Haml (en inglés, HTML Abstraction Markup Language) es un lenguaje de marcado ligero que se usa para describir el XHTML de un documento web sin emplear el código embebido tradicional. Está diseñado para solucionar varios problemas de los motores de plantillas tradicionales y también para ser un lenguaje de marcado tan elegante como sea posible. Haml funciona como reemplazo de sistemas de plantillas de páginas embebidas como PHP, RHTML y ASP. Sin embargo, Haml elimina la necesidad de escribir XHTML explícito dentro de la plantilla, por ser en sí una descripción de XHTML, más algo de código para generar contenido dinámico.

El equivalente de Haml para CSS es Sass.

Principios
 El marcado debería ser bonito
 El marcado no debería usarse solamente como una herramienta para lograr que los navegadores muestren una página como el autor lo desee. El renderizado no es lo único que la gente tiene que ver; también se tiene que ver, modificar y entender el marcado. Por tanto, este debería ser tan amigable y placentero como el resultado del renderizado.
 El marcado no debería repetirse
 XHTML implica grandes repeticiones. La mayoría de los elementos deben ser nombrados dos veces: una vez antes de su contenido y otra después. ERB agrega aún más repetición y caracteres innecesarios. Haml evita todo esto recurriendo al sangrado en vez del texto para determinar dónde empiezan y terminan los elementos y los bloques de código. Esto no solo da como resultado plantillas más compactas sino que además hace el código mucho más limpio a la vista.
 El marcado debería tener buen sangrado
 Uno de los mayores problemas de los lenguajes de plantillas tradicionales es que no solo no fomentan el código bien sangrado sino que encima lo hacen difícil o incluso imposible de escribir. El resultado es un XHTML confuso e ilegible. Haml formatea las etiquetas de manera que todas estén bien sangradas y reflejen la estructura subyacente del documento.
 La estructura de XHTML debería ser clara
 XML y XHTML son formatos fundados sobre la idea de un documento estructurado. Tal estructura se refleja en su marcado, y asimismo debería reflejarse en metamarcado como Haml. Debido a que la lógica de Haml se basa en el sangrado de elementos hijos, esta estructura se preserva naturalmente, lo que hace al documento mucho más fácil y lógico de leer por simples humanos.

Ejemplo
Nota: este es un simple ejemplo de muestra y puede no reflejar la versión actual del lenguaje.

!!!
%html{ :xmlns => "http://www.w3.org/1999/xhtml", :lang => "en", "xml:lang" => "en"}
  %head
    %title BoBlog
    %meta{"http-equiv" => "Content-Type", :content => "text/html; charset=utf-8"}
    %link{"rel" => "stylesheet", "href" => "main.css", "type" => "text/css"}
  %body
    #header
      %h1 BoBlog
      %h2 Blog de Bob
    #content
      - @entries.each do |entry|
        .entry
          %h3.title= entry.title
          %p.date= entry.posted.strftime("%A %d de %B de %Y")
          %p.body= entry.body
    #footer
      %p Copyright © 2012 Bob. Algunos derechos reservados.

El Haml de arriba produce este XHTML:
<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd">

    <title>BoBlog</title>
    <meta content='text/html; charset=utf-8' http-equiv='Content-Type' />
    <link href="/stylesheets/main.css" media="screen" rel="Stylesheet" type="text/css" />

BoBlog

Blog de Bob

Halloween

martes 31 de octubre de 2006

          ¡Feliz Halloween, gloriosos lectores! Esta noche iré a una fiesta... estoy muy emocionado.

Nuevo motor de plantillas para Rails

viernes 11 de agosto de  2006

          Acaba de salir un motor de plantillas muy bueno para Ruby on Rails. Se llama Haml.

        Copyright © 2012 Bob. Algunos derechos reservados.

Implementaciones
La implementación oficial de Haml está hecha para el lenguaje de programación Ruby con extensiones para Ruby on Rails y Merb, no obstante la implementación de Ruby también funciona de manera independiente.

Desarrollo
Haml fue inventado en mayo de 2006 por Hampton Catlin. Sin embargo, Nathan Weizenbaum es el responsable de la madurez del código de Haml.

Véase también

 BBCode
 Ruby
 Ruby on Rails
 YAML

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Haml
 Repositorio de código fuente de Haml (Git)
 Artículo de introducción a Haml en Unspace.ca (link Obsoleto) - versión archivada en web.archive.org
 Grupo de Google sobre Haml
 Anuncio de Haml 1.0 en el blog oficial de Ruby on Rails
 Anuncio de Haml 2.0 en el blog de Nathan Weizenbaum
 Entrevista con el creador de Haml en el podcast oficial de Ruby on Rails
 Entrevista con Nathan Weizenbaum y Chris Eppstein, mantenedores de Haml, Sass y Compass, en el podcast The Changelog
 Wiki de Ruby on Rails: Usando Haml con Ruby on Rails

Lenguajes de marcado ligero
Gemas de Ruby

Haml


(100049) Césarann, denumire internațională (100049) Cesarann, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
100049 Césarann este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Andrew Lowe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 100001-101000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

100049 Césarann


Helga Kress (* 21. September 1939 in Reykjavík) ist eine isländische Philologin und Hochschullehrerin. Sie ist emeritierte Professorin für Literaturwissenschaft an der Universität von Island.

Leben
Helga Kress ist die Tochter des deutschen Philologen Bruno Kress (1907–1997) und seiner Ehefrau, der Kochlehrerin Kristín Anna, geborene Thoroddsen (1904–1988).

Das Abitur machte sie im Frühjahr 1959 an dem Gymnasium Menntaskólinn í Reykjavík. Im Sommer 1963 belegte sie Deutschkurse an den Universitäten in Köln und Freiburg. Von 1964 bis 1967 arbeitete sie an dem isländischen Wörterbuchprojekt Orðabók Háskólans mit und war von 1964 bis 1971 Lehrbeauftragte an den Schulen Kvennaskólinn und Menntaskólinn in Reykjavík. Von 1966 bis 1973 arbeitete sie für die Isländische Sprachkommission (Íslensk málnefnd).

Helga Kress studierte bis zum Magisterabschluss 1969 Islandistik und Deutsch an der Universität Island und bis 1980 Literaturwissenschaften an der Universität Bergen. Von 1970 bis 1973 war sie Isländischlektorin für ausländische Studierende an der Universität Island und damit als erste Frau Lektorin an der Philosophischen Fakultät. Von 1973 bis 1979 wurde sie als Lektorin für isländische Sprache und Literatur an die Universität Bergen entsandt und erhielt ein akademisches Stipendium zur Erforschung der Stellung von Frauen in der Literaturgeschichte.

1980/81 hatte sie einen Lehrauftrag für isländische Literatur und allgemeine Literaturwissenschaft an der Universität Island. 1982 wurde sie zur Dozentin ernannt. In den Jahren 1989/90 und 1993 lehrte und forschte sie als Gastwissenschaftlerin an der University of California, Berkeley. 1991 wurde sie Professorin für allgemeine Literaturwissenschaft an der Universität Island. Von 1997 bis 1999 war sie außerdem Präsidentin der Philosophischen Fakultät – als erste Frau in diesem Amt. Am 1. Oktober 2009 wurde sie emeritiert und ist seitdem Ehrenprofessorin.

Helga Kress hat zwei Kinder, Már Jónsson (* 1959) und Kristín Anna Jónsdóttir (* 1969), sowie sechs Enkel.

Werk
Von 1992 bis 1994 war Helga Kress Präsidentin der International Association for Scandinavian Studies (IASS) und leitete die internationale Konferenz des Verbandes in Reykjavík im Sommer 1994 unter dem Titel Litteratur og kjønn i Norden ("Literatur und Geschlecht im Norden").

Sie gilt als Pionierin der feministischen Literaturwissenschaft in Island. Zu ihren Forschungsgebieten gehören unter anderem Gender Studies, isländische Literaturgeschichte, mittelalterliche Literatur und die Literatur isländischer Auswanderer nach Nordamerika. Helga Kress untersuchte beispielsweise die Darstellung von Frauen in den Isländersagas, aber auch in anderen Werken der altisländischen Literatur. Außerdem befasst sie sich mit neuerer Dichtung, isländischen Schriftstellerinnen und bekannten Isländern wie Jónas Hallgrímsson und Halldór Laxness. Sie unterrichtete aber auch japanische Literatur und wissenschaftliche Methodik.

Helga Kress hält immer noch jährlich Vorträge in Island und dem Ausland; insgesamt waren es weit über 100 von 1974 bis 2021. Von 1983 bis 1991 war sie Mitglied der Redaktion für Nordisk kvindelitteraturhistorie ("Nordische Frauenliteraturgeschichte") und 1993 bis 1996 Redaktionsmitglied für Nora. Nordic Journal of Women's Studies. Neben der Veröffentlichung zahlreicher Artikel und Abhandlungen in mehreren Sprachen wirkte sie auch als Herausgeberin von Gedichtanthologien und Kurzgeschichtensammlungen isländischer Autorinnen.

Schriften (Auswahl)

Ehrungen
 1986 Mitglied der Isländischen Akademie der Wissenschaften (Vísindafélag Islendinga)
 1998 Ritterorden des Falkenordens Islands
 2000 Anerkennung des Gleichberechtigungsrates (Jafnréttisráð) für ihre Pionierarbeit
 2007 Ehrenmitglied im Verein der isländischen Wissenschaft (Félag íslenskra fræða)

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Universität Island)
Skandinavist
Literaturwissenschaftler
Geschlechterforscher
Träger des Falkenordens (Ritter)
Helga Kress
Geboren 1939
Frau

Helga Kress


Salisch ist der Name eines alten schlesischen Adelsgeschlechts, das sich dort seit dem 13. Jahrhundert nachweisen lässt.

Geschichte
Urkundlich ist die Familie erstmals am 7. Dezember 1259 mit Nassigneus belegt. Die Familie teilte sich im 14. Jahrhundert in folgende Stämme: Mersine, Stiebendorf, Nassengnief (Nassengriff) und Großgraben, während der im 16. Jahrhundert dem Geschlecht den einheitlichen Namen "Salisch" für alle drei Stämme gebende Stamm, Dzalusch (Salisch), inzwischen erloschen ist.

Das Geschlecht besaß bis zur Vertreibung 1945 zahlreiche Güter in Schlesien, darunter Jeschütz, Koschnöwe und Lohe im Kreis Trebnitz, Ober- und Nieder-Kehle, Postel im Kreis Militsch, Kratzkau, Gohlitsch und Schmellwitz im Kreis Schweidnitz sowie Penkendorf und Bischdorf.

Ernst Heinrich von Salisch und Großgraben, Erbherr auf Bruschwiz, Ramischau und Oberlangendorf, Kammerherr des Johanniterordens, erhielt von Kaiser Karl VI. am 24. März 1728 den erblich-böhmischen Freiherrenstand und wurde von König Friedrich II. von Preußen am 6. Nov. 1741 in den Grafenstand erhoben.

Karl Ernst von Salisch und Nassengriff (Nassadel), königlicher Geheimer Justizrat, herzoglich kurländischer Reg.- Präsident und Landeshauptmann zu Wartenberg, Herr auf Dalbersdorf und Neugut, wurde am 15. Oktober 1786 in den Grafenstand erhoben. Er war verheiratet mit Sophie Gottliebe Erdmuthe von Schimonsky, mit der er 3 Töchter, aber keinen männlichen Erben hatte.

Wappen

Das Stammwappen ist gespalten, rechts in Silber ein schwarzer Adlerflügel, links in Rot eine silberne Hirschstange. Auf dem Helm mit rechts schwarz-silbernen und links rot-silbernen Decken zwei rote Schilde mit silbernen Buckeln vor neun (rechts vier, links fünf) mit je einer silbernen Rose belegtem roten Fähnlein an goldenen Stangen.

Bekannte Familienmitglieder
 Adam Heinrich von Salisch (1650–1729), Erbherr auf Oberlangendorf und Gerichts-Assessor
 Arthur von Salisch (1829–1885), deutscher Rittergutsbesitzer und Parlamentarier
 Ernst Wilhelm von Salisch (1649–1711), republikanisch-niederländischer und kaiserlicher General, Erbherr auf Jetzel, Ober- und Nieder Boguslawitz, Grabke, Koche und Grünhof. Gouverneur von Breda.
 Ferdinand von Salisch (1790–1846), preußischer Generalmajor
 Gotthilf von Salisch (1876–1962), Preußischer Landrat
 Heinrich von Salisch (1846–1920), Forstmann und Politiker, Mitglied des preußischen Herrenhauses
 Johanna von Eichendorff, geb. von  Salisch (1726–1798), Großmutter väterlicherseits der Dichter Wilhelm und Joseph von Eichendorff
 Karl Heinrich Julius von Salisch (1769–1838), Historiker und Dichter, sachsen-gothaischer Oberhofmarschall
 Karl Friedrich Wilhelm von Salisch (1792–1836), preußischer Oberlandesgerichtsrat
 Karl Otto von Salisch (1902–1945), Polizeipräsident von Bromberg, Standrechtlich erschossen am 31. Januar 1945
 Paul von Salisch (1826–1883), Schlesischer Gutsbesitzer, Politiker und Mitglied des Preußischen Herrenhauses
 Rudolf von Salisch (1797–1861), Landesältester der Oels-Militscher und der Breslau-Brieger Fürstentumslandschaft
 Wilhelm von Salisch (1850–1924), preußischer Generalleutnant
 Wilhelm Rudolf von Salisch (1913–1945), Wehrmachtsoffizier, Träger des Eichenlaubs zum Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes
 Wilhelm Alexander von Salisch (1802–1876), preußischer Generalmajor

Literatur
 Historisch-heraldisches Handbuch zum Genealogischen Taschenbuch der gräflichen Häuser. Verlag Perthes, Gotha 1855, S. 830–831.
 Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon. Band XII, Band 125 der Gesamtreihe, S. 202, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 2001,
 Genealogisches Taschenbuch der Ritter- u. Adels-Geschlechter, 1877, Zweiter Jahrgang, S.627

Einzelnachweise

Schlesisches Adelsgeschlecht
Ersterwähnung 1259

Salisch (Adelsgeschlecht)


École Supérieure d'Electricité (Supelec) er et fransk ingeniør-institut tilknyttet Conférence des grandes écoles.

Internationalt samarbejde
Supelec-samarbejdsuniversiteter:

 Top Industrial Managers for Europe (TIME): Danmarks Tekniske Universitet (DTU), Supelec.

Noter

Uddannelsesinstitutioner i Frankrig
Tekniske universiteter

École supérieure d'électricité


L'Aiguillon-la-Presqu'île est, depuis le , une commune nouvelle française située dans le département de la Vendée en région Pays de la Loire.

Géographie

Localisation

Géologie et relief

Hydrographie

Climat

Voies de communication et transports

Urbanisme

Typologie
L'Aiguillon-la-Presqu'île est une commune rurale, car elle fait partie des communes peu ou très peu denses, au sens de la grille communale de densité de l'Insee.
Elle appartient à l'unité urbaine de l'Aiguillon-la-Presqu'île, une unité urbaine monocommunale de  en , constituant une ville isolée.
La commune est en outre hors attraction des villes.

La commune, bordée par l'océan Atlantique, est également une commune littorale au sens de la loi du , dite loi littoral. Des dispositions spécifiques d'urbanisme s'y appliquent dès lors afin de préserver les espaces naturels, les sites, les paysages et l'équilibre écologique du littoral, comme par exemple le principe d'inconstructibilité, en dehors des espaces urbanisés, sur la bande littorale des , ou plus si le plan local d'urbanisme le prévoit.

Toponymie

Histoire
La commune nouvelle regroupe les communes de L'Aiguillon-sur-Mer et de La Faute-sur-Mer qui deviennent des communes déléguées, le . Son chef-lieu se situe à L'Aiguillon-sur-Mer.

Politique et administration

Liste des maires

Population et société

Démographie

Économie

L'économie de la commune est notamment en lien avec le tourisme balnéaire.

Culture locale et patrimoine

 Église Saint-Nicolas de L'Aiguillon-sur-Mer

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des communes de la Vendée
 Liste des communes nouvelles créées en 2022

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Commune dans la Vendée
Commune nouvelle dans la Vendée
Commune fondée en 2022
Aiguillon-la-Presqu'île

L'Aiguillon-la-Presqu'île


La croix de cimetière de La Londe est un monument situé à La Londe, en Normandie.

Localisation
La croix est située dans le cimetière du village.

Historique
La croix est datée du  et .

Le monument est classé comme monument historique depuis le .

Description

La croix est en pierre calcaire.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

La Londe
Monument historique dans la Seine-Maritime
Monument historique classé en 1913

Croix de cimetière de La Londe


La veine laryngée peut faire référence à :

 la veine laryngée inférieure,
 la veine laryngée supérieure.

laryngée

Veine laryngée


Adolphe Merkle (* 5. Oktober 1924 in Düdingen, Kanton Freiburg; † 22. Februar 2012 in Freiburg) war ein Schweizer Unternehmer und Mäzen.

Karriere
Merkle schloss das Studium der Volkswirtschaftslehre 1948 an der Universität Freiburg (Schweiz) mit dem Lizenziat ab, 1950 promovierte er bei Josef Schwarzfischer.

Im Alter von 27 Jahren engagierte er sich im Immobiliengeschäft und entdeckte 1952 so die Unternehmung VibroMeter in Villars-sur-Glâne, die Mess- und Steuerungsinstrumente herstellte. Er wurde Alleinaktionär und Leiter der Unternehmung, die seit den 1960er Jahren mit grossem Erfolg spezialisierte Instrumente für die Fahrzeug- und Luftfahrtindustrie herstellte, 1990 auch für die Trägerrakete Ariane 5.

1991 verkaufte Merkle die Mehrheit an VibroMeter an die Elektrowatt und zog sich 1998 nach dem Verkauf an britische Investoren aus der Leitung des Unternehmens zurück.

Mäzenatentum
2007 schenkte Merkle der Universität Freiburg 100 Millionen Franken zum Aufbau eines Instituts für Nanotechnologie und Materialwissenschaften. Später schenkte er weitere 10 Millionen Franken zum Umbau der ehemaligen Klinik Garcia für das Institut, das heute seinen Namen trägt.

Die für Schweizer Verhältnisse aussergewöhnliche Schenkung war die bisher höchste private Zuwendung an eine Schweizer Universität. Die von ihm gegründete Adolphe-Merkle-Stiftung ist an der Leitung des Instituts beteiligt und engagiert sich in weiteren Bereichen wie der Unterstützung des Instituts für Mehrsprachigkeit oder der Vergabe von Preisen.

2003 erhielt Merkle für sein Lebenswerk die Ehrendoktorwürde der Universität Freiburg und 2007 zusammen mit seiner Frau Simone das Ehrenbürgerrecht des Kantons Freiburg.

Privatleben
Merkle war verheiratet und Vater eines Sohnes, der in jungen Jahren bei einem Autounfall verstorben ist.

Weblinks

 Porträt auf der Website des Adolphe Merkle Institutes der Universität Freiburg (englisch)
 Adolphe Merkle. In: Universität Freiburg (PDF-Datei; 324 kB)

Einzelnachweise

Unternehmer (Elektrotechnik)
Unternehmer (Schweiz)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Mäzen
Ehrendoktor der Universität Freiburg (Schweiz)
Ehrenbürger im Kanton Freiburg
Schweizer
Geboren 1924
Gestorben 2012
Mann

Adolphe Merkle


Antun Bešlić (Bajmak, 12. travnja 1884. - ?) je bio hrvatski bankar i pripadnik rodoljubive inteligencije bunjevačkih Hrvata u Bačkoj. Bio je sin Tadije Bešlića, uglednog bajmačkog starješine, trgovca, zemljoposjednika i agilnog društvenog djelatnika bunjevačkih Hrvata, te brat zemljoposjednika Laze Bešlića i stric kiparice Ane Bešlić.

Biografija

Rođen je u Bajmaku kod Subotice za vrijeme Austro-Ugarske 12. travnja 1884. godine. Potekao je iz obitelji uglednog bajmačkog starješine Tadije Bešlića.

Završio je Trgovačku školu u Subotici.

Vjerio se sa Sonjom Broz, jedinicom bogatoga veletrgovca Janka Broza iz Klanjca koncem 1912., koju je vjerojatno kasnije i oženio.

Bio je društveno aktivan i prije Prvog svjetskog rata. Kada je u Subotici 1912. osnovana podružnica Hrvatske zemaljske banke, postao je njezin dioničar.

Poslije Prvog svjetskog rata je postao upravitelj gore spomenute podružnice Hrvatske zemaljske banke i starješina subotičkog ogranka Sokola, organizacija za promicanje tjelovježbe i širenja nacionalne svijesti, Bešlić je postao njezin starješina.

Sudjelovao je u osnivanju Hrvatskog prosvjetnog društva "Neven" u Subotici 1920. i bio njegovim aktivnim članom. Također se učlanio i u Bunjevačko-šokačku stranku, koja je osnovana sredinom rujna 1920.

Bio je aktivni član Pučke kasine, kulturne udruge bunjevačkih Hrvata u Subotici. Zabilježeno je da je 1920. bio član njezinog Nadzornog odbora. Na banketu održanom u Pučkoj kasini koncem 1920. u čast Matije Evetovića i Jose Prćića koji su
na zagrebačkom Sveučilištu položili odvjetnički odnosno profesorski ispit Bešlić je održao govor, u kojem je poticao bunjevačku omladinu neka se ugleda na Evetovića i Prćića i završi više škole.

U Zagreb se preselio 1926. gdje je nastavio obavljati bankarske poslove.

Bio je društveno aktivan i za vrijeme Drugog svjetskog rata. Bio je član visokog izaslanstva zagrebačkog Društva bačkih Hrvata 1941. koje je primljeno u audijenciju kod poglavnika Ante Pavelića 23. travnja 1941.

Ostali članovi spomenutoga izaslanstva su bili Josip Đido Vuković, Mihovil Katanec, Josip Andrić (predsjednik Društva Bačkih Hrvata), Ivo Knežević (odvjetnik iz Odžaka), Gavro Čović (jedan od hrvatskih omladinaca koji su izvjesili hrvatsku zastavu na toranj Gradske kuće u Subotici 10. studenoga 1918., Marin Radičev i Marko Čović.

Bio je predsjednik Državne kovnice Nezavisne države Hrvatske 1944.

Izvori
Mačković, Stevan. 2005. Bešlić, Antun. U: Leksikon podunavskih Hrvata - Bunjevaca i Šokaca 3. Be-Br. Subotica: Hrvatsko akademsko društvo, str. 13.
Čović, Marko. Prvi posjet bačko-baranjskih Hrvata poglavniku Nezavisne Države Hrvatske dru Anti Pavelić. Klasje naših ravni: povremeni časopis za istraživanje kulture, života i običaja bačko-baranjskih Hrvata. Godište IV. Zagreb, travanj 1942. br. 1, str. 51)

 Vojvođanski Hrvati
 Bunjevci

Antun Bešlić


كيلي كريستيان كوكو  (ولدت في 30 نوفمبر، 1985) ممثلة تيلفيزيونية أمريكية.

سيرتها الذاتية

ولدت في 30 نوفمبر1985 في مدينة أوكسنارد، كاليفورنيا في مقاطعة فينتورا، كاليفورنيا التابعة لولاية كاليفورنيا على الساحل الجنوبي الغربي للولايات المتحدة الأمريكية لأبوين هما جاري كارمن كوكو وهو تاجر عقارات وزوجته ربة البيت السيدة لاين وينجيت .

مشوارها الفني

اشتهرت بالتمثيل في المسلسلات الأمريكية الكوميدية المعروفة باسم السيتكومس (Sitcoms) وأشهر أدوارها هو بريدجيت هينيسي في مسلسل ثمان قواعد بسيطة "eight Simple Rules" من 2002-2005
و لعبت أيضا دور بيلي جينكينز في الموسم الثامن من مسلسل المسحورات
و تتقمص منذ سبتمبر 2007 دور بيني في المسلسل الكوميدي الأمريكي «نظرية الانفجار الكبير» .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كاماريلو (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل إيطالي
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أطفال أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من أصل إيطالي
ممثلات من كاليفورنيا
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من كاليفورنيا
مواليد 1985
مواليد في كاماريلو (كاليفورنيا)

كالي كوكو


Agrilus fassatii é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1959.

Referências

fassatii

Agrilus fassatii


Die Welsh International 2000 im Badminton fanden vom 30. November bis zum 3. Dezember 2000 in Cardiff statt.

Medaillengewinner

 Anmerkungen

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=2676E71D-462C-4215-BC4C-66052D022C6F

Badminton 2000
2000
EBU Circuit 2000/01
Badmintonwettbewerb in Cardiff

Welsh International 2000


Krems-okolica je jedan od 94 austrijskih kotara od 56.794 stanovnika.

Zemljopisne karakteristike
Kotar Krems leži u Donjoj Austriji sjeverozapadno od Beča, on potpuno okružuje statutarni grad Krems, koji je i Administrativni centar kotara.

Krems na sjeveru graniči s kotarima Horn i Hollabrunn, na zapadu s Zwettlom, na istoka s Tullnom, na jugu s Melkom i na jugoistoka s kotarom Sankt Pölten-Land.

Administrativna podjela kotara

Administrativni centar kotara je grad Krems

Krems je administrativno podijeljen na 30 općina od kojih 4 ima status grada, 20 ima status trgovišta, a njih 6 su obične općine;

Gradovi
 Dürnstein
 Gföhl
 Langenlois
 Mautern an der Donau

Trgovišta
 Aggsbach
 Albrechtsberg an der Großen Krems
 Furth bei Göttweig
 Grafenegg
 Hadersdorf-Kammern
 Krumau am Kamp
 Lengenfeld
 Lichtenau im Waldviertel
 Maria Laach am Jauerling
 Mühldorf
 Paudorf
 Rastenfeld
 Rossatz-Arnsdorf
 Sankt Leonhard am Hornerwald
 Schönberg am Kamp
 Senftenberg
 Spitz
 Straß im Straßertale
 Stratzing
 Weißenkirchen in der Wachau

Općine
 Bergern im Dunkelsteinerwald
 Droß
 Gedersdorf
 Jaidhof
 Rohrendorf bei Krems
 Weinzierl am Walde

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica Kotara Krems

Kotari u Austriji

Krems-okolica


.pn ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) der Pitcairninseln. Sie existiert seit dem 10. Juli 1997 und wird von der Pitcairn Island Administration verwaltet.

Eigenschaften

Die Top-Level-Domain kann erst seit dem Jahr 2000 aktiv genutzt werden, zuvor war .pn an keine Vergabestelle delegiert. Die TLD fand auch Verwendung für den fiktiven Staat Panem im Zuge des viralen Marketings der Filmreihe Die Tribute von Panem.

Weblinks

 Offizielle Website der Vergabestelle

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Medien (Britische Überseegebiete)
Pitcairninseln

.pn


Form, tek bir bireyde görülen, popülasyonu temsil etmeyen, kalıtsal veya kalıtsal olmayan varyasyonlar. "f." veya "forma" şeklinde gösterilir.

Örnekler:
Acanthocalycium spiniflorum f. klimpelianum veya
Acanthocalycium spiniflorum forma klimpelianum (Weidlich & Werderm.) Donald

Zoolojik taksonomide alt türün altındaki kategorilerde yer alan her türlü varyasyon 1961 yılından sonra saf dışı edilmiştir.

Sistematik botanik
Taksonlar

Form (botanik)


Kristian Enevoldsen (også kendt som Kesse, født 6. januar 1922, død 12. marts 1986) var en fisker og kommunalpolitiker, først som sognerådsformand og senere som borgmester i Holmsland Kommune.

Kristian Enevoldsen blev født den 6. januar 1922 i Sønder Lyngvig, søn af Anders Vejlgaard Enevoldsen (1888-1961) og Margrethe Enevoldsen (1892-1935). Han blev døbt den 7. februar 1922 i Lyngvig Kirke. Han ernærede sig som fisker, og var i en overgang sognerådsformand frem til kommunalreformen i 1970.

I 1970 indtog han fuldtidsembedet som borgmester i Holmsland Kommune, valgt for en lokalliste. Han var borgmester frem til sin død i 1986, året efter at han var blevet genvalgt som borgmester. Resten af valgperioden var Jens Christian Frandsen (Lokal) indehaver af embedet.

I 1998 blev hans søn, Iver Enevoldsen, borgmester i Holmsland Kommune.

Referencer

Borgmestre fra Danmark
Holmsland Kommune

Kristian Enevoldsen


Dunja Ožanić, kastiljski Dunja Ozanic (1944.  2007.), hrvatsko-argentinska književnica. U Hrvatskoj joj je 2006. objavljen roman Guenechen. Osim tog romana napisala je djelo Ponovno rođenje te zbirku pjesama Soledad (Samoća).

Izvori

Hrvati u Argentini

Romanopisci

Pjesnici

Dunja Ožanić


An Elymus afghanicus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Aleksandre Melderis, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gurcharan Singh. An Elymus afghanicus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Iran. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus afghanicus


The term hermit kingdom is an epithet used to refer to any country, organization or society that willfully walls itself off, either metaphorically or physically, from the rest of the world. North Korea is commonly cited as a prominent example of a hermit kingdom in the present day.

The first country to be described as a "hermit kingdom" was Korea during the Joseon dynasty, in William Elliot Griffis's 1882 book Korea: The Hermit Nation. Korea, which became increasingly isolationist since the 17th century, was frequently described as a hermit kingdom until 1905, when it became a protectorate of Japan.

Today, the term is often applied to North Korea in news and social media, and in 2009, it was used by Hillary Clinton, then the United States Secretary of State. Other current countries considered isolationist "hermit kingdoms" include Turkmenistan, Belarus, Eritrea, and the Islamic Emirate of Afghanistan. Historically, the term has been applied to Nepal, Ladakh, and Bhutan in the Himalayas.

During the Cold War, Enver Hoxha's Albania was widely considered a "hermit kingdom" as it was a Stalinist regime, did not allow ordinary citizens out of the country, and pursued autarky to become entirely self-sufficient. Unlike North Korea, Hoxha's regime, after the Sino-Albanian split, refused to ally with anyone and was hostile towards the entire world, which made it more isolationist than North Korea, which was then Stalinist but was allied with other Eastern Bloc states and did not become isolationist until after the end of the Cold War.

The term "hermit kingdom" has been used to describe Western Australia when it closed its borders during the COVID pandemic.

See also

References

1880s neologisms
Cultural concepts
Geography
History of Korea
Isolationism

Hermit kingdom


Matthew Cooper Wale, né le , est un homme politique salomonais. Il est membre du Parlement national des Îles Salomon, élu dans la , depuis le .

Parcours politique
Après les élections législatives de 2019, il devient le chef de l'opposition.

Le , il dépose une motion de censure contre le gouvernement de Manasseh Sogavare, le débat ayant lieu le . La motion crée un point d'inflammation potentiel pour de nouveaux troubles.

En août 2022, Matthew Wale condamne la décision du gouvernement Sogavare de placer la Solomon Islands Broadcasting Corporation (la société de radiodiffusion du service public) sous l'autorité de son gouvernement et de la soumettre à une procédure de censure systématique, lui interdisant notamment de diffuser toute critique à l'encontre du gouvernement. Les contenus des programmes doivent désormais être soumis au gouvernement pour approbation.

Notes et références

Liens externes
 .

Personnalité politique salomonaise
Naissance en juin 1968

Matthew Wale


Ebulioskopija (lat. ebullire: vreti, ključati + -skopija) je metoda određivanja relativne molekulske mase neke nehlapljive i nedisocirane tvari mjerenjem povišenja vrelišta njezine otopine. Kako je tlak para iznad otopine takve tvari uvijek manji od tlaka para čistog otapala pri istoj temperaturi, vrelište je otopine više od vrelišta čistog otapala. Pojava se temelji na Raoultovu zakonu, prema kojem je sniženje tlaka para, a time i povišenje vrelišta, upravno razmjerno molnom udjelu otopljene tvari.

Povišenje temperature vrelišta
Čisto otapalo stvara tlak para temeljem težnje molekula da napuste tekuću fazu otapala i da se rasprše kao plin, koji je kaotični skup čestica. Kada se nehlapljiva tvar otopi u otapalu otopina je kaotičnija nego početno otapalo. Ta povećana kaotičnost u otopini slabi težnju molekula da napuste otopinu a to znači da je tlak para sada niži. Niži tlak para zahtjeva dovođenje dodatne topline kako bi se postigla temperatura vrelišta, dakle vrelište otopine je više od vrelišta čistog otapala. Mjerenje povišenja vrelišta predstavlja način određivanja molne mase otopljene tvari a postupak se naziva ebulioskopija. Matematički izraz kojim se računa relativna molekulska masa je:

i - broj čestica na koje disocira otopljena tvar, (za nedisocirane tvari i=1,  za NaCl i=2, za CaCl2 i=3 ...)
Kb - ebulioskopska konstanta otapala (Kkg/mol)
b - molalnost otopine (množina otopljene tvari / masa otapala, mol/kg)

Ebulioskopske konstante

Primjeri nekih ebulioskopskih konstanti:

Primjer izračuna
0,668 g kamfora otopimo u 20 g benzena, vrelište otopine se povisi za 0,646 K. Kolika je molna masa kamfora?

Jednadžbu  koristimo ja utvrđivanje molaliteta otopine.

0,668 g kamfora u 20 g otapala odgovara 33,4 g u 1 kg, znači da je molalitet otopine:

Izjednačavanjem dvaju izraza dobivamo:

Koligativna svojstva
Rezultat iz prethodnog primjera dobit ćemo uvijek isti za istu množinu bilo koje otopljene tvari. Dakle rezultat je neovisan o prirodi tvari i njenim kemijsko-fizikalnim svojstvima, ovisan je jedino o broju otopljenih molekula (jedinki). Takva svojstva otopina nazivamo koligativna svojstva. Pravilo vrijedi za otopine u kojima su međučestične sile zanemarive, odnosno koje su razrijeđene.

Pored povišenja temperature vrelišta otopina u koligativna svojstva ubrajamo sniženje temperature ledišta i osmozu.

Izvori

Opća kemija
Fizikalna kemija
Kemijska svojstva

Ebulioskopija


Sportivi Ghiaccio Cortina er en ishockeyklub fra Cortina d'Ampezzo i Veneto i Italien. De har hjemmebane på Stadio Olimpico Del Ghiaccio, hvor der er plads til 2.700 tilskuere. Klubben spiller i Serie A, som er den øverst rangerede ishockeyliga i Italien. SG Cortina er etableret i 1924.

Meritter
 Serie A:
 Mesterskaber (16) : 1932, 1957, 1959, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1970, 1971, 1972, 1974, 1975, 2007
 Coppa Italia:
 Cupvindere (3) : 1973, 1974, 2012

Notable spillere

 Cam Keith
 Adam Munro
 Dan Sullivan

 Martin Wilde
 Jonas Johansson

 Matt Cullen

Referencer

Eksterne henvisninger
 Official Club Website

Cortina d'Ampezzo
Ishockeyklubber i Italien

SG Cortina


ستاد الكلية الحربية هو ستاد لكرة القدم بالقاهرة ويتسع لعدد 28500 متفرج وهو واحد من ستة ستادات تم اختيارها أثناء كأس الأمم الأفريقية 2006 التي نظمت في مصر. ستبدأ خطة هذا العام (2009) لتطويره بحيث يتسع لـ 65000 متفرج .

موقعه
يقع ستاد الكلية الحربية على بعد 7 أميال تقريباً من ستاد القاهرة , على الطريق المتجه إلى مطار القاهرة الدولي في شمال شرق منطقة مصر الجديدة.

تاريخه
تم إنشاء الاستاد عام 1989 للفرق الحربية والطلبة الرياضيين في الكلية الحربية، ولكن بدأ استخدامه أثناء عمليات تطوير لاستاد القاهرة، حيث كانت تلعب فيه بعض المباريات المحلية والدولية، واختير ضمن الاستادات الستة المهيئة لمباريات كأس الأمم الإفريقية 2006.

مراجع

تأسيسات سنة 1989 في مصر
مدينة نصر
ملاعب رياضة اكتملت في 1989
ملاعب في القاهرة
ملاعب كرة قدم في مصر

ملعب الكلية الحربية


Mont Pelvoux er et 3.946 meter højt bjerg i Massif des Écrins i Dauphiné-Alperne i den franske del af Alperne, og er en del af Parc national des Écrins.

I mange år troede man, Mont Pelvoux var det højeste bjerg i regionen, da det højere Barre des Écrins ikke kan ses fra Durance-dalen.

Den højeste top på bjerget er Pointe Puiseux, men der er mindre toppe:
 Pointe Durand (3.932 m)
 Petit Pelvoux (3.753 m)
 Trois Dents du Pelvoux (3.682 m)

Mellem disse toppe ligger gletsjeren Glacier du Pelvoux.

Bestigninger
Den første bestigning af Mont Pelvoux var af Captain Durand og de to gemsejægere, Alexis Liotard og Jacques-Etienne Matheoud, 30. juli 1828. Denne gruppe vendte tilbage med flere folk i 1830. Begge gange besteg de "Pointe Durand".

Den højeste top, der er opkaldt efter astronomen Victor Puiseux, der nåede den med sin guide Pierre Antoine Barnéoud 9. august 1848. Barnéoud havde været den tredje guide ved bestigningen i 1830.

Mont Pelvoux bestiges enklest fra turisthytten Refuge du Pelvoux (2.700 moh.) syd for bjerget.

Eksterne kilder og henvisninger

 Mont Pelvoux på SummitPost
 Mont Pelvoux på PeakBagger
 The geology of Mont Pelvoux (Fransk)

Alperne
Bjerge i Frankrig
Provence-Alpes-Côte d'Azur

Mont Pelvoux


Acer saccharum subsp. grandidentatum es una subespecie de Acer saccharum perteneciente a la familia de las sapindáceas. Es nativa del oeste de Norteamérica, desde Montana en los Estados Unidos hasta Coahuila en el norte de México. Está estrechamente relacionada con  Acer saccharum, y es considerada como una subespecie.

Descripción
Es un pequeño árbol de hoja caduca y de mediano tamaño que alcanza un tamaño de hasta 10-15 m de altura y un tronco de 20-35 cm de diámetro. La corteza es de color marrón oscuro a gris, con fisuras estrechas y los rebordes planos creando placas como escamas, es fina y se daña fácilmente. La hojas son opuestas, simples de 6 - 12 cm de largo y amplio, con tres a cinco lóbulos profundos, tres de los lóbulos son grandes y dos pequeños (no siempre presentes) en la base de la hoja, los tres lóbulos principales tienen 3-5 lóbulos pequeños subsidiarios. Las hojas se tornan de color amarillo dorado a rojo en el otoño (este rasgo es menos fiable en las zonas más cálidas).

La flores aparecen con las hojas a mediados de primavera, y se producen en corimbos de 5-15  flores de color amarillo-verde, de alrededor de 4-5 mm de diámetro, sin pétalos. El fruto es una disámara (sámara doble, con dos semillas aladas unidas en la base), de color verde y rojizo-rosácea, que torna a marrón en otoño. La semilla es globosa, de 7-10 mm, con un ala de 2-3 cm de largo, cada una.

Distribución y hábitat
Crece comúnmente en suelos de piedra caliza, pero se puede adaptar a una amplia gama de suelos bien drenados, desde arena a las arcillas e incluso a las zonas de piedra caliza blanca. Prefiere los valles, cañones, y los bancos de arroyos de montaña, principalmente en elevaciones más altas, como los cañones protegidos de la Meseta de Edwards en Texas, (donde la población está protegida en el Área Natural Estatal Lost Maples). A pesar de los climas continentales prevalecerá sobre todos los de su área de distribución natural, crece bien en el clima marítimo de Vancouver. Es de crecimiento lento cuando es joven, y no tiene muchas plagas.
En ocasiones es plantado como un árbol ornamental, valorado por su tolerancia a la sequía y la capacidad de crecer en los paisajes rocosos.

Taxonomía
Acer saccharum subsp. grandidentatum fue descrita por (Torr. & A.Gray) Desmarais y publicado en Brittonia 7(5): 383, en el año 1952.
Sinonimia

 Acer barbatum var. grandidentatum (Torr. & A.Gray) Sarg.
 Acer brachypterum Wooton & Standl.
 Acer grandidentatum Nutt.
 Acer grandidentatum var. brachypterum (Wooton & Standl.) E.J.Palmer
 Acer grandidentatum var. sinuosum (Rehder) Little
 Acer mexicanum A.Gray
 Acer nigrum var. grandidentatum (Nutt. ex Torr. & A.Gray) Fosberg
 Acer nigrum var. sinuosum (Rehder) Fosberg
 Acer saccharum subsp. brachypterum (Wooton & Standl.) A.E.Murray
 Acer saccharum var. brachypterum (Wooton & Standl.) A.E.Murray
 Acer saccharum var. grandidentatum (Nutt.) Sudw.
 Acer saccharum var. trilobum A.E.Murray
 Saccharodendron grandidentatum (Nutt.) Nieuwl.

Referencias

Enlaces externos

saccharum

Acer saccharum subsp. grandidentatum


Michael Kirkegaard (født 13. november 1953) er en dansk kunstner bosat i Spanien syd for Barcelona hvor han sætter sit præg på forskellige kunst installationer. Han begyndte sin karriere som billedhugger og har nu udviklet sig til at blive en prominent installationskunstner. Hans værker er bl.a. udstillet på Museet for Samtidskunst, Museet for Fotokunst, Brandts, Johannes Larsen Museet og Det Danske Filmmuseum

Johannes Larsen Museet
Hesteskulpturen Caruso Rex blev doneret til Johannes Larsen Museet af Ny Carlsbergfondet og står i museets have.
Endvidere ejer Johannes Larsen Museet to værker af Michael Kirkegaard:  "Sæt dig på jorden med ryggen mod et gammelt træ" samt  "Langsomhed (langsomhed). Det går ikke hurtigere, fordi du kigger". Begge værker er installationer og har været udstillet på museet i forbindelse med udstillingen Engagement i 2003

Amnesti
Eksperimentalfilm - Michael Kirkegaard siger: "nattens drømme og minderne fra forskellige oplevelser, blandet med daglige observationer, der ligger til grund for filmen, en film lavet af en billedhugger, i et rent visuelt og poetisk sprog"

Requiem remix
'Requiem' var én stor skulpturel installation, bestående af lyd, foto, computer, tekst, og internet. Michael Kirkegaard inviterede publikum til at være en del af installationen, der tematiserede menneskerettighedernes berettigelse.
'Requiem remix' er et politisk værk, men det er også et værk som vil have os til at lytte til os selv – og hvor vores egen grænse går. Menneskerettigheder er ikke kun et papir med en række artikler, vi kan hive op af skuffen en gang imellem i filosofiske diskussioner.

Uddannelse
 1971 – 1974 Kunstakademiet, København
 1974 – 1975 Chelsea School Of Art, London
 1975 – 1976 Kunstakademiet, København
 1976 – 1977 Academy Of Art College, San Francisco
 1978 – 1979 Kunstakademiet, København

Eksterne henvisninger
 Michael Kirkegaard hjemmeside
 Johannes Larsen Museet - installationskunst

 La Mamelle, Inc./Art Com
 Requiem remix, Nikolaj Kunsthal
 Requiem remix, Gjethuset

Kunstnere fra Danmark

Michael Kirkegaard


Palača Karepić nalazi se u Splitu, na adresi Iza lože 10 (tj. na Narodnom trgu odnosno na Pjaci).

Opis
Palača trogirske plemićke obitelji Karepić koja se krajem 13. ili početkom 14. stoljeća preselila u Split, nalazi se na sjeveroistočnom dijelu Narodnog trga – Pjace. U posjedu obitelji Karepić bila je još u 16. stoljeću, kada je nasljeđuje obitelj Gorizio. Palača i danas ima stambeno - poslovnu namjenu, s poslovnim prostorom u prizemlju. Ulaz u palaču je sa sjeverne strane na poljani Iza lože i na tom pročelju vidljive su vjerojatne gotičke pregradnje romaničke kuće (vrata srpastoga luka i četvrtasti prozorčić te gotički grb obitelji Karepić). Današnji reprezentativan izgled palača je dobila 1564. godine kada je kanonik i vikar Ivan Karepić, posljednji od vlasnika iz istoimene obitelji, daje proširiti i preoblikovati u renesansnom slogu. Zabilježeno je to i na natpisu, klesanom u klasičnoj kapitali, u podnožju grba na južnom pročelju. Palača Karepić istaknuti je primjer reprezentativne palače renesansnoga sloga u Splitu.

Zaštita
Pod oznakom Z-5654 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Vanjske poveznice

Karepić
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Palača Karepić


L'anima del filosofo, ossia, Orfeo ed Euridice (título original en italiano; en español, El alma del filósofo, o sea, Orfeo y Eurídice) es una ópera en cuatro actos con música de Joseph Haydn, y libreto de Carlo Francesco Badini, basado en el mito de Orfeo y Eurídice de Las metamorfosis de Ovidio.

Compuesta en el año 1791, la ópera nunca se representó en vida de Haydn. Se estrenó en el Teatro della Pergola de Florencia el 9 de junio de 1951.

Es una versión más del famoso mito de Orfeo y Eurídice, también musicado por Monteverdi y Gluck. La composición es de 1791, año de la muerte de Mozart. La estética neoclásica se ve en retirada y evidencia uno de sus últimos cantos de cisne. La fe en la belleza encarnada en el tema noble, adquiere otra dimensión de tragedia.

Esta obra rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 8 representaciones en el período 2005-2010.

Notas

Óperas de Joseph Haydn
Óperas en italiano
Óperas de 1791
Óperas de 1951
Óperas estrenadas en Florencia
Orfeo (ópera)
Eurídice (ópera)

L'anima del filosofo


Kapıcı veya apartman görevlisi, apartman ve otellerde bazı hizmetleri sağlamak için kiralanan bireydir. Apartmanlarda kaloriferi yakmak, bakkal alışverişi yapmak, güvenliği sağlamak gibi görevleri vardır.

Mesleki görevleri
Kapıcının sık karşılaştığı görevler şunlardır:

 Banyo temizliği:
 Lavabo
 Tuvalet
 Pisuvarlar
 Kat temizliği
 Çöp boşaltma
 Halı temizleme
 Paslanmaz çelik ve diğer önemli yüzeyleri temizleme
 Katları kazıma ve parlatma
 Gün başlarken ve biterken apartmanın kapılarını açmak ve kilitlemek

Meslekler

Kapıcılık


An Rhipidoglossum laticalcar in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni J.B.Hall, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karlheinz Senghas. An Rhipidoglossum laticalcar in nahilalakip ha genus nga Rhipidoglossum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ghana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhipidoglossum

Rhipidoglossum laticalcar


Zanja Real fue el primer acueducto construido en Cuba para suministrar agua a La Habana. Se nutría del río Almendares.

Historia
Estuvo operativo desde 1592 a 1835, hasta que se construyó el Acueducto Fernando VII. No obstante, la Zanja siguió suministrando agua en el siglo XX a algunos distritos de La Habana extramuros. También se usó para el regadío y para eliminar vertidos por ciertas fábricas.

El maestro mayor Francisco de Caloma inició las obras de su construcción en 1566, que concluyeron en el 1592 bajo la dirección del ingeniero Bautista Antonelli; las obras costaron 35.000 pesos. El capitán general Juan de Tejada implantó en el Callejón del Chorro una conductora por derrame libre, que fue escindida en tres ramales para suministrar agua a las tropas del puerto, a las fortalezas de La Habana y al ganado que circundaba la ciudad.

La Zanja era un canal excavado en el suelo a través de un sinuoso recorrido de casi 13 km desde el río Almendares. La superficie de su sección era de alrededor de un metro cuadrado en La Habana, tal como la describió Tejada. Las fuentes que suministraban el agua de la Zanja eran cuatro a inicios del siglo XVII: la sita frente a las Casas del Cabildo (la posterior Plaza de San Francisco), la que se hallaba en los alrededores de El Molinillo de San Pedro, desde donde se extiende la actual Calle Luz y una tercera en el Callejón del Chorro. Las tres se construyeron en la década de 1590. La cuarta fue construida en el siglo XVII en la Plaza Nueva (actual Plaza Vieja). En 1634 se construyó una quinta, junto a la Fundición, donde después se levantó La Maestranza.

Tales cisternas o pilones se hallaban cerca de la bahía, por donde fluía el agua por caños de bronce para suministrar al puerto. Tales fuentes se contaminaban con frecuencia, y el agua que llegaba a los habaneros era turbia, y provocaba numerosas gastritis y enfermedades, por lo que la Zanja se soterró. El primer tramo de la Zanja que se soterró fue el de la Calle Amargura, que se proveía de una cisterna sita en las afueras de La Habana, tras el Convento de San Agustín.

En el siglo XVIII, aparte de los tramos descubiertos que desembocaban en las fuentes públicas, se encontraban las cañerías de fábrica, que conducían el agua por presión, mediante surtidores, mejorando la salubridad del agua, aunque extramuros los canales siguieron estando descubiertos. Esta conducción propició la construcción de fuentes monumentales, dotadas de surtidores, que se proveían de cisternas sitas en una altura superior para lograr la presión suficiente. El tráfago urbano ganó asimismo en fluidez, al habilitarse áreas firmes y sólidas sobre la Zanja.

Las fuentes
En 1606 se ordenó soterrar el tramo de la Zanja a su paso por las calles San Ignacio y Teniente Rey, y era suministrada por la cisterna sita en la Plaza Nueva, actual Plaza Vieja. La primera fuente pública de La Habana se inauguró siendo capitán general el Marqués de Casa Torre, en 1708. La humilde fuente de la Plaza Nueva fue reemplazada por otra más monumental en 1836, que sirvió de inspiración a la actual, en la Plaza Vieja.

La fuente de la Plaza de San Francisco se inauguró en 1714, y se erigió frente a las Casas del Cabildo; una fuente posterior y más ostentosa se construyó de 1746 a 1754.

Enlaces externos
 La Zanja Real y el Callejón del Chorro

Referencias

Historia de La Habana
Acueductos de Cuba

Zanja Real


Egg incubation is the process by which an egg, of oviparous (egg-laying) animals, develops an embryo within the egg, after the egg's formation and ovipositional release. Egg incubation is done under favorable environmental conditions, possibly by brooding and hatching the egg.

Multiple and various factors are vital to the incubation of various species of animal. In many species of reptile for example, no fixed temperature is necessary, but the actual temperature determines the sex ratio of the offspring. In birds in contrast, the sex of offspring is genetically determined, but in many species a constant and particular temperature is necessary for successful incubation. Especially in poultry, the act of sitting on eggs to incubate them is called brooding. The action or behavioral tendency to sit on a clutch of eggs is also called broodiness, and most egg-laying breeds of poultry have had this behavior selectively bred out of them to increase production.

Avian incubation
A wide range of incubation habits is displayed among birds. In warm-blooded species such as bird species generally, body heat from the brooding patch of the brooding parent provides the constant temperature. Several groups, notably the megapodes, instead use heat generated from rotting vegetable material, effectively creating a giant compost heap while crab plovers make partial use of heat from the sun. The Namaqua sandgrouse of the deserts of southern Africa, needing to keep its eggs cool during the heat of the day, stands over them drooping its wings to shade them. The humidity is also critical, because if the air is too dry the egg will lose too much water to the atmosphere, which can make hatching difficult or impossible. As incubation proceeds, an egg will normally become lighter, and the air space within the egg will normally become larger, owing to evaporation from the egg.

Experiments with great tits show that females compensate for the potential effects of differential heating by moving the eggs homogeneously within the clutch.

In the species that incubate, the work is divided differently between the sexes. Possibly the most common pattern is that the female does all the incubation, as in the Atlantic canary and the Indian robin, or most of it, as is typical of falcons. In some species, such as the whooping crane, the male and the female take turns incubating the egg. In others, such as the cassowaries, only the male incubates. The male mountain plover incubates the female's first clutch, but if she lays a second, she incubates it herself. In hoatzins, some birds (mostly males) help their parents incubate later broods.

The incubation period, the time from the start of uninterrupted incubation to the emergence of the young, varies from 11 days (some small passerines and the black-billed and yellow-billed cuckoos) to 85 days (the wandering albatross and the brown kiwi). In these latter, the incubation is interrupted; the longest uninterrupted period is 64 to 67 days in the emperor penguin. In general smaller birds tend to hatch faster, but there are exceptions, and cavity nesting birds tend to have longer incubation periods. It can be an energetically demanding process, with adult albatrosses losing as much as 83 g of body weight a day. Megapode eggs take from 49 to 90 days depending on the mound and ambient temperature. Even in other birds, ambient temperatures can lead to variation in incubation period.  Normally the egg is incubated outside the body. However, in one recorded case, the egg incubation occurred entirely within a chicken. The chick hatched inside and emerged from its mother without the shell, leading to internal wounds that killed the mother hen.

Embryo development remains suspended until the onset of incubation. The freshly laid eggs of domestic fowl, ostrich, and several other species can be stored for about two weeks when maintained under 5 °C. Extended periods of suspension have been observed in some marine birds. Some species begin incubation with the first egg, causing the young to hatch at different times; others begin after laying the second egg, so that the third chick will be smaller and more vulnerable to food shortages. Some start to incubate after the last egg of the clutch, causing the young to hatch simultaneously.

Incubation periods for birds:

Mammalian incubation
Very few mammals lay eggs. In perhaps the best known example, the platypus, the eggs develop in utero for about 28 days, with only about 10 days of external incubation (in contrast to a chicken egg, which spends about one day in tract and 21 days externally). After laying her eggs, the female curls around them. The incubation period is divided into three phases. In the first phase, the embryo has no functional organs and relies on the yolk sac for sustenance. The yolk is absorbed by the developing young. During the second phase, the digits develop. In the last phase, the egg tooth appears. The only other egg-laying mammal is the echidna. New science research has been found that eggshells have a nanostructure that has inner and outer layers. The structure of this shell contains a protein known as osteopontin which is also found in tooth and bone. What researchers found was that the inner layers of the shell were thinner than the outer shells. This is because in the process of the egg being incubated the chicken embryos are taking the protein from the shell making the chicks skeleton stronger.

Reptilian incubation
Methods of incubation vary widely among the many different kinds of reptiles.

Various species of sea turtles bury their eggs on beaches under a layer of sand that provides both protection from predators and a constant temperature for the nest.

Snakes may lay eggs in communal burrows, where a large number of adults combine to keep the eggs warm.  Some species coil their torsos around the eggs to provide heat for incubation.

Alligators and crocodiles either lay their eggs in mounds of decomposing vegetation or lay them in holes they dig in the ground.

Incubation by other vertebrates
Fish generally do not incubate their eggs. However, some species mouthbrood their eggs, not eating until they hatch.

Some amphibians brood their eggs. The female salamander Ensatina (Ensatina eschscholtzii) curls around the clutch of eggs and massages individual eggs with her pulsating throat. Some aquatic frogs such as the Surinam toad (Pipa pipa) have pouches in their skin into which the eggs are inserted. Other neotropical frogs in the family Hemiphractidae also have pouches in which the eggs develop, in some species directly into juvenile frogs and in others into tadpoles that are later deposited in small water bodies to continue their development. The male Darwin's frog carries the eggs around in his mouth until metamorphosis, and the female stomach-brooding frog of Australia swallows the eggs, which develop in her stomach.

Incubation by invertebrates
Brooding occurs in some invertebrates when the fertilised eggs are retained inside or on the surface of the parent, usually the mother. This happens in some cnidarians (sea anemones and corals), a few chitons, some gastropod molluscs, some cephalopods, some bivalve molluscs, many arthropods, some entoproctans, some brachiopods, some bryozoans, and some starfish.

See also
 Accumulated thermal unit
 Artificial incubation
 Broodiness
 Incubator (egg)

References

Further reading

External links

 Incubation periods in table from PennState Extension

Bird breeding
Eggs
Reproduction in animals
Ethology

sv:Häckning#Ruvning

Egg incubation


إدموند هوسرل (Edmund Husserl، ؛ 8 أبريل 1859 - 26 أبريل 1938) فيلسوف ألماني ومؤسس الظاهريات، ولد في موراويا في تشيكوسلوفاكيا في عام 1859 ودرس الرياضيات في لايبزغ (1876) وبرلين (1878) على كارل وايستراس ولئوبولد كرونكر. ثم ذهب إلى فيينا للدراسة تحت إشراف لئو كونيكس بركر في العام 1881. كما درس الفلسفة على فرانتس برنتانو وكارل شتومف.

أثّر إدموند هوسرل على فلاسفة كثر من بينهم: ماكس شيلر، وجون بول سارتر، وألفرد شوتز وإيمانويل ليفيناس فضلا على أثره الواضح على تلميذه مارتين هايدغر.
ولئن كان هوسرل متأثّرا في بداياته بالاتجاه النفساني في الفلسفة، فإنّه سرعان ما اتّجه نحو الاهتمام بالمعاني والماهيات الخالصة، وهو ما تجلّى في كتابه «البحوث المنطقية»؛ ففيه نفى أن تكون العلاقات المنطقية خاضعة للتأثيرات السيكولوجية، أو تابعة لعالم الأشياء، وأكّد في المقابل خصوصيّتها وارتباطها بعالم الماهيات المعقولة التي تمثّل حقائق ثابتة، وتكون موضع اتفاق بين الأفراد، ومنطلقا لأحكام موضوعيّة صالحة لكل زمان ومكان؛ فهي ليست نتاج الشعور، إنّما يتجه إليها الشعور أو يقصدها، وهو ما أكّده هوسرل مرارا وتوسّع فيه تحت مسمّى القصديّة، وهي فكرة محوريّة في فلسفته الظاهراتيّة، إذ لم يقصرها على مجال الأحكام المنطقية، بل عمّمها لتشمل مجالات الإدراك والعواطف والانفعالات والقيم، وهو يعرّفها «بأنّها خاصّيّة كلّ شعور أن يكون شعوراً بشيء» (بدوي، 1984، ج2، ص 541)، ممّا يتيح وصفه مباشرة.
ووفق المنهج الظاهراتي حسب هوسرل يتوجب الكشف عن «الأحوال النموذجيّة للوجود المعطى، أو ظهور الموضوع: الموضوع كما يُدرك، والموضوع كما يُتخيّل، والموضوع كما يُراد، والموضوع كما يُحكم عليه» (الحاج، 2000، ص 640).
ويوجز هوسرل منهجه الفكري بقوله: «إنّني أنا يتأمّل على طريقة ديكارت. وأسترشد بفكرة فلسفة، مفهومة على أنّها علم كلّي، مؤسّسة على نحو دقيق محكم جدّاً أقررت بإمكانه، من باب المحاولة والتجريب. وبعد أن قمت بالتأمّلات السابقة، تبيّن لي أنّ عليّ قبل كلّ شيء أن أنمّي ظاهريّات إيدوسيّة (تتعلّق بالإيدوس Eidos= الصورة)، وهذا هو الشكل الوحيد الذي عليه يتحقّق، أو يمكن أن يتحقّق علم فلسفي، الفلسفة الأولى. وعلى الرغم من أنّ اهتمامي يتعلّق هنا خصوصا بالردّ المتعالي، وبأناي المحض وتوضيح هذا الأنا التجريبي، فليس في وسعي تحليله على نحو علمي معا إلاّ بالرجوع إلى المبادئ الضروريّة اليقينيّة التي تنتسب إلى الأنا بوصفه أنا بوجه عام. ولا بدّ لي من الرجوع إلى الكلّيّات وإلى الضرورات الجوهريّة، التي بفضلها يمكن إرجاع الواقعة إلى أسس عقليّة لإمكانها المحض، وهو ما يمنحها المعقوليّة والطابع العلمي. وهكذا فإنّ علم الإمكانيّات المحضة يسبق في ذاته علم الوقائع، ويجعلها ممكنة من حيث هو علم» (بدوي، ج2، ص 543).

حياته ومسيرته المهنية

شبابه ودراسته
ولد هوسرل عام 1859 في بروستيوف، وهي بلدة في مرغريفية، مورافيا، التي كانت آنذاك ضمن مناطق الإمبراطورية النمساوية، وهي اليوم بروستيوف في جمهورية التشيك. ولد لعائلة يهودية، وهو الطفل الثاني بين أربعة أطفال. كان والده صانعًا للقبعات النسائية. قضى طفولته في بروستيوف حيث درس في المدرسة الابتدائية العلمانية. ثم سافر هوسرل إلى فيينا للدراسة الثانوية، ثم المدرسة الثانوية الحكومية في أولوموتس.

في جامعة لايبزيغ بين عامي 1876 و 1878، درس هوسرل الرياضيات والفيزياء والفلك. في لايبزغ، شكلت محاضرات الفلسفة التي ألقاها فيلهلم وندت -أحد مؤسسي علم النفس الحديث- مصدر إلهام. انتقل إلى جامعة فريدريك وليم في برلين (جامعة هامبولت الحالية في برلين) عام 1878 حيث واصل دراسته في الرياضيات على يد ليوبولد كرونيكر وكارل فايرشتراس المعروف. في برلين، أسس مرشدًا يدعى توماس ماساريك، الذي أصبح في ما بعد طالبًا سابقًا في الفلسفة في فرانز برينتانو، ولاحقًا أول رئيس لتشيكوسلوفاكيا. حضر هوسرل أيضًا محاضرات الفلسفة التي ألقاها فريدريك بولسن. في عام 1881، غادر إلى جامعة فيينا لاستكمال دراسته في الرياضيات تحت إشراف ليو كونيغسبرغ (طالب سابق في فايرشتراس). في فيينا عام 1883، حصل على على درجة الدكتوراه لمساهمته في حساب المتغيرات.

من الواضح أنه نتيجةً لاطلاعه على العهد الجديد خلال العشرينات من عمره، طلب هوسرل تعميده في الكنيسة اللوثرية عام 1886. توفي والد هوسرل، أدولف، عام 1884. كتب هربرت سبيغلبرغ «في حين لم تدخل الممارسات الدينية الخارجية حياته قط أبدًا أكثر مما دخل بها معظم العلماء الأكاديميين في ذلك الوقت، إلا أن عقله بقي منفتحًا على الظاهرة الدينية، مثلها مثل أي تجربة حقيقية أخرى». في بعض الأحيان، رأى هوسرل أن هدفه هو «التجديد» الأخلاقي. على الرغم من كونه داعمًا صامدًا للاستقلال الراديكالي والعقلاني في كل شيء، إلا أن هوسرل كان أيضًا يتحدث «عن عمله ومهمته تحت إرادة الرب لفتح دروب جديدة أمام الفلسفة والعلم» كما وصف سبيغلبرغ.

بعد حصوله على درجة الدكتوراه في الرياضيات، عاد هوسرل إلى برلين ليعمل مساعدًا لكارل ويرستراس. شعر هوسرل حينها برغبة في إكمال دراسته للفلسفة. ثم أصبح البروفيسور ويستراس مريضًا جدًا. أصبح هوسرل حرًا في العودة إلى فيينا، حيث كرس اهتمامه للفلسفة بعد خدمة عسكرية قصيرة. في عام 1884 في جامعة فيينا، حضر محاضرات فرانز برينتانو عن الفلسفة وعلم النفس الفلسفي. عرّفه برينتانو إلى كتابات برنارد بولزانو، وهيرمان لوتزي، وجي. ستوارت ميل، وديفيد هوم. تأثر هوسرل كثيرًا ببرينتانو حتى إنه قرر تكريس حياته للفلسفة؛ كثيرًا ما يرجع الفضل إلى فرانز برينتانو لكونه الملهم الأهم له، فيما يتعلق بالنية. بناء على نصيحة أكاديمية، لحق هوسرل بعد عامين في 1886 كارل ستوملف -وهو طالب سابق في جامعة برينتانو- إلى جامعة هاله، للحصول على شهادة تؤهله للتدريس في المستوى الجامعي. هناك، كتب في عام 1887 تحت إشراف ستومف «حول مفهوم العدد»، الذي سيكون لاحقا الأساس لعمله الهام الأول «فلسفة الحساب (1891)».

مؤلفاته

«فلسفة علم الحساب» (1891)، و«بحوث منطقية» (1900-1901)، و«الفلسفة علما دقيقا» (1911)، و«أفكار: مقدمة عامة لفلسفة ظاهرية خالصة»(1913)، و«المنطق الصوري والمتعالي» (1929)، و«تأملات ديكارتية» (1932)، و«أزمة العلوم الأوروبيّة والظاهريّات المتعالية» (1936)، و«التجربة والحكم» (1939).

روابط خارجية

مصادر

 Sellars, Wilfrid (1975), "Autobiographical Reflections", in Hector-Neri Castañeda, Action, Knowledge, and Reality: Critical Studies in Honor of Wilfrid Sellars, Indianapolis: The Bobbs-Merrill Company
 Smith, Barry (1989), "On the Origins of Analytic Philosophy", Grazer Philosophische Studien 34: 153–173

أساتذة جامعة فرايبورغ
أشخاص من بروستيوف
أعضاء هيئة تدريس جامعة غوتنغن
أفلاطونيون
ألمان مورافيون
أنطولوجيون
تاريخ الأفكار
تاريخ الرياضيات
تاريخ الفلسفة
تاريخ المنطق
تاريخ علم اللغة
خريجو جامعة فيينا
خريجو جامعة لايبتزغ
خريجو جامعة مارتن لوثر هاله فيتنبرغ
خريجو جامعة هومبولت في برلين
زملاء مراسلون في الأكاديمية البريطانية
فلاسفة ألمان
فلاسفة ألمان في القرن 19
فلاسفة ألمان في القرن 20
فلاسفة الثقافة
فلاسفة الرياضيات
فلاسفة العقل
فلاسفة القرن 19
فلاسفة القرن 20
فلاسفة اللغات
فلاسفة تعليم
فلاسفة ظاهراتيون
فلاسفة علم الاجتماع
فلاسفة قاريون
فلاسفة لوثريون
فلاسفة معاصرون
فلاسفة من علم النفس
فلاسفة المنطق
فلاسفة نظرية المعرفة
فلاسفة نمساويون
فلاسفة يهود
كتاب ألمان
كتاب ألمان في القرن 19
كتاب ذكور ألمان في القرن 19
كتاب ذكور نمساويون في القرن 19
كتاب ذكور نمساويون في القرن 20
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
كتاب من بروستيوف
كتاب نمساويون
كتاب نمساويون في القرن 19
كتاب نمساويون في القرن 20
كتاب وكاتبات ألمان في القرن 20
لوثريون ألمان
لوثريون نمساويون
منطقيون ألمان
منطقيون نمساويون
منظرو المجاز
مواليد 1859
ميتافيزيقيون
وفيات 1938
يهود ألمان
يهود تحولوا إلى اللوثرية
يهود نمساويون
يهود نمساويون في القرن 19

إدموند هوسرل


Mirror's Edge est un jeu de plateforme à défilement latéral développé par IronMonkey Studios et édité par Electronic Arts. Il est sorti sur iPad et iPhone en 2010 et sur Windows Phone en 2012. Préquel du jeu du même nom de 2007, Mirror's Edge met en scène les Runners et les sociétés louches de la ville. Le jeu a reçu un accueil très positif de la part des critiques.

Système de jeu
Mirror's Edge est un jeu de plateforme à défilement latéral où le joueur doit contrôler la protagoniste, Faith Connors, alors qu'elle navigue dans une ville. Le jeu agit comme un prequel du Mirror's Edge original, mettant en scène les coureurs et les sociétés louches de la ville. Pour progresser dans le jeu, le joueur doit terminer 14 niveaux le plus rapidement possible tout en dépassant des adversaires contrôlés par l'intelligence artificielle du jeu. Le joueur a la possibilité de se précipiter, de sauter, de courir sur les murs, de glisser et d'utiliser des tyroliennes. Bien que Faith ne puisse pas utiliser d'armes, le joueur peut effectuer des attaques de mêlée et désarmer ses adversaires. Les records peuvent être téléchargés vers des classements en ligne, où les records d'autres joueurs peuvent être téléchargés en tant que Ghosts. Ce sont des enregistrements qui montrent au joueur le chemin parcouru par les autres joueurs.

Le jeu comprend un mode multijoueur en écran partagé, où deux joueurs peuvent s'affronter sur n'importe quel niveau déverrouillé du jeu. Un autre mode multijoueur, Rivals, implique que les joueurs récupèrent des sacs dans un délai limité.

Développement et sortie
Mirror's Edge a été développé par IronMonkey Studios, un studio de jeux vidéo basé à Melbourne, en Australie. Le jeu a été initialement annoncé le 2 décembre 2009 pour iPhone et devait sortir en janvier 2010, mais il a été retardé afin que les développeurs puissent ajouter plus de contenu et apporter des modifications supplémentaires. Il a ensuite été décidé que le jeu sortirait pour la première fois le  avril 2010, pour le lancement de l'iPad. Une version iPhone a finalement été publiée le 2 septembre 2010. Bien que les deux versions soient essentiellement le même jeu, la version iPhone n'inclut pas de mode multijoueur. Une autre version est sortie pour les Nokia Lumia Windows Phones le 13 juillet 2012. En 2015, le jeu a été supprimé de l'App Store car il ne prend pas en charge les versions iOS plus récentes que 7.1.2.

Accueil

Mirror's Edge a reçu des critiques très positives de la part des critiques, qui l'ont fréquemment comparé à Canabalt.   IGN a considéré Mirror's Edge comme l'un des meilleurs jeux de lancement pour l'iPad, tandis qu'Eurogamer le décrivait comme une "belle interprétation 2.5D" de l'original, louant ses commandes intuitives et les animations fluides de Faith. Passant en revue la version iPhone, l'éditeur de Kotaku, Luke Plunkett, a critiqué la courte durée du jeu en raison de l'absence de mode multijoueur, déclarant que le jeu peut être terminé en une demi-heure, mais a néanmoins loué ses commandes simples et réactives. Il a également fait l'éloge des graphismes pour leurs textures nettes et colorées, en particulier lorsque le jeu est joué sur des appareils iPhone 4 ou iPod Touch 4. En novembre 2010, le jeu s'est vendu à plus de 37 000 exemplaires.

Références

Liens externes

 Mirror's Edge sur MobyGames

Jeu Windows Phone
Jeu vidéo développé en Australie
Jeu de plates-formes
Jeu iOS
Jeu vidéo sorti en 2010
Jeu vidéo dystopique

Mirror's Edge (jeu vidéo, 2010)


ඒව (හෙබ්‍රෑ: חַוָּה,  සම්භාව්‍ය හෙබ්‍රෑ හී හාවා ,  නූතන ඊශ්‍රායෙල හෙබ්‍රෑ හී කාවා, අරාබි: حواء) යනු, ආබ්‍රහමීය ආගම් වල  මැවීමේ මිථ්‍යාව ප්‍රකාර,   උප්පත්ති පොතෙහි මැවීම් කථාන්තරයෙහි එන පරිදී  දෙවියන්වහන්සේ විසින් මවන ලද පළමු ගැහැණියයි.

නම සහ සම්භවය
බයිබලයේ, ඒව  (හෙබ්‍රෑ: חַוָּה, හාවා; , හවා; ගීආඊස්: ሕይዋን හිය්වාන්; "ජීවමාන තැනැත්තිය" හෝ  "ජීවයේ ප්‍රභවය",  හායා යන්නට බැඳි, "ජීවත් වීමට"; අත්‍යන්ත වශයෙන්  සැමිටික් මූලය  හීව් වෙතින්; ග්‍රීක: Εὕα, heúā) යනු  ආදම්ගේ භාර්යාවයි. ඇයගේ නම සඳහන් වන්නේ අවස්ථා හතරකදී පමණයි; පළමු අවස්ථාව වන්නේ  උප්පතිති  3:20: "මිනිසා සිය බිරිඳට 'ඒව' යන නම දුන්නේය. මන්ද, ඈ ජීවමාන සියල්ලන්ගේ මාතාව බැවිනි" (බැබිලෝනියානු  මැවුම්කාරිනිය ටියමාට් විසින් පෙරදී දැරූ අභීධානයකි).

අධෝසටහන්

ඒව


Blutrausch (Originaltitel: Squadra volante uccideteli… senza ragione) ist ein italienisch-britischer Kriminalfilm von Silvio Narizzano, der 1973 in die Kinos kam. Der mit Franco Nero und Telly Savalas in den Hauptrollen besetzte Film erschien im deutschsprachigen Raum im März 1983 erstmals auf Video. Alternativtitel ist Dreckige Wölfe.

Handlung
Memphis, der "Amerikaner", verübt mit "Moskito", der eigentlich Dino Bianco heißt, einen Überfall auf ein Juweliergeschäft, während Dinos hippieeske Freundin Maria im Fluchtwagen wartet. Die Aktion ist schlecht vorbereitet und auch die Durchführung misslingt, was Memphis zu brutalen Reaktionen veranlasst. Auf ihrer Flucht finden sie in einem geraubten Auto den 13-jährigen Sohn des britischen Konsuls, den sie als Geisel mitnehmen. Die Taten des Amerikaners werden immer wirrer und brutaler; so erschießt er Maria und zwingt Moskito, eine deutsche Familie ertrinken zu lassen, damit sie sich – Memphis ist mittlerweile verwundet – in Sicherheit bringen können. Moskito schließt Freundschaft mit Lennox, dem entführten Jungen, und versucht, den Amerikaner von seinem Tun abzuhalten. Wenige Meter vor der Grenze werden sie von der Polizei gestellt und finden den Tod.

Kritik
"Eine Art Sleazeperle mit Stars" fasst Michael Cholewa seine Kritik zusammen. Etwas kritischer sieht ihn das Lexikon des internationalen Films: "Der formal recht dürftige Film versucht, das Los gesellschaftlicher Außenseiter zu schildern, scheitert jedoch an mangelndem psychologischem Einfühlungsvermögen und fehlender sozialer Glaubwürdigkeit."

Bemerkungen
Das musikalische Thema stammt von John Cacavas.

Weblinks

 Der Film bei comingsoon

Einzelnachweise

Filmtitel 1973
Italienischer Film
Britischer Film
Poliziottesco

Blutrausch (1973)


එක් එක් දකුණු කොරියාවේ නිවාඩු දින  පහත ප්‍රවර්ග එකක් හෝ කිහිපයකට හෝ අයත් වෙති:
ජාතික උත්සව දිනය (හංගුල්: 국경일, හංජා: 國慶日)
ජාතික ධජ එසවීම් දිනය (හංගුල්: 국기게양일, හංජා: 國旗揭揚日)
රජයේ වැඩ නොකරන දින (හංගුල්: 공휴일, හංජා: 公休日)
එක් එක් ප්‍රවර්ගයන් වෙනස්වූ නීතික පදනම් සහිත වෙති. සියළු ජාතික උත්සව දිනයන්, ධජ එසවීම් දිනයන්ද වෙති.

දකුණු කොරියාවේ රජයේ නිවාඩු දින ලැයිස්තුව

ආශ්‍රිත

දකුණු කොරියාවේ ප්‍රසිද්ධ නිවාඩු දින


Miguel Ángel Uzquiza González (Burgos, 13 de mayo de 1951) es un político y pedagogo vasco de origen castellano. Profesor de Enseñanza Media, es funcionario docente en servicios especiales del Parlamento Vasco. Ha sido Jefe de Servicios Territoriales de la Alta Inspección de Educación en el País Vasco (1986-1991) y Director General de Administración Educativa del Gobierno Vasco (1991-1994). Militante del PSE-EE, ha sido diputado en el Parlamento Vasco (2002-2004), concejal del ayuntamiento de Villabuena de Álava (2003-2007) y senador por Álava en las Elecciones generales de España de 2004 y 2008.

Enlaces externos

Políticos del País Vasco
Políticos de España de ámbito estatal
Políticos de España del siglo XX
Políticos de España del siglo XXI
Políticos del Partido Socialista de Euskadi
Senadores por la provincia de Álava
Senadores de la VIII Legislatura de España
Senadores de la IX Legislatura de España
Nacidos en Burgos

Miguel Ángel Uzquiza González


Dómsdagsmálmur eða Doom metal er undirgrein þungarokks sem notast við hægan takt, lágt stillta gítara og þungan hljóðheim. Textar fjalla oft um örvæntingu, svartsýni og hrakspár. Black Sabbath hafði mikil áhrif á stefnuna einnig hefur verið minnst á Bítlalagið I Want You (She's So Heavy) frá 1969 sem fyrstu áhrif. Á 9. áratug 20. aldar spruttu upp sveitir beggja vegna atlantsála.
Witchfinder General and Pagan Altar frá Englandi og bandarískar sveitir eins og Pentagram, Saint Vitus, the Obsessed, Trouble og Cirith Ungol. Sænska sveitin Candlemass tók dómsdagsþemað til hins ýtrasta í textum og tónum.

Raddbeiting er oftast hrein en undirgreinar eins og death-doom og black-doom hafa öskurraddir. Frumkvöðlar í death-doom komu frá Englandi; sveitirnar Paradise Lost, My Dying Bride og Anathema.

Það sem kallað er stóner-rokk slær stundum saman við dómsdagsmálm. Einnig við gotneskt þungarokk. Sludge metal blandar saman harðkjarnapönki og dómsdagsmálmi.

Þungarokk

Dómsdagsmálmur


Hontianske Nemce este o comună slovacă, aflată în districtul Krupina din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.471 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hontianske Nemce este atestată documentar din 1246.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hontianske Nemce


.pe Peru için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Peru'da iletişim
Peru medyası
pe

.pe


Bezirk Hamburg-Mitte er det midterste af de syv bezirke (distrikter) i den tyske bystat Hamborg. Det deler Hamborgs område horisontalt fra den vestlige til østlige delstatsgrænse, og omfatter ud over Hamburger Innenstadt (indre by) også store dele af Hamburger Hafen (havnen) samt den administrative eksklave "Stadtteil" Hamburg-Neuwerk, bestående af tre øer, der ligger 120 km væk ved Elbens udmunding ved Cuxhaven. Siden bezirkreformen i 2006, hører bydelen Wilhelmsburg, som før var en del af Bezirk Harburg, til Bezirk Hamburg-Mitte.

Bydele
Siden den seneste bezirkreform, har Hamburg-Mitte bestået af 19 bydele.

I modsætning til bezirkerne Altona, Harburg og Wandsbek, har de allerfleste af Bezirk Hamburg-Mittes bydele i århundreder tilhørt Hamborgs byområde. Kun Billstedt og Wilhelmsburg, samt den sydlige del af Finkenwerder, blev i 1937 tilført bezirket.

Naturbeskyttelsesområder
Der er syv naturbeskyttelsesområder samt en nationalpark i Bezirk Hamburg-Mitte:

 Naturschutzgebiet Auenlandschaft Norderelbe
 Naturschutzgebiet Finkenwerder Süderelbe
 Naturschutzgebiet Heuckenlock
 Naturschutzgebiet Holzhafen
 Naturschutzgebiet Mühlenberger Loch/Neßsand
 Naturschutzgebiet Rhee
 Naturschutzgebiet Westerweiden
 Nationalpark Hamburgisches Wattenmeer

Kilder

Hamburg-Mitte

Bezirk Hamburg-Mitte


Jaguar X-Type var en stor mellemklassebil bygget af Jaguar Cars mellem marts 2001 og december 2009.

Generelt
Efter at produktionen var startet i marts 2001, kom X-Type på markedet i juni 2001 som sedan (i Storbritannien: Saloon). Modellen var Jaguars første mellemklassebil.

X-Type var bygget på CDW27-platformen fra Ford Mondeo '01. Dette gjorde at modellen kunne produceres billigere, end hvis Jaguar havde benyttet en for dem unik mellemklasseplatform.

For ikke (helt) at afvige fra det mærketypiske koncept med baghjulstræk, fandtes X-Type det første år kun med firehjulstræk. Først i foråret 2002 kom der en basismodel med rent forhjulstræk og 2,1-liters benzinmotor (af Jaguar kaldet 2,0).

På alle X-Type-modeller begyndte speedometerskalaen med 10 km/t (30, 50, 70, 90, ...) også kaldet "fransk speedometerinddeling" i stedet for de ellers typiske 20 km/t (40, 60, 80, 100, ...).

I marts 2003 tilkom en stationcarudgave, Estate. I sommeren 2003 tilkom en dieselversion med samme motor som Ford Mondeo 2,0 TDCi.

Dieselmotoren blev i sommeren 2005 afløst af en ny 2,2-liters dieselmotor med 114 kW (155 hk). I januar 2007 fik motoren partikelfilter, hvorved effekten faldt til 107 kW (145 hk). Fra dette tidspunkt kunne dieselmotoren også leveres med automatgear.

På trods af at modellen havde en del teknik til fælles med Ford Mondeo var alle dele, herunder de i Amerika fremstillede motorer, specielt udviklet til Jaguar.

Facelift
I november 2007 fik X-Type et facelift hvor front, bagende og baglygter blev modificeret.

Efter mere end otte års produktionstid og cirka 350.000 solgte biler valgte Jaguar at indstille produktionen af X-Type uden efterfølger ved udgangen af 2009.

Først fra midten af 2015 havde Jaguar med XE igen en mellemklassebil i deres modelprogram.

Udstyrsvarianter
X-Type fandtes i tre forskellige udstyrsvarianter:
 Classic (kun 2,2 D)
 Sport
 Executive (alle motorer)

I en periode fandtes også modellen "Le Mans", som skulle hentyde til Jaguars succes ved dette legendariske motorløb og havde enkelte eksklusive udstyrsdetaljer såsom en sort maskegitterkølergrill, R-Performance-alufælge i størrelse 18" og et specielt "Le Mans"-logo bagpå bilen.

Tekniske data

Referencer

Litteratur
 Automobil Revue. Katalog 2006 og 2008 (på tysk og fransk).
 Heiner Stertkamp: Jaguar – Die komplette Chronik von 1922 bis heute. 2. oplag, Heel-Verlag, 2006,  (på tysk).

Eksterne henvisninger

X-Type
Store mellemklassebiler
Stationcars
Forhjulstrukne biler
Biler introduceret i 2001
Biler fra 2000'erne

Jaguar X-Type


Des élections municipales partielles ont lieu en 2022 en France.

Cette liste concerne uniquement les communes de plus de  au  janvier 2022 (populations légales 2019).

Bilan

Élections

Arue (Polynésie française)

 Maire sortante : Teura Iriti (Tahoeraa)
 Maire réélue : Teura Iriti (Tahoeraa)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le tribunal administratif de Papeete puis confirmé par le Conseil d'État le 10 novembre 2021.

Bondy (Seine-Saint-Denis)
 Maire sortant : Stephen Hervé (LR)
 Maire réélu : Stephen Hervé (LR)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le Conseil d'État.

La liste de droite et du centre du maire sortant, Stephen Hervé, manque de peu l'élection au 1er tour. Le second tour est un nouveau duel face à l'ancienne maire PS, Sylvine Thomassin. Les listes de deux anciens adjoints de la maire, communiste et insoumis, ne dépassent pas les cinq pour cent.

Capesterre-de-Marie-Galante (Guadeloupe)
 Maire sortant : Jean-Claude Maes (GUSR)
 Maire réélu : Jean-Claude Maes (GUSR)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le tribunal administratif de la Guadeloupe puis confirmé par le Conseil d'État.

Carros (Alpes-Maritimes)
 Maire sortant : Yannick Bernard (DVD)
 Maire réélu : Yannick Bernard (DVD)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le tribunal administratif de Nice puis confirmé par le Conseil d'État.

Chabeuil (Drôme)

 Maire sortante : Lysiane Vidana (SE)
 Maire élu : Alban Pano (DVD)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Châtillon-sur-Thouet (Deux-Sèvres)

 Maire sortant : Claude Dieumegard (UDI)
 Maire élue : Marie-Noëlle Beau (UDI)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers (10) des membres du conseil municipal.

Collonges-sous-Salève (Haute-Savoie)

 Maire sortante : Valérie Thoret-Mairesse (DVD)
 Maire élu : Vincent Lecaque (DVC)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Coutiches (Nord)

 Maire sortant : Pascal Fromont (DVD)
 Maire réélu : Pascal Fromont (DVD)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Erstein (Bas-Rhin)
 Maire sortant : Michel Andreu-Sanchez (LR)
 Maire élu : Benoît Dintrich (DVG)

 Contexte : Confirmation du scrutin des 3 et 10 juillet 2022 par la préfecture du Bas-Rhin. La majorité municipale menée par Michel Andreu-Sanchez voit ses élus démissionner les uns après les autres, le 22 avril 2022, le groupe d'opposition mené par Patrick Kiefer démissionne, ce qui provoque la tenue d'élections partielles totales étant donné qu'un tiers du conseil municipal élu en 2020 n'est plus membre de ce dernier. (Source : DNA du 27 avril 2022).

L'Étang-Salé (La Réunion)

 Maire sortant : Jean-Claude Lacouture (LR)
 Maire élu : Mathieu Hoarau (DVD)

 Contexte : Confirmation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le tribunal administratif de La Réunion puis annulé par le Conseil d'État le 27 décembre 2021. Jean-Claude Lacouture n'avait gagné que d'une voix d'avance en 2020. A l'issue de l'élection partielle, il est largement battu, dès le 1er tour, par son opposant de 2020, Mathieu Hoarau, qui devient maire.

La Léchère (Savoie)

 Maire sortant : Jean-François Rochaix (PCF)
 Maire élu : Dominique Colliard

 Contexte : Décès du maire et démission d'une conseillère municipale.

La Roche-sur-Foron (Haute-Savoie)
 Maire sortant : Jean-Claude Georget (DVE)
 Maire élu : Pierrick Ducimetière (DVD)

 Contexte : à la suite de plusieurs démissions intervenues au sein du conseil municipal de la commune de la Roche-sur-Foron depuis le dernier renouvellement général de mars 2020, le conseil municipal ne compte plus désormais que 20 élus sur 33. Conformément à l'article L.270 du code électoral, pour les communes de 1000 habitants et plus, il est procédé à une élection partielle intégrale lorsque le conseil municipal a perdu au moins un tiers de ses membres et que le remplacement par le suivant de liste ne peut plus être appliqué.

Lamentin (Guadeloupe)

 Maire sortant : Jocelyn Sapotille (FGPS)
 Maire réélu : Jocelyn Sapotille (FGPS)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le tribunal administratif de la Guadeloupe puis confirmé par le Conseil d'État.

Lévignac (Haute-Garonne)

 Maire sortant : Frédéric Lahache (SE)
 Maire élu : Stéphane Charpentier (SE)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Lauterbourg (Bas-Rhin)

 Maire sortant : Jean-Michel Fetsch (DVD)
 Maire élu : Joseph Saum (SE)

 Contexte : Décès du maire sortant.

Magny-en-Vexin (Val-d'Oise)

 Maire sortant : Luc Puech d'Alissac (DVD)
 Maire réélu : Luc Puech d'Alissac (DVD)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers (16) des membres du conseil municipal.

Mainvilliers (Eure-et-Loir)
 Maire sortante : Michèle Bonthoux (DVG)
 Maire réélue : Michèle Bonthoux (DVG)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le tribunal administratif d'Orléans puis confirmé par le Conseil d'État.

Maisse (Essonne)
 Maire sortant : Claude Duperche (LR)
 Maire élu : Éric Perron (SE)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers (8) des membres du conseil municipal.

Malansac (Morbihan)
 Maire sortant : Marc de Boysson (LR)
 Maire élue : Morgane Rétho (SE)

 Contexte : Démission du maire et des conseillers municipaux de la majorité.

Mantes-la-Jolie (Yvelines)
 Maire sortant : Raphaël Cognet (DVD)
 Maire réélu : Raphaël Cognet (DVD)

 Contexte : Démission du maire sortant et de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Menton (Alpes-Maritimes)
 Maire sortant : Yves Juhel (DVD)
 Maire réélu : Yves Juhel (DVD)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers (23) des membres du conseil municipal.

Montholon (Yonne)

 Maire sortant : Pascal Jolly (SE)
 Maire élu : Fernando Dias Goncalves (SE)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers (10 dont celle du maire) des membres du conseil municipal.

Mûrs-Erigné (Maine-et-Loire)
 Maire sortant : Damien Coiffard (DVD)
 Maire élu : Jérôme Foyer (DVG)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Neuilly-sur-Marne (Seine-Saint-Denis)
 Maire sortant : Zartoshte Bakhtiari (DVD)
 Maire réélu : Zartoshte Bakhtiari (DVD)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le Conseil d'État.

Nivillac (Morbihan)

 Maire sortant : Alain Guihard (DVD)
 Maire élu : Guy David (DVD)

 Contexte : Démission du maire sortant Alain Guihard.

Nonancourt (Eure)
 Maire sortant : Éric Aubry (DVD)
 Maire élu : Jean-Loup Justeau

 Contexte : Démission du maire sortant acceptée par le préfet.

Orgères (Ille-et-Vilaine)
 Maire sortant : Yannick Cochaud (DVD)
 Maire réélu : Yannick Cochaud (DVD)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Persan (Val-d'Oise)
 Maire sortant : Alain Kasse (DVD)
 Maire élu : Valentin Ratieuville (LR)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers (18) des membres du conseil municipal.

Rauzan (Gironde)
 Maire sortant : Gérard César (LR)
 Maire élu : Patrick Nardou

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal consécutive à la démission du maire pour raison de santé.

Roye (Somme)

 Maire sortant : Pascal Delnef (PS)
 Maire élue : Delphine Delannoy (DVC)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Saint-André-des-Eaux (Loire-Atlantique)
 Maire sortante : Catherine Lungart (DVD)
 Maire élu : Mathieu Coënt (PS)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Saint-Léger-du-Bourg-Denis (Seine-Maritime)
 Maire sortante : Géraldine Théry (DVG)
 Maire élue : Sophie Boucquiaux (DVG)

 Contexte : Démission de plus d'un tiers des membres du conseil municipal.

Saint-Martin-du-Tertre (Val-d'Oise)

 Maire sortant : Thierry Pichery (DVG)
 Maire réélu : Thierry Pichery (DVG)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le tribunal administratif de Cergy-Pontoise puis confirmé par le Conseil d'État.

Saint-Rémy-de-Provence (Bouches-du-Rhône)
 Maire sortant : Hervé Chérubini (PS)
 Maire réélu : Hervé Chérubini (PS)

 Contexte : Annulation du scrutin des 15 mars et 28 juin 2020 par le tribunal administratif de Marseille puis confirmé par le Conseil d'État.

Notes et références

Voir aussi
 Élections municipales françaises de 2020

2022
municipales

Élections municipales partielles françaises de 2022


La bataille de Boutcha est une bataille pour le contrôle de la ville de Boutcha entre les forces armées russes et ukrainiennes lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie de 2022. Dans le cadre de l'offensive de Kiev, les forces russes ont cherché à prendre Boutcha, Irpin et Hostomel afin d'encercler et d'assiéger la capitale ukrainienne Kiev depuis l'ouest. En raison de l'intensité de l'offensive de Kiev, l'Administration d'État de l'oblast de Kiev a nommé Boutcha, avec Irpin, Hostomel, l' et Vychhorod comme les endroits les plus dangereux de l'oblast de Kiev.

Déroulement

Invasion russe
Au début de l'invasion, les forces russes ont pris l'aéroport de Hostomel, situé au nord de Boutcha, et ont pris pied dans la ville le 27. Bien que l'armée ukrainienne ait contesté l'occupation russe à Hostomel, les forces russes ont commencé à se déplacer vers le sud pour s'emparer de Boutcha et de la ville voisine d'Irpin dans le but d'encercler Kiev.

Reprise ukrainienne
Le , le maire de la ville annonce que les forces ukrainiennes ont repris le contrôle de la ville, à la suite du retrait des troupes russes au nord de Kiev.

Bilan humain

Après la reconquête de la ville par les forces ukrainiennes, les corps de dizaines de civils sont découverts, certains avec les mains liées dans le dos. Selon le maire de la ville, , à la date du 2 avril au moins 287 personnes, , ont été enterrées dans des fosses communes : .

Le 3 avril, la procureure générale d'Ukraine Iryna Venediktova annonce que les corps de 410 civils ont été retrouvés à ce jour dans les différentes villes reprises aux Russes au nord de Kiev.

Vidéographie
  Les images de Boutcha, ville ukrainienne où les soldats russes ont semé la mort, BFMTV, 3 avril 2022.

Références

Bataille de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
2022 en Ukraine
Février 2022
Mars 2022
Boutcha

Bataille de Boutcha


la fontaine de Chas (appelée aussi fontaine Saint-Aignan ou fontaine Saint-Martin) est une fontaine renaissance, située sur le territoire de la commune de Chas dans le département français du Puy-de-Dôme.

Localisation
La fontaine est située rue du vieux four, sur une place, au centre du village de Chas, dans le département du Puy-de-Dôme, en région Auvergne-Rhône-Alpes, en France.

Historique
La fontaine est d'époque renaissance et date du .

La fontaine est classée au titre des monuments historiques par arrêté du 11 décembre 1895.

Description
La fontaine est composée à sa base d'un bassin octogonal entourant une colonne centrale à chapiteau. Cette colonne supporte une vasque circulaire à mi-hauteur à quatre griffons saillants. Sculptée en coquille, cette vasque est ornée de mascarons sur cartouche. La surmontant, une urne de forme ovale est supportée par la colonne centrale. Cette urne décorée de petites écailles rondes et ornée de quatre masques joufflus. Surmontant cette urne, une statue de Saint-Aignan, évêque d'Orléans, mort en 453 termine l'ouvrage.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques du Puy-de-Dôme
 Fontaines protégées aux monuments historiques en Auvergne-Rhône-Alpes

Chas
Monument historique classé en 1895

Fontaine de Chas


Viktorija Risaković Jugović (Galovac, Hrvatsko zagorje, 1878. – 1927.) bila je hrvatska spisateljica, koja je zahvaljujući svojim djelima ušla 1925. u "znamenite i zaslužne Hrvata".

Životopis

Najprije je pripadala krugu zagrebačkih književnih djelatnica, a zatim vojvođanskih.

Napisala je svu pripovijesti i crtica, koje su objavljene u raznim književnim časopisima. Kao reprezentativne se izdvajaju "Jorgovanova grančica", "Junak iz Like" i "Silom gospodin". Po mišljenju književne kritike, one se "mogu staviti o bok najboljim proizvodima te vrsti u našoj (tj. hrvatskoj) novijoj književnosti" .

Udala se za ljekarnika Vladoja Jugovića, koji se također bavio književnošću.

Bila je glavnom urednicom petrovaradinskog kulturnog i zabavnog hrvatskog lista "Fruškogorac", koji je izlazio od 1906. do 1907.

Međutim, proslavila se po člancima, kojim je upoznavala vanjski svijet o hrvatskim i srpskim književnicima. Izdala je na njemačkom jeziku knjigu studija i portreta hrvatskih i srpskih pjesnika pod naslovom "Studienreigen aus der kroatischen und serbischen Literatur" (hr. Ciklus studija iz hrvatske i srpske književnosti) (1910.).

Živjela je u Novom Sadu u Hasarničkoj ulici br. 2

Njezin bogat opus joj je osigurao mjesto u knjizi Znameniti i zaslužni Hrvati 925. - 1925., koju je uredio hrvatski povjesničar Emilije Laszowski.

Svojata ju i krug srbijanskih književnika i kritičara.

Vanjske poveznice
Biografije Viktorije Jugović Risaković na stranici Knjiženstvo (srpski)

Literatura
Laszowski, Emilije. 1925. Znameniti i zaslužni Hrvati: te pomena vrijedna lica. Zagreb: Odbor za izdavanje knjige Zaslužni i znameniti Hrvati 925-1925, str. 229.

Hrvatski književnici

Viktorija Risaković Jugović


Umm-El-Banine Assadoulaeff (Baku, 18. prosinca 1905. – Pariz, 23. listopada 1992.), francuska spisateljica azerbajdžanskog podrijetla. Pisala je pod pseudonimom Banine.

Bila je unuka azerbajdažnskog milijunaša Muse Nadžijeva i kćer poduzetnika i političara Mirze Asadullajeva, ministra u Vladi Azerbajdžanske Demokratske Republike. Kao petnaestogodišnjakinja udana je dogovorenim brakom te se s mužem preselila u Istanbul, iz kojeg je pobjegla 1923. u Pariz, napustivši supruga. U Parizu se kretala u književnim krugovima te je na nagovor Andréa Malrauxa, Henrya de Montherlanta i Nikosa Kazantzakisa počela objavljivati svoje radove. Prijateljevala je s Ernstom Jüngerom i Ivanom Buninom. Veći dio života posvetila je upoznavanju francuske i europske javnosti s azerbajdžanskom kulturom i poviješću. U kasnijim djelima tematizirala je i svoje obraćenje na katoličanstvo.

Bilješke

Vanjske poveznice
 Banine u mrežnom katalogu Francuske nacionalne knjižnice

Životopisi, Azerbajdžan
Baku
Pisci
Francuska književnost

Banine


KLFM je radijska postaja iz Splita.

Povijest

Prije KLFM-a
Smatraju se sljednikom Radio KL-a, osnovanog 12. siječnja 1996. godine kao radijska postaja za područje grada Splita. Imao je dosta glazbenog sadržaja te noćnu kontakt emisiju. Funkcionirao je kao radio zajednice (community radio). Počeo je kao Radio KL, pa je u ime unio ime pokrovitelja te se zvao Radio KL-Eurodom. Postaja je u punom sastavu proslavila 15. obljetnicu. Spiritus movens postaje je Rade Čikeš Medan, poznati voditelj i glazbenik s Radio Splita 1980-ih u emisiji Trta-mrta i glazbenik u Pravoj kotki. Istaknuta imena u postoji bila su Arsen Košta, Blaž Limić, Damir Duplančić (emisija Izgubljena generacija), Vedran Limić i dr. Urednik programa bio je Ante Franjkić. Godine 2012. došlo je do promjena. Polovica bivših glazbenih suradnika Radio KL-Eurodoma osnovalo je radijsku postaju KLFM. Radio KL je potkraj 2012. promijenio ime u Jadranski radio, a siječnja 2013. godine Radio KL-Eurodom je promijenio vlasničku strukturu i preimenovan je u Jadranski radio. U programu su se našli glazbeni brojevi koji su bili sušta suprotnost dotadašnje glazbene politike.

Od osnutka KLFM-a

Danas se izravnim sljednikom Radio KL-a smatra radijska postaja KLFM. KLFM je najavio da će nastaviti kao još razuzdanija i otvorenija izvedenica matičnog im radija KL-Eurodom. Polovicom 2012. KLFM postao je službeno pravna osoba, odnosno udruga koju čine osnivači, desetak ljudi od kojih su polovica bivši glazbeni suradnici radija KL. Srpnja 2012. je bio registriran. Prolazili su razne registracije i natječaje u borbi za klasičan FM signal, pa im je u tom razdoblju glavni izvor zvuka bio super hi-fi streaming na adresi klfm.org.

Izvori

Splitske radijske postaje

KLFM


Gheorghe Mărdărescu se poate referi la:
 Gheorghe Mărdărescu, un general din Armata Română
 Gheorghe Mărdărescu, un fotbalist și antrenor de fotbal român

Gheorghe Mărdărescu


وزير الناس  مسرحية عرضت في مسرح قطر الوطني خلال أيام العيد تدور أحداث حول الفنان خالد النفيسي وزوجته وابنته عندما لاقوا معاناة في منزل شعبي وسيارة قديمة وبعد عدة سنوات أصبح الاب (خالد النفيسي) وزير للناس يعالج قضاياهم وبعدها عاد وزير للفقر

بطولة
 خالد النفيسي
 عبد العزيز جاسم
 هيا الشعيبي
 عبير احمد
 سعيد المناعي

مسرحيات قطرية

وزير الناس (مسرحية)


Deadline Hollywood, også kendt som Deadline.com og tidligere som nyhedsbloggen Deadline Hollywood Daily, er et amerikansk online magasin, der blev skabt af Nikki Finke i 2006. Siden 2009 ejes det af Jay Penske og er en del af Penske Media Corporation. Siden fokuserer på underholdningsindustrien og opdateres flere gange dagligt.

Historie
Finke begyndte at skrive hendes spalte Deadline Hollywood i LA Weekly i juni 2002. I 2006 startede hun bloggen Deadline Hollywood Daily (DHD) som en online udgave af hendes spalte. I 2009 solgte hun DHD til Mail.com Media for et angiveligt syvcifret beløb med den aftale, at hun hyrede en ekstra skribent men forblev sidens redaktør. I september 2009 blev adressen ændret til deadline.com og sidens navn til Deadline Hollywood, med planer om yderligere byer, herunder New York and London.

I 2010 hyrede Nikke Finke Varietys reporter Mike Fleming Jr. (nu "vicechefredaktør, film") til at redigere den nye udvidelse Deadline New York, Financial Times redaktør Tim Adler til at lede Deadline London, og Nellie Andreeva, en tidligere redaktør for The Hollywood Reporter, til at lede sidens tv-dækning (som "vicechefredaktør, tv"). Finke selv forblev redaktør af Deadline Hollywood. I november 2013 forlod Finke imidlertid Deadline en år lang uenighed mellem hende selv og Penske, der havde købt Variety, et konkurrerende fagmagasin og hjemmeside.

Noter

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside
Om Deadline.com  hos PMC

Blogs
Etableret i 2009

Deadline Hollywood


Anthony "Tony" Bellew (født 30. november 1982 i Liverpool, Merseyside, England) er en britisk professionel bokser, der har været WBC-cruiservægt siden 2016. Han var tidligere Commonwealth letsværvægts-mester fra 2010 til 2011, Britisk-letsværvægts-mester fra 2011 til 2014 og Europamester i cruiservægt fra 2015 til 2016. Som amatørbokser blev Bellew 3 gange Engelsk sværvægtsmester. Han fik sin skuespillerdebut som birolle i boksefilmen Creed fra 2015.

Referencer

Eksterne henvisninger

Boksere fra England
Personer fra Liverpool

Tony Bellew


Jaramogi Ajuma Oginga Odinga (October 1911 – 20 January 1994) was a Kenyan politician who became a prominent figure in Kenya's struggle for independence. He served as Kenya's first vice-president, and thereafter as opposition leader. Odinga's son Raila Odinga is a former prime minister, and another son, Oburu Odinga, is a former assistant minister in the Ministry of Finance.

Jaramogi is credited for the phrase "Not Yet Uhuru" which is the title of his autobiography published in 1967. "Uhuru" means freedom in Swahili and he was referencing his belief that even after independence from British colonialism, the brutal oppression of opposition in political affairs in Kenya, meant that the country had still not attained real freedom. Jaramogi's son Raila was also in detention for a period of eight years.

Early years and career
Oginga Odinga was born in the village of Nyamira Kang'o, Bondo, to Mama Opondo Nyamagolo and Odinga Raila. In his autobiography, Not Yet Uhuru, Odinga estimates the date of his birth to be October 1911. Christened Obadiah Adonijah, he later renounced his Christian names and became known as Oginga Odinga. He was a student of Maseno School and Alliance High School. He went to Makerere University in 1940, and returned to Maseno High School as a teacher. In 1948 he joined the political party Kenya African Union (KAU).

Spurred to empower his Kenyan Luo ethnic group, Odinga started the Luo Thrift and Trading Corporation (registered in 1947). With time, Odinga and his group undertook to strengthen the union between Luo people in the whole of East Africa. His efforts earned him admiration and recognition among the Luo, who revered him as Ker – a title previously held by the fabled classical Luo king, Ramogi Ajwang, who reigned 400 years before him. Vowing to uphold the ideals of Ramogi Ajwang, Odinga became known as Jaramogi (man of the people of Ramogi).

Vice presidency
According to Luo tradition, a Ker cannot be a politician, so Odinga relinquished his position as king in 1957 and became the political spokesman of the Luo. The same year, he was elected member of the Legislative Council for the Central Nyanza constituency, and in 1958 he joined the Kenya African Union (KAU). He was amongst the founders of the Kenya Independence Movement in 1959, and in 1960, together with Tom Mboya he joined Kenya African National Union (KANU). When Kenya became a Republic in 1964, he was its first Vice-President.

As Vice-President he did not agree with Jomo Kenyatta's government. While Odinga had called for closer ties with the People's Republic of China, the Soviet Union and other countries of the Warsaw Pact, Kenyatta was in favor of approaching the United States and the Western bloc. This led to Odinga resigning from his post and quitting KANU in 1966 to form the Kenya People's Union (KPU).

In opposition
The friction between Odinga and Kenyatta continued, and in 1969 Odinga was arrested after the two verbally abused each other publicly at a chaotic function in Kisumu – and where at least 11 people were killed and dozens were injured in riots. That was when Jomo as the President of Kenya was to open New Nyanza General Hospital (Russia Hospital), in October 1969 which was seen as Odinga's project due to his Russian connection. Due to the incident KPU was banned making Kenya a de facto party state under KANU. He was detained along with other KPU members for eighteen months until the Government made decision to free him on 27 March 1971. He consigned to political limbo until after Kenyatta's death in August 1978. In the Uganda–Tanzania War (1978–1979), Odinga reportedly supported anti-Idi Amin rebels, sheltering a number of them at his farm in Bondo District during the preparation phase for the Battle of Tororo.

Kenyatta's successor, Daniel arap Moi, appointed Odinga as chairman of the Cotton Lint and Seed Marketing Board. He did not last long in the post, presumably due to past grudges he  was still outspoken against Kenyatta's policies. Odinga accused Jomo as a land grabber and that was why they had differed. Odinga attempted to register a political party in 1982, but The Constitution of Kenya (Amendment) Act, 1982 (which made Kenya a de jure single-party state), foiled his plans.

Following the failed coup of 1982 against Moi's government, Odinga was placed again under house arrest in Kisumu. In 1990, he tried in vain with others to register an opposition party, the National Democratic Party. In 1991 he co-founded and became the interim chairman of Forum for the Restoration of Democracy (FORD). The formation of FORD triggered a chain of events that were to change Kenya's political landscape, culminating in 2002 ending KANU's 40 years in power – eight years after Odinga's death.

FORD split before the 1992 elections. Odinga himself vied for the presidency on Ford-Kenya ticket, but finished fourth with a share of 17.5% votes. However, he regained the Bondo Constituency seat after being forced out of parliamentary politics for over two decades. Odinga died in 1994 in Aga Khan Hospital, Kisumu. He is buried at the Jaramogi Oginga Odinga Mausoleum in his Bondo home dubbed" Kang'o ka Jaramogi"

Private life
Odinga was polygamous and had four wives: Mary Juma, Gaudencia Adeya, Susan Agik, and Betty Adongo. With these wives, he had seventeen children. Mary was the mother of Raila and Oburu. Mary died in 1984.

Global policy
He was one of the signatories of the agreement to convene a convention for drafting a world constitution. As a result, for the first time in human history, a World Constituent Assembly convened to draft and adopt the Constitution for the Federation of Earth.

See also
 Luo people of Kenya and Tanzania

References
 East Africa Living Encyclopedia, African Studies Center, University of Pennsylvania

External links
 Jaramogi Oginga Odinga Foundation

1911 births
1994 deaths
People from Siaya County
Kenyan socialists
Kenyan Luo people
Kenya African National Union politicians
Kenya People's Union politicians
Forum for the Restoration of Democracy politicians
Forum for the Restoration of Democracy – Kenya politicians
Members of the National Assembly (Kenya)
Vice-presidents of Kenya
Makerere University alumni
Alumni of Maseno School
Alumni of Maranda High School
Members of the Legislative Council of Kenya
Kenyan Luo politicians
World Constitutional Convention call signatories

Jaramogi Oginga Odinga


فيلم أنشودة الفؤاد (1932) هو من أوائل الأفلام المصرية الناطقة حسب كثير من المصادر، ويصنفه البعض على أنه أول فيلم ناطق قبل أولاد الذوات.

طاقم العمل
 نادرة
 زكريا أحمد
 مرسى عبد اللطيف
 جورج أبيض
 إخراج: ماريو فولبى
 سيناريو وحوار: مطران خليل مطران

قصة الفيلم
 تدور قصة الفيلم حول راقصة أجنبية يقع في حبّها شخص ثري ويقع شخص آخر في حبها يعمل عنده، ويقع خلاف بين هذا الشخص وزوجته، وتستعين بشقيقها الذي يطلق عليه النار وتموت زوجته بعد أن تنجب طفلة وتستمر القصة.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام مصرية إنتاج 1932
أفلام مصرية بالأبيض والأسود

أنشودة الفؤاد (فيلم)


Ørneberget Station (Ørneberget stasjon eller Ørneberget holdeplass) er en jernbanestation på Bergensbanen, der ligger i Voss kommune i Norge. Stationen består af et spor og en simpel perron med en belægning af grus. Adgangsvejen til stationen er stejl, og stationens ejer Bane Nor advarer om, at den kan være ufremkommelig ved meget sne.

Stationen ligger lige ved Mjølfjell ungdomsherberg og i et område med mange hytter, herunder Bergen Katedralskoles hytte Katteli.

Stationen åbnede som trinbræt 1. juni 1958.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Etableret i 1958
Jernbanestationer i Hordaland

Ørneberget Station