Viśuddhacāritra (jap. , Jōgyō, dt. Reines Praktizieren) ist ein Bodhisattva. Er wird im 15. Kapitel des Lotos-Sutra mit dem Namen Hervorquellen (von Scharen von Bodhisattvas) aus der Erde erwähnt, zusammen mit den Bodhisattvas Supratisthitacaritra (Praktizieren von friedlichem Stand), Anantacāritra (Unbegrenztes Praktizieren) und Viśistacāritra (Hervorragendes Praktizieren). Er symbolisiert die Reinheit als Bestandteil der Charakteristika der Buddhaschaft.

Einzelnachweise

Literatur
 Lotos-Sutra – Das große Erleuchtungsbuch des Buddhismus Vollständige Übersetzung von Margareta von Borsig. Verlag Herder, Freiburg i. Br., Neuausgabe 2009. ISBN 978-3451301568
 The Writings of Nichiren Shonin. University of Hawai'i Press, Vol. 1–6, ISBN 0824827333
 A Dictionary of Buddhist Terms and Concepts. Nichiren Shosho International Center, ISBN 4888720142

Weblinks
 Rev. Ryuei Michael McCormick:  Vier Bodhisattvas aus der Erde (englisch)

Bodhisattva
Mahayana

Viśuddhacāritra


Le Congrès mondial des sciences du sol ( ou WCSS) est une conférence organisée tous les quatre ans (bien qu'interrompue pendant la Seconde Guerre mondiale) sous la direction de l'Union internationale des sciences du sol (UISS). Son but est notamment d'assurer l'avancement de la science des sols et de son application. En plus de programmes scientifiques et de discussions, les congrès comprennent des sorties sur le terrain.

Le nombre de membres présents a régulièrement augmenté, avec environ  assistant à chaque congrès depuis le  à Acapulco, au Mexique provenant de plus de , et plus de  attendus à Glasgow en 2022.

Lieux de déroulement
Depuis 1927, les congrès se sont déroulés dans différents villes de différents continents. Sur les  passés, huit se sont tenus en Europe, six dans les Amériques, quatre en Asie, deux en Australie et un en Afrique.

Notes et références

Liens externes
 Site officiel de l'UISS
 Site officiel du  WCSS (2022)

Conférence internationale
Congrès scientifique
Événement à Glasgow

Congrès mondial des sciences du sol


دائرة زيغود يوسف إحدى دوائر ولاية قسنطينة الجزائرية . عاصمتها هي زيغود يوسف وتضم بلديات :
 زيغود يوسف
 بني حميدان

مصادر

زيغود يوسف (بلدية)|زيغود يوسف

دائرة زيغود يوسف


أولغا كوريلنكو  (بالأوكرانية: Ольга Куриленко) ممثلة وعارضة أزياء أوكرانية من مواليد 14 نوفمبر 1979. أشتهرت بأداء دور الفتاة في فيلم كم من العزاء، أحد أفلام سلسلة جيمس بوند. وهي مولودة في أوكرانيا، وحصلت على الجنسية الفرنسية في عام 2001.

حياتها
انفصل والديها بعد ولادتها مباشرة، وكافحت والدتها من أجل البقاء بعدما واجهوا العديد من المشاكل. خلال سنوات عملها في أوكرانيا درست أولغا الفن واللغات وقضت سبع سنوات في دراسة البيانو في مدرسة الموسيقى المحلية في بيردياسك. ذهبت أيضا إلى استوديو الباليه. في سن 13 سافرت مع والدتها إلى موسكو ، وهناك عرض عليها العمل كعارضة ازياء، حيث إنتقلت إلى باريس، وتعلمت الفرنسية في ستة أشهر ووقع عليها وكالة ماديسون. في سن ال 18 ظهرت على غلاف المجلة، أصبحت أيضا الوجه الرسمي للملابس الداخلية Lejaby والملابس بيبي، كلارنس وهيلينا روبنشتاين شركات مستحضرات التجميل. ثم إتجهت إلى عالم السينما من خلال عدة أدوار سينمائية خاصة، وساعدها على ذلك جمالها الطبيعي الفاتن والعري الصريح الذي جذب انتباه الجمهور لها.

قائمة الأعمال

مراجع وملاحظات

وصلات خارجية

 صور أولغا كوريلنكو
 أخبار أولغا كوريلنكو

أشخاص على قيد الحياة
أوكرانيون مغتربون في إنجلترا
أوكرانيون من أصل بيلاروسي
أوكرانيون من أصل روسي
أوكرانيون مهاجرون إلى فرنسا
سوفييت من أصل روسي
عارضات أزياء أوكرانيات
عارضات أزياء فرنسيات
فرنسيون متجنسون
فرنسيون مغتربون في إنجلترا
فرنسيون من أصل أوكراني
فرنسيون من أصل بيلاروسي
فرنسيون من أصل روسي
ممثلات أفلام أوكرانيات
ممثلات أفلام فرنسيات
ممثلات أوكرانيات
ممثلات أوكرانيات في القرن 21
ممثلات فرنسيات في القرن 21
مواليد 1979
مواليد في بيرديانسك

أولغا كوريلنكو


سيد برغش بن سعيد آل بو سعيد السلطان الثاني لزنجبار بعد أخيه ماجد بن سعيد وهو الابن السابع للسلطان سعيد بن سلطان من أم من عبيد السلطان، وأصبحت حرة بمجرد ولادته، ولد عام 1252 هـ/ 1837م، وتولى الحكم منذ يوم الاثنين 14 رجب 1287هـ / 10أكتوبر 1870 حتى وفاته في الساعة الثامنة والنصف مساء ليلة الخميس 14 رجب 1305هـ / 26 مارس 1888م، حاز على وسام القديس مايكل والقديس جورج (GCMG) ووسام البرج والسيف العسكري (GCTE) من بريطانيا عند زيارته لها عام 1875م.

نشب خلاف بين السلطان ماجد وأخيه برغش في عام 1859م، وكانت أخته الصغرى السيدة سالمة (وقد غيرت اسمها إلى إميلي رويت بعد هروبها مع زوجها الألماني) وعمرها 15 سنة بذلك الوقت وعملت كسكرتيرة لحزب برغش، ولكن وبمساعدة الطراد الإنجليزي فقد انتهى عصيان برغش بسرعة وتم نفيه إلى بومباي لسنتين. وقد حكم بعد وفاة أخيه ماجد.

محاولته الانقلاب على الحكم
توفي السلطان سعيد بن سلطان على متن سفينته عند عودته من عمان إلى زنجبار، فتولى قيادة الإسطول ابنه برغش وهو يعلم بأن أخيه الأكبر سيخلف والده بالحكم، ولكنه متيقن بأنه لايعلم عن وفاة والده. لذلك فعند وصوله إلى زنجبار ليلا وبالسر في محاولة للاستيلاء على قصر الحكم في متوني والحصن الموجود بالمدينة، ولكن الحيلة لم يكتب لها النجاح وفشل في فرض سيطرته، فقد عجز عن حشد ما يكفي من الأتباع، إذ أن وزراء أبيه وكبار الشخصيات يميلون للسيد ماجد. وقد ذهب السيد برغش لأخيه السيد ماجد بتفسير زائف لموقفه، فقال له: «إنني نزلت سرا إلى الشاطئ ودفنت جثمان أبي لأن الجثمان كان في حالة مريعة بعد أن ظل سبعة أيام بلا دفن، وليس من اللائق أن يرى الناس الجثمان على هذه الحالة، وقد فكرت في أنني إذا أخبرتك بالنبأ فإنه سينتشر بين الناس في الحال، ولن يستطيع أحد أن يمنعهم من حضور جنازة حاكمهم». فعفا عنه السلطان ماجد، ولكنه قام بمحاولة أخرى عام 1865 للاستيلاء على الحكم وعزل أخيه ماجد وإعلان نفسه كسلطان لزنجبار وبمساعدة الفرنسيين. ولكن ماجد علم بالمخطط قبل حصول الانقلاب، ففر برغش بمساعدة أخته سالمة إلى مزرعة مارسيليا (يملكها أخوهم المتوفى خالد) وحصنها، وجمع حوله الكثير من العرب والأفارقة لحمايتها، لكن السلطان ماجد هاجم السراي بجنود عددهم 5000 بتاريخ 11 ربيع الأول 1276هـ / 14 أكتوبر 1859م بمساعدة الطراد الإنجليزي الذي أمده بالضباط والمدفعية، فهزمه ثم قبض عليه ونفاه إلى بومباي بالهند، فانتقل ببارجة بريطانية إلى بومباي، فأكرمت الحكومة مثواه، ومنحته دارا للسكن، ومعاشا قدره ألفا روبية. فأقام في بومباي ثمانية عشر شهرا، حتى عفا عنه السلطان ماجد بعد ثمانية عشر شهرا وسمح له بالعودة إلى زنجبار.

حكمه

تطوير زنجبار

ينسب الفضل له بناء وتطوير البنى التحتية لزنجبار وتطوير شبكات المياه، والحمامات العمومية، والشرطة والطرق والحدائق العامة والمستشفيات والمباني الحكومية الضخمة مثل بيت العجايب أو قصر العجائب عام 1883، وقد شجع شركة الملاحة البخارية البريطانية
الهندية (British India Steam Navigation Company) على القيام برحلات بخارية ما بين عدن وزنجبار كل شهر، وتلك الخدمة النوعية نقلت بريد زنجبار إلى أنحاء متعددة من العالم. وبعد افتتاح قناة السويس عام 1869 اتفق مع شركة التلغراف الشرقية (Eastern Telegraph Company) على مد كيبل تحت البحر من عدن إلى زنجبار مقابل التنازل عن جزيرة بيو، وقد تم الأنتهاء من مد الكيبل عام 1879. وافتتح مكتب محلي للبرق وجلب الفنيين من لندن وغوا وبومباي.

وأنشأ في زنجبار مطبعة عربية (المطبعة السلطانية) لطباعة الكتب الدينية والأدبية، وأصلح بعض طرق زنجبار بالحصى، وجلب ماكينة كهرباء لإنارة الشوارع والبيوت.

الريال البرغشي
تم في عهده إصدار أول عملة محلية تسمى الريال الزنجباري والمشهورة في الخليج بالريال البرغشي، وكان ذلك في عام 1881/1882م واستمرت حتى عام 1908م عندما تغيرت إلى الروبية الزنجبارية. وقد استخدم تلك العملة إلى جوار الريال النمساوي الذي يعادله بالقيمة والروبية الهندية وهي تساوي ½ ريال. وهي مجموعة من المسكوكات النحاسية والفضة والذهب ولا يوجد معها عملة ورقية.

منعه تجارة الرقيق

لم يرغب السلطان برغش بإغلاق تجارة العبيد الواسعة النطاق في زنجبار حيث كانوا يستخدمون كعمالة في مزارع القرنفل المنتشرة بالجزيرة وذات الأهمية الاقتصادية للسلطنة، ولكن أذعن عندما هدده الإنجليز بحصار بحري، فوافق على إغلاق سوق العبيد في مكونازيني (Mkunazini) وحرم نقل وتجارة العبيد، وأعطى الحماية للعبيد الأحرار عن طريق معاهدتين مع البريطانيين في 5 يونيو 1873 و 14 يوليو 1875. وبالتالي فقد تم منع نقل وتجارة العبيد من وإلى جميع أرجاء السلطنة الممتدة على طول الساحل الأفريقي ابتداء من عام 1878م.

السياسة الخارجية
وقد يكون آخر سلطان يحافظ على قدر من الاستقلالية الحقيقية عن الهيمنة الأوروبية. قد يكون يأخذ برأي المستشارين الأوروبيين الذين كان لهم تأثير قوي، ولكن مع ذلك لايزال الشخصية المركزية التي كان الكل يتصارع ليتمكن منه. وكان له دهاء دبلوماسي بالتعامل مع كل من بريطانيا وأمريكا وألمانيا وفرنسا والبرتغال، واشتبك مع الألمان في نزاع، وأخذوا يرسلون وكلاءهم ويستحدثون طرقا جديدة في داخل أفريقيا، ففي عام 1885م أعلنت ألمانيا ضمها مايقرب من ستون ألف كم مربع من ممتلكات السلطان برغش في أفريقيا، وقد خضع السلطان للأمر الواقع ووافق على الاستيلاء. ثم صدر تصريح ثلاثي من ألمانيا وفرنسا وبريطانيا بتحديد ممتلكات سلطان زنجبار عام 1886م، وعلى إثر ذلك فقد سلم السلطان إدارة بلاده إلى شركة شرق أفريقيا البريطانية، وإبنه خالد هو الذي حاول الاستيلاء على الحكم وخسر الحرب مع الإنجليز في أقصر حرب والمسماة الحرب الإنجليزية الزنجبارية.

عند استلام برغش الحكم عام 1870، فجأة وبدون مقدمات ولا ذكر للأسباب فقد وضع أخاه الأصغر خليفة بالحبس. وقد عاني هذا المسكين من ثلاث سنوات حبس في زنزانة مفردة ووضعت عليه السلاسل الثقيلة والأغلال، ولم يعرف أحدا ماهي الأسباب الداعية لذلك ولم يكن أحدا يجرؤ على السؤال. وقد يكون السبب هو الخوف من أن يخطط وريثه لعمل انقلاب عليه تماما كما عمل هو مع أخيه ماجد. لم يطلق برغش سراح أخيه إلا عندما نوت إحدى أخواته الحج إلى مكة، فخاف أن تصبه دعوة عليه هناك بالمدينة المقدسة، فطلب من أخته أن تعفو عنه فرفضت إلا بعد أن تم أطلاق سراح أخيه خليفة من الحبس.

إعصار زنجبار
أتى على زنجبار أضخم اعصار مر في تاريخها وكان يوم 7 صفر 1289هـ / 15 أبريل من سنة 1872، حيث دمر معظم مزارع القرنفل في الجزيرة، ونجت جزيرة بمبا من أسوأ مافي الإعصار وكذلك نجت أيضا معامل القرنفل التي فيها. وقد ذكرها المغيري في جهينة الأخبار كالتالي:

وفاته
لما ابتلي السيد برغش بداء السل أشير عليه أن يستحم بماء حار بعمان، فرحل إليها واستحم بالعين الحارة التي اشير اليه بالذهاب لها، فلم يستفد منها بشيء فهم بالعودة لزنجبار. فعلم أخوه السلطان تركي بن سعيد بشدة مرضه، فأراد الحجر عليه ومنعه من السفر، لكن زوجة السيد برغش عندما علمت بسريرة السيد تركي، أمرت القبطان بالسفر دون علم السيد تركي. فخرج المركب قبل وصول جند السلطان تركي. وفي طريق العودة توفي السلطان برغش في مركبه بتاريخ 14 رجب 1305هـ / 26 مارس 1888. فواصل المركب سيره إلى زنجبار، ودفن في القبة التي دفن فيها أبوه وأخواه خالد وماجد.

أسرته
هو الابن السابع من أبناء سعيد بن سلطان، وامه سرية أثيوبية اسمها فاتلة
وله عدة زوجات عدا زوجته السيدة موزة بنت حمد بن سالم البوسعيد (توفيت عام 1918) والتي أنجبت منه التالي:
 السلطان خالد بن برغش.
 سيف بن برغش مات في 5 ذي القعدة سنة 1298 / 30 سبتمبر 1882.
 نونو بنت برغش وتزوجت بالسلطان حمد بن ثويني.
 علية بنت برغش وتزوجت بعلي بن سالم البوسعيد ولدت عام 1861 - 1898.
 شريفة بنت برغش وتزوجت عام 1892 من فهد بن تركي البوسعيد.

المصادر

آل بو سعيد
حائزون على وسام القديس ميخائيل والقديس جرجس
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
سلاطين زنجبار
عرب في القرن 19
عمانيون في القرن 19
مواليد 1837
وفيات 1888
وفيات في زنجبار

برغش بن سعيد


Grace La Rue, née Stella Parsons le 23 avril 1882 à Kansas City, Missouri et morte le 13 mars 1956 à Burlingame en Californie, est une actrice américaine, chanteuse et comédienne de vaudeville.

Jeunesse
Grace La Rue est la fille de Lucy L. Parsons.

Carrière
Grace La Rue commence sa carrière à l'adolescence, dans un spectacle itinérant. En 1898, elle joue avec les Burke Brothers. De 1903 à 1906, elle joue le vaudeville avec  Charles H. Burke, son premier mari et un duo d'artiste noirs, les Inkey Boys. L'un de leurs numéros est intitulée Grace La Rue and her Inky Dinks. Elle quitte le groupe e pour rejoindre la comédie musicale de Broadway.

Grace La Rue joue dans un certain nombre de productions à Broadway. Elle fait ses débuts dans The Tourists en aout 1906. Elle apparait également dans The Blue Moon (1906), les Ziegfeld Follies de 1907 où elle joue Pocahontas et chante Miss Ginger From Jamaica,  les Ziegfeld Follies de 1908, comme chanteuse principale,, Molly May (1910) et Betsy (1911).

Le 12 aout 1909, elle épouse Byron D. Chandler, playboy new-yorkais, surnommé The Million Dollar Kid, à Bennington, Vermont. Le 30 juillet 1914, La Rue divorce, alléguant que Chandler est infidèle et qu'il l'a bat.

Grace La Rue  fait ses débuts dans le vaudeville en novembre 1912 au Poli's Theatre à Springfield, Missouri où elle chante un air de Madame Butterfly, et un duo avec un enregistrement phonographique d'Enrico Caruso. Variety lui fait une bonne critique en commentant que la pièce a donné à La Rue « l'occasion d'afficher sa voix cultivée parisienne ».

Grace La Rue  fait ses débuts au Palace Theatre à Londres, le 4 août 1913, avec la chanson , dans Honeymoon Express, une comédie musicale dans laquelle elle apparait avec Al Jolson. Le 8 décembre 1913, elle joue le rôle d'Ella dans The Girl Who Didn't  une nouvelle version de The Laughing Husband, avec Yvonne Arnaud pour partenaire au Lyric Theatre à Londres, où elle interprète A Tango Dream  d'Elsa Maxwell .

En juin 1917, elle joue dans Hitchy-Koo, produit et joué par Raymond Hitchcock au Cohan and Harris Theatre de New York, spectacle de vaudeville, mettant en vedette Frances White et William Rock, Irene Bordoni et Leon Errol avec des sketches comiques, dont une satire sur Billy Sunday et des chansons des trois stars féminines.

En 1919, La Rue fait ses débuts à l'écran, sous le nom de Stella Gray, aux côtés de l'acteur de théâtre et de cinéma américain Hale Hamilton dans le mélodrame That's Good. Elle épouse Hamilton le 29 mai 1920, au milieu d'un tourbillon de controverse entourant un procès intenté par la deuxième épouse de Hamilton, l'actrice .

En 1921, elle apparait avec Hale Hamilton dans Dear Me de  au Republic Theatre.

En 1922-1923, Grace La Rue apparaît dans la reprise de Music Box Revue d'Irving Berlin au Music Box Theatre de New York,. En 1924, elle apparaît au Coliseum de Londres avec Hamilton.

Pendant le reste de la décennie, elle travaille principalement aux États-Unis, alternant entre vaudeville, comédies musicales et revues. L'une de ses dernières apparitions importantes a lieu dans les Greenwich Village Follies de 1928 au Winter Garden Theatre de New York.

Elle apparait dans un court métrage Vitaphone en 1929 intitulé Grace La Rue: The International Star of Song.

Au début des années 1930, elle se retire en Californie, où elle fait une brève apparition dans le film She Done Him Wrong avec Mae West en 1933.

Grace La Rue est décédée au Peninsula Hospital de Burlingame, en Californie, le 13 mars 1956.

Enregistrements
Grace La Rue enregistre Does Anybody Here Know Nancy pour Columbia Records en 1910.

Elle enregistre la chanson  avec un orchestre dirigé par  pour His Master's Voice (HMV) le 22 août 1913 publiée sous le numéro d'enregistrement 03343.

Elle enregistre A Tango Dream d'Elsa Maxwell, pour le label HMV (03373) aux studios de The Gramophone Co Ltd, Hayes, Middlesex, le 6 février 1914.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :
.
.
.

Liens externes

.

 Photo d'identité de 1920 de Grace La Rue et Hale Hamilton
 Université de Caroline du Sud.

Chanteuse américaine du XXe siècle
Ziegfeld Girl
Actrice américaine de théâtre
Naissance en avril 1882
Naissance à Kansas City (Missouri)
Décès en mars 1956
Décès dans le comté de San Mateo
Décès à 73 ans

Grace La Rue


වෛද්‍ය නවීන් සසංක විජේකෝන්, 2007 වසරේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයෙන් දෙවන පන්තියේ (ඉහළ අංශය) ගෞරව සහිතව උපාධිය ලබා ගත්තේය. ඔහු සායනික වෛද්‍ය විද්‍යාව, ප්‍රසව හා නාරිවේදය, ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාව සහ ජීව රසායන විද්‍යාව යන විෂයයන් සඳහා විශිෂ්ට ගෞරව සහ සායනික වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්ය රාජසූරිය ත්‍යාගය ඇතුළු පදක්කම් 5කින් ද පිදුම් ලැබීය.

2014 වසරේ ශල්‍ය වෛද්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවට කථිකාචාර්යවරයකු ලෙස සම්බන්ධ වූ ඔහු පසුව ශල්‍ය වෛද්‍ය උපාධිය ලබා ගත්තේය. ඕස්ට්‍රේලියාවේ මොනෑෂ් ළමා රෝහලේ පශ්චාත් MD පුහුණුව අතරතුර, ඔහු ළමා ශල්‍ය වෛද්‍ය රෙජිස්ට්‍රාර්වරයෙකු ලෙස සහ ළමා මුත්රා විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ සායනික සාමාජිකයෙකු ලෙස සේවය කළේය. 2018 වසරේ සිට ඔහු රිජ්වේ ආර්යා ළමා රෝහලේ ළමා ශල්‍ය වෛද්‍යවරයකු ලෙස සේවය කරයි. දැනට ඔහු ශ්‍රී ලංකා ළමා ශල්‍ය වෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමයේ (SLAPS) සම ලේකම් තනතුර ද හොබවයි.

ඔහුගේ පර්යේෂණ අවශ්‍යතා අතරට මුත්‍රාශය සහ බඩවැල් අක්‍රිය වීම (BBD), ළමුන් තුළ ඇති නොගැලපීම, ළමා කොලරෙක්ටල් තත්වයන් සහ සමීප හයිපොස්පඩියා ඇතුළත් වේ.

විශේෂඥ වෛද්‍ය නවීන් විජේකෝන්


Oceanair  was a regional airline that was based at Luis Muñoz Marín International Airport in San Juan, Puerto Rico. It competed on domestic routes with Prinair; and on routes to the Virgin Islands with Prinair and with Aero Virgin Islands; using propeller-driven aircraft.

The airline flew from the late 1970s, when it started flying as Trans Commuter Airline, to the mid-1980s.

According to the Oceanair February 15, 1982 system timetable, the airline operated up to thirteen flights a day between San Juan and St. Thomas, up to nine flights a day between San Juan and St. Croix, and two flights a day between St. Thomas and St. Croix.  The airline was operating 40-passenger Fairchild F-27s and 10-passenger Beechcraft Queen Airs at this time.

Fleet

The fleet consisted of Fairchild F-27 and CASA 212 turboprops as well as Beechcraft Queen Air piston-engine light aircraft.

See also
 List of defunct airlines of the United States
 Aeronaves de Puerto Rico

References

External links
 Timetable images
 AirTimes timetables

Defunct airlines of Puerto Rico
1970s establishments in Puerto Rico
1980s disestablishments in Puerto Rico
Puerto Rican brands

Oceanair


عيسى الحربين (15 مايو 1982) معلق رياضي سعودي وكاتب ومقدم برامج رياضية.

بداية
كانت بدايته في التعليق في قناة الرياضية السعودية، من خلال الدوري الأرجنتيني وتصفيات الكرة لقارة أمريكا الجنوبية المؤهلة إلى أولمبياد آثينا.

الجزيرة الرياضية
بعد عامين في التلفزيون السعودي توجه عيسى الحربين إلى قناة الجزيرة الرياضية في 2004 كأول إعلامي سعودي يعمل في القناة الرياضية القطرية التي فجرت موهبته وأدخلته لعالم النجومية، ثلاث مواسم قضاها معلقاً للدوري الإيطالي أثرى من خلالها الكالشيو عبر الجزيرة الرياضية.

تلفزيون وراديو العرب

في أغسطس 2008 توجه عيسى الحربين إلى شبكة تلفزيون وراديو العرب إي آر تي معلقاً للعديد من الأحداث الرياضية الكبرى.

أبوظبي الرياضية
انتقل لقناة أبوظبي الرياضية في موسم 2010/2011 بعدما وقع عليه الاختيار ليكون صوت الدوري الإنجليزي الممتاز لثلاثة مواسم، كان جُزءا لا يتجزأ من المتعة في التغطية التي قامت بها قناة أبو ظبي الرياضية انتقل بعدها إلى قنوات الدوري والكأس في قطر.

تعليم
حصل في عام 2012 على درجة الماجستير في الإعلام في المملكة العربية السعودية

كرم من رئيس الاتحاد السعودي لكرة القدم أحمد عيد لحصول رسالة الحربين على امتياز الريادة العربية في التعليق الرياضي علمياً.

أحداث هامة وصفها للمشاهد العربي
 نهائي دوري أبطال أوروبا 2008 في موسكو ـ تشلسي / مانشيستر يونايتد.
 نهائي دوري أبطال أوروبا 2009 في روما ـ مانشيستر يونايتد / نادي برشلونة
 كأس القارات في جنوب أفريقيا.
 مهرجان اعتزال ماجد عبد اللّٰه.
 مهرجان اعتزال سامي الجابر.
 يعمل الآن في شركة الرياضة السعودية.

الجوهرة المشعة

جاء اختيار صوت عيسى الحربين بعد استفتاء عربي موسع ليكون أول معلق يفتتح ملعب الملك عبد الله بن عبد العزيز والملقب بالجوهرة المشعة في جدة من خلال المباراة النهائية لكأس ملك السعودية وبحضوره بين فريقي الأهلي والشباب التي توج الأخير بلقبها.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
معلقون رياضيون سعوديون
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
رياضيون سعوديون

عيسى الحربين


Dicnemonaceae, porodica pravih mahovina u redu Dicranales. Postoji nekoliko rodova

Rodovi
 genus: Dicnemon Schwägr.
 genus: Eucamptodon Mont.
 genus: Hollia Sieber
 genus: Monocranum Müll. Hal.
 genus: Synodontia (Duby ex Besch.) Broth.

Izvori

Dicranales

Dicnemonaceae


The Nasty Boys son un equipo de lucha libre profesional que consta de Brian Knobbs y Jerry Sags, activo desde mediados de los años 1980 y finales de los 1990. Su gimmick fue el de punks antisociales que se especializaron en la lucha hardcore. Eran conocidos por su distintivo "look callejero" de color negro, que, si bien es muy común entre los luchadores de hoy, era muy diferente de la vestimenta colorida de sus compañeros de lucha de finales de 1990 y principios de 1980. Estos incluían grafitis rociados en sus camisetas, cadenas adornadas, trenchoats de cuero, y sus cortes de pelo distintivo de mullet-hawk.

Carrera

A diferencia de la mayoría de los equipos profesionales de lucha libre, Jerry "Biff" Sags y Brian "Buff" Knobbs fueron amigos de la infancia (ambos procedentes de Whitehall Township, Pennsylvania) que se ponen juntos (mientras que la mayoría de los equipos de etiqueta eran y siguen siendo emparejados entre sí por bookers). Comenzaron su carrera en la Asociación Americana de Lucha Libre en 1985 y comenzó trabajando juntos como The Nasty Boyz en 1986. Se empezó a mover las cartas mientras que en Memphis, como un equipo de la cara contra los Rockers talón de la medianoche. En 1988, se mudaron a la Florida Championship Wrestling, donde ganó cinco Campeonato de Tag Team entre 1989 y 1990.

En 1990, los Nasty Boys se unió a la lucha del campeonato del mundo. En un principio tuvo un feudo con Rick y Scott Steiner, pero fueron incapaces de derrotar a los Hermanos Steiner para el Campeonato de los Estados Unidos por equipos.

The Nasty Boys dejó la WCW en diciembre de 1990 y se unió a la World Wrestling Federation. Junto con su mánager Jimmy Hart, anunciaron su intención de "Nastisize la WWF". Después de convertirse en el número uno de los contendientes por ganar un equipo de siete batalla real en el 16 de febrero de 1991 al aire de las superestrellas de la lucha libre (última eliminación de la Legion of Doom, gracias a la interferencia de poder y la gloria), que derrotó a The Hart Foundation para el Mundial de WWF Tag Team Championship en WrestleMania VII, y ostentó los títulos hasta el SummerSlam 1991, cuando fueron derrotados por la Legion of Doom en una descalificación no, no coinciden countout. Se volvieron la cara en el otoño de 1992 a la pelea con el dinero de Jimmy Hart Incorporated en los títulos de la etiqueta de equipo, pero no fueron capaces de recuperar el oro. The Nasty Boys en el Tour Hulkamania.

The Nasty Boys regresó a la WCW en 1993, como los talones y, gestionado por Missy Hyatt, se convirtió en WCW World Tag Team Champions. En 1994, lucharon y Cactus Jack Payne Maxx en una serie de peleas salvajes, que Payne describió más tarde como "no muy lejos de los días de gladiador". [Cita requerida] Se suponía que iban a participar en una pelea con el Evad y Kevin Sullivan, un par de (kayfabe) hermanos, pero Evad se lesionó la rodilla, y convencido de Cactus Jack Sullivan al equipo con él. Los desagradables perdieron los títulos al equipo lanzado-junto a Jack y Sullivan en una pelea callejera en Filadelfia Slamboree salvajes. Como resultado de las peleas intensas, los Nasty Boys pronto se convirtió en la cara.

Perillas y caídas de tensión fue en un feudo con equipos de la etiqueta, como el calor de Harlem y El Blue Bloods. En 1996, el Nuevo Orden Mundial les ofreció miembro de nWo, pero los atacaron tan pronto como recibió su nWo camisetas. En el siguiente partido contra Scott Hall y Kevin Nash, caídas de tensión se enfureció durante el partido después de la Sala se lesionó el cuello con una silla. Tras el partido, caídas de tensión presentó una demanda. Fue liberado de su contrato, y se retiró ese mismo año. Knobbs comenzó a perseguir el Campeonato Hardcore de la WCW.

The Nasty Boys se reunieron brevemente en el XWF de corta duración y el Consejo Mundial de Lucha Libre en Puerto Rico. Desde el retiro de los niños tienen ambos aparecieron en Hogan Knows Best y la revista de la WWE "¿Dónde están ahora?" sección.

El 20 de noviembre de 2007, Brian Knobbs y Saggs Jerry reformado en las grabaciones de WWE SmackDown desde Tampa, Florida, para luchar su primer partido de la WWE en 14 años.

El 21 de noviembre de 2009, fueron involucrados con el Hulkamania: Que comience la batalla evento del Circuito de Australia en Melbourne, Australia y luchó y derrotó a Reno Anoa'i y Guerrero vampiro en una lucha de la calle Australia.

El 4 de enero de 2010, The Nasty Boys hicieron su primera aparición en el programa televisivo de la Total Nonstop Action Wrestling, Impact!, Donde destrozaron sala de Team 3D en taquilla durante su ausencia en el espectáculo, mientras que en Japón. Esto inició un feudo, con ambos equipos intercambiando ataques físicos entre sí. En el 21 de enero la edición de Impact! los Nasty Boys compitió en su primer partido de la TNA, derrotando al equipo de Eric Young y Kevin Nash. En Contra Viento y Marea The Nasty Boys derrotó a Team 3D en una pelea por equipos, cuando Jimmy Hart hizo su retorno a la empresa e interferido en el partido en nombre de la Nasty Boys ". El 25 de febrero la edición de Impact! Team 3D derrotaron a los Nasty Boys en un partido de cuadros, cuando Jesse Neal intervino en nombre del Team 3D. The Nasty Boys y Hart continuó su feudo con Team 3D al derrotar a ellos y el Hermano Runt regreso, un reemplazo de Jesse Neal, quien la Nastys atacaron antes del partido, en un partido de equipo de seis hombres etiqueta. Después del encuentro Neal atacó el Nastys y ayudó a Team 3D poner caídas de tensión a través de una mesa. El 29 de marzo de 2010, la noticia de que los Nasty Boys habían sido liberados por la TNA tras un incidente en una función de la TNA con los ejecutivos de Spike presente.

Reputación

The Nasty Boys tienen una reputación de ser muy duro con sus oponentes. También se han involucrado en varias peleas legítimas con otros luchadores también nervaduras (travesuras backstage) ellos:

 Ken Shamrock tuvo una discusión con Knobbs después de que había acosado a su amigo y la novia de su amigo en un club nocturno. Más tarde esa noche, Shamrock fue a la habitación del hotel The Nasty Boys "para continuar la discusión". Después de golpear la puerta varias veces, Saggs fue a abrir sólo para ser golpeado hacia atrás como Shamrock se abrió paso en la habitación y comenzó a atacar a Knobbs, que estaba inconsciente debido a estar intoxicado. Shamrock fue atacado por detrás por Saggs con un teléfono rotatorio, dejándolo inconsciente. Ambos Knobbs que se había despertado y Saggs continuó el ataque, que dejó a Shamrock hospitalizados.
 The Nasty Boys peleó con Ric Flair en un club nocturno de Manhattan, con el instinto de ser expulsado del club como consecuencia de ello.
 En 1997, un partido entre The Nasty Boys y The Outsiders (Scott Hall y Kevin Nash) degeneró en un tiroteo.
 El 20 de noviembre de 2007, en su encuentro de vuelta a Smackdown, trabajaron duro con Dave Taylor y Drew McIntyre.
 El luchador profesional Mick Foley describe a los Nasty Boys en su autobiografía como "descuidados como el demonio, y un poco peligrosos, pero sabían cómo pelear".

Campeonatos y logros
 American Wrestling Association
 AWA Southern Tag Team Championship (2 veces)

 National Wrestling Alliance
 NWA Florida Tag Team Championship (10 veces)

 World Championship Wrestling
 WCW World Tag Team Championship (3 veces)

 World Wrestling Federation
 WWF Tag Team Championship (1 vez)

 X Wrestling Federation
 XWF World Tag Team Championship (1 vez)

 Pro Wrestling Illustrated
 Equipo del año (1994)
 Ubicado en el puesto # 53 de los mejores tag teams de "PWI Years" en 2003.

 Other Titles
 NAWA Tag Team Championship (1 vez)
 PWF Tag Team Championship (1 vez)
 SAPC Tag Team Championship (1 vez)

Referencias

Enlaces externos
 Official Nasty Boys website

Equipos de lucha libre profesional
Equipos de Impact Wrestling
Equipos de la WWE
Equipos de la NJPW
Equipos de la AJPW

The Nasty Boys


Bain may refer to:

People
 Bain (surname), origin and list of people with the surname
 Bain of Tulloch, Scottish family
 Bain Stewart, Australian film producer, husband of Leah Purcell
 Saint Bain (died c. 711 AD), Bishop of Thérouanne, Abbot of Saint Wandrille

Fictional characters
 Bain (Wheel of Time), character from the novels by Robert Jordan
 Sunset Bain, a Marvel Comics character
 Sheriff Joe Bain, a character in the work of Jack Vance
 Miguel Bain, a character in the film Assassins
 Noah Bain, a character in the TV Series It Takes a Thief
 Bain, a character from the video game Payday 2

Companies
 Bain & Company, a global management consulting firm
 Bain Capital, a private equity group co-founded by Mitt Romney

Places
 Bain, Alberta, Canada
 Bain, Iran
 River Bain, Lincolnshire, England
 River Bain, North Yorkshire, England

Other uses
 Le Bain, a painting by Édouard Manet
 Pegas Bain, a Czech paraglider design

See also
 Bane (disambiguation)
 Baine (disambiguation)
 Bains (disambiguation)
 Baines
 Bein

Bain


Saraycık, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 62 km, Sungurlu ilçe merkezine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Saraycık, Sungurlu


Devil's Ground peti je studijski album njemačkog power metal sastava Primal Fear. Album je objavljen 23. veljače 2004. godine, a objavila ga je diskografska kuća Nuclear Blast.

Popis pjesama

Osoblje
Primal Fear
Ralf Scheepers – vokali, produciranje
Stefan Leibing – gitara, klavijature, produciranje
Tom Naumann – gitara, produciranje
Mat Sinner – bas-gitara, prateći vokali, produciranje
Randy Black – bubnjevi, produciranje
Ostalo osoblje
Achim "Akeem" Köhler – produciranje, inženjer zvuka, miksanje, mastering
Leo Hao – omot albuma
Ingmar Schelzel – inženjer zvuka
Thomas Ewerhard – ilustracije
Alex Kuehr – fotografija

Izvori

Albumi sastava Primal Fear
Albumi iz 2004.

Devil's Ground


Charles Power or Charles Powers may refer to:

 Charles Gavan Power (1888–1968), Canadian politician and ice hockey player
 Charles Power (field hockey) (1878–1953), Irish field hockey player
 Charles W. Power, American politician; mayor of Pittsfield, Massachusetts
 Sir Charles Powers (1853–1939),  Australian politician.
 Charles T. Powers (1943–1996), American journalist and writer
Charlie Power (politician) (born 1948), Canadian politician
Charlie Power (Canadian football) (born 1991), Canadian football running back

Charles Power


Claiborne Farm est un haras américain situé à Paris, dans le Kentucky, spécialisé dans l'élevage de pur-sang anglais. Fondé en 1910 par Arthur B. Hancock, il a hébergé certains des plus grands étalons de l'histoire des courses hippiques.

Histoire
Alors que son frère Harris Hancock devient un célèbre mathématicien, spécialisé dans la théorie algébrique des nombres, Arthur B. Hancock (1875-1957) choisit d'emprunter le sillon tracé par son père Richard Johnson Hancock, éleveur de chevaux de courses en Virginie, lauréat des Belmont Stakes 1884 avec Knight of Ellerslie. En 1908 il épouse Nancy Tucker Clay, héritière d'un domaine nommé Claiborne Farm à Paris, dans le Kentucky. Claiborne Farm devient un haras dédié aux pur-sang en 1910 et le premier de ses étalon à remporter le titre de champion sire est Celt, sacré en 1921, tandis que Vigil, né au haras, lui apporte un premier succès de prestige en 1923 dans les Preakness Stakes.

Claiborne Farm se transforme au fil des décennies en place forte de l'élevage américain à la faveur d'importations judicieuses d'étalons européens tels les Français Ambiorix et Sir Gallahad, qui engendre le lauréat de la Triple Couronne 1930 Gallant Fox et s'avère le meilleur étalon américain des années 30, avec quatre titres de tête de liste, ou les Britanniques Blenheim et surtout Nasrullah, cinq fois tête de liste entre 1955 et 1962. La clairvoyance de Hancock amène à Claiborne Farm de nombreux chevaux qui vont s'avérer d'incontournables reproducteurs, tels Princequillo, Bold Ruler, Buckpasser, Mr. Prospector, Secretariat, Nijinsky ou Danzig. Claiborne Farm élève ou fait naître de nombreux champions, parmi les plus fameux de l'histoire des courses : le légendaire Seabiscuit, les lauréats de la Triple Couronne Gallant Fox et Omaha, Forego, Kelso, Dahlia, Ruffian, Personal Ensign... Mais aussi les poulinières Special (mère de Nureyev) et sa fille Fairy Bridge (mère du chef de race Sadler's Wells) ou les futurs étalons Caerleon et Nureyev.

Quelques chiffres expriment la suprématie du haras : dix vainqueurs de Kentucky Derby sont nés à Claiborne Farm ; six des quinze lauréats de la Triple Couronne sont issus d'étalons y ayant fait la monte ; 23 membres du Hall of Fame (soit plus de 10%) y sont nés ou y ont été élevés ; enfin les étalons de Claiborne Farm ont remporté 29 titres de Leading Sire et 42 titres de tête de liste des pères de mères. Claiborne Farm a remporté dix titres de tête de liste des éleveurs américains (1935, 1936, 1937, 1939, 1943, 1958, 1959, 1968, 1969, 1979 et 1984) et reçu deux fois l'Eclipse Award du meilleur éleveur, en 1979 et 1984, tandis qu'Arthur B. Hancock et son fils Arthur, Jr., qui lui a succédé à sa mort en 1957, ont été admis au Hall of Fame des courses américaines en qualité de "piliers du turf".

Pensionnaires

Étalons notables

On peut citer également les champions Spectacular Bid ou Riva Ridge, syndiqués pour des prix records au haras, mais qui ont connu une moindre réussite comme reproducteurs.

Chevaux notables nés ou élevés à Claiborne Farm

Liens externes

Site officiel

Références

Sport hippique
Propriétaire et éleveur de sport hippique
Membre d'un Hall of Fame des courses hippiques

Claiborne Farm


Le Ponte do Saber (littéralement "Pont du Savoir, ou Pont de la Connaissance") est un pont à haubans situé à Rio de Janeiro, au Brésil.

Conçu par l'architecte Alexandre Chan et achevé en 2012, le pont relie l' campus de l'Université fédérale de Rio de Janeiro (UFRJ) à l'autoroute qui mène au centre-ville de Rio de Janeiro. Le pont a été inauguré et ouvert à la circulation le 17 février 2012 .

Références

Source de traduction

Saber
Transport à Rio de Janeiro
Saber
Rio de Janeiro
Baie de Guanabara
Université fédérale de Rio de Janeiro

Ponte do Saber


أيرون سايد هي سلسلة تلفزية أمريكية حول ضابط شرطة مقعد يدعى (روبيرت أيرونسايد)، استندت على شخصية بوليسية حقيقة بريطانية تحمل نفس الاسم. وقد أدى الدور الممثل الأمريكي ريموند بير، الذي اشتهر أيضا بأدوار الشخصية التلفزيونية المحامي بيري ماسون.

روابط خارجية

مراجع

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج شبكة هيئة الإذاعة الوطنية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في سان فرانسيسكو
مسلسلات أمريكية انتهت في 1975
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1967
مسلسلات تلفزيونية إجراءات الشرطة أمريكية في عقد 1970
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون يونيفرسال
مسلسلات جريمة تلفزيونية أمريكية في عقد 1960
مسلسلات جريمة تلفزيونية درامية أمريكية في عقد 1970
مسلسلات مباحث تلفزيونية أمريكية

أيرون سايد (مسلسل)


Khuhra (en ourdou : کھوڑا) est une ville pakistanaise située dans le district de Khairpur, dans le nord de la province du Sind. C'est la treizième plus grande ville du district. Elle est située à moins de cinquante kilomètres au sud-est de Larkana.

La population de la ville a été multipliée par plus de trois entre 1972 et 2017, passant de  habitants à . Entre 1998 et 2017, la croissance annuelle moyenne s'affiche à 3,5 %, bien supérieure à la moyenne nationale de 2,4 %.

Références

Articles connexes
 Liste de villes du Pakistan

Ville dans la province du Sind

Khuhra


فِستفولد (، أي الجهة الغربية لخليج أوسلو، من Vest أي الغرب، وFold وهو الاسم القديم لخليج أوسلو) هي مقاطعة تقع بجنوب شرقي النرويج. وبخلاف العاصمة تونسبيرغ، تشمل المقاطعة العديد من المدن الصغيرة ذات الشهرة في النرويج مثل لارفيك وساندفيورد وهورتن.

توأمة
لفستفولد اتفاقيات توأمة مع:
 كاوناس (1991 - )

أعلام
 جورج إردمان
 آني سكاو بيرنتسين
 هارالد ذو الشعر الفاتح

معرض صور

مراجع

دول وأقاليم انحلت في 2020
انحلالات سنة 2020 في النرويج
مقاطعات النرويج
ممالك النرويج الضئيلة
مقاطعات سابقة في النرويج

فستفولد


Die Saison 2006/07 der Bayernliga war die 62. Spielzeit der Fußball-Bayernliga und die 13. als vierthöchste Spielklasse in Deutschland. Der Meister und Aufsteiger in die Regionalliga wurde der SSV Jahn Regensburg mit zwölf Punkten Vorsprung auf die zweite Mannschaft der SpVgg Greuther Fürth. Den Regensburgern gelang damit den direkten Wiederaufstieg in die Regionalliga.

Der Aufsteiger 1. FC 01 Bamberg spielte nach einer Fusion in der Sommerpause unter dem Namen 1. FC Eintracht Bamberg. Der 1. FC Kötzting übernahm in der Sommerpause den Namenszusatz Bad, den die Stadt im Dezember 2005 erhalten hatte, in den Vereinsnamen und spielte als 1. FC Bad Kötzting.

Die sportlichen Absteiger waren der VfL Frohnlach, SC Fürstenfeldbruck, die zweite Mannschaft von Wacker Burghausen und der 1. SC Feucht. Über die Relegationsspiele mit den Vizemeistern der Landesliga Bayern schaffte der TSV Großbardorf den Klassenerhalt.

Aus den drei Staffeln der Landesliga Bayern stiegen der 1. FC Schweinfurt 05, die SpVgg Ansbach 09 und der FC Kempten als jeweilige Staffelsieger auf. Über die Relegationsspiele qualifizierte sich die TSG Thannhausen als vierter Aufsteiger. Die Bayernliga spielte in der folgenden Saison wieder mit der Regelteilnehmerzahl von 18 Mannschaften.

Der Torschützenkönig wurde Peter Heyer vom 1. FC Eintracht Bamberg mit 27 Treffern.

Abschlusstabelle

|}

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der linken Spalte, die Gastmannschaft in der oberen Zeile aufgelistet.

Torschützenliste

Relegationsrunde zur Bayernliga
Der Tabellen-15. der Bayernliga sowie die Vizemeister der drei Staffeln der Landesliga Bayern spielten nach Beendigung der Saison im K.O.-System zwei weitere Plätze in der Bayernliga aus.

In den Spielen trafen in Ansbach die Landesliga-Vizemeister der Staffeln Nord, der SV Alemannia Haibach, und Süd, die TSG Thannhausen, und der Bayernliga-Vertreter TSV Großbardorf auf den Vizemeister der Landesliga Staffel Mitte, der SV Schalding-Heining, in Feucht aufeinander. Durch die Siege war die TSG Thannhausen somit der vierte Aufsteiger in die Bayernliga, während Großbardorf den Klassenerhalt schaffte.

|}

Weblinks
 Bayernliga 2006/07 bei kicker.de

200607
Fußballsaison 2006/07

Fußball-Bayernliga 2006/07


Ion Folea (n. 24 august 1930, București - d. 1999, București) a fost un om politic comunist român. Ion Folea a fost membru al CC al PCR, deputat în Marea Adunare Națională în perioada 1975 - 1989, ministru al geologiei în Guvernul Ilie Verdeț (2). Ion Folea a fost distins cu Ordinul 23 August clasa a III-a.

Note

Legături externe

Vezi și

Nașteri în 1930
Decese în 1999
Deputați români în Marea Adunare Națională
Membri ai Comitetului Central al Partidului Comunist Român
Miniștri români
Guvernele Petre Roman
Decorați cu Ordinul 23 August

Ion Folea (politician)


භූමිබෝල් අදුල්‍යදේජ් රජ (; RTGS: පුමිපොන් අඩුන්යඩේට්; උපත 5 දෙසැම්බර් 1927 - 13 october 2016) යනු හිටපු තායිලන්තයේ රජතුමා වෙයි.  නවවන රාමා ලෙසින්ද ඔහු හැඳින්වෙන්නේ,  චක්‍රී රාජ වංශයෙහි නව වන රජු ඔහු වන නිසාය.  1946 ජූනි 9 දින සිට 2016 ඔක්තෝබර් 13 දක්වා වසර 70 ක් රාජ්‍යත්වය හෙබවීය, ඔහු මියයන විට ලෝකයේ දීර්ඝතම කාලයක් සේවය කරමින් සිටින රාජ්‍ය නායකයා  සහ  තායි ඉතිහාසයේ දිගුතම-රාජ්‍යත්ව කාලයක් සහිත රජු විය,

ආශ්‍රිත

භූමිබෝල් අදුල්‍යදේජ් රජ


Boole cebiri, sayısal devrelerin analiz ve tasarımını sağlayan matematiksel teori
 George Boole, İngiliz matematikçi ve filozof

Boole


An Agrostis delislei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Botting Hemsley. An Agrostis delislei in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis delislei


Rav-elgen fra Næsby strand er en ravfigur, som blev fundet ved Næsby Strand kort før jul i 2015.
Genstanden har fået sit navn idet den sandsynligvis forestiller en elg, muligvis en elgko, der bøjer sig for at drikke. Det har været debatteret, hvorvidt der i stedet er tale om en hest. Opfattelsen af, at der er tale om en elg, er formet med udgangspunkt i lignende figurer, fundet i Tyskland, som tydeligt forestiller en elg.

Ravfiguren har indridsede streger på siden. Rav-elgen kan sandsynligvis, i lighed med andre, lignende ravdyr, have haft en amuletlignende funktion.

Eksterne henvisninger
Museum Vestsjælland: "Enestående chance for at se rav-elgen..."
Nationalmuseet: "Hvad blev ravdyrene brugt til?"

Arkæologiske fund fra Danmark
Rav

Ravelgen fra Næsby strand


The End es un álbum en vivo de Melvins, lanzado en formato casete el 1 de enero de 2005 y en vinilo el 14 de enero de 2008 con la discográfica Enterruption.

El álbum fue registrado en vivo el 1 de mayo de 2003 en Los Ángeles, California en el Teatro Henry Fonda. En octubre de 2008 se publicó una edición especial de 40 copias en vinilo este incluía el paquete del vinilo original además de un nuevo arte de cubierta.

 Todas las entregas fueron ediciones limitadas.
 El track "Mombius Hibachi" está alistado como "Mombius Hibatchi" en la contraportada del álbum.

Lista de canciones

Lado 1

Lado 2

Personal
Intérpretes
Dale
Kevin
Buzz
Alison Elizabeth Taylor - Arte
Mell Dettmer - Mastering
Kurt Schlegel - Grabación y mezcla en vivo

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de 2008
Álbumes en inglés

The End (álbum de Melvins)


Benito Villanueva (Mendoza, 8 de mayo de 1854-Buenos Aires, 8 de abril de 1933) fue un político conservador, perteneciente al  Partido Autonomista Nacional,  abogado y hombre de negocios ganadero argentino, que fue tres veces Diputado de la Nación Argentina por Mendoza, dos veces Senador de la Nación Argentina, Director del Ferrocarril Central Córdoba, Presidente del Frigorífico La Blanca, Director del Banco Hipotecario Nacional y Director del Banco Provincia de Buenos Aires.

La familia y los negocios

Sus padres fueron Emilio Villanueva García y Tomasa González Pinto, quienes fallecieron en el Terremoto de Mendoza de 1861, en el que además murieron 4.247 personas en la ciudad de Mendoza, que por entonces tenía 11.500 habitantes.

En 1885, Benito Villanueva funda la Estancia El Dorado en el pueblo de Vedia, Buenos Aires. Allí se dedica a importar ganado vacuno de razas Shorthorn y Aberdeen para reproducirlas en el país. Ganaría varios premios.

El 27 de abril de 1889, compra las tierras pertenecientes a la Estancia El Talar de Pacheco y funda su establecimiento de Campo Los Arenales, terrenos que con posterioridad se convertirían en la Ciudad de Ingeniero Maschwitz.

En 1902 un grupo de estancieros, entre los que se encontraba Benito Villanueva, se agrupan para formar el primer frigorífico con capital argentino denominado Sociedad Anónima de Carnes Congeladas "La Blanca". Antes de terminar la primera década del  se produce la quiebra del frigorífico de capitales argentinos fundado por Villanueva y es vendido a Morris y Armour que, junto a Swift y Hammond, constituyeron un oligopolio.

Entre 1902 y 1915 fue de manera intermitente cuatro veces presidente del Jockey Club de Buenos Aires.

Actividad política
Es elegido diputado nacional por Mendoza en 1890. Benito Villanueva, militando en el Partido Autonomista Nacional, junto a Julio A. Roca y Bartolomé Mitre, lanzan la candidatura de Luis Sáenz Peña a la Presidencia de la Nación para competir con su hijo Roque, candidato de la Unión Cívica.

En 1894 es reelecto Diputado Nacional por Mendoza.

En 1900 es electo Diputado Nacional por la Capital Federal. El roquismo lo hace Presidente de la Cámara de Diputados en 1901 y tres años más tarde presidente del Comité Capital del P.A.N. En los comicios del 13 de marzo de 1904, obtiene mayoría de electores en la elección de Senador Nacional por la Capital venciendo a Carlos Pellegrini y Emilio Mitre.

El 12 de marzo de 1906 muere el presidente Manuel Quintana y lo sucede su vicepresidente, José Figueroa Alcorta. Benito Villanueva ocupa la Presidencia Provisional del Senado. El 31 de enero de 1907, Villanueva preside interinamente la Presidencia de la Nación ante una licencia de Figueroa Alcorta. En 1914 fue uno de los fundadores del Partido Demócrata Progresista.

La fórmula presidencial que asumió el 12 de octubre de 1916, elegida por sufragio popular en el que se estrenó la Ley Sáenz Peña (voto universal, secreto y obligatorio), estaba integrada por Hipólito Yrigoyen y el riojano Pelagio Luna como vicepresidente, del partido Radical. En septiembre de 1919 falleció el vicepresidente electo. El primero en la sucesión presidencial pasó a ser entonces el titular provisorio del Senado, que en este caso pertenecía al primer partido de la oposición (Partido Demócrata) hasta el 12 de octubre de 1922, cuando asumió otro radical Marcelo T. de Alvear.

En junio de 1920, presidió la sesión en la que se aprobó la ley 11.015, de homenaje y subsidio al Centenario del Fallecimiento del General Manuel Belgrano. En el momento de la votación solicitó a todo el cuerpo que se pusiera de pie para sancionar la ley por unanimidad.

Referencias

Bibliografía
 Diario La Nación (Argentina), 29/11/01, página 7.
 Base de datos del Congreso de la Nación, República Argentina.
Rossi Belgrano, Mariana y Alejandro; "1820-1920. Centenario Belgraniano", Asociación Belgraniana de la Ciudad de Buenos Aires, 2019, ISBN 978-987-86-0986-7

Empresarios de Argentina
Políticos del Partido Autonomista Nacional
Políticos del Partido Demócrata Progresista
Diputados del Congreso de la Nación Argentina por Mendoza
Mendocinos (capital)
Senadores nacionales de Argentina por Mendoza
Senadores nacionales de Argentina por la Capital Federal
Políticos del Partido Demócrata
Presidentes del Jockey Club (Buenos Aires)

Benito Villanueva


Un centre opérationnel bus ou COB est, en Île-de-France, un dépôt chargé du remisage et de la maintenance des véhicules routiers des opérateurs franciliens membres de l'Organisation professionnelle des transports d'Île-de-France (Optile).

Île-de-France Mobilités en a identifié une soixantaine dits « stratégiques » dont elle doit acquérir la maîtrise par rachat ou reprise à bail afin de les affecter à l'exploitation des futurs contrats liés à l'ouverture à la concurrence du réseau de transport francilien.

Pour les sites de la RATP, voir l'article suivant : Centre bus RATP.

Mission des centres opérationnels
Les différentes lignes de bus sont remisées dans des centres répartis principalement en Grande couronne. Ils ont pour mission d'assurer l'entretien préventif et curatif du matériel.

Liste
Cette liste reprend les centres opérationnels dit « stratégiques ». Dans le cadre de l'ouverture à la concurrence, les nouveaux dépôts sont réalisés par Île-de-France Mobilités ou par les transporteurs dans le cadre de leur délégation de service public mais sous la supervision du premier ; en outre les dépôts existant doivent être adaptés pour la transition écologique et convertis pour recevoir des bus électriques ou au biogaz.

Val-d'Oise

Val-de-Marne

Seine-Saint-Denis

Essonne

Yvelines

Seine-et-Marne

Hors Île-de-France

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Centres bus RATP
 Autobus d'Île-de-France

Centre opérationnel bus


Xanthopan este un gen de insecte lepidoptere din familia Sphingidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Note

Legături externe

Xanthopan

Xanthopan


Treću HNL – Jug u sezoni 2018./19. čini 16 klubova. Plasman u 2. HNL ostvaruje prvak lige, ili u nedostatku licence za prvaka drugoplasirana ili trećeplasirana momčad.
Prvak je postao Junak iz Sinja, ali se u 2. HNL plasirala samo  Croatia iz Zmijavaca.

Sudionici

Ljestvica

Raspored i rezultati utakmica
Izvori:
Ažurirano: 19. lipnja 2019.

{| width="100%" style="font-size: 80%"
|-
|width="20%"| ||width="20%"| ||width="20%"| ||width="20%"| ||width="20%"|
|-

|valign="top"|
{|class="wikitable" width="100%"
!colspan="2"|1. kolo
|-
|colspan="2" align="center"| 25. kolovoza 2018.
|-
|GOŠK Dubrovnik 1919 – Primorac B ||2:3
|-
|Split – Croatia ||2:1
|-
|Imotski – Jadran LP ||1:6
|-
|Junak – BŠK Zmaj ||4:0
|-
|Neretvanac – Hrvace ||2:1
|-
|Neretva – Kamen ||0:0
|-
|Primorsc S – Uskok ||6:1
|-
|Zagora''' – Urania ||1:0
|-
|colspan="2"|
|}

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|-

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|valign="top"|

|-
|}

 Najbolji strijelci
Izvori:

Strijelci 10 i više pogodatka: Ažurirano: 19. lipnja 2019.

Unutrašnje poveznice
 3. HNL – Jug
 2. HNL 2018./19.
 3. HNL – Istok 2018./19.
 3. HNL – Zapad 2018./19.
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2018./19.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2018./19.
 ŽNL Šibensko-kninska 2018./19.
 1. ŽNL Zadarska 2018./19.

Vanjske poveznice
 hns-cff.hr, 3. HNL Jug
 hns-cff.hr, Središte Split
 facebook.com, 3. HNL Jug
 bsk-zmaj.hr, 3. HNL Jug, ljestvica
 bsk-zmaj.hr, 3. HNL Jug , raspored i rezultati

Izvori
 hns-cff.hr, 3. HNL Jug
 hns-cff.hr, Središte Split
 scoresway.com, 3. HNL Jug 2018./19.
 rsssf.com, Hrvatska 2018./19., 3. HNL
 sportnet.hr, 3. HNL Jug 2018./19., ljestvica
 sportnet.hr, 3. HNL Jug 2018./19., rezultati
 bsk-zmaj.hr, 3. HNL Jug 2018./19., ljestvica
 bsk-zmaj.hr, 3. HNL Jug 2018./19., raspored i rezultati

2018-19
3 Jug

3. HNL – Jug 2018./19.


Minsener Oog (også kendt som Minser Oog eller Minsener Olde Oog) er en ubeboet østfrisisk ø, i kommunen Wangerooge i Landkreis Friesland. Øen er beskyttet af høfder og er dermed blevet forhøjet. Øen ligger cirka to kilometer sydøst for øen Wangerooge, som den er skilt fra gennem søgatten "Blaue Balje", og fire kilometer nord for fastlandet. Den nærmeste kommune og ferieby på fastlandet er Wangerland og Schillig. Grundejeren er Wasser- und Schifffahrtsamt Wilhelmshaven (WSA).

Øens navn er afledt af den på fastlandet beliggende landsby Minsen. Der findes et sagn, der påstår at Minsen tidligere skulle have ligget på øen Minsener Oog.

Historie
Øen Minsener Oog opstod i begyndelsen af det 20. århundrede af sandbankeerne Minsener Oog, den 200 til 300 meter sydligere liggende Olde Oog og sandbanken Steenplate.
Fra 1906 anlagde "Marinebaudirektion Wilhelmshaven" på Olde Oog høfder og dæmninger for at forhindre en tilsanding af farvandet Jadestroms i Tyske Bugt. Derigennem kunne sejlrenden til Wilhelmshaven holdes fri fra vest til øst for drivende sand, som især var vigtig for den Kaiserliche Marine. På den oprindelige 7 km² store sandbanke Olde Oog opstod der et lille klitområde, og ligeledes på Minsener Oog. På grund af bygningen af de lange forbindelseshøfder blev sandet holdt tilbage, og der dannede sig en for-klit, som snart blev benyttet som rugeplads af havfuglene.

Oprindelig var der planlagt, at forbinde Wangerooge med Minsener Olde Oog, for at forhindre Wangerooges landtab. I 1930erne blev dette foretagende delvis genoptaget, men blev forhindret igen af krigssiuationen. Efter 2. verdenskrig var den britiske besættelsesmagt interesseret i at Jademundingen tilsandede, så Wilhelmshaven ikke mere kunne bruges som flådestation. Først blev Minsener Oogs hoved-dæmning sprængt, mens de andre planlagte sprængninger ikke blev gennemført.

Eksterne henvisninger

Østfrisiske Øer
Niedersachsens geografi

Minsener Oog


Vânzarea prin catalog este o tehnică de comerț cu amănuntul. Un comerciant ce practică această tehnică de vânzare vinde, de obicei, o varietate largă de produse de uz casnic și de îngrijire personală, dar în special bijuterii. Spre deosebire de un magazin cu autoservire, în cazul vânzării prin catalog, majoritatea produselor nu sunt expuse. Clienții își aleg produsele dorite dintr-un catalog printat, după care se efectuează comanda. Aceasta este adusă consultantului de vânzări, fiind preluată din depozit de către un asistent de vânzări și predată clientului pentru a fi efectuată plata.

Obiectiv
Catalogul comercial are, de obicei, prețuri mai mici decât cele ale altor comercianți, iar vânzarea prin catalog nu necesită foarte multe cheltuieli, datorită spațiului mai restrâns din magazin și a lipsei spațiului de expunere a produselor.

Această tehnică de vânzare are câteva avantaje importante. Fiind un magazin ce își vinde produsele prin intermediul unei broșuri, acesta este scutit de politica producătorilor de impunere a prețurilor de revânzare, lucru ce i-ar putea obliga pe vânzătorii obișnuiți să pună un preț minim pentru a evita competiția reducerii prețurilor. De asemenea, numărul furturilor de bunuri din magazin este redus, infracțiune cunoscută în domeniul industrial și sub numele de furt calificat.

Din punctul de vedere al clienților, tehnica vânzării prin catalog are atât avantaje, cât și dezavantaje. Datorită catalogului comercial, aceștia își pot face cumpărăturile fără a fi nevoie să își care produsele dorite prin magazin atunci când fac cumpărături. Posibilele dezavantaje ar fi solicitarea datelor de contact ale clienților pentru plasarea comenzii, timpul acordat completării formularelor și durata de timp necesară comenzii pentru a ajunge în magazin și pentru a putea fi cumpărată. Acest lucru poate dura și câteva zile, fiind unul dintre cele importante dezavantaje ale catalogului comercial.

Țări

Canada
În anul 1996, Consumers Distributing (magazin ce utiliza tehnica vânzării prin catalog) a luat în subordine și a închis peste 400 de magazine din Canada și Statele Unite. Magazinele concurente din zona Montreal, precum Cardinal Distributors (magazin deschis de Steinberg, dar preluat în 1980 de Consumers Distributing) și Unique (preluat în 1970). Shop-Rite, ce a deținut 65 de magazine în Ontario, și-a închis porțile în anul 1982. Sears Canada Inc emite încă peste 15 tipuri de cataloage tipărite în fiecare an. Printre acestea se numără trei mari cataloage -  the Spring and Summer Catalogue, the Fall and Winter General Catalogue și foarte cunoscutul catalog Christmas WishBook. În toamna anului 2012, catalogul Sears Canada a lansat ediția WishBook cu ocazia aniversarii a 60 de ani.

Regatul Unit

În Marea Britanie, cel mai mare distribuitor de produse este Argos, un centru de vânzare cu amănuntul ce se ocupă de vânzarea prin catalog. Spre deosebire de Argos, alți comercianți cu amănuntul, precum Littlewoods  sau Kays, nu au deținut centre de cumpărături, ci au vândut numai prin comenzi poștale. Littlewoods, Kays și Grattan, ce încă mai lucrează, și-au întemeiat afacerile pe baza oferirii creditului de consum. Cu toate acestea, în secolul 21, cele mai multe magazine de pe strada principală oferă acum carduri de cumpărături (metodă de plată specifică comerțului cu amănuntul), însemnând că acest tip de cataloage au pierdut o parte din nișa de piață.

De asemenea, Littlewoods a deținut un catalog mai mic, numit Index, dar care nu oferea posibilitatea unui credit de consum. Spre deosebire de produsele de la Littlewoods Catalogue, ce erau achiziționate prin mandat poștal, produsele de la Index puteau fi achiziționate din centrele Index și din câteva centre Littlewoods.

În contrast cu Littlewoods, Kays și Grattan, care s-au axat în principal pe produse de îmbrăcăminte, Argos (fostul Index), vinde îndeosebi mobilier, electronice și electrocasnice. În 2001, Argos a produs un catalog cu articole de îmbrăcăminte, numit Argos Additions, brand vândut ulterior în 2004 companiei Shop Direct Group.

Statele Unite Ale Americii
Vânzările prin catalog din Statele Unite au scăzut începând cu anul 1980, în favoarea lanțurilor de supermarket și hypermarket, dar și a cumpărăturilor pe internet. Cele mai cunoscute companii de vânzare prin catalog ale secolelor al XIX- lea și al XX- lea au fost Belknap Hardware and Manufacturing Company și Sears, Roebuck & Company.

Abrogarea politicii de sancționare în cazul impunerii prețurilor de vânzare în 1980, a oferit dreptul lanțurilor de supermarket, precum Wal-Mart sau KMart, de a stabili și schimba preturile așa cum doreau. Acestea ofereau un mediu mai prietenos consumatorilor, dându-le posibilitatea de a examina produsele și de a le fi confirmată disponibilitatea înainte de cumpărare. Ca urmare, sectorul comerțului cu amănuntul a decăzut în anii '80. Odată cu creșterea în popularitate a supermarketurilor și a cumpărăturilor pe internet în anii '90, declinul vânzărilor prin catalog a fost accelerat.

 În ultimii ani, multe companii au încetat să se bazeze pe cataloagele comerciale, înlocuindu-le cu cumpărăturile online sau cu cele din magazin. Creșterea preferinței pentru vânzările online a pus stăpânire și pe lanțurile departamentelor comerciale de mult apărute, precum Sears și JCPenney, ce au utilizat o lunga perioada de timp catalogul comercial. Cu toate acestea, mulți comercianți ce utilizau acest catalog au ieșit din afaceri în ultimii ani. Printre aceștia se numără: Best Products, Brendle's, Ellman's, Jafco, KeyMid, Montgomery Ward, Rink's, Aldens, H. J. Wilson Co., Service Merchandise, Sterling Jewelry & Distributing Company și Consumers Distributing. Houston Jewelry & Distributing Company, ce face parte din Sterling Jewelry & Distributing Company a fost reconfigurat în anul 1993, devenind un serviciu complet de bijuterii fine și magazin de cadouri și lucrează încă de atunci.  Houston Jewelry este singurul showroom ce a utilizat catalogul comericial, dar care a reintrodus cu succes modul traditional de expunere al bijuteriilor.

Cataloagele Online
În zilele noastre, companiile au renunțat la cataloagele imprimate în favoarea celor online. Această nouă tendință este destinată consumatorilor pentru a face cumpărături online și pentru a beneficia de aumite reduceri, dar și de alte avantaje. Catalogul online al unui website include prețuri, reduceri, instrumente, opțiuni de transport, diferite metode de plată și multe altele.

Cataloagele Online au anumite avantaje, atât pentru vânzător, cât și pentru cumpărător. Acestea permit integrarea catalogului online în baza de date a comenzii vânzătorului, transformându-se într-un canal de vânzări suplimentar. Cu ajutorul cataloagelor online, clienții noi sunt găsiți cu mai multă ușurință, fără a se cheltui bani pe printararea materialelor. Aceste cataloage prezintă o flexibilitate mai mare, deoarece pot fi modificate, corectate și actualizate mai ușor.

Cu toate acestea, chiar dacă vânzările pot crește, o investiție încă este necesară pentru o mai bună funcționare a cataloagelor. Acest sistem necesită adăugarea unui motor de căutare prietenos, unui coș de cumpărături și a unei metode de comunicare cu clienții (serviciu clienți), prin e-mail sau prin live chat, de exemplu. De asemenea, anumite companii utilizează un număr de telefon fără tarif, folosit de clienți pentru plasarea comenzii.

Cumpărătorul online beneficiază și el de pe urma acestor cataloage. Acest sistem oferă, de obicei, prețuri mai scăzute pentru că vânzătorul nu investește în clădiri mari sau în materiale și aceste economii se reflectă în prețuri mai bune pentru consumatori. Pentru că vânzătorul nu trebuie să se ocupe de un inventar propriu-zis, poat fi oferită o selecție mai mare de produse, ce nu poate fi găsită în magazinele ce utilizează comerțul cu amănuntul.

Un alt avantaj al cumpărăturilor online este comoditatea de a cumpăra de acasă. Cumpărătorii nu mai trebuie să își piardă timpul sau să consume combustibil pentru a ajunge la magazine și pentru a căuta ce au nevoie. Acesta este un avantaj pentru persoanele în vârstă, cele cu dizabilități, dar și pentru cele care deja pierd timp si combustibil venind acasă de la muncă. De asemenea, cataloagele online permit clientului să compare prețurile și să aleaga produsele cu prețurile cele mai avantajoase, plasarea comenzii fiind posibilă la orice oră din zi sau din noapte.

Spre deosebire de cataloagele printate pe care ne putem uita numai când sunt livrate prin poștă, pe cele online ne putem uita oricând. Un alt avantaj al acestor cataloage este că sunt în format electronic, prin urmare, hârtia nu este irosită .

Un aspect convenabil este că, odată ce hotărâm ceea ce vrem să achiziționăm și de unde, putem intra direct pe pagina web respectivă și cumpăra produsul, fără a mai pierde timp căutându-l pe internet.

Pentru cei care încă preferă catalogul tipărit, multe site-uri oferă posibilitatea de a trimite o copie printată a catalogului.

Există, de asemenea, și unele dezavantaje, legate mai ales de costurile de transport. Cumpărătorii trebuie să fie atenți, pentru că uneori costurile de transport pot face ca prețul produsului să ajungă mult mai mare decât prețul inițial ce părea mai convenabil.

Note

Bibliografie
 Multichannel Merchant Magazine (Formerly Catalog Age)
 Mail Order Blog Offering Information On Various Mail Order Merchants)
  JCK Houston Jewelry Breaks Catalog Showroom Shackles

Vezi și
 Agent de vânzări
 Automat de vânzare
 Comerț electronic
 Livrare (comerț)
 Lucrător comercial
 Magazin virtual
 Vânzarea prin licitații
 Vânzări

Comerț

Vânzare prin catalog


Harland Goff Wood (* 2. September 1907 in Delavan, Minnesota; † 12. September 1991) war ein US-amerikanischer Biochemiker.

Leben und Wirken
Harland Goff Wood ist ein Nachfahre von William Goffe, einem der 59 Unterzeichner des Todesurteils gegen König Charles I. von England 1649.

Wood erwarb 1931 am Macalester College in Saint Paul, Minnesota, einen Master in Chemie. 1935 erwarb er am Iowa State College (später Iowa State University) in Ames, Iowa, einen Ph.D. in Bakteriologie und klärte gemeinsam mit Chester Werkman (1893–1962) die Propionsäuregärung auf. Die dortige Einbindung von Kohlendioxid (CO2) in größere Moleküle durch Bakterien war seinerzeit stark umstritten. Als Postdoktorand ging Wood zu W. H. Petersen an die University of Wisconsin, wo er gemeinsam mit dem späteren Nobelpreisträger Edward Lawrie Tatum zeigen konnte, dass Mikroorganismen Vitamin B1 zum Wachstum benötigen.

1936 erhielt Wood eine Stelle als Assistant Professor für Bakteriologie am Iowa State College, wo er mit 13CO2 – erhalten von Alfred Nier – letztlich beweisen konnte, dass Kohlendioxid in den Carboxygruppen des Succinats fixiert wird. Aufbauend auf Woods Arbeiten konnten Earl Evans (1910–1999) und Louis Slotin 1940 mit 11CO2 zeigen, dass auch beim Menschen eine CO2-Fixierung stattfindet.

An der University of Minnesota, wohin Wood 1943 als Associate Professor für Physiologie wechselte, untersuchte er unter Verwendung von [13C]NaHCO3 (Natriumhydrogencarbonat) die CO2-Fixierung bei Tieren. 1946 ging Wood als neuer Lehrstuhlinhaber für Biochemie an die Western Reserve University in Cleveland, Ohio, aus der später die Case Western Reserve University (CWRU) wurde. Hier machte er ausgiebig Gebrauch von der Tracermethode, um verschiedene Stoffwechselwege aufzuklären. 1965 gab er die Leitung der Biochemie-Abteilung auf, behielt aber eine Professur und war wissenschaftlich auch noch über seine Emeritierung 1978 sehr aktiv, wobei er sich weiterhin überwiegend mit dem Stoffwechsel der Kohlensäure befasste. Weitere Arbeiten beschäftigten sich mit der Kinetik, Struktur, Sequenz und Genetik der Transcarboxylase (TC) aus Propionibakterien oder mit der Rolle von Pyrophosphat und Polyphosphaten im Energiestoffwechsel.

Wood war seit 1929 mit Mildred Davis verheiratet. Das Paar hatte drei Töchter. Harland Woods Grab befindet sich in Minnesota.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1942 Eli Lilly and Company Research Award
 1953 Mitglied der National Academy of Sciences
 1959/1960 Präsident der American Society of Biological Chemistry
 1962 Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
 1968 Korrespondierendes Mitglied der Bayerischen Akademie der Wissenschaften
 1982/1983 Präsident der International Union of Biochemistry
 1986 Selman A. Waksman Award in Microbiology
 1987 Rosenstiel Award
 1989 National Medal of Science
 Ehrendoktorate folgender Universitäten: Macalester College, Northwestern University, University of Cincinnati, Case Western Reserve University

An der Case Western Reverse University School of Medicine ist ein Gebäude nach Wood benannt. Zu seinen Ehren wird jährlich eine Vorlesung gehalten.

Literatur
 Nicole Kresge, Robert D. Simoni, Robert L. Hill: The Discovery of Heterotrophic Carbon Dioxide Fixation by Harland G. Wood. In: Journal of Biological Chemistry 2005 280: e15. online
 David A. Goldthwait, Richard W. Hanson: Harland Goff Wood. In: Biographical Memoir. National Academies Press, Washington D.C. 1996, S. 393–429 (PDF, 223 kB), online

Weblinks
 Wood, Harland Goff in der Encyclopedia of Cleveland History an der Case Western Reserve University (case.edu); abgerufen am 25. Mai 2012

Einzelnachweise

Biochemiker
Hochschullehrer (Iowa State University)
Hochschullehrer (University of Minnesota)
Hochschullehrer (Case Western Reserve University)
Träger der National Medal of Science
Mitglied der National Academy of Sciences
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der Bayerischen Akademie der Wissenschaften
Ehrendoktor der Northwestern University
US-Amerikaner
Geboren 1907
Gestorben 1991
Mann

Harland G. Wood


تويوتا بي إم  هي إحدى السيارات الشخصية الاختيارية التي صنعتها شركة تويوتا للسيارات.

تم عرضها لأول مرة بمعرض تويوتا للسيارات عام 2003م في خطوة لإنشاء مبدأ سيارة شخصية وكان هذا الطراز هو الأول من سلسلة سيارات اختبارية قدمتها تويوتا.

تقوم السيارة بفتح غطائها بالضغط على المصابيح الغريبة في مقدمة السيارة لتومض أخضراً وتقوم بفتح السيارة. كما أن بإمكانها الدوران 180 درجة بفضل إطاراتها. تقوم السيارة بالارتفاع والانخفاض على حسب سرعتها وتستمد طاقتها من محرك كهربائي.

انظر أيضاً
 تويوتا آي-ريل
 تويوتا آي-سوينج
 تويوتا آي-يونت
 تويوتا آي-فوت

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لتويوتا بي إم

سيارات تويوتا
سيارات شخصية

تويوتا بي إم


Marcos Loayza (La Paz, 29 de noviembre de 1959) es un director y guionista de cine boliviano. Es considerado como un destacado cineasta latinoamericano, por varios críticos y publicaciones y sus películas han sido consideradas entre las mejores producciones latinas en varias selecciones, publicaciones, muestras y antologías y han sido merecedoras de varios premios y reconocimientos internacionales.

Biografía
Marcos Loayza estudió Arquitectura en La Paz en la Universidad Mayor de San Andrés y cine en la Escuela Internacional de Cine y Video de San Antonio de los Baños, Cuba. Fue alumno de Alfredo Bryce Echenique, Jean-Claude Carrière y José Sanchis Siniestra. Fue profesor invitado de la Escuela Internacional de Cine y Video de San Antonio de los Baños.

Loayza ha realizado también varios proyectos en formato de video y en televisión. En 1995 dirigió la telenovela Radio Pasión.

Marcos Loayza ejerce la cátedra universitaria en cine y artes y ha dirigido varios videos publicitarios, educativos e institucionales.

También escribió teatro, la obra "séptimo sentido" una obra de la obra colectiva "excepciones" y adaptó para el teatro "el silencio del Mar" de Bruller Jean, todas estrenadas.

También se destaca como dibujante, sus ilustraciones se publican en los más prestigiosos periódicos de Bolivia

Filmografía
En 1995, estrenó su opera prima Cuestión de fe, largometraje con el que obtuvo varios reconocimientos internacionales entre los cuales podemos mencionar: el premio a la Mejor Ópera Prima en el XVII Festival del Nuevo Cine Latinoamericano de La Habana, Cuba, el galardón a Mejor Película en el Festival de Cine Inédito de Salamanca, España y premios especiales del jurado en el Festival Internacional de Biarritz, Francia, el Festival del Sol. Cuzco, Perú y el Festival Internacional de Cine de Trieste, Italia. También obtuvo reconocimientos en el Festival de Cine de Cartagena, Colombia, el festival Our Essence Festival of Latin American Cinema in New England. Providence, Rhode Island, EE. UU. La Federación Internacional de Prensa Cinematográfica (FIPRESCI) otorgó a Cuestión de fe mención especial en el Festival de Cine Iberoamericano de Huelva, España.

En 1998, dirigió su segundo largometraje, Escrito en el agua, producción cinematográfica argentina y el 2003 presentó Corazón de Jesús, largometraje que ganó el Premio Especial del Jurado en el Festival Internacional de Cine de Bogotá, el premio a la Mejor Actriz en el Festival Internacional de Cine de Mónaco y los premios a Mejor Película, Mejor Director, Mejor Actriz y Mejor Guion en el Festival ICARO de Guatemala.

Loayza también ha realizado los largometrajes El estado de las cosas (2007), documental en formato 35mm y Qué culpa tiene el tomate (2009).

En 2012 estrena Las Bellas Durmientes película filmada en Santa Cruz de la Sierra, con muy buena aceptación del público en Bolivia.

En 2016 realiza la serie documental Planeta Bolivia que trata la problemática ambiental en el país sudamericano en 5 capítulos de 25 minutos.

En 2018 estrena Averno en BAFICI ganando el premio a mejor película latinoamericana. Ganó dos Kikitos en el Festival de Gramado. Participó además en los festivales de Festival Internacional de Cine de la India, en SANFIC, Festival Internacional del Nuevo Cine Latinoamericano de La Habana, Festival de cine Latinoamericano de Rosario, entre otros.

Títulos

 DG: director y guionista

Referencias

Directores de cine de Bolivia
Guionistas de cine de Bolivia
Alumnado de la Universidad Mayor de San Andrés
Paceños

Marcos Loayza


بني يوسف أو بني خزار  هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت، جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 5.306 نسمة. تقع البلدية في منطقة قديمة كانت تُسمى عند العرب بمنطقة «بني يوسف».

أعلام
 فرنسيسكو بيريز

المراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي (بالإسبانية)

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

بني يوسف (بلدية)


Die Polish International 1997 im Badminton fanden 25. bis zum 29. März 1997 in Warschau statt. Das Preisgeld betrug 35.000 US-Dollar, wodurch das Turnier als Ein-Sterne-Turnier im World Badminton Grand Prix 1997 geführt wurde.

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=F307114E-707A-4647-A05C-B179D674C189

 1997
World Badminton Grand Prix 1997
Badmintonwettbewerb in Warschau

Polish International 1997


Unter einer Querschnittsmaterie (bisweilen auch: Querschnittsgebiet) versteht man in der Rechtswissenschaft einen Gegenstand, der von mehreren rechtswissenschaftlichen Fächern bearbeitet wird. Dem entsprechen gegebenenfalls im Öffentlichen Recht mehrere Kompetenztatbestände bei der Rechtsetzung und bei der Ausführung der Gesetze durch die öffentliche Verwaltung, und es können verschiedene Gerichte bzw. Gerichtsbarkeiten für Streitigkeiten aus dem betreffenden Bereich zuständig sein. Mitunter spricht man dann auch von einer "komplexen Materie", weil es hier an einer einheitlichen gesetzlichen Regelung fehlt.

Definition
Ein Rechtsgebiet, das sich als Querschnittsmaterie darstellt, vereint mehrere klassische Materien unter einem einheitlichen Gesichtspunkt. Querschnittsmaterien sind oft "schwer abzugrenzen" und "in vielfältiger Weise mit anderen Rechtsmaterien verzahnt"; sie werden selbst vom Problem oder von ihrer spezifischen Sichtweise auf das Sachgebiet her definiert.

Beispiele
Typische Beispiele für Querschnittsmaterien sind das Wirtschaftsrecht, das Sozialrecht, das Medienrecht, das Familienrecht, das Umweltrecht, das Bibliotheksrecht, das Seniorenrecht, oder auch die Regelungen über das Staatsvermögen.

Die praktischen Folgen des Vorliegens einer Querschnittsmaterie kann man etwa am Verbraucherrecht veranschaulichen. Unter diesem Oberbegriff werden Regelungen aus ganz verschiedenen Rechtsgebieten und Lebensbereichen zusammengefasst. Der Begriff des Verbrauchers wurde europarechtlich in mehreren Richtlinien sowie durch die Rechtsprechung des Europäischen Gerichtshofs definiert. Diese Begriffsbestimmung ist im deutschen Recht in  BGB umgesetzt worden. Sie gilt nicht nur für das bürgerliche Recht des BGB, sondern auch für eine Vielzahl anderer privatrechtlicher und verfahrensrechtlicher Gesetze. Aus dem Privatrecht sind dies insbesondere der Verbrauchsgüterkauf, der Reisevertrag und Haustürgeschäfte ebenso wie Fernabsatzverträge. Auch das soziale Mietrecht zählt im weiteren Sinne dazu. Das Bundesarbeitsgericht hat auch den Arbeitsvertrag sowie eine Lehrgangsvereinbarung zwischen Arbeitnehmer und Arbeitgeber als Verbrauchervertrag behandelt. Deshalb ist der Verbraucherschutz auch für das Arbeitsrecht von Bedeutung. Auch für das Insolvenzverfahren und für die Anwendung allgemeiner Geschäftsbedingungen gibt es Vorschriften, die speziell für Verbraucher gelten und diese aufgrund ihrer typischen Lage im Verhältnis zum Unternehmer ( BGB) schützen. Aus dem Bereich des öffentlichen Rechts ist beispielsweise an das Lebensmittelrecht und an das Arzneimittelrecht zu denken, die auch verbraucherschutzrechtliche Vorschriften enthalten. Dabei handelt es sich jeweils um eigene Rechtsgebiete, die für sich geregelt sind. Hieraus ist ersichtlich, dass "das Verbraucherrecht" eine sehr heterogen zusammengesetzte Materie ist, die Rechtsnormen aus ganz unterschiedlichen Rechtsgebieten umfasst, welche in verschiedenen Gesetzen stehen und die hier nur unter dem übergreifenden Gesichtspunkt, dass sie alle für "Verbraucher" gelten, unter diesem Begriff zusammengefasst werden.

Eine neuere Entwicklung ist das transnationale Strafrecht, das im Schrifttum ebenfalls als eine Querschnittsmaterie beschrieben wird. Damit sind "Regelungen in internationalen Verträgen und Übereinkommen erfasst, mit denen Staaten ihre Strafrechtspolitik koordinieren und ihr Recht harmonisieren, ohne die Strafgewalt auf eine supranationale Institution zu übertragen." Das damit umrissene Feld ist nicht fest umschrieben, sondern im Fluss befindlich. Es ist abhängig von grenzüberschreitenden Spielräumen und Aktivitäten, die dazu führen, dass strafbare Handlungen infolge der Mobilität der Täter oder von Gütern und Daten in Räumen erfolgen, die sozial gesehen eine Einheit beschreiben, die aber mehreren strafenden Gewalten unterfallen.

Probleme
Querschnittsmaterien können problematisch sein, weil sich aus der fehlenden umfassenden Zuständigkeit eines Gesetzgebers, der ausführenden Behörden oder der Gerichte Regelungslücken und Zweifel bei der Verantwortlichkeit für den betreffenden Lebensbereich ergeben können.

Einzelnachweise

Querschnittsmaterie


Horace François Bastien Sébastiani comte de La Porta et de l'Empire (født 17. november 1772 i La Porta (nu Haute-Corse), død 20. juli 1851 i Paris) var en fransk officer og statsmand. Han var broder til Tiburce Sébastiani.

Bortjaget fra Korsika søgte Sébastiani til Frankrig, hvor han i 1792 tog ansættelse som underofficer i hæren. Han udmærkede sig i Frankrigs datidige mange krige, bl.a. i slaget ved Marengo 1800, og avancerede gennem alle grader, indtil han efter slaget ved Austerlitz 1805, i hvilket han blev såret, udnævntes til divisionsgeneral. Samme år modtog han posten som gesandt i Konstantinopel, hvor han udfoldede en betydelig diplomatisk og militær virksomhed. 1807 kaldtes han tilbage, fik grevetitlen og ansattes på ny i den franske hær, i hvis rækker han udmærkede sig 1812 og 1813. Under restaurationen sluttede han sig til Ludvig XVIII, men vendte tilbage til Napoleon, så snart denne satte sin fod i land ved Cannes efter det korte ophold på Elba. Sébastiani deltog i slaget ved Waterloo, efter hvilket han søgte tilflugt i England indtil 1816, da han atter begav sig til Frankrig og modtog valg til Deputeretkammeret. I spidsen for Venstrepartiet kæmpede han ivrigt for at få hertugen af Orléans på tronen. Senere virkede han først som marineminister i 1830, derefter som udenrigsminister fra 1830 til 1832, indtil han 1833 udnævntes til Ministre d'Etat uden porteføjle. Endelig virkede han som gesandt, dels i Neapel, dels i London.

Kilder

Marskaller af Frankrig
Grever fra Frankrig
Personer i Napoleonskrigene
Franskmænd i 1700-tallet
Franskmænd i 1800-tallet
Diplomater fra Frankrig
Politikere fra Frankrig
Storkors af Æreslegionen

Horace Sébastiani


Muslimanska svijest, sarajevski list osnovan 1936., od 1941. izlazi u Banjoj Luci kao Hrvatska svijest
Hrvatska svijest, glasilo Hrvatske federalističke seljačke stranke, izlazilo od 1926. u Brodu na Savi
Hrvatska svijest, povremeni list, izlazio od 1923. u Zagrebu, Ljubljani i Splitu,
Hrvatska svijest (1913.), glasilo hrvatske nacionalne omladine, izlazilo u Sarajevu od 1913.

Hrvatska svijest


Hayri Sığırcı (Soyadı Kanunu öncesinde Sığırcızade Hayri Bey), (d. 1888, Sivas) - (ö. 18 Mayıs 1932), Türk siyaset adamı.

İstanbul Hukuk Mektebi son sınıftan terktir. Sivas Teşkilât-ı Mahsusa Başkanı Sığırcızade Ali Rıza Efendi'nin (1881- 1953) kardeşidir.  Sivas Defterdarlık Muhasebe Kalemi Mümeyyizliği, Mirî Emlak Müdürlüğü, Müdafaa-yı Hukuk Cemiyeti ilk Basımevi Müdürlüğü ve İrâde-i Milliye Gazetesi Yazı Kurulu Üyeliği, TBMM I. Dönem Sivas Milletvekilliği (21 Ekim 1920 tarihinde istifa etmiştir) yapmıştır. 1926-1930 arasında Sıvas Belediye Başkanlığı yapmıştır.

Kaynakça

1888 doğumlular
1932 yılında ölenler
Sivas doğumlu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Türk köşe yazarları
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 1. dönem Sivas milletvekilleri
Resim aranan siyasetçiler
Bilgi kutusu bulunmayan makam sahipleri

Mustafa Hayri San


Proba feminină de săritura cu prăjina de la Jocurile Olimpice de vară din 2016 a avut loc în perioada 16–19 august la Stadionul Olimpic.

Formatul competiției

Competiția a avut două etape: una de calificare și finala. În calificări, fiecare atletă a avut dreptul la trei sărituri pentru fiecare înălțime și era eliminată dacă rata să treacă peste oricare dintre înălțimi. Atletele care au trecut peste baremul de calificare s-au calificat direct în finală. Dacă se calificau mai puțin de 12 atlete, tabelul finalei se completa până se ajungea la 12. Pentru finală fiecare atletă a avut dreptul la trei sărituri până când nu mai puteau efectua nici o săritură.

Recorduri
Înaintea acestei competiții, recordurile mondiale și olimpice erau următoarele:

Rezultate

Calificări
Baremul de calificare: 4,60 m (C) sau printre primele 12 săritoare (c)

|}

Finala

Legendă

RA Record african | AM Record american | AS Record asiatic | RE Record european | OCRecord oceanic | RO Record olimpic | RM Record mondial | RN Record național | SA Record sud-american | RC Record al competiției | DNF Nu a terminat | DNS Nu a luat startul | DS Descalificare | EL Cea mai bună performanță europeană a anului | PB Record personal | SB Cea mai bună performanță a sezonului | WL Cea mai bună performanță mondială a anului

Referințe

Legături externe
 Rezultate finală

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016 - Săritura cu prăjina (feminin)


Wilhelm Ewald "Willi" Muth, auch Willy Muth, (* 13. Oktober 1899 in Elberfeld; † 25. Januar 1935 in Wuppertal) war ein deutscher Kommunist und Widerstandskämpfer gegen das NS-Regime.

Leben
1917 wurde Willi Muth zum Militär einzogen, im Jahr darauf desertierte er. Anschließend engagierte er sich in der sozialistischen Jugendbewegung. Gemeinsam mit seinem Bruder Heinrich schloss er sich später der Freien Jugend Morgenröte (FJM) an, einer anarchischen Organisation, deren Vorsitzender er Anfang der 1920er Jahre wurde. Die Mitglieder der FJM waren Aussteiger, die in einer selbstgebauten Hütte in Elberfeld lebten und hielt viel von "freier Liebe und Nacktkultur, spielte Gitarre und singt". Bekannte beschrieben ihn als freundlichen und warmherzigen Menschen, ein "Vagabund aus Überzeugung" und "Hippie der 20er Jahre".

Auch wurde Muth Mitglied der anarchosyndikalistischen Freien Arbeiter Union Deutschlands. Nach Auflösung der FJM schloss er sich der KPD und heiratete die Parteigenossin Cläre Riedesel.

Nach der "Machtergreifung" durch die Nationalsozialisten im Januar 1933 organisierte das Ehepaar Muth den Wiederaufbau der KPD in Wuppertal. Zwar konnten sie einer ersten Verhaftungswelle entgehen, wurden aber überwacht. Am 17. Januar 1935 wurde Willi Muth verhaftet, als er sich mit zwei anderen Aktivisten, Wilhelm Recks aus Solingen und dem Elberfelder Otto Heyler, treffen wollte; vermutlich wurde das Treffen von einem V-Mann der Gestapo innerhalb der KPD verraten. Als Cläre Muth klar wurde, dass ihr Mann verhaftet worden war, versteckte sie sich bei Freunden in einer Mansarde und floh anschließend mit Hilfe ihres Schwagers Heinrich in die Niederlande, wo sie vom Tod ihres Mannes erfuhr.

Willi Muth starb am 25. Januar 1935 um 4 Uhr morgens im Polizeigefängnis in der Von-der-Heydts-Gasse. Die Gestapo stellte fest, Muth habe sich mit einem "Selbstbinder an einem Eisenring in der Zelle des Polizeigefängnisses erhängt". Die Zeitungen in den Exilländern und die illegalen Flugblätter schrieben später, dass Willy Muths Leiche "Brandwunden an Händen und Füßen aufwies, sein Gesicht entstellt und am Hals schwarze Striemen zu sehen waren", aber er hatte trotz der erlittenen Folterung niemandem verraten. Ob er ermordet wurde oder sich selbst das Leben nahm, "um die laufenden Untersuchungen zu erschweren und die anderen Beteiligten zu schonen", so die Gestapo, konnte nie geklärt werden.

Muths Ehefrau Cläre, die 1942 in Mexiko ein zweites Mal geheiratet hatte und nun Cläre Quast hieß, kehrte nach dem Zweiten Weltkrieg nach Deutschland zurück und engagierte sich in der Gewerkschaftsbewegung der DDR.

Einzelnachweise

Weblinks
 Willi Muth auf gedenkbuch-wuppertal.de

Deserteur
KPD-Mitglied
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
Opfer der NS-Justiz
Person (Wuppertal)
Deutscher
Geboren 1899
Gestorben 1935
Mann

Willi Muth


Die Mülhausener Mühle war eine Wassermühle an der Niers in Grefrath mit einem unterschlächtigen Wasserrad.

Geographie
Die Mülhausener Mühle hatte ihren Standort an der Niers in der Nähe des Gymnasiums in der Hauptstraße in Ortsteil Mülhausen in der nordrhein-westfälischen Gemeinde Grefrath im Kreis Viersen. Das Gelände, auf dem das Mühlengebäude stand, liegt auf ca. 34 m über NN.

Die Niers versorgte über Jahrhunderte die Mülhausener Mühle mit Wasser. Die Pflege und Unterhaltung des Gewässers obliegt dem Wasser- und Bodenverband der Mittleren Niers, der in Grefrath seinen Sitz hat.

Geschichte
Die Mühle gehörte – wahrscheinlich schon im 13./14. Jahrhundert – der Abtei Gladbach. 1454 wurde sie zusammen mit der Oedter Mühle dem Erzbischof in Erbpacht gegeben, der sie als Regiebetrieb bewirtschaften ließ. Bei der Säkularisation ging die kurfürstliche Mühle zu Mülhausen, wie sie auch genannt wurde, für 12.800 frs. an den Landwirt Johann Schmitz aus Oedt. Als die Schwestern vom Orden "Unserer Lieben Frauen" ihre 1887 auf dem benachbarten Gelände gegründeten Mädchenschule erweitern mussten, kauften sie 1925 das Mühlengrundstück und ließen die altehrwürdige Mühle niederlegen.

Galerie

Literatur
 Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlenführer. 2. Auflage. Verein Niederrhein e.V., Krefeld 1998, ISBN 3-00-002906-0, S. 526–527.

Weblinks

 Website des Niersverbandes

Einzelnachweise

Wassermühle im Kreis Viersen
Bauwerk in Grefrath
Wassermühle an der Niers
Mühle in Europa

Mülhausener Mühle


An Muhlenbergia capillaris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Bernhard von Trinius. An Muhlenbergia capillaris in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Muhlenbergia

Muhlenbergia capillaris


MTV Europe Music Awards[edit source]
The MTV Europe Music Awards have been held annually by MTV Europe since 1994. Bieber has received 21 awards from 33 nominations.

MTV Millennial Awards[edit source]
The MTV Millennial Awards (also known as MTV MiAw) is an awards show created by MTV Latin America that reward the best of the Millennial generation as well as rewarding music and movies also rewards the best of the digital world. Bieber has received six nominations.

MTV Movie Awards[edit source]
The MTV Movie Awards is a film awards show presented annually on MTV. In 2011, Bieber received the "Best Jaw Dropping Moment" award.

MTV Video Music Awards[edit source]
The MTV Video Music Awards (VMAs) is an award show by the cable network MTV to honor the top music videos of the year. Bieber has won two awards out of five nominations.

MTV Video Music Awards Japan[edit source]
The MTV Video Music Awards Japan are the Japanese version of the MTV Video Music Awards. Like the MTV Video Music Awards in the United States, in this event artists are awarded for their songs and videos through online voting from the same channel viewers. Bieber has won an award out of 6 nominations.

 Myx Music Awards[edit source] ==
The Myx Music Awards is an annual awards show that honors the biggest hitmakers in the Philippines. Bieber has received four nominations.

 MuchMusic Video Awards[edit source] ==
The MuchMusic Video Awards (also known as (the) MMVA or MMVAs) are annual awards presented by the Canadian music video channel MuchMusic to honor the year's best music videos.Bieber has won 10 out of 16 nominated

Nickelodeon Kids' Choice Awards[edit source] ==
The Nickelodeon Kids' Choice Awards is an annual awards show that honors the year's biggest television, movie, and music acts as voted by Nickelodeon viewers. Bieber has won four out of six nominations.

Kids' Choice Awards Argentina[edit source]

Nickelodeon Australian Kids' Choice Awards[edit source]

Nickelodeon Colombia Kids' Choice Awards[edit source]

Nickelodeon HALO Awards[edit source]

Meus Prêmios Nick[edit source]

Kids' Choice Awards Mexico[edit source]

 NewNowNext Awards[eurce] ==
The NewNowNext Awards is an American annual entertainment awards show, presented by the lesbian, gay, bisexual and transgender-themed channel Logo. Bieber has received a nominations.

 NME Awards[edit source] ==
The NME Awards is an annual music awards show in the United Kingdom, founded by the music magazine, NME (New Musical Express). Bieber has won 4 awards out of 6 nominations.

 NRJ Music Awards[edit source] ==
The NRJ Music Awards, (commonly abbreviated as a NMA) is an award presented by the French radio station NRJ to honor the best in home and worldwide music industry. Bieber has won 6 awards from eight nominations.

 O Music Awards[edit source] ==
The O Music Awards (commonly abbreviated as the OMAs) is an awards show presented by Viacom to honor music, technology and intersection between the two. Bieber has received 6 nominations.

 People's Choice Awards[edit source] ==
The People's Choice Awards is an awards show recognizing the people and the work of popular culture. Bieber has received 9 nominations and won 1 award.

 PETA Libby Awards[edit source] ==

Pollstar Awards[edit source] ==
The Pollstar Awards is an annual award ceremony to honor artists and professionals in the concert industry.

 Premios Juventud[edit source] ==
The Premios Juventud (Youthfulness Awards) is an awards show for Spanish- speaking celebrities in the areas of film, music, sports, fashion, and pop culture.

 Premios Oye![edit source] ==
The Premios Oye! (Premio Nacional a la Música Grabada) are presented annually by the Academia Nacional de la Música en México for outstanding achievements in the Mexican record industry. Bieber has won an award out of one nomination.

Radio Disney Music Awards[edit source] ==
The Radio Disney Music Awards is an annual awards show which is operated and governed by Radio Disney, an American radio network. Bieber has won three awards out of eight nominations.

Rockbjörnen[edit source] ==
Rockbjörnen is a music awards in Sweden, divided into several categories, which is awarded annually by the newspaper Aftonbladet. The prize was first awarded in 1979, and is mostly centered on pop and rock. Bieber has received 3 nominations.

 Shorty Awards[edit source] ==
The Shorty Awards, also known as the Shorties, are an annual awards event that honors the best short-form content creators on the micro-blogging website Twitter and on other social media sites.

Teen Choice Awards[edit source]
The Teen Choice Awards is an annual awards show that honors the year's biggest achievements in music, movies, sports, television, fashion, and more. Bieber has won 23 out of 45 nominations.

Telehit Awards[edit source]
The Telehit Awards are annual award show. Bieber has won four awards.

Tribeca Disruptive Innovation Awards[edit source]
The Tribeca Disruptive Innovation Awards (TDIA) celebrates those whose ideas have broken the mold to create significant impact.

Variety's Power of Youth Awards[edit source]
The Variety's Power of Youth GenerationOn Award recognizes young stars who have made significant contributions to philanthropic or charitable causes.

Virgin Media Music Awards[edit source]
The Virgin Media Music AwLlards are the annual music awards run by Virgin Media. The winners are declared on its official site "Virgin Media".

 WDM Radio Awards[edit source]
The WDM Radio Awards are dance and electronic music awards established in 2017 by Los 40 under their World Dance Music brand.

 Webby Awards[edit source]
A Webby Award is an award for excellence on the Internet presented annually by The International Academy of Digital Arts and Sciences. Categories include websites, interactive advertising, online film and video, and mobile.

ජස්ටින් බීබර්


Magnus Grubb Bramming (født 1. oktober 1990 i Roskilde, Danmark) er en dansk håndboldspiller, der spiller for TTH Holstebro for Danmarks herrehåndboldlandshold.

Han er vokset op i Roskilde med sine forældre, storesøster og to yngre brødre Emil og Anton. Brødrene spiller også håndbold, henholdsvis i HØJ og TMS Ringsted.

Han har tidligere spillet for Nordsjælland Håndbold, Viborg HK, Himmelev Veddelev Idrætsforening og Roskilde Håndbold. Han har spillet 14 landskampe for Y-landsholdet og 30 kampe for U-landsholdet.

Den 31. maj 2020 offentliggjorde Magnus Bramming, at han fortsætter sin aktive karriere med 5-årig kontrakt med TTH Holstebro.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Team Tvis Holstebro
Håndboldspillere fra Nordsjælland Håndbold
Håndboldspillere fra Viborg HK
Håndboldspillere fra Roskilde Håndbold

Magnus Bramming


هنا قائمة بالبطولات الأسترالاسية لكرة المضرب، المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1907:

فردي الرجال

 هوراس رايس هزم  هاري باركر 6-3 6-4 6-4

مراجع

روابط خارجية

أحداث أغسطس 1907 الرياضية
البطولات الأسترالاسية حسب السنة
رياضة أسترالية في 1907
رياضة نيوزيلندية في 1907
كرة المضرب في 1907
كرة مضرب أسترالية في 1907

البطولات الأسترالاسية 1907 (كرة مضرب)


Daphnis et Alcimadure (título de la obra en francés; en norma clásica Dafnís e Alcimadura) es una ópera con música y libreto en occitano del compositor barroco Jean-Joseph Cassanéa de Mondonville. Se estrenó en 1754 en Fontainebleau ante la corte del rey Luis XV de Francia.

Historia

Fue estrenada en 1754 en Fontainebleau ante la corte del rey Luis XV de Francia. La fecha ubica esta obra en medio de la Querelle des Bouffons que opuso en Francia a los partidarios de la música francesa con los de las música italiana. El hecho de tener un libretto escrito en un idioma de una cierta manera intermediario entre ambos idiomas le dio una gran trascendencia a su estreno. Un partidario de la música italiana cómo Melchior Grimm alabó el idioma occitano cuyo acento se parece más al del italiano, al mismo tiempo que rechazaba la música por ser de Mondonville. La originalidad de la opción lingüística hizo que se commentara el hecho en el Mercure de France, una de las principales publicaciones de crítica de la época.

Argumento
 Primer acto: Dafnís es un joven pastor enamorado de Alcimadura, pero elle le niega su amor por no creer en su sinceridad. Janet, el hermano de Alcimadura se plantea comprobar la sinceridad de los sentimientos de Daphnis.

 Segundo acto: Janet disfrazado de soldado habla con Dafnís intentando impresionarlo contándole que ha sido muy valiente en el campo de batalla y que está a punto de casarse con Alcimadura tan pronto haya acabado con un cierto pastor llamado Dafnís. Éste no se deja impresionar, confirma su amor por la pastora cuando justamente se oye la voz atemorizada de Alcimadure, que es perseguida por un lobo. Dafnís mata al lobo y salva a Alcimadura ; a pesar de quedarle agradecida, ella sigue negándole su amor.

 Tercer acto: Janet intenta en vano convencer a Alcimadura. Finalmente Dafnís anuncia que se va a morir y, cuando Janet le anuncia la muerte del pastor a su hermana, ésta acaba por confesar su amor y declara querer morir a su vez. Sin embargo, la muerte de Dafnís había sido una mentira para conseguir el consentimiento de Alcimadura y los dos amantes pueden entonces gozar de su amor.

Bibliografía
Libreto en norma clásica:
Fizes, Micolau e Mondovila, Joan Josèp Cassanea de. Dafnís e Alcimadura e l'Operà de Frontinhan. Montpelhier : A Tots - IEO, 1981.

Discografía
Mondonville, Jean-Joseph Cassanéa de. Daphnis et Alcimadure. Beziers : Ventadorn, 1981.
Reyne, Hugo. Musique aux états du Languedoc. Astrée, 1999.

Interpretaciones y grabaciones
Mondonville ensayó su obra con dos grande interpétes de la ópera francesa de su época (ambos originarios de regiones de habla occitana): el prim'uomo bearnés Pierre Jeliote y la prima donna burdalesa Marie Fel.

En 1981 se volvió a estrenar y a grabar en Montpellier y se editó en libreto en norma clásica. En 1999 algunas piezas fueron grabadas con instrumentos barrocos en un CD.

Enlaces externos
Extracto en youtube.com
El libretto en Gallica.bnf.fr
Chronique critique et contemporaine du Mercure de France
Partitura en el sitio de la International Music Score Library Project

Óperas de Jean-Joseph Cassanéa de Mondonville
Óperas en occitano
Óperas de 1754
Óperas estrenadas en Fontainebleau
Literatura en occitano

Dafnís e Alcimadura


Marinko Leš (Karlovac, 1977.) je hrvatski kazališni, televizijski i filmski glumac. Član ansambla HNK Varaždin.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Na granici" kao Tajson (2019.)
 "Drugo ime ljubavi" kao direktor novina (2019.)
 "Točka na A" kao Spiker (2018.)
 "Svakodnevno" kao voditelj emisije (s Ninom Slišković) (2014.)
 "Profesije osobno" kao Spiker (2014., 2017.)
 "Zora dubrovačka" kao Stjepan (2014.)
 "Larin izbor" kao doktor (2011. – 2013.)
 "Pod sretnom zvijezdom" kao Toni (2011.)
 "Exkluziv Tabloid" (2010.)
 "Bitange i princeze" kao Svetozar Joksimović Tempo (2009.)
 "Sve će biti dobro" kao Krešo Antić (2008. – 2009.)
 "Odmori se, zaslužio si" kao Spiker (2008.)
 "Zakon ljubavi" kao Mihael Babonić (2008.)
 "Urota" kao Montazer (2008.)
 "Ponos Ratkajevih" kao Govornik (2007.)

Filmske uloge
 "Most na kraju svijeta" kao policajac (2014.)
 "7 seX 7" kao Karlo (2011.)
 "Lea i Darija" kao Louis (2011.)
 "Max Schmeling" kao Farmhand (2010.)
 "Kradljivac uspomena" (2007.)

Sinkronizacija
 "Nesavršeni robot Ron" kao Ron (2021.)

Vanjske poveznice

Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski filmski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Voditelji na HTV-u
Životopisi, Karlovac

Marinko Leš


Kemal Čelebić (Vrtlište, 14. listopada 1949. – Kakanj, 11. studenoga 2012.), višestruko odlikovani muslimanskobošnjački visoki politički dužnosnik, po struci profesor matematike. Osumnjičen za ratni zločin nad Hrvatima. Svestrano se zalagao za etničko čišćenje općine Kakanj od hrvatskog puka.

Životopis
Rođen u Vrtlištu, općina Kakanj, kao sin Ahmeda i Ćamile. U Kaknju je završio osnovnu školu i Gimnaziju, a u Sarajevu Prirodoslovno-matematički fakultet. Nekoliko je desetljeća bio profesor matamatike u kakanjskim srednjim školama. Jedan je od organizatora i pokretača Patriotske lige Kakanj i prvi predsjednik Kluba Patriotske lige Kakanj.
Bio je prvi predsjednik višestranačke Skupštine općine Kaknja. Obnašao je dužnost načelnika općine Kakanj u razdoblju od 1991. do 1996. godine. U ratu u BiH angažirao se u Kriznom štabu i Ratnom predsjedništvu Općine. Kod Bošnjaka je veličan kao zaljubljenik u Bosnu i rodni kraj, kao vođa općine u vremenima kad je trebalo osigurati funkcioniranje vitalnih funkcija općine, pokrenuti otpor agresoru, osigurati funkcioniranje gospodarstva, osigurati osnovne uvjete za život narodu i tisućama izbjeglih koji su spas potražili u Kaknju.

Bošnjaci kažu da ga pamte po "ustrajnom zalaganju za mir i suživot", a Hrvati po tome što su u vrijeme bošnjačko-hrvatskog sukoba, s njime kao načelnikom općine prošli kalvariju. Bio je vodeći vojni i politički dužnosnik u općini pod čijim je mandatom općina Kakanj očišćena od Hrvata, koji su opljačkani, zlostavljani, protjerani i ubijeni, zastrašivani, a povratak im je onemogućen i danas. Na mjesto njih useljeni su u kuće Hrvata Bošnjaci iz Podrinja i drugih krajeva, kojima su obećane hrvatske kuće i zemljišta. U ratu je bio jedan od ključnih ljudi u postrojbama tzv. Armije RBiH u Kaknju. Obnašao je dužnost predsjednika stranke SDA Kaknja. Bio je ekstremno nacionalistički nastrojen. Aktivno je radio na sukobljavanju Hrvata i Muslimana. Nije se zalagao ni za kakvi mirni suživot, nego za etničko čišćenje općine Kaknja od hrvatskog puka. Činjenica je da su muslimanske snage iz kakanjske općine u njegovo vrijeme istjerale 11000 Hrvata katolika, porušile do temelja 22 hrvatska sela općine Kaknja. U prvom naletu 15000 Hrvata izbjeglo je u Vareš. Za Čelebićeva ratnog mandata u Kaknju su bila dva logora za Hrvate motel na ulazu u Kakanj, u objektu Strojno pri rudniku, a kakanjske Hrvate slali su u logor koji su držali džihadisti u Muzičkoj školi u Zenici. Ondje su osobito odvodili uglednije i viđenije Hrvate, gdje su izloženi nehumanom tretmanu.

Poslije rata bio je ministar za obrazovanje, znanost, kulturu i šport Zeničko-dobojske županije. Nakon ministarskog posla vratio se prosvjeti i radio je do mirovine kao profesor matematike. Umro je 11. studenoga 2012. godine.

Bošnjačke nagrade
 Diploma za doprinos u formiranju i organiziranju vojnog školstva 1994. godine
 Pohvala Operativne grupe "Bosna" Armije RBiH za ispoljenu hrabrost, požrtvovanje i humanost u oslobodilačkoj "borbi protiv agresora"
 Značke "Ljiljan od zlata" za naročite zasluge u osnivanju i organiziranju oružanog otpora agresoru
 Priznanje Patriotske lige BiH – "Organizator otpora u periodu 10.6.1991-15.4.1992."

Izvori

Životopisi, Kakanj
Bosanskohercegovački političari od 1989.

Kemal Čelebić


Kuşkonmaz, sebze olarak yenen ve süs amacıyla yetiştirilen çeşitli bitki türlerini kapsayan bitki cinsi.

Hepsi de Asparagaceae familyasının cinsinde yer alan bu türlerin yabanilerine dünyanın ılıman bölgelerinde sıkça rastlanır.

Morfoloji

Kuşkonmaz en iyi besince zengin, kumlu ve gevşek topraklarda yetişir. Haziran-Temmuz ayları arasında yeşilimsi sarı renkli çiçekler açan, 50–150 cm boyunda, çok yıllık otsu bir bitkidir. Sulak, kumlu ve killi, kuvvetli topraklarda, ormanlık yerlerde yetişir. Gövdeleri dik, yeşil düzgün yüzlü ve yaygın dallıdır. Dallar dalcıklara ayrılmış olup, ince, yeşil renkli, 3-6 tanesi bir aradadır. Yapraklar küçük ve zarımsıdır. Çiçekler teker teker veya çift olarak yaprakların koltuğunda bulunur. Erkek çiçekler 6 parçalıdır. Meyveleri kırmızı veya siyah renklidir. Kuşkonmaz tohum veya pençeden üretilir. İlkbaharda ekilir. Tohum ekiminden ilk hasada kadar geçen süre dört yıldır. Bir kuşkonmaz tarlasından 20 yıl verim alınabilir.

Eğer bir kuşkonmaz bitkisi hasat edilmeyip doğal haline bırakılacak olursa 170 santimetreye kadar boylanır. Dalları kaplayan ince, iğnemsi yaprakların ardından küçük, sarımsı çiçekler açar; çiçekler daha sonra kırmızı etli meyvelere döner.

Tarihte

Çok eskiçağlarda kendi doğal ortamından alınıp taze sürgünleri için yetiştirilmeye başlanan sebze kuşkonmaz Eski Yunan ve Romalılar'dan beri çok sevilen değerli bir besin kaynağıdır. Bugün en çok Fransa, İtalya, Çin ve ABD'de yetiştirilir. Türkiye'de taze üretimi gitgide artmaktadır. Istanbul'un Silivri ilçesinde kuşkonmaz bağları bulunmaktadır. Genel bir inanış olarak kuşkonmazın cinsel olarak uyarıcı yani afrodizyak bir besin olduğu düşünülür. Kuşkonmaz tüketimi bazı insanlarda idrar kokusuna sebep olur. Beyaz, yeşil ve mor tipte üretimi vardır.

Kullanım alanları

Kuşkonmaz A, B1, B2 ve C vitaminlerinin yanı sıra protein, şeker, yağ ve çeşitli mineralleri de içeren zengin bir üründür. Çorbası yapılır ya da garnitür ve salata olarak yenir.

Süs kuşkonmazları içinde en yaygınlarından biri olan tül kuşkonmazı tüy gibi incecik, hoş görünümlü yaprakları için yetiştirilen bir saksı bitkisidir. Bitkinin yaprakları çiçekçilikte buket hazırlamakta da kullanılır.

Altcinsler
Asparagus subg. Asparagus
Asparagus subg. Myrsiphyllum

Türkiye'deki taksonlar
 Asparagus acutifolius (tilkişen)
 Asparagus aphyllus (izmiye)
 Asparagus aphyllus subsp. orientalis (papazsakalı)
 Asparagus coodei (tülotu) endemik
 Asparagus filifolius (tikenpisiği)
 Asparagus lycaonicus (tuzkırgını) endemik
 Asparagus lycicus (kırgınotu) endemik
 Asparagus officinalis (kuşkonmaz)
 Asparagus palaestinus (tülüzümü)
 Asparagus persicus (mereço)
 Asparagus tenuifolius (üç kuşkonmaz)
 Asparagus trichophyllus (üç kuşkonmaz)
 Asparagus verticillatus (gılemşe)

Kaynakça

Asparagus

Kuşkonmaz