Michael Dunlop Young, Baron Young of Dartington,  (9 August 1915 – 14 January 2002), was a British sociologist, social activist and politician who coined the term "meritocracy". He was an urbanist of different dimensions such as academic researcher, polemicist and institution-builder.

During an active life he was instrumental in shaping Labour Party thinking. When secretary of the policy committee of the Labour Party, he was responsible for drafting Let Us Face the Future, Labour's manifesto for the 1945 general election, was a leading protagonist on social reform, and founded or helped found a number of socially useful organisations. These include the Consumers' Association, Which? magazine, the National Consumer Council, the Open University, the Institute for Community Studies, the National Extension College, the Open College of the Arts and Language Line, a telephone-interpreting business.

Early life and education

Young was born in Manchester, the son of (Ernest) Gibson Young, an Australian violinist and music critic; and an Irish Bohemian painter and actress, Edith Hermia Dunlop. According to Michael's son, Toby, Gibson was a "ne'er-do-well", and "the only silver his forebears possessed was what they were able to steal from the gentry".

Until he was eight, Young grew up in Melbourne, returning to England shortly before his parents' marriage broke up. He attended several schools, eventually entering Dartington Hall, a new progressive school in Devon, in the 1920s. He had a long association with the small school, as student, trustee, deputy chairman and historian. He studied economics at the London School of Economics (BScEcon, MA), then became a barrister when he applied to be called to the Bar in 1939.

Young began studying for a PhD at the LSE in 1952. His thesis, dated 1955, was titled A study of the extended family in East London.

Social research and community activism
During the Second World War, Young served as director of the Political and Economic Planning think tank and became director of research for the Labour Party, where he wrote the manifesto for the 1945 general election and the vast speakers' handbook. He served under the Labour government led by Clement Attlee, but left in 1950 saying the party had run out of ideas. He called for the establishment of a Social Science Research Council and became its first director 17 years later.

Young's studies of housing and local government policy in East London, which developed from his doctoral thesis, left him disillusioned with the state of community relations and local Labour councillors. This prompted him to found the Institute of Community Studies, which was his principal vehicle for exploring his ideas of social reform. Its basic tenet was to give people more say in running their lives and institutions.  Butler argues that it  drew upon existing bodies of research in social psychology and sociology to highlight the relevance of the extended family in modern society and to offer a model of socialist citizenship, solidarity and mutual support not tied to productive work. Young promoted the supportive kinship networks of the urban working class, and an idealized conception of the relationships between women, to suggest that family had been overlooked by the left and should be reclaimed as a progressive force. The goal was to strengthen the working-class family as set it up as a model for cooperative socialism.

He also founded the Mutual Aid Centre at this time. Young co-authored (with Peter Willmott) Family and Kinship in East London, documenting and analysing the social costs of rehousing a tight-knit community in a suburban housing estate (known affectionately by sociologists as Fakinel and invariably pronounced with a cockney accent).

In 1958, Young also wrote the influential satire The Rise of the Meritocracy, originally for the Fabian Society, which refused to publish it. In it he coined the word "meritocracy", to which he gave negative connotations, and he became disappointed with how the concept came to be seen as an achievable concept worth pursuing.

Young's social research also contributed to the change in secondary education that led to widespread abolition of grammar schools and their replacement by comprehensive schools between 1965 and 1976, as well as the abolition of the 11-plus.

Although unwilling to maintain a conventional academic career, Young was a fellow of Churchill College, Cambridge, from 1961 to 1966, and president of Birkbeck, University of London, from 1989 to 1992.

Organisational activity
An energetic and resourceful man, Young established many new organisations with the aim of providing "bottom-up" practical help to ordinary citizens. In the 1950s and 1960s he helped to found the Consumers' Association and the National Consumer Council, claiming that "politics will become less and less the politics of production, and more and more the politics of consumption", presenting the ideas in a booklet, The Chipped White Cups Of Dover (1960).

In 1960, he started the Advisory Centre for Education the National Extension College and, with Peter Laslett, a dawn university on Anglia Television, which became prototypes of the Open University which Harold Wilson launched in 1964, building on his vision.

In the mid-1980s, Young co-founded International Alert, together with Leo Kuper and Martin Ennals. Later on that decade, in 1987, he founded the Open College of the Arts, confounding critics who maintained that the arts could not be taught by distance methods. He also founded Language Line, a telephone interpreting business, to enable non-English-speaking people to have equal access to public services. He fostered the work of many younger researchers and "social entrepreneurs", and founded the School for Social Entrepreneurs in 1997. Aspects of Young's work are being developed by the Young Foundation, created from the merger of his Institute of Community Studies and his Mutual Aid Centre, under the direction of Geoff Mulgan.

Throughout his life, and particularly in later life, Young was concerned for older people. In 1982 he co-founded the University of the Third Age with Peter Laslett and Eric Midwinter, and Linkage, bringing together older people without grandchildren and young people without grandparents. In 2001 he co-founded the charity Grandparents Plus to champion the role of the wider family in children's lives.

Later political career
Although he maintained steadfast egalitarian convictions, Young accepted a life peerage on 20 March 1978, taking the Labour whip and the title Baron Young of Dartington, of Dartington in the County of Devon. His many projects required frequent travel to London, and the peerage offered free rail travel and attendance allowance at a time when he had run out of money.

In 1981, Young defected from Labour to the Social Democratic Party (SDP), and was one of 100 supporters whose names were published alongside the SDP's founding statement, the Limehouse Declaration, in February of that year. Although hitherto largely aloof from the factionalism then devouring Labour, Young's disregard for the statist and trade union-oriented aspects of its post-war social-democratic philosophy meant he was receptive to the idea of a new progressive party forming in its stead (he had already tentatively advocated the formation of a "Consumers' Party" in The Chipped White Cups of Dover). Upon joining the SDP, he became a member of the party's policy committee and director of its in-house think tank, The Tawney Society.

An associate of the SDP's second leader, David Owen, Young refused to back the party's merger with the Liberal Party in 1988 and instead followed Owen into the 'continuing' SDP. A year later, however, he chose to return to Labour following (in Owen's words) that party's "big switch on the EEC, market economics and Trident." Nonetheless, Young remained sceptical of Labour's ability to win the next election and believed that it still had to face up to the task of modernising socialism, which had, he said, "lagged so badly since Tony Crosland died."

According to Young's friend Eric Midwinter, "All his thought, all his incisive writing, all his brilliantly conceived schemes, all his astutely handled initiatives were guided by a salient method. He was a utopian socialist. His thinking stemmed from the views of 19th century radicals like Robert Owen, Saint-Simon or Charles Fourier, with their hatred of massive institutionalism, be it in the hands of the public authority or of the large commercial company."

Personal life
Young married three times. In 1945 he married Joan Lawton, with whom he had two sons and a daughter. They later divorced, and in December 1961 he married Sasha (daughter of Raisley Stewart Moorsom and a descendant of Admiral Sir Robert Moorsom), a novelist, sculptor and painter with whom he had a daughter (who was born before their marriage) and a son, the journalist and writer Toby Young. Young and Moorsom worked together on several projects, including in the townships of South Africa. Moorsom died in 1993 and in 1995 Young married 37-year-old milliner Dorit Uhlemann, with whom he had a daughter Gaia, who died in July 2021 aged 25.

Bibliography
Will the War Make Us Poorer? [with Sir Henry Noel Young] (1943)
Civil Aviation (1944)
The Trial of Adolf Hitler (1944)
There's Work for All [with Theodor Prager] (1945)
Labour's Plan for Plenty  (1947)
What is a Socialised Industry?  (1947)
Small Man, Big World: A Discussion of Socialist Democracy  (1949)
Fifty Million Unemployed  (1952)
Study of the Extended Family in East London (1955)
Family and Kinship in East London [with Peter Willmott] (1957)
The Rise of the Meritocracy (1958)
Chipped White Cups of Dover: A Discussion of the Possibility of a New Progressive Party (1960)
Family and Class in a London Suburb [with Peter Willmott] (1960)
New Look at Comprehensive Schools [with Michael Armstrong] (1964)
Innovation and Research in Education  (1967)
Forecasting and the Social Sciences [ed.] (1968)
Hornsey Plan: A Role for Neighbourhood Councils in the New Local Government (1971)
Is Equality a Dream? (1972)
Lifeline Telephone Service for the Elderly: An Account of a Pilot Project in Hull [with Peter G. Gregory] (1972)
Learning Begins at Home: A Study of a Junior School and its Parents [with Patrick McGeeney] (1973)
Symmetrical Family: A Study of Work and Leisure in the London Region [with Peter Willmott] (1973)
Mutual Aid in a Selfish Society: A Plea for Strengthening the Co-operative Movement [with Marianne Rigge] (1979)
Building Societies and the Consumer: A Report [with Marianne Rigge] (1981)
Report from Hackney: A Study of an Inner-City Area [with others] (1981)
The Elmhirsts of Dartington: The Creation of an Utopian Community (1982)
Inflation, Unemployment and the Remoralisation of Society (1982)
Up the Hill to Cowley Street: Views of Tawney Members on SDP Policy [ed. with Tony Flower and Peter Hall] (1982)
Revolution from Within: Cooperatives and Cooperation in British Industry [with Marianne Rigge] (1983)
Social Scientist as Innovator (1983)
To Merge or Not to Merge? (1983)
Development of New Growth Areas: Workers' Cooperatives and Their Environment: Comparative Analysis with a View to Job Creation: Support for Worker Cooperatives in the United Kingdom, Republic of Ireland, Netherlands [with Marianne Rigge] (1985)
Metronomic Society: Natural Rhythms and Human Timetables (1988)
Rhythms of society [ed. with Tom Schuller] (1988)
Campaign for Children's After-School Clubs: The Case for Action [with Matthew Owen] (1991)
Life After Work: The Arrival of the Ageless Society [with Tom Schuller, Johnston Birchall and Gwyneth Vernon) (1991)
Governing London [with Jerry White] (1996)
The New East End: Kinship, Race and Conflict [with Geoff Dench and Kate Gavron] (2006)

List of institutions established with the involvement of Michael Young

 Institute of Community Studies, 1954 (director 1954–2002, now part of the Young Foundation)
 Consumers' Association, 1957 (chairman 1957–65, president 1965–93)
 Research Institute for Disabled Consumers, 1963 (chairman 1963)
South African Committee for Higher Education, 1959 (founding sponsor)
 Botswana Extension College, 1959
 Lesotho Distance Teaching Centre, 1959
 Advisory Centre for Education, 1959
 Bethnal Green Exports Ltd., 1964–66
 Social Science Research Council, 1965 (chairman 1965–68)
 Thameside Research and Development Group, 1967–69
 National Consumer Council, 1975 (chairman 1975–77)
 National Extension College, 1962 (chairman 1962–71)
 Open University, 1964
 National Innovations Centre, 1968–74
 Institute for Social Studies in Medical Care, 1970–94
 International Extension College, 1971–2006
 Social Audit, 1972
 Mutual Aid Centre, 1977 (now part of the Young Foundation)
 Commuter Study Clubs, 1980
 International Alert, 1981
 University of the Third Age, 1982
 Tawney Society, 1982–88
 College of Health, 1983
 Association for the Social Study of Time, 1983
 Argo Venture, 1984–95
 Healthline, 1986
 Open College of the Arts, 1987 (chairman 1987–91)
 Centre for Electoral Choice, 1987
 Centre for Educational Choice, 1988
 LinkAge, 1988–95
 Samizdat, 1988–90
 Open School, 1989
 Language Line, 1990
 A Secondary Education Curriculum for Adults (ASECA), 1991 p35
 Adult Basic Education Programme (ABEP), 1991
 South African Institute of Distance Education (SAIDE), 1991
 Education Extra, 1992
 National Association for the Education of Sick Children, 1993
 Tower Hamlets Independent News Service (THINK), 1993–94
 National Funerals College, 1994
 Family Covenant Association, 1994
 The School for Social Entrepreneurs, 1997
 Phoenix Education Trust, 2001

Notes

References

Further reading

External links

 The Advisory Centre for Education (ACE)
 The Young Foundation – History
 The Young Foundation
 The Papers of Michael Young at the Churchill Archives Centre
The Papers of Sasha Moorsom Young at the Churchill Archives Centre
 The School for Social Entrepreneurs
 Phoenix Education Trust - About Us

1915 births
2002 deaths
Burials at Highgate Cemetery
Consumer rights activists
Young of Dartington
Alumni of the London School of Economics
Members of the Fabian Society
People associated with the Open University
People associated with Birkbeck, University of London
Fellows of Churchill College, Cambridge
British sociologists
People educated at Dartington Hall School
Social Democratic Party (UK) life peers
Social Democratic Party (UK, 1988–1990) peers
Honorary Fellows of the British Academy
Life peers created by Elizabeth II

Michael Young, Baron Young of Dartington


Patty Aubery je američka spisateljica iz Kalifornije. Koautorica je serije Chicken Soup for the Soul, uključujući Chicken Soup for the Christian Soul.

Kao pionirka u pokretu osnaživanja žena Aubery je koautorica knjige namijenjene isključivo ženama, Chicken Soup for the Christian Woman's Soul. Knjiga predstavlja istinite priče žena koje se suočavaju s izazovima, teškim vremenima i obnavljanjem vjere. Poglavlja uključuju vjeru, obiteljsku ljubav, Božju iscjeliteljsku moć, prijateljstvo, ključ promjene, izazove i čuda.

Sudjelovala je u emisiji "Wake up!" na televiziji 2015. godine.  2017. glumila je u filmu Soul of Success. Njezina su djela postala istaknuta unutar žanra samopomoći. Supotpisuje nekoliko knjiga iz područja samopomoći, uma i tijela, tjelovježbe, životne borbe, novca, uspjeha, i inovacija. Spisateljica Lisa Nichols napisala je da je Aubery "bila sila mogućnosti".

Bibliografija

 Chicken Soup for the Christian Woman's Soul Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery, ISBN-10: 9781623610432
 Chicken Soup for the New Mom's Soul Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery ISBN-10: 1623610583
 Chicken Soup for the Sister's Soul Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery, ISBN-10: 1623610044
 Chicken Soup for the Beach Lover's Soul Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery ISBN-10: 1623610591
 Chicken Soup for the Father & Daughter Soul Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery,  ISBN-10: 1623610265
 Chicken Soup for the Christian Teenage Soul Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery ISBN-10: 1623610109
 Chicken Soup for the Expectant Mother's Soul, Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery ISBN-10: 1623610931
 Chicken Soup for the Cancer Survivor's Soul, Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery ISBN-10: 1623610397
 Chicken Soup for the Surviving Soul Jack Canfield i Mark Victor Hansen i Patty Aubery, ISBN-10: 8187671130
 Permission Granted Kate Butler Cpsc i Patty Aubery. ISBN-10: 1948927152
 Capture Your Power Patty Aubery i Mark Mirkovich. ISBN-10: 1732470308

Izvori

Američki književnici

Patty Aubery


Die Merzenicher Straße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine historische Innerortsstraße.

Die Straße beginnt am Friedrich-Ebert-Platz und führt in östliche Richtung zum Ort Merzenich. Parallel zu ihr verläuft die Kölner Landstraße. Die Straße unterquert die Bördebahn. Die Straße führt an der Rückseite des Krankenhauses Düren vorbei.

Geschichte
Die Straße wird schon in den Morgenzahlakten von 1685 erwähnt. 1884 beschloss der Stadtrat den Ausbau vom Kreuzberg aus nach Merzenich.

An den Häusern Merzenicher Straße 84 und 86 ist eine Plakette angebracht, die auf den Stifter hinweist.

Siehe auch
 Liste der Straßen in Düren

Literatur
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Weblinks

 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 58 kB)

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Merzenicher Straße (Düren)


Europski pravac E70 (ukratko: E70) je europski pravac koji vodi od A Coruñe u Španjolskoj preko Francuske, Italije, Slovenije, Hrvatske, Srbije, Rumunjske, Bugarske i Turske prema gruzijskom gradu Poti. Ukupna dužina iznosi 5.380 kilometara.

Tijek

 Španjolska
 A Coruña () - Baamonde
 Baamonde - Gijón - Santander - Bilbao
 Bilbao () -  Eibar ()
 Eibar () - Donostia/San Sebastián - Irún

 Francuska
 Hendaye - Bayonne () - Bordeaux
 Bordeaux ()
 Bordeaux ()
 Bordeaux () - Libourne
 Libourne - Brive-la-Gaillarde ()
 Brive-la-Gaillarde () - Saint-Germain-les-Vergnes ()
 Saint-Germain-les-Vergnes ( - Combronde ()
  Combronde () - Clermont-Ferrand ()
 Clermont-Ferrand () - Balbigny
 Balbigny - Saint-Étienne
 Saint-Étienne - Saint-Chamond
 Saint-Chamond - Givors ()
 Givors () - Saint-Priest ( )
 Lyon () - Bourgoin-Jallieu () - Chambéry ()
 Chambéry ()
 Chambéry () - Modane
 Modane

 Italija
 Bardonecchia
 Bardonecchia - Torino
 Torino ()
 Torino () - Asti () - Alessandria () - Tortona () - Piacenza () - Brescia ()
 Brescia () - Verona () - Venecija () - Palmanova () - Sistiana
 Sistiana - Trst
 Trst ()

 Slovenija
 Sežana - Divača
 Divača - Ljubljana ()
 (Obilaznica Ljubljane )
 Ljubljana () - Čatež ob Savi

 Hrvatska
 Bregana - Zagreb () - Okučani () - Slavonski Brod - Donji Andrijevci () - Lipovac

 Srbija
 Batrovci - Beograd ()
 Beograd - Vršac - Vatin

 Rumunjska
 Moravița - Timișoara ()
 Timișoara () - Lugoj () - Drobeta-Turnu Severin () - Filiași () - Craiova () - Alexandria - Bukurešt
 Bukurešt (, prema )
 Bukurešt () - Giurgiu

 Bugarska
 Ruse () - Šumen ()
 Šumen () - Varna
 Varna ()

Prekid
  Varna -  Samsun

 Turska
 Samsun () - Ordu - Giresun - Trabzon () - Hopa

 Gruzija
 Sarpi - Batumi - Kobuleti () - Poti ()

Europski pravci
Ceste u Španjolskoj
Ceste u Francuskoj
Ceste u Italiji
Autoceste u Sloveniji
Autoceste u Hrvatskoj
Ceste u Srbiji
Ceste u Rumunjskoj
Ceste u Bugarskoj
Ceste u Turskoj
Infrastruktura kopnenog prometa u Gruziji

Europski pravac E70


طُرعان (بالعبريَّة: תֻּרְעָן) هي مجلس محلي يقع في القسم الشمالي من الجليل الأسفل وتقع عند سفح جبل طرعان ووادي طرعان، بالقرب من الطريق الرئيسي من حيفا إلى طبريا، وعلى بعد حوالي 7 كيلومترات (4.3 ميل) شمال مدينة الناصرة. وتقع البلدة إداريًا في المنطقة الشمالية شمال إسرائيل، وتبلغ مساحتها11،95.  في عام 2021 كان عدد سكانها 14,655 نسمة، وجميع السكان من العرب. كما وعدد اعضاء المرشحين في انتخابات السلطات المحلية في عام 2018 هو 11 عضو، وبلغت نسبة التصويت 94,2.

التسمية
هناك روايات عديدة لمصدر اسم القرية طرعان؛ ويعتقد أن الاسم محرّف من كلمتين وهي «طُر عانه»، و«الطُور» تعني جبل، و«عانه» تعني قطيع الإناث من الماعز أو الغنم أو الماشية. بشكل عام تعني «جبل الأغنام» لخصب مراعيها الجبليَّة.

تاريخ
تم العُثور على بقايا فخار وبنايات تعود إلى العصر الحديدي في البلدة. ومن الواضح أن طرعان كانت في ذلك الوقت (القرن العاشر إلى التاسع قبل الميلاد) محُاطة بسور المدينة. ومن الواضح أنها كانت بحجم كبير في أواخر القرن العاشر حتى منتصف القرن التاسع قبل الميلاد. ووجد صندوق استكشاف فلسطين عدد من الكهوف والصهاريج الصخرية في القرية، ولاحظوا أنها على ما يبدو موقع قديم.

كانت القرية معروفة في الفترتين الرومانية والبيزنطية (الميشانية والتلمودية، على التوالي) باسم تيرعان. وكانت قرية يهودية ربما اعتنق سكانها الإسلام بحلول نهاية الفترة العربية الإسلامية الأولى (القرنين السابع والعاشر) في فلسطين. كما تم التنقيب عن الفخار الذي يعود إلى أوائل العصري الإسلامي (القرن السابع الميلادي) والمملوكي (القرن الرابع عشر الميلادي)، إلى جانب العثور على بقايا للمباني تعود إلى نفس الفترة.

العصر العثماني
في عام 1517 دمجت طرعان مع بقية فلسطين في الدولة العثمانية بعد أن تم الاستيلاء عليها من المماليك، وبحلول عام 1596، ظهرت في سجلات الضرائب العثمانية على أنها في ناحية طبرية، وجزء من سنجق صفد. كان عدد سكانها 48 أسرة، كلهم من المُسلمين. دفعوا ضريبة ثابتة بنسبة 25% على المنتجات الزراعية، بما في ذلك القمح والشعير وأشجار الزيتون وأشجار الفاكهة والماعز وخلايا النحل؛ في ما مجموعه 5,410 آقجة.

أظهرت خريطة تعود إلى فترة غزو نابليون عام 1799 من قبل بيير جاكوتين المكان، على الرغم من أنه كان في غير محله جغرافياً، باسم طورعان.

في عام 1838، لوحظ أنها قرية إسلامية ومسيحية مُتشركة وكبيرة وتضم على مجتمع كاثوليكي ومسيحي روم أرثوذكس في منطقة الناصرة.

في عام 1848 وصف وليم فرانسيس لنش طرعان بأنها «حصن كبير». وقام المستكشف الفرنسي فيكتور جويرين بزيارة طرعان في عام 1870، وقدّر أنه كانت تضم على حوالي 350 مسلم وحوالي 200 «رومي». في عام 1881، وصف صندوق استكشاف فلسطين القرية بأنها «قرية حجرية، مبنية جزئياً من البازلت، وتحتوي على حوالي 300 نسمة، نصفهم مسيحي والنصف الآخر مُسلم. [..] تقع القرية عند سفح التلال، وتحيط بها بساتين الزيتون، وهناك نبع جيد إلى الشمال الغربي».

أظهرت قائمة السكان تعود إلى حوالي عام 1887 أنَّ طرعان كان تضم على حوالي 600 نسمة. وهي مختلطة بين السكان المسيحيين والمسلمين.

الانتداب البريطاني

في تعداد فلسطين لعام 1922 الذي أجرته سلطات الانتداب البريطاني، بلغ عدد سكان طرعان حوالي 768 نسمة؛ وكان منهم حوالي 542 مسلمًا وحوالي 226 مسيحيًا. وكان توزيع المسيحيين كالتالي: 52 من الروم الأرثوذكس وحوالي 174 من الروم الملكيين الكاثوليك. وإزداد عدد السكان في تعداد عام 1931 ليصل إلى حوالي 961 نسمة؛ وكان منهم 693 مسلمًا وحوالي 268 مسيحيًا، يعيشون في إجمالي 188 منزلًا.

في إحصاءات 1945 كان عدد السكان 1,350 نسمة؛ منهم حوالي 1,001 مُسلم وحوالي 340 مسيحي، مع 29,743 دونم من الأرض، وفقاً لمسح الأراضي والسكان الرسمي. ومن هذا، كان 1,153 دونم مخصصة للمزارع والأراضي المروية، وحوالي 11,909 مستخدم للحبوب، في حين أن 34 دونماً كانت أراضي مبنية.

دولة إسرائيل

في 18 يوليو من عام 1948، استولت إسرائيل على طرعان خلال الجزء الثاني من عملية ديكل. استُخدمت فيما بعد منازل أولئك القرويين الذين فروا لإيواء اللاجئين العرب من القرى المجاورة. ظلت القرية خاضعة بموجب الأحكام العرفية حتى عام 1966.

في عام 2017 كان معظم سكان طرعان من المسلمين السُنة مع حوالي 88.6%، وكان حوالي 11.4% من السكان من المسيحيين. وينتمي المسيحيين في طرعان إلى ثلاثة طوائف مسيحية أكبرها كنيسة الروم الملكيين الكاثوليك، تليها الأرثوذكسية الشرقية والكنيسة المعمدانية. وتضم طرعان على كنيسة القديس فيلبُس للروم الكاثوليك وكنيسة القديس جوارجيوس للروم الأرثوذكس. ومن الحمائل الكاثوليكية في طرعان آل أبو شقارة، وحداد، وحنا، وخُوري، ورحّال، وسلامة، وعبيد وفرّاج. ومن الحمائل الأرثوذكسية في طرعان آل بشارة، وسعد وسمعان، وصبّاغ، وفرّاج ومسّاد. ومن الحمائل المسلمة في طرعان آل عدوي، ودحلة، ونصّار، وصباح، وزرعيني، وغِبن، وخير الله، وأبو ذيبة، وأبو رحال، وخليل، وأبو صفية، وبدر، وشعبان. وخطيب ومحمد.

في عام 2017 نما عدد السكان بمعدل نمو سنوي بلغ 1.8%. وكانت في المرتبة الثالثة من أصل عشرة في المؤشر الاجتماعي-الاقتصادي في عام 2015. وبلغت نسبة المؤهلين للحصول على شهادة الثانوية العامة أو البجروت بين طلاب الصف الثاني عشر بين عام 2016 وعام 2017 حوالي 72.4%. وكان متوسط الراتب الشهري للسكان في نهاية عام 2016 هو 5,740 شيكل جديد بالمقارنة مع المتوسط الوطني حوالي 8,913 شيكل جديد.

في عام 2021 اصبح عدد السكان 14,655 نسمة.
وجميع سكانها عرب: مسلمين ونصارى، وعدد السكان المسلمين فيها 89.0 وعدد السكان النصارى 11,0. وعدد الرجال فيها 7,519 وعدد النساء فيها 7,135.
أما عدد المدارس في القرية عام 2021 هو سبعة مدارس، منها أربعة مدارس ابتدائية، ومدرستان اعدادية، ومدرسة ثانوية واحدة.
كما وعدد الصفوف الكلي فيها 122 صف، حيث عدد صفوف المدارس الابتدائية هو 69 صف، وعدد صفوف المدارس الاعدادية 30 صف، وعدد صفوف المدارس الثانوية 23 صف. أما عن عدد الطلاب الكلي في المدارس 3,156 طالب، حيث عدد الطلاب في المدارس الابتدائية هو 1,672 طالب، وعدد الطلاب في المدارس الاعدادية 816 طالب، وعدد الطلاب في المدرسة الثانوية 668 طالب. وبلغت نسبة المؤهلين للحصول على شهادة الثانوية العامة أو البجروت بين طلاب الصف الثاني عشر بين عام 2016 وعام 2017 حوالي 72.4%. وعام 2021 71,7%.
وكان متوسط الراتب الشهري للسكان في نهاية عام 2016 هو 5,740 شيكل جديد بالمقارنة مع المتوسط الوطني حوالي 8,913 شيكل جديد.
وكان في نهاية عام 2019 هو 6,393 شيكل، حيث يبلغ متوسط الراتب الشهري للعاملين الرجال هو 7,446 شيكل، وللعاملات النساء هو 4,894 شيكل.

معالم القرية

يوجد في قرية طرعان العديد من المعالم التاريخية من أبرزها:

عين طرعان
من المعالم التاريخية في البلدة وتقع العين في الطرف الشمالي الغربي من القرية على سفح جبل طرعان. كانت العين مصدر الحياة للقرية، فقد شرب أهل القرية منذ مئات السنين من مائها النظيف والصالح للشرب لحتى الآن. بعد قيام دولة إسرائيل أُهملت العين لوجود شبكة المياه الحديثة في الخمسنيات من القرن العشرين في كل بيت وتراكمت بها الفضالات ولم تستعمل. وبعد مبادرة من أهل القرية ومن الحركة الإسلامية في إسرائيل بالاخص نُظفت العين من جديد وأُزيلت الفضالات وتم اعمارها من جديد وتمت المحافظة عليها من العبث والتخريب. للعين طرعان تاريخ قديم فقد ذكرت العين في كتب التاريخ كأحد النقاط التي مره بها الجيش الصليبي في القرون الوسطى حينما كان متجها إلى بحيرة طبريا للقاء جيش صلاح الدين الأيوبي حيث التقى الجيشين في معركة حطين.

الكسارة
كسارة طرعان هي معمل لإستخراج الصخور من جبل طرعان لإعادة تصتيعها لكي تدخل في صناعات متعدها أهمها مواد البناء. تقع الكسارة في الجهة الشرقية للبلدة. لها شارعها الخاص الذي يربطها مع الشارع الرئيسي. يستعمل الشارع أيضا كمدخل ثانوي من الجهة الشرقية للقرية. تعد الكسارة مركز رزق مهم الاهل البلد، حيث يعمل العديد منهم في الكسارة. بالرغم من الفائدة الاقتصادية من الاكسارة للقرية الا انها نعد مركز تلويث أساسي للقرية. وهناك العديد من الاصوات التي تطالب بالغاء الكسارة أو نقلها بعيدا عن القرية. فبعد التوسع المعماري لاهالي القرية إلى الجهة الشرقية اقتربت البيوت لدرجة ملاصقة الكسارة فزاد التلوث الهوائي ولانزعاج من وجود الكسارة بجانب البلد.

برج طرعان
يقع برج طرعان في أعالي جبل طرعان الذي يرتفع 480 م فوق سطح البحر. بُني البرج في زمن قيام دولة إسرائيل لموقعه الإستراتيجي حيث يقع البرج في أعلى نقطة من جبل طرعان يطل على المناطق المحيطة مثل: طرعان، وسهل طرعان، وقرية البعينة-نجيدات، وسهل البطوف والقرى المحيطة بسهل البطوف.

مراجع

وصلات خارجية
 صورة قمر اصطناعي عن طريق Google Maps

بلدات عربية في إسرائيل
تجمعات مسيحية عربية في إسرائيل
قرى عربية في إسرائيل
مجالس محلية في المنطقة الشمالية (إسرائيل)

طرعان


Kabernik je naselje u općini Višegrad, Republika Srpska, BiH.

Stanovništvo
Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj

Kabernik


Harriet Elizabeth Prescott Spofford, née le  à Calais dans l'État du Maine et morte le  à  à proximité d'Amesbury dans l'État du Massachusetts est une romancière, nouvelliste, poète, biographe, mémorialiste, une auteure de romans et nouvelles policiers et une critique littéraire américaine.

Biographie

Jeunesse et formation

Une famille de notables
Harriet Elizabeth Prescott est l'enfant aînée des sept enfants de Joseph Newmarch Prescott, un avocat et un négociant en bois, et de Sarah Jane Bridges Prescott. Son père est issu d'une vieille famille de migrants qui s'est installée en 1640 à Watertown dans l'État du Massachusetts, famille qui s'est illustrée par des militaires, écrivains, pasteurs, marchands notables de la Nouvelle Angleterre. Ses parents encouragent et valorisent sa curiosité intellectuelle.

Le départ pour le Massachusetts
Joseph Newmarch Prescott connait des déboires financiers, il quitte Calais pour se refaire à Oregon City dans l'État de l'Oregon, pendant que Sarah Jane Bridges Prescott part avec ses cinq enfants pour Newburyport, dans l'État du Massachusetts. La famille vit avec une des grands-mères d'Harriet Elizabeth Prescott et une tante, dans une pension de famille gérée par une autre tante. Ce déménagement lui permet de suivre ses études secondaires à la prestigieuse  pour filles.

La rencontre de Thomas Wentworth Higginson

Alors qu'elle a , Harriet Elizabeth Prescott rédige une dissertation sur Hamlet qui est primée, parmi les membres du jury figure Thomas Wentworth Higginson, un pasteur unitarien, qui deviendra son mentor et son ami. Après avoir reçu son diplôme de fin d'études en 1852, elle rejoint sa mère et à ses frères et sœurs à Derry, dans l'État du New Hampshire, où elle poursuit ses études à l'Académie Pinkerton.

Carrière

La nécessité
En 1856, Joseph Prescott revient de l'Ouest rejoindre sa famille, sans un sou et brisé par la maladie, quant à Sarah Prescott, elle aussi est frappée par une maladie invalidante. La famille retourne à Newburyport. Harriet Elizabeth Prescott devient par la force des choses, le soutien financier de ses parents en situation de handicap. Elle travaille  par jour pour rédiger des nouvelles, des poèmes, des récits de voyage qu'elle envoie sous des noms de plume aux journaux et magazines de Boston, c'est peu rémunéré, entre  à  par écrit, mais cela permet à la famille Prescott de survivre.

Une nouvelle remarquée
En 1858, Harriet Elizabeth Prescott rédige In a Cellar, une nouvelle policière dont l'action se déroule à Paris, elle l'envoie à la revue The Atlantic qui la publie en . La nouvelle est remarquée de façon élogieuse par la critique, son mentor Thomas W. Higginson, la fait entrer dans le cercle très sélectif des auteurs littéraires de Boston.

La reconnaissance littéraire

En 1860, Harriet Elizabeth Prescott publie son premier roman Sir Rohan's Ghost, suivi en 1863 de son premier recueil de nouvelles, The Amber Gods and Other Stories et de son second roman Azararian en 1864. Ces dernières productions littéraires sont empreintes d'un romantisme gothique, dont les intrigues sont issues de légendes locales avec des connotations surnaturelles, fantastiques, décrits de façon réaliste.

Avec ces trois publications, sa carrière littéraire est lancée, elle sera mise plus tard sur le même pied que les meilleures auteures de la Nouvelle Angleterre comme Edith Wharton ou Sarah Orne Jewett. Seule ombre au tableau le jeune Henry James critique son manque de réalisme, de rester à une écriture descriptive héritée d'Alfred Tennyson et lui enjoint de renoncer à son romantisme pour adopter le réalisme littéraire, courant devenu dominant.

L'infatigable écrivaine
En 1865, Harriet Elizabeth Prescott épouse Richard Smith Spofford, un juriste proche de Caleb Cushing, qui va collaborer avec ce dernier lorsqu'il est nommé par le Président Andrew Johnson à la commission chargée de réviser des lois du Congrès. Les Spofford partagent leur temps entre Washington (district de Columbia) et Newburyport. À Washington, Harriet Prescott Spofford profite de son séjour pour faire la connaissance des cercles littéraires de la capitale. Quand la mission de Caleb Cushing s'achève en 1870, le couple Spofford retourne à Newburyport.

Avec son mariage avec Richard Smith Spofford et sa notoriété de nouvelliste, Harriet Prescot Spofford, sort des difficultés financières, elle peut sortir ses parents de la précarité. Elle et son époux peuvent acheter une propriété sur Deer Island, sur le fleuve Merrimack à proximité de Newburyport, ils y font construire une résidence, ils s'y installent en 1874.

Cette nouvelle habitation permet à Harriet Prescot Spofford de se consacrer à l'écriture, loin des soucis. Elle ne cesse d'y écrire, et invite ses paires à y séjourner telles Annie Adams Fields, Sarah Orne Jewett, Rose Terry Cooke, Louise Chandler Moulton, Mary Abigail Dodge, Celia Thaxter, Julia Ward Howe et Elizabeth Stuart Phelps Ward ; Harriet Prescott Spofford fait un portrait de ses amies dans le livre A Little Book of Friends publié en 1916. Son association avec ces auteures reflète un engagement partagé pour valoriser les préoccupations des femmes, en faire des thèmes majeurs de leur écriture et à dépeindre la complexité de leurs personnages féminins.

De 1868 à 1890, dans une période post Guerre de Sécession, où on assiste à une prolifération de magazines populaires, Harriet Prescot Spofford peut écrire nouvelles sur nouvelles, elle paraissent dans divers revues et magazines comme le Scribner's Magazine, le Century Magazine, Harper's Bazaar, Cosmopolitan (magazine), ,  et bien sûr The Atlantic.

Vie privée
Le , Harriet Prescott épouse Richard Smith Spofford un avocat issu d'une vieille famille de Newburyport, devenant ainsi Harriet Prescot Spofford. En 1867, le couple donne naissance à un seul enfant, Richard qui meurt en bas âge. Richard Smith Spofford meurt en 1887. En 1885, les Spofford deviennent les tuteurs légaux de Thomas et de Marion Pierce, deux orphelins d'amis proches. Après la mort de Richard en 1888, Marion Pierce reste aux côtés d'Harriet Prescott Spofford avec une de ses nièces, Katherine Prescott Moseley.

Harriet Prescot Spofford, atteinte par l'artériosclérose en décède le , à l'âge de , elle meurt dans son domicile de Deer Island. Après ses funérailles, elle est inhumée au Oak Hill Cemetery de Newburyport aux côtés de ses parents, de son époux, de son fils et de sa sœur Mary Newmarch Prescott.

Œuvres
Note : quand une œuvre est suivie d'un identifiant ISBN, cela signifie qu'elle a fait l'objet de rééditions récentes souvent sous forme de fac-similé, l'identifiant est celui, en principe, de la réédition la plus récente, sans préjuger d'autres rééditions antérieures ou ultérieures.

Recueils de nouvelles
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,

Romans

 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,

Recueils de poésie

 ,
 ,
 ,
 ,

Essais

Arts décoratifs

 ,

Spiritualité

 ,

Biographies

 ,
 ,

Théâtre

 ,

Regards sur son œuvre
Emily Dickinson était une admiratrice du style des nouvelles de Harriet Prescot Spofford plus spécialement de sa nouvelle Circumstance, dont elle disait . Pendant toute sa vie, elle reste fidèle au romantisme contre le réalisme montant, malgré les critiques des tenants de ce nouveau courant Henry James et William Dean Howells.

Archives
Les archives de Harriet Elizabeth Prescott Spofford sont déposées et consultables auprès des bibliothèques du Smith College et de l'.

Notes et références

Notes

Références

Pour approfondir

Notices dans encyclopédies et manuels de références

 ,

 ,
 ,

 ,

Articles
Les articles de JSTOR, sont librement accessibles à la lecture en ligne jusqu'à la concurrence de 99 articles par mois.
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,

Liens externes

Naissance en avril 1835
Naissance dans le comté de Washington (Maine)
Décès en août 1921
Décès dans le comté d'Essex (Massachusetts)
Romancière américaine du XIXe siècle
Romancière américaine du XXe siècle
Nouvelliste américaine
Biographe américaine
Mémorialiste américain
Poétesse américaine du XIXe siècle
Poétesse américaine du XXe siècle
Auteur américain de roman policier
Décès à 86 ans

Harriet Elizabeth Prescott Spofford


Bambang, officiellement la Municipalité de Bambang, est une commune dans la province de Nueva Vizcaya, aux Philippines. Selon le recensement de 2020, la population s'établit à 55 789 personnes.

La municipalité est connue pour ses sources salées au Monument Naturel de Salinas.

Notes et références

Liens externes
 Bambang Profile at PhilAtlas.com
 Philippine Census Information

 Local Governance Performance Management System

Municipalité dans la province de Nueva Vizcaya

Bambang


آسف على الإزعاج فيلم من إنتاج عام 2008 بطولة النجم الكوميدي أحمد حلمي ويشاركه في الفيلم كلا من منة شلبي ودلال عبد العزيز ومحمود حميدة.

أحداث الفيلم
يبدأ الفيلم كأي فيلم لأحمد حلمي مشبعًا بإيفيهات كوميدية لا تعتمد على كوميديا الموقف من قريب أو من بعيد. كل شيء ينبأ بأنه فيلم كوميدي آخر، حيث يروي الفيلم قصة حسن صلاح الدين مهندس الطيران الناجح، الذي يحاول أن يتعرف على فريدة (منة شلبي) وينصحه والده (محمود حميدة). حتى جاءت المفاجأة الحاسمة. عندما يقرر المؤلف أيمن بهجت قمر أن يقدم صدمة العمر. لطمة قوية هي تلك التي تلقاها المشاهدين في الربع الأخير من الفيلم.
أغنية الفيلم الرئيسية جاءت قوية ومليئة بالمشاعر من المطربة شيرين وجاء توقيت عرضها مناسبًا وقويًا للغاية.

كذلك يعتبر الفيلم من أقوى أفلام جيل الشباب لشموله على قصة واقعية، لكن تؤخذ عليه ملاحظة نهايته حيث أتت نهاية سعيدة حتى لا يخرج المشاهد من السينما وهو حزين.

نقد الفيلم
يعد الفيلم أول فيلم مصري يناقش مرض الفصام ومن منظور المريض أيضًا، وقال الناقد الفني طارق الشناوي للجزيرة نت إنها المرة الأولى في تاريخ الدراما التي يغامر فيها ممثل بحجم أحمد حلمي بفكرة جريئة وغير تقليدية، وبفيلم تراجيدي يتحدث عن مأساة في وقت يراهن الجميع فيه على الكوميديا وشباك التذاكر.

الممثلين
 أحمد حلمي : حسن
 محمود حميدة: والد حسن
 منة شلبي : فريدة
 دلال عبد العزيز : والدة حسن
 محمد شرف : الرجل الأعمى (نسيم)
 يوسف عيد : بائع الأعلام
 ياسر الطوبجي
 وائل علاء : جارسون مطعم فايكنج رستوران
 عمرو ممدوح
 سامي مغاوري : الطبيب النفسي
 محمد السعدني
 أحمد فؤاد سليم : مدير شركة المحركات
 طارق التلمساني : صاحب شركة طيران أجنبية
 رؤوف مصطفى
 رضا إدريس : السايس
 هاني الصباغ

وصلات خارجية

مراجع

 «آسف على الإزعاج» فكرة جريئة وإيرادات قياسية، الجزيرة
 نقلا عن إم بي سي
 ..سرقة موصوفة من (عقل جميل)

أفلام أحمد حلمي
أفلام إنتاج 2008
أفلام دراما كوميدية إنتاج عقد 2000
أفلام محمد شرف
أفلام مصرية إنتاج 2008
أفلام منة شلبي
أفلام باللغة العربية
أفلام غموض في عقد 2000
أفلام دلال عبد العزيز
أفلام محمود حميدة

آسف على الإزعاج (فيلم)


Lucette Michaux-Chevry (5 March 1929 – 9 September 2021) was a French politician, who served as President of the Regional Council of the overseas department of Guadeloupe between 1992 and 2004. She was nicknamed the "Iron Lady of the Caribbean." because she was "for a long time the strong woman of the department."

Life and work
Michaux-Chevry was born in 1929 in Saint-Claude, Guadeloupe, as the fourth of ten children, and completed her law studies at the Sorbonne University in Paris.

She was the first Guadeloupean woman to enter government service when she won her first election in 1959 becoming a municipal councilor for her town of Saint-Claude. She won just eight days after the birth of her son.

Political achievements
An ardent member of the Socialist Party, Michaux-Chevry supported French presidential candidate Valéry Giscard d'Estaing in 1981. She was elected to the post of Regional President in 1992 for the first time, then reelected in January 1993, and in 1995. She was elected Mayor of Basse-Terre, Guadeloupe. She was elected to the French senate 1995, and also in 1995, French president Jacques Chirac named her an advisor.

According to her obituary in Le Monde,She did not abandon her native Guadeloupe, where she multiplied the mandates almost until the end of her life: she was in total three times mayor (Gourbeyre, then Basse-Terre), twice senator (from 1995 to 2011), twice deputy (from 1986 to 1993) and twice president of the region (from 1992 to 2004). In January 2019, she resigned from the presidency of the agglomeration community Grand Sud Caraïbe and announced, at nearly 90 years old, to put an end to her political career, causing an earthquake locally.However, Michaux-Chevry did not leave politics totally. After she resigned her presidency post in 2019, she retained another position as deputy to the mayor of Basse-Terre. At the time, the mayor was her daughter Marie-Luce Penchard,

Personal life
Lucette was married at a young age to printer Henri Michaux but became a widow when her two children were still young.

Her daughter, Marie-Luce Penchard, became a minister under the Nicolas Sarkozy presidency, and like her mother, she has pursued a career in local and national politics.

Death and tributes
Michaux-Chevry died on 9 September 2021at her home in Gourbeyre, Guadeloupe from throat cancer, at the age of 92.

References

1929 births
2021 deaths
Guadeloupean politicians
Presidents of the Regional Council of Guadeloupe
French senators of the Fifth Republic
University of Paris alumni
Politicians of the French Fifth Republic
Women members of the Senate (France)
20th-century French women politicians
Black French politicians
Women government ministers of France
Senators of Guadeloupe
People from Basse-Terre

Lucette Michaux-Chevry


Âdem, İbrahimî dinlere göre Tanrı tarafından yaratılan ilk insandır. Bunun yanı sıra Âdem, tüm insanlığın ve onların yaratıcılarıyla olan ilişkilerinin bir sembolü olarak da görülebilmektedir. Ayrıca erkek, kadın ve cinsellik rollerinin dini ahlakını temel almak için kullanılır.

Hristiyanlığa göre günah, Âdem aracılığıyla dünyaya girmişti. O, insanlığı doğası gereği günahkâr yapardı. Bu nedenle Tanrı, insanları vaftiz ve çarmıha gererek özgür kılmak için İsa şeklinde Cennetten indi.

İslam genellikle günahın dünyaya insanlar aracılığıyla girdiği fikrine bağlı kalmaz. İslam'a göre Âdem, Allah tarafından Cennette günah işlemesi için yaratılmıştır, böylece insanlar yeryüzünde yaşayabilsinler. İnsanlar Allah'ın bütün sıfatlarını yeryüzünde yaşayabilirler. Ancak insanın Cennet fikrini oluşturabilmesi ve geri dönüşü özleyebilmesi için önce cennette yaratılmış olması gerekir.

İnsan soyunun izini Âdem'e kadar götürmeye çalışan İncil'de verilen gerçek tarihler, Yaratılışçılığı doğurmuştur. İnsan ırkının Âdem'e kadar dayandığı fikri, ayrıca İslam'a da hadisler ve diğer dinlerden gelen (İsrâiliyat) haberlerle girmiştir.

Mitolojik köken ve Etimoloji
Babil sürgünü, Tevrat anlatılarının dili ve kaynakları konusunda özel bir öneme sahiptir. Tevrat'ta kullanılan dilin kök ve kaynağının Sümer uygarlığına dayandığı ifade edilir. Sami ırkın Mezopotamya bölgesine gelmesi ve varlığını sürdürmesiyle Yahudi ve Hristiyanların kutsal kitaplarına Mezopotamya uygarlıklarına ait bir takım düşünce, inanış ve mitler de girmiştir. Yaratılış mitosu ve Tufan öyküsünde görülebileceği gibi Kitab-ı Mukaddes'te yer alan anlatımlarda net bir şekilde Mezopotamya'ya ait mitolojik unsurlar görülmektedir. Ancak Kitab-ı Mukaddes yazarları Mezopotamya'ya ait mitleri aynı şekilde değil, değiştirerek, eklemelerde bulunarak ve bir takım mitleri birbirine katarak, eklektik şekilde bir araya getirmişlerdir.

İbranicede "kızıl toprak" anlamına gelen Adam, Sanskritçede "Ada-Nath"dır ve "ad" kelimesi o dilde bütün kelimelerin önüne geldiğinde (ilk) anlamına gelmektedir. Türkçede ata diye kullanılan kelime pek çok eski kültürde aynı ses yapısıyla ve aynı anlamda kullanılmıştır (örneğin Samoa dilinde tata, Siyu dilinde atey).

Sümer mitolojisinde yaratılmış ilk insan ve ilk kral olan Adapa'nın diğer bazı unsurlarla birlikte isimsel olarak da Âdem anlatılarının kökenini oluşturduğu düşünülmektedir. Âdem'in çamurdan, eşinin ise kaburga kemiğinden yaratılması (Nin-Ti), cennetten kovuluş, yasak meyve, yılan, Âdem'in bin yıla yakın yaşaması vb. temaları Sümer efsaneleri ile örtüşen motiflerdir.

Yahudilikte
Yahudi inancına göre Âdem (Adam), yaratılışın altıncı gününde topraktan yaratılmıştır. Tevrat'ta bu terim aynı zamanda "adam", "insan" veya "insanlık" anlamlarına da gelir.

İlk bölümde, Tanrı Âdem'i kendi suretinde erkek ve dişi olarak yarattı. Sonraki bölümde Tanrı dişiyi erkeğin bir kısmından (genellikle "kaburga" olarak okunur) yaratır.

Bu yaratılış anlatısı çeşitli şekillerde yorumlanmıştır: Âdem hermafrodit bir yaratık olarak yaratılmış, ancak daha sonra erkek ve dişi olarak bölünmüş olacaktı. İnsanın orijinal halinde hem erkek hem de dişi olduğu fikri çağdaş feminizm için de kullanılmaktadır. Bazı Orta Çağ midraşları, ilk kadın prensibinin, bazen Lilit olarak adlandırılan Âdem'in başka bir eşi olduğunu öğretir.

Tanrı, Âdem'i topraktan yarattı ve burnuna yaşam soluğunu üfledi. Böylece Âdem yaşayan bir varlık oldu. Tanrı doğuda, Aden'de bir bahçe dikti. Yarattığı Âdem'i oraya koydu. Bahçede iyi meyve veren türlü türlü güzel ağaç yetiştirdi. Bahçenin ortasında yaşam ağacıyla iyiyle kötüyü bilme ağacı vardı. Tanrı, Aden bahçesine bakması, onu işlemesi için Âdem'i oraya koydu. Ona, "Bahçede istediğin ağacın meyvesini yiyebilirsin" diye buyurdu, "Ama iyiyle kötüyü bilme ağacından yeme. Çünkü ondan yediğin gün kesinlikle ölürsün."

Tevrat'a göre yılan, Havva'yı yasak ağaçtan yemeye ikna eder. Daha sonra Âdem'e yasak meyveyi sunar. Tevrat'ta sadece bir yılan iken, daha sonra Rabbiler yılanı Şeytan'la aynı işlevlere sahip olan Samael adlı bir meleğe atarlar.

Âdem'in hikâyesi, Yahudilerin olaylarına paralel olarak görülüyor: Âdem'in günah nedeniyle topraklarını kaybetmesi gibi, Yahudiler de kendi yolsuzlukları nedeniyle İsrail'i kaybedeceklerdi. Ancak her ikisinin de tövbe ettiklerinde ülkelerine döndüklerine inanılır.

Genellikle "tanrı" olarak tercüme edilen "elohim" terimi aslında çoğuldur. Bu nedenle, Tektanrıcılık fikrini desteklemek için Rabbinik Yahudilik, "elohim" terimini meleklere atıfta bulunarak genel olarak göksel güçlere bağladı. Buna göre ilk insanın yaratılışında melekler de hazır bulunmuştur. Tanrı, yaratılmaları konusunda onlara danışırdı, ancak yaratma işini yalnızca Tanrı yaptı.

Hristiyanlıkta
Âdem kıssası Eski Ahit'in Tekvin (Yaratılış) bölümünde anlatılır. Hristiyanlıkta Âdem'in cennette işlediği o ilk günah, büyük bir öneme sahiptir. Aynı zamanda insanın ölüm sebebi olduğuna inanılır. Daha sonra Batılı din dışı filozofları da etkilemiş ve kapitalizmin temel önermelerinden biri haline gelmiştir.

Âdem'in eylemi, Hristiyan öğretilerine göre, insanların doğuştan günah işleme arzusu olduğunu gösterir. Âdem'in günahı yüzünden tüm çocukları kusurlu bir tabiatla doğarlar. Hristiyan inanışına göre Âdem'in günahı tüm insanlığa geçmiştir ve İsa, bu günahı kaldırmak için gelen 'Tanrı Kuzusu'dur, kendisini bu günah için feda etmiştir. Onun ölümüyle, insanlar artık günahlarının bir sonucu olarak ölmek zorunda kalmayacaklardı.

 Hristiyanlığın ilk yıllarında, Âdem'in günahı nedeniyle insanların şeytana ait olduğuna inanılıyordu. İsa kendini feda ederek Şeytan'a fidye ödemiş olur ve insanlık yeniden özgür olur. (fidye teorisi)
 Alternatif olarak, "Tatmin edici teori", insanların ahlaki düzeyde Tanrı'ya borçlu olduğunu belirtir. Tanrı mükemmel olduğu ve insanlar olmadığı için, insanlar ve Tanrı birlikte yaşayamazlar. İnsanlar bu fidyeyi ancak canlarını vererek ödeyebilirdi. Tanrı ölümden kaçınmak için İsa kılığında yeryüzüne indi ve onun yerine öldü. İnsan olduğu için fidyeyi ödeyebildi ve Tanrı olduğu için ölümden sağ çıkabildi.(memnuniyet teorisi)

Hristiyanlar Âdem'in yasaklanan ağaca yaklaştığı için büyük günah işlediğine, Tanrı'nın öfkesiyle karşılaştığına, günahının yeni doğan her çocuğa geçtiğine, bu sebeple günahkâr olarak doğduklarından dolayı ancak vaftiz ve Çarmıh edilerek cehenneme girmekten kurtulduklarına inanırlar. Bu günah inancı, Hristiyan felsefesi ve kültürünün ana fikrini oluşturur. Hristiyanlık inancında insan kötülüklerin içerisinde rehbersiz, günahı ile baş başa bırakılmıştır.

İlk Günah fikri, Hobbes gibi Batılı Seküler düşünürleri de etkiledi. İnsanların doğaları gereği kötü olacağı ve herkese karşı genel bir hareket etme dürtüsüne sahip olacağı fikri ("herkesin herkesle savaş" / "bellum omnium contra omnes") "ilk günah" fikrine dayanmaktadır.

İslamda

Kur'an'da ve hadislerle
Müslümanlar, Âdem'in yaratılmış ilk insan ve ilk peygamber olduğuna inanırlar. Kur'an'da, Âdem'in çamurdan yaratıldığına, Allah'ın ona diğer varlıklara öğretmediği isim koymayı, manalarını bulmayı öğrettiğine inanılır. Sonra bedenine ruhu üflediğini söylenir. Allah, meleklerin ona karşı secde etmesini istemiş, fakat İblis kibrinden ötürü ona secde etmemiştir. İblis bu yüzden cennetten kovulur.

Kur'an'da Âdem ile eşinin aynı nefesden yaratıldığı ifade edilir. Âdem ve Havva cennette Allah'ın kendilerine yaklaşmalarını yasakladığı yasaklanmış bir ağaçtan Şeytan'in onlara yalan söyleyerek kandırmasıyla meyve yerler. Bunun üzerine cennetten kovulurlar. Cennet bahçesinin ahiretteki cennetle aynı olup olmadığı ulema arasında tartışılır.

Kısas-ı enbiyâ göre, yaşamakta oldukları Adn cennetinden Âdem Serendip adasına (Srilanka), Havva ise Etiyopya'ya indirilir. Daha sonra Mekke'de Arafat dağında buluşurlar. Bu kıssa, İslam kültüründe önemli bir yer kapsamaktadır.

Âdem'in 1000 veya 2000 yıl yaşadığına dair Yahudilerin inancı Kur'an'da zikredilmez, İslamiyet'e hadislerle girmiştir.  Buhari ve Müslim gibi güvenilen hadis kaynaklarına göre Âdem'in boyu 60 ziradır (yaklaşık 35-48 metre).

Kelâm
Kelâm göre Âdem, insanlar için bir görüntü olarak görülebilir. Âdem günah işler, farkına varır ve tövbe eder. Bu, insana nasıl tövbe edileceğini öğretir. Tersine, Şeytan nasıl yanlış yapılacağına örnektir. Âdem'in günahı zaten Allah tarafından bağışlandığı için, insanda ilk günahın hali yoktur.

Bu da meleklerin mi yoksa insanların mı daha üst sıralarda yer aldığı tartışmasına neden oldu. Bazıları, meleklerden ancak bir İnsan-ı kâmil'in yüce olduğunu iddia eder. Diğerleri, meleklerin çoğu insandan daha yüksek bir rütbeye sahip olduğunu söylüyor, ancak bir melek arasındaki en ufak bir günah bile meleklerin sonu olur, oysa insanlar affedilebilir.

Âdem'e günahı için "asla çürümeyen bir krallık" vadedildi. Adn cennetinden ölümsüzlük dileğiyle değiştirdi. Buna karşılık melekler, Harut ve Marut örneğinde görüldüğü gibi, insanlara daha çok benzeme arzusuyla günah işlerler.

Peygamberler genellikle günahsız kabul edildiğinden, ulema ismet'in aslında peygamberler ve melekler için nasıl geçerli olduğunu tartışmaktadır. Bazıları peygamberlerin ancak insanlara gönderildikten sonra günahsız olduklarını savunurken, bazıları da Allah günahı yüklediğinde "korumanın" geçerli olmadığını savunur. İkinci görüşe göre Allah, Âdem'in "sevgi", "bağışlama" ve "yaratıcılık" isimlerini gösterebilmesi için günah işlemesini istemiştir.

Müslüman inançları, Âdem'in dünyadaki ilk yaşam olduğunu ima etmez. Tefsirlere göre Âdem'den önce cinler (bazen hinler de) yeryüzünde yaşıyordu. Bazı bilginler daha da ileri giderek, diğer Âdemlerin daha önceden dünyada yaşadıklarını söylerler.

Tevrat'a göre soyağacı

Ayrıca bakınız
 Adapa
 Yaratılışçılık
 İslam mitolojisi, İsrailiyyat
 Havva, Lilith
 Kabil ve Habil
 Sümerler (Mitolojik etkileşimler için)
 İnsanın evrimi,
 Y kromozom Adem'i
 Kutsal Kitap'ın Yaratılış Kaydı
 İblis

Notlar

Kaynakça
 Kur'an, Bakara Suresi, Ayet 30-38

Efsanevî ilk insanlar
Tanah'taki kişiler
Yaratılış Kitabı
Yahudi mitolojisi
Hristiyan mitolojisi
İslam mitolojisi
İslam peygamberleri

Âdem


École nationale supérieure des mines de Paris eða École des mines de Paris, þekktur sem Mines ParisTech, franskur grande école og skapandi háskóli PSL Research University. Skólinn var stofnaður árið 1783 að skipun Loðvík 16. konungs

Mines ParisTech er þekkt fyrir framúrskarandi árangur rannsóknasetra sinna og gæði alþjóðlegs samstarfs við aðra virta háskóla um allan heim.

Hann er meðlimur í ParisTech Association.

Frægir útskriftarnemar
 Albert Lebrun, franskur stjórnmálamaður og forseti Frakklands frá 1932 til 1940
 Alain Poher, franskur stjórnmálamaður sem gegndi tvisvar forsetaembætti Frakklands til bráðabirgða
 Robert Schuman, franskur stjórnmálamaður

Tenglar

 Heimasíða skólans

Háskólar í Frakklandi


En grundvandsboring er en boring igennem et grundvandsmagasin, som skal hente grundvand op som drikkevand. Disse boringer bliver oftest anvendt af vandværker til forsyning af beboelser, men bryggerier og andre virksomheder bruger dem også som brønd for deres mineralvandsmærker. De tre bedst sælgende "kildevand" i Danmark, Aqua d'or, Egekilde og Carlsberg Kildevæld, er alle tappet fra grundvandsboringer.

Danmarks dybeste grundvandsboring er 415 meter, og findes lige syd for Tinglev i Aabenraa Kommune.

Se også
 Transmissivitet

Referencer

Eksterne henvisninger
 Grundvandsboringer på vandcenter.dk
 JUPITER-databasen , GEUS database over samtlige boringer i Danmark

Vand
Ingeniørvirksomhed
Bygninger, konstruktioner og anlæg efter type

Grundvandsboring


Türk fındığı (Corylus colurna), huşgiller (Betulaceae) familyasında Corylus cinsinin bir türüdür. Ağaç fındığı, ayı fındığı, balkan fındığı, kaya fındığı adları, gökbulak fındığı, budağan fındığı gibi yaygın veya yöresel adlarıyla da tanınır. 16. yüzyılda Anadolu'dan Avusturya'ya mobilya üretimi amacıyla götürülmesinin ardından Türk fındığı adını almıştır. Ağacının bu özelliğinden dolayı değerli olması sebebiyle doğal habitatındaki dağılım bölgesinin küçük alanlarında korunma altına alınmış ve IUCN listesinde koruma altındaki türlere dahil edilmiştir.

Özellikleri
Corylus avellana'nın (bayağı fındık) aksine ortalama 25-30 metre boya ve 50–60 cm gövde çapına sahiptir. Bazı istisnai durumlarda yaşına ve konumuna göre 170 cm gövde çapına da ulaşabilmektedir. Olgunlaştığı süre boyunca piramit şeklinden yavaş yavaş geniş tepeli bir şekil alır. Dış kabuğu yaş aldıkça gri tondan koyu gri tona dönerken, gövdesinde boylamasına kalın çatlaklar oluşmaya başlar. Dalları uzun süre dayandığından dolayı fotosenteze katkıda bulunur. Yaprak uzunluğu genel olarak 6–15 cm arasında, genişliği ise 5–13 cm arasında değişmektedir. İki tarafı da hafif tüylü, genellikle yumurta ve geniş yumurta şeklinde olmasına karşın ender olarak ters yumurta şeklinde olanları da gözlemlenmiştir. Yaprakların üstünde 7 ile 10 çift yan damar vardır. Yaprakların kenarı sığ loplu, çift sıralı dişli veya dilimli dişlidir. Uç kısmı birdenbire sivrileşir ve küçük bir damla ucu ile sonlanır. Yaprakların üst yüzü koyu yeşil ve çıplak, alt yüzü ise soluk yeşil veya açık mavimsi-yeşildir ve çıplaktır. Yaprak sapları 2,5–4 cm uzunluğuna ulaşır ve yapışkan tüylüdür.

Türk fındığı istilacı tür kategorisinde olmadığından Almanya'daki istilacı türler listesinde bulunmamaktadır. Türk fındığı ve bayağı fındık ile hibrit türler her ne kadar oluşabilse de çok rastlanan bir durum değildir.

Meyvesi
Genellikle üç ile beş meyvesi bir arada bulunur, bir arada bulunan meyve sayısı sekize kadar çıkabilir. Meyve koçanının ucu ince şeritler şeklinde parçalı olur. Sivri uçlarının geriye doğru kıvrık olmasıyla diğer fındık türlerinden kolayca ayırt edilebilir. Ayrıca kabuğu diğer fındık türlerine kıyasla çok kalın, küresel ve serttir. Çıkan fındıklar 15–20 mm uzunluğunda ve 10-18 milimetre boyutundadır. Üstten hafif basık, geniş yumurta şeklindedir. Türk fındığına has bir yapı olarak fındık kabuğunun koçana bağlandığı dip taraftaki mat kısım fındığın yaklaşık yarı boyuna ulaşır.

Zararlıları/hastalıkları
Genel olarak fındık ağaçlarına zarar veren hastalıkların başında küllenme hastalığı gelirken, fındık kurdu, yeşil kokarca, dalkıran, kozalak akarı gibi birçok zararlının da hedefindedir. Bunların yanı sıra penicillum, mucor ve fusarium gibi küflenmeler de oluşabilmektedir.

Sınıflandırma

Etimoloji
Latince Corylus, şekli ve kabuğunun sertliğinden dolayı Yunanca korus (başlık, miğfer) kelimesinden gelir. Colurnanın ise dikenli/iğneli anlamına gelir ve  dikenli iç kabuklarla kaplı çiçek salkımlarına atıfta bulunur.

Fındık kelimesinin ortaya çıkışı Karadeniz'in antik çağdaki adı olan "pont exinus"dan türeme "pontik"tir. Pontos kıyılarından getirilen fındığa Plinus'da "pontos cevizi" denildiği kaydedilmiştir. Karadeniz'den adıyla birlikte yayılan fındığın Arapçası "bunduk", Farsçası "fonduk", Yunancası "funduki"dir. Türklerin Orta Asya'da bulunduğu zamanlarda fındığa "kosık" veya "kosuk" denilirken, batıdaki Türklerin "çetlevük" demesi, sonraki zamanlarda ise Anadolu Türklerinin Araplardan etkilenerek "bunduk" kelimesini değiştirerek "fındık" olarak adlandırmasıyla geçişini tamamlamıştır.

Taksonomi
 Familya: Betulaceae
 Alt familya: Coryloideae
 Cins: Corylus
 Tür: Corylus colurna

Varyeteler
 Corylus colurna var. chinensis
 Corylus colurna var. glandulifera
 Corylus colurna var. lacera

Sinonimler
 Corylus abchasica Kem.-Nath.
 Corylus arborescens Münchh.
 Corylus bizantina Desf.
 Corylus cervorum Petrov
 Corylus colurna var. glandulifera A.DC.
 Corylus eggrissiensis Kem.-Nath.
 Corylus kachetuca Kem.-Nath.

Dağılımı

Corylus colurna'nın Avrupa'ya tanıtımı, Türkiye Büyükelçilik ataşelerinden birinin tohum göndermesi üzerine Charles de l'Écluse'in tohumu 1582 yılında ekmesi ile başladı. Tür, 1665 yılında İngiliz bahçelerinde yayıldı. Cenevre'deki botanik bahçesi the Parc des Bastions'daki Türk fındığının 20. yüzyılın ortalarında ekildiği ve 100 yaşının üzerinde olduğu tahmin edilmektedir.

Avrupa'nın güneydoğusundan Himalaya Dağları'nın güneyine kadar geniş bir alanda doğal olarak bulunur. 100 ile 1.300 metre arasındaki yaprak döken, iğne yapraklı ormanlarda doğal olarak yetişken genel olarak 300 ile 800 metre yükseklikte gözlenir. Türkiye dışında, özellikle Balkanlarda Bulgaristan ve Sırbistan'da popülasyonları gözlenir. Kafkaslarda özellikle Gürcistan'da yetişen Türk fındığı 600-1700 metre yükseklikte yetişir. 1400-1600 metre yükseklikte 120-150 yıllık Türk fındığı ağaçlarının bulunduğu bir koruma alanı vardır. Bu ağaçtan üretilen kereste değerli olduğu için talep görür. 16. yüzyılın başından itibaren yoğun bir şekilde kesildiği için 2014 yılında IUCN Kırmızı Listesi'ne asgari endişe altındaki türler sınıfından girmiştir.

Türk fındığı nemli topraklarda daha çok görülür. Görece kurak alanlar ve humuslu topraklarda da yetişen ağaç yüksek miktarda alkali içeren topraklarda bile yetişebilir. Kuraklığa ve soğuğa karşı dayanıklılığı oldukça yüksektir. -30 °C'ye kadar düşük sıcaklıklarda yaşamını sürdürebilir. Kökleri kazık yapıda olduğu için fırtına, çığ, taşkın ve sel gibi doğal afetlere karşı dayanıklıdır. Nemli yerleri tercih ettiği için Türkiye'de genel olarak Karadeniz ikliminin hâkim olduğu yörelerde yetiştiği gözlenir.

Besin değerlendirmesi
Türk fındığı meyvesi; içeriğinde karbonhidrat, protein ve su barındırırken aynı zamanda % 64-70 oranında bulunan yağın %7,76'sı doymuş, % 92,3'ü doymamış yağ içerir. Ayrıca fındığın içeriğinde B1 Vitamini, B2 vitamini, B6 vitamini, E vitamini, niacin, demir, kalsiyum, çinko, potasyum, sodyum, magnezyum, bakır, manganez, iyot, selenyum gibi vitamin ve mineraller barındırmaktadır.

Kullanımı
Türk fındığının odunu değerli olduğu için 17. ve 19. yüzyıllar arasında yoğun bir şekilde kesilmiştir. Bu dönemde çok miktarda Türk fındığı kerestesi mobilya üretimi için Avusturya'ya gönderilmiştir. Türk fındığı, o dönemde porsuk ağacından sonra Viyana'da en çok talep gören ve en değerli ikinci ahşap türüydü. Ormancılık faaliyetlerinde kullanılan Türk fındığı koyu renginden dolayı mobilyacılık başta olmak üzere çeşitli alanlarda dekoratif olarak kullanılır. Kendine özgü kızıl bir rengi vardır. Metreküp fiyatı 300 ile 650 euro arasında değişir. Mobilya üretiminin yanı sıra köylüler tarafından odunundan sepet, baston, hediyelik eşya yapımında da kullanılır.

19. yüzyılın ortalarında fındığın kusurlu veya bozuk olanlarının yağı çıkarılır, kusursuz olanlar ise çiğ veya kavrulmuş çerez olarak veya yiyecek olarak kullanılırdı. Türk ihracat pazarında fındık yağının ve kokusunun eczacılıkta kullanılmasının yanı sıra çerez, çikolata ve pastacılık sanayindeki talepler sebebiyle önemli yeri olan fındık üretiminin %65'i iç ve dış pazarlarda satışa çıkmıştır. 1966 yılı verilerine göre üretimin %57'si ihraç edilirken, %12'lik (22 bin ton) kısmı ise iç pazarda tüketilmiş, %31'lik (60 bin ton) kısım ise stokta kalmıştır.  Meyvelerinin kabuğunun kalın ve iç oranın düşük olması ticari fındık üretiminde tercih edilmemesine neden olur. Türkiye'de yetiştirilen diğer fındık türlerine göre hasat dönemin bir ay daha geç başlaması ise ıslah çalışmaları ile ticari olarak daha verimli bir hale getirilmesi için zemin teşkil eder. Özellikle kuraklığa karşı dayanaklı olması ticari açıdan tercih nedeni oluşturur.

Türk fındığı ağacının odun ve kabukları ile ilgili yapılan deri sanayiinde kullanım araştırmalarının sonucunda, elde edilen tanenin deriye yaptığı etki ile ayakkabıcılığın yanı sıra aksesuar ve çanta gibi görsellik gerektiren üretimlerde de kullanıma uygunluğu belirlenmiştir.

Meyvesinin kabuklarından; boya sanayisinde de yararlanılır ve üretildiği bölgelerde hem yakacak olarak hem de kömürleştirilerek briket, aktif ve sanayi kömürü yapımında kullanılır.

Fındık ağacının yaprağı ve meyve artıkları ise gübre ve hayvan yemi olarak değerlendirilmektedir.

Peyzaj alanında da kullanılan Türk fındığı egzoz gazlarına ve kuraklığa karşı dayanıklı olduğu için tercih edilir. Tek başına veya grup halinde yol kenarları veya parklarda kullanılabilir. Fazla budama gerektirmeyen bu ağaç türünün böcek ve mantar gibi herhangi bir bitki zararlısı bulunmaz. Bakım kolaylığı açısından da peyzaj çalışmalarında tercih edilir. Yapısı gereği gölgelik olarak veya perdeleme amacıyla özellikle şehir içinde yol kenarlarında kullanılabilir.

Türk fındığı 400 yaşına kadar yaşayabildiği için anı ağaç olarak da bulunmasına karşın Kastamonu'ya bağlı Ağlı ilçesinde 500 yıllık olduğu düşünülen 46 Türk fındığı ağacı tespit edilmiştir. Bolu'da tescilli anıt ağaçların bulunmasının yanı sıra bu tür yaşlı Türk fındığı ağaçlarına Karadeniz bölgesinde rastlamak mümkündür. Bir diğer anıt ağaç da Mudurnu'ya bağlı Keçikıran Köyü yolu altında Türkiye'nin en kalın çaplı gövdeye sahip olan tescilli anıt ağacı olarak koruma altına alınmıştır.

Piyasası

Ülkelere göre dünya fındık ihracatı 2017

Türkiye fındık ihracatı yıl dağılımı

Türkiye ihracatı 2020-2021
01.09.2020-31.08.2021 tarihli Türkiye fındık ihracatı

Galeri

Dış bağlantılar

 Fındık tanıtım Grubu

Kaynakça
Genel
 Fındığın tarihçesi
 Fındık tanıtım grubu FTG
 Giresun Ticaret Borsası
 Barrett, D.M., Laszlo, S., Ramaswamy, H., 2005. Processing Fruits: Science and Technology
 Ebrahem KS, Richardson DG, Tetley RM, Mehlenbacher SA (1994) Oil content, fatty acid composition and vitamin E concentration of 17 hazelnut varieties, compared to other types of nuts and oils seeds. Acta Horticulture, 351, 685-692.

Özel

Corylus
Türkiye'deki odunsu taksonlar
Türkiye florasındaki betulaceae
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
1753'te tanımlanan bitkiler
Azerbaycan ağaçları

Türk fındığı


ريدان بلدية بدائرة سور الغزلان ولاية البويرة الجزائرية تقع في الجنوب الغربي للولاية ناحية شلالة العذاورة .

ريدان بلدية فتية أنشئت إثر التقسيم الإداري الجديد لسنة 1984 م وهي تابعة إقليميا لولاية البويرة وتبعد عنها بحوالي 80 كلم .

الموقع الجغرافي
بلدية ريدان يحدها من :
 الشمال : بلدية جواب(المدية).
 الغرب : بلدية سيدي زهار(المدية).
 الجنوب : بلدية شلالة العذاورة(المدية) .
 الشمال الشرقي : بلدية الدشمية.
 الشرق : بلدية المعمورة.

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية البويرة
 دوائر ولاية البويرة

المصادر

ريدان

ريدان


Eilleen Regina "Shania" Twain (f. 28. ágúst 1965 sem Eilleen Regina Edwards) er kanadísk söngkona og lagahöfundur. Hún hefur selt yfir 100 milljón hljómplötur sem gerir hana að söluhæstu sveitasöngkonu allra tíma. Hún ólst upp í Timmins, Ontario og byrjaði ung að syngja. Í upphafi 10. áratugsins skrifaði hún undir hjá Mercury Nashville Records þar sem hún gaf út fyrstu plötuna sína. Önnur platan hennar, The Woman in Me (1995), hlaut miklar vinsældir og seldist í 20 milljón eintökum. Þriðja breiðskífan, Come On Over (1997), varð mest selda plata sögunnar sem söngkona hefur sent frá sér með yfir 40 milljón sölur um allan heim. Twain hlaut fjögur Grammy-verðlaun fyrir hana.

Útgefið efni

Breiðskífur
 Shania Twain (1993)
 The Woman in Me (1995)
 Come On Over (1997)
 Up! (2002)
 Now (2017)
 Queen of Me (2023)

Safnplötur
 The Complete Limelight Sessions (2003)
 Greatest Hits (2004)
 Not Just a Girl (The Highlights) (2022)

Tilvísanir

Tenglar

Kanadískir söngvarar
Kanadískir tónlistarmenn

Shania Twain


Tchernovaya () est une localité rurale (un selo) à Sychyovsky Selsoviet, district de Smolensky, Altai Krai en Russie.

La population était de 259 en 2013. Il y a 4 rues.

Géographie
Tchernovaya est situé  au sud de Smolenskoïe (le centre administratif du district) par la route. Krasny Gorodok est la localité rurale la plus proche.

Notes et références

Liens externes

Village dans le kraï de l'Altaï

Tchernovaïa


Matthias Weckmann (Weckman) (c.1616  24 February 1674) was a German musician and composer of the Baroque period. He was born in Niederdorla (Thuringia) and died in Hamburg.

Life
His musical training took place in Dresden (as a chorister at the Saxon Court, under the direction of Heinrich Schütz), then in Hamburg where he worked with the famous organist Jacob Praetorius at the Saint Peter's church (Petrikirche).

He was introduced to the Italian concertato, polychoral and monodic styles — because Schütz had journeyed in Italy when a young man and he had met Giovanni Gabrieli and Monteverdi — as well as the style of Sweelinck's pupils, some of whom had settled in Hamburg. Weckmann travelled to Denmark in 1637 with Schütz, became organist in Dresden at the Electoral Court of Saxony from 1638 to 1642, and returned to Denmark until 1647 (during the Thirty Years' War).

During a new (and his last) stay in Dresden from 1649 to 1655, he met Johann Jakob Froberger during a musical competition which had been organized by the Elector. They remained friends and in correspondence with each other. In 1655, after a competition, he was named titular organist at Saint James church (Jakobkirche) in Hamburg, and spent his remaining life there. He founded a renowned orchestral ensemble, the so-called Collegium Musicum in Hamburg. This was the most productive period of his life: his compositions of this time include a collection of 1663, which set sacred texts mentioning the terrible plague which killed his first wife and many of his colleagues in Hamburg that year, including Heinrich Scheidemann.

He died in Hamburg and was buried in a family grave in St. James's Church beneath the organ.

Works
Weckmann composed chorale preludes and music for the organ and harpsichord that mixes Italian and French influences, various sonatas for three or four instruments, and orchestral and vocal sacred music. Stylistically, he mostly followed the progressive tendencies of Schütz, including the concertato idiom and the trend to increasing chromaticism and contrapuntal and motivic complexity. In this regard, he went against the prevailing trends of the time towards simplification, much of which can be seen in Schütz's later music. Weckmann is a good example of a composer whose works would have been completely lost to history, had it not been for the 19th century interest in researching the predecessors of J.S. Bach.

See also
 7587 Weckmann, an asteroid

References

Manfred Bukofzer, Music in the Baroque Era.  New York, W.W. Norton & Co., 1947.  ()

External links

1616 births
1674 deaths
17th-century classical composers
German Baroque composers
German male classical composers
German classical organists
German male organists
Organists and composers in the North German tradition
Pupils of Heinrich Schütz
17th-century male musicians
Male classical organists

Matthias Weckmann


Skälderviken (på dansk: Skeldervig ) er en bugt i den sydøstlige del af Kattegat. Bugten ligger i Ängelholm/Engelholm  kommune i Skåne. Bugtens udmunding i Kattegat ligger mod nordvest, hvorefter bugten har retning mod sydøst, hvor byen Ängelholm/Engelholm ligger i bunden af bugten. Syd for bugtens udmunding ligger Kullen og ved den nordlige del af udmundingen ligger øen Hallands Väderö/Hallands Vejrø.

Referencer

Skånes geografi
Bugter

Skälderviken


Sigmundur Davíð Gunnlaugsson (født 12. marts 1975 i Reykjavík) er en islandsk politiker fra det borgerlige midterparti Fremskridtspartiet. Han blev Islands statsminister 23. maj 2013, som den hidtil yngste, men gik af den 7. april 2016 efter en sag om placering af midler i skattely på de Britiske Jomfruøer. Sagen var en udløber af lækningen af Panama-papirerne.

I 2009 blev Sigmundur Davíð valgt til formand for Fremskridtspartiet. Han blev første gang valgt til Altinget samme år. Ved altingsvalget i april 2013 fik hans parti lige så mange pladser som landets traditionelt dominerende borgerlige parti, det konservative Selvstændighdspartiet.

Sigmundur Davíð fik 30. april 2013 til opgave at danne regering af præsident Ólafur Ragnar Grímsson. Den 22. maj fremlagde Sigmundur en regeringsaftale mellem Fremskridtspartiet og Selvstændighedspartiet, hvor han selv fik statsministerposten, mens posten som finans- og økonomiminister gik til Selvstændighedspartiets leder Bjarni Benediktsson.

Skattely og  afsked
Den 7. april 2016 afgik han formelt som Islands statsminister som følge af afsløringen af, at han sammen med sin hustru havde været medejer af et selskab i skattelyet de Britiske Jomfruøer. Fremskridtspartiet havde allerede dagen forinden aftalt med dets koalitionspartner Selvstændighedspartiet, at Sigmundur Davíð trak sig fra statsministerposten til fordel for Fremskriftspartiets næstformand Sigurður Ingi Jóhannsson. Sigmundur Davíð fortsatte som partiformand.

Hans og hustruens selskab Wintris Inc. havde et tilgodehavende på 523 mio. islandske kroner hos de krakkede og nu statsejede banker, hvilket betød, at Sigmundur Davíð var inhabil, da han på den islandske stats vegne forhandlede vilkårene for en ordning med bankernes kreditorer, men fortav dette. Desuden brød han ifølge oppositionen og en del af den islandske presses opfattelse Altingets etiske regler ved ikke at oplyse om sin hustrus værdier i udlandet forbindelse med opgivelse af sine formueforhold, da nye og strengere regler trådte i kraft 1/1 2010, selvom han nytårsaften 2009 havde solgt sin andel af Wintris Inc. til sin hustru for den symbolske pris af 1 amerikansk dollar.

Referencer

Statsministre fra Island
Altingsmedlemmer
Personer fra Reykjavik

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson


Gilberto Aparecido da Silva, (Lagoa da Prata, Minas Gerais, Brasil; 7 de octubre de 1976) más conocido como Gilberto Silva o simplemente Gilberto, es un exfutbolista brasileño jugaba de volante central.

Gilberto Silva se crio en una familia pobre y de niño compaginó el fútbol con varios trabajos. Comenzó su carrera futbolística en 1997 en el América Mineiro, donde con sus buenas actuaciones logró el traspaso al Atlético Mineiro en 2000. Se convirtió en una estrella en el Atlético, jugando durante tres años en el Campeonato Brasileño de Serie A. Logró mayor fama al ayudar a la selección de fútbol de Brasil a ganar la Copa Mundial de fútbol de 2002, jugando los siete partidos que se disputaron.

En agosto de 2002 fichó por el Arsenal por 4,5 millones de euros, equipo con el que ganó la Premier League de 2004, y dos trofeos de FA Cup. En sus primeras cinco temporadas con el equipo, jugó 208 partidos y marcó 23 goles. El 19 de agosto de 2006 marcó el primer gol en competición oficial del Arsenal en el recién construido Emirates Stadium. Fue nombrado segundo capitán del Arsenal en 2006. En su etapa con los gunners, Gilberto Silva se reveló como uno de los mejores mediocentros defensivos de Europa. En 2007, fue seleccionado como capitán de Brasil en la Copa América, que ganó.

Infancia
De niño, Gilberto Silva vivía en la localidad brasileña de Lagoa da Prata con sus padres y tres hermanas. Su familia vivía en una casa pequeña que había construido su padre, en el distrito de Usina Luciânia. A pesar de las dificultades financieras, que provocaron que tuviera que vivir con sus tres hermanas en la misma habitación, tuvo una infancia relativamente feliz, según el propio Gilberto Silva.
En 1988 (a la edad de doce años), tuvo la oportunidad de salir de la pobreza jugando al fútbol, fichando con el América Mineiro como juvenil. Fue en estos años con el América Mineiro cuando Gilberto Silva recibió disciplina defensiva jugando como defensa central. Cuando no estaba jugando al fútbol, Gilberto Silva aprendió a fabricar muebles de su padre, habilidad que aprovecharía en los siguientes años. En 1991, el padre de Gilberto se retiró dejando al joven de quince años el mantenimiento financiero de la familia entera, una tarea más difícil debido a la mala salud de su madre.

Debido a su bajo salario en el América Mineiro, se vio obligado a dejar el fútbol para trabajar como peón, carpintero y trabajador en una fábrica de dulces. Parecía que iba a ser el fin de su sueño de la infancia. Como obrero, Gilberto Silva ganaba el equivalente a alrededor de 60 euros al mes (el sueldo mínimo en Brasil en 2002). Después de tres años trabajando en una fábrica, el joven de 18 años decidió probar suerte otra vez en el fútbol uniéndose a la escuela de juveniles del equipo de su localidad. Su etapa en la escuela de juveniles no duró muhcho por el empeoramiento de la salud de su madre y volvió a trabajar en la fábrica de dulces con pocas esperanzas de continuar su carrera deportiva.

Trayectoria

América Mineiro

En 1997, los amigos de Gilberto Silva le convencieron para que diera al fútbol otra oportunidad, lo que le llevó a volver a firmar por el América Mineiro el 1 de junio de 1997, esta vez como profesional a tiempo completo. A los 22 años, Gilberto jugaba como central para el primer equipo. Durante su primera temporada en el América Mineiro era considerado un jugador clave en su equipo, pese a haber sido criticado por algunos fans por irregular. Ayudó al equipo a ganar la Serie B, y por tanto ascender a la Serie A.

Durante la tercera temporada de Gilberto en el América Mineiro, con el equipo de vuelta en la Serie B tras el descenso de la Serie A en 1999, jugó 20 partidos y marcó un gol, ayudando al equipo a terminar como subcampeones de liga.

Atlético Mineiro
En 2000, a los 24 años, fichó por el acérrimo rival Atlético Mineiro, club en el que había hecho las inferiores desde 1988 hasta 1993. En su primera temporada en el equipo, se rompió la tibia derecha y, como resultado, se perdió muchos partidos. En su segunda temporada, el entrenador Carlos Alberto Parreira lo utilizó como mediocentro defensivo en lugar de como defensa central, habituándose a la posición en la que posteriormente triunfó. Marcó tres goles en la temporada 2001 y se convirtió en el jugador revelación de la liga brasileña.

Arsenal
La actuación de Gilberto Silva en la Copa Mundial de Fútbol de 2002 atrajo la atención de muchos entrenadores. Gilberto expresó su deseo de un traspaso a Inglaterra, declarando: «Sería fantástico poder jugar contra gente como David Beckham otra vez.» Como resultado, el Aston Villa y el Arsenal intentaron ficharlo. En agosto de 2002, cuando aún tenía contrato con el Atlético Mineiro, Gilberto se unió al Arsenal en su gira de pretemporada en Austria; aunque aún no había fichado por el Arsenal parecía que el acuerdo iba a salir adelante. Sin embargo, surgieron complicaciones cuando se impuso un bloqueo de traspasos en el Atlético Mineiro debido al impago de salarios de varios jugadores del equipo, entre los que se encontraba Gilberto Silva. También tuvo problemas en obtener un permiso de trabajo británico. Pese a las complicaciones, Gilberto acabó con las especulaciones y firmó por el Arsenal el 7 de agosto de 2002 en un fichaje de 4,5 millones de libras. Sobre el fichaje de Gilberto Silva, el entrenador del Arsenal Arsène Wenger declaró: «Lo que me gusta es que hace las cosas fáciles. Puede jugar en todo el centro del campo, pero donde mejor lo hace es delante de la defensa.»

Cuando Gilberto se mudó a Inglaterra y empezó a entrenar con el Arsenal, compró una casa en St Albans, en el sur de Hertfordshire. Estando acostumbrado a vivir en pequeñas ciudades brasileñas, al principio le costó adaptarse a su nuevo modo de vida en Londres. Sin embargo, en el terreno de juego se adaptó rápidamente. El 11 de agosto de 2002 hizo su debut con el Arsenal como suplente frente al Liverpool en el segundo tiempo del partido de FA Community Shield en el que marcó el gol de la victoria. Cuando empezó la Premier League 2002/03, Gilberto afrontó la competición en el centro del campo junto a su compatriota Edu. Tras dos apariciones como suplente, Gilberto finalmente se metió en el once inicial el 27 de agosto, ayudando al Arsenal a ganar por 5-2 al West Bromwich Albion. Su buena forma continuó y batió el récord del gol más rápido marcado en la Copa de Campeones de la UEFA, marcando tras 20,07 segundos frente al PSV el 25 de septiembre de 2002. No obstante, sus problemas legales continuaron, dado que su traspaso a Inglaterra no estaba del todo resuelto. Como resultado, Gilberto mandó a sus abogados iniciar procesos legales contra el Atlético Mineiro por impagos en sueldos en noviembre de 2002. A mediados de la temporada 2002/03 se había ganado un puesto de titular con la elástica del Arsenal. Aunque tuvo un bajón de rendimiento hacia el final de la temporada, ganó la FA Cup, jugando la final en el Millennium Stadium, donde el Arsenal batió al Southhampton por 1-0.

La del 2003/04 fue una temporada incluso mejor para Gilberto Silva, siendo una pieza clave para el título de Premier League del Arsenal, que consiguió manteniéndose imbatido durante toda la temporada. Jugó en 32 de los 38 partidos de Premier League durante la temporada. La siguiente temporada comenzó igualmente bien, y marcó el primer gol en la victoria por 3-1 en la FA Community Shield ante el Manchester United en el Millenium Stadium. Durante los primeros partidos de la temporada, empezó a sentir varios dolores en la espalda, y tras un partido ante el Bolton Wanderers el 27 de septiembre de 2004, un escáner reveló que se había fracturado la espalda. Al principio se dijo que quedaría fuera del terreno de juego un mes. Las pruebas posteriores sugerían que la lesión podía dejarle fuera toda la temporada.

El médico de Gilberto le mandó llevar un soporte para la espalda durante tres meses para ayudar a soldar el hueso roto. Gilberto volvió a su Brasil natal durante su rehabilitación. Durante su estancia allí, dudó sobre si podría volver a jugar al fútbol, con especulaciones sobre si su lesión podría acabar su carrera. Pese a estas preocupaciones, su larga rehabilitación le llevó a una recuperación completa. Hizo su vuelta al fútbol en la victoria por 4-1 del Arsenal frente al Norwich City el 22 de abril de 2005. Durante la temporada 2004/05 completa, Gilberto estuvo lesionado 7 meses y jugó solo 17 partidos. Su ausencia, junto con la baja forma del Arsenal en ese momento, llevó a muchas discusiones sobre su importancia en el Arsenal, algunas sugiriendo que el Arsenal se hundía sin él. La difícil temporada 2004/05 acabó con una consolación con el subcampeonato de la Premier League del Arsenal y la victoria en la FA Cup frente al Manchester United en la tanda de penales.

En junio de 2005, el agente de futbolistas Jacques Lichtenstein llevó al Atlético Mineiro al juzgado por el traspaso de Gilberto en 2002. El abogado de Lichtenstein argumentó que ni él ni su compañero informal Ronny Rosenthal habían recibido nunca la comisión acordada del 10% por el traspaso de 4,5 millones de libras al Arsenal desde el Atlético Mineiro en julio de 2002. Arsène Wenger y el vicepresidente del Arsenal David Dein prestaron declaración en el juzgado, declarando que el Arsenal había tratado directamente con el Atlético Mineiro, y que no había ningún agente implicado en el acuerdo. El caso fue presidido por el juez Raymond Jack, que el 29 de junio falló en contra de Lichtenstein, y ordenó a los demandantes pagar al Atlético Mineiro 94 000 libras por costes legales. Un año más tarde, el caso pudo crear problemas al Arsenal, cuando el antiguo jugador del club Ashley Cole criticó al equipo por su «hipocresía y doble rasero» por la forma en la que se acercaron a Gilberto.

Cuando acabaron los problemas legales empezó la temporada 2005/06. Tras la marcha del centrocampista y capitán del equipo Patrick Vieira, Gilberto se convirtió en uno de los miembros más antiguos de la plantilla. Al poco de empezar la temporada, en septiembre de 2005, su deseo de prolongar su carrera en el club le llevó a extender contrato con el Arsenal hasta junio de 2009. Un mes más tarde su lealtad fue recompensada, el 18 de octubre de 2005, cuando Gilberto hizo su primera aparición con el Arsenal como capitán, contra el Sparta de Praga. Aunque tuvo un periodo de baja forma durante los meses de invierno de la temporada, sus buenas actuaciones defensivas en las últimas fases de la Liga de Campeones (en particular, los partidos frente al Real Madrid, Juventus y Villarreal) le hicieron ganarse elogios. El 17 de mayo de 2006 Gilberto jugó con el Arsenal en la final de la Liga de Campeones contra el F. C. Barcelona, perdiendo por 2-1.

Tras la marcha del defensa Sol Campbell y la retirada del delantero Dennis Bergkamp en el verano de 2006, se anunció a Gilberto como vicecapitán del Arsenal para la temporada 2006/07. Empezó bien la temporada, marcando el primer gol en el DSB Stadion danés en un amistoso de pretemporada. Marcó el primer gol en partido oficial en el Emirates Stadium en un empate por 1-1 ante al Aston Villa. Su buena forma continuó para el Arsenal marcando varios goles en liga, cosechando elogios por sus buenas actuaciones como capitán suplente mientras Thierry Henry estaba lesionado. Gilberto y su agente (Paulo Villana) reiteraron el deseo del jugador de ampliar su contrato con los Gunners. Mientras tanto, la buena forma de Gilberto se mantuvo durante la segunda mitad de la temporada. Aunque el Arsenal solo consiguió el cuarto puesto en liga, acabó la temporada como el segundo máximo anotador del Arsenal con 10 goles en la Premier League. La explicación para su inusual marca goleadora fue el hecho de que Henry sufrió dos lesiones de larga duración, en las que Gilberto ascendió a capitán y tiró los penaltis. El récord goleador de Gilberto junto con su propia buena forma en el centro del campo y su liderazgo de la joven escuadra de Wenger llevó a algunos aficionados del Arsenal y expertos del fútbol a nombrar a Gilberto mejor jugador de la temporada del Arsenal, y uno de los mejores de la Premier League.

Panathinaikos
En el año 2008, Gilberto Silva es traspasado a la liga griega, al Panathinaikos Fútbol Club, en donde está hasta el año 2011 en el que vuelve a Brasil.

Grêmio
En su vuelta a Brasil ficha por el Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense, club en el que juega casi todos los partidos convirtiéndose en una de las figuras del equipo y compartiendo el mediocampo con su excompañero de selección Elano.

Atlético Mineiro
A pesar de que el Grêmio clasificó a la Copa Libertadores para 2013, Gilberto volvió al club que lo vio nacer para jugar ese año. Actualmente milita en este equipo.

Clubes

Palmarés

Campeonatos Estatales

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Arsenal.com

Pivotes de fútbol
Futbolistas de Brasil en la Copa Mundial de 2002
Futbolistas de Brasil en la Copa FIFA Confederaciones 2005
Futbolistas de Brasil en la Copa Mundial de 2006
Futbolistas de Brasil en la Copa América 2007
Futbolistas de Brasil en la Copa FIFA Confederaciones 2009
Futbolistas de Brasil en la Copa Mundial de 2010
Futbolistas del América Futebol Clube (Belo Horizonte)
Futbolistas del Clube Atlético Mineiro
Futbolistas del Arsenal Football Club
Futbolistas del Panathinaikos
Futbolistas del Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense
Futbolistas de Minas Gerais

Gilberto Silva


Benjamin Christian Lund (født 12. marts 1997 i Danmark, Rønne) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Holbæk B&I, hvortil han er kommet fra FC Roskilde, som han i sommeren 2021 skrev kontrakt med. Han har tidligere spillet 40 kampe og scoret tre mål for B93, ligesom han også har spillet for bl.a. Thisted FC og Vendsyssel FF.

Karriere
Lund startede med at spille fodbold, da han var tre år gammel; hovedsageligt efter hans fars ønske. Han er født i Rønne. Han startede med at spille fodbold i den lille klub Knudsker IF og senerehen i Rønne IK. Dernæst skiftede han til FC Nordsjælland.

FC Nordsjælland
Lund skrev under på en ét årig professionel kontrakt med FC Nordsjælland den 6. juli 2016 og blev samtidigt flyttet op i førsteholdstruppen.

Han fik sin debut for FC Nordsjælland den 14. august 2016, da han startede inde og spillede alle 90 minutter i 1-3-nederlaget hjemme til Odense Boldklub. Efter kontraktudløb i sommeren 2017 forlod han klubben.

Vendsyssel FF
Den 13. juli 2017 skiftede Lund til Vendsyssel FF. Her skrev han under på en treårig kontrakt gældende frem til sommeren 2020.

Han blev i midten af januar 2019 udlejet til 1. divisionsklubben Thisted FC for den resterende del af 2018-19-sæsonen.

Holbæk B&I
Den 21. juni 2022 skrev Lund kontrakt med  Holbæk B&I, der spiller i Danmarksserien

Referencer

Eksterne henvisninger
 Benjamin Lund på danskfodbold.com

https://www.bold.dk/fodbold/nyheder/fc-roskilde-henter-back-med-fcn-fortid/

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Knudsker IF
Fodboldspillere fra Rønne IK
Fodboldspillere fra FC Nordsjælland
Fodboldspillere fra Vendsyssel F.F.
Fodboldspillere fra Thisted FC

Benjamin Lund


قَلْسَانَة أو قَلْشَانَة  مدينة إسبانية تقع في منطقة الأندلس ذاتية الحكم بجنوب إسبانيا، قرب مدينة شذونة.

المراجع

بلديات إسبانيا

قلسانة


Getafe Club de Futbol (), La Liga'da mücadele eden İspanyol futbol kulübüdür.

Güncel kadro

UEFA Avrupa Ligi tarihi
UEFA Kupası/UEFA Avrupa Ligi:

Tüm sezonlar

 2 sezon UEFA Kupası
 12 sezon La Liga
 6 sezon La Liga 2
 11 sezon Segunda División B
 1 sezon Tercera División
 3 sezon Categorías Regionales

Kaynakça

Dış bağlantılar
Getafe CF website official
Getafe CF Team Dubai website

İspanya'daki futbol kulüpleri
1983'te kurulan futbol kulüpleri
La Liga kulüpleri

Getafe

Getafe CF


12035 Ruggieri este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12035 Ruggieri este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Pianoro de Vittorio Goretti. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,43 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 1,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

12035 Ruggieri


Bobby Leslie Lockwood (* 24. Mai 1993 in Basildon, Essex, England) ist ein britischer Schauspieler und Model.

Leben
Lockwood besuchte das SEEVIC College in Essex. Danach begann er seine Modelkarriere, bevor er 2003 die Sprechrolle des Patch in 101 Dalmatiner Teil 2 – Auf kleinen Pfoten zum großen Star!. Danach war er in drei Folgen der Serie The Bill als Taylor Little zu sehen.

Seinen Durchbruch schaffte er 2011 durch die Rolle des Mick Campbell in der Mystery-Seifenoper House of Anubis, die auf der belgischen Erfolgsserie Het Huis Anubis basiert. Dort gehört er zur Hauptbesetzung. 2012 verließ er die Serie nach 72 Folgen, kehrte jedoch für die 150 Folge noch einmal zurück. 2012 erhielt er eine Hauptrolle als Rhydian in der CBBC-Serie Wolfblood – Verwandlung bei Vollmond; in dieser Serie wurde er für die ersten drei Staffel eingesetzt.

Filmografie
 2003: 101 Dalmatiner Teil 2 – Auf kleinen Pfoten zum großen Star! (101 Dalmatians II: Patch's London Adventure)
 2006: The Bill (Fernsehserie, 3 Episoden)
 2011–2012: House of Anubis (Fernsehserie, 66 Episoden)
 2012–2014: Wolfblood – Verwandlung bei Vollmond (Wolfblood, Fernsehserie, 40 Episoden)
 2015: Up All Night
 2015: Lewis – Der Oxford Krimi (Lewis, Fernsehserie, Episoden 9x03–9x04)
 2016: Honey 3
 2018: Ransom (Fernsehserie, 1 Episode)
 2021: Grantchester (Fernsehserie, 1 Episode)
 2021: Casualty (Fernsehserie, 13 Episoden)

Weblinks

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
Brite
Geboren 1993
Mann

Bobby Lockwood