The V-boats were a group of nine United States Navy submarines built between World War I and World War II from 1921 to 1934 under authorization as the "fleet boat" program.

The term "V-boats" as used includes five separate classes of submarines: large, fast fleet submarines (V-1 through V-3), large long-range submarines (the minelayer V-4 and two submarine cruisers V-5 and V-6) and three medium-sized submarines (V-7 through V-9).

The successful fleet submarines of World War II ( through ) were descended from the last three, especially V-7, though somewhat larger with pure diesel-electric propulsion systems.

Originally called USS V-1 through V-9 (SS-163 through SS-171), in 1931 the nine submarines were renamed , , , , , , , , and , respectively. All served in World War II, six of them on war patrols in the central Pacific. Argonaut was lost to enemy action.

Background
In the early 1910s, only 12 years after  inaugurated the Navy's undersea force, naval strategists had already begun to wish for submarines that could operate in closer collaboration with the surface fleet than the Navy's existing classes, which had been designed primarily for coastal defense. These notional "fleet" submarines would necessarily be larger and better armed, but primarily, they would need a surface speed of some  to be able to maneuver with the 21-knot battleships around which the battle fleet was built. This was the designed speed of the  and later battleships, including the standard-type battleships that were under construction and proposed in 1913.

In the summer of 1913, Electric Boat's chief naval architect, former naval constructor Lawrence Y. Spear, proposed two preliminary fleet-boat designs for consideration in the Navy's 1914 program. In the ensuing authorization of eight submarines, Congress specified that one should "be of a seagoing type to have a surface speed of not less than twenty knots". This first fleet boat, laid down in June 1916, was named USS Schley after Spanish–American War hero Winfield Scott Schley. With a displacement of  surfaced,  submerged, on a length of , Schley (later AA-1, and finally T-1) was twice as large as any previous U.S. submarine. To achieve the required surface speed, two tandem  diesel engines on each shaft drove twin screws, and a separate diesel generator was provided for charging batteries. Although Schley and two sisters authorized in 1915— (originally AA-2), and  (originally AA-3)—all made their design speed of , insoluble torsional vibration problems with their tandem engines made them very troublesome ships, and they were decommissioned in 1922-1923 after a service life of only a few years. As the engines were clutched together,  perfectly synchronizing operation of the engines was impossible.

In 1916, well before the T class debacle transpired, Congress authorized 58 coastal submarines and nine additional "fleet" boats. Three of the larger  coastal boats eventually became competing prototypes for the long-lived, 51-member S class. The nine "fleet boats" became the "V-boats", built between 1921 and 1934, and in fact, they were the only U.S. submarines produced in that period. Although V-4, V-5, and V-6 were the largest US non-nuclear submarines ever built, only V-1 through V-3 were designed to reach a speed of 21 knots.

V-1 through V-3—the Barracudas
The first three V-boats were funded in fiscal year 1919, laid down at the Portsmouth Navy Yard in October and November 1921, and commissioned somewhat less than a year apart between 1924 and 1926. Significantly, V-1, V-2, and V-3 were the only members of the class designed to satisfy the Navy's original "fleet boat" requirement for high surface speed. These were large and powerfully engined submarines, displacing  surfaced and  submerged on a length of . The propulsion plant was divided between two separate engine rooms—forward and aft of the control room—with two  main-propulsion direct-drive diesels aft, and two independent  diesel generators forward. The latter were primarily for charging batteries, but to reach maximum surface speed, they could augment the mechanically coupled main-propulsion engines by driving the  electric motors in parallel. This partial diesel-electric propulsion system foreshadowed the later successful all-diesel-electric submarines, although nearly 10 years of development were required before it was reliable. The three boats were partially double-hulled and fitted forward with buoyancy tanks inside a bulbous bow for better surface sea-keeping. They were armed with six 21-inch (533 mm) torpedo tubes, four forward and two aft with 12 torpedoes, plus a 5-inch (127 mm)/51 caliber deck gun.

Unfortunately, the first three V-boats had poor operational performance. Designed for  on the surface, they only made , and also failed to make their submerged design speed of . As built, they were somewhat too heavy forward, which made them poor sea boats, even after replacing the original deck guns with smaller 3-inch (76 mm)/50 caliber models to save weight in 1928. Moreover, both the main propulsion diesel engines and their original electric motors were notoriously unreliable, and full-power availability was rare. Renamed Barracuda, Bass, and Bonita in 1931, they were decommissioned in 1937, and only the imminence of World War II provided a reprieve, in preparation for which they were recommissioned in September 1940. Just before Pearl Harbor, the three boats were transferred to Coco Solo, Panama Canal Zone, and each made a number of defensive war patrols (without seeing any action) off the approaches to the Panama Canal.

All three boats were overhauled in Philadelphia, Pennsylvania, in late 1942 and early 1943, and converted to cargo submarines by removing both torpedo tubes and main engines, thereby leaving them solely dependent on their diesel generators for propulsion. Because this rendered the boats severely underpowered, they apparently never served operationally in their cargo-carrying role, but instead were relegated to training duties at New London until just before the end of the war in 1945. After decommissioning, Barracuda and Bonita were scrapped, and Bass was scuttled as a sonar target near Block Island, Rhode Island.

V-4—Argonaut
Displacing , submerged, V-4—later —was both the largest submarine the Navy ever built before the advent of nuclear power and the only U.S. submarine specifically designed as a minelayer. Her configuration, and that of the following V-5 and V-6, resulted from an evolving strategic concept that increasingly emphasized the possibility of a naval war with Japan in the far western Pacific. This factor, and the implications of the 1922 Washington Naval Treaty, suggested the need for long-range submarine "cruisers", or "strategic scouts", as well as long-range minelayers, for which long endurance, not high speed, was most important. The design was possibly influenced by the German "U-cruisers" of the Type U-139 and Type U-151 U-boat classes, although V-4, V-5, and V-6 were all larger than these. Funded in fiscal year 1925, laid down at Portsmouth in May of that year, and commissioned in April 1928, V-4 was  long overall and carried four 21-inch (533 mm) torpedo tubes forward and two  mine-laying chutes and their associated mechanical handling equipment aft. Two 6-inch (152 mm)/53 caliber deck guns were equipped, the largest deck guns ever on a US submarine. Considerable engine room volume was sacrificed to achieve an internal payload of 60 specially designed Mark XI moored mines, and consequently, the main propulsion diesels were limited to a total of , yielding only  on the surface.

The V-4 was a significant boat in that it was the first submarine in the USN to incorporate welding in its construction. All submarines prior to V-4 were of all-riveted construction. Engineers at Portsmouth Navy Yard, led by Navy welding expert James W. Owens, experimented with welding for the first time during her construction. Welding was used in non-critical areas such as the superstructure, piping brackets, and support framing. The rest of the V-4s construction, including the pressure hull, was riveted or bolted. The rest of the V-class, to some extent, incorporated welding into their construction.

An over-large, under-powered, and one-of-a-kind submarine, Argonaut was never particularly successful, but stayed in commission all through the 1930s. Early in World War II, she was re-engined at Mare Island to increase her main propulsion output to , and additionally received two external stern torpedo tubes and two stern deck stowage tubes. Despite having never laid a mine in anger, her mine-laying gear was stripped out at this time to prepare for conversion to a troop-carrying submarine. Then, at Pearl Harbor, the conversion was completed. In that guise, and accompanied by Nautilus, she participated in the US Marine assault on Japanese-held Makin Atoll by Carlson's Raiders in August 1942. In transferring to Brisbane, Australia, late that year, Argonaut was diverted to a war patrol near Bougainville in the northern Solomon Islands, and was lost with all hands on 10 January 1943 after attacking a heavily defended Japanese convoy.

V-5 and V-6—Narwhal and Nautilus
In their overall appearance and dimensions, V-5, later Narwhal and V-6, later Nautilus were similar to Argonaut and constituted "submarine cruiser" counterparts at least partially inspired by German success with long-range submarine commerce raiders of the Type U-139 and Type U-151 U-boat classes in World War I. Endurance, sea-keeping, increased torpedo capacity, and large deck guns were emphasized at the cost of high speed; and originally, a small scouting seaplane was to be carried in a water-tight hangar abaft the conning tower. The Navy had experimented with seaplanes on submarines with a prototype hangar installation on  during the mid-1920s. However, the resulting increase in scouting capability was significantly offset by several additional dangers to the host submarine, and the initiative was dropped.

The two double-hulled boats displaced  on the surface and  submerged on a length of . They displayed prominent "surface-ship" characteristics, notably high freeboard and an expansive deck structure. Each was powered by two 10-cylinder, two-stroke,  MAN diesel engines (designed by the German firm that built engines that powered many German U-boats of World War I, the rights to which the U.S. Navy purchased to build domestically for their own submarines). They also had a pair of smaller  diesel-powered generators for charging batteries or augmenting the main propulsion engines on the surface. On trials, the two boats achieved nearly  surfaced and  submerged, and their claimed endurance was  at . In addition to the customary torpedo tubes—four forward and two aft with 24 torpedoes (eight external)—they (and Argonaut) carried two 6-inch (152 mm)/53 caliber deck guns, the largest ever mounted on U.S. submarines.

Funded in 1926 and commissioned in 1930, V-5 and V-6 emerged as too large and unwieldy for fully successful operation: slow to dive, hard to maneuver, and easy to detect. Nonetheless, as Narwhal and Nautilus, they served usefully in the 1930s, and just before World War II Nautilus was modified to carry  of aviation gasoline for refueling seaplanes at sea. Early in the war, each was re-fitted with four  General Motors diesels and four additional external torpedo tubes (two bow and two stern), and despite their age and inherent design flaws, they went on to compile enviable war records.

Narwhal completed 15 successful war patrols and Nautilus 14, and between them, they are credited with sinking 13 enemy ships for a total of 35,000 tons. Somewhat more serendipitously, their large size made them useful for carrying both troops and cargo on covert missions. Thus, Nautilus joined with Argonaut in transporting Carlson's Raiders to Makin Atoll, and then with Narwhal, landed a strong detachment of the US Army's Alaskan Scouts on Attu in the Aleutian Islands, preparatory to the main landing that regained that island from the Japanese in May 1943. For the final two years of the war, the two boats were devoted almost exclusively to clandestine insertion and retrieval operations behind enemy lines, particularly in preparation for the U.S. campaign to retake the Philippines.

With the end of the war in sight, Narwhal and Nautilus were withdrawn from service in April and June 1945, respectively, and sold for breaking up soon thereafter. Narwhal'''s 6-inch (152 mm) guns are retained as a memorial at the Naval Submarine Base New London, Connecticut.

V-7—Dolphin
The penultimate design in the V-boat series was laid down at Portsmouth in June 1930 as V-7 and was launched as  two years later. With her name changed while she was still on the building slip, she never officially carried the name V-7 during her commissioned life. With a length of  and a displacement only a little more than half that of her three predecessors ( surfaced,  submerged), Dolphin was clearly an attempt to strike a happy medium between those latter ships and earlier S-class submarines, which were little more than large coastal boats. The general arrangement of propulsion machinery was identical to that of V-5 and V-6, but even with a surface displacement of only 1,718 tons, Dolphin's scaled-down main engines—rated at  each—could only just deliver the surface speed of the larger ships, and her endurance and torpedo load-out were much reduced. The torpedo armament was six 21-inch (533 mm) tubes (4 bow, 2 stern), with 18 torpedoes. A 4-inch (102 mm)/50 caliber deck gun was equipped. Dolphins size and weight were nearly ideal for the range and duration of the war patrols that became customary in the Pacific during World War II, and the war-time Gato, Balao, and Tench classes had similar dimensions. Portsmouth continued the experiments with welding that were begun on V-4, 5, and 6, and expanded it to include portions of the internal framing, tanks, and outer hull.

Early in the war, Dolphin made three patrols from Pearl Harbor without notable distinction, and her deteriorating material condition soon restricted her to training duties, first in Hawaii, and then at New London, Connecticut, for the duration of the war. She was decommissioned in October 1945 and sold for scrapping a year later.

V-8 and V-9—Cachalot and Cuttlefish
Even before V-5 and V-6 had been completed and V-7 laid down, submarine officer opinion had begun to shift in favor of smaller boats similar to Germany's 1,200-ton  design from World War I. Then, when the London Naval Treaty of 1930 for the first time imposed international limits on total submarine tonnage, the incentive to build smaller ships became especially compelling. The restrictions of the London Naval Treaty were a factor in the disposal in 1930 of T-1, T-2, and T-3, which had been laid up for nearly a decade. By special agreement, Argonaut, Narwhal, and Nautilus were exempted from the treaty limitations.

An extensive study was conducted to determine the optimum submarine size under the treaty restrictions, factoring in total force, endurance, and percentage of the force that could be maintained on station far from a base, as in a Pacific war scenario. The result was the two smallest V-boats, Cachalot (originally V-8) and Cuttlefish (originally V-9), funded in fiscal year 1932. At  overall and only  surface displacement, Cachalot and Cuttlefish were even smaller than the T-boats of 15 years earlier. The engineering plant consisted of two innovative, compact Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg (MAN)-designed, BuEng-built main diesels, supposedly capable of delivering  each, plus a single diesel generator rated at . Although the boats approached  on trials, the new MAN engines failed repeatedly from excessive vibration and were replaced in 1938 by General Motors diesels with reduction gearing. The armament was similar to Dolphin: six 21-inch (533 mm) torpedo tubes (4 bow, 2 stern), with 16 torpedoes. A 3-inch (76 mm)/50 caliber deck gun was equipped, a decrease in gun caliber that would persist through early World War II. In the 1930s it was felt that a larger gun would encourage submarine captains to fight on the surface against superior anti-submarine ships, but eventually war experience showed that a larger gun was needed.

The Navy assigned Cuttlefish to the Electric Boat Company, the first submarine contract award to a private yard since the last of the S-class in 1918. Accordingly, Cuttlefish differed from her Portsmouth-built sister, Cachalot, in many respects, including more spacious internal arrangements, and the first installation of air conditioning on a U.S. submarine. Electric Boat expanded on the use of welding with their boat, with much of the outer hull being welded, but with the internal pressure hull still riveted. Moreover, Cachalot and Cuttlefish served as the first test beds for the Mark I Torpedo Data Computer that revolutionized underwater fire control in the mid-1930s.

Unfortunately, because small size severely limited their speed, endurance, and weapons load, neither boat was successful under the conditions of the Pacific War. Each did three scoreless war patrols in the central and western Pacific, and Cachalot did one in Alaskan waters, but by late 1942, it was clear both were out-classed and worn out, and they finished the war at New London as training ships. The two were decommissioned in October 1945 and broken up several years later.

Submarines

In 1920, the Navy adopted a hull number scheme that distinguished between coastal and general purpose boats, designated "SS"; and fleet boats, designated "SF." Accordingly, T-1 through T-3 were originally designated SF-1 through SF-3, and V-1 through V-7 were designated SF-4 through SF-10. The system was changed to designate V-boats as "SC" (cruiser submarines) before V-8 and V-9 were ordered. In 1931 all received names, and all except V-4 were redesignated in the "SS" series. V-4 was also designated SM-1 at one time, as a "submarine mine-layer".

See also
 Allied submarines in the Pacific War
 Unrestricted submarine warfare
 Torpedo
 List of submarine classes of the United States Navy
 List of lost United States submarines
 List of submarines of the Second World War

Notes

References

 Alden, John D., The Fleet Submarine in the U.S. Navy: A Design and Construction History (Naval Institute Press, 1979),
 Johnston, David, "No More Heads or Tails: The Adoption of Welding in U.S. Navy Submarines, The Submarine Review, June 2020, pp. 46-64
 Schlesman, Bruce and Roberts, Stephen S., "Register of Ships of the U.S. Navy, 1775–1990: Major Combatants" (Greenwood Press, 1991),
 Lenton, H. T. American Submarines (Navies of the Second World War) (Doubleday, 1973),
 Silverstone, Paul H., U.S. Warships of World War II (Ian Allan, 1965),
 Campbell, John Naval Weapons of World War Two (Naval Institute Press, 1985),
 US Feet submarine.com Fleetsubmarine.com
 Gardiner, Robert and Chesneau, Roger, Conway's All the World's Fighting Ships 1922–1946, Conway Maritime Press, 1980. .
 Friedman, Norman US Submarines through 1945: An Illustrated Design History, Naval Institute Press, Annapolis:1995, .
 Dissette, Edward, and H.C. Adamson.  (1972). Guerrilla Submarines''. Ballantine Books, New York.
 Navsource.org fleet submarines page
 Pigboats.com V-boats page
 DiGiulian, Tony Navweaps.com later 3"/50 caliber gun
 DiGiulian, Tony Navweaps.com 4"/50 caliber gun
 DiGiulian, Tony Navweaps.com 5"/51 caliber gun
 DiGiulian, Tony Navweaps.com 6"/53 caliber gun

External links
"Battleships Ride Under The Sea", February 1931, Popular Mechanics

Submarine classes

World War II submarines of the United States

V-boat


Der Kanton Coroma ist ein Gemeindebezirk im Departamento Potosí im Hochland des südamerikanischen Anden-Staates Bolivien.

Lage im Nahraum
Der Cantón Coroma ist einer von fünf Kantonen im Landkreis (bolivianisch: Municipio) Uyuni in der Provinz Antonio Quijarro. Er grenzt im Norden und Nordwesten an das Departamento Oruro, im Westen an die Provinz Nor Lípez, im Süden an den Kanton Chacala, im Südosten an das Municipio Tomave, und im Osten an die Provinz Tomás Frías.

Der Kanton erstreckt sich zwischen etwa 19°22' und 20°04' südlicher Breite und 66°17' und 67°15' westlicher Länge. Es misst von Norden nach Süden bis zu 75 Kilometer, von Westen nach Osten bis zu 120 Kilometer. Im nördlichen Teil des Kantons liegt der zentrale Ort des Kantons, Coroma, mit 125 Einwohnern. Die mittlere Höhe des Kantons liegt bei .

Geographie
Der Kanton Coroma liegt am östlichen Rand des bolivianischen Altiplano zwischen dem Salzsee Salar de Uyuni und der Cordillera Azanaques, die ein Teil der Gebirgskette der Cordillera Central ist. Das Klima ist ein typisches Tageszeitenklima, bei dem die täglichen Temperaturschwankungen stärker ausfallen als die Schwankungen zwischen den Jahreszeiten.

Die mittlere Durchschnittstemperatur der Region liegt bei knapp 9 °C (siehe Klimadiagramm Pampa Aullagas) und schwankt zwischen 4 °C im Juni und Juli und 11 °C in den Sommermonaten von November bis März. Der Jahresniederschlag beträgt weniger als 300 mm, bei einer ausgeprägten Trockenzeit von April bis November mit Monatsniederschlägen unter 15 mm, mit einem Höchstwert von 75 mm im Januar.

Bevölkerung
Die Bevölkerungszahl in dem Kanton ist zwischen den beiden letzten Volkszählungen um etwa ein Fünftel angestiegen:

Die Bevölkerungsdichte im Municipio Uyuni betrug 2,4 Einwohner/km² bei der letzten Volkszählung von 2001, die Lebenserwartung der Neugeborenen im Municipio lag bei 62 Jahren.

Der Alphabetisierungsgrad bei den über 19-Jährigen im Municipio Uyuni beträgt 84 Prozent, und zwar 94 Prozent bei Männern und 76 Prozent bei Frauen (2001).

Die Region weist einen hohen Anteil an Quechua-Bevölkerung auf, im Municipio Uyuni sprechen 43,4 % der Bevölkerung die Quechua-Sprache.

Politik
Im März 2012 eskalierten Grenzstreitigkeiten zwischen Coroma und der Nachbargemeinde Santuario de Quillacas im Departamento Oruro. Bei gewalttätigen Auseinandersetzungen zwischen den zwei zerstrittenen Grenzgemeinden hatte es 25 Verletzte und zwei schwer Verletzte gegeben, in Oruro waren der regionale Gewerkschaftsverband COD und rund 500 Bergleute durch die Straßen gezogen, die der Regierung in La Paz Untätigkeit vorwarfen, und in der Departamento-Hauptstadt Potosí stand durch die dortigen Protestaktionen für 24 Stunden das gesamte öffentliche Leben still. Autonomie-Ministerin Claudia Peña erklärte den Streik als »politisch und ungerechtfertigt«. Bereits am ersten März-Wochenende habe es zwischen den beiden Gemeinden ein schriftliches Abkommen zur friedlichen Beilegung des Konflikts um Ackerland gegeben. Die Befriedung vor Ort sei vor allem Aufgabe der Betroffenen, so Peña.

Gliederung
Das Cantón Coroma ist in 41 Subkantone (vicecantones) untergliedert und weist insgesamt 181 Siedlungen (localidades) auf.

Einzelnachweise

Weblinks
 Municipio Uyuni - Übersichtskarten Nr. 51201
 Municipio Uyuni - Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 1,79 MB) (spanisch)
 Departamento Potosí - Sozialdaten der Municipios (PDF; 5,23 MB) (spanisch)

Kanton Coroma


هل تقصد:
 معرفة القراءة والكتابة وما إليهما

 التحصيل أو التعلقة وهو تقسيم إداري في بعض بلاد جنوب آسيا

تحصيل (توضيح)


Gary Graham (born June 6, 1950) is an American actor, musician, and author. He may be best known for his starring role as Detective Matthew Sikes in the television series Alien Nation (1989–1990) and five subsequent Alien Nation television films (1994–1997).

Biography and career
Graham was born in Long Beach, California. One of his earliest roles was in the 1980 CBS mini series Scruples based on the Judith Krantz novel starring Lindsay Wagner. He was cast as a "hitman" on the television show Moonlighting co-starring opposite Bruce Willis.

He has played more than 38 TV roles and been in more than 40 movies.

As a musician, Graham has been in the bands The Gary Graham Garage Band, The Gary Graham Band and The Sons of Kirk.

He is a contributor to Breitbart News.

Television
Graham starred in a 2008 TV pilot styled after Sin City called Dead End City. He also appeared in the December 18, 1984 episode of Remington Steele, "Let's Steele A Plot" (Season 3,episode 11), as Butch Beemis.

Alien Nation
As well as starring as Detective Matthew Sikes in the television series Alien Nation (1989–1990), he resumed this role in the TV movies Alien Nation: Dark Horizon (1994), Alien Nation: Body and Soul (1995), Alien Nation: Millennium (1996), Alien Nation: The Enemy Within (1996), and Alien Nation: The Udara Legacy (1997). He was also in Monk (2004), where he posed a huge threat to Adrian and Alison Marie.

Star Trek
Graham starred on Star Trek: Enterprise as the recurring character Ambassador Soval, a Vulcan ambassador to Earth.  He also guest-starred on Star Trek: Voyager (1995) once, playing Ocampan community leader Tanis in the season 2 episode "Cold Fire". He plays Ragnar in the fan production Star Trek: Of Gods and Men and continued this role in Star Trek: Renegades.

In 2015, Graham reprised his role as Ambassador Soval, in the fan film Star Trek: Axanar.

Movies
Graham's film appearances include Hardcore, The Hollywood Knights, All the Right Moves, The Arrogant, The Last Warrior, Robot Jox, Running Woman, and Siren. His most recent films are InAlienable, Action Hero and Dreams Awake. He made his directorial debut in the spring of 2008 with the film Interviews, which he also wrote.

Web-based work
Graham also made appearances as the "Smoking Jacket Guy" in the introduction and other scenes in the Internet gaming show The Jace Hall Show.

Graham played Dr. David Macavoy in the web series Universal Dead. In late June, 2010 it was announced that Universal Dead will be made into a feature film.

Filmography

References

External links

2008 Dead End City

1950 births
Living people
American male television actors
Male actors from Long Beach, California

Gary Graham


A paracosm is a detailed imaginary world thought generally to originate in childhood. The creator of a paracosm has a complex and deeply felt relationship with this subjective universe, which may incorporate real-world or imaginary characters and conventions. Commonly having its own geography, history, and language, it is an experience that is often developed during childhood and continues over a long period of time, months or even years, as a sophisticated reality that can last into adulthood.

Origin and usage
The concept was first described Robert Silvey, with later research by British psychiatrist Stephen A. MacKeith and British psychologist David Cohen. The term "paracosm" was coined by Ben Vincent, a participant in Silvey's 1976 study and a self-professed paracosmist.

Psychiatrists Delmont Morrison and Shirley Morrison mention paracosms and "paracosmic fantasy" in their book Memories of Loss and Dreams of Perfection, in the context of people who have suffered the death of a loved one or some other tragedy in childhood. For such people, paracosms function as a way of processing and understanding their early loss. They cite James M. Barrie, Isak Dinesen and Emily Brontë as examples of people who created paracosms after the deaths of family members.

Marjorie Taylor is another child development psychologist who explores paracosms as part of a study on imaginary friends. In Adam Gopnik's essay, "Bumping Into Mr. Ravioli", he consults his sister, a child psychologist, about his three-year-old daughter's imaginary friend. He is introduced to Taylor's ideas and told that children invent paracosms as a way of orienting themselves in reality. Similarly, creativity scholar Michele Root-Bernstein discusses her daughter's invention of an imaginary world, one that lasted for over a decade, in the 2014 book, Inventing Imaginary Worlds: From Childhood Play to Adult Creativity.

Paracosms are also mentioned in articles about types of childhood creativity and problem-solving. Some scholars believe paracosm play indicates high intelligence. A Michigan State University study undertaken by Root-Bernstein revealed that many MacArthur Fellows Program recipients had paracosms as children, thus engaging in what she calls worldplay. Sampled MacArthur Fellows were twice as likely to have engaged in childhood worldplay as MSU undergraduates. They were also significantly more likely than MSU students to recognize aspects of worldplay in their adult professional work. Paracosm play is recognized as one of the indicators of a high level of creativity, which educators now realize is as important as intelligence.

In an article in the International Handbook on Giftedness, Root-Bernstein writes about paracosm play in childhood as an indicator of considerable creative potential, which may "supplement objective measures of intellectual giftedness ... as well as subjective measures of superior technical talent." There is a chapter on paracosm play in the 2013 textbook Children, Childhood and Cultural Heritage, written by Christine Alexander. She sees it, along with independent writing, as attempts by children to create agency for themselves.

Paracosms are one of the subjects of interest to the emerging field of literary juvenilia, studying the childhood writings of well-known and lesser-known authors. Joetta Harty in her essay "Imagining the Nation, Imagining an Empire: A Tour of Nineteenth-Century British Paracosms" contextualizes the paracosms of 19th-century British children, including the Brontë family, Thomas De Quincey's Gombroon and Hartley Coleridge's Ejuxria, with then-current events. Nike Sulway in "'A Date with Barbara': Paracosms of the Self in Biographies of Barbara Newhall Follett" explores adult reaction to children perceived as prodigies or geniuses, focusing on how their biographies often focus on their imaginations and paracosmic creations rather than on their daily lives, citing as an example adult reactions to child author Barbara Newhall Follett. In Virtual Play and the Victorian Novel, Timothy Gao focuses on "paracosmic play or worldplay" on the part of De Quincey, Coleridge, Charlotte Brontë, Anna Jameson, Thomas Malkin and Anthony Trollope.

Examples

Examples of paracosms include:

 Middle-earth, the highly detailed fantasy world created by J.R.R. Tolkien, as expressed in his novels The Lord of the Rings and The Hobbit, as well as a sizable body of writings published posthumously containing fictional histories, languages and other reference material. Tolkien had been inventing languages since his teen years, only later imagining the people who spoke them or their environment.
 The world of Pandora in the science fiction epic Avatar was first dreamed of by James Cameron in his early teens and added to over the course of his life. Not until the technology was possible in the late 2000s did he finally start production on it.
 Gondal, Angria, and Gaaldine, the fantasy kingdoms created and written about in childhood by Emily, Anne, and Charlotte Brontë, and their brother Branwell, and maintained well into adulthood. These kingdoms are specifically referred to as paracosms in several academic works.
 Pamela Russell, Head of Education and Andrew W. Mellon Curator of Academic Programs for the Mead Art Museum at Amherst College, specifically uses the word "paracosm" in describing the imaginary world created by Goshen, New Hampshire teens Walter, Arthur and Elmer Nelson in the 1890s and chronicled in a collection of miniature books.
 K.C. Remington has written over twenty books in the Webbster and Button Children's Stories series, set in a paracosm called the Big Green Woods.
 Hartley Coleridge, created and maintained the land of Ejuxria all his life.
Austin Tappan Wright's Islandia began as a childhood paracosm.
M.A.R. Barker began developing Tekumel at age ten.
Ed Greenwood (born 1959) began writing stories about the Forgotten Realms as a child, starting around 1967; they were his "dream space for swords and sorcery stories".
 Borovnia, the fantasy kingdom created by Juliet Hulme and Pauline Parker in their mid-teens, as portrayed in the film Heavenly Creatures.
 The modern fantasy author Steph Swainston's world of the Fourlands is another example of an early childhood paracosm.
 Henry Darger began writing about the Realms of the Unreal in his late teens and continued to write and illustrate it for decades.
 Terry Pratchett's Discworld, detailed in some 41 novels, is considered to be an extremely detailed paracosm.
 Joanne Greenberg created a paracosm called Iria as a young girl, and described it to Frieda Fromm-Reichmann while hospitalized at Chestnut Lodge. Fromm-Reichmann wrote about it in an article for the American Journal of Psychiatry; Greenberg wrote about it as the Kingdom of Yr in her novel I Never Promised You a Rose Garden.
 As children, novelist C. S. Lewis and his brother Warren together created a paracosm called Boxen which was, in turn, a combination of their respective private paracosms Animal-Land and India. Lewis later drew upon Animal-Land to create the fantasy land of Narnia, which he wrote about in The Chronicles of Narnia.
 The documentary film Marwencol centres on an imaginary town created by artist Mark Hogancamp as a kind of therapy for trauma and brain injury brought about by a violent assault.
 Artist Renaldo Kuhler invented a fictional country called Rocaterrania as a teenager, and continued creating and illustrating it for the rest of his life.
 Additional paracosmists are listed in Root-Bernstein's Inventing Imaginary Worlds: From Childhood Play to Adult Creativity Across the Arts and Sciences, 2014, and on the related website, Inventing Imaginary Worlds.

See also

References

External links

Francis Jacox, Ejuxria and Gombroon: Glimpses of Day-Dreamland. 1871 essay discusses many paracosms created by people who later became writers, although he never uses the word.
Elizabeth Knox, Origins, Authority, and Imaginary Games discusses the creative process as paracosms evolve into adulthood.
Sarah Knox, Identity, Inclination and Imaginary Games is a response to Elizabeth's essay.

Imagination
Worldbuilding

Paracosm


FC Oleksandria (în ), în trecut cunoscut și ca Polihraftekhnika și PFC Oleksandria, este un club de fotbal din Oleksandria, Ucraina.

Lotul actual

Din 21 iulie 2017.

Referințe

Legături externe

 Cluburi ucrainene de fotbal
 Fondări în 1948

PFC Oleksandria


Hans Kruse ist der Name folgender Personen:

* Hans Kruse (Heimatforscher) (1882–1941), deutscher Lehrer, Heimatforscher und Museumsdirektor
 Hans Kruse (Rechtswissenschaftler) (1921–1990), deutscher Rechtswissenschaftler
 Hans E. B. Kruse (1891–1968), deutscher Kaufmann und Politiker, Senator in Hamburg
 Hans-Henning Kruse (1940–2017), deutscher Journalist
 Hans Jakob Kruse (1929–2014), deutscher Manager und Politiker (CDU), MdHB
 Hans-Jürgen Kruse (auch Jürgen Kruse; * 1935), deutscher Kameramann
 Hans-Stefan Kruse (* 1940), deutscher Diplomat

Hans Kruse


O Campeonato Mundial de Halterofilismo de 1990 foi a 63ª edição do campeonato de halterofilismo masculino, e a 4ª edição do campeonato de halterofilismo feminino. Ambas as competições foram organizadas pela Federação Internacional de Halterofilismo (FIH). A competição masculina foi realizada em Budapeste, na Hungria, entre 10 a 18 de novembro de 1990, e a competição feminina foi realizada em Sarajevo, na Iugoslávia, entre 26 de maio a 3 de junho de 1990. Contou com a presença de 291 halterofilistas (182 masculino e 109 feminino) de 38 nacionalidades filiadas à Federação Internacional de Halterofilismo (FIH).

Medalhistas

Masculino

Feminino

  — RECORDE MUNDIAL

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Quadro de medalhas nos levantamentos + total combinado

Ligações externas
Site da Federação Internacional de Halterofilismo

1990
Mundial
Halterofilismo
Halterofilismo
Halterofilismo
Halterofilismo


Vidoštačka Kraljica – 20 godina, hrvatski kratki glazbeno-dokumentarni film iz BiH, o vokalnom sastavu duhovne glazbe Vidoštačka Kraljica. Snimljen je povodom 20 godina duhovno-glazbenog djelovanja tog sastava. Premijera je bila 8. prosinca 2017. u crkvi sv. Ilije Proroka u Stocu, u 18.00 sati nakon Svete mise zahvalnice. Audiografija je djelo Luke Rupčića, gaffer je Vlado Terkeš, hellycam je djelo Marka Slike Raguža, kinematografija i montaža Zdravko Terkeš. Na naslovnoj su članice Ivona Raguž, Andrijana Papac, Daniela Stanković, Željka Krnjić, Katarina Matić, Mirela Papac, Magdalena Pažin, Marija Raguž, Jelena Šutalo, Mirela Marić, Helena Brajković i Magdalena Batina.

Izvori

Vanjske poveznice
Vimeo Kanal Visual Solutions: Vidoštačka Kraljica – 20 godina

Katoličanstvo u Bosni i Hercegovini
Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine
Bosanskohercegovački filmovi
Dokumentarni filmovi
Kultura u Stocu

Vidoštačka Kraljica – 20 godina


Valentín Paquay (Tongeren, 17 de noviembre de 1828- Hasselt, 1 de enero de 1905), también conocido como el pequeño padre santo de Hasselt fue un franciscano venerado como beato por la Iglesia católica.

Fue beatificado por el Papa Juan Pablo II el 9 de noviembre de 2003 y se conmemora su festividad el 1 de enero, el día de su muerte.

Bibliografía
 Remaclus Moonen, o.f.m., "Het leven van p. Valentinus Paquay", 1912, 12th ed. Hasselt 1991.

Santos católicos de Bélgica del siglo XX
Religiosos de Bélgica del siglo XIX
Religiosos de Bélgica del siglo XX
Franciscanos de Bélgica
Nacidos en Tongeren
Monjes cristianos del siglo XIX
Monjes cristianos del siglo XX

Valentín Paquay


Bağiçi, Ankara ilinin Gölbaşı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı zıvra dır m.ö eski roma dönemine dayanmaktadır kanıt birçok tarihi eser 1963 yılında adını üzüm bağlarından almıştır

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Gölbaşı'nın mahalleleri

Bağiçi, Gölbaşı


Middle Kingdom may refer to:

Nation
 The Middle Kingdom, a name for China, derived from the translation of its native Chinese name, Zhongguo
 Middle Kingdom of Egypt, designation of The Period of Reunification (c. 2000-1700 BC)
 Middle kingdoms of India, political entities from the 3rd century BC to the 1200s

Other
A former attraction of Ocean Park Hong Kong
A region of the Society for Creative Anachronism, consisting several states in the Midwestern U.S.
The Middle Kingdom (album), of 2000 by Celtic metal band Cruachan
The Middle Kingdoms series of novels by Diane Duane

Middle Kingdom


صالح يوسف صالح الفضالة (1949 - )؛ رئيس الجهاز المركزي لمعالجة أوضاع المقيمين بصورة غير قانونية وسياسي كويتي ، ونائب سابق في مجلس الأمة الكويتي، ونائب رئيس مجلس الأمة الكويتي في دورتي 1985 و 1992، ونائب رئيس الحركة الدستورية المطالبة بعودة الحياة البرلمانية عقب حل مجلس الامة سنة 1986، ورئيس منظمة برلمانيون كويتيون ضد الفساد.

إنتخابات مجلس الأمة

سيرته البرلمانية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 في الدائرة العاشرة، وحصل على المركز الأول برصيد 423 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة العاشرة، وحصل على المركز الأول برصيد 920 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1992 في الدائرة العاشرة، وحصل على المركز الأول برصيد 1434 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 في الدائرة العاشرة، وحصل على المركز الرابع برصيد 997 صوت وخسر الانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة العاشرة، وحصل على المركز الأول برصيد 1387 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003 في الدائرة العاشرة، وحصل على المركز الثالث برصيد 1223 صوت وخسر الانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة العاشرة، وحصل على المركز الأول برصيد 5217 صوت وفاز بالانتخابات.
عُين في شهر نوفمبر من 2010 رئيساً للجهاز المركزي لمعالجة أوضاع غير محددي الجنسية (أو ما يعرفون بالبدون) في الكويت.

أبرز مواقفه في مجلس الأمة

مجلس الأمة 1981 حتى 2006

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1981
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1985
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1992
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1999
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
مواليد 1949

صالح الفضالة


හැඳින්වීම

ශ්‍රී ලංකාවේ දිළිදුකම මුලික වශයෙන්ම ග්‍රාමීය ගැටළුවක් බවට වර්තමානයේ දී පත් වී ඇත. ලංකාවේ සමස්ථ දිළිදු ඡනතාවගෙන් 90% කට වඩා සංකේන්ද්‍රණය වී ඇත්තේ ග්‍රාමීය හෝ වතු ප්‍රදේශවලය. ආර්ථික වශයෙන් යම් යම් ඉහල ශීර්ෂ වලට අප රට මෑත භාගයේ දී පැමිණියද ග්‍රාමීය අංශයේ දරිද්‍රතාවයට සාර්ථක විසඳුම් දීමට මෙතෙක් අවකාශයක්උදා කර ගෙන නැත. ඒ නිසාම  ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය මෙරටට විශාල ගැටළුවක් වී ඇති අතරම එය අවම කිරීම සඳහා රඡය විසින් ද යම් යම් ක්‍රියාමර්ග ගනිමින් පවති. මෙවන් තත්ත්වයක් තුල ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයෙහි නොයෙකුත් අංග පිළිබඳව මෙම වාර්තාවෙන් සටහන් කිරීමට අපේක්ෂා කරයි. ඒ යටතේ ප්‍රධාන වශයෙන්ම ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය යනු කුමක් දැයි හඳුනා ගන්්නා අතර එය විවිධ අංශ ඔස්සේවිග්‍රහ කිරීමට උත්සහ දරනු ලබයි. එසේම ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයට බලපාන්නා වු හේතු, ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයෙන්මිදීමේ විසඳුම්, එයට රඡයෙන් ගෙන ඇති විධි විධාන යෝඡනා ආදිය කෙරෙහි ද මේ යටතේ විශේෂයෙන්ම සාකචිඡා කිරීමට අපේක්ෂා කරනු ලබයි.මෙමගින් ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයෙහි යම් යම් ලක්ෂණ හඳුනා ගැනීම සහ අප සමාඡයට එම විසඳුම් ඉදිරිපත් කිරීම හරහා ග්‍රාමීය සංවර්ධනයට යම් තරමක හෝ විවරණයක් ලබාදීමට  අපේක්ෂා කරයි.

ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය යනු

දරිද්‍රතාවය යනු සරල වශයෙන්ම දුප්පත්කම ලෙස දැක්විය හැකිය. රටක ග්‍රාමීය සමාඡ ක්‍රමයක් හා නාගරික සමාඡයක්ප්‍රධාන වශයෙන්ම පැවතිය හැකි අතර ලෝකයේ බොහෝ රටවල ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය එනම් ග්‍රාමීයව දුප්පත්කම ඉහල මට්ටමක පවත්නා වු බව හඳුනා ගත හැකිය. උදාහරණයක් ලෙස ලංකාෙවි නාගරික ලෙස සලකන බස්නාහිර පළාතටවඩා  දරිද්‍රතාවයක් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ වන ඌව පළාත තුල මොණරාගල සහ අම්පාර යන දිස්ත්‍රික්ක තුල දැකිය හැකි බව පෙනෙයි.මේ ආකාරයට දරිතාවය බොහෝ රටවලට තම සංවර්ධන ඉලක්ක කරා යෑම සඳහා විශාල බාධාවක් බවත් ඒ තුලරටක් මෙම දරිද්‍රතා ගැටළුවෙන් පීඩා විදින බවත් පෙනේ. ලෝකයේ ඇතැම් රටවල දරිද්‍රතාවය යන ගැටළුව උග්‍ර වීම තුල මිය යන පිරිසක් ද සිටියි. උදාහරණයක් ලෙස සොමාලියාව, ඉතියෝපියාව, සුඩානය ආදි රටවල්. කෙසේ නමුත් ග්‍රාමීය මට්ටමෙන් පමණක් නොව නාගරික මට්ටම තුල ද දරිද්‍රතාවය ඉහල මට්ටමක පවත්නා බවට සමීක්ෂණ වාර්තා පෙන්වා දෙයි. එයට ප්‍රධාන වශයෙන්ම උදාහරණ ලෙස නාගරිකව පවත්නා වු මුඩුක්කු, වෙරළ බඩ නිවාස, ගංඟා නිම්න වල ජන ජීවිතය ආදිය පෙන්වියහැකිය.නාගරික යන්නෙන් අර්ථ දක්වනු ලබන්නේ රටක වැඩි ජනගහනයක් ජීවත් වන, කර්මාන්ත විශාල ප්‍රමාණයක්ඒකරාශී වී තිඛෙන රටේ සංවර්ධනය සීඝ්‍රයෙන් සිදු වෙන්නා වු ප්‍රධාන නගරය ආශ්‍රිත පදේශයයි. මෙම ප්‍රදේශ ආශිතවසිදු වන ග්‍රාමීය සංක්‍රමණ බොහොමයකි. මෙහිදී සම්පත් ඒකරාශී වීම නාගරික සමාජය තුල සිදු වන බැවින් බොහෝ විට දරිද්‍රතාවය විශාල විය හැකියි. එම නිසාම ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය ඉහල ගොස් ඇති අතර රජය මඟින් ග්‍රාමීය දරිද්‍රතා මට්ටමපහල දැමීම සඳහා උත්සාහ කර ගෙන යන බැවි පෙනේ. උදාහරණයක් ලෙස ලංකාෙවි පසුගිය දශක දෙක තුල ග්‍රාමීය රිද්‍රතාවය පහල මට්ටමකට ගෙන ඒම සඳහා රජය විසින් පියවර ගෙන ඇති බැවි පෙන්වා සිය හැක. මෙහිදී රජයවිසින්දරනු ලබන දැඩි ප්‍රයත්නයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නාගරික දිළිදු බව සීඝ්‍රයෙන් අඩු වී ඇති නමුත් ග්‍රාමීය අංශයේ සහ වතු අංශයේ දිළිදු බව එලෙසම පවත්නා බැවි හදුනාගත හැකිය.මෙහි දී ලංකාව තුල 2002 වර්ෂයේ කර ඇති ගණනය අනුව ග්‍රාමීය අංශයේ  දිළිදුකම24% ක් ලෙස නොවෙනස්ව පැවති ඇත. මේ තත්ත්වයේ වෙනසක් 2006 සහ 2007 වර්ෂවල සිදු වීඇතිනමුත් ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය පසුගිය කාලය තුල උග්‍ර වෙමින් පවත්නා වු තත්ත්වය ගැන විමසා බැලීමේ දී
2006 සහ 2007 ප්‍රතිඵල දෙස බලා ඉක්මන් තීරණයකට එලඹීම උචිත නොවන බැවි පැහැදිලිය. එසේම ලාංකීයසමාජය තුල නාගරික නොවන එනම් ග්‍රාමීය නිවැසියන්ගෙන් සෑම හතරකටම එකේ සිට තුනට එක දක්වා ප්‍මාණයක් දරිද්‍රතා රේඛාවට වඩා පහලින් ජීවත් වීම අනතුරු අඟවයි.

මෙහි දි විශේෂයෙන්ම දිලිදු අය සංකේන්ද්‍රණය වි ඇතිආර්ථිකක්‍රියාකාරීත්වය ක්ෂේත්‍ර 6 ක් ඔස්සේ ප්‍රධානව දැක්විය හැක.

	1. ඉඩම් නැති කෘෂිකාර්මික කම්කරුවන්.
	2. පවුල් ශ්‍රමය යොදා ගනිමින් ආහාර භෝග වගා කරන සුූළු ඉඩම් හිමි ගැමියන්.
	3. ධීවර හා සත්ව පාලන ක්ෂේත්‍රය.
	4. බොහෝවිට ගෘහස්ථ කර්මාන්ත මට්ටමේ සුූළු  පරිමාණ කර්මාන්ත
	     වල නියුතූ වුවන්.
	5. පෞද්ගලික සහ අනෙකූත් කටයුතු වල නියැලි සුළු වෙළදුන් සහ
	  ස්වයං රැකියාවන්හි නියුතු වුවන්
	6. පෙදරේරුවන් වඩුවන් වැනි පෞද්ගලික කටයුතු කරන ශිල්පීන්.

මේ ක්ෂේත්‍ර 6 දිහාම බැලීමේ දී මෙම අංශ 6 ම ග්‍රාමීයව එක්රැස් වී සිටින පිරිසකගේ එකතුවක් බැවි පැහැදිලි වෙයි.

එසේම ශ්‍රී ලංකාෙවි ශ්‍රම බලකායේ ප්‍රමුඛ සේවා යෝජකයා කෘෂිකර්ම අංශයයි. ග්‍රාමීය අංශයේ එහි දායකත්වය
41.8% කි. ඒ අනුව ග්‍රාමීය ජනතාව කෘෂි කර්මාන්තයට නැඹුරු වීමක් පෙන්වන අතර රටේ කම්කරු පිරිසෙන්
37.3% ක් කෘෂි කර්ම අංශයේ සේවයේ යෙදී සිටියි.ලංකාෙවි මිලියන 19 ක ජනගහනයෙන් යුත් රටක් වන අතර
ඉන් 74% ක්ම සිය ජීවනෝපාය සලසා ගන්නේ ග්‍රාමීය දිස්ත්‍රික්ක වල ඉහත රැකියාවන්ගෙන.මෙහි දී භූමියෙන්
40% වැවිලි භෝග සඳහා ද ඉඩම් මිලියන 1.76% සළුු ඉඩම් වශයෙන් ද යොදා ගන.ී මෙහි දී ශ්‍රී ලංකාෙවි ජන සංඛ්‍යාවෙන් 72% ක් ඉඩම් වල වාසය කරන,  කෘෂිකර්ම ක්ෂේත්‍රය තුල ලැඛෙන පුර්ණ කාලීන හා අර්ධ කාලීනවැඩ සහ ආශ්‍රිත රැකියාවන්, ග්‍රාමීය ජනතාවගෙන් අඩු වශයෙන් හතරෙන් තුනක්ම ප්‍රධාන ජීවනෝපාය ලෙස
යොදා ගනියි. එම ප්‍රදේශ වල නාගරික ප්‍රදේශ වලට වඩා ඉහල දිලිදු බවක් පෙන්නුම් කරයි.
දිලිදුකම ශ්‍රී ලංකාෙවි නුතන ආර්ථික ක්‍රමයට අලුත් ප්‍රපංචයක් ද නොෙවි. දිලිදුකම ඇති වී තිඛෙන්නේ නවීනත්වය සහ තාක්්ෂණික ප්‍රගතිය සොයා යාමේ දී හදිසියේම නොවෙි. 18 වැනි සහ 19 වැනි ශත වර්ෂ වල ලේඛකයින්ගේ ප්‍රමාණික වාර්තා වල දැක්වෙන්නේ  පැරණි ශ්‍රී ලංකාෙවි ග්‍රාමීය ජීවිතයේ ඉතාම දුර බැහැර දිස්ත්‍රික්ක වල ග්‍රාමීය ජීවිතයේ මුලික ලක්ෂණය වුයේ නිදන්ගත දිළිදුකම බවය. උදාහරණයක් වශයෙන් ග්‍රාමීය ජනයා ආහාර ආහේනිය, පොදුෙවි අයහපත් සනීපාරක්ෂක පහසුකම් පසෙන්සහ ජලයෙන් ඇති වන රෝග සහ මිනිසා විසින් නිර්මිත මෙන්මස්වාභාවිකව ද ඇති වන ව්‍යසන වලින් නිරන්තරයෙන්ම පීඩා වින්දහ.මේ ආකාරයට ලංකාෙවි ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය හදුනාගත හැකි වන අතර මීලඟට අප ග්‍රාමීය   දරිද්‍රතාවයට හේතු විිමසා බලමු.

ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයට හේතු

ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයට හේතු කිහිපයක් හඳුනා ගත හැකිය. මෙහි දී සෘජුව දරිද්‍රතාවයට බලපෑම් කරන දෑ සහ වක්‍රව ග්‍රාමීය
දරිද්‍රතාවයට බලපෑම් කරන හේතු ගණනාවක් දැක්විය හැකිය.මෙහි දී ලංකාෙවි දශක තුනකට අධික කාලයක් පැවති
යුද්ධය දරිද්‍රතාවයට සෘජුව බලපෑ ප්‍රධාන හේතුවක් ලෙස හඳුනා ගත හැකිය. මෙහි දි මෙම තත්ත්වය උතුරු නැගෙනහිර ජනතාවට කෙලින්ම බලපෑ අතර සංවර්ධන ක්‍රියාවලි ආරම්භ කිරීමට යොදවන මුදල් යුද්ධයට වැය කිරීමහා විදේශ ආයෝජකයන් ලංකාවට නොපැමිිණීම හරහා ව්‍යාපාර දියුණු නොවීම තුල ලංකාෙවි ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය උග්‍ර වු බවටහඳුනා ගත හැකිය. එසේම ආබාධිතයන් රැක බලා ගැනීමට සිදු වීම, වැන්දඹුවන් ප්‍රමාණය ඉහල යෑම, අවතැන් වීමහා හවිහරණක් නැති වීීම, තුවාලකරුවන් උදෙසා විශාල මුදලක් වැය කිරීමට සිදුවීම ආයුධ සහ යුද්ධ කෙරෙහි විශාල මුදලක් වැය කිරීමට සිදුවීම, ග්‍රාමීය සංවර්ධනයට යොදන මුදල් ප්‍රමාණය අවම වීම, තරුණ ශ්‍රමය යුද්ධයට යෙදවීමටසිදුවීම, තරුණ ජනගහනය විශාල ලෙස මිය යාම මෙසේ මිය යන 99% පමණ ග්‍රාමීය තරුණ පිරිස් වීම, සුභ සාධන කටයුතු සඳහා අධික මුදලක් වැය වීම ආදිය නිිසා යුද්ධය කෙලින්ම ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයට හේතුවක් බවට පත්ව ඇත. එය ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය උග්‍ර විමට  ද හේතු  වී ඇත.

එසේම ග්‍රාමීය දිලිදු බව ප්‍රධාන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රශ්නයක් වීමට බලපාන හේතු තුනකි. පළමු වැන්න රටෙහි සම්පුර්ණ දුප්පතුන්ගෙන් 90% සමන්විත වන්නේ නාගරික නොවන දුප්පතුන්ගෙනි. විවිධ හේතුන් නිසාපද්ගලයන්ට බලපාන අතුරුු අන්තරා  හේතුවෙන් මිනිසුන් අලුතින් දුප්පතුන් බවට පත්වීම නිසා ග්‍රාමීය දුප්පත්කම අතිශයීන්ම උච්චාවචනයට ලක් වේ. ග්‍රාමීය දුප්පතූනට විධිමත් ණය විවෘත නැත. ඔවුන්ට මුහුණ දීමට සිදුවන අතුරු අන්තරා වලට රක්ෂණ නැත.ග්‍රාමීය දුප්පත්කම පිලිබද දෙවැනි තත්ත්වය මෙයයි.

තුන්වැනි තත්ත්වය ග්‍රාමීය අංශයට විශේෂිත වු දරිද්‍රතා උගුලයි. මෙම උගුල නිසා ග්‍රාමිීය දුප්පත්කම දැඩිි
ලෙස පැතිර යයි. එසේම එය සමනය කිරීමට ද අපහසු වි ඇත. ලංකාවේ පසුකාලීන ප්‍රතිසංස්කරණ ප්‍රතිපත්ති සකස් කරඇත්තේ මුලිකව නාගරික නැඹුරවකින් වීම නිසා නාගරික  දුප්පත්කම අඩුකිරීම පහසු වී ඇත. වෙළඳාම, කර්මාන්ත,රැකියා අවස්ථා පිලිබඳ නගරයට වාසියක් පැවතිය ද දරිද්‍රතා උගුල ක්‍රියාත්මක වීමෙන් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ හුදෙකලා කර ඇත.පුද්ගල මට්ටමට බලපාන දරිද්‍රතා උගුලඑසේම රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හා රාජ්‍ය හා අනෙකුත් අංශ වලින් ලැඛෙන සහනාධාර මත ග්‍රාමීය ජනතාව ඹ්නෑවට වඩායැපීමට පුරුදු වීම ද මෙම  දරිද්‍රතාවය වක්‍ර ලෙස ඉහල යෑමට හේතුවක් වි ඇත. ජන සවිය, සමෘද්ධිය ආදිය ලබා දිම තුල සිය පැවැත්ම සඳහා ජනතාව ද්‍රව්‍යමය වශයෙන් සහ මානසික වශයෙන් බාහිර නියෝජිතයතන මත යැපෙන ප්‍රමාණයටපෞද්ගලික පෙළඹවීම හා ස්වෝත්සාහය වන අතර තරගකාරී වෙළඳ පොල රාමුවක් තුල වාසි ලබා ගැනීමට ඔවුන්සතු හැකියාව මොට වේ. මෙහි දී ජනතාවගේ දිගු කාලීන සංවර්ධනය අරමුණු කර නොගෙන කෙටි කාලීන දේශපාලන වාසි උදෙසා මෙලෙස සහනාධාර ලබාදීම තව තවත් ජනතාව දරිද්‍රතාවයටම තල්ලු කිරීමකි.අඩු සමාජ පිලිගැනීම ද වක්‍රාකාරව දරිද්‍රතාවයට බලපානු ලබයි. ඔවුන්ට අඩු සමාජ පිළිගැනීමක් සහිත රැකියා පමණක් උරුම වීම තුල ප්‍රධාන වශයෙන් අර්බුුදකාරී මානසික මට්ටම් වල සිටින ඔවුන් නිතර ගැටුම් වලින් යුතු පිරිසක් ලෙසට හංවඩු ගැසීම තුල ක්‍රියාත්මක වන අතුරු ප්‍රතිඵල මොවුන් තවත්  දරිද්‍රතාවයට තල්ලු කරන හේතුවක් බවටත් වි ඇත
.
එසේම වතුකර ජනයාගේ දරිද්‍රතාවයට අයහපත් නිවාස හා සනීපාරක්ෂක තත්ත්ව, අඩු සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපන තත්ත්ව,
භාෂා දුෂ්කරතාවය, වත්තෙන් බැහැර අය සමඟ සම්බන්ධතා නොමැති වීම, හැදුනම්පත් හා උප්පැන්න නොමැති වීම,
අලෙවි කල හැකි නිපුණතා නොමැති වීම  ආදිය හේතු ලෙස දැක්විය හැකියඑසේම ග්‍රාමීය ජීවන රටාව තුල පවති
යම් යම් තත්ත්ව ද  දරිද්‍රතාවයට බලපායි. මෙහි දි මත්ද්‍රව්‍ය, මත්පැන් හා දුම් කොල වල බලපෑම අධිකය. ලංකාවේ
ඒක පුද්ගල මද්‍යසාර පරිභෝජනය 1989 සිට 2001 දක්වා ස්ථාවරව ඉහල ගොස් ඇත. ග්‍රාමිය අංශයේ මෙම
මත්පැන් පරිභෝජනය ඉහල ගොස් ඇත. මේ තුල ගිලන් වුවන් හා මරණ සංඛ්‍යාව ද  ඉහල ගොස් ඇත. මත්පැන්
සම්බන්ධ වැරදි වලට දඩුවම් ලබා බන්ධනාගාර ගත කර සිටින පිරිස ද ඉහලය. මේ අය  දිලිදු සමාජ පසුබිම් වල අයයි.
මෙම මත්පැන් භාවිතය නිසා ගෘහස්ථ ආදායම අඩු වීම, මුලික අවශ්‍යතාව යන්නෙන් බැහැරව මුදල් වියදම් කිරිම,
කම්කරුවන් ගොවින් වැඩට නොපැමිණීම, ඔවුන් අතර විනයක් නැතිවීම, ණයගැති බව, ගෘහස්ථ ප්‍රචණ්ඩත්වය,
ලෙඩ රෝග, අසල්වාසීන් සමග දබර ඇති කර ගැනීම ආදිය දරිද්‍රතාවය ඉහල යාමට ග්‍රාමීය මට්ටම තුල මත්පැන් භාවිතය නිසා හේතු වී ඇත.

ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයට විසදුම් හා යෝජනා

ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයට පිටුදැකීම සඳහා විවිධ අංශ ඔස්සේ  විවිධ යෝජනා හා විසදුම් ඉදිරිපත් කල හැක.දරිද්‍රතා උගුල
ගැන සාකච්ඡාවේ දි දිලිදු ගැමියන්ට තම සංවර්ධන කටයුතූ හා තම ගැටලු වලින් ගොඩ ඒම සඳහා විධිමත් ණය
යෝජනා ක්‍රමයක් හදුන්වා දීම වැදගත් වේ. එසේම මොවුන්ට ශුද්ධ ඉතිරි කිරිමක් කර ප්‍රාග්ධන ආයෝජනයක්
කිරිමට හැකි වන ආකාරයක් සකස් කිරීම ද වැදගත් වේ. ඔවුනගේ් ප්‍රාග්ධන වත්කම් වැඩි කල යුතුය. ඒ සදහා ගොවි
ජන ව්‍යුහය හා වාරි මාර්ග ජාලයක් දියුණු කල යුතුය. ගොවිපලවල් නවිකරණය කල යුතුය. ආහාර පිලිසකර කිරිමේ
ක්‍රම හදුන්වා දිය යුතුය. නමුත් ඉහත වෙනස්කම් ඉතාම මන්දගාමී ලෙස සිදුවන බැවින් ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය නිදන් ගත
තත්ත්වයට පත් වී තිෙබි.

එසේම නිදහස් වෙළද කලාපයට, මැදපෙරදිග රැකියා වලට යොමු වන තරුණ පිරිස් වෙනුවට ග්‍රාමීය සංවර්ධනයක්
ලබා ගැනීම ජනතාව පුරුදු පුහුණු කල යුතුයි. ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය අවම මටිටමකට ගෙන ඒමට ග්‍රාමීය ශ්‍රමයම යොදා ගත යූතූයි. එසේම ග්‍රාමීය ජනතාවට ඉහල අධ්‍යාපනයක ලබාදීමට උත්සහ කිරීම ද වැදගත් වේ.මෙහිදී වෘත්තීය පුහණු මට්ටමෙන් හෝ ඉහල හැකියාවන් ග්‍රාමීය අංශයට ලබාදීම වැදගත් වේ. මෙලෙස අධ්‍යාපනය දීමේ දී ඔවුන් තුලපවත්නා වු පහත් යැයි සම්මත රැකියා පිලිබඳ දෘෂ්ටිය වෙනස් කිරීමට අධ්‍යාපන ක්‍රමවේදය තුලින්ම කටයුතු කරන්නේ නම් එය ග්‍රාමීය දරිදුතාවයෙන්මිදීමට මගක් වනු ඇත. එසේම ග්‍රාමීය ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය මට්ටම ද ඉහල මට්ටමකට ගෙන ඒමට කටයුතු කිරිම වැදගත් වේ. මන්ද පෝෂණතත්ත්ව අවම කොට සමබර ආහාර වේලක් ලබාදීම වැදගත් වේ. එසේ නොමැති වු විට ග්‍රාමීය දරුවන් ද ඔවුන්ගේ මව්පියන්ගේ් තත්ත්වයටම ඇද වැටෙනු ඇත.

එසේම ග්‍රාමීයව ජනතාව පාදක කර ගත් සංවර්ධනයක් මගින් දිලිදු බව පිටු දැකීමට කටයුතු කල යුතුය. එය දේශපාලනිකවුවමනා තෘප්ත කර ගැනීම අරමුණු කර නොගත යුතුය.දිලිදු ජනතාව අතර ව්ිරැකියාව අඩු කිරිම සඳහා පියවර ගැනීම වැදගත් වේ. නව රැකියා අවස්ථා ජනිත වන ආකාරයට කර්මාන්ත ආයතන ග්‍රාමීයව ව්‍යාප්ත කිරීමට කටයුතු කිරීම වැදගත් වේ.ග්‍රාමීය යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය කිරීම ද වැදගත් වේ. ඒ තුලින් ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවයට පිටුදැකීම සඳහා යම් යම් ක්‍රියාමාර්ග ගත හැක

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

	1. ආර්ථික විමසුම       		2000 නොවැම්බර්/ දෙසැම්බර්
				2000 ඔක්තෝම්බර්් / නොවැම්බර්
				2008 ජුනි /ජුලි
				2003 ජනවාරි/ මාර්තු

	2. විමුක්ති 2006 අගෝස්තු
	3. ලාංකීය ආර්ථිකයේ ඉරණම හා ලෝක මුල්‍ය අර්බුදයරාජා වසන්ත
	 4 කෘෂි කාර්මික ආර්ථික විද්‍යා  -සේනානායක එස්.එම්.පී

ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය


Orhan Öcalgiray, (d. 13 Ağustos 1922, İstanbul - öl. 19 Ağustos 2018, İstanbul). Türk iş insanıdır.

İstanbul Erkek Lisesi mezunudur. Yüksek öğrenimini İstanbul Teknik Üniversitesi Makina Fakültesi'nde tamamlamıştır. Üniversite eğitimi sırasında Sümerbank'tan burs alması nedeniyle mezun olunca Sümerbank'ta 9 yıl zorunlu olarak çalıştı. Teknik Müşavirlik şirketi kurdu. Ardından Benal Mensucat'ı aldı. 1974'te Orimpeks'i kurdu. 1996'da İTÜ senatosundan "fahri doktor" unvanını aldı. İTÜ Ayazağa yerleşkesindeki Genetik Araştırmaları Merkezi'nin yapılmasına yardım etti.

Öcalgiray Yatırım Holding, Oran Tekstil, Orimpeks Tekstil, Nako İplik isimli şirketlerin Yönetim Kurulu Başkanlığı ve aynı zamanda Atatürkçü Düşünce Derneği Orhangazi şubesi başkanlığı yaptı.
1984-1992 tarihleri arasında Orhangazi Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığını yaptı.

19 Ağustos 2018 tarihinde İstanbul'da öldü ve Zincirlikuyu Mezarlığı'nda defnedildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Genetik Araştırmaları Merkezi

1922 doğumlular
İstanbul Teknik Üniversitesi Makina Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
2018 yılında ölenler
İstanbul doğumlu iş insanları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Orhan Öcalgiray


كارلوس ألبرتو هو اسم أكثر من شخص:.

 كارلوس ألبرتو بيريرا، مدرب المنتخب البرازيلي الفائز ببطولة كأس العالم 1994 في الولايات المتحدة.
 كارلوس ألبرتو توريس لاعب كرة قدم كان قائد المنتخب البرازيلي الحائز على كأس العالم 1970.
 كارلوس ألبرتو تيفيز لاعب أرجنتيني يلعب في منتخب الأرجنتين.
 كارلوس ألبيرتو بينيا لاعب كرة قدم مكسيكي.
 كارلوس ألبيرتو سانتشيز مورينو لاعب كرة قدم كولومبي.
 كارلوس البرتو ديل ريو أرويو سياسي من الأكوادور.
 كارلوس البرتو برينيس سياسي من نيكاراغوا.
 كارلو ألبيرتو ملك سردينيا بين عامي 1831-1849.
أسماء ذكور برتغالية
أسماء شخصية
صفحات توضيح أشخاص

كارلوس ألبرتو (توضيح)


الخراج قرية تقع غربي محافظه اربد تتبع إداريا للواء الوسطية، بلغ عدد سكانها 4319 نسمة وفقا لتعداد عام 2019.

مراجع

قرى الأردن
قرى محافظة إربد
أماكن مأهولة في لواء الوسطية

الخراج (إربد)


Werner August Felix Behrendsen (Berlín, 6 de julio de 1863 - 21 de diciembre de 1923) fue un médico y un botánico amateur alemán.

Algunas publicaciones
 . 1904. Zwei neue Alectorolophus-Formen. 4 pp.
 -----------------------. 1904b. Ein neuer Moehringia-Bastard. 2 pp.

Libros
 . 1904. Ueber Saison-Dimorphismus im Tier- und Pflanzenreich. 15 pp.
 -----------------------, . 1903. Einige neue Alectorolophus-Formen. 26 pp.
 -----------------------. 1888. Über die Verbreitung des Echinococcus im menschlichen Organismus (Sobre la distribución de Echinococcus en el organismo humano). Editor Schade, 35 pp.

Eponimia
 (Scrophulariaceae) Alectorolophus behrendsenii Sterneck ex Behrend. & Sterneck
 (Scrophulariaceae) Rhinanthus behrendsenii (Sterneck) Kunz

Referencias

Botánicos de Alemania del siglo XIX
Botánicos de Alemania del siglo XX
Médicos de Alemania del siglo XIX
Escritores en alemán
Escritores en latín
Nacidos en Berlín

Werner Behrendsen


Cuando solo nos queda rezar es el undécimo y último capítulo de la cuarta temporada de la serie de televisión chilena Los 80 y el episodio 41 en general de la serie, siendo la primera vez que se realiza un undécimo capítulo dentro de una temporada. Este episodio, originalmente pensado para ser transmitido el miércoles 21 de diciembre y así no caer durante la celebración de Navidad, fue adelantado y estrenado en Canal 13 martes 20 de diciembre de 2011.

El capítulo estuvo centrado en el desenlace de la situación de clandestinidad en que se encontraban los personajes de Gabriel y Claudia (interpretados por Mario Horton y Loreto Aravena) desde el final de la tercera temporada. La participación especial del actor Otilio Castro como invitado en esta emisión tuvo un rol fundamental en el desenlace de la temporada.

Este episodio final marcó una audiencia de 34 puntos de sintonía promedio y llegó a alcanzar un máximo de audiencia de 40 puntos, consolidándose como uno de los episodios más vistos de todas las temporadas de la serie y como el programa de transmisión regular más visto en Chile durante el año 2011.

Producción y grabación
Las filmaciones del capítulo estuvieron principalmente centradas en locaciones ubicadas en Santiago y en lugares de los alrededores de la capital chilena. En un inicio el final de temporada estaba pensando que concluirían sus grabaciones a principios de noviembre de 2011, sin embargo un inesperado paro de actores en el país provocó que estos plazos quedaran momentáneamente en incertidumbre por esta movilización en la cual también se había sumado el elenco de la serie, trayendo como consecuencia la paralización de la producción. El paro finalmente consiguió un acuerdo el día 7 de noviembre de 2011 y se concluyó la movilización al día siguiente. Al terminar la paralización de Chileactores la producción de Los 80 continuó sus grabaciones realizando un promedio de cuatro escenas por día terminando las grabaciones el lunes 21 de noviembre de 2011 y de ahí iniciar el proceso pos-producción que tardó aproximadamente una semana finalizando el 28 de noviembre.

Desarrollo

Trama

El capítulo se sitúa en el 8 de septiembre de 1986, un día después del atentado contra Augusto Pinochet. El inicio se ve marcado por los intentos de Juan Herrera (Daniel Muñoz) por proteger a su hija Claudia a través de la Vicaría de la Solidaridad, pues finalmente decide en conjunto con Ana (Tamara Acosta) poner un recurso de amparo para ayudarla legalmente en caso de una posible encarcelación. Claudia (Loreto Aravena), en tanto, es atrapada por el falso hermano de su padre, Pedro (Otilio Castro), luego de que ella abordara el taxi conducido por el miembro de la CNI mientras trataba de huir de Santiago. Cuando la mayor de los Herrera intenta escapar del auto, Pedro le apunta un arma a la cara y le dice que se baje del auto sin escándalos.

Félix (Lucas Escobar) comienza a darse cuenta de que su hermana mayor podría estar en problemas cuando ve a su madre Ana llorar desconsolada al enterarse de que Juan no logró colocar el recurso de protección. Luego que su familia evadiera las preguntas que realiza al respecto, Félix intenta por todos los medios enterarse de lo que sucede, ante lo cual Exequiel (Daniel Alcaíno) se enoje con él por desobedecer la orden de su madre, mientras ella era consolada por su amiga Nancy (Katty Kowaleczko).

Más tarde, Juan se cruza en el camino de Claudia de un modo terrible. Mientras él busca preocupado a su "hermano", llega a la pensión que figuraba en el contrato de Pedro como domicilio, y justamente es ese el lugar en donde Claudia ha sido dejada amarrada y amordazada por el mismo supuesto hermano de Juan. Ella, desesperada al escuchar la voz de su padre tras la puerta de la casa, intenta pedir ayuda sin poder ser escuchada.

Casi sin quererlo, Martín (Tomás Verdejo) se ve involucrado en otro hecho de violencia. Trabajando como camarógrafo de Teleanálisis, recibe la noticia del asesinato del periodista José Carrasco quién trabajaba con ellos y el cual fue ejecutado por miembros de la Central Nacional de Informaciones (CNI) a modo de venganza por el atentado a Pinochet. En las calles, Martín logra filmar como las fuerzas de seguridad de la dictadura apresan a un grupo de jóvenes que eran trasladados por personal diplomático luego de pedir asilo político en la embajada de los Países Bajos, los cuales habían sido acusados de estar involucrados en el atentado contra Pinochet en el Cajón del Maipo.

Momentos más tarde, Gabriel (Mario Horton) se está deshaciendo de evidencia de su presencia antes de huir, cuando la vivienda es rodeada por varios agentes de la CNI, entre ellos, Pedro. Es ahí cuando se desata una balacera: Gabriel, con una pistola, se enfrenta a sus oponentes que poseen ametralladoras capaces de traspasar las murallas, quedando malherido. Mientras la policía secreta le exige rendirse, Gabriel toca la pulsera que le regaló Claudia y recuerda que le hizo prometer a ella que, en caso de ser capturada, hablara todo lo que sabe de él para que así no le hagan daño. El frentista comprende que Claudia está en peligro, sale de la vivienda y lanza un último disparo, antes de caer abatido por los disparos de Pedro.

En tanto, Ana comienza a quebrarse definitivamente por la incertidumbre del paradero de Claudia, ante lo cual Nancy la convence de seguir adelante tras una charla en que le comenta convencida: "Si te echas a morir esta familia se va a las pailas". Desesperado por la imposibilidad de ayudar a su hija, Juan termina comentándole al joven Félix cuál es el verdadero problema con su hermana que desconocen su paradero, y se produce una tierna y emotiva escena entre ellos. Mientras Juan admite que ha sido incapaz de proteger a Claudia, Félix le dice convencido: "No es su culpa, usted es un buen papá, el mejor del mundo. En serio, no puede arreglar todas las cosas".

Una vez de vuelta en la residencial donde tiene cautiva a la mayor de los Herrera, el agente de la CNI le muestra a Claudia la cédula de identidad de Gabriel y ella comprende que ha muerto. Pedro continúa su rutina mientras ella llora tirada en el suelo, aún amarrada a una silla. Mientras Claudia llora, su familia reza unida.

Pedro se apresta a entregar a Claudia a sus superiores, pero encuentra un papel que Juan le había dejado horas antes al estar preocupado por el: "Hermano, estoy un poco preocupado por usted. Comuníquese". Pedro reflexiona y recuerda a la familia Herrera, tras lo cual recrimina la actitud de Claudia, diciéndole "Cabra de mierda, ¿Por qué no pensaste en tu familia, gente buena, gente decente?".

Ya de noche, la familia Herrera se despierta ante un llamado a su puerta. Pedro aparece con Claudia y, en un sentido abrazo, Ana le pide perdón a su hija por el distanciamiento. Mientras Pedro abandona el hogar, Juan se acerca y le exige explicaciones. El agente de la CNI le indica que lleve a su hija fuera de Santiago por unos meses, ante lo cual Herrera insiste en que le revele su verdadera identidad. Pedro le responde que es "su hermano".

Posteriormente, Pedro en el cuartel de la CNI indica que no encontró a Claudia, ante lo cual se decidió archivar el caso, ya que su prioridad era encontrar a quienes perpetraron el atentado a Pinochet. En la última escena, Juan lleva a Claudia en su camioneta hacia el sur.

Título
El título «Cuando solo nos queda rezar» hace referencia al momento en que toda la familia se junta para rezar y pedir por Claudia de la cual no saben nada de ella y ante los acontecimientos que se viven en el país, sienten que puede estar en peligro.

Recepción

Audiencia y recepción pública
El capítulo marcó una audiencia de 35 puntos de índice de audiencia promedio en línea y 34 en la medición definitiva durante la transmisión, con máximos de espectadores de 4 millones y 40 puntos en el momento de la muerte de Gabriel, además de varios momentos en 39 puntos, como cuando se logró reunir toda la familia. Con esto consiguió transformase en la tercera emisión de la serie con más audiencia en su historia de las cuatro temporadas hasta ahora emitidas, además de obtener el récord de ser el programa de transmisión regular más visto del año en Chile, solo superado por los eventos musicales y deportivos como lo son el Festival de Viña del Mar 2011 y los partidos de la Selección de fútbol de Chile durante la clasificatoria a la Copa Mundial de Fútbol de 2014, con esto se transforma en términos generales en la serie de televisión chilena más exitosa de los últimos tiempos en el país.

Durante la transmisión del episodio se vivió un impacto en las redes sociales que sobrepasó lo ocurrido en capítulos anteriores, llegando a generar temas tendencia (trendig topic) en Twitter a nivel mundial a cada momento que transcurría la serie, menciones como "#Los80", "Felix", "Juan Herrera", "CNI", "cagó Gabriel", "Daniel Muñoz", "Claudia", "Claudita", "Gabriel, "Pepe Carrasco", entre muchos otros lograron posicionarse como lo más comentado en Chile y el mundo.

Finalmente en el índice de audiencia definitivo el episodio cerró con una audiencia promedio de 34 puntos de índice de audiencia, quedándose como el tercero más visto de toda la temporada y serie en general solo superado por "Madres coraje" con 34.6 y "El viaje" con 34.3 puntos. La medición se hizo contabilizando el tiempo que estuvo al aire el resumen de la temporada que duro treinta minutos antes del episodio estreno por lo que la audiencia promedio del "capítulo original" fue mayor. En el mismo horario los otros canales alcanzaron cotas de audiencia muchísimo inferiores quedando en segundo lugar de la franja la teleserie La Doña de Chilevisión con 12.4 unidades y en tercer lugar Su nombre es Joaquin de TVN con solo 10 unidades de índice de audiencia. Sumado a esto el capítulo logró consolidar cifras en diferentes segmentos, dentro de estos llegó a obtener 20.9 puntos en hombres y mujeres del segmento ABC y 23.3 en mujeres ABC, dichos segmentos son los más importantes en cuanto a comercialización de los productos asociados al financiamientos de las tandas comerciales. Además el episodio llegó a marcar 25 mil visitantes en la transmisión en línea con un máximo de 22.500 concurrentes.

La relevancia además que adquirió el final en los medios de prensa fue tal que logró menciones en la totalidad de los medios chilenos destinados a la comunicación tanto escrita como en línea, ya sea diarios, revistas, sitios de internet, televisión y radios. Es así como también logró generar varias portadas de los diarios más comercializados en Chile, como son Las Últimas Noticias y La Cuarta.

El capítulo fue repetido el día 25 de diciembre de 2011 quedando en el segundo lugar diario con una audiencia índice de audiencia de 18.5 puntos.

Crítica

El capítulo fue en generar alabado por la crítica al mostrar la realidad tal y como ocurrió en aquellos años de dictadura en Chile, consiguiendo que la familia chilena se reuniera como antaño alrededor del televisor y recordaran o traspasar sus viviencias a las nuevas generaciones ajenas de lo ocurrido en esa época. Además se deja claro el giro que tomó desde sus inicios en la cual era más bien una serie liviana y en la cual más se centraba en los detalles cotidianos de la vida y la moda, a ahora ser una serie casi como un documental del aspecto político y como este golpeó a la clase media del país, es así como Larry Moe de Las Últimas Noticias dice «El final fue más que la serie costumbrista que todos mirábamos atentos ante cualquier falla de continuidad y que terminó en una dosis de realidad impactante, esta si que es una serie tan real como tú».

Por otro lado el desenlace coincidió en ser lo esperado por el público con una Claudita reencontrándose con su familia y siendo perdonada por su madre que tanto rechazo y resentimiento había sentido durante toda la temporada, quedando como un final dramático y emotivo pero políticamente correcto.

Vasco Moulian de  La Segunda, estableció que "comenzar el último capítulo viendo cómo ocurrió la muerte de Pepe Carrasco, destacado periodista nacional, fue para muchos un golpe enorme y que esta fue la temporada más política de Los 80 y ahí es donde una parte de la ciudadanía sintió que es la temporada con más sesgo político del guion". Por otro lado Otilio Castro fue nombrado el actor revelación por su participación en la serie y su interpretación culmine en este capítulo, el actor que lleva 25 años de carrera en cine, teatro y televisión por primera vez logra ser reconocido en masividad, su personaje de Pedro Herrera lo llevó a recibir solo elogios.

Controversia
El impacto social del personaje recreado por el actor Otilio Castro fue tal que llevó incluso a recibir amenazas de muerte vía telefónica por algunas personas que tomaron su rol ficticio como parte de la realidad, esto motivó a tomar medidas por parte de Castro, realizando una denuncia en Carabineros de Chile, Castro prefirió no referirse al tema en los medios de prensa, dejando el tema en reserva.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Los 80
 Capítulo completo oficial

Episodios de Los 80

Cuando solo nos queda rezar


Philipp Joseph Franz Adolf Adams (* 23. November 1828 in Koblenz; † 11. September 1891 ebenda) war ein deutscher Verwaltungsjurist.

Preußischer Katholik
Franz Adams war Sohn von Franz Peter Adams und Bruder von Clemens Joseph Adams. Er studierte an der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Rechtswissenschaft und wurde 1847 Mitglied, später Ehrenmitglied des Corps Teutonia Bonn. Über 27 Jahre, von 1864 bis zu seinem Tod, saß er im Stadtrat von Koblenz; 1877 wurde er auch Beigeordneter. Seit dem 7. Dezember 1878 vertrat er seine Stadt in der "OB-Fraktion" des Preußischen Herrenhauses  1885 wurde er in den Provinziallandtag der Rheinprovinz gewählt, der ihn zum stellvertretenden Vorsitzenden wählte. 1882 wurde Adams als Justizrat, 1888 als Geh. Justizrat charakterisiert. 1863 gründete er in Koblenz den Katholischen Leseverein, dessen erster Vorsitzender er bis 1887 war. Das neue Vereinsgebäude wurde am 28. Januar 1866 eingeweiht und nach Joseph Görres benannt. In Otto von Bismarcks Kulturkampf wurde der Leseverein 1874 verboten und das Görreshaus geschlossen. Heute wird es vom Staatsorchester Rheinische Philharmonie genutzt. 1864 war Adams stellvertretender Präsident der Deutschen Katholikenversammlung in Würzburg. Als preußischer Katholik war er 1858, 1859, 1864 und 1865 Vizepräsident der Katholikentage. Nach dem Ersten Vatikanischen Konzil stellte er sich gegen das Unfehlbarkeitsdogma. Eine in Königswinter entstandene Erklärung erhielt 1.359 entsprechende Unterschriften. In Koblenz bildete sich eine Altkatholische Kirchengemeinde, der Adams aber fernblieb.Siehe auch

Siehe auch

 Liste der Corpsstudenten im Preußischen Herrenhaus
 Liste der Deutschen Katholikentage
 Liste der Mitglieder des Preußischen Herrenhauses

Weblinks

 Adams im Personenregister der Amtspresse Preussens, Staatsbibliothek zu Berlin

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Person (Koblenz)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Ehrenmitglied eines Corps
Mitglied des Provinziallandtages der Rheinprovinz
Person des römischen Katholizismus
Geboren 1828
Gestorben 1891
Mann

Franz Adams der Jüngere


Yüzbaşı, birçok ülkenin kara ve hava kuvvetlerinde asıl görevi bölük komutanlığı olan ve Üsteğmen ile Binbaşı arasındaki askerî rütbe. NATO kodu OF-2'dir.

Türk Silahlı Kuvvetleri
Türk Silahlı Kuvvetleri ve Jandarma Genel Komutanlığında normal şartlarda görev süreleri 6 yıldır. İlk 3 yılı Yüzbaşı, son 3 yılı ise "Kıdemli Yüzbaşı" olarak adlandırılır. Bölük komutanı olarak görev yapabilirler. Yüzbaşılık rütbesinde 6 yıl rütbe almak için beklerler.

Geçmiş
Harp Akademisi'nden mezun olan subaylar "Kurmay Yüzbaşı" olarak göreve başlarlar.

Osmanlı

Kıdemli Yüzbaşının Osmanlı ve Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarındaki karşılığı Kolağası'dır.

Ayrıca bakınız
 Türk Silahlı Kuvvetleri subay rütbe dereceleri ve işaretleri

Kaynakça

Türk Silahlı Kuvvetleri rütbeleri

Yüzbaşı


Mutlak sıfır, bir maddenin moleküllerinin entalpi ve entropisinin teorik minimum değerine ulaştığı termodinamik sıcaklık ölçeğinin en alt sınırıdır. Teorik sıcaklık, ideal gaz yasasının ekstrapolasyonu ile hesaplanmıştır. Uluslararası uzlaşı neticesinde, mutlak sıfır Celsius ölçeğinde (Uluslararası Birimler Sistemi) −273.15 derece, Fahrenheit ölçeğinde (Amerika Birleşik Devletleri geleneksel birimleri ya da İmparatorluk birimleri) −459.67 derece, Kelvin ve Rankine ölçeklerinde de 0 derece olarak alınmıştır.

Teorik olarak mutlak sıfır sıcaklığına ulaşan (inen) bir maddenin iç enerjisi 0 (sıfır) olacağından daha fazla soğutmak mümkün değildir. Mutlak sıfır moleküllerin durduğu (hareketlerinin çok küçük titreşimlere indirgendiği) noktadır. Mutlak sıfır hesabında ihmal edilen bu titreşimin sebebi sıfır noktası enerjisi denilen enerjidir ve bu enerji maddeden uzaklaştırılamaz. Mutlak sıfır maddelerin ısı basınç diyagramından hesaplanabilir. Örneğin, suyun normal atmosfer basıncı altında su-buz su ve su-su buharı hallerindeki ısı basınç diyagramları çizilirse, diyagramdaki üç eğrinin de skalada mutlak sıfır değerinde birleşeceği görülür.

Termodinamik
Sıcaklık 'e yakınsadığında, tüm moleküler hareket durmaya yakınsar ve herhangi bir adyabatik işlem için ΔS = 0 yakınsanır (S entropi). Böyle bir durumda, "T" → 0 yakınsanırken, saf maddeler (ideal olarak) yapısal kusurları olmayan ideal kristaller oluşturabilir.

Max Planck'ın termodinamiğin üçüncü yasası'nın güçlü formülasyonuna göre, bir ideal kristalin entropisi mutlak sıfırda sıfırlanır. Nernst ısı teoremi ise, daha az ihtilaflı bir sav olarak, T → 0'a yakınsarken herhangi bir izotermik işlemin entropi değişiminin sıfıra yakınsadığını önerir:

Farklılıklarına rağmen tüm bu savlar, ideal bir kristalin entropisinin sabit bir değere yakınsadığını önermektedir.

Bose-Einstein yoğunlaşması ile ilişki

Bose-Einstein yoğunlaşması, bir dış potansiyele hapsedilmiş ve mutlak sıfıra çok yakın sıcaklıklara soğutulmuş zayıf etkileşimli bozonlar içeren seyreltik bir gazın madde haline denir. Bu koşullar altında, bozonların büyük bir kısmı dış potansiyelin en düşük kuantum halinde bulunur ve bu sebeple bozonların kuantum etkileri makroskopik ölçekte gözlenebilir hale gelir.

Maddenin bu hali ilk olarak 1924–25'te Satyendra Nath Bose ve Albert Einstein tarafından tahmin edilir. Bose ilk önce Einstein'a ışık kuantasının (günümüz adlandırılması foton) kuantum istatistikleri hakkında bir makale gönderir. Einstein bu makaleden etkilenir ve makaleyi İngilizce'den Almanca'ya çevirerek Bose adına Zeitschrift für Physik isimli hakemli bir dergiye gönderir. Einstein, ilerleyen süreçte ise Bose'un parçacıklar üzerine olan fikirlerini iki yeni makale üzerinden geliştirir.

Bu gelişmelerden yetmiş yıl sonra, 1995'te, Eric Cornell ve Carl Wieman Boulder Kolorado Universitesi NIST-JILA laboratuvarında, rubidyum atomlu bir gazı 170 nanokelvin (nK)'e () kadar soğutmayı başararak ilk gazlı Bose–Einstein yoğunlaşmasını üretir.

2003'te ise, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü araştırmacıları sodyum atomlarının Bose–Einstein yoğunlaşması üzerinden 450 ± 80 picokelvin (pK) () seviyesi düşük bir sıcaklığa inerek rekor kırar.

Ulaşılan sıcaklıklar
Termodinamik kanunları mutlak sıfır sıcaklığına ulaşılamayacağını belirtir çünkü soğutulan maddenin sıcaklığı, soğutan maddenin sıcaklığına yakınsayarak yaklaşır. İki sıcaklık sonsuza kadar yaklaşmaya devam ederler fakat aynı değere ulaşamazlar.
Bilim insanları tam olarak bir "sıfır" ısı enerjisi durumu yaratamasalar da maddenin alışılmadık kuantum etkileri gösterdiği, mutlak sıfıra oldukça yakın sıcaklıklara ulaşabilmektedirler. Şu ana kadar ulaşılmış en düşük sıcaklık 100 pikoKelvin'dir.

Şu ana kadar ulaşılmış en düşük sıcaklık 38 pikoKelvin'dir.

Ayrıca bakınız
 Sıcaklık
 Mutlak sıcaklık
Bose-Einstein Yoğuşması

Kaynakça

Sıcaklık
Termodinamik

Mutlak sıfır


Genuri (sardisk: Giaùni, Jaùni) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 230 meters højde og har 330 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 7,52 km² og grænser til kommunerne Baradili, Genoni, Setzu, Sini og Turri.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Genuri


Debra C. Roberts, née le 13 janvier 1961, est une biogéographe sud-africaine et est depuis 2015 la coprésidente du groupe de travail II du Groupe d'experts intergouvernemental sur l'évolution du climat pour le sixième rapport.

Elle est à la tête de l'unité des initiatives de villes durables et résilientes de la municipalité d'eThekwini (Durban, Afrique du Sud).

Formation et carrière
Née le 13 janvier 1961, Debra Roberts est titulaire d'un doctorat en biogéographie urbaine à l'Université de Natal, en Afrique du Sud. Après un post-doctorat, elle rejoint le gouvernement en 1994.

Elle crée le Département de la planification environnementale et de la protection du climat de la municipalité de eThekwini (Durban, Afrique du Sud) qu'elle dirige de 1994 à 2016.

En 2016, elle est nommée pour créer l'unité des initiatives de villes durables et résilientes à Durban et est la première responsable de la résilience de la ville .

Depuis juin 2023, elle est professeur à temps partiel à l'université de Twente.

Responsabilités pour le GIEC
Elle est l'une des principaux auteurs du chapitre 8 (zones urbaines) du groupe de travail II du cinquième rapport d'évaluation du GIEC et est élue coprésidente du groupe de travail II pour le sixième cycle d'évaluation du GIEC en 2015 .

Elle est également l'une des principaux auteurs du rapport spécial du GIEC sur le réchauffement climatique de 1,5 °C  .

Reconnaissances
En 2014, le AfriCAN Climate Consortium lui décerne son AfriCAN Climate Research Award.

Elle reçoit le prix Barbara Ward 2016 de l'Institut international pour l'environnement et le développement .

Elle est professeur honoraire de l'Université du KwaZulu-Natal et est répertoriée en 2019 par Apolitical comme l'une des 100 personnes les plus influentes sur le changement climatique dans le monde.

Elle a reçu des doctorats honorifiques de l'université de Twente en 2022 et de l'université du Cap en 2023.

Références

Liens externes

Naissance en 1961
Auteur du GIEC
Étudiant de l'université du Natal
Biogéographe

Debra Roberts


8860 Rohloff este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8860 Rohloff este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Lutz Dieter Schmadel și Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 14,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

8860 Rohloff


Otoka je naseljeno mjesto u općini Krupa na Uni, Republika Srpska, BiH.

Povijest

Do potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma bilo je dio istoimenog naseljenog mjesta u sastavu općine Bosanska Krupa koja je ušla u sastav Federacije BiH.

Stanovništvo

Prema popisu iz 2013. godine bilo je bez stanovnika.

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj
Krupa na Uni

Otoka (Krupa na Uni, BiH)


Cynthia E. Rosenzweig, née Ropes en 1958 est une agronome et climatologue américaine du Goddard Institute for Space Studies de la NASA de l'Université de Columbia. Elle est pionnière de l'impact du changement climatique et de l'agriculture. Elle élabore des plans de gestion du changement climatique pour de nombreuses organisations, au niveau mondial avec le GIEC et pour New York après l'ouragan Sandy.

Biographie

Éducation et carrière universitaire
Cynthia Rosenzweig fréquente le Cook College (à l'Université Rutgers) où elle obtient un baccalauréat ès arts en agronomie en 1980. L'intérêt de Rosenzweig pour l'agriculture commence en 1969, lorsqu'elle loue et exploite avec son futur mari une ferme en Toscane, en Italie, cueillant des raisins et des olives et élevant des chèvres, des cochons, des canards et des oies. Elle décide de retourner à l'université pour étudier l'agriculture, obtenant une maîtrise ès sciences en sols et cultures de l'Université Rutgers en 1983. Au cours de sa maîtrise, elle est recrutée par l'Institut Goddard d'études spatiales de la NASA pour étudier les terres cultivées à l'aide de données satellitaires. Elle obtient son doctorat de l'Université de Amherst du Massachusetts en sciences végétales, du sol et de l'environnement en 1991.

Elle dirige le Groupe sur les Impacts du Climat de la NASA depuis 1993. Son travail dans le groupe de travail sur les données du GIEC est reconnu lorsque le prix Nobel de la paix 2007 est décerné conjointement à Al Gore et au GIEC.

Elle est également actuellement professeure au Barnard College et chercheuse à l'Université de Columbia .

Engagements

Dans le cadre de la NASA et du Goddard Institute for Space Studies de Columbia, Cynthia Rosenzweig est pionnière dans l'étude de l'impact du changement climatique sur l'agriculture et les villes humaines. Elle participe à de nombreux groupes de travail tentant d'évaluer et d'établir des plans de gestion des changements climatiques. Elle est notamment :

 Coprésidente du groupe de la ville de New York sur le changement climatique
 Coresponsable du module régional concernant la côte Est du rapport d'évaluation des États-Unis des conséquences potentielles de la variabilité du climat et du changement climatique parrainé par le US Global Change Research Program
 Auteure principale coordonnatrice du quatrième rapport d'évaluation du groupe de travail II du GIEC (chapitre "Changements observés")
 Auteure principale coordonnatrice du rapport spécial du GIEC sur le changement climatique et les terres émergées
 Membre du Groupe de travail du GIEC sur les données et les scénarios pour l'évaluation des impacts et du climat
 Coéditrice du Premier Rapport d'évaluation Villes et changement climatique.
 Cofondatrice et membre du Comité Exécutif du Projet de comparaison et d'amélioration des modèles agricoles (AgMIP) qui réunit des scientifiques du monde entier et de nombreuses disciplines. Ce projet envisage des mesures d'adaptation, comme l'utilisation de semences plus tolérantes à la sécheresse et de meilleures pratiques de gestion de l'eau et des mesures d'atténuation comme la réduction du  dégagement de méthane dans les rizières.

Ouvrages
Elle a à son actif plus de 300 publications, plus de 80 articles revus par des pairs, et elle a écrit ou édite huit livres.

.

Distinctions

 Bourse Guggenheim
 Prix d'honneur GSFC - Sciences (2011)
 Prix GISS de la meilleure publication (2009)
 Prix d'honneur du GSFC - Réalisation en sciences de la Terre (2007)
 Membre de l'Association américaine pour l'avancement des sciences (2006)
 Nommée dans le top 10 de Nature en 2012
 Prix mondial de l'alimentation (2022)

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Étudiant de l'université Rutgers
Membre de l'Association américaine pour l'avancement des sciences
Professeur à l'université Columbia
Personnalité de la NASA
Climatologue américain
Femme climatologue
Auteur du GIEC

Cynthia E. Rosenzweig


Dvorac Gorica je višeslojni objekt u gradu Pregradi, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Sagradili su ga Keglevići na prijelazu iz 16. u 17. st., u vrijeme napuštanja srednjovjekovnih burgova, na blagoj uzvisini nedaleko Pregrade. Jednokatna građevina, tlocrtnog oblika krnjeg slova "U", s jednom ugaonom cilindričnom kulom, a s dvorišne strane rastvoren arkadama. Unutarnji prostor presvođen je bačvastim i križnim svodovima, opremljen namještajem iz doba historicizma i secesije. Katu se pristupa dvokrakim stubištem, prigrađenim s dvorišne strane kao samostalna prostorna jedinica. Za razliku od većine zagorskih dvoraca koji su barokizacijom bitno izmijenjeni, ovaj je sačuvao oblike prijelaznog ranobaroknog stila koji najčešće razrađuje formu renesansnog kaštela s ugaonim kulama.

Zaštita
Pod oznakom Z-1907 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Dvorci u Hrvatskoj
Građevine u Pregradi

Dvorac Gorica (Pregrada)


Chain rhyme is a rhyme scheme that links together stanzas by carrying a rhyme over from one stanza to the next.

A number of verse forms use chain rhyme as an integral part of their structures. One example is terza rima, which is written in tercets with a rhyming pattern ABA BCB CDC. Another is the virelai ancien, which rhymes AABAAB BBCBBC CCDCCD.

Other verse forms may also use chain rhyme. For instance, quatrains can be written to the following pattern: AABA BBCB CCDC.

There are a few well-known examples of chain rhyme in world literature. In the Persian language, chain rhyme is almost exclusively devoted to the poetic form of the Rubaiyat: a poem that makes use of quatrains with the rhyme scheme AABA. Though not necessarily chain rhyme, the Rubiyat form has been mimicked throughout the world. Robert Frost made use of Rubaiyat in chain rhyme form in his poem, "Stopping by Woods on a Snowy Evening."

Chain rhyme also known as "chain verse or interlocking rhyme" is a type of poetic technique where the poet uses the last syllable of a line and repeats it as the first syllable of the line following. Although the syllable is repeated, it carries a different meaning. The word "chain" is defined as a series of things connected or following in succession. The repetition of a word from a verse of stanza following the next creates a chain like connection between the lines.

Rhymes are pleasing to the ears and help to distinguish similarities and differences. It helps the poet to shape the poem and the reader to understand it; creating a link between sound and thought.

Examples

Two examples of chained verse from William T. Dobson Poetical ingenuities and eccentricities, London, 1882 (see text here for the sources of these examples)

Truth

Nerve thy soul with doctrines noble,
Noble in the walks of time,
Time that leads to an eternal,
An eternal life sublime.
Life sublime in moral beauty,
Beauty that shall never be;
Ever be to lure thee onward,
Onward to the fountain free.
Free to every earnest seeker,
Seeker for the fount of youth;
Youth exultant in its beauty,
Beauty of the living truth.

This is also quoted as an example of chained verse in George Lansing Raymond's Rhythm and Harmony in Poetry and Music, where it is described as an example taken from "the excellent manual on English Versification of J. C. Parsons" which is probably James C. Parsons English versification for the use of students, Boston, 1891, which also quotes this example.

(in the web page Poetry through the ages (Webexhibits) this poem is erroneously described as a translation of an anonymous French poem and Raymond's book is erroneously described as "a major anthology in America's colleges and universities in the 1890s and 1900s")

An untitled poem by John Byrom:

My spirit longeth for thee
Within my troubled breast,
Although I be unworthy
Of so divine a guest.
Of so divine a guest,
Unworthy though I be
Yet has my heart no rest,
Unless it comes from thee.
Unless it comes from thee
In vain I look around,
In all that I can see,
No rest is to be found.
No rest is to be found
But in thy blessed love,
Oh let my wish be crowned,
And send it from above.

This example is also cited in the books by George Lansing Raymond and James C. Parsons.

The form is also used in other languages. For instance, the popular French song Trois petits chats consists of chain verse.

References
Bradley, A. (2009). Book of rhymes: The poetics of hip hop. New York: Basic civitas books pp 75–78.
Preminger, A. & Warnke, F.J. & Hardison, O.B. (1965). Princeton encyclopedia of    poetry and poetics. Princeton, N.J.: Princeton University Press.
George Lansing Raymond (2008). Rhythm and harmony in poetry and music. Dyson Press.
William T. Dobson Poetical ingenuities and eccentricities, London, 1882
James C. Parsons English versification for the use of students, Boston, 1891

Rhyme

Chain rhyme


ඡායාරූප එකතුවක් තුළ නිශ්චිත යෙදුම් සඳහා අවසර සහිතව යොදා ගත හැකි ඡායාරූප අන්තර්ගතවේ. ප්‍රකාශන පළකරන්නෝ, වෙළෙඳ දැන්වීම් ආයතන, චිත්‍ර නිර්මාණකරුවන් සහ වෙනත් විවිධ පුද්ගලයින් සිය නිර්මාණ කාර්යයන්හිදී පැන නඟින අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීම සඳහා ඡායාරූප එකතු භාවිතා කරති.

ඡායාරූපකරුවෙකු ගේ සේවය ලබා ගනු වෙනුවට ඡායාරූප එකතුවකින් ඡායාරූප ලබා ගන්නා පාරිභෝගිකයෙකුහට කාලය සහ මුදල් ඉතිරි කර ගත හැකිය. එහෙත් ඇතැම් විට ඒ වෙනුවට නිර්මාණාත්මක පාලන හැකියාව ඔහුට අහිමි විය හැකිය. මෙවැනි ඡායාරූප එකතු අන්තර්ජාල දත්ත බැංකු තුළ නිරූපණය විය හැකි අතර අවශ්‍ය පරිදි ඡායාරූප තෝරාගෙන අන්තර්ජාලය ඔස්සේම ඒවා මිළදී ගැනීමේ හැකියාව ද පවතී. එවිට මෙම ඡායාරූප බාගත කර ගැනීම හෝ විද්‍යුත් තැපෑල ඔස්සේ ලබා ගැනීම හෝ සිදු කළ හැකිය.

ඡායාරූප එකතුවක් ඡායාරූප ලේඛනාගාරයක්, ඡායාරූප පුස්තකාලයක් හෝ ඡායාරූප බැංකුවක් ලෙස ද හැඳින්විය හැකිය. කෙසේ නමුත් වර්තමානයේ දී ඡායාරූප එකතු පාලනය කරන්නන් සිය එකතු තුළට නිශ්චල ඡායාරූප වීඩියෝ ක්ලිප් සහ චිත්‍ර නිර්මාණ අන්තර්ගත කර ඇත. මේනිසා පවතින ශබ්ද මාලාව අනුව ඒවා හැඳින්වීම සඳහා නිරවද්‍ය යෙදුමක් සැපයීම අපහසු වේ.

දල විශ්ලේෂණය

කර්තෘභාගය නොමිලේ (Royalty free - RF)

මෙහි නොමිලේ යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ පින්තූරය භාවිතා කරන සෑම අවස්ථාවකදීම ගෙවීම අවශ්‍ය නොවේ යන්නයි. නමුත් මෙහිදී පින්තූර මිලදී ගැනීම අවශ්‍ය වේ.

	මෙම ඡායාරූපවලට එක් වරක් ගෙවීමෙන් පසු වාර ගණනක් විවිධ හේතු සඳහා එම ඡායාරූප භාවිත කළ හැකිය.

	පින්තූරය භාවිතා කළ හැකි කාල සීමාවක් නැත.

	කිසිවෙකුටත් පින්තූරය පිළිබඳ විශේෂ හිමිකම් ගත නොහැකිය (ඡායාරූප ශිල්පියාට කැමති වාර ගණනක් පින්තූරය අලෙවි කළ හැකිය).

	කර්තෘභාගය නොමිලේ ලැබෙන පින්තූරයක් නැවත ගොඩනැඟිය හැකි වාරගණන පිළිබඳව සීමාවක් ඇත.

උදාහරණයක් ලෙස තමා මිලදී ගත් ඡායාරූප සහිත අත්පත්‍රිකා 5,000,000 ක් සකස් කිරීමට බලපත්‍රයක් මඟින් අවසර ලබා දිය හැකිය. මෙම ප්‍රමාණය ඉක්මවා යන්නේ නම් එක් පිටපතකට සත 1 ත් 3 ත් අතර ප්‍රමාණයක් ගෙවීමට සිදුවේ. මේ අනුව විශාල වශයෙන් මුද්‍රණය කරන සඟරාවකට ඡායාරූප සදහා කතෘභාගය නොමි‍ලේ නොලැබෙයි.එවැනි අවස්ථාවන්හි නොමිලේ ලැබෙන බලපත්‍රය භාවිතා කළ නොහැකි අතර, ඔවුනට හිමිකම් ඇවිරුණු ඡායාරූප භාවිතා කිරීමට හෝ  ආයතනයේම ඡායාරූප ශිල්පීන් තබා ගැනීමට සිදු වේ.

හිමිකම් කළමනාකරණ ලද (Rights managed - RM)

	මිලදී ගන්නා සහ භාවිතා කරන සෑම අවස්ථාවක් සඳහාම ගෙවිය යුතු වේ.

	පින්තූරය භාවිතා කළ හැකි කාල පරාසය පිළිබඳ සිමාවක් නැත (සාමාන්‍යයෙන් අවුරුද්දකි). මෙමඟින් පළමුවෙනි ගැණුම්කරුගේ කාලය ඉකුත් වු පසු තවත් ගැණුම්කරුවෙකු‍ට විශේෂ වරප්‍රසාද සහිතව රූපය අලෙවි කිරීමට ඡායාරූප ශිල්පියාට අවස්ථාව උදාවේ.

	පින්තූරයක් පිළිබඳ විශේෂ වරප්‍රසාද අවශ්‍ය නම් හිමිකම් ඇවිරුණු බලපත්‍රයක් ලබා ගැනීමට ගැණූම්කරුට සිදුවේ.
මෙමඟින් මෙම රූපය තවත් කෙනෙකුට විකිණීමේ අවස්ථාව ඡායාරූප ශිල්පියාට නොමැති වේ.

	නොමිලේ යන්න පදනම් වී ඇත්තේ විශිෂ්ටත්වය, බෙදාහැරීම, භාවිතා කරන කාල පරාසය, භාවිතා කරන භූගෝලීය පිහිටුම වැනි කරුණු මතය.

	කතෘභාගය නොමිලේ ලැබෙන රූපයකින් ලබාගත හැකි පිටපත් සංඛ්‍යාවට වඩා වැඩි පිටපත් සංඛ්‍යාවක් ලබාගැනීමේ අවස්ථාව හිමිකම් ඇවිරුණු බලපතකින් ලැබේ.

ලක්ෂණ

අන්තර්ජාල සම්බන්ධ ඡායාරූප තොග සමූහයන්ගේ විශේෂ ලක්ෂණයක් වන්නේ, පින්තූර පිළිබඳ දත්ත පින්තූරයට අනුබද්ධ කිරීම මඟින් මුලික පද ඇසුරෙන් පින්තූර සොයා ගැනීම පහසු කිරීමයි.

කර්මාන්ත ව්‍යුහය
ඡායාරූපයක මිල තීරණය කිරීමේදී ප්‍රේක්ෂක ප්‍රමාණය, කොතෙක් කල් ඡායාරූපය භාවිතයට ගැනේද, එය භාවිතා වන රට වැනි කරුණු සැලකිල්ලට ගැනේ.

අයිතිය සැලකිල්ලට ගෙන ඇති රූප සඳහා සෑම භාවිතයකදීම බලපත්‍රයක් ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය වේ. හිමිකාරත්වය නොමිලේ ලබාගත හැකි රූප සදහා එක් වරක් පමණක්  බලපත්‍රයක් ලබා ගැනීමෙන් පසු කැමති වාර ගණනක් භාවිතා කළ හැකිය. සේවාදායකයාට අවශ්‍ය වුවහොත් අනෙකුත් පාරිභෝගිකයන්ට එම රූපය භාවිතා කිරීම වැළැක්වීම සඳහා කිසියම් කාල පරාසයකට හිමිකම් ලබාගත හැකිය. නමුත් හිමිකාරිත්වය නොමිලේ ලැබෙන ඡායාරූප සඳහා මෙම විශේෂ වරප්‍රසාද ඉල්ලිය නොහැකිය.

ඇතැම් ඡායාරූප තොග පිටුවල ප්‍රචාරක කටයුතු සඳහා කුඩා ප්‍රමාණයේ ඡායාරූප භාවිතා කෙරේ. එවිට එම ඡායාරූප මිලදී ගැනීමට අවශ්‍ය පුද්ගලයාට එහි විශාල ප්‍රමාණයේ රූපයක් මිලදී ගත හැකිය.

වෘත්තීය තොග ඡායාරූප ශීල්පීන්, කලින් එකඟ වු කොමිස් ප්‍රතිශතයක් අනුව කාර්යාංශ එකක් හෝ වැඩි ගණනක් සමඟ කොන්ත්‍රාත්තුවක් අත්සන් කොට තමාගේ පිංතූර ප්‍රදර්ශනය කරනු ලබයි.

ඉතිහාසය

පළමුවෙනි තොග ඡායාරූප කාර්යාංශය 1920 දී එච්. ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් රොබට් විසින් පිහිටුවන ලදි. එය අද රොබස්ටොක් ලෙස හැඳින්වේ.

වසර ගණනාවක් මුළුල්ලේම තොග ඡායාරූපකරණය සමන්විත වූයේ ව්‍යාපාරික සඟරා සඳහා ගන්නා ඡායාරූප වලිනි.වර්ෂ1980 වන විට තොග ඡායාරූප සඳහා ලබා දීමට ඡායාරූප ශිල්පීන් විසින් රූගත කරන ලදී.

ප්‍රචාරණ සඳහා අවශ්‍ය ඡායාරූප කලින් සැලසුම්කිරීම සහ එම අවශ්‍යතාවය ඡායාරූප ශිල්පීන්ට දැනුම් දීම සඳහා කාර්යාංශය වඩාත් සංකීර්ණ විය. එබැවින් ඡායාරූප ශිල්පීන් දෙයක් සසඳා බැලිය යුතු ඇස පිළිබඳ සැලකිලිමත් විය. උදාහරණයක් ලෙස සඟරාවක මුල් කවරයේ භාවිතා කිරීම සඳහා යොදා ගැනීමට සුදුසු ඡායාරූප රූගත කිරීමේදී එය සිරස්වද, ඉහළින් සහ පහළ වම් පසින් ඉඩ තිබෙන පරිදි රූගත කිරීම දැක්විය හැකිය.මේ වන විට තිබු ප්‍රධාන කාර්යාංශ ලෙස The image Bank, Super stock, Comstock Image , Tonystone, Photo researches, FBG දැක්විය හැකිය.

Getty Image සහ Corbis යනු වසර 1990 වනවිට පැවති විශාලතම වෙළඳ සමාගම් දෙක විය. අද වනවිට තොග ඡායාරූප වෙළඳ සමාගම් අන්තර්ජාලය ඔස්සේද ව්‍යාප්ත වී ඇත. 2000 වසරේ මුල් භාගයේ දී Jupiter media සමාගමට කුඩා කාර්යාංශ මිලදී ගෙන, ඒවා Jupiter images යටතේ පවත්වාගෙන යන ලදී. මෙමඟින් ලොව තුන්වන විශාලම සමාගම වීමටJupiter media සමාගමට හැකි විය.

බෙදාහැරීමේ මාධ්‍යය ලෙස අන්තර්ජාලය භාවිතා කිරීමත් සමඟ ආධුනිකයන් සහ විනෝදාංශයට ඡායාරූපගත කරන්නවුන් සේවයට බඳවා ගැනීමෙන් ඉතා අඩු මිලට උසස් තත්ත්වයේ ඡායාරූප ලෝක වෙළෙඳපොළට ඉදිරිපත් කළ හැකි විය.

2003 වසරේදී Shutter point ආයතනය විසින් විවෘත සම්ප්‍රවේශ ආකෘතියක් හඳුන්වා දෙන ලදි. මෙමඟින් සියළු පදනම් ඡායාරූප අන්තර්ජාලයට ඇතුළු කොට ඒවා වෙළඳාම් කිරීමට අවස්ථාවන් සලසා දෙන ලදී. 2004 දී ෆෝට් ලිබ්‍රා (foot Libra) විසින් නැඹුරුතාව පවත්වාගෙන ගිය අතර, 2005 දී Scoopt ආනයනය මඟින් පුරවැසි ලේඛන කලාව සඳහා කාර්යාංශයක් ආරම්භ කරන ලදී. මෙමඟින් පොදු ජනතාව කැමරා දුරකථන වලින් ගන්නා විශේෂ සිද්ධි වලට අදාල ඡායාරූප අන්තර්ජාලයට ඇතුළු කිරීමට ඉඩ ලබාදෙන ලදී. 2007 දී Cutcaster මඟින් මෙම අදහස තව දුරටත් පුළුල් කෙරුනු අතර, ඡායාරූප ශිල්පින් ඇතුලත් කරන ලද ඡායාරූපයට කැමති මිලක් ඔවුනටම නියම කළ හැකි අතර, මිලදී ගන්නන්හටද ලංසු තැබීමේ අවස්ථාව සලසා දෙන ලදී.

ඡායාරූපකරණය

ඡායාරූප එකතු


"Općinska nogometna liga Orašje" (Liga ONS Orašje; Oraška općinska nogometna liga) je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1981./82.
Sudjlovalo je ukupno 5 klubova, a prvak je bio klub "1. Maj" iz Boka.

Ljestvica

 "Bosanac" – Jenjić odustao nakon jesenskog dijela
 Bukova Greda – tada dio naselja Bok
 Jenjić – tada dio naselja Vidovice

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Iljo Dominković: 65 žutih ljeta : NK "Bok" od 1950. do 2015., Orašje, 2015., , str. 86-91

Orašje
1981-82 Orašje

Općinska nogometna liga Orašje 1981./82.


Kaplan Tigger, Winny The Pooh adlı Walt Disney çizgi filmindeki zıplayan kaplan.

Neşeli, coşkulu ve cesur olan Tigger türünün tek örneği olup yaylı kuğruğuyla meşhurdur. Sürekli zıplar, ortalığı birbirine katar, olayları abartır ama genel olarak yaşam enerjisiyle doludur ve bunu yine zıplayarak kutlar ve arkadaşlarıyla paylaşmak ister ama özellikle Tavşan bundan pek memnun olmamaktadır. Yine de Tigger, 100 Hektar Ormanı sakinlerince çok sevilmektedir.

Tigger'a göre Tiggerlarla ilgili en iyi şey tek Tigger'ın kendisi olmasıdır. Ancak 2000 yılında Walt Disney Şirketi tarafından yayınlanan The Tigger Movie'de onu bundan dolayı mutsuz olurken ve ailesini ararken izleriz.

Önde gelen Pooh yetkililerinden biri olan Peter Dennis'e göre, Winnie The Pooh'nun yaratıcısı A.A. Milne, Tigger karakterini bir kaplandan çok Chum isimli bir köpeği baz alarak oluşturmuştur.

Türkçe seslendirmesini Bülent Kayabaş yapmıştır.

Winnie-the-Pooh karakterleri
Kurgusal kaplanlar
Kurgusal erkek karakterler

Kaplan Tigger


بدأت بطولة كأس الخليج للأندية 2008/2009 في يوم 19 أغسطس 2008، وقد شارك في البطولة 9 فرق بعد انسحاب فرق الإمارات ونادي الخريطيات من قطر، وقد قسمت الفرق إلى مجموعتين بنظام التجمع، واستضاف نادي الخور القطري المجموعة الأولى ونادي الأهلي السعودي المجموعة الثانية.

الفرق المشاركة
 نادي الأهلي السعودي
 نادي الخور القطري
 نادي السالمية الكويتي
 نادي ظفار العماني
 نادي القادسية الكويتي
 نادي المحرق البحريني
 نادي النجمة البحريني
 نادي النصر السعودي
 نادي النهضة العماني

دور المجموعات

المجموعة الأولى

المجموعة الثاني

الأدوار النهائية

الدور النصف نهائي

الذهاب

الإياب

النهائي
الذهاب

الإياب

الهداف

6 أهداف
  بدر المطوع

3 أهداف
  محمد الشهراني
  سليم بن عاشور
  حمد حربي

هدفين
  هاني الضابط
  صاحب العبد الله
  عبد الله الدخيل
  ريكو
  بشار عبد الله
  مساعد ندا

هدف
  نواف العتيبي
  محمد مسعد
  مهدي كريم
 عبد الله سعد الكواري
  إلتون خوسيه
 ريان بلال
  منصور النعيمي
  فهد نصيب
  علاء ريشاني
  حسين الحضري
  فابريس سوزا
  عبد الرحيم جيزاوي
  حمد فيصل
  عبد الله البريكي
  سالم بن جمعة الشامسي
  صالح البريكي
  أحمد البلوشي
  صالح الشيخ
  فهد الرشيدي
  أحمد عجب

هدف في مرمى فريقه
  ناصر الهاجري هدفين (نادي السالمية × نادي النجمة البحريني 2:3 في 22 أغسطس 2008) (نادي السالمية × نادي القادسية الكويتي 4:3 في 19 أكتوبر 2008).

آسيا في 2008
كأس الخليج للأندية
كرة القدم الآسيوية في 2008

كأس الخليج لكرة القدم للأندية 2008


Peter Prevc () este un săritor cu schiurile sloven care concurează la nivel de Cupă Mondială.

A câștigat o medalie de argint și una de bronz la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014; o medalie de argint și una de bronz la Campionatele Mondiale 2013 Schi Nordic; o medalie de bronz la Campionatele Mondiale de zbor cu schiurile 2014; și o medalie de bronz cu echipa slovenă la Campionatele Mondiale de schi nordic din 2011. Prevc a terminat al doilea Cupa Mondială de Sărituri cu schiurile - sezonul 2013–2014 și a câștigat titlul la zbor cu schiurile. A terminat pe același loc si în sezonul următor.

În 2013 și 2014, Prevc a fost numit atletul sloven al anului.  Este primul săritor cu schiurile care a atins 250 de metri, un record mondial pe care l-a realizat la Vikersund, la 14 februarie 2015. Cu toate acestea, recordul a fost doborât de Anders Fannemel în ziua următoare. La 20 martie 2015, la Planica, Prevc a devenit unul dintre puținii săritori cu schiurile din istorie care a realizat un "salt perfect", toți cei cinci judecători oferindu-i nota 20 pentru stil.

Carieră

Clasamente (loc)

Victorii

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1992
Schiori sloveni
Săritori cu schiurile
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2010
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2022

Peter Prevc