlin 1929 (mit Hans Eckardt)
 Das alte und das neue Rômaji-System, Tokyo 1930
 Geheimrat Rudolf Lange (1850-1933) Ein Nachruf, In: Ostasiatische Rundschau 14(1933), H. 18, S. 397–398
 Akutagawa Ryunosuke und sein Verhältnis zur westlichen Literatur. In: Florenz-Festgabe 1935, S. 7–20.
 Die wichtigsten chinesischen Zeichen im Japanischen. Ein praktisches Lehr- und Lernbuch, 1.A. Berlin 1938: 2.A. Leipzig 1942.
 Japan (= Kleine Auslandskunde 12/13), Berlin 1942.
 Japansko, Praha 1942.
 Japan, Amsterdam 1942. (niederld.)
 Ostasien. (= Studien zur Auslandskunde), Bd. 1, Berlin 1943.

Literatur
 Walter Adler: Erinnerungen an den Japanologen Prof. Dr. Clemens Scharschmidt, In: Nachrichten der Gesellschaft für Natur- und Völkerkunde Ostasiens 65(1995). 157-158, S. 7–16
 Ulrich Goch: Zur Erinnerung an den Japanologen Clemens Scharschmidt (1880–1945). In: Bochumer Jahrbuch für Ostasienforschung, 3/1980, S. 312–317.
 Bruno Lewin, Japanologie in Berlin, Festvortrag zum 70. Jahrestage der Gründung des Berliner Japaninstituts vom 4. Dezember 1996, in: Japanica Humboldiae, Heft 1, 1997.
 [Würdigung seines Wirkens]. In: Ostasiatische Rundschau H. 9/10 (1943), S. 123–124.

Weblinks

 Ulrich Goch: Zur Erinnerung an den Japanologen Clemens Scharschmidt (1880-1945)

Japanologe
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
Deutscher
Geboren 1880
Gestorben 1945
Mann

Clemens Scharschmidt


Cystopteris es un género de helechos perteneciente a la familia  Cystopteridaceae.<ref>[http://www.theplantlist.org/tpl/search?q=Cystopteris Cystopteris en PlantList]</ref> Tiene una distribución cosmopolita. Comprende 113 especies descritas y de estas, solo 23 aceptadas.
Descripción
Rupícolas o terrestres; con rizoma corta a largamente rastrero, escasamente escamoso; hojas monomorfas; pecíolo comúnmente más corto que la lámina, no articulado, glabro o con algunas escamas esparcidas, esclerosadas, de color oscuro en la base y pajizo u oscuro en la parte superior; lámina hasta 40 x 12 cm, lanceolada o deltada atenuada, 2-3-pinnado-pinnatífida, herbácea o membranácea; pinnas deltadas a ovadas, anádromas, el par basal cortamente pediculado; nervaduras libres, terminando en el diente o en emarginaciones poco profundas; soros redondos; indusio ovado a lanceolado, hialino, unido a la base del receptáculo en el lado costal y arqueado sobre el soro hacia el margen, fugaz e inconspicuos en la madurez; esporas bilaterales, equinadas; tiene un número de cromosomas de x=42.
 Taxonomía
El género fue descrito por Johann Jakob Bernhardi  y publicado en Neues Journal für die Botanik 1(2): 26. 1805. La especie tipo es: Cystopteris fragilis (L.) Bernh.
 Especies aceptadas
A continuación se brinda un listado de las especies del género Cystopteris aceptadas hasta mayo de 2013, ordenadas alfabéticamente. Para cada una se indica el nombre binomial seguido del autor, abreviado según las convenciones y usos.

 Cystopteris alpina (Jacq.) Desv.
 Cystopteris bulbifera (L.) Bernh.
 Cystopteris deqinensis Z.R. Wang
 Cystopteris diaphana (Bory) Blasdell
 Cystopteris fragilis (L.) Bernh.
 Cystopteris guizhouensis X.Y. Wang & P.S. Wang
 Cystopteris javensis (Willd.) Desv.
 Cystopteris laurentiana (Weath.) Blasdell (pro hybr.)
 Cystopteris membranifolia Mickel
 Cystopteris millefolia Mickel & Tejero
 Cystopteris modesta Ching
 Cystopteris montana (Lam.) Bernh. ex Desv.
 Cystopteris moupinensis Franch.
 Cystopteris pellucida (Franch.) Ching
 Cystopteris protrusa (Weath.) Blasdell
 Cystopteris reevesiana Lellinger
 Cystopteris regia (L.) Desv.
 Cystopteris stipellata (T. Moore) Alderw.
 Cystopteris sudetica A. Braun & Milde
 Cystopteris tenuis (Michx.) Desv.
 Cystopteris tibetica Z.R. Wang
 Cystopteris utahensis Windham & Haufler
 Cystopteris villosa'' (Bory ex Willd.) Desv.

Referencias

Enlaces externos

Jepson Manual Treatment
USDA Plants Profile
Flora of North America

Cystopteridaceae

Cystopteris


Nunavut (Doğu Kanada İnuitçesi ᓄᓇᕗᑦ Nunavut «toprağımız»), Kanada'nın Kuzey Kanada denen en kuzeyinde İnuitlerce meskun olan en yeni bölgesi. Gerçek sınırları 1993 yılında çizilmesine rağmen, resmî olarak 1 Nisan 1999 tarihinde Nunavut Yasası ve Nunavut Land Claims Agreement Yasası gereği Kuzeybatı Toprakları'ndan ayrılarak kurulmuştur. Dünya'nın en kuzey kalıcı yerleşim yeri olan Alert, Nunavut burada bulunur.

Yerli halk

Ana yerli halkı Nunavut İnuitleri (Nunavummiut) olup dil temelli olarak Doğu Kanada İnuitçesi ile Batı Kanada İnuitçesi konuşanlar olmak üzere iki ana gruba ayrılırlar.

Coğrafya

Topraklarının 1,877,787 km²'si karadır. En yüksek noktası Ellesmere Adası'ndaki Barbeau Peak (2,616 m) zirvesidir. İç sınır komşuları Kuzeybatı Toprakları, Manitoba, Saskatchewan, Newfoundland ve Labrador ile Québec eyalet ve bölgeleri, dış komşusu ise Grönland'dır.

Tarih
Bölge 4.000 yıldır insan yerleşimindedir ve Paleo-Eskimo (MÖ 2500 - MÖ 1500), Pre-Dorset (MÖ 2500 - MÖ 500), Dorset kültürü (MÖ 500 - MS 1500) ve Thule kültürü (MS 1000 - MS 1600) aşamalarından sonra günümüzdeki Kanada İnuitleri (MS 1600 - günümüz) aşamasına geçilmiştir. Tarihçilerin çoğu Kuzey Germen sagalarında geçen Helluland yer adının Baffin Adası kıyıları olduğunda hemfikirdir.

Din
2001 nüfus sayımına göre nüfusun %93.2'si Hristiyandır. En büyük ilk üç mezhebi Kanada Anglikan Kilisesi 15.440 (%58), Roman Catholic Diocese of Churchill-Baie d'Hudson 6.205 (%23) ve Pentakostalizm 1.175 (%4) olarak sıralanır.

Şehirleri

Kaynakça

Nunavut


La Coupe du Portugal de football 1970-1971 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 27 juin 1971, au stade national du Jamor, entre le Sporting Clube de Portugal et le Benfica Lisbonne. Le Sporting CP remporte son septième trophée en battant le Benfica 4 à 1. Le Sporting CP se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1971-1972.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1970-1971

1970-1971
Portugal
Sport au Portugal en 1970
Sport au Portugal en 1971

Coupe du Portugal de football 1970-1971


An Epidendrum geminiflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Epidendrum geminiflorum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum geminiflorum


Funker steht für:

 Funker, für den Funkbetrieb zuständige Person(en)
 Funkamateur
 Inhaber eines Funkbetriebszeugnisses auf einem Seeschiff, siehe Funkbetriebszeugnis (Mobiler Seefunkdienst)
 eine Dienstgradbezeichnung in der Bundeswehr, siehe Soldat (Sammelbezeichnung für Dienstgrade der Bundeswehr)

Funker (Begriffsklärung)


En droit pénal canadien, le privilège relatif aux indicateurs de police est une règle qui vise à empêcher que les personnes qui fournissent des renseignements confidentiels à la police soient identifiés en public ou en salle d'audience. Il s'agit d'un privilège générique de common law, ce qui signifie qu'il n'a pas besoin d'une loi pour assurer sa protection.

Résumé de la règle
Cette règle a été résumée par la juge Bastarache de la Cour suprême dans l'arrêt Personne désignée c. Vancouver Sun :

Portée de la protection
Cette protection vise tous les renseignements pouvant permettre l'identification de l'informateur. Dans l'arrêt R. c. Basi, le juge Fish a soulevé que « la question du privilège se pose lorsque, dans le cadre d'une enquête, un policier garantit la protection et la confidentialité d'un indicateur éventuel en échange de renseignements utiles qu'il lui serait difficile ou impossible d'obtenir autrement. »

Pouvoir de l'agent de la paix de promettre le secret à ses indicateurs
Dans l'arrêt Bisaillon c. Keable, le juge Beetz atteste que « le principe confère en effet à l'agent de la paix le pouvoir de promettre explicitement ou implicitement le secret à ses indicateurs, avec la garantie sanctionnée par la loi que cette promesse sera tenue même en cour, et de recueillir en contrepartie de cette promesse, des renseignements sans lesquels il lui serait extrêmement difficile d'exercer ses fonctions et de faire respecter le droit criminel. »

Le privilège de l'informateur protège l'identité de l'informateur, mais n'équivaut pas à lui seul à une immunité de poursuite. L'immunité de poursuite peut être obtenue à la suite d'une entente avec le poursuivant. Les policiers ne sont pas le poursuivant. En l'absence d'entente avec le poursuivant, un indicateur de police dont l'identité est protégée et qui révèle aux policiers un crime qu'il a commis peut néanmoins être poursuivi par l'État; toutefois, une jurisprudence récente l'acquitterait lorsque les policiers sont de mauvaise foi et qu'ils n'expliquent pas correctement les règles relatives à l'immunité à l'indicateur.

Lien avec le principe de publicité des débats judiciaires
Dans l'arrêt Personne désignée c. R. de 2022, la Cour d'appel du Québec rappelle que le privilège relatif aux indicateurs de police a juridiquement priorité sur le principe de publicité des débats judiciaires, mais que cela ne permet pas de garder secret le numéro du dossier. Dans cette affaire, un procès complètement secret avait été tenu pour conserver l'anonymat d'un indicateur de police et les secrets d'une enquête policière en cours. L'indicateur de police avait été trouvé coupable en première instance, mais la Cour d'appel a accueilli l'appel pour le motif suivant : bien que l'informateur avait renoncé à la publicité du procès et à plusieurs autres droits, les policiers n'ont pas adéquatement expliqué à l'informateur son absence d'immunité, de sorte qu'il croyait raisonnablement qu'il bénéficiait d'une immunité.

La Cour d'appel affirme aussi que le secret absolu d'un procès ne peut probablement jamais se justifier et que malgré les circonstances de renonciation aux droits, il y a une atteinte à l'équité du procès.

Toutefois, la Cour d'appel a jugé subséquemment que dans de tels cas exceptionnels, l'État peut ne révéler que le numéro du dossier et qu'il peut exister des motifs de garder inconnues des informations habituellement connues telles que le nom du juge, le nom du tribunal, la nature de l'accusation, le district judiciaire et les noms des procureurs, ce qui constitue une autorisation de facto de procès presque entièrement secrets.

Notes et références

Droit pénal au Canada
Common law

Privilège relatif aux indicateurs de police


David John Profumo, 6. Baron Profumo (* 20. Oktober 1955 in London, Vereinigtes Königreich) ist ein britischer Journalist und Autor.

Leben

Profumo ist der Sohn des britischen Politikers John Profumo und der Schauspielerin Valerie Hobson.

Nach seiner Ausbildung am Eton College (1968–1973) schloss er sein Studium 1977 am Magdalen College in Oxford mit einem Bachelor und einem Master of Arts ab. Anschließend war Profumo als Assistant Master of English am Eton College (1978), an der The Royal School in Shrewsbury (1978–1979) und als Dozent für englische Sprache am King's College London (1981–1983) tätig.

Von 1982 bis 1984 arbeitete er als Editor beim The Fiction Magazine. Ab 1985 erschienen Profumos erste literarische Arbeiten, darunter ein erster Roman und ein Kurzgeschichtenband. Profumo ist passionierter Angler und greift in seinen Werken oft maritime Themen auf. Für seinen Roman Sea Music erhielt er 1989 den Geoffrey Faber Memorial Prize. Zwischen 1987 und 1995 war er als Kolumnist für den Daily Telegraph tätig.

Seit dem Jahr 1997 ist er Fellow der Royal Society of Literature.

2001 überlebte Profumo einen Hubschrauberabsturz auf der russischen Halbinsel Kola, wo er sich für eine Expedition des The Field Magazine aufhielt.

Im Jahr 2006 erschien sein Buch Bringing the House Down: A Family Memoir über den politischen Sturz seines Vaters im Zuge der Profumo-Affäre. Das Buch entstand mit der Unterstützung seines Vaters. Profumo griff außerdem auf die Tagebücher seiner bereits verstorbenen Mutter zurück.

Seit 1979 ist er mit Helen Fraser verheiratet. Profumo lebt mit seiner Frau und drei Kindern in London und Perthshire.

Werke
 Sea Music. London, Secker and Warburg, 1988
 The Weather in Iceland. London, Picador, 1993
 The Blind Man Eats Many Flies, in: Foreign Exchange, edited by Julian Evans. London, Sphere, 1985
 In Praise of Trout. London, Viking, 1989
 The Magic Wheel: An Anthology of Fishing Literature. mit Graham Swift, London, Picador, 1985
 Bringing the House Down: A Family Memoir. John Murray Publishers, 2006, ISBN 978-0719566080

Einzelnachweise

Mitglied der Royal Society of Literature
Journalist (Vereinigtes Königreich)
Autor
Brite
Geboren 1955
Mann

David Profumo


Luise Hummel  (Bjelovar, 9. listopada 1847. - Linz, 7. prosinca 1917.) - austrijska pedagoginja

Luise Hummel rođena je u austrijskoj obitelji u Bjelovaru 9. listopada 1847. godine, a kasnije se preselila u Urfahr u Gornjoj Austriji. Od 1882. do 1917. bila je viša gimnazijska profesorica na ženskoj srednjoj školi. Od 1884. do 1916. vodila je tečajeve za odgojiteljice. Godine 1905. dobila je naslov ravnateljice škole u Urfahru. Urfahr je sada okrug grada Linza, trećeg po veličini grada u Austriji, a u vrijeme Luise Hummel bio je zasebna općina, sve dok nije uključen u Linz 1919. godine, malo nakon njene smrti.

Godine 1909. primljena je u odbor Udruženja za ženske interese zbog svojih zasluga u obrazovanju djevojaka.

Luise Hummel bila je jedna od utjecajnih osoba svog vremena u školskom sustavu grada Linza u Austriji. Općenito je bila visoko cijenjena i dobila je nekoliko nagrada za svoj rad. Prije smrti 1917. proglašena je počasnom građankom Urfahra. Od 1955. po njoj je nazvana ulica u Linzu - "Luise-Hummel-Weg".

Izvori

Pedagozi
Životopisi, Bjelovar
Životopisi, Austrija

Luise Hummel


Amotz Zahavi (, Petaj Tikva, 1928 - Tel Aviv, 12 de mayo de 2017) fue un biólogo evolutivo israelí, Profesor Emérito del departamento de Zoología de la Universidad de Tel Aviv, y uno de los fundadores de la Sociedad para la Protección de la Naturaleza en Israel (Society for the Protection of Nature in Israel conocida como "SPNI").

Recibió el doctorado por la Universidad de Tel Aviv en 1970, y es conocido principalmente por enunciar la Principio de handicap, que explica la evolución de características, comportamientos o estructuras que aparecen en contra de ciertos principios de la evolución Darwiniana, puesto que parecen reducir la eficacia biológica y perjudicar al individuo que los porta. Evolucionando por selección sexual, estos actúan como señales del estatus del individuo, ayudando por ejemplo a atraer a posibles parejas. El propio Zahabi desarrolló esta teoría junto a las teorías de la señalización honesta y la idea de que la selección favorecería señales con altos costes, puesto que estos no pueden ser utilizados para engañar a la posible pareja.

Véase también
 Autoridad de la Naturaleza y Parques de Israel

Bibliografía

 Zahavi, A. (1975) Mate selection - a selection for a handicap. Journal of Theoretical Biology 53: 205-214.

 Zahavi, A. (1977) The cost of honesty (Further remarks on the handicap principle). Journal of Theoretical Biology 67: 603-605.
 Zahavi, A. and Zahavi, A. (1997) The handicap principle: a missing piece of Darwin's puzzle. Oxford University Press. Oxford. ISBN 0-19-510035-2

 Zahavi, Amotz (1975). "Mate selection-A selection for a Handicap" (PDF). J. theor. Biol 53: 205–214.

"Israel Prize Official Site - Recipients in 1980 (en hebreo)". .

Fallecidos en Tel Aviv
Judíos de Israel
Biólogos de Israel
Zoólogos de Israel
Profesores de Israel
Alumnado de la Universidad de Tel Aviv
Científicos de Israel del siglo XX

Amotz Zahavi


Die Westliche Schaufelnasen-Wühlnatter (Sonora occipitalis, Syn.: Chionactis occipitalis), auch Westliche Schaufelnasenschlange oder Schaufelnasenschlange, ist eine Schlangenart aus der Familie der Nattern (Colubridae).

Taxonomie
Die wissenschaftliche Erstbeschreibung von Sonora occipitalis führte im Jahr 1854 der amerikanische Herpetologe Edward Hallowell durch und benannte sie damals als Rhinostoma occipitale.

Unterarten
Es werden folgende Unterarten beschrieben:
 Sonora occipitalis annulata (, 1859)
 Sonora occipitalis klauberi (, 1941)
 Sonora occipitalis occipitalis (, 1854)
 Sonora occipitalis talpina , 1951

Merkmale
Sonora occipitalis erreicht bei einem schlanken, aber kräftigen Körperbau eine Körperlänge zwischen 25 und 42 cm. Sie weist einen sich kaum vom Hals absetzenden Kopf mit den Unterkiefer schaufelartig überragendem Oberkiefer auf. Es sind ein Vorderaugenschild (Scutum praeoculare), zwei Hinteraugenschilder (Scutum postoculare), 7 Oberlippenschilder (Scutum supralabiale), 7 bis 8 Unterlippenschilder (Scutum sublabiale) und in 15 schräg um die Körpermitte angeordnete, glatte Rückenschuppen (Scutum dorsale) sowie auf der einfarbig grau bis grünlich weißen Bauchseite 145 bis 175 Bauchschilder (Scutum ventrale), 30 bis 50 zweireihig angeordnete Unterschwanzschilder (Scutum subcaudale) und ein ungeteiltes Analschild (Scutum anale) vorhanden. Rücken und Flanken sind im Grunde grauweiß, grünlich weiß oder strohgelb. Der Körper ist von zumeist mindestens 21 schwarzen Sattelflecken und häufig von dazwischen liegenden rötlich orangen Sattelflecken gezeichnet. Der Kopf ist oberseits durch ein dunkles Querband gekennzeichnet.

Lebensweise
Sonora occipitalis führt zu großen Teilen eine im Sand grabende Lebensweise. Auch bei Bedrohung gräbt sie sich rasch im Untergrund ein, wobei der stromlinienförmige Kopf und die glatten Schuppen das Graben erleichtern. Nachts kommt sie an die Oberfläche. Sie ernährt sich von Arthropoden wie Insekten, Webspinnen, Skorpionen und Tausendfüßern, erbeutet gelegentlich aber auch kleine Eidechsenarten. Die Natter hält eine 4- bis 5-monatige Winterruhe, zwischen März und Mai findet die Paarungszeit statt. Sonora occipitalis pflanzt sich durch Oviparie fort, ist also eierlegend. Das Gelege umfasst zwei bis neun Eier. Die Jungschlangen messen beim Schlupf 10 bis 12 cm.

Vorkommen

Die Westliche Schaufelnasen-Wühlnatter kommt innerhalb der Vereinigten Staaten von Amerika im Südosten Kaliforniens, Süden Nevadas und Südwesten Arizonas sowie in Mexiko in Baja California Norte und im Nordwesten von Sonora vor. Sie dringt in Höhen bis 1600 m über dem Meeresspiegel vor. Die besiedelten Lebensräume (Sanddünen, Wüsten, Felslandschaften und ähnliche) zeichnen sich durch arides Klima aus.

Die Rote Liste des IUCN listet Sonora occipitalis unter dem Synonym Chionactis occipitalis als "least concern", demnach ist sie nicht gefährdet. Die Population ist stabil.

Quellen

Weblinks

Einzelnachweise

Eigentliche Nattern

Westliche Schaufelnasen-Wühlnatter


Hedwig Anna "Hedy" Fassler (* 12. Dezember 1921 in Wien; † 12. April 2012 ebenda) war eine österreichische Operettensängerin (Sopran) und Filmschauspielerin.

Leben
Hedy Fassler absolvierte zunächst von 1936 bis 1938 eine Ausbildung als Balletttänzerin an der Ballettschule Willy Fränzel, entschloss sich jedoch später, Gesang zu studieren. Die Gesangsausbildung erhielt sie ab 1948, und in der Folgezeit weiterhin noch bis 1954, bei Fritzi Lahr in Wien.

Ihr Bühnendebüt gab Fassler in der Spielzeit 1947/48 als Franzi in der Operette Ein Walzertraum am Stadttheater Wien, wo sie bis 1954 auftrat. In der Spielzeit 1947/48 war sie an der Wiener Staatsoper für die Rolle des Cupido in Orpheus in der Unterwelt engagiert. Am Wiener Bürgertheater gastierte sie 1952 als Hanni in Frühlingsluft. Am Raimundtheater sang sie 1953 die  Nelly in Der Obersteiger und in der Spielzeit 1953/54 die Franzi in Ein Walzertraum.

In den Jahren 1954/55 sang Fassler an der Wiener Staatsoper zahlreiche Soubrettenrollen. Sie war dort als Wally in Tausend und eine Nacht, Pepi Pleninger in Wiener Blut, Ciboletta in Eine Nacht in Venedig, Wanda in Polenblut, Juliette Vermont in Der Graf von Luxemburg und als Valencienne in Die lustige Witwe zu hören.

Ihre einzige Opernrolle war die Esmeralda in Die verkaufte Braut, die sie im Februar/März 1955 an der Wiener Staatsoper sang. Von 1955 bis 1976 war Fassler festes Ensemblemitglied der Wiener Volksoper; bis 1978 trat sie dort noch als Gast weiterhin auf.

Ende der 1940er Jahre wirkte Fassler auch in einigen Filmen mit, hauptsächlich in Filmkomödien und eher seichten musikalischen Lustspielen.

Die Stimme Fasslers ist durch einige Tondokumente überliefert. In einem Querschnitt der Operette Wenn die kleinen Veilchen blühen ist sie, unter der musikalischen Leitung von Robert Stolz, in der Soubrettenrolle der Liesel neben Melitta Muszely und Ferry Gruber zu hören. Beim ORF entstand 1960 eine Gesamtaufnahme der Operette So macht man Karriere von Nico Dostal, in der sie die Partie der Michou übernahm. Außerdem sang sie die Rolle der Spelunken-Jenny in Ausschnitten aus Brecht/Weills Die Dreigroschenoper.

Fassler war mit dem Operettenbuffo, Komiker und Regisseur Otto Fassler (1904–1990) verheiratet. Ihr gemeinsamer Sohn war der Heldentenor Wolfgang Fassler (1944–1997), der bei einem Autounfall tödlich verunglückte.

Sie wurde im Urnenhain der Feuerhalle Simmering (5-10-654) in Wien beigesetzt.

Filmografie
 1946: Praterbuben
 1947: Die Welt dreht sich verkehrt
 1947: Triumph der Liebe
 1947: Das singende Haus
 1948: Der Herr Kanzleirat
 1951: Schwindel im Dreivierteltakt

Literatur
 Herbert A. Frenzel, Hans Joachim Moser (Hrsg.): Kürschners biographisches Theater-Handbuch. Schauspiel, Oper, Film, Rundfunk. Deutschland, Österreich, Schweiz. De Gruyter, Berlin 1956, , S. 161.
 Karl-Josef Kutsch, Leo Riemens: Großes Sängerlexikon. Vierte, erweiterte und aktualisierte Auflage. Band 2: Castori–Frampoli. Saur, München 2003, ISBN 3-598-11598-9,  S. 1405.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Opernsänger
Sopran
Darstellender Künstler (Wien)
Österreicher
Geboren 1921
Gestorben 2012
Frau

Hedy Fassler


කෙනෙත් ලේන් "කෙන්" තොම්සන් (උපත 1943 පෙබරවාරි 4), හැකර් සමූහයන් වලදී කෙන් ලෙසින් හඳුන්වනු ලබන අතර ඔහු ඇමරිකානු ජාතික පරිගණක විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයේ පුරෝගාමියකි. වෘතීය ජීවිතයේ බොහෝ කාලයක් ඔහු බෙල් විද්‍යාගරයේ සේවය කර ඇත. යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය සැලසුම් කිරීම තොම්සන් විසින් බෙල් විද්‍යාගාරයේදී සිදුකරන ලද වැදගත් කාර්යයක් වේ. ඊට අමතරව, සී පරිගණක ක්‍රමලේඛණ භාෂාවේ ප්‍රභවය ලෙස සැලකෙන බී පරිගණක ක්‍රමලේඛණ භාෂාව නිර්මාණයෙන්ද, Plan 9 පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධතිය නිර්මාණය හා මූලික සංවර්ධන කටයුතු වලටද ඔහු දායක විය. 2006 වසරේ සිට තොම්සන් ගූගල් ආයතනයේ සේවය කරනු ලබන අතර, එහිදී ඔහු ගෝ පරිගණක ක්‍රමලේඛණ භාෂාව සම-නිර්මාණය කිරීමට දායකත්වය සපයන ලදි.

QED අකුරු සකසනය, යුනිකෝඩ් කේතකරණය සහ පරිගණකගත චෙස් ක්‍රීඩාව අහුගේ වෙනත් වැදගත් දායකත්වයන් අතර වේ.

චරිතාපදානය

මුල් කාලය
ඇමරිකාවේ නිව් ඔලින්ස් හිදී තොම්සන් උපත ලබන ලදි.

1960

කැලිෆෝනියා සරසවියේදී 1965දී තොම්සන් විසින් විද්‍යාවේදී උපාධිය හා 1966 දී විද්‍යා ශාස්ත්‍රපති උපාධිය ලබාගන්නා ලදි. ඔහු ශාස්ත්‍රපති උපාධිය ලබාගන්නා ලද්දේ ඉලෙක්ට්‍රොනික හා පරිගණක විද්‍යා අංශයෙනි.

බෙල් විද්‍යාගාරය විසින් 1966දී තොම්සන්ව එම ආයතනයේ සේවයට බඳවා ගෙන ඇත. එම කාලය තුල ඔහු ඩෙනිස් රිචී සමග එක්ව මල්ටික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය නිර්මාණයට සම්බන්ධ වී ඇත. එම මෙහෙයුම් පද්ධතියේ වැඩකටයුතු අතර තුර තොම්සන් විසින් බොන් නැමැති ක්‍රමලේඛණ භාෂාවක්ද නිර්මාණය කර තිබේ. ඊට අමතරව ඔහු විසින් ස්පේස් ට්‍රැවල් නැමති පරිගණක ක්‍රීඩාවක්ද නිර්මාණය කර තිබේ. බෙල් විද්‍යාගාරය විසින් මල්ටික්ස් මෙහෙයුම් පදධතියේ වැඩකටයුතු අතරමග නවතා දැමීම හේතුවෙන්, තොම්සන් ඔහුගේ ස්පේස් ට්‍රැවල් පරිගණක ක්‍රීඩාව පැරනී PDP-7 පරිගණකයක් මත නැවත නිර්මාණය කරන ලදි. අවසානයේ එම කියාවලියේදී නිර්මාණය කරන ලද උපාංග යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය බවට පත් විය. යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතියේ මූලික වැඩ කටයුතු වලින් පසුව, යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය සඳහා පද්ධති ක්‍රමලේඛණ භාෂාවක අවශ්‍යතාවය තොම්සන් හට දැනෙන්නට විය. ඒ අනුව ඔහු බී ක්‍රමලේඛණ භාශාව නිර්මාණය කරන ලදි. එය ඔහුම විසින් නිර්මාණය කරන ලද සී ක්‍රමලේඛණ භාෂාවේ පූර්වගාමී ක්‍රමලේඛණ භාශාව වේ.

ඊට අමතරව 1960 දශකයේදී ඔහු රෙගියුලර් එක්ස්ප්‍රෙෂන් ආශ්‍රිත වැඩ කටයුතු හා QED අකුරු සකසනයේ වැඩ කටයුතු ආරම්භ කර ඇත.

1970

1970 දශකය තුල තොම්සන් සහ රිචී එක්ව යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය වැඩිදියුනු කිරීම කරන ලදි. 2011 වසරේ පවත්වන ලද සම්මුඛ සාකච්චාවකදී තොම්සන් විසින්, මුල් කාලයේ යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතියේ වැඩකටයුතු තමා විසින් පමණක් සිදුකරන ලද බවත්, පසුව රිචී විසින් එය වැඩිදියුනු කිරීමට දායක වූ බවත් පවසා ඇත.

1975 වසරේදී තොම්සන් කෙටි කාලීනව බෙල් විද්‍යාගාරයේ සේවයෙන් ඉවත් වී කැලිෆෝනියා සරසවියේ වැඩකටයුතු වලට සම්බන්ධ විය. එහිදී ඔහු යුනික්ස් 6 වන සංස්කරණය PDP-11/70 පරිගණක වල ස්ථාපනය කිරීමට සහයෝගය ලබා දී ඇත. පසු කාලීනව කැලිෆෝනියා සරසවිය විසින් එම යුනික්ස් පද්ධතිය වෙනත් මෙහෙයුම් පද්ධතියක් ලෙස පවත්වාගෙන යාම ආරමභ කල අතර එය බාක්ලි මෘදුකාංග බෙදා හැරීම ලෙස හඳුන්වනු ලබයි.

ජෝසප් හෙන්රි කොන්ඩන් සහ තොම්සන් එක්ව බෙලී චෙස් යන්ත්‍රයේ මෘදුකාංග හා දෘඩාංග නිර්මාණය කර ඇත. බෙලී යන්ත්‍රය පසුකාලීනව ලෝක ශූර චෙස් යන්ත්‍රය බවට පත් විය.

1980

1980 දශකය පුරාවට තොම්සන් සහ රිචී එක්ව යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය ආශ්‍රිත පරීක්ෂණ සහ වැඩි දියුණු කිරීම් කරන ලදි. 8, 9 සහ 10 වන යුනික් සංස්කරණ BSD මෙහෙයුම් පද්ධතියේ කේත ගොනු ආශ්‍රයෙන් නිර්මාණය කිරීම මෙම කාලය තුල සිදු විය. 1980 මැද භාගයේශී බෙල් විද්‍යාගාරය විසින් නව මෙහෙයුම් පද්ධතියක් වන Plan 9 මෙහෙයුම් පද්ධතියේ වැඩ කටයුතු තොම්සන්ගේ මූලිකත්වයෙන් ආරම්භ කරන ලදි. මෙම මෙහෙයුම් පද්ධතිය සඳහා යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතියේ න්‍යායන් වඩාත් හොඳින් භාවිතා කිරීමට සැලසුම් කර තිබින.

1990
1992 වර්ෂයේදී තොම්සන් සහ රොබ් පයික් විසින් UTF-8 කේතකරණ ක්‍රමය නිරමාණය කරන ලදි. UTF-8 අන්තර්ජාලය තුල ප්‍රධානතම අක්ෂර කේතකරණ ක්‍රමය බවට පත් වූ අතර එය ලෝකයේ මුළු වෙබ් අඩවි ප්‍රමාණයෙන් අඩකට අධික ප්‍රමාණයක භාවිතා කරනු ලබයි.

ඊට අමතරව මෙම කාලය තුල තොම්සන් සහ රිචී විසින් ඉන්ෆර්නෝ නම් තවත් පර්යේෂණාත්ම මෙහෙයුම් පද්ධතියක නිර්මාණ කටයුතු ආරම්භ කර ඇත.

2000
2000 දශකයේ අවසාන භාගයේදී තොම්සන් බෙල් විද්‍යාගාරයෙන් ඉවත් වෙන ලදි. ඔහු වසර 2006 පමණ වන තෙක් Entrisphere නම් සමාගමේ හවුල් කරුවෙකු ලෙස සේවය  කල අතර වර්තමානයේ ඔහු ගූගල් ආයතනයේ සේවය කරනු ලබයි. තොම්සන් ගූගල් ආයතනයේ සේවය කරන අතරතුර ගෝ ක්‍රමලේඛණ භාෂාවට සම-නිර්මාණයෙන් දායක විය.

2009 වසරේ පැවැත් වූ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට අනුව තොම්සන් වර්තමානයේදී ලිනක්ස් පාදක වූ මෙහෙයුම් පද්ධතියක් භාවිතා කරනු ලබයි.

සම්මානයන්

ජාතික ඉංජිනේරු අධ්‍යනායතනය
යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය නිර්මාණය සහ එමගින් පරිගණක ක්ෂේත්‍රයට සිදු වූ සේවය වෙනුවෙන් 1980 වසරේදී තොම්සන්ව ජාතික ඉංජිනේරු අධ්‍යනායතනයට තෝරා පත් කරගන්නා ලදි.

ටියුරින් සම්මානය
පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධති සඳහා පොදු න්‍යායන් නිර්මාණය කිරීම හා යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය නිර්මාණය කිරීම වෙනුවෙන් තොම්සන් හා රිචී හට 1980 වසරේදී ටියුරින් සම්මානය පිරිනමන ලදි.

IEEE රිචර්ඩ් W. හැමින්ග් පදක්කම
යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය හා සී ක්‍රමලේඛණ භාෂාව නිර්මාණය කිරීම උදෙසා, 1990 වසරේදී මෙම සම්මානය තොම්සන් හා රිචී හට පිරිනමන ලදි.

පරිගණක ඉතිහාසය පිළිබඳ කෞතුකාගාරයේ හවුල්කරු
යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය හා සී පරිගණක භාෂාව නිර්මාණය උදෙසා තොම්සන් සහ රිචී දෙදෙනා පරිගණක ඉතිහාසය පිළිබඳ කෞතුකාගාරයේ හවුල්කරුවන් ලෙස 1997 වසරේදී නම් කරන ලදි.

තාක්ෂණය පිළිබඳ ජාතික පදක්කම
යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය හා සී පරිගණක භාෂාව නිර්මාණයෙන් පරිගණක දෘඩාංග, මෘදුකාංග හා පරිගණක ජාලකරණ ක්ෂේත්‍රයට සිදු වූ සේවය වෙනුවෙන් 1999 අප්‍රේල් 27 වන දින තොම්සන් සහ රිචී දෙදෙනාට තාක්ෂණය පිළිබඳ ජාතික පදක්කම පිරිනමන ලදි. පදක්කම පිරිනමනු ලැබුවේ එවකට ඇමරිකානු ජනාධිපති බිල් ක්ලින්ටන් විසිනි.

සුමොටු කනායි සම්මානය
විදුලි හා ඉලෙක්ට්‍රොනික ඉංජිනේරුවන්ගේ ආයතනය විසින් පළමු සුමොටු කනායි සම්මානය පිරිනැමීම සඳහා තොම්සන්ව තෝරා ගන්නා ලදි. ඒ අනුව 1999 වසරේදී යුනික්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය හා එමගින් විසිරි පද්ධති සඳහා වූ සේවාව වෙනුවෙන් තොම්සන්ට මෙමෙ සම්මානය පිළිගන්වන ලදි.

ජපන් ත්‍යාගය
තොරතුරු හා සන්නිවේදනය සඳහා වූ ජපන් ත්‍යාගය තොම්සන් සහ රිචී හට 2011 වසරේදි පිරිනමන ලදි.

මූලාශ්‍ර

1943 උපත්
ජීවමාන ජනයා

කෙන් තොම්සන්


جمال عمارة هو مبرمج كمبيوتر، مؤلف ومترجم كتب مصري، ولد في 1960. مشهور بكتب البرمجة بلغة فيجوال بيسك وكتاب إلى القمة مع مايكروسوفت وورد 6.

التأليف
درس في جامعة عين شمس، وتخرج من كلية الآداب عام 1982، وعين معيدا فيها عام تخرجه، سافر إلى الرياض بالمملكة العربية السعودية عام 1985 للعمل بكلية الملك فهد الأمنية، واستمر بها عشر سنوات، بدأ خلالها بتأليف كتب الكمبيوتر ونشرها عن طريق دار الميمان للنشر والتوزيع، كان أول كتاب له في البرمجة بلغة فيجوال بيسك باسم «برمجة ويندوز بفيجوال بيسيك»، كما قام بتأليف كتاب «إلى القمة مع مايكروسوفت وورد 6» الذي شرح فيه برنامج مايكروسوفت وورد الإصدار السادس على نظام ويندوز 3.1، وصفه المؤلف بقوله «هو أفضل كتبي على الإطلاق».

مكتب الشرق الأوسط لعلوم الكمبيوتر

قام بتأسيس مكتب الشرق الأوسط لعلوم الكمبيوتر أواخر 1998، بالاتفاق مع مكتبة جرير على أن يختص المكتب بعملية ترجمة الكتب الأجنبية، بدأ المكتب بالاختصاص بكتب الكمبيوتر، ومع نشاط حركة الترجمة، بدأ المكتب بترجمة مختلف المجالات كالإدارة، والطب، وتحسين الذات.

من بين الكتب المترجمة التي تم نشرها في مكتب جرير:
 سلسلة «تبسيط» الملونة
 سلسلة «المرجع الكامل»
 سلسلة «في 21 يوماً»
 سلسلة «للمبتدئين»
 سلسلة «التعليم المهني»
 سلسلة «النجاح في العمل»
 سلسلة «العمل بذكاء»
كتاب «كولتر يتحدث عن التسويق»

في حوار معه نشر في موقع إنترنت، هاجم عمارة بعض مستخدمي الإنترنت الذين يقومون بسرقة المحتويات الفكرية، وتوزيعها على مبدأ «لكي تعم الفائدة»، ووضح أنه مستعد لإنشاء موقع ويب تعليمي على غرار Lynda.com إلا أنه من بين العقبات التي يواجهها هي الموارد الضخمة، والقرصنة.

اهتماماته وهواياته

بدأ اهتمام عمارة بالبرمجة عام 1982، واستخدم جهاز Texas Instruments 99A للبرمجة بلغة بيسك، حيث كانت اللغة الوحيدة المتوفرة عليه، يمارس لعبة الشطرنج وقت فراغه، كما يهوى التنس والمشي وركوب الدراجات والسباحة وصيد السمك.

بداية من 2015، بدأ جمال عمارة السفر حول العالم، وألّف خلاله رحلته سلسلة كتب «حكايات مرحة وتأملات».

السلسلة حاليًا تضم خمسة كتب
 تايلند وماليزيا
 إندونيسيا وسريلانكا
 الصين
 أوروبا في 21 يومًا
 كوريا واليابان

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الشخصي
 حوار مع جمال عمارة: «هذه ليلتي.. وحلم حياتي»، تركي العسيري

أشخاص على قيد الحياة
مترجمون مصريون
مواليد 1960
مترجمو القرن 20
مترجمو القرن 21
خريجو جامعة عين شمس
كتاب مصريون في القرن 20
كتاب مصريون في القرن 21
كتاب أدب الرحلات

جمال عمارة


Thierry Bocquet, né le 23 décembre 1958 à Drancy, est un footballeur français reconverti entraîneur.

L'attaquant évolue cinq ans en Division 2 : trois saisons à l'AJ Auxerre (1976-1979), au FC Rouen deux saisons (1979-1981) et une saison à l'US Dunkerque (1982-1983). Il quitte ensuite le monde professionnel pour rejoindre l'AS Trouville-Deauville, où il y passe quatre saisons (1983-1987).

Il rebondit au FC Chalons/Saône, alors en National, où il devient à l'âge de 29 ans entraîneur-joueur. En 1992, il prend la direction de l'AS Poissy pour cinq saisons, toujours en alliant la fonction d'entraîneur avec celle de joueur. Il conserve ensuite ce rôle à Meaux pour deux saisons (1997-1999). Enfin à Versailles à partir de 1999, il conserve la double casquette d'entraîneur et de joueur pour les trois premières saisons, puis comme simple entraîneur par la suite puisqu'il prend sa retraite comme joueur à l'âge de 43 ans. Il reste jusqu'en 2004 à Versailles.

Il prend l'entraînement d'Issy-les-Moulineaux en 2004 pour deux saisons avant de prendre la tête de l'équipe réserve de Troyes en CFA2 pour cinq saisons. Enfin, il revient à Poissy en CFA en 2012, connaît une relégation à l'issue de sa première saison, avant de faire remonter le club en CFA en 2014-2015. Il rejoint alors l'Association sportive Beauvais Oise.

Biographie

Carrière de joueur professionnel (1976-1987)
Thierry Bocquet naît à Drancy (Seine-Saint-Denis).

Thierry Bocquet évolue en Division 2 avec l'AJ Auxerre. Évoluant au poste d'attaquant, il poursuit en D2 à Rouen et Dunkerque au début des années 1980.

Entraîneur-joueur (1987-2004)

Pour la saison 1999-2000, Thierry Bocquet prend la tête de l'équipe du FC Versailles. Le club vient alors de descendre de CFA 2 et ne peut conserver que quatre joueurs de l'effectif de la saison précédente. Alors que même le maintien est jugé ambitieux, l'équipe parvient à rester en DH francilienne. Durant cet exercice 2000-2001, l'équipe joue même la remontée en CFA 2. À partir de la saison 2002-2003, acculé par des problèmes financiers, le club ne peut fournir les moyens d'avoir d'autres ambitions que le maintien à son entraîneur. À l'été 2003, les dirigeants prennent des mesures drastiques provoquant le départ de 21 joueurs. La relégation en DSR est inévitable. Aspirant à entraîner à nouveau au niveau national, Thierry Bocquet démissionne après six saisons au FCV.

Expériences franciliennes et réserve de Troyes (2004-2017)

En 2005-2006, Thierry Bocquet entraîne l'Arat d'Issy. Deuxième de DH Paris-Île de France, le club n'a jamais été aussi bien classé à cette époque de l'année depuis dix ans qu'il évolue en DH. L'équipe remporte le championnat réigonal.

Entre 2006 et 2011, Bocquet est entraîneur de l'équipe réserve professionnelle de l'ES Troyes AC, en CFA 2 durant cinq saisons.

Début juin 2012, Thierry Bocquet est nommé entraîneur de l'AS Poissy. Au terme de l'exercice 2014-2015, Bocquet parvient à promouvoir l'AS Poissy en CFA. Malgré tout, après trois saisons à diriger l'équipe francilienne, il n'est pas prolongé, remplacé par l'ex-international algérien Nordine Kourichi.

À l'orée de la saison 2015-2016, Thierry Bocquet rejoint l'AS Beauvais Oise (relégué en CFA2) en provenance de l'AS Poissy, qu'il vient de conduire en CFA. Bocquet succède à Albert Falette et signe un contrat d'un an, reconductible une année en cas d'accession en CFA. Au terme de la saison 2016-2017, son Beauvais décroche son billet pour le National 2. Il est remplace par Rachid Jourhy et Jérôme Lempereur en décembre 2017 et, pour la première fois depuis ses débuts de joueurs en 1976, décide de faire une pause.

Chartres
En mai 2020, il avait fait savoir qu'il souhaite reprendre du service.

En janvier 2022, Thierry Bocquet devient adjoint de Jean-Pierre Papin sur le banc du C' Chartres Football en Nationale 2. Il retrouve quatre anciens joueurs ainsi que Gérard Soler et Kader Chehida, président et directeur sportif du CCF, croisé à l'AS Poissy.

Statistiques

Joueur professionnel

Entraîneur

Palmarès

 Cinquième division française (1)
 Champion de groupe : 2008 (ESTAC)
 Second : 1995 (Poissy), 2007 (ESTAC) et 2015 (Poissy)

 Division d'honneur Paris-Île-de-France (1)
 Champion : 2006 (Arat)

Références

Liens externes

Naissance à Drancy
Naissance en décembre 1958
Footballeur français
Joueur de l'AJ Auxerre
Joueur du Football Club de Rouen
Joueur de l'USL Dunkerque
Entraîneur français de football
Entraîneur de l'AS Poissy
Entraîneur de l'AS Beauvais
Entraîneur du FC Chartres

Thierry Bocquet


Ouro-Tchédé est un quartier de Maroua, Région de l'Extrême-Nord du Cameroun. Il est situé dans la commune d'arrondissement de Maroua ( subdivision de la communauté urbaine de Maroua).

Historique
Ouro-Tchédé est un quartier créé le 23 avril 2007 par le décret présidentiel.

Géographie
Le quartier Ouro-Tchédé est situé près du quartier Djarengol pitoaré.

Marché
Marché de Ouro Tchede.

Population
La population de Ouro-Tchédé compte en 1987 près de 123000 habitants. En 1992, elle a augmenté de 163000, auxquels il faut ajouter les quartiers résidents temporaires des quartiers voisins telques ziling palar et makabay.

Institutions

Éducation
lycée de ouro-tchédé.

université de Maroua.

Santé
centre de santé intégré de Ouro-Tchédé.

Voir aussi

Articles connexes
kakataré, Baouliwol, Diguirwo

Notes et références

Ville au Cameroun

Ouro-Tchédé (Maroua)


Dimitrie Lambru (n. 17 octombrie 1858 - d. 1926, București) a fost unul dintre generalii Armatei României din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant de divizie în campania anului 1916.

Cariera militară
După absolvirea școlii militare de ofițeri cu gradul de sublocotenent, Dimitrie Lambru a ocupat diferite poziții în cadrul unităților de infanterie sau în eșaloanele superioare ale armatei, cele mai importante fiind cele de comandant al Regimentului 31 Infanterie, Regimentului Mihai Viteazul No. 6 sau Brigăzii 11 Infanterie.

Demisionează din armată cu gradul de general de brigadă, în 1914, pentru a intra în politică, fiind ales deputat de Ilfov pe listele Partidului Național Liberal. La declararea mobilizării, din august 1916 este rechemat în activitate.

În perioada Primului Război Mondial, îndeplinit funcția de comandant al Diviziei 21 Infanterie, în perioada 4/17 septembrie - 7/20 decembrie 1916, remarcându-se pe timpul Bătăliei depe Valea Prahovei și Bătăliei pentru București.

A fost decorat cu Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III, pentru modul cum a condus Divizia 21 Infanterie în Bătălia de pe Argeș și Neajlov.
"Pentru destoinicia și vitejia cu care a condus divizia în timpul crâncenelor lupte din jurul Bucureștilor, disprețuind moartea și dând pildă trupelor pe care le-a împins împotriva unor forțe superioare inamice."
Înalt Decret no. 50 din 21 ianuarie 1917

Decorații
  Ordinul "Coroana României", în grad de ofițer (1910)
  Ordinul "Coroana României", în grad de ofițer (1907)
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III, 21 ianuarie 1917

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Nașteri în 1858
Nașteri pe 17 octombrie
Decese în 1926
Generali români din Primul Război Mondial
Decorați cu Ordinul Coroana României
Ofițer al Ordinului Steaua României
Decorați cu Ordinul Mihai Viteazul clasa III, în Primul Război Mondial
Membri ai Partidului Național Liberal

Dimitrie Lambru


Canora est une communauté située en Saskatchewan, dans l'est de la province.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Ville en Saskatchewan

Canora (Saskatchewan)


Harmony Tan, née le  à Paris, est une joueuse de tennis française, professionnelle depuis 2013.

Biographie
D'origine chinoise du Cambodge par son père et vietnamienne par sa mère, Harmony Tan a pratiqué le piano au Conservatoire pendant 7 ans. Elle a aussi fait de la danse, du judo et du golf. Dans son temps libre, elle aime aussi surfer, notamment sur la côte basque. La jeune sportive a également continué ses études, et après avoir décroché son baccalauréat, a intégré Sciences Po Paris dans une filière dédiée aux sportifs de haut niveau.

Harmony Tan s'initie au tennis dès l'âge de 4 ans aux côtés de son frère.  Douée, la joueuse effectue des séjours avec sa mère aux États-Unis, à l'académie Bollettieri, et en Suisse, auprès de Melanie Molitor, la mère de Martina Hingis.

À 15 ans, elle se lance dans le circuit professionnel afin de financer ses tournois. Elle est aussi soutenue financièrement par sa famille.

Harmony Tan a un style de jeu atypique et varié qui tend à déstabiliser ses adversaires, au moyen de changements de rythme et d'amorties.

Carrière

Premiers succès
En 2015, Harmony Tan remporte son premier titre ITF à Alger. Elle s'impose aussi à Medellín et Melilla en 2016, puis à Óbidos en 2017.

À partir de 2018, elle s'entraîne fréquemment avec l'ancienne numéro 3 mondiale, Nathalie Tauziat, secondée par Gérald Brémond. Elle remporte les tournois de Campinas au Brésil et le 25 000 $ de Cherbourg. Elle débute dans les tournois du Grand Chelem lors de l'US Open en ayant obtenu une invitation après sa victoire dans un tournoi mis en place par la FFT.

En 2019, elle remporte le tournoi de Poitiers (80 000$) en double avec Amandine Hesse, tandis qu'en simple, elle est finaliste à Grenoble et Cherbourg. Elle fait ses débuts sur le circuit WTA en se qualifiant pour le tournoi de San José où elle est battue au premier tour par Victoria Azarenka.

Débuts et révélation
Bénéficiaire d'une wild card, Harmony Tan commence sa saison 2021 en remportant le tournoi ITF d'Andrézieux-Bouthéon (W60) contre la Roumaine Jaqueline Cristian (3-6, 6-2, 6-1), marquant ainsi son entrée dans le top 200.

En avril, alors qu'elle revient d'une blessure au poignet, elle se qualifie au Copa Colsanitas de Bogota et atteint sa première demi-finale sur le circuit WTA. Elle est ensuite demi-finaliste à Saint-Malo puis élimine Alison Van Uytvanck à Strasbourg. À Roland-Garros, elle crée la sensation et passe pour la première fois un tour de tableau de Grand Chelem et remporte sa « plus belle victoire » contre sa compatriote Alizé Cornet (6-4, 6-4). Puis elle joue ses premiers matchs sur gazon à Wimbledon.

De retour sur le circuit ITF, elle atteint la finale du tournoi de Caldas da Rainha (W60), s'inclinant contre Zheng Saisai (4-6, 6-3, 3-6), puis remporte celui de Loulé (W25) contre l'Australienne Ellen Perez (6-4, 6-4). Ayant débuté la saison au  rang mondial, elle la termine à la  place.

En décembre 2021, elle fait appel aux services de Sam Sumyk tout en continuant de collaborer avec Nathalie Tauziat. Touchée par le Covid-19 à la fin de l'année, elle parvient malgré tout à prendre part à l'Open d'Australie 2022 où elle se distingue en battant Yulia Putintseva (6-3, 6-3) avant d'abandonner sur blessure contre Elina Svitolina.

2022: Parcours exemplaire à Wimbledon
Fin février 2022, au tournoi de Guadalajara (), elle élimine au  Madison Keys, tête de  et , en , avant d'être tenue en échec au tour suivant par la Chinoise Wang Qiang (). Ce résultat lui permet d'entrer dans le  pour la première fois de sa carrière () le .

Au tournoi de Wimbledon qui commence à la fin du mois de , Tan affronte au premier tour l'Américaine Serena Williams, ancienne numéro une mondiale et détentrice de 23 titres de Grand Chelem. Face à une adversaire âgée de 40 ans et n'ayant pas joué en simple depuis un an à la suite d'une blessure, la Française saisit sa chance et remporte le match le plus prestigieux de sa carrière jusqu'alors en trois manches, au super tie-break, malgré un passage à vide au deuxième set . Elle bat ensuite l'Espagnole Sara Sorribes Tormo () (6-3, 6-4) puis sèchement la Britannique Katie Boulter (6-1, 6-1). Elle est défaite en huitièmes de finale par l'Américaine Amanda Anisimova (2-6, 3-6).

Palmarès

Titre en simple dames
Aucun

Finale en simple dames
Aucune

Parcours en Grand Chelem

En simple dames

|-
|2015
|
|
|
|
|-
|colspan=9|
|-
|2017
|
|
|
|
|-
|2018
|
|
|
|
|-
|2019
|
|
|
|
|-
|2020
|
|
|
|
|-
|2021
|
|
|
|
|-
|2022
|
|
|
|
|-
|2023
|
|
|
|

En double dames

|-
|2017
|
|
|
|
|-
|colspan=9|
|-
|2020
|
|
|
|
|-
|2021
|
|
|
|
|-
|2022
|
|
|
|

En double mixte

|-
|2022
|
|
|
|

Parcours en « Premier Mandatory » et « Premier 5 »
Les WTA 1000 (à partir de 2021) constituent les catégories d'épreuves les plus prestigieuses, après les quatre levées du Grand Chelem.

En simple dames

Classements WTA en fin de saison

Notes et références

Liens externes

Joueuse française de tennis
Naissance en septembre 1997
Naissance à Paris

Harmony Tan


Werner Wildhagen (* 27. Februar 1958) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Laufbahn
Der Mittelfeldspieler kam aus der Jugend von Rot-Weiß Oberhausen in die erste Mannschaft, für die er 1976 bereits als 18-Jähriger in der Verbandsliga Niederrhein debütierte. In der Spielzeit 1977/78 erreichte er mit seinem Verein die Verbandsliga-Vizemeisterschaft hinter Olympia Bocholt, wodurch sich RWO für die neu gegründete Oberliga Nordrhein qualifizierte. In der Premierensaison 1978/79 wurde Werner Wildhagen mit Oberhausen Meister der Oberliga Nordrhein und stieg in die 2. Bundesliga auf, der Mittelfeldspieler erzielte dabei acht Tore in 28 Einsätzen. Von 1979 bis 1981 absolvierte er insgesamt 34 Spiele in der Zweiten Liga und musste mit dem Verein 1981, mit Einführung der eingleisigen 2. Bundesliga, als Tabellen-14. wieder in die Oberliga absteigen. 1981 wechselte Wildhagen zur SpVgg Erkenschwick in die Oberliga Westfalen. Ein Jahr später ging er zum 1. FC Mülheim in die Verbandsliga Niederrhein.

Auch seine Trainerkarriere begann er bei RWO in der Jugendabteilung. Nach mehreren Jahren als Trainer der 2. Mannschaft von Rot-Weiß Oberhausen wurde Wildhagen im Frühjahr 2007 vom abstiegsbedrohten Oberligisten 1. FC Bocholt verpflichtet, wo er Franz-Josef Tenhagen ablöste. Den Verein betreute er auch in der Verbandsliga Niederrhein 2007/08. Zur Saison 2009/10 übernahm er die U23-Reserve von Schwarz-Weiß Essen. Von 2010 bis 2013 war Werner Wildhagen Trainer des Landesligisten GSV Moers. Zur Saison 2013/14 wurde Wildhagen neuer Trainer des Oberligisten TuS Bösinghoven. Nach der Spielzeit legte er eine mehrjährige Pause ein. Zur Saison 2017/18 übernahm Wildhagen das Traineramt beim Oberhausener Bezirksliga-Aufsteiger SC Buschhausen.

Weblinks
 Werner Wildhagen im RWO-Archiv

Fußballspieler (Rot-Weiß Oberhausen)
Fußballspieler (SpVgg Erkenschwick)
Fußballspieler (1. FC Mülheim)
Fußballtrainer (1. FC Bocholt)
Deutscher
Geboren 1958
Mann

Werner Wildhagen


Domenique Melchior, eigentlich Herbert-Domenique Melchior, (* 14. Dezember 1981 in Wien) ist ein österreichisches Männer-Model.

Leben
Melchior wollte nach seiner Ausbildung zum EDV-Kaufmann zunächst Profi-Fußballer werden. Er spielte als Fußballprofi in der österreichischen Bundesliga als Torwart bei dem Fußballverein First Vienna FC 1894.

Melchior kam durch Zufall in die Modelbranche. Mit 17 Jahren nahm er in Wien an einem Modelcontest, dem Supermodel of the World-Contest unter der Schirmherrschaft von Andrea Weidler teil, den er gewann; dort wurde er als Model entdeckt. Die Bewerbungsfotos, die ursprünglich aus Foto-Shootings für einen privaten Foto-Kalender von zwei Vienna-Mitspielern stammten, hatte sein Vater eingesendet.

Seit 2000 arbeitet Melchior professionell als Model. Bisheriger Höhepunkt seiner Karriere als Model war 2008 und 2012 die Kampagne für Giorgio Armani. Er war bzw. ist das Gesicht der Kampagnen, u. a. für Armani Code Ultimate. Gleichzeitig war er der erste Österreicher, der für eine Kampagne von Armani gebucht wurde. Als Model wurde er auch für die italienischen Modellabels Ravazzolo (Anzüge) und Mabrun (Leder- und Sportbekleidung) verpflichtet, jeweils für die Kampagnen Herbst/Winter 2011/2012.

Er arbeitete mit Fotografen wie Bruce Weber und Frank Wartenberg zusammen. Als Covermodel war er auf zahlreichen bekannten Magazinen zu sehen. 2011 war er Covel-Model der internationalen Ausgabe des Cosmopolitan-Kalenders; 2012 war er im großformatigen Schwarz-Weiß-Männerkalender der deutschen Ausgabe des Cosmopolitan-Kalenders abgelichtet.

Seine Mutteragentur ist Wienermodels, bei der er seine Karriere begann. Melchior steht unter anderem bei den Modelagenturen Elite Model Management in London und bei D Management Group in Mailand unter Vertrag.

Melchior lebt aktuell (Stand: Oktober 2012) in New York City.

Weblinks
 Domenique Melchior – Sedcard (wienermodels)
 Domenique Melchior – Sedcard (Kult Model Agency)

Einzelnachweise

Model
Österreicher
Geboren 1981
Mann

Domenique Melchior


An Oncidium leleui in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rolando Jiménez Machorro ngan Soto Arenas. An Oncidium leleui in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium leleui


James John Calado (Cropthorne, Worcestershire, 13 de junio de 1989) es un piloto de automovilismo británico. Fue subcampeón de GP3 Series en 2011 y tercero de GP2 Series en 2013 como piloto reserva del equipo Force India en Fórmula 1. Desde 2014 disputa el Campeonato Mundial de Resistencia con el equipo Ferrari AF Corse, resultando campeón en 2017, subcampeón en 2018-19 y tercero en 2016 con un Ferrari 488 GTE. Ha sido vencedor de las 24 Horas de Le Mans en 2019 y 2022 en la categoría LMGTE, y en 2023 con el Ferrari 499P Hypercar.

Además, corrió en Fórmula E con Jaguar Racing en la temporada 2019-20.

Carrera

Karting
Calado ha tenido una carrera de karting extensa, comenzó a nivel de cadetes en 1999. Después de ser miembro en 2000, ganó el campeonato de Inglaterra cadete Inter-Equipo de las Naciones, Calado ganó el Campeonato Británico de Cadetes en 2001, y también terminó segundo por detrás de Daniel Rowbottom en la serie Cadet Super 1, perdiendo por trece puntos. En 2002, Calado se acercó a Juniors TKM, terminando quinto en el campeonato Super 1. En 2003 Calado concursó en las series paneuropeas por primera vez, condujo un kart Gillard de la AP Racing Team en la clase ICA Junior. Acabó segundo por detrás de Nicholas Risitano en el Campeonato de Europa, superando a los futuros pilotos de Fórmula 1 Sébastien Buemi y Jaime Alguersuari.

Se trasladó a Tony Kart para la temporada 2004, y terminó entre los tres primeros del Campeonato de Europa, esta vez de detrás de Stefano Coletti y Jules Bianchi. También terminó quinto en el Trofeo Andrea Margutti, y el noveno en el Open Masters italiano. Subió a la ICA en 2005, y ganó el Campeonato de Europa por delante de su futuro compañero de equipo Jean-Éric Vergne, también terminó segundo por detrás de Armando Parente en el Open Masters italiano. Luego regresó al Reino Unido de impugnar la Liga Elite Renault en la clase Súper Libre, finalizando séptimo en el campeonato.

Calado se trasladó a la máxima categoría del karting internacional, en 2006, entrando en la clase Fórmula A. Sexto en el Open Masters italiano, Calado fue a Macao para el Gran Premio Internacional de Kart, donde terminó en segunda posición por detrás de  Michael Christensen. Su última temporada de karting, fue en 2007 y logró un tercer puesto en el Trofeo Margutti.

Fórmula Renault y Fórmula 3
Se mudó al británico de Fórmula Renault para la temporada de 2008, con la escudería Fortec Motorsport. Sin previo experiencia en los monoplazas, Calado se colocó en la Copa de Postgrado para el primer año de los conductores. Calado terminó segundo por detrás de Dean Stoneman en el campeonato, y terminó séptimo en el campeonato. Ese mismo año ganó 2 carreras de la Renault NEC.

Continuó en la serie británica de la temporada 2009, siguiendo con Fortec para su campaña de segundo año.  Terminó décimo séptimo en el campeonato, acumulando diez puntos de un quinto en Barcelona y un séptimo en Spa.

Calado pasó a la Fórmula 3 Británica para la temporada 2010, como parte de un seis coches lucha por el título de Carlin.

GP3 Series y GP2 Series
Para 2011 disputa la GP3 Series logrando finalizar subcampeón por detrás de su compañero de equipo de ART Grand Prix, Valtteri Bottas. También, en 2011, disputa la doble fecha no puntuable de la GP2 de Yas Marina, Abu Dhabi, ganando la carrera corta.

En 2012, se une al equipo Lotus GP para disputar toda al temporada de la GP2 Series; logró dos victorias, siete podios y dos poles para terminar quinto en el campeonato. En 2013, ahora con el equipo Lotus GP renombrado a ART Grand Prix, ganó las carrera cortas de Spa-Francorchamps y Abu Dhabi, y logró tres segundos puestos, dos terceros. En combinación con otros nueve arribos entre los diez primeros, terminó tercero en el campeonato.

Pruebas en Fórmula 1
Participó en cinco sesiones de entrenamientos libres de Fórmula 1 con el equipo Force India F1 Team, en la temporada 2013. Había probado por primera vez un monoplaza de F1 en julio de ese año, durante pruebas de jóvenes pilotos.

Gran turismos
En 2014, Calado abandonó los monoplazas para iniciar su carrera en gran turismos. Debutó con el equipo AF Corse en la clase LMGTE Pro, con un Ferrari 458 Italia GT2, del Campeonato Mundial de Resistencia (WEC), logrando cinco podios.

En 2015, continuó en AF Corse. Acompañado de Davide Rigon, resultó segundo en las 24 Horas de Le Mans y fue tercero en cuatro carreras en su clase, por lo que culminó quinto en el campeonato. En 2016, Calado formando dupla con Gianmaria Bruni cosechó una victoria y siete podios en una Ferrari 488 GTE Evo. A pesar de resultar quintos el campeonato de pilotos GT, ayudó para Ferrari obtenga el título de marcas. Además, el piloto británico participó de las 24 Horas de Le Mans y de la Petit Le Mans, con una Ferrari 488 de SMP, logrando la victoria en la clase GT Le Mans en la última carrera.

En 2017, se mantuvo como piloto de Ferrari a tiempo completo para el WEC en LMGTE Pro, logrando el título mundial de la categoría junto a Alessandro Pier Guidi. También disputó las dos primera carreras del WeatherTech SportsCar Championship junto a Rizi Competizione, en donde, junto a Giancarlo Fisichella y Vilander, acabaron terceros en Daytona y Sebring. Su último programa fue la Blancpain Endurance Series con el equipo Kaspersky Motorsport, en donde, junto a Fisichella y Cioci, acabaron en la séptima posición.

En 2019 y 2021, Calado logró la victoria en LMGTE Pro en las 24 Horas de Le Mans, junto a Pier Guidi y Daniel Serra primero y Pier Guidi y Côme Ledogar luego.

Llegó a la Fórmula E de la mano del equipo Jaguar Racing en 2019. Participó en nueve de las once carreras, logrando sumar puntos en dos oportunidades.

Resultados

GP3 Series

GP2 Series

Fórmula 1

Campeonato Mundial de Resistencia de la FIA

24 Horas de Le Mans

Fórmula E

Referencias

Enlaces externos

 Datos del piloto en Driver Database

Calado
Pilotos de las 24 Horas de Le Mans
Pilotos de GP3 Series
Pilotos de Eurocopa de Fórmula Renault 2.0
Pilotos del Campeonato Mundial de Resistencia de la FIA
Pilotos de GP2 Series
Pilotos de entrenamientos libres de Fórmula 1 que nunca participaron en un Gran Premio
Pilotos de Fórmula E de Inglaterra
Pilotos de WeatherTech SportsCar Championship
Pilotos de Fórmula Renault 2.0 Británica
Pilotos de Asian Le Mans Series
Pilotos ganadores de las 24 Horas de Le Mans
Pilotos de European Le Mans Series

James Calado


Svenskøya, nombre que en español significa isla de Suecia, es una isla deshabitada del archipiélago ártico de las Svalbard, Noruega. Es la segunda mayor isla de las islas del Rey Carlos (Kong Karls Land). Su superficie es de 137 km² y su punto más elevado se encuentra a 230 m de altitud. En la actualidad es una reserva natural, con importante presencia de osos polares.

Historia

El archipiélago fue posiblemente descubierto ya en 1617 por el inglés Thomas Edge, quien luego nombró el área como tierra de Wiches. El archipiélago cayó en el olvido.

En 1853, el foquero noruego Erik Eriksen redescubrió el archipiélago nuevamente sin acercarse a él. El 27 de julio de 1859, Eriksen se convirtió en el primero en desembarcar en Svenskøya.

Svenskøya fue visitado por varias expediciones, incluyendo a una inglesa dirigida por Arnold Pike en 1897 y la «expedición alemana Helgolande» dirigida por Römers y Schauginns en 1898.

En 1973 se estableció la «Reserva Natural Nordaust-Svalbard».

El 1 de julio de 1985, se impuso una prohibición total de desembarco en todo el archipiélago. La prohibición se aplica a todas las islas e islotes y también incluye el navegar a 500 metros de la tierra.

Referencias

Islas deshabitadas del archipiélago Svalbard
Descubrimientos geográficos de 1617
Descubrimientos geográficos de Países Bajos

Svenskøya


China trade may refer to

 History of trade of the People's Republic of China
 History of trade of the Republic of China (1949-present)
 Economy of the People's Republic of China
 Economy of the Republic of China
 Economic history of China (pre-1911)
 Economic history of China (1912–1949)
 Old China Trade, the commerce between China and the United States in the late 18th and early 19th century
 China Trade, a novel by S. J. Rozan

China trade


An Potamogeton vilnensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Galinis. An Potamogeton vilnensis in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Potamogeton

Potamogeton vilnensis


Maho Beach ist ein Strand auf dem niederländischen Teil der Insel St. Martin in der Karibik. Er ist insbesondere bei Planespottern bekannt durch seine direkte Lage am Princess Juliana International Airport und der sich dort bietenden Möglichkeit, Flugzeuge im tiefen Endanflug direkt zu beobachten.

Durch den verheerenden Hurrikan Irma wurden Strand und Flughafen 2017 schwer verwüstet.

Touristische Attraktion

Die Starts und Landungen der Flugzeuge sind die wesentliche Attraktion des Strandes. Zur Information der Schaulustigen werden die täglichen Flugbewegungen (Fluggesellschaften, Landezeiten und Abflugorte) am Strand neben der Landebahn von einem Restaurant-Betreiber handschriftlich auf einem Surfbrett aktualisiert.

Landungen
Die Landeschwelle der Landebahn ist nur ca. 160 Meter vom Strand entfernt. Landende Flugzeuge überqueren den Strand in spektakulär geringer Höhe von ca. 25 Metern beim Standardanflug.

Starts
Weil die Flugzeuge meist Richtung Osten starten und wegen der Hügel dort schnell an Höhe gewinnen müssen, wird der Schub häufig schon im Stand vollständig aufgebaut, bevor die Bremsen gelöst werden. Dieser Schub sorgt für einen sehr kräftigen Wind bis hin zum Strand, der oft auch kleine Steine und Sand aufwirbelt und deswegen eine Gefahr für Besucher sein kann.

Viele Touristen treten trotz deutlichen Warntafeln bis an den Zaun heran, der nur etwa 100 Meter von der Startposition der Flugzeuge entfernt ist, und versuchen sich an ihm festzuhalten. Hierdurch kam es bereits mehrfach zu Unfällen mit Verletzungen oder sogar Todesfolge, darunter die folgenden:

 Im April 2012 wurden zwei französische Touristen vom Schubstrahl einer startenden Maschine vom Zaun weggerissen und zum Teil schwer verletzt.
 Im Juli 2017 erlitt eine Frau aus Neuseeland tödliche Verletzungen, als sie vom Zaun weggerissen wurde und mit dem Kopf auf einen Betonblock aufschlug.

Weblinks

Einzelnachweise

Strand im Königreich der Niederlande
Strand (Nordamerika)
Geographie (Sint Maarten)

Maho Beach


Terry Moore (født Helen Luella Koford; 7. januar 1929) er en amerikansk skuespiller og model. Hun blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle for sin præstation i filmen Kom tilbage, lille Sheba (1952). Moore har også spillet i film som Fantomet fra Afrika (1949), Papa Langben (1955), Når man er ung (1957) og Hærens glade gutter (1959).

Opvækst
Helen Luella Koford blev født den 7. januar 1929 i Glendale, Californien. Hun voksede op i en mormon familie i Los Angeles. Efter at have arbejdet som børnemodel, havde hun sin debut i Maryland i 1940. Hun brugte kunstnernavnet Judy Ford, Jan Ford og January Ford, før hun endelig begyndte at bruge Terry Moore i 1948.

Karriere
Moore arbejdede på radioen i 1940'erne, dels som Bumps Smith The Smiths i Hollywood. Hun har også medvirket i flere succesfulde film, herunder Fantomet fra Afrika (1949), Kom tilbage, lille Sheba (1952) (som hun blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle for) og Når man er ung (1957). Den 6. juli 1953 var Moore på forsiden af LIFE med titlen "Hollywoods Sexy Tomboy".

I 1950'erne spillede Moore i en række film, herunder The Great Rupert (1950), Two of a Kind (1951), Cirkus på flugt (1953), Papa Langben (1955), I Stillehavets helvede (1956) Bernardine (1957), Hærens glade gutter (1959) og Tag ikke mit liv (1960). Hun spillede også gæsteroller i tv-serier som The Red Skelton Show, Climax!,  Ford Television Theatre , United States Steel Hour og Studio One.

I 1960'erne dukkede Moore og mere sjældne i film. Blandt de film, hun spillede i denne periode, var Platinum High School (1960), She Should Have Stayed in Bed (1963), Black Spores (1965), Waco (1966) og A Man Called Dagger (1967). Moore spillede også gæsteshows i tv-shows som Burke's Law, Virginian og Checkmate. Fra 1962 til 1963 spillede hun rollen som Connie Garrett, datter af en rancher, i det westernserien Empire. Moore spillede rollen som Venus i tre episoder af Batman tv-serien i 1967.

I 1970'erne spillede Moore i film som Quarantined (1970), Smash-Up on Interstate 5 (1976) og Freeze Bomb (1978). I 1980'erne steg karrieren igen. Hun spillede små roller i B-film, samt gæsteroller i tv-shows som Love Ship, Fantasy Island og Knight Rider. I en alder af 55 udgav Moore en nøgen billedeserie for August 1984-udgaven af Playboy. Billederne blev taget af Ken Marcus.

I 2014 spillede hun en gæsterolle som Lilly Hill i krimiserien True Detective med Matthew McConaughey i hovedrollen.

Privatliv
I 1951 giftede Moore den amerikanske fodboldspiller Glenn Davis. Ægteskabet varede tre måneder, og de blev formelt skilt det følgende år. Derefter giftede hun sig med forsikringsmanden Eugene McGrath fra 1956 til 1958. Det følgende år mødte Moore forretningsmanden Stuart Cramer, som hun giftede sig med i 1972. Ægteskabet med Cramer resulterede i to sønner, herunder Grant Cramer, som senere blev skuespiller.

Den 10. maj 1979 giftede Moore børsmægleren Richard Francis Carey. Han skal være forsvundet fra hendes hjem tre dage senere, og Moore beskyldte ham for at snyde hende for over $200.000. I et interview med People i 1983 hævdede Moore, at ægteskabet ikke var gyldigt, da Carey stadig var gift med en anden, da de blev gift. Careys advokater hævdede dog, at han havde skilt sig, inden han giftede sig med Moore. Det følgende år blev Carey fundet skyldig i bedrageri mod 21 investorer, herunder Michael Reagan, søn af præsident Ronald Reagan, men famished for mocking Moore. I 1992 giftede Moore Jerry Rivers, som var gift med sin død i 2001.

I 1940'erne var Moore en samboer med Howard Hughes. Efter Hughes død i 1976 hævdede Moore, at de var gift i hemmelighed og aldrig skilt. Alle dokumenter, der kunne bevise giftemålet, var tilsyneladende blevet ødelagt. Selv om Moore ikke kunne give noget bevis for hendes påståede ægteskab med Hughes, modtog hun i 1983 en kontant sum fra sine arvinger. Hun skrev to bøger om Hughes: The Beauty and the Billionaire (1984) og The Passions of Howard Hughes (1996). Sidstnævnte er en forkortet lydbogversion, som hun har fortællingsstemmen.

Moore beskriver sig selv som en "hengiven mormoner".

Filmografi (udvalg)
 1940 – Maryland (krediteret som Helen Koford)
 1944 – Gaslys (krediteret som Judy Ford)
 1945 –  Lassie's tapre søn  (krediteret som Helen Koford)
 1949 – Fantomet fra Afrika
 1952 – Kom tilbage, lille Sheba
 1953 – Sunny Side of the Street
 1955 – Pappa Langben
 1957 – Når man er ung
 1959 – Hærens glade gutter
 1965 – Sorte sporer
 1972 – The Daredevil
 1983 – Knight Rider (afsnittet "K.I.T.T. the Cat", S02E07)
 1989 – Going Overboard
 1998 – Second Changes

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Los Angeles
Skuespillere fra Californien
Modeller fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Hollywood Walk of Fame
Oscar-nominerede skuespillere

Terry Moore


Lapine is a fictional language created by author Richard Adams for his 1972 novel Watership Down, where it is spoken by rabbit characters. The language was again used in Adams' 1996 sequel, Tales from Watership Down, and has appeared in both the film and television adaptations. The fragments of language presented by Adams consist of a few dozen distinct words, and are chiefly used for the naming of rabbits, their mythological characters, and objects in their world. The name "Lapine" comes from the French word for rabbit, lapin, and can also be used to describe rabbit society.

History
The words of the Lapine language were developed by Adams piecemeal and organically as required by the circumstances of the plot. In a Reddit "Ask Me Anything" interview, Adams noted that "I just constructed Lapine as I went - when the rabbits needed a word for something so did I." Reflecting on his inspirations for the words, Adams stated that "some of them are onomatopoeic like hrududu (motor vehicle), but overall they simply came from my subconscious". Adams commented that the motivation for the sound of Lapine was that it should sound "wuffy, fluffy" as in the word "Efrafa". Writing for The Guardian, Keren Levy described the Lapine language as "somehow easy to accept as [a language] we have always known. It is the language of the countryside, of its copses and beeches and of the weather."

The sound of Lapine has been ascribed to influence from Welsh, Irish, Scottish Gaelic and Arabic languages. Author Stephen Cain bolsters the Arabic connection by noting in particular that "Adams had occasion to study [Arabic] during his military service in the Middle East." The Lapine language has also been frequently compared to Sindarin (the language of the Elves in J.R.R. Tolkien's Middle-earth series) in terms of its effect on setting in the novels. Following the success of Watership Down, Richard Adams would go on to invent another constructed language for his Beklan novels, Shardik (1974) and Maia (1984).

Linguistic analyses
Some fans of the book, including authors and academics, have written about the words and phrases extant in the corpus of Watership Down and have analyzed the language and its variations on a linguistic level.

Within the books, the rabbits' use of Lapine is presented to readers as Standard English with the inclusion of a number of specialized Lapine lexical terms. Albert Valdman notes that inter-rabbit Lapine is alternately formal and colloquial "marked by hesitations, interruptions, interjections, incomplete sentences, and false starts". Pit Corder breaks this down further, finding that the Lapine spoken by the rabbits consists of 64% simple sentences, 14% compound sentences (with 30% paratactic and 70% marked coordination), and 22% complex sentences. The mean Lapine sentence length is 6.3 words.

Adams includes a glossary of all Lapine words in the book at the end. Notable traits include the plural marker -il (which replaces a final vowel if it is present in the singular: hrududu, "automobile", pl. hrududil), and the fact that cardinal numbers only go up to four, with any number above that being called hrair, "many", although the runt Hrairoo's name is translated into English as "Fiver" instead. The use of Lapine words is often (although not exclusively) used to indicate concepts unique to rabbits, such as silflay (aboveground grazing) or tharn (tonic immobility).

When speaking to other animals, the rabbits adopt a lingua franca known as "Hedgerow."  However, in both examples given in the book (i.e. the mouse and Kehaar the gull) the conversation reverts to Lapine once initial contact has been established. More specifically, the rabbits adopt formal Lapine and the other animals employ a Lapine Foreigner Talk that Corder describes as "a reduced code or incipient pidgin". He further notes that the general rules of "Foreigner Talk" are well-established in societies even among natives who have never communicated with a foreigner. Corder attributes the learning of the rules of "Foreigner Talk" to its use within native-speaker-oriented literature and other media as a proxy for interlanguage.

Because Lapine is presented in the novels as Standard English, Lapine Foreigner Talk is essentially English Foreigner Talk with a Lapine gloss and thus provides an example of linguistic enculturation for children who read the books. Breaking down the syntax of Lapine Foreigner Talk to compare with that of standard Lapine, Corder finds that they are roughly the same with the only notable difference being an inversion of the proportion of paratactic to marked coordination in compound sentences. Specifically, Corder reports Lapine Foreigner Talk to consist of 73% simple sentences, 15% compound sentences (70% paratactic and 30% marked coordination), and 12% complex sentences (with 60% complemented by the four verbs "think", "know", "say", and "tell"). Valdman further notes differences between the Lapine Foreigner Talk used to facilitate discussion as with Kehaar the gull, and that used to signal the depreciated status of the unnamed mouse (a less powerful animal in the rabbit world).

Usage outside the novel
The use of Lapine outside of the fictional world of the novels has been explored by Thomas E. Murray, who notes that the Lapine word "silflay" (meaning "To go above ground to feed. Literally, to feed outside.") has entered the English lexicon as more than a mere nonce word. In a survey Murray found that the term was in use (meaning "the act of rabbits eating above-ground") primarily in the Midwest and North Central United States. He also noted differing levels of use according to socioeconomic status with usage highest among middle and lower middle class speakers. Murray suggests that the geographical spread of the term may in part be limited by interactions with rabbits, highlighting the comment of a New York City-based survey participant who knew the word but never used it due to the lack of rabbits in the city. Murray also claims that the Lapine word "Crixa" (meaning "The center of Efrafa, at the crossing point of two bridle paths") has also gained usage outside the novel: it is used by students to refer to the residential dormitories within Ohio State University.

Lapine has been described as easy to learn due to its emphasis on nouns, and it has been praised as a didactic tool for budding linguists and learners of English as a second language.

Linguistic development
Linguists, academics, and fans of the original novel have further developed and refined the Lapine language since its 1972 creation. Authors, such as Patrick Jemmer (who corresponded briefly with Adams regarding Lapine), have made large-scale "recreations" of various possible historical stages of the language. Jemmer's work documents the evolution of numerous inter-related languages (the process of development and analysis is called "aleolinguistics"). It contains comprehensive syntax for each linguistic stage (or "aleostate"), and vocabularies involving approximately 2000 lexemes. Sample scripts and comparative texts are available.

References

Further reading

 (excerpts available via Internet Archive.)

External links

Frithaes! A Guide To Colloquial Lapine

Watership Down
Fictional languages
Constructed languages
Constructed languages introduced in the 1970s

Lapine language


Philipp Lahm (d. 11 Kasım 1983, Münih), Bayern Münih formasını giymiş Alman eski futbolcudur. Lahm sağ bek, ön libero ve orta saha gibi mevkilerde forma giymektedir. Bayern Münih'in kaptanlığını yapmaktadır. Kaptanı olduğu Almanya millî futbol takımı ile 2014 Dünya Kupası'nı kazanmıştır. Dünya Kupası kazandıktan sonra millî takımı bıraktığını açıklamıştır.

Philipp Lahm, 2010 FIFA Dünya Kupası'ndan hemen sonra nikâh masasına oturarak, hayatını kız arkadaşı Claudia Schattenberg ile birleştirdi.

Otobiyografi
Philipp Lahm, 2011 yılında 28 yaşında, "İnce Fark - Nasıl En İyi Futbolcu Olunur" adını verdiği, kendi hayat hikâyesini anlatan bir kitap çıkardı. Kitap içerik olarak Lahm'ın futbol kariyeri, genel futbol çevresine dair edindiği gözlemler ve teknik direktörü hakkındaki ağır eleştirileri ile oldukça ses getirmiştir.

Başarıları
Bayern Münih
 Bundesliga (8): 2002-03, 2005-06, 2007-08, 2009-10, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16,
 DFB-Pokal (6): 2002-03, 2005-06, 2007-08, 2009-10, 2012-13, 2013-14
 DFL-Ligapokal (1): 2007
 DFL-Supercup (1): 2010- 2012
 UEFA Şampiyonlar Ligi (1): 2012-13
 UEFA Şampiyonlar Ligi (ikinci): 2009-10, 2011-12
 UEFA Süper Kupası (1): 2013
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası (1): 2013
Millî takım

 2014 FIFA Dünya Kupası: 1. - Altın madalya

Dış bağlantılar

Kaynakça

1983 doğumlular
Münih doğumlu sporcular
Alman futbolcular
Almanya millî futbol takımı futbolcuları
VfB Stuttgart futbolcuları
FC Bayern München futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Almanya 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Bek futbolcular

Philipp Lahm


Caicasa bezeichnet in Osttimor:

 ein Ort, Aldeia und Suco im Verwaltungsamt Fatuberlio, siehe Caicassa
 ein Ort und Aldeia im Suco Fatubossa, siehe Caicasa (Fatubossa)

Siehe auch:
 Caicassa (Begriffsklärung)
 Caicasaico

Caicasa


Hercule, Samson, Maciste și Ursus: Invincibilii  (titlu original: Ercole, Sansone, Maciste e Ursus gli invincibili) este un film italiano-spaniolo-franțuzesc din 1964 regizat de Giorgio Capitani despre eroul grec Hercule. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Alan Steel,  Howard Ross și Nadir Moretti. Scenariul este scris de Sandro Continenza și Roberto Gianviti și este produs de Giorgio Cristallini. Filmul mai este cunoscut ca Samson and the Mighty Challenge, Combate dei Gigantes (Bătălia giganților), Triumph of the Giants ori Le Grand Defi (Marea Bătălie).

Prezentare

Hercule se contrazice cu tatăl său Zeus care crede că fiul său ar trebui să urmeze calea  virtuții. În schimb, Hercule urmează calea plăcerii care îl duce în orașul Lydia . Acolo se îndrăgostește de prințesa Omphale și cere mamei sale Nemea mâna ficei sale. Deși Nemea este încântată de ideea de a avea un semizeu ca soț al fiicei sale,  Omphale nici nu vrea să audă despre asta pentru că este îndrăgostită de Inor, prințul barbar. Deci, cei doi pun la cale un plan viclean.

Ei îi spun lui Hercule că, pentru a se căsători cu Omphale, trebuie să se lupte cu cel mai puternic om din lume: Samson. Hercule este de acord și regina trimite un mesager să-i spună lui Samson despre luptă. Samson este de acord, dar soția sa Delilah crede că nu este o idee bună deoarece soțul ei are gust pentru femei frumoase. Prin urmare, Delilah îi taie părul, izvorul puterii sale supraomenești  și îl face să fie slab. Cu toate acestea, mesagerul nu știe acest lucru și crede că soția lui nu-l lasă să plece. Pentru a se întoarce la Lydia cu Samson, îl angajează pe aducătorul de probleme Ursus, care a pierdut recent o luptă cu  Maciste
Distribuție
 Alan Steel - Hercule Howard Ross - Maciste Nadir Moretti (menționat ca - Nadir Baltimore) - Samson Yann L'Arvor - Ursus  Luciano Marin - Inor Hélène Chanel -  Prințesa Onfale, fiica reginei Nemea
 Elisa Montés - Onfale Lia Zoppelli - Nemea  Moira Orfei - Delilah / Dalila
 Maria Luisa Ponte - mama lui Ursus'
 Conrado San Martín - Marinero
 Livio Lorenzon
 Carlo Tamberlani

Producție
În 1964, genul peplum era deja pradă unui declin dramatic din cauza repetitivității subiectelor și a producțiilor cu buget tot mai redus. În acest film cele patru eroi principali "strongmen" ai genului (Hercule , Samson , Maciste și Ursus) se găsesc în conflict sau cooperează unii cu altii.

Reinterpretare
În 1993, filmul a fost relansat ca o comedie sub numele   Hercules Returns.  Dialogurile originale au fost dublate de actori australieni și un număr suplimentar de scene au fost filmate.

Note

Bibliografie

Legături externe

 (1993, remake)

Vezi și
Listă de filme cu Hercule
 Film peplum

Filme din 1965
Filme italiene
Filme în limba italiană
Filme regizate de Giorgio Capitani
 Filme cu HerculeFilme peplum
Filme fantastice din anii 1960  Filme cu Maciste
Filme spaniole Filme de aventuri
Filme franțuzești
Filme istorice


Birgit Oline Kjerstad (nascida a 11 de setembro de 1961) é uma política norueguesa.

Ela foi eleita representante no Storting pelo círculo eleitoral de Møre og Romsdal para o período 2021-2025, pelo Partido da Esquerda Socialista.

Mulheres da Noruega na política
Membros do Parlamento da Noruega
Pessoas vivas
Nascidos em 1961
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Birgit Oline Kjerstad