Assa von Kram, (* por volta de 1480, † junho de 1528 em Chur na Suíça) foi um líder mercenário e herói de guerra da reforma protestante, coronel de campo do Eleitor João da Saxônia e amigo de Martinho Lutero. Por sugestão dele, Lutero escreveu o tratado de 1526 "Outros guerreiros também podem estar em estado de êxtase". Ele ganhou fama particular por sua bravura na batalha, mas também por sua boa índole e piedade.

Fontes

 Dieter Lent: Cramm, Asche (auch Assa, Ascanius) (Aschwin IV.) von. In: Horst-Rüdiger Jarck, Dieter Lent u. a. (Hrsg.): Braunschweigisches Biographisches Lexikon: 8. bis 18. Jahrhundert. Appelhans, Braunschweig 2006, ISBN 3-937664-46-7, S. 160f. (mit Archivaliennachweis aus dem Staatsarchiv Wolfenbüttel)
 J. S. Cast: Die Kriegs-Obersten Niedersachsens im 15. und 16. Jahrhundert. In: Archiv für Geschichte, Genealogie, Diplomatik und verwandte Fächer. Hrsg. durch einen Verein von Gelehrten und Freunden deutscher Geschichts- und Stammeskunde. Österreichische Nationalbibliothek, 1846. S. 114f.

Reforma Protestante

Assa von Kram


Alþjóðaflugvöllur Xining Caojiabao (IATA: XNN, ICAO: ZLXN) (kínverska: 西宁曹家堡国际机场; rómönskun: Xīníng Cáojiābǎo Guójì Jīchǎng) er flughöfn Xining höfuðborgar Qinghai héraðs í  Alþýðulýðveldinu Kína.

Flugvöllurinn er staðsettur í 2170 metra hæð yfir sjó, í Huzhu sýslu, Haidong, um 30 km austur af miðborg Xining.

Flugvöllurinn tók til starfa árið 1991 og var stækkaður árið 2011 þegar byggð var ný 3.800 metra löng flugbraut í stað þeirrar gömlu. Þriðja stækkunin hófst árið 2018. Vegna aukinnar umferðar og meiri áherslu á ferðaþjónustu var nafni flugvallarins breytt árið 2018, þar sem hann fékk opinberlega viðskeytið "alþjóðaflugvöllur".

Strætisvagnar tengja flughöfnina við miðborg Xining. Reglubundnar ferðir almannavagna eru í boði til nágrannabæja.

Flugfélögin China Eastern Airlines, China Southern Airlines, Loong Air og Sichuan Airlines, eru umsvifamest á flugvellinum. - Alls starfa þar 18 flugfélög.

Flestir áfangastaðir eru innan Kína, en einnig eru alþjóðaflug frá Xining til Hong Kong, Tókýó, Taípei, Bangkok, Kuala Lumpur, og fleiri staða. Flugvöllurinn þjónar einnig sem varaflugvöllur fyrir Urumqi Diwopu alþjóðaflugvellinn vegna flugleiða til Evrópu og Vestur-Asíu.

Árið 2018 var flugvöllurinn með um 6.4 milljónir farþega.

Tölfræði

Tenglar

 Kínversk vefsíða Xining Caojiabao alþjóðaflugvallarins .
 Vefsíða Travel China Guide um Xining Caojiabao flugvöllinn.. Almennar upplýsingar, kort af flugvellinum, samgöngur almenningsvagna á flugvöllinn o.fl.

Heimildir

Flugvellir í Kína

Xining Caojiabao alþjóðaflugvöllurinn


MAN (şirket) veya MAN SE, Alman endüstri kuruluşu ve dünyanın ilk otomobil fabrikası
 MAN Truck & Bus AG, kamyon ve otobüs üreticisi
 MAN, bir bilgisayar ağı çeşidi
Manisa, Türkiye'de bir il

MAN


Dvaravati ( ) was an ancient Mon kingdom from the 7th century to the 11th century that was located in the region now known as central Thailand. It was described by Chinese pilgrims in the middle of the 7th century as a Buddhist kingdom named To-lo-po-ti situated to the west of Isanapura (Cambodia) and to the east of Sri Ksetra (Burma). Dvaravati also refers to a culture, an art style, and a disparate conglomeration of principalities of Mon people. Archaeological research over the past two decades or so has revealed the presence of a "Proto-Dvaravati" period which spans the 4th to 5th centuries, and perhaps earlier.

History
The culture of Dvaravati was based around moated cities, the earliest of which appears to be U Thong in what is now Suphan Buri Province. Other key sites include Nakhon Pathom, Phong Tuk, Si Thep, Khu Bua and Si Mahosot, amongst others. Legends engraved on royal urns report the following kings: Suryavikrama (673-688), Harivikrama (688-695), Sihavikrama (695-718). A Khmer inscription dated 937 documents a line of princes of Chanasapura started by a Bhagadatta and ended by a Sundaravarman and his sons Narapatisimhavarman and Mangalavarman. But at that time, the 12th century, Dvaravati began to come under constant attacks and aggressions of the Khmer Empire and central Southeast Asia was ultimately invaded by King Suryavarman II in the first half of the 12th century. Hariphunchai survived its southern progenitors until the late 13th century, when it was incorporated into Lan Na.

The term Dvaravati derives from coins which were inscribed in Sanskrit śrī dvāravatī. The Sanskrit word dvāravatī literally means "that which has gates".

Little is known about the administration of Dvaravati. It might simply have been a loose gathering of chiefdoms rather than a centralised state, expanding from the coastal area of the upper peninsula to the riverine region of Chao Phraya River. Hinduism and Buddhism were significant. The three largest settlements appear to have been at Nakhon Pathom, Suphanburi, and Praak Srigacha, with additional centers at U Thong, Chansen, Khu Bua, Pong Tuk, Mueang Phra Rot, Lopburi, Si Mahosot, Kamphaeng Saen, Dong Lakhon, U-Taphao, Ban Khu Mueang, and Si Thep.

The traditional chronology of Dvaravati is mainly based on the Chinese textual account and stylistic comparison by art historians. However, the results from excavations in Chansen and Tha Muang mound at U-Thong raise questions about the traditional dating. Newly dated typical Dvaravati cultural items from the site of U-Thong indicate that the starting point of the tradition of Dvaravati culture may possibly date as far back to 200 CE. Archaeological, art historical, and epigraphic (inscriptions) evidence all indicate, however, that the main period of Dvaravati spanned the seventh to ninth centuries.  Dvaravati culture and influence also spread into Isan and parts of lowland Laos from the sixth century onward. Key sites include Mueang Fa Daet in Kalasin Province and Mueang Sema in Nakhon Ratchasima Province.

Art

Dvaravati itself was heavily influenced by Indian culture, and played an important role in introducing Buddhism and particularly Buddhist art to the region. Stucco motifs on the religious monuments include garudas, makaras, and Nāgas. Additionally, groups of musicians have been portrayed with their instruments, prisoners, females with their attendants, soldiers indicative of social life. Votive tablets have also been found, also moulds for tin amulets, pottery, terracotta trays, and a bronze chandelier, earrings, bells and cymbals.

References

Further reading

Robert L. Brown, The Dvaravati Wheels of the Law and the Indianization of South East Asia. Studies in Asian Art and Archaeology, Vol. 18, Fontein, Jan, ed. Leiden and New York: E. J. Brill, 1996.
Elizabeth Lyons, "Dvaravati, a Consideration of its Formative Period", R. B. Smith and W. Watson (eds.), Early South East Asia: Essays in Archaeology, History and Historical Geography, Oxford University Press, New York, 1979, pp. 352–359.
Dhida Saraya, (Sri) Dvaravati: the Initial Phase of Siam's History, Bangkok, Muang Boran, 1999,
Swearer, Donald K. and Sommai Premchit. The Legend of Queen Cama: Bodhiramsi's Camadevivamsa, a Translation and Commentary. New York: State University of New York Press, 1998.
สุรพล ดำริห์กุล, ประวัติศาสตร์และศิลปะหริภุญไชย, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ, 2004, .
 Pierre Dupont, The Archaeology of the Mons of Dvāravatī, translated from the French with updates and additional appendices, figures and plans by Joyanto K.Sen, Bangkok, White Lotus Press, 2006.
 Jean Boisselier, "Ū-Thòng et son importance pour l'histoire de Thaïlande [et] Nouvelles données sur l'histoire ancienne de Thaïlande", Bōrānwitthayā rư̄ang MỮang ʻŪ Thō̜ng, Bangkok, Krom Sinlapakon, 2509 [1966], pp. 161–176.
 Peter Skilling, "Dvaravati: Recent Revelations and Research", Dedications to Her Royal Highness Princess Galyani Vadhana Krom Luang Naradhiwas Rajanagarindra on her 80th birthday, Bangkok, The Siam Society, 2003, pp. 87–112.
 Natasha Eilenberg, M.C. Subhadradis Diskul, Robert L. Brown (editors), Living a Life in Accord with Dhamma: Papers in Honor of Professor Jean Boisselier on his Eightieth Birthday, Bangkok, Silpakorn University, 1997.
 C. Landes, "Pièce de l'époque romaine trouvé à U-Thong, Thaïlande", The Silpakorn Journal, vol.26, no.1, 1982, pp. 113–115.
 John Guy, Lost Kingdoms: Hindu Buddhist Sculpture of Early Southeast, New York and Bangkok, Metropolitan Museum of Art and River Books, 2014, p. 32.
 Wārunī ʻŌsathārom.  Mư̄ang Suphan bon sēnthāng kan̄plīanplǣng thāng prawattisāt Phutthasattawat thī 8 - ton Phutthasattawat thī 25 (History, development, and geography of the ancient city of Suphan Buri Province, Central Thailand, 8th-25th B.E.), Samnakphim Mahāwitthayālai Thammasāt, Krung Thēp, 2547.

Former countries in Thai history
Buddhism in Thailand
Buddhist culture
Mon people
Former countries in Southeast Asia
Former monarchies of Asia
Indianized kingdoms
States and territories established in the 5th century
States and territories disestablished in 1388
1380s disestablishments in Asia
5th-century establishments in Thailand
14th-century disestablishments in Thailand
1st millennium in Thailand
Former monarchies of Southeast Asia

Dvaravati


إقليم أوت آلب هو إقليم فرنسي يوجد في منطقة بروفنس ألب كوت دازور . يبلغ عدد سكانه 130752 نسمة .

معرض صور

مراجع

تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790

الألب العليا (إقليم فرنسي)


Growing Pains es el libro autobiográfico de la actriz Billie Piper publicado en 2006.

Temática
En el libro, Piper divulga sobre su batalla contra la anorexia que se desarrolló después de que un presentador de televisión la llamó "gorda" cuando era una estrella del pop a los 16 años de edad. Piper comenzó a utilizar laxantes para bajar de peso.

Durante una gira de promoción por Estados Unidos contempló el suicidio como resultado de la baja venta de discos. Afirmó que su relación con Chris Evans hizo que dejará los intentos de suicidio atrás y le dio un nuevo entusiasmo por la vida. Sin embargo, después de su separación de Evans, Piper volvió a la anorexia.

En la autobiografía dijo que los trastornos de la alimentación eran muy comunes entre las chicas de su antigua escuela Sylvia Young Theatre School.

En la reedición de su autobiografía se cambiaron, en la parte trasera, la cubierta y además se agregó un capítulo. Hay 4 secciones de fotos especiales.

Publicación
"Growing Pains" es el título de la autobiografía de Billie Piper, que fue publicado 19 de octubre de 2006 por la editorial Hodder & Stoughton.

Piper firmó un contrato de seis cifras con los editores Hodder & Stoughton para escribir su autobiografía. De acuerdo a una entrevista de Top Gear, publicó su libro para que no publicaran una biografía no autorizada.

Referencias

Autobiografías

Growing Pains (libro)


Patricio José Patrón Laviada (born December 17, 1957, in Mérida, Yucatán) is a Mexican politician who served as Governor of Yucatán from 2001 to 2007. He is currently serving as Attorney General of Environmental Protection (Procuraduria Federal de Proteccion al Ambiente), a position to which he was appointed by Felipe Calderón, President of Mexico, in January 2008.

Patricio Patrón is the first governor of the state of Yucatán who emanated from the National Action Party (PAN), through a coalition with the Party of the Democratic Revolution (PRD), the Labor Party (PT) and the Ecologist Green Party of Mexico (PVEM), despite the contempt and the campaign organized against him by his predecessor Víctor Cervera, defeated his opponent of the Institutional Revolutionary Party (PRI), Orlando Paredes Lara in the election that took place in 2001 by a wide margin, largely thanks to the program "Adopt a City" that was implemented by pianist Ermilo Castilla Roche.

Patrón took office as governor in 2001; his term of office expired in 2007. Patrón became Municipal president of Mérida for the 1995 – 1998 term beating Ricardo Dájer of the PRI. Patrón then served as a senator representing his state before being elected governor.  He is a member of the National Action Party and currently serves as Attorney General for Environmental Protection.

External links
 Official Website of PROFEPA (Environmental Protection)

1957 births
Living people
Politicians from Yucatán (state)
People from Mérida, Yucatán
Governors of Yucatán (state)
National Action Party (Mexico) politicians
21st-century Mexican politicians
20th-century Mexican politicians
Municipal presidents of Mérida

Patricio Patrón Laviada


{{Info/Taxonomia
| nome = Protium heptaphyllum ssp. cordatum
| cor = lightgreen
| reino = Plantae
| divisão = Magnoliophyta
| classe = Magnoliopsida
| ordem = Sapindales
| família = Burseraceae
| gênero = Protium
| subespécie = Protium heptaphyllum ssp. cordatum
| subespécie_autoridade = (Huber) Daly
| binomial = Protium cordatum
| espécie = Protium heptaphyllum
| binomial_autoridade = Huber
| sinónimos_ref = https://www.catalogueoflife.org/data/taxon/5KPCP
}}Protium heptaphyllum ssp. cordatum é uma subespécie arbórea-arbustiva da Protium heptaphyllum presente na floresta Amazônica, e é pertencente à família Burseraceae. Também tem como sinônimo botânico Protium cordatum. É uma subespécie endêmica do Brasil, podendo ser encontrada apenas no estado do Pará, mais especificamente nas regiões do Tucuruí, e em Faro. Assim como todas as outras espécies desse gênero, também é utilizada na medicina popular e indígena para o tratamento não convencional de alguns sintomas simples como dores musculares, inflamações e descongestionantes nasais.

 Descrição
A Protium heptaphyllum ssp. cordatum foi descrita pela primeira vez em 1909, como P. cordatum (no nível de espécie), e posteriormente em 1992, tratada como uma subespécie, e assim recebendo a taxonomia como conhecemos. Trata-se de uma subespécie ainda pouco estudada pela botânica, possuindo baixa frequência de coleta durante os estudos. Ao longo dos anos foram feitas cerca de 10 coletas de amostras, sendo os últimos registros datados de 1983, na região do Tucuruí, e em 2019, em Faro, no Pará.

É uma árvore arbustiva considerada de porte médio, podendo atingir entre 1,5 a 3 metros de altura. Apresenta caules ramificados na base do tronco, caracteriza pela casca fina com coloração cinza a escuro, e muitas vezes áspera. Suas folhas são compostas folíolos, e têm um formato elíptico à ovalado, podendo chegar a medir entre 6-12 cm de comprimento. As flores da espécie são pequenas e brancas, agrupadas em inflorescências. O fruto tem maturação vermelha, sendo de formato globoso a ligeiramente oblíquo-ovóide. A subespécie Protium heptaphyllum ssp. cordatum apresenta pétalas mais curtas que a outras integrantes da espécie, e menor densidade de flores ao longo dos eixos da inflorescência, e um indumento de pétala mais denso.

Assim como outras espécies deste gênero, possui óleo-resina inflamável com aroma agradável, sendo liberado após incisão no tronco, possui coloração transparente e e textura viscosa quando fresca, e adquire a cor cinza escura com textura cristalina quando seca.

 Distribuição e Habitat
A Protium heptaphyllum ssp. cordatum é uma subespécie endêmica da floresta Amazônica do Brasil, na América do Sul, ocorrendo apenas em algumas regiões do estado do Pará. Trata-se de uma árvore arbustiva rara e endêmica de regiões bem específicas da floresta amazônica, descritas como savanas amazônicas (caracterizadas por árvores de porte baixo à médio e espaçadas). Sendo comumente encontradas em margens de rios arenosos, especialmente aquelas áreas sazonalmente alagadas, como em alguns trechos de areia branca do rio Nhamundá, no município de Faro, Pará, bem como nas em áreas próximas ao rio Tocantins, no município de Tucuruí, também no Pará, Brasil. Essas regiões com esse tipo de bioma ocupam uma extensão bem limitada ao longo desses rios. Sugere-se que essa subespécie também possa ocorrer em outras localidades com as mesmas características de bioma.

 Uso e Exploração
A Protium heptaphyllum ssp. cordatum produz grandes quantidades de resina, assim como muitas outras espécies da família Burseraceae. Em muitas espécies de Protium, essas resinas são frequentemente usadas para queimar como fontes de iluminação em lamparinas, bem como usadas para queimar como incenso. A extração da resina, e o uso das folhas também tem como finalidade medicinal, sendo aplicada na medicina popular e indígena para o tratamento não convencional de alguns sintomas simples como dores musculares, inflamações e descongestionantes nasais.

Atualmente a exploração ilegal de madeira, e as queimadas para a abertura de pasto tem contribuído drasticamente para a redução do bioma onde a subespécie se encontra, e como consequência tem afetado a sua proteção. Ainda assim, a pouca ocorrência de estudos também provoca certa deficiência de dados para determinar precisamente o atual nível de risco dessa subespécie. Hoje é listada como ameaçada de extinção no Brasil, e está categorizada como vulnerável na lista vermelha do estado do Pará, ou seja, corre risco de vir a extinção na natureza. Entre as ações de conservação em nível nacional, a Protium heptaphyllum ssp. cordatum'' faz parte da lista de Espécies da Flora Brasileira Ameaçadas de Extinção publicada pelo Ministério do Meio Ambiente, e em nível estadual, configura como vulnerável na lista vermelha da flora do Pará.

Referências

Árvores
Árvores do Brasil
Flora da Amazônia
Flora do Cerrado
Burseraceae
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira

Protium heptaphyllum ssp. cordatum


Republika Hrvatska i Kanada održavaju diplomatske odnose od 14. travnja 1993. Sjedište veleposlanstva je u Ottawi.

Veleposlanici

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Kanada na stranici MVEP-a

Izvori

Kanada
Hrvatsko-kanadski odnosi

Popis hrvatskih veleposlanika u Kanadi


L'Halimione pédonculée, Arroche à fruits pédonculés ou Obione à fruits pédonculés (Halimione pedunculata) est une espèce de plantes de la famille des Amaranthacées.

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Amaranthaceae

Halimione pedunculata


Funny Games II er en dansk kortfilm fra 2011 med instruktion og manuskript af Dieggo Coello.

Handling

Medvirkende
 Vanessa Fonte - Corinne
 Lemmy Constantine - Jim
 Kelina Riva - Melina

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Funny Games II


Kızıl Ordu (Rusça: Рабоче-крестьянская Красная армия, Raboçe-krest'yanskaya Krasnaya armiya; RKKA, İşçilerin ve Köylülerin Kızıl Ordusu, veya Bolşevik Ordusu), 1946'ya dek Sovyetler Birliği'nin (SSCB) silahlı kuvvetleri. 1918'de, Rus İç Savaşı esnasında Bolşeviklerin silahlı kuvvetleri olarak kuruldu ve 1922 yılında SSCB'nin resmî ordusu oldu.

"Kızıl" ismi işçi sınıfını temsil ediyordu. Bu ad 25 Şubat 1946'da Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Silahlı Kuvvetleri (Rusça: Вооруженные силы Союза Советских Социалистических Республик/Voorujenıye silı Soyuza Sovetskih Sotsialistiçeskih Respublik, Sovyet Ordusu; Советская Армия, Sovetskaya Armiya) olarak değiştirildi.

Tarihi

Kuruluşu
Kızıl Ordu, SSCB'nin ve daha sonra Bağımsız Devletler Topluluğu'nun ordusudur. 1917 Ekim Devrimi'nden sonra İmparatorluk ordusuna karşı savaşmak için 23 Şubat 1918'de işçi ve köylülerin düzenli orduda eğitime başlaması ile resmen kurulmuştur. Kurucusu daha sonra Stalin'e karşı yürüttüğü iktidar savaşını kaybedecek olan Lev Troçki'dir. Troçki önderliğindeki Kızıl Ordu, Çarlık yanlısı Beyaz Ordu'ya ve Beyaz Terör'e karşı mücadele etmiştir.

Kuruluşunda en etkin birimi süvarilerdi. Bunu gelişimi sırasında da korumuş ve tank, uçak, gemi gibi motorize birliklerini her zaman en etkin en güçlü birimi olarak tutmayı başarmıştır. Konvansiyonel gücün önemli bir bölümünü oluşturan kara ordusu da son derece gelişkin tank modelleri ve tank birlikleri yönünden dünyanın en güçlü askerî güçlerinden birini oluşturuyordu.

Orduda subay ağırlıklı askerler yetiştirilirdi. Sergei Bubka gibi subay ve ordu mensupları uluslararası sportif aktivitelerde önemli başarılara imza atmıştır.

İspanya İç Savaşında Alman-İtalyan destekli General Franco kuvvetlerine karşı Cumhuriyetçilere, Çin Devrimi sırasında Mao'cu Çin Kızıl Ordusu'na, Küba'nın Amerika'ya karşı direnişine, Vietnam Savaşı'nda Kuzey Vietnam'a, Kore Savaşı'nda da Kuzey Kore'ye katkıda bulunmuştur. İkinci dünya savaşı sonunda Doğu Almanya Silahlı Kuvvetlerinin donanımını ve eğitimini üstlenmiştir.

II. Dünya Savaşı yılları

Ordunun II. Dünya Savaşı'nda bütün halkı bünyesine alarak ülkeyi Moskova sınırlarına kadar gelmiş olan Alman işgalinden kurtarması ve ülkenin toparlanmasına yardım etmesi en parlak başarısı sayılır. Savaş yılları boyunca ülkenin tüm kaynaklarını seferber eden, topyekûn bir savaşı sürdüren Kızıl Ordu, Nazi Almanyası'nın yenilmesinde ve Almanya'daki Nazi rejiminin yıkılmasında etkili olan askerî güçtür. Avrupa'da 6 başkenti Nazi Almanyası'ndan almış bir ordudur ve Nazilerle esas olarak savaşan ordudur öyle ki Almanya, SSCB'nin dışındaki cephelerde toplam 69 tümen kullanmasına rağmen SSCB de kullandığı tümen sayısı 279'dur. Kızıl Ordu savaşın başında gelişmiş askeri teknolojiden, yeterli miktarda askeri araçtan ve mühimmattan yoksun olarak savaşmıştır. 1942 yılı ortalarına kadar esas olarak askerlerin ve Sovyet halkı zor şartlarda savaşmıştır. 11 milyon sivilin ölümü Sovyet halkının da zor şartlarda savaştığının kanıtıdır. Bu yıldan sonra  kendi sanayisinde geliştirdiği tankları, uçakları, silahları ve mühimmatıyla savaşmıştır. Bu konuda ilerlemiş, o günün üretim koşulları derecesinde gerçekleştirmiştir. Ordu halkın da desteğini alarak Leningrad'ı 30 ay boyunca savunmuştur. Savaşın dönüm noktası; Almanların gerçek anlamda ilk defa esir verdikleri, 46.000 binadan 41.000'nin yerle bir olduğu, resmî rakamlara göre 750.000, batılı ülkelerin tahminine göre 1.000.000 insanın öldüğü tarihteki büyük direnişlerinden biri olan Stalingrad Muharebesi'dir. Almanların 6. Ordusu'nun tamamen yok olması (1943) dünyada Almanların yenileceğine dair ilk ciddi umudu doğurmuştur ki bütün II. Dünya Savaşının gidişatını belirlemiştir. Savaştan sonra 1946 yılında adı Stalin tarafından 'SSCB Silahlı Kuvvetleri' olarak değiştirilmişse de Kızıl Ordu olarak anılmaya devam etmiştir.

Askerî bölge (Военный округ)

1940 yılının Temmuz ayı başında toplam 17 askerî bölgeye ayrılmaktaydı:

 Belarus Özel Askerî Bölgesi (Rusça: БОВО -Белорусский Особый военный округ/Belorusskiy Osobiy voyenniy okrug) (11.07.40 -)
 Batı Özel Askerî Bölgesi (Rusça: ЗапОВО –Западный Особый военный округ/Zapadniy Ocobiy voyenniy okrug)
 Kiev Özel Askerî Bölgesi (Rusça: Киевский Особый военный округ/Kievskiy Osobiy voyenniy okrug)
 Arhangelsk Askerî Bölgesi(Rusça: АрхВО -Архангельский военный округ/Arkhangelskiy voyenniy okrug)
 Transbaykal Askerî Bölgesi (Rusça: ЗабВО -Забайкальский военный округ/Zabaykalskiy voyenniy okrug)
 Transkafkasya Askerî Bölgesi (Rusça: ЗакВО - Закавказский военный округ/Zakavkazskiy voyenniy okrug)
 Kalinin Askerî Bölgesi (11.07.1940'e kadar fesh) (Rusça: КалВО -Калининский военный округ/Kalininskiy voyenniy okrug)
 Leningrad Askerî Bölgesi (Rusça: ЛВО - Ленинградский военный округ/Leningradskiy voyenniy okrug)
 Moskova Askerî Bölgesi (Rusça: МВО -Московский военный округ/Moskovskiy voyenniy okrug)
 Odessa Askerî Bölgesi (Rusça: ОдВО - Одесский военный округ/Odesskiy voyenniy okrug)
 Orlov Askerî Bölgesi (Rusça: ОрВО -Орловский военный округ/Orlovskiy voyenniy okrug)
 Baltık Askerî Bölgesi (Rusça: ПрибВО -Прибалтийский военный округ/Pribaltiyskiy voyenniy okrug) (11.07.40'ta kuruldu, 17 Ağustos 1940'ta Baltık Özel Askerî Bölgesi (Rusça: ПрибОВО -Прибалтийский Особый военный округ))
 Volga Askerî Bölgesi (Rusça: ПриВО -Приволжский военный округ/Privolzhskiy voyenniy okrug)
 Merkezi Asya Askerî Bölgesi (Rusça: САВО -Среднеазиатский военный округ/Sredneaziaskiy voyenniy okrug)
 Sibirya Askerî Bölgesi (Rusça: СибВО -Сибирский военный округ/Cibirskiy voyenniy okrug)
 Kuzey Kafkasya Askerî Bölgesi (Rusça: СКВО -Северо-Кавказский военный округ/Severo-Kavkazskiy voyenniy okrug)
 Ural Askerî Bölgesi (Rusça: УрВО -Уральский военный округ/Uralskiy voyenniy okrug)
 Harkov Askerî Bölgesi (Rusça: ХВО -Харьковский военный округ/Kharkovskiy voyenniy okrug)

Ayrıca bakınız
 Sovyetler Birliği Savunma Bakanı
 Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin askerî tarihi
 Kızıl Ordu Korosu
 Beyaz ordu, kara baron
 1945 Moskova Zafer Geçit Töreni
 Sovyet savaş suçları
 Metgethen katliamı
 Nemmersdorf Katliamı

Kaynakça

1918'de kurulan oluşumlar
Sovyetler Birliği

Kızıl Ordu


Felix 3. var pave fra 526 til 530. Eftersom en tidligere pave ved navn Felix blev omdefineret til modpave, var der noget forvirring omkring rækkefølgen, og han er derfor også kendt som Felix 4. Han var fra Samnium og var søn af Castorius. Efter at pave Johannes 1. blev dræbt af østgoteren konge Theoderik den store den 18. maj 526, efterkom de som skulle vælge den nye pave kongens krav og valgte kardinal Felix til pave. Da Felix var kongens favorit, skaffede kongen kirken større fordele.

Eksterne henvisninger

Paver i middelalderen

Pave Felix 3.


Na física teórica, especificamente na teoria quântica de campos, uma função beta, β(g), codifica a dependência de um parâmetro de acoplamento, g, na escala de energia, μ, de um determinado processo físico descrito pela teoria quântica de campos. É definido como

e, por causa do grupo de renormalização subjacente, ele não tem dependência explícita de μ, portanto, depende apenas de μ implicitamente por meio de g. Essa dependência da escala de energia assim especificada é conhecida como a execução do parâmetro de acoplamento, uma característica fundamental da dependência de escala na teoria quântica de campos, e sua computação explícita pode ser alcançada por meio de uma variedade de técnicas matemáticas.

Teoria quântica de campos
Física teórica

Função beta (física)


Çok uluslu şirket, en az iki ülkede üretim ve hizmet sunan şirkettir. Bazı büyük çok uluslu şirketin bütçeleri pek çok küçük ülkeyi geçmektedir. Dünyanın en büyük 100 ekonomisinden 51'i çok uluslu şirketlerdir. Uluslararası ilişkilerde, ekonomik güçleri, geniş finansal kaynakları ve lobi çalışmaları sayesinde güçlü bir etkileri vardır.

Çok uluslu şirketler, finansal küreselleşme sürecinde çok önemli bir rol oynadılar. Ellerindeki büyük yatırım kapasiteleri sebebiyle devletler çok uluslu şirketleri kendi ülkelerine çekebilmek için düşük vergiler, rahat çevre ve iş yasaları uygulamaya başladı ve bir süre sonra da bu bir yarışa dönüştü. Doğrudan yabancı yatırımın birincil kaynağı oldukları için özellikle az gelişmiş ve gelişmekte olan devletlerin ekonomileri ve sosyal politikaları üzerindeki etkileri devam etmektedir.

Tarih

Sömürgecilik
Çokuluslu şirketlerin tarihi sömürgecilik tarihi ile başladı. İlk çokuluslu şirketler sömürge "fabrikaları" veya liman şehirleri kurmak için kuruldu. Ana ülke ve sömürgeleri arasındaki ticareti sürdürmenin yanı sıra, İngiliz Doğu Hindistan Şirketi, yerel hükûmet yetkilileri ve Hindistan'daki kendi ordusuyla kendi başına bir yarı-hükûmet haline geldi. İki ana örnek British East India Company ve Dutch East India Company (VOC) idi. Diğerleri arasında Swedish Africa Company (Türkçe: İsveç Afrika Şirketi) ve Hudson's Bay Company yer aldı. Bu ilk şirketler uluslararası ticaret ve keşifle uğraştı ve ticaret yerleri kurdu.

Hollanda hükûmeti VOC'yi 1799'da devraldı. 19. yüzyılda ise diğer hükûmetler, en çok İngiliz Hindistan'ında olmak üzere giderek daha çok özel şirketi devraldı. Dekolonizasyon sürecinde, Avrupalı sömürgeci ayrıcalıklı şirketleri dağıtıldı. Son sömürge şirketi Mozambique Company'de 1972'de dağıldı.

Madencilik
Altın, gümüş, bakır madenciliği ve özellikle petrol ana faaliyetleri eski dönemlerde ve günümüzde de öyledir. İspanya hükûmetinden kükürt ve bakır madenlerinin satın alınmasıyla başlayan 1873'te kurulan Rio Tinto şirketi gibi uluslararası madencilik şirketleri 19. yüzyılda Britanya'da öne çıktı. Halen Londra ve Melbourne Avustralya'da bulunan Rio Tinto, birçok satın alma yaptı ve alüminyum, demir cevheri, bakır, uranyum ve elmas madenciliği için küresel olarak büyüdü.

Güney Afrika'daki Avrupa madenleri 19. yüzyılın sonlarında açılmaya başladı, altın ve dünya pazarı için diğer mineraller, yerel halk için işler ve şirketler için iş ve karlar oluşturdu. Cecil Rhodes (1853–1902), 1890-1896 döneminin Güney Afrika Başbakanı olan birkaç iş adamından biriydi. Madencilik şirketleri arasında British South Africa Company ve De Beers vardı. İkinci şirket, küresel elmas pazarını Güney Afrika'daki üssünden fiilen kontrol ediyordu.

Petrol

"Yedi Kız Kardeş", 1940'ların ortasından 1970'lerin ortalarına kadar küresel petrol endüstrisi hakimi olan yedi çok uluslu şirket için ortak bir terimdi.
Anglo-Iranian Oil Company (başlangıçta Anglo-Persian; şimdi BP)
Royal Dutch Shell
Standard Oil Company of California (SoCal, daha sonra Chevron)
Gulf Oil (artık Chevron ile birleştirildi)
Texaco (artık Chevron ile birleştirildi)
Standard Oil Company of New Jersey (Esso, daha sonra Exxon, şimdi ExxonMobil'in bir parçası)
Standard Oil Company of New York (Socony, daha sonra Mobil, şimdi ExxonMobil'in bir parçası)

1973 Petrol Krizi öncesinde, Yedi Kız Kardeş dünyanın petrol rezervlerinin yaklaşık yüzde 85'ini kontrol ediyordu. 1970'lerde, büyük petrol şirketlerine ait olan büyük rezervlere sahip çoğu ülke rezervlerini kamulaştırdı. O zamandan beri, endüstri hakimiyeti OPEC karteli ve Saudi Aramco, Gazprom (Rusya), China National Petroleum Corporation, National Iranian Oil Company, PDVSA (Venezuela), Petrobras (Brezilya) ve Petronas (Malezya) gibi devlete ait petrol ve gaz şirketlerine geçti. 2012'ye kadar dünyanın bilinen petrol rezervlerinin yalnızca %7'si özel uluslararası şirketlerin dizginlerini serbest bırakan ülkelerdeydi. %65'i, bir ülkede faaliyet gösteren ve BP, Shell, ExxonMobil ve Chevron gibi çok uluslu şirketlere petrol satan devlete ait şirketlerin elindeydi.

Üretim
1930'lara kadar çokuluslu şirketlerin uluslararası yatırımlarının yaklaşık 4/5'i birincil sektörde, özellikle madencilik (özellikle petrol) ve tarımda (kauçuk, tütün, şeker, palmiye yağı, kahve, kakao, tropikal meyveler) yoğunlaşmıştı. Çoğu Üçüncü Dünya kolonilerine gitti. Bu, 1945'ten sonra yatırımcıların sanayileşmiş ülkelere yönelmesi ve imalata (özellikle yüksek teknolojili elektronik, kimyasallar, ilaçlar ve araçlar) ve ayrıca ticarete yatırım yapmasıyla çarpıcı biçimde değişir.

İsveç'in önde gelen imalat şirketi, makine rulmanlarının lider üreticisi SKF idi. Uluslararası ticaretini genişletmek için 1966'da İngilizce dilini kullanması gerektiğine karar verdi. Üst düzey yetkililer, çoğunlukla İsveçli olmakla birlikte, tüm önemli dahili belgelerde İngilizce öğrenilenlerin tümü, çokuluslu şirketlerin ortak dili olan İngilizceydi.

Unilever
Önde gelen çok uluslu bir üretici, merkezi Londra'da bulunan bir Hızlı tüketim malları şirketi olan Unilever'dir. Ürünleri birçok gıdanın yanı sıra vitaminler, takviyeler, çay, kahve, temizlik maddeleri, su ve hava temizleyicileri, evcil hayvan maması ve kozmetik ürünleri içerir. Unilever, dünyanın en büyük sabun üreticisidir. Unilever'in ürünleri 190 ülkede satılır.

Unilever, 2020'de 51 milyar euro ciro ile 400'den fazla markaya sahiptir. Şirket üç ana bölüme ayrılmıştır: Yiyecekler ve İçecekler; Evde bakım; ve Güzellik ve Kişisel Bakım. Çin, Hindistan, Hollanda, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'nde araştırma ve geliştirme tesisleri vardıt.

Unilever, 1929'da Hollandalı margarin üreticisi Margarine Unie ile İngiliz sabun üreticisi Lever Brothers'ın birleşmesiyle kuruldu. 1950'den sonra ürünlerini giderek çeşitlendirdi ve operasyonlarını dünya çapında büyüttü. Lipton (1971), Brooke Bond (1984), Chesebrough-Ponds (1987), Best Foods (2000), Ben & Jerry's (2000), Alberto-Culver (2010), Dollar Shave Club (2016) ve Pukka Herbs (2017).

Mevcut durum

Çok uluslu şirket (ÇUŞ) genellikle, çeşitli ülkelerde mal veya hizmet üreten veya satan bir ülkede kurulmuş büyük bir şirkettir.
ÇUŞ'ların paylaştığı iki ortak özellik, büyüklükleri ve dünya çapındaki faaliyetlerinin ana şirketler tarafından merkezi olarak kontrol edilmesidir.
 Mal ve hizmetlerin İthalatı ve ihracatı
 Yabancı bir ülkede önemli yatırımlar yapmak
 Dış pazarlarda lisans alım ve satımı
 Fason üretim ile meşgul olmak — yabancı bir ülkedeki yerel bir üreticinin ürünlerini üretmesine izin vermek
 Yurtdışında üretim tesisleri veya montaj operasyonları açmak

ÇUŞ'ler küresel varlıklarından çeşitli şekillerde kazanç sağlayabilirler. Her şeyden önce, çok uluslu şirketler, Ar-Ge harcamalarını ve reklam maliyetlerini küresel satışlarına yayarak, küresel satın alma gücünü tedarikçiler üzerinde bir havuzda toplayarak ve teknolojik ve minimum ek maliyetlerle yönetsel bilgi birikimlerini küresel ölçekte kullanarak ölçek ekonomisinden yararlanabilirler. Ayrıca, ÇUŞ'lar küresel varlıklarını bazı gelişmekte olan ülkelerde bulunan düşük fiyatlı işgücü hizmetlerinden yararlanmak ve gelişmiş yabancı ülkelerde bulunan özel Ar-Ge yeteneklerine erişim kazanmak için kullanabilirler.

Etkili bir şekilde "devletsiz" aktörler oldukları düşünüldüğünde, çokuluslu şirketlerin davranışları üzerindeki ahlaki ve yasal kısıtlamalar sorunu, yirminci yüzyılın sonlarında ortaya çıkan birkaç acil küresel sosyoekonomik sorundan biridir.

Potansiyel olarak, toplumun modern şirketler üzerindeki yönetişim sınırlamalarını analiz etmek için en iyi kavram "vatansız şirketler" kavramıdır. En azından 1991 gibi erken bir tarihte Business Weekte ortaya atılan kavram, 1993'te teorik olarak netleştirildi: vatansız bir şirketi tanımlamaya yönelik ampirik bir strateji, demografik analiz ve ulaşım araştırması arasındaki kesişme noktasında analitik araçlarla birliktedir. Bu kesişim lojistik yönetimi olarak bilinir ve kaynakların hızla artan küresel hareketliliğinin önemini açıklar. Çok uluslu şirketlerin uzun bir analiz tarihinde, dünya çapında kaynak malzeme ihtiyaçlarının gerçeklerini karşılayan ve tek tek ülkeler için ürünler üretip özelleştiren şirketler olan vatansız şirketler çağının yaklaşık çeyrek asırındayız.

İlk çok uluslu ticari kuruluşlardan biri olan East India Company 1601'de kuruldu. Doğu Hindistan Şirketi'nden sonra, 20 Mart 1603'te kurulan ve yaklaşık 200 yıl boyunca dünyanın en büyük şirketi olacak olan Hollanda Doğu Hindistan Şirketi geldi.

Çok uluslu şirketlerin temel özellikleri şunlardır:
 Genel olarak, doğrudan yabancı yatırım veya birçok ülkede kurulmuş bağlı kuruluşlar veya şubeler satın alma yolunda ana gövde olarak büyük şirketlerin ulusal bir gücü vardır;
 Genellikle eksiksiz bir karar verme sistemine ve en yüksek karar alma merkezine sahiptir, her bir yan kuruluş veya şube, farklı özelliklerine ve karar verme işlemlerine göre kendi karar verme organına sahiptir ancak kararı en yüksek karar alma merkezine bağlıdır;
 ÇUŞ'lar maksimum kar elde etmek için dünya çapında ve rasyonel üretim düzeninde, profesyonel sabit noktalı üretimde, sabit noktalı satış ürünlerinde pazarlar ararlar;
 Güçlü ekonomik ve teknik gücü, hızlı bilgi aktarımı ve hızlı sınır ötesi transferler için finansman sağlaması nedeniyle, çok uluslu şirketin dünyada daha güçlü rekabet gücü vardır;
 Birçok büyük çokuluslu şirket, ekonomik ve teknik güç veya üretim avantajları nedeniyle bazı alanlarda değişen derecelerde tekele sahiptir.

Kaynakça

Çok uluslu şirket


De Topper é nome de um clássico da Eredivisie disputado entre os clubes Amsterdamsche Football Club Ajax, ou mais conhecido apenas como Ajax que manda as suas partidas na Johan Cruijff Arena e é sediado em Amsterdam, e o Philips Sport Vereniging, ou mais conhecido como PSV que joga os seus jogos em casa no Philips Stadion e é sediado em Eindhoven. Essa é a segunda maior rivalidade dos Países Baixos, sendo a maior é o De Klassieker entre Ajax e Feyenoord.

Estatísticas (Desde de 1928)

Results

Transferências

Do Ajax ao PSV

 Jan Hassink (1925, aposentado)
 Piet van der Kuil (1959, aposentado)
 Frits Soetekouw (1967, aposentado)
 Gerald Vanenburg (1986, aposentado)
 Ronald Koeman (1986, aposentado)
 Stanley Menzo (1994, aposentado)
 Kenneth Perez (2007, aposentado)
 Nick Viergever (2018)

Do PSV ao Ajax
(r=retorno)

 Gert Bals (1965, aposentado)
 Peter Hoekstra (1996, aposentado)
 Kenneth Perez (r, de janeiro de 2008, aposentado)
 Ismaïl Aissati (2008)
 André Ooijer (r, 2010, aposentado)
 Riechedly Bazoer (2012)

Antigos jogadores do PSV que passaram antes no Ajax

 Frank Arnesen (aposentado)
 Jason Čulina (aposentado)
 Ruud Geels (aposentado)
 Arie Haan (aposentado)
 Wim Jonk (aposentado)
 Florian Jozefzoon
 Wim Kieft (aposentado)
 Patrick Kluivert (aposentado)
 Søren Lerby (aposentado)
 Andy van der Meyde (aposentado)
 Luciano Narsingh
 Michael Reiziger (aposentado)
 Marciano Vink (aposentado)
 Jan Wouters (aposentado)
 Steven Bergwijn
 Jeremain Lens
 Siem de Jong
 Pablo Rosario
 Donyell Malen

Antigos jogadores do Ajax que passaram no PSV antes

 Jürgen Colin (aposentado)
 Dennis Rommedahl (aposentado)
 Jaap Stam (aposentado)
 John Veldman (aposentado)
 Rob Wielaert (aposentado)
 Klaas-Jan Huntelaar (aposentado)
 Zakaria Labyad
 Mohamed Ihattaren
 Steven Bergwijn

Títulos

Referências

AFC Ajax
PSV Eindhoven
Clássicos do futebol
Futebol dos Países Baixos

De Topper


An Elleanthus killipii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Elleanthus killipii in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus killipii


Leah Taylor Roy (née en 1960/1961) est une femme politique canadienne de l'Ontario. Elle représente la circonscription fédérale ontarienne d'Aurora—Oak Ridges—Richmond Hill à titre de députée libérale à partir de 2021.

Biographie
Née à Newmarket en Ontario, Taylor Roy grandit dans une famille où le père, Tom, est chef d'entreprise, conseiller municipal et maire de Newmarket durant trois mandats de 1997 à 2006.

Étudiante en commerce et finance à l'université de Toronto, elle poursuit ses études à l'université Harvard où elle travaille comme assistante d'enseignement de la faculté de droit. Elle continue ses cours à la MIT Sloan School of Business, à la Fletcher School of Law and Diplomacy et le français à Harvard Yard d'où elle sort avec une maîtrise en politiques publiques avec une orientation sur les finances et le développement international. Décrochant un poste à la Banque mondiale en analyse de politiques et en trésorerie, elle se joint ensuite à la firme de consultants McKinsey & Company de Toronto.

Résultats électoraux

Références
Leah Taylor Roy - Chambre des communes du Canada

Naissance à Newmarket (Ontario)
Député du Parti libéral du Canada
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Étudiant de l'Université de Toronto
Étudiant de la John F. Kennedy School of Government
Personnalité de la Banque mondiale
Personnalité de McKinsey & Company

Leah Taylor Roy


is a district located in Kagoshima Prefecture, Japan.

As of the January 1, 2006 merger but with 2003 population statistics, the district has an estimated population of 46,943 and a density of 65.9 persons per km2. The total area is 712.55 km2.

Towns and villages
Higashikushira
Kimotsuki
Kinkō
Minamiōsumi

Mergers
On March 22, 2005 the towns of Ōnejime and Tashiro merged into the town of Kinkō.
On March 31, 2005 the towns of Nejime and Sata merged into the town of Minamiōsumi.
On July 1, 2005 the towns of Kōyama and Uchinoura merged into the town of Kimotsuki.
On January 1, 2006 the towns of Aira and Kushira, and the town of Kihoku, from Soo District, merged into the expanded city of Kanoya.

Districts in Kagoshima Prefecture

Kimotsuki District, Kagoshima


In electrochemistry, the standard hydrogen electrode (abbreviated SHE), is a redox electrode which forms the basis of the thermodynamic scale of oxidation-reduction potentials. Its absolute electrode potential is estimated to be  at 25 °C, but to form a basis for comparison with all other electrochemical reactions, hydrogen's standard electrode potential () is declared to be zero volts at any temperature. Potentials of all other electrodes are compared with that of the standard hydrogen electrode at the same temperature.

Nernst equation for SHE

The hydrogen electrode is based on the redox half cell corresponding to the reduction of two hydrated protons,  into one gaseous hydrogen molecule,

General equation for a reduction reaction:

The reaction quotient () of the half-reaction is the ratio between the chemical activities () of the reduced form (the reductant, ) and the oxidized form (the oxidant, ).

Considering the  redox couple:

 2H_{(aq)}+ + 2e- <=> H2_{(g)}

at chemical equilibrium, the ratio  of the reaction products by the reagents is equal to the equilibrium constant  of the half-reaction:

where
 and  correspond to the chemical activities of the reduced and oxidized species involved in the redox reaction
 represents the activity of .
 denotes the chemical activity of gaseous hydrogen (), which is approximated here by its fugacity
 denotes the partial pressure of gaseous hydrogen, expressed without unit;  where
 is the  mole fraction
 is the total gas pressure in the system
 is the standard pressure (1 bar = 10 pascal) introduced here simply to overcome the pressure unit and to obtain an equilibrium constant without unit.
More details on managing gas fugacity to get rid of pressure unit in thermodynamic calculations can be found at thermodynamic activity#Gases. The followed approach is the same as for chemical activity and molar concentration of solutes in solution. In the SHE, pure hydrogen gas () at the standard pressure  of  is engaged in the system. Meanwhile the general SHE equation can also be applied to other thermodynamic systems with different mole fraction or total pressure of hydrogen.

This redox reaction occurs at a platinized platinum electrode.
The electrode is dipped in an acidic solution and pure hydrogen gas is bubbled through it. The concentration of both the reduced form and oxidised form is maintained at unity. That implies that the pressure of hydrogen gas is 1 bar (100 kPa) and the activity coefficient of hydrogen ions in the solution is unity. The activity of hydrogen ions is their effective concentration, which is equal to the formal concentration times the activity coefficient. These unit-less activity coefficients are close to 1.00 for very dilute water solutions, but usually lower for more concentrated solutions.

As the general form of the Nernst equation at equilibrium is the following:

and as  by definition in the case of the SHE,

The Nernst equation for the SHE becomes:

Simply neglecting the pressure unit present in , this last equation can often be directly written as:

And by solving the numerical values for the term

the practical formula commonly used in the calculations of this Nernst equation is:
 (unit: volt)

As under standard conditions   the equation simplifies to:

 (unit: volt)

This last equation describes the straight line with a negative slope of -0.0591 volt/ pH unit delimiting the lower stability region of water in a Pourbaix diagram where gaseous hydrogen is evolving because of water decomposition.

where:
  is the activity of the hydrogen ions (H+) in aqueous solution,  with:
  is the activity coefficient of hydrogen ions (H+) in aqueous solution
  is the molar concentration of hydrogen ions (H+) in aqueous solution
  is the standard concentration (1 M) used to overcome concentration unit
  is the partial pressure of the hydrogen gas, in bar ()
  is the universal gas constant:  J⋅K−1⋅mol−1 (rounded here to 4 decimal)
  is the absolute temperature, in kelvin (at 25 °C: 298.15 K)
  is the Faraday constant (the charge per mole of electrons), equal to
  is the standard pressure:

: as the system is at chemical equilibrium, hydrogen gas,  is also in equilibrium with dissolved hydrogen,  and the Nernst equation implicitly takes into account the Henry's law for gas dissolution. Therefore, there is no need to independently consider the gas dissolution process in the system, as it is already de facto included.

SHE vs NHE vs RHE
During the early development of electrochemistry, researchers used the normal hydrogen electrode as their standard for zero potential.  This was convenient because it could actually be constructed by "[immersing] a platinum electrode into a solution of 1 N strong acid and [bubbling] hydrogen gas through the solution at about 1 atm pressure".  However, this electrode/solution interface was later changed.  What replaced it was a theoretical electrode/solution interface, where the concentration of H+ was 1 M, but the H+ ions were assumed to have no interaction with other ions (a condition not physically attainable at those concentrations).  To differentiate this new standard from the previous one, it was given the name 'standard hydrogen electrode'.
 Finally, there are also reversible hydrogen electrodes (RHEs), which are practical hydrogen electrodes whose potential depends on the pH of the solution.

In summary,

NHE (normal hydrogen electrode): potential of a platinum electrode in 1 M acid solution

SHE (standard hydrogen electrode):  potential of a platinum electrode in a theoretical ideal solution (the current standard for zero potential for all temperatures)

RHE (reversible hydrogen electrode): a practical hydrogen electrode whose potential depends on the pH of the solution

Choice of platinum
The choice of platinum for the hydrogen electrode is due to several factors:
 inertness of platinum (it does not corrode)
 the capability of platinum to catalyze the reaction of proton reduction
 a high intrinsic exchange current density for proton reduction on platinum
 excellent reproducibility of the potential (bias of less than 10 μV when two well-made hydrogen electrodes are compared with one another)
The surface of platinum is platinized (i.e., covered with a layer of fine powdered platinum also known as platinum black)  to:
 Increase total surface area. This improves reaction kinetics and maximum possible current
 Use a surface material that adsorbs hydrogen well at its interface. This also improves reaction kinetics

Other metals can be used for fabricating electrodes with a similar function such as the palladium-hydrogen electrode.

Interference
Because of the high adsorption activity of the platinized platinum electrode, it's very important to protect electrode surface and solution from the presence of organic substances as well as from atmospheric oxygen. Inorganic ions that can be reduced to a lower valency state at the electrode also have to be avoided (e.g., , ). A number of organic substances are also reduced by hydrogen on a platinum surface, and these also have to be avoided.

Cations that can be reduced and deposited on the platinum can be source of interference: silver, mercury, copper, lead, cadmium and thallium.

Substances that can inactivate ("poison") the catalytic sites include arsenic, sulfides and other sulfur compounds, colloidal substances, alkaloids, and material found in biological systems.

Isotopic effect
The standard redox potential of the deuterium couple is slightly different from that of the proton couple (ca. −0.0044 V vs SHE). Various values in this range have been obtained: −0.0061 V, −0.00431 V, −0.0074 V.

2 D_{(aq)}+ + 2 e- -> D2_{(g)}

Also difference occurs when hydrogen deuteride (HD, or deuterated hydrogen, DH) is used instead of hydrogen in the electrode.

Experimental setup

The scheme of the standard hydrogen electrode:

 platinized platinum electrode
 hydrogen gas
 solution of the acid with activity of H+ = 1 mol dm−3
 hydroseal for preventing oxygen interference
 reservoir through which the second half-element of the galvanic cell should be attached. The connection can be direct, through a narrow tube to reduce mixing, or through a salt bridge, depending on the other  electrode and solution. This creates an ionically conductive path to the working electrode of interest.

See also

 Table of standard electrode potentials
 Reversible hydrogen electrode
 Palladium-hydrogen electrode
 Reference electrode
 Dynamic hydrogen electrode
 Quinhydrone electrode
 Thermodynamic activity
 Standard state

References

External links

Electrodes
Hydrogen technologies

ja:基準電極#標準水素電極

Standard hydrogen electrode


යූරල් ආර්ථික ප්‍රදේශය (;
tr.: Uralsky ekonomichesky rayon) යනු,  රුසියාවේ ආර්ථික ප්‍රදේශ දොළස අතරින් එකකි.  මෙම ප්‍රමුඛ ආර්ථික ප්‍රදේශය, පහත දැක්වෙන උපකොට්ඨාශ වලින් සමන්විත වෙයි (පරිපාලන කේන්ද්‍රයන්ද සඳහන් කර ඇත): බැෂ්කෝටස්තාන් (ඌෆා), චෙල්යාබින්ස්ක් ඕබ්ලස්ටය (චෙල්යාබින්ස්ක්), කූර්ගාන් ඕබ්ලස්ටය (කූර්ගාන්), ඕර්න්බර්ග් ඕබ්ලස්ටය (ඕර්න්බර්ග්), පියැර්ම් ක්රායි (පියැර්ම්), ස්වර්ඩ්ස්ලොක් ඕබ්ලස්ටය (යෙකැතරින්බර්ග්) සහ  උඩ්මූර්ට් ජනරජය (ඉෂීස්ක්). එය බොහෝ ලෙසින් පිහිටා ඇත්තේ  යුරල් ප්‍රදේශයන්හී මධ්‍යම කොටසෙහි හා, අඩ වශයෙන් එහි  දකුණු  සහ උතුරු කොටස් තුල වන නමුත් නැගෙනහිර යුරෝපියානු සහ බටහිර සයිබීරියානු තැනිතලා වල කොටස්ද එයට අයත් වෙයි. එහි ප්‍රමාණය,  යූරල් ෆෙඩරල් දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රමාණයට වඩා වෙනස් වෙයි.

රුසියාවේ ආර්ථික ප්‍රදේශ

යූරල් ආර්ථික ප්‍රදේශය


Isparta, Türkiye'nin güneybatısında yer alan il. Akdeniz Bölgesi'nin kuzeyindeki Göller Yöresi'nde bulunur.

Etimoloji
Antik Saparda/Sabarta adından türeyen kent adının Yunanistan'daki antik Sparta ile ilgisi açık değildir. Roma bölgesi Pisidia'nın parçası olarak Baris ismiyle anılan şehir, Arap kaynaklarında Saporda olarak karşımıza çıkar.

Coğrafya

Isparta, Akdeniz Bölgesi'nin kuzeyindeki Göller Yöresi'nde bulunan Isparta; batıda Burdur, kuzeyde Afyonkarahisar, doğuda Konya, güneyde ise Antalya ile çevrilidir.

Bitki örtüsü
Isparta ili topraklarının yaklaşık %40'ı orman ve fundalıklarla kaplıdır. %20'si çayır ve mera, %16'sı ekili ve dikili araziler, %24'ü ise tarıma elverişli olmayan çıplak kaya, molozluklar ve göller bölgesi olması sebebiyle su yüzeylerinden oluşur. Ekime elverişli toprakların büyük kısmında gül yetiştiriciliği yapılmaktadır.

Millî parklar
 Kızıldağ Millî Parkı
 Kovada Gölü Millî Parkı

Göller
 Eğirdir Gölü
 Gölcük Gölü
 Kovada Gölü
 Beyşehir Gölü
 Burdur Gölü

Barajlar
 Uluborlu Barajı
 Yalvaç Barajı
 Sorgun Barajı
 Karacaören Barajı
 Sarıidris Barajı
 Keçiborlu Barajı
 Körküler Barajı

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Isparta ili nüfusu: 445.325'dir. Bu nüfusun % 80,05'i şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 8.946  km2'dir. İlde  km2'ye 50 kişi düşmektedir. (Bu sayı Merkezde  347'dir.) İlde yıllık nüfus % 0,08 oranında azalmıştır.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Atabey (% 3,06)- Gelendost (-% 2,56)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 13 İlçe, 22 belediye, bu belediyelerde 217 mahalle ve ayrıca 204 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Isparta Valisi, 1968-Edirne doğumlu Aydın BARUŞ'dur. 12.5.2022/209 sayılı kararla Malatya Valisi iken atanmıştır.

Isparta Belediye Başkanı, 1962-Isparta/Aksu doğumlu Şükrü Başdeğirmen(AK PARTİ), 31 Mart 2019 seçimlerinde %38,04 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Isparta İl Genel Meclisi üye sayısı, 26 AK PARTİ, 1 CHP, 5 MHP ve 2 İYİ P. olmak üzere 34'dür. Isparta Belediye meclisi ise 15 AK PARTİ, 8 MHP ve 8 İYİ P. olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Isparta'yi temsilen TBMM'e AKP'den 3 milletvekili (Süreyya Sadi Bilgiç, Recep Özel, Mehmet Uğur Gökgöz) ve İYİ P.'den 1 milletvekili (Aylin Cesur) seçilmiştir.

Ekonomi
Ekonomi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. 2001 yılı itibarıyla ildeki iktisadi faaliyetlerin %25'i tarım, %24'ü çiftçilik ve hayvancılık, %17'si devlet hizmetleri, %16'sı ulaştırma-haberleşme, %14'ü ticaret, %13'ü sanayi, %12'si imalat sanayinden oluşmaktadır.

Eğitim
Isparta'da ilk ve orta düzeyde özel ve devlete bağlı birçok eğitim kurumu hizmet vermektedir. Bunun yanı sıra Süleyman Demirel Üniversitesi de 1992 yılından bu yana hizmet vermektedir. Üniversite bünyesinde Hukuk Fakültesi, Tıp Fakültesi, Mimarlık-Mühendislik Fakültesi, Fen-Edebiyat Fakültesi gibi birçok bölüm bulunmaktadır. Kentte 77.252 Süleyman Demirel Üniversitesi öğrencisi bulunmaktadır. 2018 yılında Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi ilin 2. Üniversitesi olarak kurulmuştur.

Türkiye İstatistik Kurumu'nun Ocak 2016'da açıkladığı İllerde Yaşam Endeksi'nde yaşam kalitesinde birinci, eğitimde ikinci sırada yer aldı.

Konum

Spor

Isparta'nın profesyonel liglerde (futbol, basketbol, voleybol, hentbol) bulunan tek takımı Isparta 32 SK, 2021-2022 sezonu itibari ile 2. Lig'de mücadele etmektedir. Takım maçlarını 10.000 kişilik Isparta Atatürk Şehir Stadyumu'nda oynamaktadır.

Ayrıca bakınız
 Isparta milletvekilleri
 Isparta ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Isparta Valiliği resmi web sitesi
 Isparta İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü

Isparta (il)


Le stade Julio-Humberto-Grondona, est un stade de football inauguré en 1964 et situé à Sarandí en Argentine. Il accueille les matchs à domicile du club d'Arsenal de Sarandí, évoluant en première division.

Histoire
Le stade est inauguré le 22 août 1964, son propriétaire est le club Arsenal Fútbol Club. Le stade avait une capacité de . Avec la montée du club en première division en 2002, le stade a été rénové complétement, car lors d'un match une tribune s'est effondrée sous le poids des spectateurs. Le nouveau stade est inauguré le .

Références

Lien externe

 Description du stade sur soccerway.com

Julio Humberto Grondona
Julio Humberto Grondona
Julio Humberto Grondona
Julio Humberto Grondona

Stade Julio-Humberto-Grondona


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Oettingen ist einer der sieben Dekanatsbezirke des Kirchenkreises Augsburg. Der Dekanatsbezirk wird zurzeit von Dekan Armin Diener geleitet. Die drei Donau-Ries Dekanate Donauwörth, Nördlingen und Oettingen haben sich zu einer Kooperation zusammengeschlossen, um bestimmte Aufgabenstellungen gemeinsam zu erfüllen (u. a. eine gemeinsame Website).

Geschichte

Pfarreien und Gemeinden
Die evangelische Traditionen reicht in allen Gemeinden in die Reformationszeit zurück.

Das Haus Oettingen

Seit etwa 1140 nennt sich ein edelfreies Geschlecht nach dem bis dahin unbedeutenden Dorf Oettingen am Riesrand. Bereits im selben Jahrzehnt führen sie den Grafentitel. Über Jahrhunderte konnte das Geschlecht der Oettingen bis zum Übergang an Bayern 1806 eine fast geschlossenes Territorium im Riesraum erwerben. Es fanden immer wieder Erbteilungen und Gebietszusammenführungen statt. Im Jahr 1410 fand eine sehr weit reichenden Teilung der Gesamtgrafschaft in die Linien Oettingen, Spielberg und Wallerstein statt. 1493 wurde das Spielberger Drittel aufgeteilt und die beiden Linien Oettingen-Oettingen und Oettingen-Wallerstein endgültig begründet. Oettingen-Oettingen beherrschte im Wesentlichen das östliche Ries sowie die nördlichen und südlichen Riesränder. Nach dem Tod von Wolfgang I. fand eine Aufteilung unter den Söhnen Karl Wolfgang und Ludwig XV. statt. Beide wandten sich der Reformation zu und säkularisierten die Klöster in ihrem Herrschaftsgebiet. Nach langen innerfamiliären Auseinandersetzungen wurde 1539 endgültig verbindlich die evangelische Lehre eingeführt. Nach dem Augsburger Religionsfrieden wurde eine eigene Landeskirche aufgebaut. In der Grafschaft Oettingen-Oettingen wurde in folgenden heute im Dekanat Oettingen liegenden Orten die Reformation eingeführt: 1528 Auhausen, 1539 Dornstadt, um 1540 Heuberg, 1539 Holzkirchen, 1550 Munningen (Oettingen-Oettinger Hälfte), 1540 (bis 1549) und 1598 Schopflohe. In Oettingen wurde 1539 die Reformation einführt. Nach mehrfachem Wechsel wurde 1563 eine katholische Pfarrei errichtet und St. Jakob endgültig evangelisch-lutherisch.

Ehingen am Ries
Ehingen am Ries war zwischen Oettingen-Oettingen und Oettingen-Wallerstein bzw. dem Hochstift Eichstätt strittig. Durch ein kaiserliches Urteil vom 6. April 1563 ging die Hälfte von Ehingen am Ries an Oettingen-Oettingen und wurde evangelisch. Die Pfarreien wurden getrennt. Die Kirche ist bis heute eine Simultankirche.

Kloster Auhausen
Für das Dorf und das Benediktinerkloster Auhausen hatte das Markgraftum Ansbach die Landeshoheit. Das Kloster wurde in der Reformation aufgelöst. 1532 wurde der letzte Abt Georg Götz erster evangelischer Pfarrer. 1791 fällt Auhausen an Preußen. 1608 wurde in Auhausen die Protestantische Union gebildet. 1797 kommt Auhausen durch Gebietstausch an Oettingen-Spielberg. Zum Kloster Auhausen gehörte auch Lehmingen. Der ehemalige Mönch des Klosters Auhausen Wolfgang Braun wird 1533 erste evangelischer Pfarrer in Lehmingen. Für die Gemeinde Steinhart war das Kloster Auhausen Lehnsherr. Vermutlich 1528 kam es hier zur Reformation.

Kloster Zimmern
Zum Kloster Zimmern gehörte auch Dürrenzimmern als Filiale von Pfäfflingen. Mit der Reformation und Auflösung des Klosters 1558 durch die Grafen von Oettingen hielt auch Dürrenzimmern die Reformation Einzug.

Wechingen
Die Obere Pfarrei St. Veit in Wechingen gehörte seit 1324 zum Kloster Heidenheim, das 1537 im Zuge der Reformation durch Markgraf Georg dem Frommen aufgelöst wurde. Ab 1541 wurde die Obere Pfarrei St. Veit evangelisch besetzt. Die Untere Pfarrei St. Moritz gehörte seit 1279 zum Kloster Zimmern. Mit der Auflösung des Klosters Zimmern wurden beide Wechinger Pfarreien Patronatskirchen von Oettingen-Oettingen. Seit 1807 ist die Obere Pfarrei die Filiale der Unteren Pfarrei. St. Leonhard in Schwörsheim war bis 1567 eine Filiale von Hainsfarth, die katholisch blieb. In Schwörsheim wurde 1567 das Simultaneum eingeführt, das bis 1872 bestand. 1955 wurde eine katholische Kirche gebaut und St. Leonhard ging vollständig in den Besitz der evangelischen Kirchengemeinde über.

Exulanten
Im Jahr 1732 kamen Salzburger Exulanten in die Grafschaft, ließen sich aber nicht in größerer Zahl nieder.

Dekanat
1563 wurden in der evangelischen Teilen der Grafschaft Oettingen Superintendenturen als Aufsichtsbehörden eingerichtet. Am 7. Dezember 1810 wurde das bayerische Dekanat Oettingen aus der bisherigen Superintendentur Oettingen errichtet.

Kirchengemeinden
Zum Dekanatsbezirk Oettingen gehören 13 Kirchengemeinden in sechs Pfarreien.
 Pfarrei Auhausen
 Kirchengemeinde Auhausen, Klosterkirche
 Kirchengemeinde Dornstadt, St. Nikolaus
 Pfarrei Dürrenzimmern
 Kirchengemeinde Dürrenzimmern, St. Gallus
 Kirchengemeinde Munningen, Friedenskirche
 Kirchengemeinde Schwörsheim, St. Leonhard
 Pfarrei Ehingen
 Kirchengemeinde Ehingen, St. Stefanus
 Kirchengemeinde Heuberg, St. Bartholomäus
 Kirchengemeinde Schopflohe, St. Sixtus
 Pfarrei Lehmingen
 Kirchengemeinde Lehmingen, St. Martin
 Kirchengemeinde Steinhart, St. Peter und Paul
 Pfarrei Oettingen
 Kirchengemeinde Oettingen, St. Jakob
 Pfarrei Wechingen
 Kirchengemeinde Wechingen, Untere Pfarrei St. Moritz (1738), Oberere Pfarrei St. Veit (1735)
 Kirchengemeinde Holzkirchen, St. Peter und Paul

Literatur

 Evangelische Gemeinden im Ries, Erlanger Verlag für Mission und Ökumene, Erlangen, 1981.
 Historischer Atlas von Bayern Kirchliche Organisation, die evangelische Kirche, Komm. für Bayer. Landesgeschichte, München 1960.
 Historischer Atlas von Bayern Schwaben I Heft 8: Nördlingen, Komm. für Bayer. Landesgeschichte,  München 1974.

 Zur Geschichte der Kirchen in Harburg (II) in: Harburger Hefte, Band 10, Stadt Harburg, Harburg 2008.

Weblinks

 Internetauftritt des Dekanats
 Kloster Auhausen

Einzelnachweise

Christentum in Oettingen in Bayern
Oettingen
Oettingen
Gegründet 1563
Christentum im Landkreis Donau-Ries

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Oettingen


Cascadele Carbet () sunt o serie de cascade de pe Râul Carbet din Guadelupa, un departament de peste mări al Franței situat în grupul Insulelor Sub Vânt în regiunea estică a Caraibelor. Cele trei cascade se află în pădurile tropicale pe pantele mai mici ale vulcanului La Soufrière. Cascadele reprezintă unul dintre cele mai populare locuri vizitate în Guadelupa, cu aproximativ 400.000 de vizitatori anual.

În 1493, Cristofor Columb a menționat Cascadele Carbet în jurnalul său.

Descriere
Prima și cea mai mare cascadă are o cădere de mai mult de 125 m. Vizitatorii pot ajunge la această cascadă pe un traseu lung și abrupt, la o altitudine de 900 m. Sursa Râului Carbet se află la încă 2 km în amonte de prima cascadă, la o altitudine de 1300 m.

Cea de-a doua cascadă este și cea mai vizitată din cele trei, datorită accesibilității sale. La această cascadă, de 110 m înălțime, se poate ajunge pe un drum pavat și foarte bine întreținut, la 20 de minute pe jos de parcarea principală, la o altitudine de 660 m. În apropiere se află multe izvoare termale.

Cea de-a treia și ultima cascadă măsoară 20 m în înălțime și are cel mai mare volum de apă al unei cascade din Guadelupa. Este accesibilă doar pe jos și numai pentru persoanele cu experiență.

Evenimentele recente
În urma unui cutremur în 2004, mai mulți metri cubi de piatră s-au desprins din stânca din spatele celei de-a doua cascade. Pericolul astfel creat a dus la decizia autorităților de a limita accesul la cascadă până la un pod din apropriere în aval. Ploile abundente din 2005 și 2009 au exacerbat problema și făcut terenul și mai instabil.

Vezi și

 Parcul Național Guadelupa

Cascade din America de Nord

Cascadele Carbet


Timimus é um gênero de pequeno dinossauro terópode celurossauro do Cretáceo Inferior da Austrália. A espécie-tipo é denominada Timimus hermani Ele foi originalmente identificado como um ornitomimossauro, mas agora acredita-se que seja um tipo diferente de terópode, possivelmente um tiranossauroide.

Timimus junto com Santanaraptor tem sido parte de um debate entre paleontólogos sobre a ampliação da radiação da superfamília Tyrannosauroidea sobre o hemisfério sul.

Descoberta
Em 1991, dois fêmures (ossos da coxa), um de um adulto e outro de um jovem, foram encontrados a menos de um metro um do outro no sítio do leste de Dinosaur Cove, na pequena pedreira "Lake Copco", no extremo sul da Austrália. A espécie-tipo, Timimus hermani, foi formalmente nomeada e brevemente descrita pelo Dr. Thomas Rich e sua esposa Patricia Vickers-Rich em 1993/1994. O nome genérico significa "Mímico de Tim" e combina o nome do filho dos descobridores Timothy Rich e do paleontólogo Tim Flannery com um mimus latino, "mímico", uma referência à suposta afinidade da espécie com o Ornithomimosauria. O nome específico homenageia o voluntário John Herman que, por muitos anos, ajudou o projeto Dinosaur Cove.

O espécime do holótipo, NMV P186303, foi encontrado em uma camada da Formação Eumeralla, datando do estágio faunístico Albiano no início do Cretáceo, cerca de 106 milhões de anos atrás. Consiste em um fêmur esquerdo de um indivíduo adulto.

Em 1994, o Dr. Thomas Rich comentou que, embora tivesse sido mais ideal ter o espécime mais completo possível como holótipo, era altamente improvável que material futuro de Timimus fosse encontrado, devido à natureza limitada dos locais para ser explorado na área. Além disso, o holótipo teria características que o identificavam como um ornitomimossauro e um novo gênero dentro desse grupo. Assim, o nome serviria como ponto de referência para o material dentro da literatura paleontológica. Rich afirmou: "Por si só, os nomes dos dinossauros são como números de telefone - são rótulos que acompanham os espécimes e as idéias que fluem da análise do material. Rótulos confusos, como uma lista telefônica imprecisa, levam a um sistema impraticável, portanto, deve-se ter cuidado ao colocar nomes ou rótulos nas coisas, mas o ato de fazê-lo não é criar esses espécimes ou as ideias associadas a eles, é apenas criar uma "alça" conveniente para fins de comunicação".

Classificação

Em 1994, os descritores atribuíram Timimus aos "Ornithomimosauridae", com os quais os Ornithomimidae se referiam. Os restos de ornitomimossauros de Gondwana são raros e duvidosos; Timimus foi assim apresentado como prova de que o grupo estava de fato presente no Hemisfério Sul e até teria, possivelmente, se originado ali. Imediatamente, no entanto, a posição dentro do Ornithomimosauria foi posta em dúvida por Thomas Holtz. Hoje, reconhece-se que Timimus não compartilha traços derivados, sinapomorfias, com os Ornithomimosauria e, portanto, falta qualquer prova de que pertenceria a esse grupo. Em geral, é visto como um membro de Coelurosauria; alguns autores o consideram um nomen dubium. Um estudo de 2012 descobriu que era um tiranossauróide válido, uma conclusão apoiada por Delcourt e Grillo em 2018. Em virtude disso, junto com Santanaraptor, Timimus é um dos únicos possíveis tiranossauróides do antigo supercontinente de Gondwana.

O cladograma abaixo é resultado da análise filogeográfica de Tyrannosauroidea por Rafael Decourt e Orlando Grillo em 2018. Esta situa Santanaraptor e Timimus como membro de um possível grupo parafilético.

Paleobiologia
O habitat de Timimus consistia em florestas polares com verões amenos, mas invernos frios e escuros devido à proximidade da área com o Pólo Sul durante o Cretáceo Inferior. Em 1996, Anusuya Chinsamy, especialista na microestrutura de ossos fósseis, examinou o material ósseo de Timimus e Leaellynasaura e descobriu que eles exibiam diferentes histologias ósseas. O ornitísquio mostrou uma taxa contínua de deposição óssea, enquanto o celurossauro apresentou um padrão cíclico de formação óssea, sugerindo que Timimus pode ter hibernado nos meses mais frios. Um possível Timimus hermani ou forma relacionada do Grupo Strzelecki perto de Inverloch, Victoria deixou um fóssil da primeira falange do terceiro dedo do pé com uma fratura deprimida na superfície plantar.

Tyrannosauroidea
Dinossauros do Cretáceo
Dinossauros da Austrália
Espécies fósseis descritas em 1993

Timimus


Rhea, Rheidae familyasında sınıflandırılan kuş cinsi. Deve kuşuna (Struthio camelus) benzeseler de uzak akrabalarıdır. Nandu (Rhea americana) ve Darwin nandusu (Rhea pennata) olmak üzere yaşayan iki türü vardır. Nandular, Güney Amerika'nın ılıman ve subtropik kuşağının otluk alanlarının karakteristik hayvanlarıdır.

Özellikler
Şekil olarak deve kuşuna çok benzerler. Öyle ki, eski literatürlerde Güney Amerika deve kuşları olarak da tanımlanırlar. Bununla birlikte birkaç dikkat çekici fark mevcuttur. En başta nandu bir deve kuşundan çok daha küçük olup, 1,4 m boyu ile sadece yarısı kadar boydadır. Nandular tüylü bir boyna ve kafaya sahiptirler ki bu kısımlar deve kuşunda çıplaktır. Diğer pek çok Struthioniformes takımındakiler gibi nanduların da her bir ayaklarında 3 parmak olup bu sayı deve kuşunda ikidir. Nanduların kanatları, ait oldukları takımlarında bulunan diğer tüm kuşlarınkilerden daha büyüktür. Ancak kendi ağırlığı uçmak için çok fazla olduğundan uçamazlar. Bununla birlikte kanatlar hızla koşarken hayvanın dengede kalması için kullanılırlar. Bundan başka her kanat bir silah olarak kullanılabilen keskin bir pençe taşır.

Nandular, deve kuşu gibi hızlı bir koşucu olmasalar da 60 km/s kadar hatırı sayılır bir hıza ulaşabilirler. Bundan başka problemsiz olarak bir nehri geçebilecek şekilde iyi bir yüzücüdürler.

Yaşam alanı
Nandular Arjantin, Şili, Paraguay, Uruguay, Brezilya ve Bolivya'da yaşarlar. Buna karşın Darwin nandusu Peru'nun en güneydeki zirvelerinde bulunur. Açık, Savana benzeri alanlarda yaşarlar. Patagonya düzlüğünün Pampa ve Chaco adı verilen kısımları ve Andlar'ın yüksek platoları yaşam alanlarıdır. Nandu (Rhea), sıcak iklimli düşük seviyeli yerleri tercih ederken Darwin nandusu 4.500 metreyi bulan yüksek konumlu ve Güney Amerika'nın en uç güney kısımlarında sub-kutupsal bölgelerde yaşayabilir.

Kaynakça

Kitap

Rheidae
Kuş cinsleri

Rhea (cins)


The coat of arms of Bosnia and Herzegovina was adopted in 1998, replacing the previous design that had been in use since 1992 when Bosnia and Herzegovina gained independence, and follows the design of the national flag.

බොස්නියා සහ හර්සෙගොවිනා හී ලාංඡනය


Afrika
 Aksumitisches Reich
 König: Nezool (ca. 450–ca. 500)

 Reich der Vandalen
 König: Geiserich (428–477)

Amerika
 Maya
 Palenque
 König: Casper II. (435–487)
 Tikal
 König: K'an-Ak (458–486)

Asien
 China
 Kaiser: Song Mingdi (465–472)
 Nördliche Wei-Dynastie: Xian Wen (466–471)

 Iberien (Kartlien)
 König: Wachtang I. Gorgassali (452–502)

 Indien
 Gupta-Reich
 König: Skandagupta (455–467)
 Kadamba
 König: Santi Farman (450–475)
 Pallava
 König: Skanda Varman IV. (460–480)
 Vakataka
 König: Prithvishena II. (460–480)

 Japan
 Kaiser: Yūryaku (456–479)

 Korea
 Baekje
 König: Gaero (454–475)
 Gaya
 König: Jilji (451–492)
 Goguryeo
 König: Jangsu (413–490)
 Silla
 König: Jabi (458–479)

 Sassanidenreich
 Schah (Großkönig): Peroz I. (459–484)

Europa
 Weströmisches Reich
 Kaiser: Interregnum (465–467)
 Konsul: Tatianus (466)

 Oströmisches Reich
 Kaiser: Leo I. (457–474)
 Konsul: Leo I. (466)

 Ostgotenreich
 König: Thiudimir (465–474)

 Reich der Burgunden
 König: Gundioch (436–470)

 Kent
 König: Hengest (455–488)

 Reich der Sueben
 König: Remismund (464–469)

 Reich des Syagrius
 Herrscher: Syagrius (464–486/487)

 Salfranken
 König: Childerich I. (458–481/482)

 Westgotenreich
 König: Theoderich II. (453–466)
 König: Eurich (466–484)

Religiöse Führer
 Papst: Hilarius (461–468)
 Patriarch von Konstantinopel: Gennadios I. (458–471)

Liste der Staatsoberhäupter 466


ශ්‍රීවිජය  යනු, (වර්තමාන ඉන්දුනීසියාවෙහි) සුමාත්‍රා දිවයින වෙත පදනම් වූ,  අග්නිදිග ආසියාවෙහි බොහෝ කොටසකට බලපෑම් එල්ල කල මැලේ බෞද්ධ  නාවුකාධිකාරීමය අධිරාජ්‍යයකි.

ශ්‍රීවිජය


Ofè est l'un des huit arrondissements de la commune de Savè dans le département des Collines au centre du Bénin.

Géographie
L'arrondissement de Ofè est situé au centre du Bénin et compte 5 villages. Il s'agit de :
 Atchakpa I
 Atchakpa Ii
 Ayedjoko
 Dani
 Gobe.

Histoire

Démographie
Selon le recensement de la population de  conduit par l'Institut national de la statistique et de l'analyse économique (INSAE), Ofè compte 15381 habitants.

Notes et références

Arrondissement au Bénin
Collines

Ofè


القطب الزّجاجي أو المسرى الزجاجي أو إلكترود زجاجي في الكيمياء هو قطب كهربائي حسّاس للشّوارد (الأيّونات).

يستخدم في المختبرات كثيرا بدلا من قطب قياسي للهيدروجين . ووهو يستخدم معا محاليل معروفة قيمة الباهاء pH لها، أي يجب معيرتها . ويعتمد الجهد الكهربائي الذي يظهر على القطب على فاعلية أيونات الهيدروجين طبقا لمعادلة نرنست.

يلزم في العادة قطبان لقياس الباهاء، أحدهما قطب مرجعي والآخر القطب الزجاجي . كما توجد نوع يحتوي على القطبين معا فيما يسمى قضيب قياس عقدي.

القطب الزجاجي المزدوج

يتكون هذا النوع للقضيب العقدي من أنبوب رفيع داخلي موجود في أنبوب خارجي . يعمل الأنبوب الخارجي كقطب مرجعي (قطب كلوريد الفضة) ويحتوي على سلك من تافضة ومحلول كلوريد الفضة ومحلول كهرل من كلوريد البوتاسيوم . كما يوجد داخل الأنبوب الداخلي سلك أخر من الفضة، ومحلول كلوريد الفضة ومحلول كلوريد البوتاسيوم وتحتوي علاوة على ذلك على محلول منظم من الفوسفات.

يتصل الالأنبوب الداخلي المحلول المراد قياسه عن طريق غشاء زجاجي، ويتصل الأنبوب الخارجي أيضا بسداد مسامي من السيراميك . ويتكون القضيب من السلسلة التالية الكهروكيميائية :

Glass electrode || Reference Solution || Test Solution || Glass electrode
Ag(s) | AgCl(s) | KCl(aq) || 1×10-7M H+ solution || glass membrane || Test Solution || ceramic junction || KCl(aq) | AgCl(s) | Ag(s

ويظهر الجهد المقاس على القطب بالطريقة التالية :

يتصل القطب المرجعي عن طريق سداد سيراميكي مسامي اتصالا كهربيا مع المحلول المراد قياسه حيث يمنع السداد تبادل مادي بين القطب والمحلول فلا يتغير جهده . توجد في القضيب قطب القياس منغمسا في محلول منظم من الفوسفات مضبوط على قيمة الباهاء pH 7. وهو متصل عن طريق غشاء زجاجي رقيق جدا (50 ميكرومتر) مع المحلول المراد قياسه، وعليه يظهر جهد قياس الباهاء المستخدم .

توجد أيونات الصوديوم والليثيوم في الغشاء الزجاجي في حالة حرية للحركة، أما البروتونات (أيونات الهيدروجين) فلا تنفذ في الغشاء . ومع ذلك يمكن لأيونات الهيدروجين شغل أماكن في بلورات السليكات الزجاجية عند ملامستها مع المحلول المائي . فعندما يكون قيمة pH منخفضة تشغل أيونات الهيدروجين الأماكن البلورية في الغشاء الزجاجي وتنزاح أيونات الليثيوم والصوديوم منها . ونظرا لحرية حركة أيونات الهيدروجين في الغشاء الزجاجي فإنها تنزاح إلى السطح الداخلي لها وبذلك ينشأ الجهد المقاس.

وعندما تكون قيمة الباهاء عالية يكثر تركيز أيونات الهيدروجين في الأنبوب الداخلي، وتسير العملية في الاتجاه الآخر، ويظهر الجهد بإشارة مخالفة .

الاستخدامات

لا يصح تخزين القطب الزجاجي جافا أو يترك لمدة طويلة في الماء . ويتم تخزينه بطريقة صحيحة عن طريق وضعه في محلول كلوريد البوتاسيوم بتركيز 3 M.

 يستخدم لقياس الهاباء في المختبرات،
 قياس الباهاء المتواصل لمراقبة العمليات الصناعية، مثل الصناعات الكيماوية، والتقنية البيولوجية في تجهيز ماء الشرب وتدويره، في الصناعات الغذائية، وفي إنتاج المشروبات.
 في معايرة الحماض والقواعد،
 قياس الأس الهيدروجيني في هواية تربية الأسماك المنزلية Aquarium.

اقرأ أيضا
 قطب قياسي للهيدروجين
 قطب كالومل المشبع
 تفاعل أكسدة-اختزال
 جهد اختزال
 جهد تحلل
 تحليل كهربائي
 تفاعل عكوس
 بطارية الرصاص
 تفكك كيميائي
 كيمياء كهربية
 قائمة الجهود القياسية

المراجع

أقطاب
تطبيقات الزجاج
تفاعلات كيميائية

قطب زجاجي


Kutac je prapovijesno arheološko nalazište, na južnim padinama brda Radovićâ iznad istočnog ulaza u selo Kutac, na lokalitetu Pećini, Grad Vrgorac. Predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Vrijeme nastanka: 900. pr. Kr. Na južnim padinama brda Radovići iznad istočnog ulaza u selo Kutac nalazi se lokalitet Pećina. Riječ je pripećku (skloništu ispod stijene) ispod kojeg se po terasama nailazi na veću količinu prapovijesne keramike. Iako nisu provođena nikakva arheološka istraživanja, s obzirom na materijal pronađen po površinama terasa, nalazište je moguće datirati u željezno doba. Nedaleko od Pećine na samom zapadnom ulazu u selo Kutac nalazi se djelomično devastirana prapovijesna gomila (tumul), promjera 10-12 metara. Na površini gomile vidi se grob od kamenih ploča, orijentiran istok-zapad. Po površinskim nalazima keramike gomilu je također moguće datirati u željezno doba.

Zaštita
Pod oznakom P-4206 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Vrgorac
Prapovijesni arheološki lokaliteti u Hrvatskoj

Kutac (prapovijesno nalazište)


Hriadky este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 453 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hriadky este atestată documentar din 1320.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hriadky


Jeffrey Preston Bezos (Albuquerque, Novi Meksiko, SAD, 12. siječnja 1964.) je ameički investitor i inženjer. Osnivač je Amazona, čiji je bio izvršni direktor u prošlosti. Njegovo bogatstvo je procjenjeno na 196 milijardi dolara, te je prema Forbesovoj listi bogataša treći najbogatiji čovjek na svijetu. 20. srpnja 2021.  letio je u svemir sa svojim bratom Markom.

Rani život
Jeffrey Preston Jorgensen rođen je u Albuquerqueu, 12. siječnja 1964., kao sin Jacklyn i Theodora. Njegova majka tada je imala 17 godina i pohađala srednju školu, a otac mu je imao 19 godina. Roditelji su mu se rastavili, a nakon toga se njegova majka udala za kubanskog imigranta Miguela "Mike" Bezosa, travnja 1968. Tada je Jeffovo prezime promijenjeno iz Jorgensen u Bezos.

Kako bi Miguel radio kao inženjer obitelj se iz Albuquerquea seli u Houston, Teksas. Bezos tamo pohađa River Oaks osnovnu školu do šestog razreda. Bezos je često ljetovao na ranču svoga djeda, Lawrence Gisea, u Cottuli. Obitelj se zatim seli u Miami, gdje Bezos pohađa srednju školu Miami Palmetto, u ovom razdoblju radi u McDonald'su. Godine 1982. Bezos završava srednju školu kao učenik generacije, a 1986. summa cum laude završava studij inženjerstva na sveučilištu Princeton.

Karijera

Početak karijere
Nakon završetka studija kreće raditi u tvrtci Fitel, sve do 1988. kada se zapošljava u Bankers Trustu. Nakon toga se zapošljava u tvrtci D. E. Shaw & Co, gdje radi do 1994. te dolazi do položaja potpredsjednika.

Amazon
Dana 5. srpnja 1994. Bezos je napustio posao i osnovao Amazon, u početku online knjižaru.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki poduzetnici

Jeff Bezos


Calliandra, rod drveća i grmova iz porodice Fabaceae, smješten u tribus Ingeae, dio potporodice Caesalpinioideae. Postoji 149 priznatih vrsta iz tropske i suptropske Amerike koje su rasprostranjene od južnih dijelova SAD-a na jug preko Srednje Amerike do Čilea i Argentine.

Vrste

 Calliandra aeschynomenoides Benth.
 Calliandra angustifolia Spruce ex Benth.
 Calliandra antioquiae Barneby
 Calliandra asplenioides (Nees) Benth.
 Calliandra bahiana Renvoize
 Calliandra belizensis (Britton & Rose) Standl.
 Calliandra bella (Mart. ex Spreng.) Benth.
 Calliandra biflora Tharp
 Calliandra bifoliolata H.M.Hern. & Ortíz-Rodr.
 Calliandra bijuga Rose
 Calliandra blanchetii Benth.
 Calliandra bombycina Spruce ex Benth.
 Calliandra brenesii Standl.
 Calliandra brevicaulis Micheli
 Calliandra bromelioides E.R.Souza & L.P.Queiroz
 Calliandra caeciliae Harms
 Calliandra californica Benth.
 Calliandra calycina Benth.
 Calliandra carcerea Standl. & Steyerm.
 Calliandra carrascana Barneby
 Calliandra chilensis Benth.
 Calliandra chulumania Barneby
 Calliandra coccinea Renvoize
 Calliandra colimae Barneby
 Calliandra comosa (Sw.) Benth.
 Calliandra concinna Barneby
 Calliandra conferta Benth.
 Calliandra coriacea (Humb. & Bonpl. ex Willd.) Benth.
 Calliandra crassipes Benth.
 Calliandra cruegeri Griseb.
 Calliandra cualensis H.M.Hern.
 Calliandra × cumbucana Renvoize
 Calliandra debilis Renvoize
 Calliandra depauperata Benth.
 Calliandra dolichopoda H.M.Hern.
 Calliandra duckei Barneby
 Calliandra dysantha Benth.
 Calliandra elegans Renvoize
 Calliandra enervis (Britton) Urb.
 Calliandra eriophylla Benth.
 Calliandra erubescens Renvoize
 Calliandra erythrocephala H.M.Hern. & M.Sousa
 Calliandra estebanensis H.M.Hern.
 Calliandra falcata Benth.
 Calliandra fasciculata Benth.
 Calliandra feioana Renvoize
 Calliandra fernandesii Barneby
 Calliandra foliolosa Benth.
 Calliandra fuscipila Harms
 Calliandra ganevii Barneby
 Calliandra gardneri Benth.
 Calliandra geraisensis E.R.Souza & L.P.Queiroz
 Calliandra germana Barneby
 Calliandra glaziovii Taub.
 Calliandra glomerulata H.Karst.
 Calliandra glyphoxylon Spruce ex Benth.
 Calliandra goldmanii Rose ex Barneby
 Calliandra grandifolia P.H.Allen
 Calliandra guildingii Benth.
 Calliandra haematocephala Hassk.
 Calliandra haematomma (Bertero ex DC.) Benth.
 Calliandra harrisii (Lindl.) Benth.
 Calliandra hintonii Barneby
 Calliandra hirsuta (G.Don) Benth.
 Calliandra hirsuticaulis Harms
 Calliandra hirtiflora Benth.
 Calliandra houstoniana (Mill.) Standl.
 Calliandra humilis Benth.
 Calliandra hygrophila Mackinder & G.P.Lewis
 Calliandra hymenaeoides (Rich.) Benth.
 Calliandra iligna Barneby
 Calliandra imbricata E.R.Souza & L.P.Queiroz
 Calliandra imperialis Barneby
 Calliandra involuta Mackinder & G.P.Lewis
 Calliandra iselyi B.L.Turner
 Calliandra jariensis Barneby
 Calliandra juzepczukii Standl.
 Calliandra laevis Rose
 Calliandra lanata Benth.
 Calliandra laxa (Willd.) Benth.
 Calliandra leptopoda Benth.
 Calliandra lewisii E.R.Souza & L.P.Queiroz
 Calliandra linearis Benth.
 Calliandra lintea Barneby
 Calliandra longipedicellata (McVaugh) Macqueen & H.M.Hern.
 Calliandra longipes Benth.
 Calliandra longipinna Benth.
 Calliandra luetzelburgii Harms
 Calliandra macqueenii Barneby
 Calliandra macrocalyx Harms
 Calliandra magdalenae (Bertero ex DC.) Benth.
 Calliandra mayana H.M.Hern.
 Calliandra medellinensis Britton & Rose ex Britton & Killip
 Calliandra molinae Standl.
 Calliandra mollissima (Humb. & Bonpl. ex Willd.) Benth.
 Calliandra mucugeana Renvoize
 Calliandra nebulosa Barneby
 Calliandra oroboensis E.R.Souza & L.P.Queiroz
 Calliandra paganuccii E.R.Souza
 Calliandra pakaraimensis R.S.Cowan
 Calliandra palmeri S.Watson
 Calliandra paniculata C.D.Adams
 Calliandra parviflora Benth.
 Calliandra parvifolia (Hook. & Arn.) Speg.
 Calliandra paterna Barneby
 Calliandra pauciflora (A.Rich.) Griseb.
 Calliandra pedicellata Benth.
 Calliandra peninsularis Rose
 Calliandra physocalyx H.M.Hern. & M.Sousa
 Calliandra pilgeriana Harms
 Calliandra pilocarpa A.E.Estrada, Rebman & Villarreal
 Calliandra pittieri Standl.
 Calliandra pityophila Barneby
 Calliandra purdiei Benth.
 Calliandra purpurea (L.) Benth.
 Calliandra quetzal (Donn.Sm.) Donn.Sm.
 Calliandra renvoizeana Barneby
 Calliandra rhodocephala Donn.Sm.
 Calliandra ricoana H.M.Hern. & R.Duno
 Calliandra rigida Benth.
 Calliandra riparia Pittier
 Calliandra rubescens (M.Martens & Galeotti) Standl.
 Calliandra samik Barneby
 Calliandra santosiana Glaz. ex Barneby
 Calliandra seleri Harms
 Calliandra selloi (Spreng.) J.F.Macbr.
 Calliandra semisepulta Barneby
 Calliandra sesquipedalis McVaugh
 Calliandra sessilis Benth.
 Calliandra silvicola Taub.
 Calliandra sincorana Harms
 Calliandra spinosa Ducke
 Calliandra squarrosa Benth.
 Calliandra staminea (Thunb.) Barneby
 Calliandra stelligera Barneby
 Calliandra subspicata Benth.
 Calliandra surinamensis Benth.
 Calliandra taxifolia (Kunth) Benth.
 Calliandra tehuantepecensis (L.Rico & M.Sousa) E.R.Souza & L.P.Queiroz
 Calliandra tergemina (L.) Benth.
 Calliandra tolimensis Taub. ex Hieron.
 Calliandra trinervia Benth.
 Calliandra tsugoides R.S.Cowan
 Calliandra tumbeziana J.F.Macbr.
 Calliandra tweediei Benth.
 Calliandra ulei Harms
 Calliandra umbellifera Benth.
 Calliandra vaupesiana R.S.Cowan
 Calliandra virgata Benth.
 Calliandra viscidula Benth.

Sinonimi
 Anneslia Salisb.
 Clelia Casar.
 Codonandra H.Karst.
 Guinetia L.Rico & M.Sousa

Izvori

Ingeae

Calliandra


العزيمة فيلم مصري من إنتاج عام 1939، بطولة حسين صدقي وفاطمة رشدي، تأليف وإخراج كمال سليم، تم تصنيفه من المراكز الأولى ضمن أفضل 100 فيلم في تاريخ السينما المصرية في استفتاء النقاد.

قصة الفيلم
يجمع الحب بين «محمد» (حسين صدقي) و«فاطمة» (فاطمة رشدي) فيتعاهدان على الزواج في حين أن «محمد» حديث التخرج ويعاني من ظروف مالية غير ميسرة، فيتشارك مع «عدلي» (أنور وجدي) ابن «نزيه باشا» (زكي رستم) في شركة تجارية بمجهوده، وهي عبارة عن مكتب للاستيراد والتصدير. يسافر «نزيه باشا» تاركًا العمل «لمحمد» وابنه «عدلي» الذي يبدأ في ممطالة «محمد» في البدء في تنفيذ الشركة وحين يكتشف «نزيه باشا» ذلك بعد عودته يطرد الابن المستهتر من البيت. ويتوسط «لمحمد» في التعيين في شركة كبيرة يتزوج «محمد» «بفاطمة»، ولكن يتم تلفيق تهمة «لمحمد» بضياع مستند مهم ويطرد على أثر ذلك من الشركة ويضطر للعمل في وظيفة صغيرة مع إخفاء ذلك عن «فاطمة» والتي عندما تكتشف ذلك تحت تأثير أمها تطلب الطلاق في حين يطمع فيها الجزار «العتر»، ويتقدم للزواج منها، يحدث أن يتغير حال عدلى ابن نزيه باشا ويعمل على إيجاد المستند الذي من شأنه يتم تبرئة محمد من التهمة التي نسبت إليه ويبدأ محمد مع عدلي الشراكة الذي كان يخطط لها من قبل.تندم فاطمة على تفريطها في حبها «محمد» وتعود إليه قبل إتمام زواجها من الجزار الذي يحاول اختطافها لولا تصدى «محمد» و«عدلى» وأصدقاء «محمد» في الحارة.

طاقم التمثيل
 حسين صدقي: (محمد)
 فاطمة رشدي: (فاطمة)
 أنور وجدي: (عدلي)
 زكي رستم: (نزيه باشا)
 عباس فارس: (الباشا المدير)
 عبد العزيز خليل: (معلم عتر)
 ماري منيب: (والدة فاطمة)
 حسن كامل: (والد فاطمة)
 ثريا فخري: (والدة محمد)
 عبد السلام النابلسي: (صديق عدلي)
 حكمت فهمي: (فردوس)
 علي طبنجات: (معلم شبك)
 مختار عثمان: (حاج روحي)
 عمر وصفي: (الأسطى حنفي)
 آمال حسين
 مختار حسين
 أحمد شكري

فريق العمل
 إخراج: كمال سليم
 قصة وسيناريو: كمال سليم
 حوار: بديع خيري
 إنتاج: ستوديو مصر
 توزيع: ستوديو مصر
 تصوير: فيري فاركاش
 مناظر: ولي الدين سامح
 موسيقى: عبد الحميد عبد الرحمن
 مونتاج: كمال سليم
 أخذت المناظر في ستوديو مصر
 تم الطبع والتحميض في ستوديو مصر

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة الفيلم على موقع السينما

أفلام أنور وجدي
أفلام تقع أحداثها في مصر
أفلام رومانسية درامية مصرية
أفلام زكي رستم
أفلام عباس فارس
أفلام عبد السلام النابلسي
أفلام مصرية إنتاج 1939
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام كوميديا موسيقية 1939
أفلام علي طبنجات
أفلام حسين صدقي
أفلام فاطمة رشدي
أفلام عبد العزيز خليل
أفلام ماري منيب
أفلام حسن كامل
أفلام ثريا فخري
أفلام حكمت فهمي
أفلام مختار عثمان
أفلام آمال حسين

العزيمة (فيلم)


İlimbey, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle; 93 Harbi'nden sonra Gürcistan'ın Batum şehrine bağlı Maradit köyünden göç eden Müslüman Gürcüler tarafından kurulmuştur.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 18 km, Geyve ilçesine 21 km uzaklıktadır.Samanlı Dağı eteklerinde çok güzel yeşilliklerle kaplı orman arazisi içinde yer almaktadır. Mahallenin içinden İlimbey Deresi Geçmektedir.

Nüfus

Dış bağlantılar

Geyve'nin mahalleleri

İlimbey, Geyve


An Rhomboda bantaengensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Ormerod. An Rhomboda bantaengensis in nahilalakip ha genus nga Rhomboda, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhomboda

Rhomboda bantaengensis


A participação dos ucranianos na guerra Etíope-Eritreia foi representada por conselheiros militares e mercenários. A grande maioria lutou ao lado da Eritreia, embora alguns tenham se juntado à Etiópia.

História
Ao contrário dos etíopes, que apostaram nos militares russos, os eritreus recrutaram o apoio técnico-militar da Ucrânia. Já no verão de 1998, a ponte aérea Kiev — Asmara foi organizada.

No mesmo ano, um grupo de pilotos eritreus passou por um curso acelerado de reciclagem de novos equipamentos em centros de treinamento ucranianos. Equipamentos ucranianos e búlgaros chegaram ao país para servir a força aérea da Eritreia. Os ucranianos também atuaram como pilotos-instrutores. Ao mesmo tempo, eles estavam envolvidos no transporte de armas e equipamentos militares fornecidos para a Eritreia por terceiros estados.

De acordo com algumas informações, especialistas ucranianos poderiam se envolver em confrontos com cidadãos das ex-repúblicas soviéticas que lutaram ao lado dos etíopes, em particular, com os russos. De acordo com Alexander Mishin, co-fundador do Centro ucraniano de pesquisa da África, praticamente todos os pilotos das partes em conflito eram da Ucrânia e da Rússia. Eles se enfrentaram várias vezes. Ele chamou os eventos de 1998-2000 de "A Primeira Guerra Russo-Ucraniana".

Vale a pena notar que um certo número de ucranianos lutou ao lado da Etiópia, assim como os russos ao lado da Eritreia.

Número e composição
De acordo com a publicação Nezavisimaya Gazeta, em março de 2000, havia cerca de 300 ucranianos no país. O jornal Sobesednik em maio 2001 do ano, após a guerra, informou sobre a participação no conflito do lado da Eritreia não mais do que pilotos 20-30 e o mesmo pessoal de terra.

Incidentes
 17 Julho 1998, um dos Il-76MD ucranianos (número de registro UR-UCI) que transportava propriedades especiais sofreu um acidente e caiu perto de Asmara.

Principais fontes
 Михаил Жирохов. Война в воздухе на Африканском Роге // Уголок неба : авиационная энциклопедия. — 2004.

Conflito fronteiriço etíope-eritreu
Mercenários

Participação dos ucranianos na guerra Etíope-Eritreia


المعهد العالي للتكنولوجيات الطبية بتونس هو أحد مؤسسات التعليم العالي التونسية، يتبع جامعة تونس المنار.

 بُعث هذا المعهد طبقاً للأمر رقم 1912 المؤرخ في 14 أغسطس (أوت) 2001.
 يهدف إلى إعداد خريجين لهم معرفة كافية بالتكنولوجيات عامة وبالتكنولوجيات الطبية خاصة بما يمكنهم من استعمال التجهيزات الطبية وصيانتها ومراقبتها.
 طبقاً لأرقام السنة الدراسية 2007- 2008 يُعدّ المعهد ما مجموعه 1821 طالباً من بينهم 1114 طالبة.

وصلة خارجية
موقع المعهد على الإنترنت.

معاهد علمية
تعليم عال
التعليم في تونس

المعهد العالي للتكنولوجيات الطبية بتونس


«Black & Blue» es una canción de la banda sueca de indie Miike Snow. Fue el tercer sencillo de su debut homónimo "Miike Snow", lanzado el 26 de octubre de 2009.

Alcanzó el puesto #64 en el UK Singles Chart.

Video musical
En el videoclip aparece el actor escocés Jeffrey Stewart, conocido por interpretar a Reg Hollis en el drama de televisión británico "The Bill".

Listado de canciones

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 Black & Blue en Discogs

Sencillos de 2009
Canciones de Miike Snow
Sencillos de rock alternativo
Canciones en inglés
Canciones de rock

Black & Blue (canción de Miike Snow)