Théo Becker, connu sous le pseudonyme Mastu, anciennement Masturbatman, né le  à Saint-Dizier, est un vidéaste web et rappeur français.

Biographie

Études
Adolescent, Théo Becker souhaite devenir professeur de sciences de la vie et de la Terre et s'oriente vers un baccalauréat scientifique qu'il obtient au lycée ESTIC de Saint-Dizier, malgré une note de  en mathématiques. Il poursuit ses études à la faculté de biologie de Nancy mais arrête après cinq mois. Il se refugie dans la création et la publication de vidéos sur une chaîne YouTube intitulée Masturbatman, super-héros né de son esprit, combinaison de Batman et de masturbation. Il essaie de reprendre ses études avec un DUT MMI mais arrête les études de nouveau après quelques mois. Théo Becker évoque régulièrement un spectacle de fin d'année dans lequel figure un sketch humoristique qu'il a écrit et joué devant son lycée lorsqu'il était en terminale, comme l'évènement qui lui a donné goût à la création artistique et à l'humour.

YouTube

La publication d'une vidéo au volant de son véhicule croisant un inspecteur d'auto-école fait le buzz et le fait connaître. En 2017, pour éviter la démonétisation de ses vidéos, il raccourcit son pseudonyme en Mastu. Créateur de contenu, il consacre une vidéo entière à la critique de l'article 13 de la directive européenne sur les droits d'auteur. Vainqueur du concours FantaXYou, il conçoit une publicité pour la marque Fanta.

En 2018, Mastu intègre la RedBox, un collectif de YouTubeurs monté par Amixem où il se lie d'amitié avec Joyca, un autre youtubeur. Il quitte la RedBox avec ce dernier pour s'installer dans un nouveau local dédié à leurs créations baptisé le L.O.A.T. (pour «  »). Leurs vidéos communes, comme Clash Assassins réalisée en partenariat avec Ubisoft pour la sortie du jeu vidéo Assassin's Creed Valhalla, comptent des millions de vues sur YouTube. Le son entre dans le  des singles de la SNEP sur la troisième semaine du mois de .

En 2019, Mastu réalise une vidéo rémunérée en immersion aux côtés de volontaires en service civique avant de partager son expérience lors d'une agora en présence des ministres Jean-Michel Blanquer et Emmanuelle Wargon.

En , Mastu écrit les paroles de Déprime, un single qu'il sort le  et dans lequel il dénonce les dérives du monde de YouTube et aborde la dépression dont il est atteint, notamment à la suite de son parcours professionnel. En 2021, il fait partie des vidéastes participant au projet caritatif  organisé par Adidas et l'association Parley.

Après s'être installé dans leur local avec Joyca, tous deux débutent une série de vidéos dans lesquelles ils vloguent leur quotidien au LOAT. En octobre, Mastu est premier des tendances sur YouTube et Twitter à la suite de la diffusion d'une vidéo sur sa transformation physique après plusieurs mois de musculation. Désigné par YouTube comme l'un des créateurs français qui ont marqué l'année, Mastu est également l'un des dix créateurs qui ont gagné le plus d'abonnés en France en 2021. Il est l'un des dix créateurs de vidéo sélectionnés par YouTube et Brut pour monter les marches du Festival de Cannes 2022.

Il est le créateur de contenu français sur YouTube à avoir gagné le plus d'abonnés en 2022 devant MrBeast en français et Michou.

Le 21 décembre 2022, il explique dans une vidéo YouTube avoir le besoin de prendre une pause. Il subit en effet du harcèlement :

Le 9 février 2023, il annonce à l'occasion d'un live Twitch qu'il arrête sa pause et reprend YouTube. Il s'exprime également sur la pression exercée sur les créateurs de contenus.

Discographie
 2020 : Clash Assassins feat. Joyca
 2021 : Déprime
 2021 : Quotidien
 2022 : Balade à deux
 2022 : Tsunami feat. Sheli-Rose

Notes et références

Liens externes

Naissance en novembre 1997
Naissance à Reims
Vidéaste web humoristique
Vidéaste web français
Pseudonyme
Vidéaste web sur YouTube

Mastu


Tennis-Dameneinzel der Olympischen Sommerspiele 1920.

Das Finale bestritten Suzanne Lenglen und Dorothy Holman, das Lenglen in zwei Sätzen gewann.

Ergebnisse

Zeichenerklärung

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks
 Draw auf ITFtennis.com (englisch)
 Ergebnisse auf sportsreference (englisch)

Tennis-Dameneinzel
1920
Tennisturnier in Antwerpen
Tennisturnier 1920

Olympische Sommerspiele 1920/Tennis/Dameneinzel


Le royaume de Serbie participe aux Jeux olympiques d'été de 1912 à Stockholm. C'est sa première apparition en tant que nation serbe puisque l'Etat deviendra après guerre le Royaume des Serbes, Croates et Slovènes, esquisse de la future Yougoslavie. Ce ne sera qu'en 2008 après la dissolution en 2006 de la Serbie-et-Monténégro que la Serbie sera repris comme nom de la délégation.

Tomašević est le porte-drapeau de la petite délégation nationale.

Résultats

Athlétisme

Deux athlètes serbes ont concourus dans les épreuves de courses ; Živko Nastić ne s'est pas présenté pour le départ du marathon.

Voir aussi

Articles connexes

 Jeux olympiques d'été de 1912
 Serbie aux Jeux olympiques

Liens externes
  Serbie aux Jeux olympiques d'été de 1912 sur www.olympedia.org

1912
Délégation aux Jeux olympiques de 1912
1912 en Serbie

Serbie aux Jeux olympiques de 1912


Nanna Traberg-Friis (født 8. januar 1989) er en dansk håndboldspiller som spiller i hjemmeklubben Team Esbjerg.

Friis har tidligere spillet for Team Esbjerg, FIF, København Håndbold og spillet for Fredericia Håndboldklub, før Esbjerg som hun flyttede til i 2017.

Kilder
 Nanna Friis - Eurohandball

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Team Esbjerg

Nanna Friis


Facultatea de Drept a Universității "Alexandru Ioan Cuza" din Iași este o facultate care face parte din cadrul Universității "Alexandru Ioan Cuza" din Iași. Scopul acestei facultăți este realizarea unei educații juridice de nivel academic. Aceasta este cea mai veche facultate de drept din România. A fost fondată la 6 octombrie 1855.

Conducerea facultății
 Conf. Univ. Dr. Ioana Maria Costea (2020 - prezent)
 Conf. Univ. Dr. Septimiu Panainte (2016-2020)
 Prof. Univ. Dr. Tudorel Toader(2004-2016)

Legături externe
 Site oficial

Drept
Drept

Facultatea de Drept a Universității „Alexandru Ioan Cuza” din Iași


Otomat je protubrodski i obalni obrambeni projektil koji je razvila talijanska tvrtka OTO Melara zajedno s Matrom, a sada ga proizvodi MBDA. Ime dolazi od imena dva graditelja, "OTO Melara" i "Matra", a za kasnije verzije, Teseo, od talijanske riječi za Tezeja. Varijanta Milas je protupodmornička raketa. U posljednjoj verziji Mk/2E koju je kupila talijanska mornarica to je protubrodska raketa srednjeg dometa i raketa za kopneni napad.

Opis
Otomat je protubrodska raketa dugog dometa s dosegom od oko 180 kilometara i prosječnom brzinom 1000 – 1100 km/h. Skladišti se i lansira iz kutije od stakloplastike mase 1610 kilograma. Ovaj spremnik ima pravokutni oblik za smještaj fiksnih krila projektila i nagib od 15 stupnjeva. Prilikom lansiranja, pojačivači (boosteri) pokreću projektil do visine od 200 metara  prije nego što se pokrene glavni motor i izvrši se spuštanje na 20 m. Projektili Otomat Mk2 imaju podatkovnu vezu za ažuriranje putanje. Dizajnirani su za pogađanje ciljeva  bojnom glavom od 210 kg koja može probiti do 80 milimetara čelika u zaronu od 180 m ili u načinu rada na visini od 2 m. Bojna glava dizajnirana je da eksplodira unutar broda sa snagom eksplozije usmjerenom prema njegovu dnu.

Tehnički podaci su: duljina 4,46 m, promjer 40 centimetara, raspon krila 1,35 m, masa pri lansiranju 780 kilograma.

Spremnik goriva u sredini trupa ima kapacitet od 90 litara, iza spremnika goriva nalazi se jednostavan turbomlazni motor TR-281 ARBIZON III. Dvostruki ROXEL pojačivači mase su 75 kilograma i daju ubrzanje od 6 g za četiri sekunde.

Turboméca TR.281 Arbizon III je mlazni motor oko 50 % snažniji od Harpoonovog turbomlaznog motora Willis. Potonji motor se očito koristi i na većem BGM-109 tako da ovaj ima manju brzinu (oko 800 km/h). Usisnici zraka su neuobičajenog broja, četiri, svi su smješteni ispred krila, na sredini trupa ( Harpoon i Tomahawk imaju samo jedan), što pridonosi karakterističnom, složenom obliku ove rakete.

Dostupna snaga omogućila je postavljanje u glomazni trup velike rezerve goriva, teške bojne glave i podatkovne veze (model Mk 2) za primanje ažuriranja barem jednom tijekom leta prema cilju.

Kontrole leta su četiri sklopiva upravljiva glavna krila i četiri repna upravljačka krila. Konstrukcija je izrađena od lakih legura, uglavnom aluminija. Radarski aktivni tragač ima domet, u talijanskoj verziji, od oko 8 km s metom srednje veličine, ali obično se aktivira na kraćoj udaljenosti.

Bojna glava je sprijeda, iza radarskog dijela i ispred radio-visinomjera i nekih drugih elektroničkih sustava. Visokoeksplozivna bojeva glava je polu-probojnog tipa i ima punilo tipa Hertol od 65 kg: 56 kg je glavno punjenje, plus 16 radijalnih malih naboja koji će eksplodirati unutar broda nakon glavne eksplozije, a sposobnost probijanja oklopa je oko 7 – 8 cm.

U tipičnom rasporedu postoji 4 – 8 kutija od fiberglasa s projektilom koji se drži šinom na krovu. Ukupna masa je 1610 kg.

Podatkovne veze uključene su u upravljačke sustave TESEO ili ERATO. ERATO ima kompjuterizirane konzole CLIO, dok TESEO ima konzole MM/OJ-791, mase 570 kg s potrebnom električnom snagom od 4 kilovata. Data-link se zove PRT400 sustav, a komponente su PTR402 oznaka za projektil (kao prijemnik), PRT401 oznaka za odašiljač (brodski) ili PTR403 (nošen helikopterom). Ostali sustavi koji se mogu ugraditi uključuju sustav PRT404 za lake brodove i sustav PRT405 za helikoptere.

Sveukupne prednosti ovog projektila su veliki domet, brzina, sposobnost klizanja uz more i snažna bojeva glava.

Slabosti su potreba za helikopterom za navođenje tijekom putanje, velike dimenzije (utječu na radarski presjek RCS i IR potpis), nedostatak složenih manevara (sinkronizacija napada, sposobnosti ponovnog uključivanja, ECCM sposobnost koja nije u skladu s trenutnim standardima i nikada nije objavljena), i dostupnost samo površinskih verzija: nisu razvijene verzije za podmornice i zrakoplove.

To je uzrokovalo probleme službama koje su nabavile ove protubrodske projektile: talijanske snage koriste Otomat (brodove), Marte (helikoptere), Kormoran (Tornada), Harpoone (nije potvrđeno za podmornice). S obzirom na potrebu kupnje drugih potpuno različitih raketnih sustava, mnogi su kupci jednostavno kupili 'obitelj raketnih sustava' kao u seriji Harpoon i obitelji Exocet s očitim operativnim i ekonomskim prednostima.

Milas
Odvojeni put doveo je do razvoja Milasa, protupodmorničke varijante Otomata Mk2. Veći je od Otomata, dugačak je 6 m i težak 800 kg, a isporučuje torpedo MU90 na domet od preko 35 kilometara. Započeo je 1986. kao francusko-talijanski program za projektil koji može isporučiti lagani protupodmornički torpedo. Prvo probno lansiranje obavljeno je 1989., još deset lansiranja s postavljenim torpedima obavljeno je do 1993. Testovi su završili 1999., međutim, do tada je Francuska izgubila interes za sustav iako je prvotno predložila ideju kao zamjenu za vlastiti sustav Malafon. Tako je Milas 2002. ušao u službu samo talijanske mornarice, nakon gotovo 20 godina razvoja. Mils je dan/noć sustav za sve vremenske uvjete koji može lansirati torpedo u vodu 35 km od platforme za lansiranje u roku od tri minute.

Projektili Milas nalaze se u službi na dva razarača klase Durand de la Penne i četiri protupodmorničke fregate FREMM talijanske mornarice.

Izvori

Literatura

 Lanzara, Leonardo. Veljača 2007. "Il missile antinave Otomat/Teseo". Rivista Italiana Difesa 26 (2), pp. 34–40.

Protubrodski projektili
Talijansko raketno oružje

Otomat


Denise Houphouët-Boigny née Coffi Denise est une universitaire et diplomate ivoirienne et française, née en 1951 à Versailles en France.

Biographie

Éducation
Denise Houphouët-Boigny obtient un baccalauréat série D à Abidjan en 1970. Elle entre a l'université nationale de Côte d'Ivoire et s'inscrit dans une faculté de sciences exactes, en sciences des structures de la matière et de technologie, où elle se spécialise en chimie avec une maitrise de recherche en 1974.

Son parcours académique se solde par un doctorat d'État ès sciences physiques en 1984.

Carrière

Dans l'enseignement et la recherche
Denise Houphouët-Boigny entame sa carrière dans l'enseignement en 1974. Elle travaille comme professeur au collège Jean-Mermoz d'Abidjan (actuel lycée international Jean-Mermoz) pendant un an. Elle enseigne ensuite à l'École nationale supérieure des travaux publics (ENSTP) d'Abidjan jusqu'en 1977.

Elle devient enseignant-chercheur au Laboratoire de chimie des matériaux inorganiques de l'UFR Sciences des structures de la matière et technologies de l'université de Cocody. Sa rigueur dans le travail lui permit de gravir les échelons et d'occuper successivement les postes d'assistante (1977-1981), de maître-assistante (1981-1985), de maître de conférences (1985-1993). Depuis 1993, Denise Houphouët-Boigny est professeur titulaire en chimie minérale.

Dans l'administration
Denise Houphouët-Boigny devient professeur titulaire en chimie minérale en 1993. La même année, elle est responsable de la maîtrise es sciences physiques de la faculté des sciences et techniques de 1993 à 1996. Sur la même période, elle est membre du conseil scientifique de la dite faculté.

L'année 1996 marque son entrée au ministère chargé de l'Enseignement supérieur de Côte d'Ivoire en tant de directrice des enseignements supérieurs. Elle restera à ce poste jusqu'en 2006.

De juillet 2006 à mars 2011, elle est la secrétaire générale du Centre de recherche et d'action pour la paix (CERAP). À cette responsabilité, elle travaille à accompagner le CERAP dans ses activités d'enseignement et de recherche consacrées « à la gestion des conflits, la paix, la dignité, les droits humains et la gouvernance ».

En juillet 2011, Denise Houphouët-Boigny est nommée ambassadrice, déléguée permanente de la république de Côte d'Ivoire auprès de l'UNESCO.

Actualité
Denise Houphouët-Boigny est la présidente du conseil d'administration (PCA) de l'Institut Afrique Monde (IAM) depuis 2013. Cet institut est un laboratoire d'idées ou « think tank » consacré à l'Afrique.

Publications
Denise Houphouët Boigny à fait plusieurs publications.

Notes et références

Liens externes

Naissance à Versailles
Naissance en 1951
Personnalité féminine ivoirienne
Universitaire ivoirien
Diplomate ivoirien du XXe siècle
Diplomate ivoirien du XXIe siècle
Femme diplomate
Ambassadeur auprès de l'UNESCO

Denise Houphouët-Boigny


مكتبة جامعة كامبريدج هي إحدى مكتبات الاستيداع الرئيسية في بريطانيا. وتتكون من خمس مكتبات منفصلة:
 المبنى الرئيسي لمكتبة الجامعة.
 المكتبة الطبية
 مكتبة جوردن مور وبيتي.
 مكتبة العلوم الأساسية.
 مكتبة القانون
المكتبة تمت استضافتها من قبل مدارس العديد من الجامعات العريقة القريبة من منزل الشيوخ حتى وفروا لها مكان مناسب ومساحة تكفي لبناء هذه المكتبة الضخمة. أكبر موقع في الساحة الغربية لمدينة كامبريدج بين كلية روبينسون وساحة ميموريال. المكتبى الحالي الموجود هو بيتير فوكس.

مراجع

تأسيسات القرن 15 في إنجلترا
جامعة كامبريج
مكتبات إيداع
مكتبات جامعية
مكتبات في المملكة المتحدة
مبان مكتبات اكتملت في 1934
مكتبات في جامعة كامبريدج

مكتبة جامعة كامبريدج


Kosmos 2341, ruski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus (br. 704).
Lansiran je 17. travnja 1997. godine u 13:03 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 977 km u perigeju i 1013 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,92°. Spacetrackov kataloški broj je 24772. COSPARova oznaka je 1997-017-A. Zemlju obilazi u 105,02 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Dio je sustava od šest satelita. Navigacijska informacija izvodila se od Dopplerski pomaknutim prijenosom ultrakratkih valova (otprilike 150 i 400 MHz) satelitskog položaja i orbitnih podataka. Pribavivši ispravke s nekoliko satelita, korisnikova se lokacija mogla izračunati uz pogrešku od 100 metara od stvarnog položaja.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия _Космонавтика_. Хроника освоения космоса. 1997 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2341


Lemuria je jedanaesti studijski album švedskog simfonijskog metal sastava Therion. Album je 24. svibnja 2004. godine objavila diskografska kuća Nuclear Blast.

O albumu
Lemuria je bila objavljena na isti datum kada i dvanaesti studijski album sastava, Sirius B. Naziv albuma odnosi se na Lemuriju, ime hipotetskog potopljenog kontinenta.  Naslovnicu albuma načinio je Thomas Ewerhard.

Tematika tekstova
Tekstovi pjesama na albumu aludiraju na mitologiju i kulturu drevnih civilizacija:
Tifon je čudovište iz grčke mitologije. Prema Eshilu, Tifon se borio protiv svih olimpijskih bogova: Zeus ga je porazio i okovao u unutrašnjosti vulkana Etne, odakle njegov bijes izaziva erupcije.
Futhark je bila runska abeceda koju su koristili mnogobrojni germanski narodi; Uthark je okultistička interpretacija navedene abecede.
Berik je mitološki vladar svih gotskih plemena. Prema Jordanu, Berik je napustio svoju skandinavsku domovinu uz pomoć triju brodova. Posade na tim brodovima činili su preci triju gotskih plemena.
Lemurija je hipotetski izgubljeni kontinent, poput Atlantide.
Quetzalcoatl je aztečko božanstvo.
Abaris je bio legendarni mislilac i Apolonov svećenik.
Emanuel Swedenborg je bio okultist koji je živio tijekom osamnaestog stoljeća.
Abraksas je mitološko biće čije se ime pojavljuje u gnostičkim spisima.

Popis pjesama

Osoblje

Therion
Christofer Johnsson – vokali (na pjesmama 1 i 3), klavijature (na pjesmama 8 i 10), gitara
Kristian Niemann – gitara
Johan Niemann – bas-gitara
Ostalo osoblje
Thomas Karlsson – tekstovi
Lars Nissen – produkcija, inženjer zvuka, miksanje
Thomas Ewerhard – naslovnica

Dodatni glazbenici
Richard Evensand – bubnjevi
Jens Nyborg – balalajka, domra
Sven Lindblad – balalajka
Kavi Björkqvist – balalajka
Steen Rasmussen – melotron (na pjesmi 5), Hammond orgulje
Mats Levén – vokali (na pjesmama 2 i 9)
Piotr "Docent" Wawrzeniuk – vokali (na pjesmama 5, 7 i 10)
Peter Mossman – pripovjedanje (na pjesmi 5)
Praški filharmonijski orkestar – orkestar
Kühnski mješoviti zbor – zborski vokali
Mario Klemens – dirigent (za orkestar i zbor)
Adam Klemens – dirigent (za orkestar)

Izvori

Vanjske poveznice
 Lemuria na MusicBrainz.com
 Lemuria na discogs.com

Albumi iz 2004.
Therionovi albumi

Lemuria


Bernd Weikl (* 29 de julio de 1942 en Viena) es un barítono austríaco, conocido sobre todo por su papel de Hans Sachs en Los maestros cantores de Núremberg de Richard Wagner.

Weikl empezó estudiando Económicas, pero pasó a estudiar Canto en Maguncia, estudios que finalizó en el Conservatorio Superior de Música de Hannover. Su debut tuvo lugar en 1968 en la Ópera de Hannover, en 1972 actuó por primera vez en el Festival de Bayreuth.

En 1993, la Universidad de Vilna le concedió un Doctorado en Ciencias Económicas. Desde 1998 es miembro honorario de la Ópera de Viena.

Junto a su actividad como cantante, en ópera y recital de Lied, también se ocupa de la direccióne scéna en la ópera y es autor para cine y televisión, centrándose especialmente en la vida de grandes compositores.

En 1993 fue nombrado Kammersänger en Hamburgo; posteriormente también en Baviera y Austria.

Papeles

Weikl ha cantado más de 120 papeles en su carrera. Además del ya citado Hans Sachs, ha interpretado:

Papel protagonista Don Giovanni, Eugene Onegin y El holandés errante
Conde Almaviva en Las bodas de Fígaro
Amfortas en Parsifal
Belcore en L'elisir d'amore
di Luna en Il trovatore
Eisenstein en Die Fledermaus
Ford en Falstaff
Golaud en Pelléas et Mélisande
Guglielmo en Così fan tutte
Jokanaan en Salomé
Mandryka en Arabella
Cardinal Morone en Palestrina
Rodrigo in Don Carlos
Tomsky en La dama de picas
Zurga en Les pêcheurs de perles
Wolfram en Tannhäuser

Algunas grabaciones
 Carmina Burana (Orff):  James Levine dirigiendo la Chicago Symphony Orchestra y coro, con June Anderson, Phillip Creech y Bernd Weikl (1984) (DG)
Die Fledermaus (Johann Strauss II):  Carlos Kleiber dirigiendo la orquesta de la Ópera Estatal de Baviera, con Hermann Prey, Julia Varady, Lucia Popp, René Kollo, Ivan Rebroff, Bernd Weikl (1975) (DG)
 The Flying Dutchman (Richard Wagner): Giuseppe Sinopoli dirigiendo la orquesta de la Ópera de Berlín, con Bernd Weikl, Cheryl Studer, Hans Sotin, Plácido Domingo, Peter Seiffert, Uta Priew (1991)
 Der Freischütz (Carl Maria von Weber): Carlos Kleiber dirigiendo la Staatskapelle Dresden, con Gundula Janowitz, Edith Mathis, Peter Schreier, Theo Adam, Bernd Weikl, Siegfried Vogel, Franz Crass, (1973) (DG)
 Götterdämmerung (Richard Wagner): James Levine dirigiendo la orquesta del Metropolitan Opera, con Hildegard Behrens, Reiner Goldberg, Matti Salminen, Hanna Schwarz, Cheryl Studer, Bernd Weikl, Ekkehard Wlaschiha (1991) (1992 Grammy Award for Best Opera Recording)
 Lohengrin (Richard Wagner):  Woldemar Nelsson dirigiendo el Festival de Bayreuth, con Peter Hofmann, Karan Armstrong, Bernd Weikl (1982) (CBS)
 Die Meistersinger von Nürnberg (Richard Wagner): Horst Stein dirigiendo la orquesta del Festival de Bayreuth, con Bernd Weikl, Siegfried Jerusalem, Hermann Prey, Mari Anne Häggander, Graham Clark.  Con dirección de escena de Wolfgang Wagner, director de la grabación en video: Brian Large, (1984) (Unitel), VHS
 Parsifal (Richard Wagner): Rafael Kubelík diriegiendo la Orquesta de la Radio de Baviera, con James King, Kurt Moll, Bernd Weikl y Yvonne Minton, (1980) (Arts Archives, stereo)
 Il segreto di Susanna (Ermanno Wolf-Ferrari): Lamberto Gardelli, dirigiendo la orquesta de la Royal Opera House Covent Garden, con Maria Chiara, Bernd Weikl y Omar Godknow (1977) (Decca)
Tiefland (Eugen d'Albert):  Marek Janowski, dirigiendo la Orquesta de la Radio de Múnich, con Bernd Weikl, Eva Marton y René Kollo (1983) (ARTS 47501-2)

Fuentes
New Grove Dictionary of Opera, vol 4 p. 1124

Enlaces externos
 Página web de Bernd Weikl

Referencias

Barítonos de Austria
Músicos clásicos del siglo XX de Austria
Músicos clásicos del siglo XXI de Austria
Nacidos en Viena

Bernd Weikl


Tekman, Erzurum iline bağlı bir ilçedir.

Tarihçe
İlçenin kuruluş tarihi tam olarak bilinmemekle birlikte, tarihte yerleşimden Ermenice kökenli "Tatos" adıyla bahsedilmiştir. 1517 tarihinde Osmanlı yönetimine katılmıştır. Kaynaklarda 1535 ve 1641 yıllarında Erzurum Eyaleti' ne bağlı bir sancak olarak görülen Tekman, 1836'daki kayıtlar ile 1864 tarihli salnameye göre de Erzurum sancağına bağlı kaza statüsünde kaydedilmiştir. 1946 yılına kadar Hınıs ilçesine bağlı bir köy iken aynı yıl ilçe yapılmıştır. Daha önce ilçeye bağlı bulunan Bayındır, Hatunan ve ve Çimenözü köyleri coğrafi konumları nedeniyle Çat ilçesine, Erduran ve Dibekli köyleri Hınıs ilçesine bağlanmış, Karayazı ilçesine bağlı bulunan Akdağ köyü ile Hınıs ilçesine bağlı, Gümüşlük, Güneşli, Çat Kale, Çağlar, Çayır dağı ve kuruca köyleri de Tekman ilçesine bağlanmıştır.

Coğrafya
Tekman ilçesi Erzurum iline 151 km mesafede olup ilin güneyinde yer almaktadır. Yüzölçümü 2197 km² dir. İlçe, Bingöl  iline komşudur. İlçenin rakımının ortalama 1800 metrenin üzerinde olması nedeniyle yayla ve meralar geniş yer kaplamaktadır. İlçenin kuzey batısında Palandöken Dağı, kuzeyinde Kargapazarı Dağları, doğu ve güney doğusunda ise Bingöl Dağları bulunmaktadır. Türkiye'nin en önemli akarsularından Aras Nehri ilçenin sınırları içerisinden doğmaktadır. Günümüzdeki ilçenin 71 mahallesi bulunmaktadır.

İklim
İklim olarak Doğu Anadolu Bölgesi'ne özgü, karasal iklimin hakim olduğu Tekman'da, yazlar kısa ve serin, kışları ise 7 – 8 ay gibi oldukça soğuk ve uzun geçer.

Nüfus

Ekonomi
İlçe ekonomisi daha çok hayvancılığa dayalıdır. 2011 yılı verilerine göre ilçede kırkılan küçükbaş hayvan olarak; 57700 koyun ile 4850 kıl keçisi bulunmaktadır. Tarım, ilçede ikinci sıradaki ekonomik etkinliktir. Ayrıca arıcılık da yaygın halde görülmektedir. İlçeye bağlı Geçit, Akçakoca, Keleriş, Taşkesen, Karlıca ve Gökoğlan köyleri ile Hayta komu sınırları içerisinde krom madeni, Ilıgöze köyünde de demir madeni bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tekman


Faringita este inflamația acută sau cronică a mucoasei faringelui. Ea determină, de obicei, durere în gât și febră. Printre alte simptome sunt curgerea nasului, tusea, durerea de cap, vocea răgușită. Simptomele durează de obicei de la trei la cinci zile. Complicațiile pot include sinuzita și otita medie acută. Faringita este de obicei un tip de infecție a tractului respirator.

Majoritatea cazurilor sunt cauzate de o infecție virală. Faringita streptococică afectează aproximativ 30% dintre copii și 10% dintre adulți. Printre cauzele mai puțin frecvente sunt alte bacterii precum gonoreea, ciuperci, substanțe iritante cum ar fi fumul, alergii și boala de reflux gastroesofagian. Examinarea specifică nu este recomandată persoanelor care au simptome clare ale unei infecții virale, cum ar fi o răceală. Altfel, testul rapid pentru detecția antigenului (RAPD) sau tampon gât este recomandată. Alte condiții care pot produce simptome similare sunt epiglotita, tiroidita, abcesul retrofaringian și, ocazional, bolile de inimă.

Antiinflamatoarele nesteroidiene, precum ibuprofenul, pot fi folosite pentru a calma durerea. Lidocaina poate ajuta, de asemenea. Durerea în gât este de obicei tratată cu antibiotice precum penicilina sau amoxicilina. Nu este clar dacă steroizii sunt utili în faringita acută decât poate în cazurile severe.

Aproximativ 7,5% dintre oameni au o durere în gât în orice perioadă de trei luni. Două-trei astfel de perioade pe an nu este un lucru neobișnuit. Acest lucru a dus la 15 milioane de vizite la medic în Statele Unite în 2007. Faringita este cauza cea mai frecventă a durerii în gât. Cuvântul provine de la cuvântul grecesc pharynx ce înseamnă "gât" și sufixul -itis cu sensul "inflamație".

Clasificare

Faringita este un tip de inflamație, cauzată cel mai frecvent de o infecție a tractului respirator superior. Ea poate fi clasificată ca acută sau cronică. Faringita acută poate fi catarală, purulentă sau ulcerativă, în funcție de agentul cauzal și de capacitatea imunitară a persoanei afectate. Faringita cronică poate fi catarală, hipertrofică sau atrofică.

Amigdalita este un subtip de faringită. În cazul în care inflamația cuprinde atât amigdalele, cât și alte părți ale gâtului, ea poate fi numită faringoamigdalită. O altă subclasificare este rinofaringita (răceala comună).

Cauze
Majoritatea cazurilor sunt cauzate de un organism infecțios dobândit prin contact apropiat cu o persoană infectată.

Virale
Acestea cuprind aproximativ 40-80% din totalul cazurilor infecțioase și pot exista mai multe tipuri de infecții virale.

Bacteriene
Mai multe bacterii diferite pot infecta gâtul omului. Cele mai frecvente sunt Grupa A streptococcus, dar și Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Bordetella pertussis, Bacillus anthracis, Corynebacterium diphtheriae, Neisseria gonorrhoeae, Chlamydophila pneumoniae și Mycoplasma pneumoniae.

Fungice
Unele cazuri de faringită sunt cauzate de infecții fungice, cum ar fi Candida albicans care provoacă afte bucale.

Non-infecțioase
Faringita poate fi, de asemenea, cauzată de o iritare mecanică, chimică sau termică, de exemplu aer rece sau reflux acid. Unele medicamente pot produce faringita, cum ar fi pramipexolul și antipsihoticele.

Epidemiologie
Faringita acuta este cea mai frecventa cauza de durere în gât și, împreună cu tusea, este diagnosticată la peste 1,9 milioane de persoane pe an în Statele Unite ale Americii.

Referințe

Boli infecțioase
Inflamații
Boli ale căilor aeriene superioare

Faringită


NGC 6499 je dvojna zvijezda u zviježđu Herkulu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6499
  Auke Slotegraaf: NGC 6499 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6450 - 6499

6499

NGC 6499


Frederico Pedreira (Lisboa, 1983) é um escritor português. Publicou cerca de 10 livros, incluindo seis coleções de poesia, dois romances, um livro de contos e uma coleção de ensaios. Em 2021, ganhou o Prémio de Literatura da União Europeia por seu livro A Lição do Sonâmbulo.

Biografia
Estudou em Portugal e no Reino Unido, onde fez mestrado na Royal Holloway, Universidade de Londres. Ele tem doutorado em Teoria da Literatura pela Faculdade de Letras da Universidade de Lisboa. Entre os livros publicados estão Presa Comum, Fazer de Morto e A Noite Inteira, e um livro de ensaios, Uma Aproximação à Estranheza, que venceu em 2016 o Prémio INCM/Vasço Graça Moura na categoria de ensaio, na área de humanidades, esse livro foi baseado em sua dissertação.

Pedreira trabalhou em diversas profissões, por exemplo: jornalista, tradutor e livreiro. Ele também morou em outros países europeus, como Itália e França.

Colaborou na secção de cultura de alguns periódicos nacionais. Como tradutor, traduziu as obras de Louise Glück, G. K. Chesterton, George Orwell e romances de Charles Dickens, H. G. Wells, John Banville e Virginia Woolf.

Naturais de Lisboa
Escritores_de_Portugal
Alumni da Universidade de Lisboa
Alunos da Universidade de Londres

Frederico Pedreira


PubMed er en gratis søgemaskine der primært har adgang til MEDLINE databasen med henvisninger og abstracts om biovidenskab og biomedicinske emner. United States National Library of Medicine (NLM) ved National Institutes of Health vedligeholder databasen som en del af informationssøgningssystemet Entrez.

Fra 1971 til 1997, havde MEDLINE online adgang til MISPEL Online computerdatabase, primært været gennem institutionelle faciliteter, såsom universitetsbiblioteker. PubMed, der først blev udgivet i januar 1996, indvarslede en æra af private, gratis, hjem - og kontor-baseret MEDLINE søgning. PubMed-system blev tilbudt gratis for offentligheden første gang i juni 1997.

Et PMID (PubMed identifier eller PubMed unique identifier) er en unik integralværdi, der starter med 1 og er givet til enhver PubMed-entitet. Et PMID er ikke det samme som en PMCID, der er identifikatoren for alle værker udgivet i den frit tilgængelige PubMed Central.

Tilkendelsen af et PMID eller PMCID til en publikation fortæller læsere noget om typen eller kvaliteten af indholdet. PMID'er gives til breve til redaktøren, redaktionelle meninger, op-ed-klummer og andre dele som redaktøren vælger at inkluderer i tidsskriftet, såvel som peer-reviewed artikler. Eksistensen af identifikationsnummeret er også bevis for at artiklen ikke er blevet tilbagetrukket på grund af svindel eller forseelser. Offentliggørelsen af enhver rettelse til den oprindelige artikel kan også få et PMID.

Referencer

Netdatabaser

PubMed


An Zeuxine violascens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Zeuxine violascens in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine violascens


Imanența este un termen filosofic, care, referindu-se la un lucru sau la o ființă, afirmă că existența și realitatea există și evoluează prin sine însăși, nedeterminate de o cauză din afară, spre deosebire de transcendență, care indică o cauză exterioară și superioară.

Distincția între imanență și transcendență coincide parțial cu cea realizată de stoici între ceea ce depinde de noi și ceea ce nu depinde de noi.

Perspectiva imanenței
Filozofia imanentă sau cea a transcendenței i-a divizat pe filosofii medievali, pe filosofii neoplatonici de după Augustin de Hipona sau pe filosofii aristotelici de după Albertus Magnus și Toma de Aquino.

Școala filozofică idealist-subiectivă a fost formată în Germania la sfârșitul secolului al XIX-lea, avându-i ca reprezentanți pe Wilhelm Schuppe și Richard von Schubert-Soldern.

În enciclica Pascendi, papa Pius al X-lea a criticat folosirea abuzivă a acestei noțiuni în filosofia lui Baruch Spinoza și Immanuel Kant.

Opinii filozofice

Nietzsche
Cu afirmația sa, "Dumnezeu este mort", Nietzsche declară că oamenii au fost lăsați să se descurce pe cont propriu, că nu trebuie să mai spere nici să descopere un adevăr transcendent și ascuns, nici să inventeze un sfârșit al istoriei prin construirea unui adevăr transcendent și definitiv.

Note

Bibliografie
 R. Sommer, R. Tomoiagă, P. Vaida, Mic dicționar filozofic, Editura Politică, București, 1969, p. 178.

Ramuri ale filozofiei
Concepte filozofice
Metafizică
Filozofia religiei
Materialism
Epistemologie

Imanență


An Andropogon pseudoischaemum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Ernst Gottlieb von Steudel. An Andropogon pseudoischaemum in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon pseudoischaemum


Uva de moro puede referirse a:

 el nombre común de la planta Mandragora autumnalis; o
 el nombre común de la planta Sedum annuum.

Uva de moro


Religija u Finskoj zastupljena je s nekoliko vjerskih zajednica.

Povijest
Finska je tradicijski kršćanska zemlja. Nešto je duže pripadala poganskim zemljama. Do pojave protestantizma pripadala je zapadnoj, Rimokatoličkoj Crkvi. Danas je većinom protestantska.

Vjerska struktura
Procjene koje navodi CIA za 2017. godinu govore o sljedećem vjerskom sastavu:
 luterani 70,9%
 pravoslavni 1,1%
 pentekostalizam 1%
 islam 1%
 ostali ili nikoje vjere: 26%.

Galerija

Izvori

Religija u Finskoj


Die Hochschule der Künste Sichuan (), im englischen Sprachraum als Sichuan Fine Arts Institute bekannt, ist eine Kunsthochschule in der südwestchinesischen Stadt Chongqing. Sie wurde 1940 gegründet und gilt als eines der acht berühmten chinesischen Kunsthochschulen.

Bekannte Studenten/Professoren
 Xie Nanxing, Student

Weblinks
 Offizielle Website (chinesisch, englisch)

Siehe auch
 Liste der Universitäten in der Volksrepublik China

Kunsthochschule
Universität in der Volksrepublik China
Organisation (Chongqing)
Gegründet 1940

Hochschule der Künste Sichuan


Skyernes skygge rammer mig er en kortfilm fra 1996 instrueret af Jonas Cornell efter manuskript af Klaus Rifbjerg.

Handling
50'ernes København. Jens studerer jura, har passende et studenterjob på et sagførerkontor, bor hjemme og er lidt forlovet med Lis. Men ellers er Jens' liv meget regelmæssigt og planlagt. Indtil han møder den lidt ældre Erhard, der er fuldmægtig på kontoret. Erhard lokker Jens med ud i Københavns mystiske natteliv, og fra nu af ændres Jens' liv. Forlovelsen ryger og studierne forsømmes.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Skyernes skygge rammer mig


حكيم (7 أكتوبر 1962 -) مطرب شعبي مصري.

عن حياته

عبد الحكيم عبد الصمد كامل ولد بمدينة مغاغة بمحافظة المنيا بدأ الغناء وهو في العاشرة من عمره في حفلات المدرسة والأسرة فاكتسب شهرة في بلدته – وفي المرحلة الثانوية جاء إلى القاهرة للبحث عن فرصة للغناء – فغنى في الملاهي الليلية والأفراح – وحاول والده إن يبعده عن الغناء والعودة إلى بلدته لاستكمال دراسته لكنه لم يستجب – وبدأ يذيع صيته في مجال الغناء في الأفراح.
في عام 1989 تعرف على الفنان / حميد الشاعري والذي قدمه إلى صاحب شركة سونار والتي أصدرت له أول البوم غنائي باسم (نظرة) وحقق نجاحا وانتشارا كبيرا

أهم أغنياته

 الواد ده حلو
 افرض
 النار النار
 السلامو عليكو
 ولا واحد ولا ميه
 شارك بالغناء في فيلم حلاوة روح مع الفنانة هيفاء وهبي.
 شارك بالغناء في أوبريت «تسلم الأيادى» مع مجموعة من نجوم الغناء المصري.
 شارك بالغناء والتمثيل في فيلم (الراقصة والسجان) 1992 إخراج / جمال عمار
 وشارك أيضا بالغناء والتمثيل في فيلم (الراقصة والسجان الجزء الثاني) 1993 مع أحمد بدير وعايدة رياض والشحات مبروك إخراج / جمال عمار
 كما شارك بالغناء والبطولة في فيلم (على سبايسى) 2005 مع الفنانة / سمية الخشاب
 أغنية حلاوة روح في فيلم حلاوة روح مع هيفاء وهبي

ألبوماته

 (نظرة) 1991
 (نار) 1994
 (هايل) 1996
 (افرض) 2000
 (ياهو) 2000
 (طمني عليك) 2001
 (تلاكيك) 2002
 (اليومين دول) 2004
 (كله يرقص) 2005
 (تيجي تيجي) 2007
 (يامزاجو) 2011
 (الراجل الصح) 2020

أفلامه

 ضيف شرف في فيلم (الراقصة والسجان) 1992
 (علي سبايسي) وهو أول فيلم من بطولته 2005

مراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من محافظة المنيا
خريجو جامعة الأزهر
مغنون باللهجة المصرية
مغنون ذكور مصريون في القرن 20
مغنون ذكور مصريون في القرن 21
مغنون مصريون
ممثلون مصريون
مواليد 1962
مواليد في القاهرة

حكيم (مغني)


En trådløs fjernstyret modelbil er en modelbil, som kan fjernstyres uden elektrisk kabel. Trådløse fjernstyrede modelbil kan fx være fjernstyret via radiosignaler (radiofjernstyret modelbil), andre elektromagnetiske bølger (fx lys eller infrarødt lys) eller ultralyd.

På engelsk kaldes trådløse fjernstyrede modelbiler for RC-modelbiler eller R/C-modelbiler, hvor RC kan stå for remote controlled (inkl. med ledning) eller radio controlled. Denne artikel hælder mest til radiofjernstyrede modelbiler, men inkluderer også andre former for trådløs fjernstyring.

Modelbiler er drevet af forskellige energikilder. Elektriske modeller bliver drevet af små stærke elektromotorer - og genopladelige nikkel-cadmium, nikkel-metalhydrid eller Li-polymer akkumulatorceller. Der findes børstede eller børsteløse DC-motorer. De fleste brændstof drevne modeller anvender gløderørsmotorer, små interne forbrændingsmotorer fødet med en speciel blanding af nitrometan, methanol og olie (i de fleste tilfælde amerikansk olie og/eller syntetisk olie). Disse biler kaldes "nitro"-biler. For nylig (2016) er der blevet introduceret store modeller som er drevet af små benzinmotorer, som ligner græstrimmer motorer, som anvender en blanding af olie og benzin. Elektriske biler bliver sædvanligvis betragtet som lettere for begyndere at bruge sammenlignet med brændstofdrevne modeller, men de dyrere modeller kan være ligeså komplekse og kræve bedre færdigheder.

I begge disse kategorier findes både on-road-modelbiler (til vejlignende forhold) og 'off-road-modelbiler (ikke-vej fx græs, jord, sand...) tilgængelige. Off-road-modeller er bygget med fuld funktionsdygtig affjedring beregnet til off-road brug - og med et stort dækudvalg, som kan anvendes på mange forskellige former for terræn. On-road-modelbiler har en mindre affjedringsvandring og er derfor kun beregnet til jævne overflader. I det seneste tiår (2016) er der i on-road-modeller blevet mulighed for justerbar affjedring ligesom dagens fuldskalabiler.

MAGracing
MAGracing er radiofjernstyrede modelbiler. For at hjælpe med at holde bilerne på racerbanesystemet, er styringen suppleret med en magnet og en metaltråd gemt under banen. Systemet er patenteret og opfundet af Wes Raynor, England. Grunden til den supplerende styring, er at racerbilerne ellers for let ville køre af banen.

Skalamodeller
Elektronisk legetøj

Trådløs fjernstyret modelbil


Frederick Antal (d. 1887 - ö. 1954) (Macarca: Antal Frigyes) Macar sanat tarihçisi.

Viyana'da 1914 yılında Max Dvorák'ın yönetiminde sanat tarihi alanında doktorasını tamamladı. Nazi rejiminin baskısından kaçarak sığındığı Londra'da üniversitede kendisine bir kürsü verilmiştir. Belli başlı eserleri arasında, maniyerizm ve romantizm konusunda incelemelerinden başka şunlar sayılabilir; Florentine panting and its social backround (Floransa'da resim ve toplumsal ortam, 1948) ve XVIII. yüzyıl İngiliz ressam ve oymacısı William Hogart'ın monografisi.

1887 doğumlular
1954 yılında ölenler
Macar sanat tarihçileri

Frederick Antal


Les Démocrates (in English: The Democrats) was a provincial political party in Quebec, Canada, founded by former Ralliement créditiste du Québec leader Camil Samson and former Progressive Conservative Party of Canada federal cabinet minister Pierre Sévigny on November 18, 1978. It was renamed the Parti démocrate créditiste on January 1, 1980, a reference to the social credit theory of monetary economics. Samson joined the Liberal Party of Quebec on September 2, 1980. Sévigny remained as party leader and initially campaigned prior to the 1981 Quebec election but he did not stand as a candidate himself and the party was unable to field a slate of 10 candidates and dissolved prior to the election.

Social creditors who did not follow Samson into the Liberal Party may have joined the Parti credit social uni, which was formed in 1979 as a new provincial wing of the Social Credit Party of Canada.

See also

 Politics of Quebec
 List of Quebec general elections
 List of Quebec premiers
 List of Quebec leaders of the Opposition
 National Assembly of Quebec
 Timeline of Quebec history
 Political parties in Quebec

Notes

External links
 National Assembly historical information
 La Politique québécoise sur le Web

Social credit parties in Canada
Political parties established in 1978
Defunct provincial political parties in Quebec
Political parties disestablished in the 1980s
1978 establishments in Quebec
1980s disestablishments in Quebec

Les Démocrates


Hrvoje Zekanović (Šibenik, 22. travnja 1974.), hrvatski političar, saborski zastupnik i član Hrvatske Demokršćanske stranke, bivši predsjednik i bivši  član stranke Hrvatskih suverenista.

Životopis

Rođenje, djetinjstvo i školovanje
Hrvoje Zekanović rođen je 22. travnja 1974. u Šibeniku. Njegova majka Zlata bila je autohtona Šibenčanka, profesorica hrvatskog jezika i komparativne književnosti, a njegov otac Ivan bio je podrijetlom iz sela Krneza u zadarskom zaleđu te je radio kao profesor latinskog i francuskog jezika. U Šibeniku je završio osnovnu i srednju Medicinsku školu, smjer laborantski tehničar. Završio je geografski odsjek Prirodoslovno-matematičkog fakulteta u Zagrebu i dobio naslov profesora geografije.

Mladost
Kao profesor geografije, Zekanović je desetak godina radio u šibenskim srednjim školama, a od 2008. do 2016. bio je zaposlen u Javnoj ustanovi za zaštitu prirode šibensko-kninske županije. Poznat je kao veliki ljubitelj šibenske povijesti, te je osnivač i predsjednik Društva za očuvanje šibenske baštine "Juraj Dalmatinac". Kao član tog društva bio je jedan od sugovornika Roberta Knjaza u seriji Hrvatski velikani na temu velikog šibenskog znanstvenika Fausta Vrančića, čiju je kuću pokazao u emisiji.

Zekanović je već godinama član Vijeća za laike Hrvatske biskupske konferencije, a katoličanstvo često ističe kao jednu od najvažnijih tema u životu. Osnivač je i prvi predsjednik Hrvatskog katoličkog društva biskup Srećko Badurina. Tijekom referenduma o ustavnoj definiciji braka, kojeg je inicirala udruga U ime obitelji, bio je koordinator za Šibensko-kninsku županiju.

Politička karijera
Zekanović je 14. listopada 2016. ušao u Hrvatski sabor kao zastupnik konzervativne političke stranke Hrast na popisu Domoljubne koalicije. Od 28. listopada 2016. do 20. travnja 2018. bio je član nekoliko saborskih odbora. U više navrata oštro se usprotivio Istanbulskoj konvenciji i Marakeškom sporazumu koje je Sabor Republike Hrvatske ratificirao. Osnivač je i prvi predsjednik Hrvatskih suverenista. Na parlamentarnim izborima 2020. osvaja više od 5200 preferencijskih glasova na listi Domovinskog pokreta u IX. izbornoj jedinici, čime je osigurao zastupničko mjesto u Hrvatskom saboru. Hrvoje Zekanović je izbačen iz stranke Hrvatskih suverenista je 19. siječnja 2022. te je nastavio obnašati zastupničku dužnost kao nezavisni zastupnik do 13.rujna 2022.godine i učlanio se u Hrvatsku demokršćansku stranku (HDS).

Osobni život
Oženjen je Splićankom Teom, s kojom ima tri kćeri: Luciju, Katarinu i Ivanu.

Izvori

Hrvatski suverenisti
Hrvatski političari od 1989.
Životopisi, Šibenik

Hrvoje Zekanović


Le Real Club de Polo de Barcelona est un club sportif situé à Barcelone, en Espagne. Créée en 1897, elle comptait 9 000 membres au moment des Jeux olympiques d'été de 1992. Normalement utilisé pour le polo, le hockey sur gazon, le tennis, le squash et la natation par ses membres, le club était le lieu de la compétition olympique d'équitation (dressage, saut d'obstacles et finales de concours complet) et de la partie d'équitation des épreuves de pentathlon moderne.

Trophées

Hommes
 Championnat d'Espagne: 15
 1957-1958, 1958-1959, 1969-1970, 1976-1977, 1977-1978, 1979-1980, 1980-1981, 1981-1982, 2001-2002, 2002-2003, 2007-2008, 2012-2013, 2013-2014, 2014-2015, 2017-2018

 Coupe d'Europe de hockey sur gazon des clubs champions: 1
 2003-2004

 Coupe d'Espagne: 31
 1916, 1917, 1922, 1924, 1925, 1929, 1941, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1964, 1970, 1974, 1976, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1989, 1996, 2003, 2008, 2013, 2014, 2016, 2017, 2019, 2020

Femmes
 Championnat d'Espagne: 9
 1964, 1965, 1972, 1973, 1977, 1978, 1979, 2003, 2006

 Coupe d'Espagne: 3
 2003, 2004, 2005

Références

Liens externes

 1992 Summer Olympics official report. Volume 2. pp. 221–24.

Club sportif fondé en 1897
Club sportif à Barcelone
Club de hockey sur gazon en Espagne

Real Club de Polo


An Muhlenbergia jonesii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Vasey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Muhlenbergia jonesii in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia jonesii


XXL () er en norsk detailvirksomhed, grundlagt i 2000 i Oslo. I 2016 var selskabet Nordens største kæde med sportsudstyr, og havde året før en omsætning på 5,1 milliarder kr., og et overskud på 570 mio. kr.

Historie
Selskabet blev grundlagt i 2000 af brødrene Tore og Øivind Tidemandsen, og året efter åbnede de XXLs første butik, der blev placeret i centrum af Oslo.

3. oktober 2014 blev selskabet noteret på Oslo Børs, og fik en samlet værdi på cirka 6,2 mia. kr. Ved udgangen af 2015 havde XXL 24 varehuse i Norge, 20 i Sverige og otte i Finland. I 2016 gik selskabet ind på det danske marked for onlinesalg, uden at åbne fysiske butikker i landet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Virksomheder i Oslo
Detailvirksomheder fra Norge
Etableret i 2000
Sportsforretningskæder i Danmark

XXL


Joanne Jordan (5 de septiembre de 1920 – 29 de julio de 2009) fue una modelo y actriz de estadounidense.

Nacida en Topeka, Kansas, entre sus películas figuran Loophole (1954) y Son of Sinbad (1955). Es además conocida por haber encarnado a la Reina Mirtha en la serie televisiva Space Patrol.

Jordan falleció en Calabasas, California, a causa de una enfermedad de Parkinson en 2009.

Referencias

Enlaces externos

Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Modelos femeninas de Estados Unidos

Joanne Jordan


Presidente je rijeka u Kolumbiji, pritoka rijeke Sardinata. Pripada slijevu jezera Maracaibo.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Sardinate

Presidente


Leland R. "Lee" Wallard (Schenectady, New York, 7. rujna 1910. - , 29. studenog 1963.) bio je američki vozač automobilističkih utrka.

Wallard je s utrkivanjem u AAA (American Automobile Association) prvenstvu (danas IndyCar) počeo 1935. Karijeru je morao prekinuti zbog Drugog svjetskog rata u kojem je služio vojsku. Po završetku rata vratio se utrkivanju. U Formuli 1 upisao je 3 nastupa, sva na 500 milja Indianapolisa, dok je ta utrka bila u kalendaru Formule 1 od 1950. do 1960. Njegov najveći uspjeh je upravo pobjeda na Indianapolisu 500 1951. gdje je s 2. mjesta na startu vodio 159 od 200 krugova u utrci.

Umro je od srčanog udara u dobi od 53 godine.

Indianapolis 500

Vanjske poveznice
Lee Wallard F1 statistika na statsf1.com
http://www.f1-stats.info/profiles/drivers/lee_wallard.html

Američki vozači Formule 1
Američki vozači IndyCar serije

Lee Wallard


El cabo Noroeste  es un cabo y una gran península localizada en la costa noroeste de Australia Occidental. La cordillera del Cabo (Cape Range) corre por la espina dorsal de la península, el arrecife Ningaloo corre a lo largo del borde occidental y en ella está la ciudad de Exmouth (1.844 hab. en 2007). La zona está protegida como Parque Nacional Cabo Cordillera.

Historia
En 1618, el capitán Lenaert Jacobszoon y el sobrecargo Willem Janszoon de la Compañía Holandesa de las Indias Orientales, a bordo del Mauritius, avistaron el 31 de julio de 1618 el cabo, creyendo por error que era una gran isla.

Phillip Parker King visitó más tarde el lugar en 1818 y lo llamó Cabo Noroeste, así como nombró el golfo de Exmouth en memoria de un oficial naval compañero.

Más tarde, buscadores de perla visitaron la zona procedente desde Broome. Durante la Segunda Guerra Mundial en la zona se llevó a cabo una operación militar con nombre en código Operación Potshot.

El primer petróleo que apareció en Australia fue descubierto en 1953 en la cordillera Rough, por la compañía exploradora WAPET.

Exmouth Gulf Station ocupa gran parte de la parte oriental de la península, la que tiene costa al golfo de Exmouth.

Véase también
 Exmouth (Australia Occidental)
 Parque Nacional Cabo Cordillera
 Arrecife Ningaloo Reef

Notas

Enlaces externos

 http://www.exmouthwa.com.au/pages.asp?code=22

Cabos de Australia en el océano Índico
Penínsulas de Australia del océano Índico
Geografía de Australia Occidental
Descubrimientos geográficos de 1618
Descubrimientos geográficos de Países Bajos en el siglo XVII

Cabo Noroeste


Le haruai est une langue piawi parlée en Papouasie-Nouvelle-Guinée dans la province de Madang.

Voir aussi

Liens externes

Langue en Papouasie-Nouvelle-Guinée

Haruai


Pancreatic polypeptide cells (PP cells), or formerly as gamma cells (γ-cells), or F cells, are cells in the pancreatic islets (Islets of Langerhans) of the pancreas. Their main role is to help synthesize and regulate the release of pancreatic polypeptide (PP), after which they have been named. The pancreatic islets, where PP cells reside, was discovered in 1869 by a German pathological anatomist and scientist, Paul Langerhans. PP cells help to make up the pancreas but are smallest in proportion to the other cells previously stated. The proportions can vary based on which animals are being studied, but in humans, PP cells make up less than 2% of the pancreatic islet cell population.

Structure and role
The pancreas serves multiple roles within mammalian organisms. It plays a role in the digestive system and the endocrine system making it an organ and a very important gland. PP cells tend to located in the pancreatic islets, and are one of the rarer pancreatic cell types. Some small clusters may also be found surrounded by exocrine pancreas. They tend to be located in the duodenal part of the pancreas more medially. Given their location in pancreatic islets along with their low population, they are able to respond efficiently to changes in blood sugar, nerve impulses, and chemical signaling through gap junctions or cellular signaling. PP cells show the highest concentration at the head of the pancreas.

PP cells play an important role when it comes to the regulation of plasma glucose as they help to synthesize and release pancreatic polypeptide (PP). As PP cells secrete more pancreatic polypeptide, it has been shown to have a negative effect on insulin secretion giving it anorexic effects on intestinal functionality. These cells have been shown to inhibit functions in the gut and decrease intestinal motor activity as well. In other words, as the secretion of pancreatic polypeptide increases, the secretion of insulin, a peptide hormone, starts to decrease. Pancreatic polypeptide also works to regulate glycogen levels and the amount of secreted substances from gastrointestinal cells and tissue. Within PP cells and its nucleus is the cellular DNA that allows for different proteins to be made that go on to play a role in cellular functions. PP cells are able to produce pancreatic polypeptide through transcription and translation of the PPY gene. Once it is produced, pancreatic polypeptide is shown to be a 36 amino acid long peptide that can be sent out to different areas within the pancreas or organism.

Pancreatic polypeptide cells are most active and secrete more pancreatic polypeptide after a meal with high protein, fasting, physical activity, and acute hypoglycemia. These same cells are inhibited by somatostatin, an inhibitory gastrointestinal hormone, and the presence of glucose.

Through different microscopy techniques, the structural related details of PP cells have been able to be better understood. This is inclusive of how big they are, what their cellular membranes look like, the proteins associated with them, and even their size. PP cells are elongated cells. Another one of these details can be noted in insulins secretory granules, or container like buds, that store insulin within a cell. In PP cells, the size of the insulin granules are smaller and spherical and similar to those in alpha cells. This is noted in human PP cells, but different animals have been shown to have different sized granules compared to humans, like rodents. In cats and dogs, PP cells have large granules. In rats, PP cells have few granules, similar to humans. In dogs, some PP cells are located in the walls of the antrum of the stomach.

Clinical significance
Pancreatic polypeptide cells are one of the most poorly understood cells in the pancreas. This is due to a number of reasons, but most notably due to its small proportion in relation to the other cells located in the pancreatic islets. Another reason that these cells are so poorly understood has to do with the difficulty in researching and analyzing these cells. Different studies conducted by various organizations and labs have all led to conflicting reports when trying to quantify PP cell populations in type 1 and type 2 diabetes due to the fact that these cells proliferate when there is damage to the pancreas.

Given that PP cells reside in the pancreas and serve both the digestive and endocrine systems, the roles it can play within a clinical setting are vast and important to analyze. Many of the applications geared around pancreatic polypeptide cells and the substances they secrete serve to better understand and treat diabetes better than it already is, and they have been heavily studied in rats. Studies are also being pursued to see how PP cells and the substances they release can help individuals who do not have a pancreas anymore due to various circumstances regulate insulin levels and maintain homeostasis. Other studies relating to PP cells have shown that these cells help to play a role in hunger for organisms. Another area of clinical research surrounding the pancreatic islets and PP cells is in regards to cellular communication. Currently, therapeutic strategies are being studied to help improve the communication between different cells in this pancreatic region by diving deeper into the cellular functions of these very cells and the regions they islet regions they reside in. The current studies being done mainly focus on diabetes and preventing the adverse effects it poses on mammalian organisms. The studies being done now focus heavily on the potential for stem-cell therapeutics or the development of different pharmaceuticals to help limit this condition.

See also
List of distinct cell types in the adult human body

References

Sequestering cells
Endocrine cells

Pancreatic polypeptide cells


Niels Nielsen (født 8. august 1872 i Diernæs Sogn ved Faaborg, død 13. marts 1942 i Rønne) var en dansk typograf og socialdemokratisk politiker.

Fra 1917 til sin død i 1942 var han borgmester i Rønne Kommune. I 1936 blev han medlem af Landstinget.

Han er begravet på Rønne Kirkegård.

Eksterne henvisninger
 Niels Nielsen på Den Store Danske

Borgmestre i Rønne
Typografer fra Danmark
Borgmestre fra Socialdemokraterne
Landstingsmedlemmer fra Socialdemokratiet
Personer fra Fyn
Amtsrådsmedlemmer fra Socialdemokraterne
Ikke-folkevalgte borgmestre fra Danmark (før 1919)
Landstingsmedlemmer i 1930'erne
Landstingsmedlemmer i 1940'erne

Niels Nielsen (borgmester)


Le donjon de Curçay-sur-Dive est l'un des derniers vestiges de l'ancien château fort, élevé en 1350, qui se dresse sur la commune française de Curçay-sur-Dive dans le département de la Vienne, en région Nouvelle-Aquitaine.

Le donjon fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques.

Localisation
Le donjon est situé sur les marais de la Dive, à l'ouest du plateau Loudunais, sur la commune de Curçay-sur-Dive, dans le département français de la Vienne.

Historique
Le château fut élevée en 1350 pour Huet de Curçay.

Description

Protection aux monuments historiques
Le donjon est classé par arrêté du .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Vienne
 Curçay-sur-Dive

Liens externes

Curçay
Curçay
Monument historique dans la Vienne
Monument historique classé en 1965

Donjon de Curçay-sur-Dive


An Carex angustisquama in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet. An Carex angustisquama in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex angustisquama


Frank Tancredi, Prison Break dizisinde John Heard'nin canlandırdığı karakterdir.
2.sezonda evinde Sara Tancredi tarafından ölü bulunmuştur.

Büyük Kaçış karakterleri

Frank Tancredi


O Viés da desumanização (Dehumanization bias):

É o fenômeno social e cognitivo no qual as pessoas tendem a desumanizar outras pessoas por causa da diferença de raça, gênero, religião, crenças e outras pseudodiferenças identificadas em grupos, regiões, tribos, etc., atribuindo-as estereótipos pejorativos ou repulsivos, como "ratos", "baratas", "pragas", "insetos" e até termos que atribuem a partidos políticos, crenças religiosas, times de futebol, tribos, etc., quebrando o vínculo "do outro" com algo parecido "conosco".

Esse fenômeno é comumente visto quando temos acirramentos políticos, regionais, culturais, religiosos e foi retratado durante o regime nazista, com as Leis de Nuremberg, o regime comunista, ao rotular os "inimigos do estado" e até nas cruzadas, ao desumanizar aqueles que eram contra o cristianismo, tornando menos penoso e até "fácil" atrocidades cometidas entre vizinhos de outrora.

O Caso do Índio Galdino no Brasil:

No dia 20 de abril do ano de 1997, um crime chocou o país: o líder Pataxó Galdino Jesus dos Santos, que estava em Brasília para participar de manifestações pelo Dia do Índio, foi queimado vivo em um ponto de ônibus na 704 Sul. O líder indígena passou o dia em reunião e não conseguiu entrar na pensão onde estava hospedado. Então, resolveu dormir em um ponto de ônibus próximo da própria pensão, quando um grupo de cinco rapazes de classe média/alta estava passando de carro no local e resolveu jogar álcool e atear fogo no indígena, sem motivação alguma. Apenas por maldade. O grupo foi preso e eles alegaram que achavam ser "apenas um mendigo".

A pergunta é: se eles soubessem que era um indígena, eles não colocariam fogo? Se realmente fosse um morador de rua, está justificado o ato, na cabeça desses marginais? Um indígena é mais humano do que um mendigo?

Por que temos esse afastamento da gente para com o outro e rotulamos e "coisificamos" as pessoas, dando base para cometer desde um crime como o caso Galdino, como o genocídio praticado na Alemanha Nazista, na União Soviética, em diversos países africanos, e até mesmo achamos normal quando pessoas de uma partido político contrário ao que acreditamos sofrem agressões físicas e verbais?

A desumanização pelo Dr. Lasana Harris - Universidade de Leiden, Holanda:

A questão dos povos de rua, drogados, etc., também são base para criar o processo de desumanização de "um outro" que não pertence ao meu grupo. Dr. Harris trouxe um experimento que procura alterações no córtex pré-frontal medial, região que se ativa quando você interage ou pensa em outras pessoas. Quando são mostradas imagens de pessoas de diferentes grupos ou classes sociais, essa região fica mais ativa ou menos ativa a partir do grupo mais próximo ou mais distante da pessoa. Quando imagens de sem-teto e drogados aparecem, existem quase que a desativação dessa área. Na verdade, essas pessoas tornam-se "objetos inanimados" para um outro grupo de pessoas que estão distantes daquela realidade. Isso dá base para as propagandas nazistas e comunistas ao desumanizar os inimigos. Logo, quando não temos a humanização do próximo, perdemos o interesse sobre ele, deixando-o em segundo plano, não querendo interagir, ou até mesmo motivando situação de extrema violência contra ele.

Ou seja, segundo Harris, nossa indiferença para com o outro é o primeiro grande passo para as coisas catastróficas que a humanidade já presenciou.

Viés da desumanização


"Seek truth from facts" is a historically established idiomatic expression (chengyu) in the Chinese language that first appeared in the Book of Han. Originally, it described an attitude toward study and research.

In modern Chinese culture
The slogan became a key slogan in Chinese Marxism and was first used by Mao Zedong in 1936. Mao had probably remembered it as being the inscription on his alma mater, Hunan's First Teachers Training School. Mao's usage of the slogan built on his themes in On Practice, which argues that people must apply their knowledge to practice in reality in order to test its truthfulness.

Beginning in 1978, it was further promoted by Deng Xiaoping as a central ideology of Socialism with Chinese characteristics, and applied to economic and political reforms thereafter.

Use in political context

To "seek truth from facts" means that communists should test theory against reality rather than adhere dogmatically to theory. The slogan implies respect for facts and using facts to inform theory and policy.

On 11 May 1978 journalist Hu Fuming published an article in Guangming Daily entitled "Practice is the Sole Criterion for Testing the Truth" () directly contradicting then CCP general secretary Hua Guofeng's line of the "Two Whatevers" () policy and thereby Mao Zedong's policy of class struggle in favour of economic reform championed by Deng Xiaoping. The title of the article is inspired by the saying and is widely seen as a seminal document in Chinese history marking the beginning of the Reform and Opening Up era.

References

Chinese proverbs
Economic history of the People's Republic of China
Ideology of the Chinese Communist Party
Maoism
Slogans

Seek truth from facts


Isla Asgadao (en inglés: Asgadao Island; también escrito As-Gadao) es una isla del Océano Pacífico que geográficamente pertenece al archipiélago de las Marianas, pero que políticamente hace parte del territorio estadounidense de Guam. Se encuentra al sur de la isla principal en las coordenadas geográficas .

Véase también
 Geografía de Guam
 Geografía de Oceanía

Referencias

 Bendure, G. & Friary, N. (1988) Micronesia:A travel survival kit. South Yarra, VIC: Lonely Planet.

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Guam

Asgadao


Domstolen er den øverste instans af Den Europæiske Unions Domstol (EU-Domstolen), et af EU's syv centrale organer.

Domstolens underinstans er Retten.

Domstolen har én dommer pr. medlemsstat samt 11 generaladvokater. Dommere og generaladvokater udpeges af medlemsstaternes regeringer for en periode på seks år med mulighed for genvalg, og dommerne vælger en formand iblandt sig for en treårig periode, jf. TEF artikel 223.

Disse kan afgøre sager i afdelinger af tre, fem eller tretten dommere eller i plenum (alle) alt efter sagens vigtighed. Dommerne skal være uafhængige og må ikke tage hensyn til deres egen medlemsstats interesser. Sagerne afgøres ved en afstemning blandt dommerne, som ikke bliver offentliggjort. Dette er en vigtig garanti for dommernes uafhængighed, idet man undgår, at regeringerne, der udpeger dommerne, får indirekte indflydelse på sagers udfald ved ikke at genudpege dommere, der stemmer til ulempe for sin medlemsstat.

Fodnoter

EU-Domstolen

Domstolen (øverste instans)


Centre-ville est un quartier de la ville de Tarbes, dans le département français des Hautes-Pyrénées.

Origine du nom

Géographie
Le quartier est situé au centre de la ville, entre le quartier de Sainte-Anne à l'ouest, le quartier Martinet au nord, le quartier de Mouysset à l'est, le quartier d'Ormeau-Figarol au sud et le quartier de  La Gespe au sud-ouest.

Morphologie urbaine
Le quartier est occupé par des maisons traditionnelles dans l'ancien bourg, des pavillons, des résidences multiples.

Le quartier contient les secteurs de :  Brauhauban , Marcadieu, Saint-Jean, Sainte-Thérèse, Massey,  La Sède .

Évolution démographique

Découpage territorial
Il est composé de cinq IRIS : Barrère, Préfecture, Hôtel de ville, Marcadieu et Place de Verdun.

Noms de certaines rues du quartier
 Rue Maréchal Foch qui relie la place de Verdun à la place Marcadieu.
 Rue Larrey en sens ouest-est.
 Rue Brauhauban voie piétonne commerçante.
 Rue Massey au départ de la place de Verdun en direction du nord.
 Avenue Bertrand Barère qui relie la place de Verdun à la gare.
 Rue Georges-Clemenceau au départ de la place de Verdun en direction de l'est.
 Quai Estevenet qui doit son nom à Léon Jean-Pierre Estevenet (1828-1908), natif des Hautes-Pyrénées, banquier et résidant de Tarbes, qui repose au cimetière Saint-Jean.

Parcs et places

 Jardin Massey, jardin public.
 Place de Verdun centre historique de la commune.
 Place Marcadieu, place du marché.
 Place Jean Jaurès (place de la mairie)
 Place au Bois.
 Place du Foirail, ancienne place du marché aux bestiaux.
 Place Parmentier.
 Place Montaut.
 Place Saint-Jean, accolée à l'église.

Enseignement

École maternelle et élémentaire
 École publique Michelet.
 École publique Berthelot.
 École publique Jean-de-La Fontaine.
 École publique Voltaire.
 Institution privée Jeanne-d'Arc.

Écoles primaires
Tarbes dispose de 16 écoles primaires : 12 publiques et 4 privées.
 École publique Paul-Bert.
 Institution privée Jeanne-d'Arc.
 École privée Saint-Joseph.
 Institution privée Sainte-Thérèse.
 École privée Pradeau-La Sède.

Collèges
 Collège public Desaix.
 Collège public Massey.
 Collège privé Jeanne-d'Arc.

Lycées
 Lycée public Théophile-Gautier.
 Lycée privé Jeanne-d'Arc.
 Lycée privé Saint-Vincent-de-Paul.

Lieux de culte

 Cathédrale Notre-Dame-de-la-Sède.
 Église Sainte-Thérèse.
 Église Saint-Jean-Baptiste.
 Temple de l'église protestante unie de France de Tarbes, avenue du régiment de Bigorre.
 Chapelle Saint-Dominique.
 Chapelle Marie-Saint-Frai.
 Chapelle du conservatoire.

Infrastructures

Édifices publics
 Mairie-Hôtel de ville.
 Préfecture des Hautes-Pyrénées.
 Conseil départemental des Hautes-Pyrénées.
 Archives départementales des Hautes-Pyrénées.
 Monument aux morts des Hautes-Pyrénées.
 Mémorial des Martyrs de la Déportation.
 Halle Brauhauban et halle Marcadieu, marchés alimentaire.
 Tribunal judiciaire de Tarbes.
 Le Commissariat de police.

Médicales
 Centre hospitalier de Bigorre : Ayguerote.

Sportives
 Gymnase Massey.
 Terrains de tennis du parc Berrens, qui accueille le club de tennis de l'UAT.

Musées

 Musée de la Résistance et de la Déportation.
 Maison natale du maréchal Foch classée aux monuments historiques.
 Musée Massey.

Cultures
 Médiathèque Louis-Aragon.
 Conservatoire Henri Duparc.
 Théâtre des Nouveautés.
 Théâtre Le Pari

Sculptures
 Monument à Danton.
 Monument à Larrey.
 Statue du Maréchal Foch.
 Fontaine des quatre vallées.
 Fontaine Montaut.

Personnalités liées au quartier
 Placide Massey, botaniste, qui a légué son jardin pour en faire un parc.
 Louis-Alexandre Fosseries, Baron de de Gonnès, ancien maire de Tarbes, qui a donné son nom à la rue de Gonnès et qui repose au cimetière Saint-Jean.

Transports
C'est l'entreprise Keolis qui exploite les lignes urbaines de bus de Tarbes, depuis le .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tarbes
 Dictionnaire des rues

Liens externes

Centre-ville

Centre-ville de Tarbes


Patronyme

 Ahmad Nabil Ayad (actif de 1990 à 2000), arbitre libanais de football.
 Christophe Ayad (1968-), journaliste français.
 Nabil Aoulad Ayad (1984-) présentateur de télévision néerlando-marocain.
 Zineb Mama Ayad (2000-), gymnaste artistique algérienne.

Toponyme

 Sidi Ayad, commune algérienne de la wilaya de Béjaïa.
 Oulad Ayad, ville marocaine de la province de Béni Mellal.

Ayad


Merve Dinçel, née le , est une taekwondoïste turque, championne du monde en 2021.

Biographie
Merve Dinçel est médaillée d'or dans la catégorie des moins de 53 kg aux Championnats du monde féminins de taekwondo 2021 à Riyad, battant en finale l'Espagnole Alma María Pérez Parrado.

Elle est sacrée championne d'Europe 2022 des poids mouches (-49 kg) à Manchester, en battant en finale l'Israélienne Avishag Semberg.

Aux Jeux méditerranéens de 2022 à Oran, elle remporte la médaille d'or dans la catégorie des moins de 49 kg.

Elle est médaillée d'or dans la catégorie des moins de 49 kg aux Championnats du monde de taekwondo 2023 à Bakou.

Elle remporte la médaille d'argent dans la catégorie des moins de 49 kg aux Jeux européens de 2023 à Krynica-Zdrój.

Notes et références

Liens externes

Taekwondoïste turque
Championne du monde de taekwondo
Naissance en octobre 1999

Merve Dinçel


José Genivaldo Garcia (Cumbe, ) é um padre católico brasileiro, e atual bispo de Estância.

Biografia
Padre José Genivaldo Garcia nasceu no município sergipano de Cumbe em 24 de agosto de 1968. Foi ordenado presbítero em 8 de janeiro de 1994 pelo então arcebispo de Aracaju Luciano José Cabral Duarte.

Foi ordenado bispo em fevereiro de 2023 na igreja matriz da paróquia Nossa Senhora de Lourdes em Aracaju.

Ligações externas

Bispos de Estância

José Genivaldo Garcia


The year 1869 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 Construction of Neuschwanstein in Bavaria, designed by Christian Jank, is begun.

Buildings and structures

Buildings opened

 February 3 – Booth's Theatre, New York City, United States.
 May 12 – Chapel of St John's College, Cambridge, England, designed by George Gilbert Scott, consecrated.
 May 25 – Vienna State Opera, constructed by Josef Hlávka to designs by August Sicard von Sicardsburg and Eduard van der Nüll. van der Nüll hanged himself in 1868 in disappointment at the public reaction to the design and von Sicardsburg died of tuberculosis a few months later.
 June – Yasukuni Shrine, Tokyo, Japan.
 October 19 – St Barnabas Church, Oxford, England, designed by Arthur Blomfield, consecrated.
 November 6 – Blackfriars Bridge, London, England.
 November 17 – The modern Suez Canal.
 December 31 – St Stephen's Church, Rosslyn Hill, London, designed by S. S. Teulon.

Buildings completed

 Churches of St Columba and  St Chad, Haggerston in the East End of London, designed by James Brooks.
 Rotes Rathaus in Berlin, Germany.
 Strangeways Prison in Manchester, England.
 Hillfield House in Gloucester, England, designed by John Giles.
 Mole Antonelliana in Turin, Italy.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Karl Richard Lepsius.
 Grand Prix de Rome, architecture: Ferdinand Dutert.

Births
 March 21 – Albert Kahn, German-born industrial architect working in the United States (died 1942)
 March 29 – Edwin Lutyens, "the greatest British architect"(died 1944)
 April 4 – Mary Colter, American architect and designer (died 1958)
 April 28 – Bertram Goodhue, American neo-Gothic designer (died 1924)
 August 13 – Tony Garnier, French architect and urban designer (died 1948)
 November 4 – Fritz Schumacher, German architect and urban designer (died 1947)
 November 8 – Adolf Eichler, German architect working in Baku (suicide 1911)
 November 20 – Herbert Tudor Buckland, Welsh-born architect working in Birmingham (died 1951)
 December 7 – Jānis Alksnis, Latvian architect and builder (died 1939)

Deaths
 January 5 – George Smith, English architect and surveyor (born 1782)
 April 13 – Isaiah Rogers, American architect (born 1800)
 July 7 – Horatio Nelson Goulty, English architect (born c.1832)
 August 9 – Giuseppe Puini, Italian engineer and neoclassical architect (born 1806)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1869 in architecture


O Campeonato Super Matutão de 2022 é a segunda edição do torneiro potiguar de seleções amadoras de futebol, organizado pela Federação Norte-rio-grandense de Futebol (FNF) e conta com a participação de 26 equipes do interior do Rio Grande do Norte. A edição anterior foi realizada no ano de 2019 e contou com 24 equipes participantes. Nos anos de 2020 e 2021 não foram realizadas edições do torneiro devido aos cuidados com pandemia de COVID-19 no Brasil. A edição de 2022 possui a meta de retomar os confrontos esportivos entre os municípios potiguares, além de revelar novos jogadores com potencial para o futebol profissional.

Participam do campeonato as Seleções Municipais representantes das Ligas Municipais e Prefeituras Municipais inscritas e regularizadas pela FNF. A Seleção campeã receberá o Troféu José Vasconcelos da Rocha. As partidas iniciaram no dia 16 de julho e foram transmitidas pelo canal da TV FNF do YouTube e seis partidas foram transmitidas pelo canal da Band RN no YouTube. A partida final, marcada para ocorrer na Arena das Dunas no mês de setembro, será transmitida na TV aberta pela Band RN.

Regulamento
O campeonato é distribuído em cinco fases: duas eliminatórias (Primeira Fase e Segunda Fase), Quartas de Final, Semifinal e Final. Todas as partidas serão realizadas com estádios indicados pela equipe mandante, com exceção da partida Final.

A Primeira Fase conta com partidas no sistema de ida e volta em que as 26 Seleções se enfrentam entre si, sendo os vencedores automaticamente classificados para a fase seguinte.

A Segunda Fase da competição conta com a disputa, em partidas de ida e volta, entre 14 equipes, formada pelas 13 seleções vencedoras da etapa anterior e a equipe perdedora com a melhor classificação baseada nos resultados obtidos na 1ª Fase.

A Terceira Fase (Quartas de final) ocorre com a disputa das 7 equipes vencedoras da etapa anterior e a equipe perdedora com a melhor classificação baseada nos resultados obtidos na 2ª Fase. As partidas ocorrem no sistema de ida e volta.

A Quarta Fase (Semifinais) acontece por meio do enfrentamento entre as 4 Seleções vencedores da 3ª Fase em partidas no sistema de ida e volta.

A Quinta Fase (Final) ocorre em partida única com mando de campo da FNF. Em caso de empate, o campeão é definido pela disputa de pênaltis.

Para definição dos vencedores de cada confronto, o critério de desempate é baseado no saldo de gols das duas partidas da etapa. Em caso de empate no saldo de gols, a disputa é decidida por cobrança de pênaltis.

Para efeito de classificação para a 2ª e 3ª Fase, em caso da equipe não ter sido automaticamente classificada por vencer o confronto, o critério de desempate é definido pela seguinte ordem: 1º maior número de vitórias; 2º maior número de gols marcados; 3º menor número de gols sofridos; 4º maior saldo de gols; 5º menor número de cartões vermelhos; 6º menor número de cartões amarelos; 7º sorteio.

Seleções participantes

Confrontos Primeira Fase
Em itálico, os times que possuem o mando de campo no confronto e em negrito os times classificados.

Confrontos Segunda Fase
Em itálico, os times que possuem o mando de campo no confronto e em negrito os times classificados.

Confrontos Terceira Fase (Quartas de final)
Em itálico, os times que possuem o mando de campo no confronto e em negrito os times classificados.

Confrontos Quarta Fase (Semifinal)
Em itálico, os times que possuem o mando de campo no confronto e em negrito os times classificados.

Confronto Final
As seleções finalistas do Super Matutão 2022 serão a Seleção de Arez e a de Extremoz. A seleção vencedora será premiada com três motos e a vice-campeão receberá uma moto como premiação. A transmissão foi realizada pelo canal do YouTube da Band RN.

O confronto final terminou empatado sem gols, mas a Seleção de Extremoz venceu por 4 a 3 durante disputa de pênaltis e levou o Troféu José Vasconcelos da Rocha, consagrando-se campeã do Super Matutão 2022.

Referências

Ligações externas
Campeonato Super Matutão - FNF

Futebol do Rio Grande do Norte
Futebol de 2022 no Rio Grande do Norte
Competições amadoras de futebol

Super Matutão de 2022


Så er der kaffe! er en dokumentarfilm instrueret af Jørgen Laurvig, Bent Erik Krøyer efter manuskript af Jørgen Laurvig, Bent Erik Krøyer.

Handling
Kaffe er næst efter olie den vigtigste handelsvare i verden. En stor del af den kaffe vi drikker i Danmark kommer fra Mellemamerika, hvor kaffen ofte produceres under elendige forhold. At arbejde i kaffen er en ydmygelse, siger en af kvinderne i filmen. Filmen er produceret under en kaffehøst i Nicaragua, hvor kvinder og børn knokler 12-14 timer om dagen for en minimal løn.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Kaffe
Dokumentarfilm fra Danmark

Så er der kaffe!


Oca (din ) este o veche unitate de măsură pentru masă (egală cu 1,271 kg în Țara Românească și cu 1,291 kg în Moldova) sau pentru capacitate (egală cu 1,288 l în Țara Românească și cu 1,520 l în Moldova).

Ocaua (la plural ocale sau oci), egală cu 1,520 l, era împărțită în 4 litre, 8 cincizeci, 16 ciocane și 400 dramuri. Ea a fost introdusă în Moldova în secolul al XVII-lea, când Imperiul Otoman încerca să monopolizeze comerțul exterior al țării.

Turcii, la rândul lor, au împrumutat măsura de la arabi, unde ocaua (wakljab, ukijab) era egală cu 1,252 kg sau cu patru livre romane. În Imperiul otoman, ocaua avea 1,283 kg, fiind apropiată de mărimea ocalei din Țara Românească și Moldova.

Prin extensie, ocaua desemna cantitatea de marfă, de obiecte etc. egală cu această unitate de măsură.

Cinzeaca, folosită ca măsură de capacitate pentru băuturi, reprezenta cincizeci de dramuri (a opta parte dintr-o oca).

Pentru lichide, 10 ocale echivalau cu o vadră (1 vadră = 12,880 l în Țara Românească și 15,200 l în Moldova).

Pentru cereale, 20 de ocale echivalau cu 1 baniță mică iar 40 de ocale echivalau cu 1 baniță mare.

Tot pentru cereale, 22 de ocale echivalau cu 1 oboroc mic iar 44 de ocale echivalau cu 1 oboroc mare.

În România, ocaua a fost introdusă, prin lege, în 1866 și avea și 7 submultipli.

La Muzeul Unirii din Iași pot fi văzute ocale din vremea lui Alexandru Ioan Cuza.

Ocaua ca unitate de măsură a suprafeței
În "Tabela de drepturi" a Obștii Moșnenilor din Titești, Vâlcea, de la 1858, a fost introdus dramul și ca unitate de măsură a suprafeței în obște, pornind de la ideea că dreptul de un "moș" (neam), echivalent cu 1/12 din întregul hotar, valorează o "oca" – unitate de măsură ce era folosită pentru cântăritul brânzei, la stână. Ocaua, introdusă și ca unitate de suprafață, era egală cu patru sute de dramuri. O litră valora ¼ din oca, fiind echivalentă cu o sută de dramuri.

Falsificarea ocalelor
În anul 1834, pecetea cu care magistratul orașului Râmnic atesta calitatea ocalelor și cântarelor, folosite în comerțul din piețele orașului, a fost furată de robul Sfintei Episcopii, Grigorie Țiganul. Acesta a fost prins că, în schimbul unor sume de bani, pecetluia cu ea cântare măsluite, aducând prejudicii însemnate cetățenilor orașului.

Note

Unități de măsură

Oca


, 30 Eylül 1971 - 29 Kasım 1996 tarihleri arasında Japonya'nın Deniz Öz Savunma Kuvvetleri'ne hizmet eden mayın döşeme gemisi.

Mayın döşeme gemisi Erimo (AMC-491)'nun yerine üretilmiş ve aynı zamanda Mayın Tarama Filosunun sancak gemisi olmuştur. Daha sonra mayın tarama gemisi Uraga (MST-436) ile değiştirilmiştir. Basit tasarımı mayın tarama gemisi Hayase (MST-462) ile benzerlik gösterir.

Japon Deniz Öz Savunma Kuvvetleri mayın döşeme gemileri

Soya (MMC-951)


La Sonate-fantaisie (ou Fantasy-sonata) est une pièce en mi bémol majeur pour clarinette et piano composée par John Ireland en 1943. Il s'agit de la seule pièce pour clarinette solo que possède encore Ireland et de l'une de ses dernières compositions majeures avant sa retraite. Elle est dédiée à Frederick Thurston et a été créée par Thurston et Ireland en janvier 1944 . Les deux hommes ont également diffusé la pièce en direct sur la BBC en 1948. La pièce dure environ 15 minutes.

Fantasy-Sonata a été écrite entre janvier et juin 1943, alors que John Ireland vivait temporairement dans l'Essex. Il a été inspiré par le poème comique romain « Satyricon » et par l'expérience de John Ireland lors de l'évacuation de Jersey pendant la Seconde Guerre mondiale. Fiona Richards a suggéré que le travail contient également « des allusions à l'attirance d'Ireland pour les hommes plus jeunes ».

La pièce entièrement composée est écrite sous une forme de sonate très lâche avec de fréquents changements de tempo, d'humeur et de centre tonal, mais n'a pas de résolution claire, comme on pourrait s'y attendre dans une sonate typique. Il a une partie de piano luxuriante et très virtuose; Scott Goddard a soutenu que « dans toute la musique anglaise du dernier demi-siècle, il n'y a pas eu d'écriture pour piano plus pure que celle-ci ». La partie clarinette couvre tout l'ambitus de l'instrument, incorporant à la fois des passages legato et rythmiques.

Un critique du News Chronicle, cité par Colin Lawson, a noté qu'il « n'avait jamais imaginé que la clarinette et le piano pouvaient être combinés de manière aussi satisfaisante ; ni que (par un mélange de tact et d'audace) ils pourraient former un ensemble aussi passionnant ». Stuart Craggs a qualifié l'œuvre de « point culminant de l'œuvre de musique de chambre [d'Ireland] ».

Notes et références

Liens externes

Œuvre de John Ireland
Œuvre en mi bémol majeur
Ireland John, Sonate-fantaisie

Sonate-fantaisie (John Ireland)


Bowling sporunda kullanılmak üzere, kauçuk, üretan, plastik ve reçineden ya da bunların karışımından yapılmış yuvarlak top.

Standart ağırlıkları 2,7-7,2 kg arasında ve çapları 8.5 inçtir (21.6 cm). Renkleri alaca olabildiği gibi düz de olabilir.
Falso alma özelliklerine göre strike topu ve spare topu olarak adlandırılırlar.

10 pin bowling oyununda kullanılan toplara, biri başparmak diğerleri orta ve yüzük parmakları için olmak üzere üç delik deldirilir.

Top
Toplar (spor)

Bovling topu


François Rastier (* 12. Februar 1945 in Toulouse) ist ein französischer Linguist und Semiotiker.

Rastier ist bekannt dafür, dass er eine gesamtheitliche Theorie interpretativer Semantik entwickelte: von der Ebene des Wortes bis zum Text, und ausgeweitet bis zum literarischen Korpus. Er arbeitete am Centre national de la recherche scientifique.

Einer der Forschungsschwerpunkte liegt im Bereich der Semiotik der Kulturen. Rastier arbeitete als Mitglied einer europäischen Projektgruppe, die sich mit der automatischen Erkennung von rassistischen Webauftritten befasste. Er hat verschiedene Studien zur Literatur der Vernichtung und zum Genre der Aussagen von Zeitzeugen veröffentlicht. Sein Buch über Primo Levis Gedichte Ulysse à Auschwitz wurde 2005 mit dem Preis der Fondation Auschwitz ausgezeichnet. In dem Buch Schiffbruch eines Propheten setzt sich Rastier kritisch mit der Interpretation Martin Heideggers nach dem Erscheinen der Schwarzen Hefte auseinander.

Debatte um "Fake News"

Rastiers in Zeitungsartikeln geäußerter Vorwurf, der Ausschuss für Rechtsphilosophie, dem Heidegger angehörte, sei "in der Praxis" am Holocaust beteiligt gewesen, wurde von Kaveh Nassirin als "ganz unhaltbar" zurückgewiesen. Eine gemeinsame Replik von Sidonie Kellerer und François Rastier, die sich dem Vorwurf der "Fake News" ausgesetzt sahen, erschien unter dem Titel Den Völkermördern entgegen gearbeitet, gefolgt von der Duplik Schiffbruch eines Semiotikers: Zu François Rastiers These einer Teilhabe von Martin Heidegger am Holocaust.

Weblinks

 François Rastier: On Signs and Texts: Cognitive Science Faces Interpretation, Applied Semiotics/Sémiotique appliquée 2:5 (1998), 195–244
 François Rastier: Die Freiheit zu irren, mit Heidegger, Hohe Luft 06/17

Einzelnachweise

Linguist
Semiotiker
Franzose
Geboren 1945
Mann

François Rastier


කාර්මික කෘෂිකාර්මික සත්වයන්

සීමිත සත්ව පෝෂණ ක්‍රියාදාම හෝ බලවත් පශුසම්පත් ක්‍රියාදාම හෝ කර්මාන්ත ගොවිපල වලට සත්වයන් විශාල ගණනක් රදවා තබා ගත හැකිය. රටම සත්වයන්ට ගවයන්, කළුකුමන් හෝ කුකුළුන් අයත් වේ. මෙම ගොවිපල වල අරමුණ වන්නේ මස්, බිත්තර හෝ කිරි අඩුමුදලකට නිපදවිමට පශු සම්පත් එක්රැස්කර තබා ගැනීමයි.

මෙම ගොවිපල තුල විධිමත් ආහාර සැපයීම, සත්ව සෞඛ්‍ය්‍ය හොදින් පවත්වාගෙන යාම උන්ගේ වර්ධනයට අවශ්‍යය විටමින් සැපයිම රෝගනාශක ප්රතික්ෂුද්‍රජීවි (antimicrobial) පාවිච්චිය සිදුකරයි. කුකුල් මස් නිෂ්පාදනයේදී වර්ධක හෝමෝන භාවිතා නොකරන අතර යුරෝපා සංගමය තුල කිසිම සත්වයකු සඳහා මෙම හෝමෝන භාවිතා නොවේ. මස් නිෂ්පාදනයේදී අනිකුත් සතුන් හා මුහුවිම නිසා සත්වයන්ට පෙන්විය හැකි නුසුදුසු හැසිරීම් රටා පාලනය කිරීමටද පියවර ගනී. වඩා හීලෑ වර්ග බෝ කිරීමද සිදුකරයි. වඩා හොඳින් ආහාර සැපයිම තුලින් බරෙහි වර්ධනයන් කිරිමද මෙහි තවත් අංගයකි.

වඩා වැඩියෙන් සත්වයන් එක්රැස් කිරිම තුලින් සත්ව අපද්‍රව්‍යය, සත්ව මරණ වැනි ආචාර විධි පිළිබඳ ගැටළු ඉස්මතු විය හැක. සත්ව අයිතීන් හා සත්ව සුභසාධන ක්‍රියාකාරීන් වඩා බලවත් සත්ව බෝ කිරීම් සත්වයන්ට කුරිරැ වන බවට ප්‍රකාශ කර සිටියි. තවත් කාරණා වන්නේ මෙමගින් වාත දුෂණය භූ ජලය අපවිත්‍ර වීම එමගින් මිනිස් සෞඛ්‍යයට බලපෑම් ඇතිවීම වැනි දේය.

මෙවන් ගොවිපල තුල ප්‍රතිජීවක විරෝධි බැක්ටීරියා වර්ධනය වීමද සිදුවේ. සත්වයන් විශාල ගණනක් කුඩා අවකාශයක සිරකර තබන නිසා ඕනෑම රෝගයක් පැතිරවේ. අවදානමක් පවතින අතර ඒ සදහා ප්‍රතිජීවක ලබාදිම සිදුවේ.   මෙවන් බැක්ටීරියා වාතයට මුසුවීමෙන් මිනිසුන්ට රෝග ආසාදනය විය හැක.

සත්ත්‍ව පාලනය


ද වෙස්ට් ඔස්ට්‍රේලියන් () බටහිර ඕස්ට්‍රේලියාවේ පර්ත් හි පලවන පුවත්පතකි.

මූලාශ්‍ර

ද වෙස්ට් ඔස්ට්‍රේලියන්


IMA eller ima har flere betydninger:

Organisationer
 Illinois Manufacturers' Association - en handelsforening i Illinois, USA
 Indianapolis Museum of Art - et kunstmuseum i Indianapolis, Indiana, USA
 Indian Military Academy, Dehradun, Indien
 Institut du Monde Arabe - et institut i Paris
 International Marinelife Alliance - almennyttig organisation for bevarelse af havets liv
 Investment Management Association - en UK organisation
 Irish Museums Association
 Industria Macchine Automatiche S.p.A. - et multinationalt italiensk virksomhed

Videnskab og medicin
 Institute of Mathematics and its Applications - en forening af professionelle matematikere
 Institute for Mathematics and its Applications - University of Minnesota
 Institute of Mathematics and Applications, Bhubaneswar - Indien
 International Mycological Association
 International Mineralogical Association
 Indian Medical Association
 Irish Medical Organisation - tidligere Irish Medical Association
 Israel Medical Association

Medicinsk
 Inferior mesenteric artery
 Internal mammary artery - en af arterierne i brystet
 Thyroid ima artery

Teknologi
 Integrated modular avionics
 Integrated Motor Assist - en hybridbils teknologi, Honda
 Interactive Multimedia Association - en tidliger industri forening som definerede the Adaptive DPCM format
 Inverse Multiplexing for ATM
 iSCSI Management API
 IMA (filformat) - et diskbilled filformat for floppy disks
 Ideal mechanical advantage
 Linux Integrity Measurement Architecture subsystem

Musik
 Ima (sanger) (født 1978), canadisk sanger
 Ima (BT album) et album fra 1995 af electronica artist BT
 Ima (Yvette Tollar album) - et album fra 2008 af den canadiske jazz vocalist Yvette Tollar
 Independent Music Awards - et prisprogram for indie musikere
 "Ima" - en sang af Bimi Ombale

Andre anvendelser
 Ima Hogg (1882–1975), kendt som The First Lady of Texas
 Ima Lake - en sø i Minnesota
 Individual Mobilization Augmentee - del af USA militær

IMA


أحمد الزاويتي صحفي كردي عراقي ولد عام 1966، يشغل حاليا منصب المدير العام لمؤسسة كوردستان 24 الإعلامية، وكان قد عمل سابقا مراسلا لقناة الجزيرة في أربيل ومديرا لمكتب قناة الجزيرة في إقليم كردستان العراق والتي التحق بها في بداية الحرب على العراق عام 2003، وكان قبل ذلك قد عمل مراسلا لإذاعة صوت ألمانيا القسم العربي ثم مراسلا للموقع الإلكتروني إسلام اون لاين، كما عمل في مجال الاعلام لعدد من الاذاعات والصحف المحلية.

الشهادات
 البكالوريوس من كلية العلوم- قسم الجيولوجيا - جامعة الموصل- العراق سنة 1990
 وأيضا بكالوريوس من قسم الشريعة - كلية الشريعة في دهوك - العراق سنة 1996
 شهادة الماجستير في الاعلام من جامعة لاهاي - هولندا 2011 - عن رسالته الموسومة : (التقرير الخبري التلفزيوني الجزيرة نموذجا)

كتب كردية له طبعت في كردستان العراق
 الإنسان والحياة (تربوية) 1998
 الإنسان والمجتمع (تربوية) 1998
 مؤمن آل فرعون (تربوية) 1999
 من وحي الاشتياق (أدبية) 2000
 (لوحات من معرض الهزيمة) ـ الجزء الأول ـ (أدبية) 2000
 (لوحات مع معرض الهزيمة) ـ الجزء الثاني ـ (أدبية) 2000

كتب عربية له
 (هروب نحو القمة) (رواية) 2019 طبعت في انقرة - دار الزمان للنشر والتوزيع
 الهروب إلى الحياة (رواية) 2003 طبعت في بيروت - الناشر دار الوراق
 مؤمن آل فرعون (مسرحية) 2005 طبعت في بيروت - الناشر دار الوراق
 (ملا مصطفى البارزاني قصة ثورة وعلاقة) 2010 طبعت في إسطنبول
 (الدولة بين كوردستان وجنوب السودان) 2012 طبعت في دمشق - الناشر دار الزمان
 (التقرير الخبري التلفزيوني الجزيرة نموذجا) 2015 طبعت في بيروت - الناشر دار الزمان

مشاريع كتب لم تطبع
 رواية (زيرك) باللغة العربية تنشر حاليا على حلقات في جريدة باس الصادرة من اربيل
 التقرير الخبري التلفزيوني الجزيرة نموذجا
 دولة الجبل (يوميات صحفي في مواقع حزب العمال الكردستاني)

في المجال الفني
 تأليف وإخراج وبطولة مسرحية (التعزية الصامتة) عن مأساة حلبجة عرضت في دهوك عام 1992 وفي حلبجة في السليمانية عام 1994
 تاليف مسرحية (طفل ينهض امة)2001 كتبت بعد استشهاد الطفل محمد درة على يد القوات الإسرائيلية
 تأليف مسرحية(قاطع وذلك اضعف الايمان) 2001 كتبت ضمن حملة المقاطعة
 من مؤسسي فرقة كوردستان الفنية في دهوك عام 1992 وراسها لدورتين
 أشرف على مسرحية (ملحمة دمدم) التي قدمتها فرقة كوردستان الفنية عام 1995 في دهوك

كتابات مختلفة
 له ما يقارب ثلاثة آلاف مشاركة في المواضيع المختلفة في الشأن الكردي في المنتديات العربية منذ عام 2000 وحتى عام 2003 ومن أبرز هذه المنتديات (السقيفة، الخيمة العربية، الخواطر العربية، ملتقى الإخوان، إسلام اون لاين، الساخر.. الخ)
 له مشاركات في الصحف التالية التي تصدر في كوردستان العراق (رسن ـ الاصالة)، (أفرو ـ اليوم)، (به يف ـ الكلمة)، (كولان العربية)، (رامان ـ المعنى)، (به يامى راستى ـ رسالة الحق)، (الحوار)، (آوينة)، (باس)
 كانت له مشاركات في الصحف العربية التالية (دار السلام التي كانت تصدر من لندن ثم بغداد، الحياة اللندنية، الراية القطرية، الغد الأردنية، المجتمع الكويتية)
 له الكثير من المشاركات في مواقع الانترنيت من أبرزها الجزيرة توك

في مجال الصحافة
 مدير إذاعة وصاحب امتياز جريدة رسن في دهوك من 1992 حتى 1999
 مدير تحرير مجلة (به يامى راستي - رسالة الحق) من 2002 إلى 2003
 مراسل شبكة إسلام اون لاين من 2002 إلى 2004
 مراسل إذاعة صوت ألمانيا من 2003 إلى 2004
 مراسل موقع الجزيرة نت من 2004 إلى 2006
 مراسل الجزيرة منذ 2003
 مدير مكتب الجزيرة في اربيل منذ 2004

من أبرز أعماله الصحفية
 عشرات التقارير الخبرية والإنسانية والفنية والثقافية في قناة الجزيرة
 تغطية استفتاء جنوب السودان
 فيلم وثائقي عن حياة (ملا مصطفى البارزاني) في جزئين الأول قصة ثورة والثاني قصة علاقة عرض في الجزيرة
 فيلم وثائقي تحت عنوان (دولة الجبل) عن حزب العمال الكردستاني عرض في الجزيرة
 تغطية معركة كوباني نهاية اوكتوبر من عام 2014
 تغطية الانتخابات التركية 1-6-2015 من ديار بكر
 تغطية هجوم وحدات حماية الشعب الكردية على مدينة تل ابيض واعادة السيطرة عليها منتصف حزيران 2015
 تغطية معركة الهجوم على سنجار من قبل البيشمركة نوفمبر من عام 2015

عضو في الجمعيات التالية
 عضو في رابطة الأدب الإسلامي العالمية
 عضو نقابة الصحافة الدولية
 عضو في نقابة صحافيى كوردستان
 عضو في نقابة جيولوجيى كوردستان
 عضو في جميعة فناني كردستان
 عضو اتحاد كتاب الكورد

الدورات التدريبية
	دورة التقرير التلفزيوني – مكتب الجزيرة بغداد 2003
	دورة المراسل التلفزيوني – الدوحة – مركز الجزيرة للتدريب والتطوير 2004
	دورة إدارة المكاتب- الدوحة – مركز الجزيرة للتدريب والتطوير 2010
	دورة التغطيات الصحافية في المناطق الخطرة – الدوحة – مركز الجزيرة للتدريب والتطوير 2012
	دورة الإسعافات الأولية للصحافيين – الدوحة - مركز الجزيرة للتدريب والتطوير 2012
دورة إعداد مدربين - الدوحة - مركز الجزيرة للتدريب والتطوير  2014

أشخاص على قيد الحياة
أكراد العراق
خريجو جامعة الموصل
خريجو جامعة لاهاي
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيون عراقيون
مواليد 1966

أحمد الزاويتي


بيير بلانوس ( في بوردو)  لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الوطنية كريتيل الفرنسي منذ 2008 في خط الوسط .

لعب بلانوس في أندية بوردو (1997-2000) كريتيل (2000-2002) تريليساك (2002-2003) سانوا (2003-2006) أنغرز (2006-2007) باريس (2007-2008) .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو أنجيه
لاعبو إنتينت
لاعبو باريس
لاعبو بوردو
لاعبو كريتيل
لاعبو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1979
مواليد في بوردو
لاعبو نادي تريليساك

بيير بلانوس


Åmmeberg is a locality situated in Askersund Municipality, Örebro County, Sweden with 590 inhabitants in 2010. It is situated at an estuary by a fjord of lake Vättern. It existed as early as the 12th century and had a mill owned by the convent in Riseberga. It was the regional centre of trade until the founding of Askersund.

The first Swedish female aviator, Elsa Andersson, died at age 24 outside Åmmeberg during a parachute jump 22 January 1922  (her third ever).

According to local tradition Queen Christina of Sweden was to confer upon Åmmeberg city privileges, but her carriage broke down in Askersund, and the queen who preferred not travel any further decided that Askersund was to have the city rights.

It was the port of the mining industry in Zinkgruvan, an industry started by a Belgian company Vieille Montagne 1857. The mine belongs to Lundin Mining since June 2004.

It is the summerhome of former Sweden's ambassador to Switzerland, the novelist Jan Mårtenson, and has a small harbour and a seaside-golf course.

Riksdag elections
Åmmeberg is forming an electoral ward with nearby Zinkgruvan. While historically the area has been left-wing with an industrial and mining heritage, this has gradually been eroded in the 21st century, with the electoral ward going to the right-leaning parties for the first time in 2018.

References

Populated lakeshore places in Sweden
Populated places in Örebro County
Populated places in Askersund Municipality

Åmmeberg


أحمد سيد عابد سيد محمد الموسوي(1910 - 1978) نائب سابق في المجلس التأسيسي عام 1963 مجلس الأمة الكويتي، وهو والد سيد عابد سيد احمد المُتوفي عام 1980 والدكتور محمد المُتوفي عام 1991 والدكتور مصطفى سيد أحمد الموسوي الذي شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 وانتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 ولم يفز.

السيرة البرلمانية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة الأولى وحصل على المركز الرابع بـ744 صوت وفاز بالانتخابات.، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة الأولى وحصل على المركز السادس وخسر بـ832 صوت ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1971 في الدائرة الأولى وحصل على المركز الثالث بـ835 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1975 في الدائرة الأولى وحصل على المركز السادس بـ456 صوت وخسر في الانتخابات.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1971

أحمد سيد عابد الموسوي