Mor lam (Lao: ໝໍລຳ; Isan: หมอลำ ; , , ) is a traditional Lao form of song in Laos and Isan. Mor lam means 'expert song', or 'expert singer', referring to the music or artist respectively.  Other romanisations used include mor lum, maw lam, maw lum, moh lam, mhor lum, and molum.  In Laos, the music is known simply as lam (ລຳ); mor lam (ໝໍລຳ) refers to the singer.

The characteristic feature of lam singing is the use of a flexible melody tailored to the tones of the words in the text. Traditionally, the tune was developed by the singer as an interpretation of a klon poem and accompanied primarily by the khene (a free reed mouth organ). The modern form is frequently composed and uses electrified instruments. Traditional forms (and some Lao genres) use a slower tempo than the quicker tempo and faster deliveries of more modern lam music. Strong rhythmic accompaniments, vocal leaps, and a conversational style of singing distinguish lam from American rap.

Typically featuring a theme of unrequited love, mor lam often reflects the difficulties of life in rural Isan and Laos, leavened with wry humor. In its heartland, performances are an essential part of festivals and ceremonies. Lam has gained a profile outside its native regions from the spread of migrant workers, for whom it remains an important cultural link with home.

Appellation
In Laos, the traditional folk music is referred to as ລຳ, lam , which refers to both the verb and noun 'dance', and is in general use in the central and southern areas of the country. In northern Laos, the regional folk music styles are referred to as ຂັບ, khap , and signifies 'to sing' or a 'song'.  The Lao-speaking people across the river in Isan call the music หมอลำ, mo lam, , which refers to both the singer and the musical style, while in Laos, the equivalent term ໝໍລຳ, molam , only refers to the singer. Lao ໝໍ and Isan หมอ, both mo , (as well as Thai หมอ, mo ) refers specifically to an 'expert', 'shaman', or 'doctor'.  The northern Lao terms ขับ, khap  and mokhap , are not used in Isan, but are likely still used in some Lao-speaking parts of Loei, Uttaradit, and Phitsanulok that were settled by people originally from northern Laos, however, khap is understood as a rarer word for 'to sing' or 'song' and in reference to specifically northern styles of lam.  Northern Lao areas refer to the khène/khaen player as the mokhène/mokhaen just as in the rest of Laos and Isan.

In standard Thai, the music and the singer, as adopted from Isan usage, is also known as หมอลำ, molam, but because of the tone differences is generally pronounced .  It is also common to "correct" or "translate" the Isan term into standard Thai as หมอรำ, mo ram , as Thai รำ, ram , is cognate to Lao ລຳ and Isan ลำ and shares the same meaning. Although Thai ขับ khap  is cognate to Lao ຂັບ and Isan ขับ, it only refers to the verb 'to sing' in Thai and is a rather archaic, poetic word and would generally be confused with the homonym ขับ which means 'to drive' (a vehicle), 'to drive away' or 'to expel'. Thus, the northern Lao forms are almost unknown in standard Thai media references to Lao and Isan folk music.

Instrumentation
As the lowland areas of Laos and Isan are essentially one shared cultural region of Lao people, few differences, especially at its most traditional level, are present to distinguish traditional forms on either side.  Throughout the Lao-speaking heartlands, the only accompaniment to performances of khap and lam was the local free reed mouth-organ, the khène (BGN/PCGN)/khaen (RTGS).  Similar in many ways to the function of the bagpipe in the Scottish Highlands, the khène/khaen provides not only the melody but can also be used to provide a drone as it is played with circular breathing.  So important is the khène/khaen in Lao music, the instrument even came to be used in the Lao classical music ensemble known as sép noy (BGN/PCGN)/sep noi (RTGS), where most of the instruments are influenced by the veneer of Indian musical traditions as well as classical musical traditions of neighboring Thailand, Cambodia, and Java.

In lam styles of central and southern Laos and most of Isan, traditional performances often included ensembles. Most northern khap styles relied solely on the khène/khaen, except for a few styles, such as those from Luang Phrabang, many of which were adaptations of the local classical music traditions as the city was the seat of the Lao monarchy until its forced abdication in 1975. The southern lam styles, heavily influenced by the ancient musical traditions of the Mon-Khmer peoples, such as the Mon, Khmer, Kuy and Bru that either were the former inhabitants or continue to live amongst the Tai peoples that now make up the majority in the Lao-speaking region.

Most modern styles, including the northern khap varieties, are generally heard with ensembles consisting of a mixture of Western instruments and traditional ones. Contemporary ensembles often feature electric guitars, drum sets, bass guitars, accordions, saxophones, violins, and keyboards set to sound like the 1960s Farsifa organs or set to provide equivalents of native instruments.

History
Morlam had its birth in the Lao heartlands of Laos, where it remains a popular art form. Although its precursors probably lie in the musical traditions of the historical Tai tribes that migrated south from China and northern Vietnam, much cross-pollination with indigenous music of the region as well as importation of Chinese, Mon-Khmer, Indian, and Malay influences, has also had a pronounced effect on the dances, instrumentation, and melodies of mor lam.

In his Traditional Music of the Lao, Terry Miller identifies five factors which helped to produce the various genres of lam in Isan: animism, Buddhism, story telling, ritual courtship and male-female competitive folksongs; these are exemplified by , ,  and  (for the last two factors) respectively.  Of these,  and  are probably the oldest, while it was  which was the principal ancestor of the commercial  performed today.

In the late 18th and 19th centuries, the music of Laos began to spread into the Thai heartland, extending Lao influence to Siam. Forced population transfers from Laos into the newly acquired region of Isan and what is now Central Thailand accelerated the rapid adoption of mor lam. Even King Mongkut's vice-king Pinklao became enamoured of it. But in 1857, following the vice-king's death, Mongkut banned public performances, citing the threat it posed to Thai culture and its alleged role in causing a drought. Performance of mor lam thereafter was a largely local affair, confined to events such as festivals in Isan and Laos. However, as Isan people began to migrate throughout the rest of the country, the music came with them. The first major mor lam performance of the 20th century in Bangkok took place at the Rajadamnern Stadium in 1946.  Even then, the number of migrant workers from Isan was fairly small, and mor lam was paid little attention by the outside world.

In the 1950s and 1960s, there were attempts in both Thailand and Laos to appropriate lam for political purposes. The USIS in Thailand and both sides in the Laotian Civil War (the "Secret War") recruited mor lam singers to insert propaganda into their performances, in hopes persuading the rural population to support their cause. The Thai attempt was unsuccessful, taking insufficient account of performers' practices and the audiences' demands, but it was more successful in Laos. The victorious Communists continued to maintain a propaganda troupe even after seizing power in 1975.

Mor lam started to spread in Thailand in the late-1970s and early-1980s, when more and more people left rural Isan to seek work. Mor lam performers began to appear on television, led by Banyen Rakgaen, and the music soon gained a national profile. It remains an important link to home for Isan migrants in the capital city, where mor lam clubs and karaoke bars are meeting places for those newly arrived.

Contemporary mor lam is very different from that of previous generations. None of the traditional Isan genres is commonly performed today; instead singers perform three-minute songs combining lam segments with luk thung or pop style sections, while comedians perform skits between blocks of songs. Mor lam sing performances typically consist of medleys of luk thung and lam songs, with electric instruments dominant and bawdy repartee. Sing comes from the English word 'racing' (a reference to the music's origin among Isan's biker fraternity; pai sing means 'to go racing about on motorbikes').

Lam in Laos has remained more conservative, and traditional styles are maintained, but massive exposure to Thai media and culture has led to increasing influence and the adoption of the more modern and popular Isan styles.

Criticism
Thai academic Prayut Wannaudom has argued that modern mor lam is increasingly sexualised and lacking in the moral teachings which it traditionally conveyed, and that commercial pressures encourage rapid production and imitation rather than quality and originality. On the other hand, these adaptations have allowed mor lam not only to survive, but itself spread into the rest of Thailand and internationally, validating Isan and Lao culture and providing role-models for the young.

Professor Charles F. Keyes argues for the value of the ancient forms as geomythology: "The Thai-Lao people of northeastern Thailand have a well-developed tradition of 'legends' (nithān) which has been perpetuated in past through the media of folk opera ... known as mō lam mū ... no small number record[ing] events which happened 'long ago' on the Khorat Plateau... [N]ot historical accounts, they are not totally lacking in historical value. A number ... make reference to places which can be identified as being the sites of the ancient towns.... [T]he literature of the region has yet to be fully inventoried, much less analyzed", and adds in a footnote: "Unfortunately, most of these publications have had little circulation outside of the folk opera troupes for which they were intended." He next comments on five toponyms mentioned in the myth of Phadaeng and Nang Ai, and compares these with those in the "Accounts of Fā Dāēet-Song Yāng".

Forms
There are many forms of mor lam.  There can be no definitive list as they are not mutually exclusive, while some forms are confined to particular localities or have different names in different regions. Typically the categorisation is by region in Laos and by genre in Isan, although both styles are popular in the other region. The traditional forms of Isan are historically important, but are now rarely heard:

 lam phi fa (ລຳຜີຟ້າ, ลำผีฟ้า, ) — a ritual to propitiate spirits in cases of possession. Musically it derived from lam tang yao; however, it was performed not by trained musicians but by those (most commonly old women) who thought themselves to have been cured by the ritual.
 mor lam kon (ໝໍລຳກອນ, หมอลำกลอน, ) — a vocal "battle" between the sexes. In Laos it is known as lam tat.  Performances traditionally lasted all night, and consisted of first two, then three parts:
 lam tang san (ລຳ ທາງ ສ້ັນ, ลำทางสั้น, ) — ("short form") took up the bulk of the time, with the singers delivering gon poems a few minutes in length, performing alternately for about half an hour each from evening until about an hour before dawn. They would pretend gradually to fall in love, sometimes with rather explicit sexual banter.
 lam tang nyao (ລຳທາງຍາວ, ลำทางยาว, ) — ("long form"), a representation of the lovers' parting performed slowly and in a speech rhythm for about a quarter of an hour.
 lam toei (ລຳເຕີ້ຍ, ลำเต้ย, ) —  was introduced in the mid-20th century. Similar in length to the lam tang nyao, it is fast and light-hearted, with metrical texts falling into three categories: toei thammada ("normal toei"), using gon texts in Isan; toei Phama ("Burmese toei"), using central or northern Thai texts and forms; and toei Khong ("Mekong toei"), again central or northern Thai in origin. It uses the same scale as lam yao.
  or  (ລຳໂຈດແກ້, ลำโจทย์แก้, IPA:  or ລຳໂຈທຍ໌, ลำโจทย์, ) is a variant of lam kon formerly popular in the Khon Kaen area, in which the singers (often both male) asked one another questions on general knowledge topics — religion, geography, history etc. — trying to catch out their opponent.
 mor lam mu (ໝໍລຳໝູ່, หมอลำหมู่, ) — folk opera, developed in the mid-20th century.  Lam mu is visually similar to central Thai likay, but the subject matter (mainly Jataka stories) derived from lam rueang (the subgenre of ) and the music from lam tang nyao.  It was originally more serious than lam plern and required more skilled performers, but in the late-20th century the two converged to a style strongly influenced by central Thai and Western popular music and dance. Both have now declined in popularity and are now rare.
 mor lam phoen (ໝໍລຳເພີນ, หมอลำเพลิน, ) — a celebratory narrative, performed by a group.  It originated around the same time as lam mu, but used a more populist blend of song and dance.  The material consisted of metrical verses sung in the yao scale, often with a speech-rhythm introduction.
  (ລຳພື້ນ, ลำพื้น, ) — recital of local legends or Jataka stories, usually by a male singer, with khene accompaniment. In the sub-genre of lam rueang (ລຳເຣື່ອງ, ลำเรื่อง, ), sometimes performed by women, the singer acts out the various characters in costume.  Performance of one complete story can last for one or two whole nights. This genre is now extremely rare, and may be extinct.

Regional styles

Isan has regional styles, but these are styles of performance rather than separate genres. The most important of the styles were Khon Kaen and Ubon, each taking their cue from the dominant form of lam gon in their area: the  of Khon Kaen, with its role of displaying and passing on knowledge in various fields, led to a choppy, recitative-style delivery, while the love stories of Ubon promoted a slower and more fluent style. In the latter half of the 20th century the Ubon style came to dominate; the adaptation of Khon Kaen material to imitate the Ubon style was sometimes called the Chaiyaphum style.

The Lao regional styles are divided into the southern and central styles (lam) and the northern styles (khap). The northern styles are more distinct as the terrain of northern Laos has made communications there particularly difficult, while in southern and central Laos cross-fertilisation has been much easier. Northern Lao singers typically perform only one style, but those in the south can often perform several regional styles as well as some genres imported from Isan.

The main Lao styles are:

 Lam Sithandone (ລຳສີທັນດອນ, ลำสีทันดร) (also called Lam Si Pan Don [ລຳສີພັນດອນ, ลำสีพันดอน]), from Champassak is similar in style to the lam gon of Ubon. It is accompanied by a solo khene, playing in a san mode, while the vocal line shifts between san and yao scales. The rhythm of the vocal line is also indeterminate, beginning in speech rhythm and shifting to a metrical rhythm.
 Lam Som (, )  is rarely performed and may now be extinct. From Champassak, the style is hexatonic, using the yao scale plus a supertonic C, making a scale of  A-B-C-D-E-G. It uses speech rhythm in the vocal line, with a slow solo khene accompaniment in meter. It is similar to Isan's . Both Lam Som and Lam Sithandone lack the descending shape of the vocal line used in the other southern Lao styles.
 Lam Khon Savane (ລຳຄອນສະຫວັນ, ลำคอนสะหวัน, ) from Savannakhet is one of the most widespread genres. It uses the san scale, with a descending vocal line over a more rigidly metrical ensemble accompaniment. Lam Ban Xoc (ລຳບ້ານຊອກ, ลำบ้านซอก, ) and Lam Mahaxay (ລຳມະຫາໄຊ, มหาไซ, ) are musically very similar, but Ban Xoc is usually performed only on ceremonial occasions while Mahaxay is distinguished by a long high note preceding each descent of the vocal line.
 Lam Phu Thai (ລຳຜູ້ໄທ, ลำผู้ไท, ) uses the yao scale, with a descending vocal line and ensemble accompaniment in meter.
 Lam Tang Vay (ລຳຕັງຫວາຍ, ลำตังหวาย, ) is a Lao version of Mon-Khmer music, with a descending ensemble accompaniment.
 Lam Saravane (ລຳສາລະວັນ, ลำสาละวัน [ลำสุวรรณ], ) is also of Mon-Khmer origin. It uses the yao scale. The descending vocal line is in speech rhythm, while the khene and drum accompaniment is in meter.
 Khap Thum Luang Phrabang  (ຂັບທຸ້ມຫລວງພະບາງ, ขับทุ้มหลวงพระบาง, ) is related to the court music of Luang Phrabang, but transformed into a folk-song style. The singer and audience alternately sing lines to a set melody, accompanied by an ensemble.
 Khap Xieng Khouang (ຂັບຊຽງຂວາງ, ขับเซียงขวาง, ) also called Khap Phuan (ຂັບພວນ, ขับพวน) uses the yao scale and is typically sung metrically by male singers and non-metrically by women.
 Khap Ngeum (ຂັບງຶມ, ขับงึม, )   uses the yao scale. It alternates declaimed line from the singer and non-metrical khene passages, at a pace slow enough to allow improvisation.
 Khap Xam Neua (ຂັບຊຳເໜຶອ, ขับซำเหนือ, ) uses the yao scale. Singers are accompanied by a solo khene, declaiming lines each ending in a cadence.
 Khap Tai Dam (ຂັບໄທດຳ, ขับไทดำ, ) used for Tai dam people.

Below is a comparative table of regional mor lam styles, sourced from Compton (1979).

Performers
Traditionally, young mor lam were taught by established artists, paying them for their teaching with money or in kind. The education focused on memorising the texts of the verses to be sung; these texts could be passed on orally or in writing, but they always came from a written source. Since only men had access to education, it was only men who wrote the texts. The musical education was solely by imitation. Khaen-players typically had no formal training, learning the basics of playing from friends or relatives and thereafter again relying on imitation.  With the decline of the traditional genres, this system has fallen into disuse; the emphasis on singing ability (or looks) is greater, while the lyrics of a brief modern song present no particular challenge of memorisation.

The social status of mor lam is ambiguous. Even in the Isan heartland, Miller notes a clear division between the attitudes of rural and urban people: the former see mor lam as "teacher, entertainer, moral force, and preserver of tradition", while the latter, "hold mawlum singers in low esteem, calling them country bumpkins, reactionaries, and relegating them to among the lower classes since they make their money by singing and dancing".

Performance
In Laos, lam may be performed standing (lam yuen) or sitting (lam nang).  Northern lam is typically lam yuen and southern lam is typically lam nang.  In Isan lam was traditionally performed seated, with a small audience surrounding the singer, but over the latter half of the 20th century the introduction of stages and amplification allowed a shift to standing performances in front of a larger audience.

Live performances are now often large-scale events, involving several singers, a dance troupe and comedians. The dancers (or hang khreuang) in particular often wear spectacular costumes, while the singers may go through several costume changes in the course of a performance. Additionally, smaller-scale, informal performances are common at festivals, temple fairs and ceremonies such as funerals and weddings. These performances often include improvised material between songs and passages of teasing dialogue (Isan สอย, soi) between the singer and members of the audience.

Characteristics

Music
Lam singing is characterised by the adaptation of the vocal line to fit the tones of the words used.  It also features staccato articulation and rapid shifting between the limited number of notes in the scale being used, commonly delivering around four syllables per second. There are two pentatonic scales, each of which roughly corresponds to intervals of a western diatonic major scale as follows:

The actual pitches used vary according to the particular khene accompanying the singer. The khene itself is played in one of six modes based on the scale being used.

Because Thai and Lao do not include phonemic stress, the rhythm used in their poetry is demarcative, i.e., based on the number of syllables rather than on the number of stresses.  In gon verse (the most common form of traditional lam text) there are seven basic syllables in each line, divided into three and four syllable hemistiches. When combined with the musical beat, this produces a natural rhythm of four on-beat syllables, three off-beat syllables, and a final one beat rest:

In actual practice this pattern is complicated by the subdivision of beats into even or dotted two-syllable pairs and the addition of prefix syllables which occupy the rest at the end of the previous line; each line may therefore include eleven or twelve actual syllables. In the modern form, there are sudden tempo changes from the slow introduction to the faster main section of the song.  Almost every contemporary mor lam song features the following bassline rhythm, which is often ornamented melodically or rhythmically, such as by dividing the crotchets into quavers:

The ching normally play a syncopated rhythm on the off-beat, giving the music a characteristically quick rhythm and tinny sound.

Content
Mor lam is traditionally sung in Lao. The subject matter varied according to the genre: love in the lam gon of Ubon; general knowledge in the lam jot of Khon Kaen; or Jataka stories in lam phun.  The most common verse form was the four-line gon stanza with seven main syllables per line, although in Khon Kaen the technical subject matter led to the use of a free-form series of individual lines, called gon gap.  In Laos, it is the regional styles which determine the form of the text. Each style may use a metrical or a speech-rhythm form, or both; where the lines are metrical, the lam styles typically use seven syllables, as in Isan, while the khap styles use four or five syllables per line.  The slower pace of some Lao styles allows the singer to improvise the verse, but otherwise the text is memorised.

In recent decades, the Ubon style has come to dominate lam in Isan, while the central Thai influence has led to most songs being written in a mix of Isan and Thai. Unrequited love is a prominent theme, although this is laced with a considerable amount of humour. Many songs feature a loyal boy or girl who stays at home in Isan, while his or her partner goes to work as a migrant labourer in Bangkok and finds a new, richer lover.

The gon verses in lam tang san were typically preceded by a slower, speech-rhythm introduction, which included the words o la no ("oh my dear", an exhortation to the listeners to pay attention) and often a summary of the content of the poem.  From this derives the groen (Thai เกริ่น) used in many modern songs: a slow, sung introduction, generally accompanied by the khene, introducing the subject of the song, and often including the o la naw. (sample)   The pleng (Thai เพลง) is a sung verse, often in central Thai. (sample), while the actual lam (Thai ลำ) appears as a  chorus between pleng sections. (sample)

Recordings

As few mor lam artists write all their own material, many of them are extremely prolific, producing several albums each year. Major singers release their recordings on audio tape, CD and VCD formats. The album may take its name from a title track, but others are simply given a series number.

Mor lam VCDs can also often be used for karaoke. A typical VCD song video consists of a performance, a narrative film, or both intercut. The narrative depicts the subject matter of the song; in some cases, the lead role in the film is played by the singer.  In the performance, the singer performs the song in front of a static group of dancers, typically female. There may be a number of these recordings in different costumes, and costumes may be modern or traditional dress; the singer often wears the same costume in different videos on the same album. The performance may be outdoors or in a studio; studio performances are often given a psychedelic animated backdrop. Videos from Laos tend to be much more basic, with lower production values.

Some of the most popular current artists are Banyen Rakgan, Chalermphol Malaikham, Somjit Borthong, Pornsak Songsaeng, Jintara Poonlarp, Siriporn Ampaipong and Vieng Narumon. In 2001, the first album by Dutch singer Christy Gibson was released.

In 2000, British musician Jah Wobble released the album Molam Dub (30 Hertz Records), a fusion of his reggae-influenced bass guitar with guest appearances by Laotian singers and performers. In 2007, singer Jonny Olsen released the first ever mor lam album by a Westerner, or "farang" in Laos.)

Live venues
There are several popular venues where mor lam and luk thung music are performed. These venues usually carry the word "Isan" in their names. such as "Tawan Daeng Isan" and "Isan Isan" in Bangkok.

Mor Lam artists
 Dao Bandon
 Pornsak Songsaeng
 Sommainoi Duangcharoen
 Siriporn Ampaipong
 Somjit Borthong
 Noknoi Uraiporn
 Sathit Thongjan
 Ki Daophet Niuhuang
 Jintara Poonlarp
 Honey Sri-Isan
 Man Maneewan
 Monkhaen Kaenkoon
 Maithai Huajaisilp
 Dueanphen Amnuaiporn
 Saeng-arun Bunyu
 Banyen Rakgan
 Chalermpol Malakham
 Poyfai Malaiporn
 Christy Gibson
 Tai Orathai
 Phai Phongsathon
 Mike Phiromphon
 Yinglee Srijumpol
 Ble Patumrach R-Siam
 Lamyai Haithongkham
 Moukdavanyh Santiphone
 Vieng Narumon

See also
 Lao music

References

Sources
 Alexander, Geoff. Introduction from The Academic Film Archive of North America. Accessed 13 May 2005.
 Broughton, Simon (ed).  World Music Volume 2.  Rough Guides (2000).
 Chawiwan Damnoen.   Mo Lam Singing of Northeast Thailand (CD). World Music Library (1991).
 Compton, Carol. 1979. Courting poetry in Laos: a textual and linguistic analysis. Northern Illinois Center for Southeast Asian Studies.

 Miller, Terry E. Performing Isan-Style Lam in Laos: an Expression of Pan-Laoism or Thai Hegemony Accessed 13 May 2005.
 Miller, Terry E. (1985). Traditional Music of the Lao: Kaen Playing and Mawlam Singing in North-east Thailand. Greenwood Press.  .
 Mosel, James N.  (1959). Sound and Rhythm in Thai and English Verse, Pasa lae Nangsue.
 Prayut Wannaudom The Collision between Local Performing Arts and Global Communication, in case Mawlum.  Accessed 13 May 2005.

External links
 Archive of Lao music
 Laos Cultural Profile (Ministry of Information and Culture/Visiting Arts)
 The Soul of Molam (2)—Inside the molam bus project: The Sound of Isaan's political molam
 The Soul of Molam (3)—The dying capital of Molam: Maha Sarakham's molam agencies face their last days
 The Soul of Molam (4)—Meet Mod the Electric Phin Maker
 The Soul of Molam (6)—Turning the music scene upside down, new Isaan singers find their voice

Thai styles of music
Laotian music

Mor lam


Murat Yılmazyıldırım'ın 2004 yılında çıkarmış olduğu albüm. Tolga Çebi ve Sinan Gürsoy gibi müzisyenlerin de katkıda bulunduğu albümün şarkı listesi şu şekildedir:

CD-1
 İzler-1
 Bekleyiş
 Silgi Oyunu
 Uyuyuş ve Uyanış
 Geçişler Zamanı
 Konuşmalar
 Kutsal Aşklar Kervanı
 Layvaliş
 Uçurumlara Doğru
 Yazgı ve Zafer
 Sonsuzluk Buluşması
 Deniz Kuşu
 Hayaletimin Hayalindeki Hayal

CD-2
 İzler-2
 Dönüş
 Alkış Havası
 Resmedilmemiş Bir Hüznün Küçük Öyküsü
 Kalpler
 Farkındalık
 Bedenler Arası Gayri Resmi İlişkiler
 Ağıt Yürüyüşleri
 Güneşin Aya Olan Aşkı
 Buhranlarım Geliyor
 Hazineler Gezegeni
 İniltiler
 Oksijen Melekleri
 Soyut Duruş

Düş Sokağı Sakinleri albümleri
2004 albümleri

Kara Aşka Beyaz Göndermeler


Telelucrul (tele-munca, telemunca, sau telework) este activitatea prin care se utilizează Tehnologia Informației și Comunicațiilor (TIC) pentru realizarea unei activități lucrative la distanță de locul unde este nevoie de rezultatul muncii sau de locul unde s-ar fi desfășurat lucrul în mod normal.

În ultimii ani, s-au dezvoltat rapid noi tehnologii informaționale și de comunicare, astfel încât în centrul dezbaterilor științifice, politice și economice din ultima perioadă a stat apariția și dezvoltarea Societății Informaționale, generatoare de noi oportunități de lucru dar și de schimbări esențiale în ceea ce privește natura lucrului și modul de lucru, schimbări comparabile cu cele petrecute în revoluția industrială.

În acest context, telelucrul (TL) a devenit domeniu strategic din punct de vedere teoretic și practic, deoarece:
 reprezintă o soluție cu potențial practic important;
 se poate dezvolta repede;
 poate influența în bine viața multor europeni;
 este un excelent promotor al noilor procese și tehnologii avansate;
 este o componentă a noii revoluții științifice și tehnologice, orientată spre societatea bazată pe informație și cunoaștere.
TL, ca un nou mod de a lucra prin efectuarea unei activități (forme de lucru) flexibile în timp și la distanță, utilizând tehnologia informațională și comunicațiile avansate, se concretizează în teleactivități și teleservicii.

Telelucrul include
Telelucrul mobil: când parte din personalul unei firme (TIC) i se permite sa fie mai mult timp în contact cu clienții sau să livreze, în timp ce nu este la birou, o serie de servicii care implică, în mod normal, prezența în birourile companiei.

Telecentre: oferă facilități de birouri locale pentru persoanele care nu vor să lucreze acasă, dar intenționează să profite de avantajele oferite de TL. Fiecare angajat lucrează în biroul firmei aflat cel mai aproape de el sau cel mai convenabil, iar aceste centre sunt cuplate prin rețeaua electronică. Ele pot aparține unei singure companii sau compania interesata poate să închirieze o parte din acestea în scopul telelucrului.

Telecomunități (Telecottages): comunități locale cu acces, datorită marii performanțe a TIC, la avantajele dezvoltării și la societatea care îi lipsește unui lucrător acasă, numite așa datorită originii lor în zonele rurale. Prima telecomunitate a existat în Scandinavia. Telecomunitățile au următoarele avantaje
 posibilități îmbunătățite de instruire;
 regenerare economică;
 rol social.
Modificare funcțională: funcțiile afacerii care inițial erau localizate aproape de client sunt concentrate și livrate la distanță; activitățile includ:
 front office - vânzări care înainte erau efectuate "în drumul cumpărătorului", iar acum sunt făcute prin telefon sau rețea;
 back office - acele activități de întreținere și service realizate înainte "la fața locului", care sunt îndeplinite oriunde în lume, folosindu-se accesul la distanță.
Se poate considera, de asemenea, că TL include echipe de lucru dispersate prin care, de ex., o companie de inginerie folosește trei sau mai multe echipe în zone geografice diferite, fapt care îi permite să lucreze 24 ore pe zi, datorită decalajului orar dintre zone, fiecare echipă "predând ștafeta" alteia la sfârșitul zilei sale de lucru.

La toate aceste terminologii și clasificări consacrate se poate adăuga o noțiune utilizată în prezent pe Internet, dar care nu este legată în mod special de conceptul de telelucru: comunitățile virtuale. Aceste "orașe ale Internetului" cunosc în prezent o dezvoltare explozivă, constituindu-se, în același timp, ca principalele centre de inițiere și dezvoltare a multor telelucrători.

De asemenea, o activitate de viitor în domeniul TL o reprezintă înființarea unor companii virtuale fără statut juridic, în cadrul cărora mai mulți telelucrători cu calități complementare se unesc pentru a satisface, simultan, o gamă cât mai diversă de solicitări, unindu-și eforturile și ajutându-se reciproc.

Definiții
Telelucrul este, prin definiție, activitatea prin care se utilizează calculatoarele și telecomunicațiile pentru a schimba geografia de lucru acceptată.

Telecomutarea (telecommuting) sau remote work (de acasa) sunt termeni folosiți în SUA, în timp ce termenul de telelucru (telework) se folosește mai mult în Europa.

Termenul de telecomutare a fost folosit pentru prima data de Jack Nilles, care a jucat un rol principal în promovarea acestui concept în SUA, fiind apoi popularizat de futuristul Francis Kinsman în cartea sa Telecomutatorii (1987). Termenul de telelucru a fost popularizat în Europa de Comisia Europeană, care a sponsorizat importante cercetări în domeniu.

Legat de această activitate, se utilizează următoarea terminologie specifică:

Telelucrător, telecomutator: cineva care lucrează acasă tot timpul sau o parte din el. Termenul poate, de asemenea, să se refere la cineva care comută pe o distanță mică, de exemplu la un telecentru, în loc să lucreze într-un sediu mai îndepărtat. Telelucrătorii pot fi:
 cu contract
 semiangajați sau liber profesioniști (freelancer)
 informali sau iliciți
 antreprenoriali.

Cine poate fi numit telelucrător?
"Persoana care lucrează în mod regulat minim o zi (ca zi de muncă) pe săptămână, de la distanță, pe baza unui contract scris sau a unei înțelegeri mutuale, folosind echipamente și tehnologie de telecomunicații".

Unii autori fac chiar distincție între următoarele categorii:
 telelucratori "marginali": una-două zile pe lună lucrate la domiciliu;
 telelucratori "substanțiali": cu una sau mai multe zile pe săptămână;
 telelucratori "dominanți": cu trei sau mai multe zile pe săptămână.
După cum se poate observa, esențial în definirea acestor concepte este faptul că supervizarea muncii, contactele cu șefii (ierarhia superioară), cu colegii și cu beneficiarii sau clienții trebuie realizate - cel puțin parțial - prin telecomunicații, precum și rezultatele muncii trebuie să fie prezentate în acest mod.

Trebuie făcută distincția între angajați și persoanele care lucrează pe cont propriu. Persoanele care lucrează pe cont propriu au ca loc de muncă propria locuință, comunicând prin rețele de telecomunicații; nu orice lucrător la domiciliu este însă obligatoriu și un telelucrător.

De asemenea, trebuie făcută o distincție clară între persoanele care lucrează acasă peste programul normal de lucru, permanent sau doar la sfârșit de săptămână, și telelucrători.

Telelucrătorii pot fi:
 persoane care lucrează la domiciliu;
 persoane care se deplasează frecvent la domiciliul clienților, dar al căror loc de muncă este acasă;
 persoane care lucrează în centre de telelucru.
Lucrul flexibil: un centru de lucru care folosește o largă paletă de noi practici, inclusiv flexibilitate în localizarea lucrului. Aici se poate încadra și ideea de "hot desk": în loc ca fiecare angajat să aibă biroul și calculatorul propriu, aceștia folosesc de fiecare dată locurile disponibile în acel moment.

Telelucrul concentrativ: concept folosit (de exemplu) de Dell si American Express, care au utilizat telelucrători dispersați în anumite centre delimitate geografic.

Telelucrul offshore: presupune comutarea activității departe de regiunea, orașul sau țara în care domiciliază lucrătorul, datorită facilităților fiscale oferite.

Telelucrul nomad: lucrătorii "nomazi" sunt obligați să călătorească în permanență, locul de muncă fiind oriunde se întâmplă să poposească.

Statistici

În 2020, 12,3% dintre persoanele angajate din Uniunea Europeană cu vârste cuprinse între 15 și 64 de ani, dintre care 13,2% dintre femei și 11,5% dintre bărbați, lucrau de obicei de acasă. Pe țări, procentul de lucrători care lucrau de acasă a fost cel mai ridicat în Finlanda (25,1%), Luxemburg (23,1%), Irlanda (21,5%), Austria (18,1%) și Olanda (17,8%) și cel mai scăzut în Bulgaria(1,2%), România (2,5%), Croația(3,1%), Ungaria (3,6%) și Letonia(4,5%).

Firma de cercetare IDC preconizează că aproximativ 93,5 milioane de persoane vor lucra de la distanță în 2024 - în creștere de la 78,5 milioane în 2020.

În 2023, economistul și expertul în telemuncă Nicholas Bloomspune că aproximativ o treime din toate zilele de lucru se vor petrece la distanță, reducând costurile imobiliare ale companiilor de la 5% înainte de pandemie. Bloom crede că evoluția rapidă a tehnologiei a facilitat această tendință și va continua, dar vor rămâne dezavantaje pentru anumite tipuri de posturi.

Avantaje si dezavantaje

Beneficii
TL implică practici noi, care se pot pune în aplicare prin:
 reducerea costurilor și creșterea performanței calculatoarelor și telecomunicațiilor;
 lărgirea accesului la uneltele și serviciile care permit lucrul în rețeaua electronică deschisă;
 creșterea dorinței tuturor de a exploata noile metode, de a face afaceri, și de a angaja personal.
TL este atractiv prin:
 creșterea presiunii asupra industriei, pentru a reduce costurile simultan cu îmbunătățirea serviciilor;
 îmbunătățirea calității mediului, în special prin impactul asupra drumurilor și mașinilor;
 apariția unei economii de rețea, în care TL și telecomerțul vor juca un rol central;
 comutarea de la "slujba plătită" la "oportunități de lucru", cu o creștere a rolului individului și al întreprinderilor mici și mijlocii (IMM).
Toate studiile și analizele efectuate de firme de prestigiu din întreaga lume converg către ideea unor beneficii nete pentru toate părțile implicate:

Pentru lucrători:
 O mai bună concentrare și o optimizare a fluxului de lucru, rezultând o productivitate mai mare;
 Lipsa întârzierilor de la servici datorită traficului aglomerat;
 Timp de lucru și costuri mai mici;
 Oportunități de lucru mai bune;
 Facilități de recrutare;
 Evitarea concediilor medicale;
 Legătură mai bună cu familia;
 Un echilibru mai bun între lucru și viața familială;
 Posibilitatea participării la activitățile comunităților locale;
 Ore de lucru flexibile.
Pentru firme:
 Costuri mai mici;
 Productivitate crescută;
 Motivație mai bună;
 Stabilitate mai mare a personalului;
 Flexibilitate în organizare;
 Conducere flexibilă;
 Rezistență crescută în fața factorilor externi;
 Eliminarea plăților pentru lucrul suplimentar.
Câteva beneficii sociale si economice ale telelucrului sunt:
 Descongestionarea traficului;
 Reducerea deplasării și a poluării;
 Oportunități de lucru mai mari;
 Accesul la lucru pentru oamenii cu dificultăți specifice;
 Regenerarea economică.

Dezavantaje
Telelucrul, ca un mod nou de lucru, nu e scutit de unele dezavantaje și obstacole.

Pentru angajați, dezavantajele potențiale:
 Problemele de natură tehnică: este necesar un loc de muncă și un echipament adecvat, precum și asistență pentru rezolvarea micilor probleme tehnice care apar;
 Aspectele legislative: nu sunt totdeauna clare, de pildă ce taxe și impozite trebuie plătite (de patron, de angajat). Există și probleme de tip protecția muncii, asigurarea de sănătate, etc.;
 Dezavantaje economice:
 Anumite firme tind să plătească telelucrătorii mai slab decât pe cei care efectuează activități similare la "sediu";
 Trebuie să cheltuie mai mulți bani pentru
 Decorarea/finisarea biroului de lucru;
 Suplimentarea sau îmbunătățirea sistemului de iluminat;
 Linii telefonice suplimentare;
 Costul calculatoarelor și a echipamentelor aferente, inclusiv software;
 Asigurări suplimentare;
 Îmbunătățiri la sistemul de acces al biroului de lucru;
 Mobilier de lucru;
 Plata unor permise și taxe locale.
 Dar problemele pot fi și de natură socială și emoțională:
 Izolarea, marginalizarea și lipsa informațiilor privind viața companiei și "jocurile" de putere, ceea ce poate reduce șansa de valorificare a unor noi oportunități, a unor posibile promovări;
 Modificarea obiceiurilor personale și de familie;
 Pericolul, mai ales pentru femei, de a lucra aproape dublu și de a se izola de familie;
 Limitarea interacțiunii normale cu colegii de la locul de muncă;
 Riscul de a dedica prea mult timp muncii;
 Riscul izolării profesionale;
 Pierderea subvențiilor sociale din partea firmei;
 Pierderea subvențiilor publice.
Telelucrul modifică fundamental modelul de activitate tradițional, bazat pe contiguitatea spațială, conlocuire, prezență și vizibilitate, schimbă rolurile și conceptele organizatorice și manageriale, ceea ce poate da sentimentul de a fi rupt de restul lumii.

Dezavantaje potențiale pentru firme - Probleme manageriale:
 Accesibilitatea angajaților ("Unde sunt când ai nevoie de ei?"
 Pierderea controlului ("Dacă nu îi pot vedea, nu îi pot controla")
 Reducerea productivității ("Nu cumva ei privesc la TV în loc să lucreze?");
 Probleme de securitate ("Dacă îmi șterg bazele de date și strică fișierele atunci când 	intră pe Internet?");
 Fluxul informațional;
 Pierderea contactului cu clienții;
 Dificultăți de comunicare;
 Probleme de motivare și disciplină;
 Dificultatea organizării de ședințe operative;
 Îndepărtarea telelucrătorilor de obiectivele și cultura organizației;
 Evaluarea la termene mai scurte a personalului;
 Costuri suplimentare de perfecționare a personalului;
 Costuri mai mari pentru siguranța echipamentelor, programelor și comunicațiilor.
Principala problemă constă în pierderea controlului în sens larg.

Pentru sindicate, pericolul este pierderea contactului cu membrii lor, iar posibilitatea acestora de a participa la viața sindicală și de a fi mobilizați pentru acțiuni revendicative scade mult, ceea ce poate conduce la apariția sentimentului de inutilitate a uniunilor sindicale, situație greu de acceptat de liderii acestora.

Sindicatele au expus, în 1993, următoarele cerințe:
 Acceptarea voluntară a activității în sistem telelucru;
 Acordarea statutului de salariat telelucrătorului, cu toate drepturile aferente;
 Salarii și toate celelalte drepturi la fel ca pentru angajații de la sediu;
 Posibilitatea de a-și întâlni cu regularitate colegii și șefii;
 Acces liber la poșta electronică și telefon pentru legături reciproce;
 Responsabilitatea managerilor de a se afla în contact, cu regularitate, cu personalul angajat;
 Includerea în programe de dezvoltare profesională;
 Întreținerea și înlocuirea echipamentelor, la fel ca în sediul central, suportate de întreprindere;
 Răspunderea patronilor pentru sănatatea telelucrătorilor și pentru protecția muncii.

Referințe

Vezi și
 Societate informațională

Legături externe

Societate informațională
Tehnologia informației
Muncă

Telemunca


Le Dossin Great Lakes Museum est un musée maritime historique à Détroit dans le Michigan. Situé sur The Strand sur Belle Isle Park le long de la rivière Détroit, ce musée accorde un intérêt particulier au rôle de Détroit dans l'histoire maritime nationale et régionale. Le musée de 1.500 m² présente des expositions telles que l'une des plus grandes collections de maquettes de bateaux au monde et l'ancre avant du SS Edmund Fitzgerald, qui a coulé dans une tempête en 1975.

Description
Le musée présente des artefacts et des expositions sur l'histoire et les navires des Grands Lacs. Il a été fondé en 1949 sous le nom de City Maritime Museum à bord de la goélette en bois J.T. Wing, le dernier voilier commercial sur les Grands Lacs. Le musée a fermé en 1956, moins d'une décennie plus tard, en raison de la détérioration de l'état de la goélette.

Grâce à des dons de  de la famille Dossin de Détroit et à une subvention de la commission historique de la ville, le Dossin Great Lakes Museum a inauguré le 21 mai 1959 à Belle Isle, près de l'ancien mouillage du JT Wing. Il a été ouvert le 24 juillet 1961.

Le musée Dossin a subi une rénovation de 10 semaines se terminant le 24 mars 2007 après plus de  de rénovations, a ajouté quatre nouvelles expositions.

Expositions permanentes
Le Miss Pepsi, l'un des bateaux de course d'hydroplanes les plus rapides de tous les temps, et le premier bateau à se qualifier pour une course à une vitesse de plus de 100 milles à l'heure, détenu et parrainé par la famille Dossin, l'un des plus grands embouteilleurs de Pepsi-Cola aux États-Unis.
L'ancre de proue massive du SS Edmund Fitzgerald ; le Fitzgerald avait perdu l'ancre dans la rivière Détroit
La timonerie du , où les visiteurs peuvent « être le capitaine » de l'un des cargos les plus célèbres de la ville
Le fumoir restauré du SS , qui transporte les visiteurs à l'âge d'or des bateaux à vapeur sur le lac
L'une des plus grandes collections connues de maquettes de bateaux au monde

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Liste de musées aux États-Unis

Liens externes

   Site National Museum of the Great Lakes

Musée maritime au Michigan
Fondation en 1949
Musée à Détroit (Michigan)
Musée des Grands Lacs (Amérique du Nord)

Dossin Great Lakes Museum


Moslavačka nogometna liga za sezonu 1987./88. u organizaciji Nogometnog saveza Općine Kutina.  Sudjelovalo je 12 klubova,  a prvak je bio "Omladinac" iz Ludine.

Ljestvica

 Ludina - danas Velika Ludina

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice

Izvori
 nk-sokol.hr, "NK Sokol Velika Ludina" - povijest, pristupljeno 2. travnja 2018.
 Mato Šulek: Športski nogometni klub "Mladost" : Gornja Gračenica : (1966-2006), Kutina, 2006.,

1987-88 Moslavina
Moslavina

Moslavačka nogometna liga 1987./88.


L'A6 C5 est un modèle de voiture de la catégorie grande routière du constructeur automobile allemand Audi construite d' à  en tant que deuxième génération de l'Audi A6.

Historique du modèle
L'Audi A6 C5 est sortie de la chaîne de production en tant que berline à partir d'avril 1997. La première publique a officiellement eu lieu au Salon international de l'automobile de Genève en 1997. Le break (Avant) a été introduit en mars 1998. À partir de mi-1999, la variante sportive S6 était proposée en berline et en Avant avec un moteur huit cylindres aux performances améliorées.

En octobre 1999, la C5 a été le premier véhicule d'Audi à être équipé de la transmission automatique Multitronic à variation continue, qui, aux côtés de la transmission manuelle et de la transmission automatique Tiptronic, pouvait être commandée en tant que troisième variante de transmission avec certains moteurs. Alors que l'avant du modèle précédent, l'A6 C4, était encore techniquement basé sur celui de l'Audi 100 C2 de 1976, la nouvelle construction d'essieu avant multibras introduite en 1994 sur l'Audi A4 et l'Audi A8 et deux ans plus tard sur la Volkswagen Passat 3B a été utilisé sur l'A6 C5. Il est maintenant standard (depuis 2010) sur les voitures de tourisme d'Audi avec un moteur installé longitudinalement.

Une variante pour une utilisation tout-terrain a été présentée au milieu de l'année 2000 sur la base de l'Avant. L'allroad quattro a rendu possible une utilisation en tout-terrain grâce à une suspension pneumatique variable pour une garde au sol accrue, une réduction de vitesse spéciale tout-terrain et des zones de carrosserie renforcées.

Le véhicule a été conçu sous la direction de Claus Potthoff.

Modèles V8 et Turbo
En avril 1999, l'A6 C5 est proposée, pour la première fois, avec un moteur V8. Étant donné que la S6 C4 avec le moteur de 4,2 litres n'a été produite que jusqu'en octobre 1997, aucun moteur V8 n'était disponible pour la grande routière d'Audi jusqu'au lancement sur le marché de l'A6 C5 4.2. Une particularité de ce modèle était la carrosserie modifiée, qui a ensuite servi de base à la S6 et à la RS6. Afin de souligner les performances du modèle, l'A6 4.2 a reçu un "visage" modifié. Pour la première fois, l'entrée d'air sous le pare-chocs avant était intégrée dans le design avec un cadre chromé, qui a ensuite progressivement conduit à la calandre "Singleframe" sur tous les modèles Audi.

Audi a publié à l'avance une fiche technique en février 1999 énumérant un autre moteur V8. C'était l'unité de 3,7 litres avec 191 kW qui provenait de l'Audi A8 D2. Il n'y avait qu'un très petit nombre de ce véhicule et - le cas échéant - on ne sait pas si la voiture a été réellement produite et proposée en série pour le marché allemand. Une particularité, selon la fiche technique, est la disponibilité d'une traction avant. En raison de la partie avant raccourcie, qui a été conçue différemment par rapport aux modèles précédents et successeurs, les moteurs cinq cylindres en ligne, connus, des gammes précédentes, les C2, C3 et C4, ne rentrent plus dans le compartiment moteur. Pour la première fois, un moteur turbo à cinq cylindres n'était plus proposé dans l'Audi A6 C5. Au lieu de cela, il y avait un moteur essence V6 turbo d'une cylindrée de 2,7 litres. Ce moteur pouvait être combiné avec une traction avant et une transmission intégrale («Quattro»).

Lifting
En , il y a eu un lifting. Outre les modifications apportées à la gamme de moteurs et au châssis, l'isolation phonique et la rigidité de la carrosserie ont été améliorées. De plus, l'apparence a été légèrement revue.

Les changements les plus notables étaient :
 Sorties d'échappement visibles
  Marqueurs latéraux en verre clair
 Feux de recul des feux arrière en verre clair
 Phares de projection maintenant avec lentilles de 3,5" et lumière bi-xénon avec réglage dynamique de la largeur des phares au lieu du réglage de la portée des phares statique
 Cadre de la plaque d'immatriculation en noir brillant sur le coffre à bagages
 Modification de la forme des pare-chocs qui sont désormais entièrement peints en couleur carrosserie
 Calandre révisée et entourage de la calandre modifié
 Le rétroviseur extérieur du côté passager a la même taille que celui du côté conducteur
 Combiné d'instrumentations modifié avec contour chromé et éclairage LED qui est passé du rouge au blanc
 Intérieur avec revêtement en laque douce
 Introduction du bus de données CAN
 Gamme de moteurs modifiée
 Valeurs d'émission améliorées

À partir de mi-2002, Audi propose une version particulièrement sportive basée sur la C5, la RS6.

En , l'A6 C5 berline a été remplacée par une successeur entièrement nouvelle. Le successeur de l'Avant est apparu en .

Notes et références

A6
Automobile des années 1990
Automobile des années 2000
Berline
Break
Véhicule à transmission intégrale

Audi A6 II


Movran (ili Veliki Movran) je vodopad u Bosni i Hercegovini.

Vodopad se obrušava s litica Čvrsnice u dolinu Drežanke, pritoke Neretve. Javlja se povremeno, za vrijeme obilnijih i dugotrajnih kišnih oborina najčešće krajem jeseni, zimi i početkom proljeća.

Prema jednim podacima vodopad je visok 584 metra, dok prema drugim njegova visina iznosi 385 metara. To ga čini najvišim vodopadom u Bosni i Hercegovini. Osim glavnog stuba vode, postoje i manje kaskade i pregibi koji se nazivaju movrančićima.

Izvori

Vodopadi u Bosni i Hercegovini

Movran


XHTML, açılımıyla Extensible HyperText Markup Language Türkçesi Genişletilebilir Büyütülmüş Metin İşaretleme Dili istemci taraflı(client side) bir metin işaretleme dilidir. XHTML 26 Haziran 2000'den beri bir web standartıdır. Kodlama olarak oldukça büyük farklar yaratan bu dil için:'XML sözdiziminin HTML içinde kullanılması.' diyebiliriz. HTML dilinin farklı tarayıcılarda (bknz. Internet Explorer, Firefox, Opera) farklı yorumlanması ve sözdiziminde fazla düzensizlik ve hata olduğu için XHTML W3C(World Wide Web Consortium - WWW) tarafından önerilmiştir. XHTML'nin diğer bir özelliği de kodlama yapanları CSS teknolojisini kullanmaya özendirmesidir.

Dış bağlantılar

 W3C Xhtml
 Xhtml doğruluk kontrol

HTML
İşaretleme dilleri
W3C standartları

XHTML


Annaba Vilayeti, Cezayir'in kuzeydoğusunda yer alan küçük bir vilayet.

1.410 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 603.000'dir. Vilayetin merkezi Annâbe şehridir.

Annâbe (il)


Glukagon, pankreastaki Langerhans adacıklarının salgıladığı hormona verilen isimdir.

Salgılanması kan glukoz düzeyinin düşmesiyle uyarılan glukagon, kan şekerini hızla arttırır; yani insülin etkisine ters tepki gösterir.

Hipoglisemi halinde salınımı artar. Açlık, proteinden zengin yemek, ağır egzersiz, sempatik uyarı ve glukokortikoitler salgı artışına neden olur. Kanda glikoz artışı, somatostatin, sekretin ve insülin tarafından serbest bırakılması inhibe edilir.

Karaciğer hücrelerinde glikojen yıkımını ve karbonhidrat olmayan maddelerden glikoz oluşumunu artırarak kan glikoz düzeyini yükseltir.
Yağ hücrelerinde lipazı etkin duruma getirerek yağların yıkımını artırır ve kanda serbest yağ asitleri düzeyini yükselttirir.

Kaynakça

Hormonlar
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Glukagon


Le groupe spécial  est une branche du Service de sécurité d'Ukraine, successeur du groupe Alpha de l'Union soviétique.

Histoire
Le 28 juillet 1974, le groupe Alpha est créé sur ordre du président du KGB, Yuri Andropov, à la suite du massacre de Munich en 1972. Il pourrait avoir été créé en réponse à la création par l'Allemagne de l'Ouest du Grenzschutzgruppe 9 (ou GSG 9). En attachant une unité spéciale au bureau de la première direction générale à Moscou (plus tard la septième direction), les autorités espéraient une augmentation considérable de la capacité défensive de l'Union soviétique contre les attaques terroristes. À l'époque, d'autres forces spéciales plus offensives du KGB comprennent les groupes Zenit et Kaskad/Omega. Une autre mission importante d'Alpha était d'assurer la sécurité des dirigeants soviétiques contre les forces spéciales ennemies en temps de crise ou de guerre.

Plus tard, des unités territoriales Alpha sont établies à travers l'Union soviétique. La création d'un détachement Alpha en Ukraine est daté du 3 mars 1990. C'est alors que l'ordre est donné au chef de la  direction du KGB de créer le  groupe (Kiev) des services du groupe « A » EIR de la  direction du KGB. Le processus de sélection fut rigoureux. Sur les 120 candidats initiaux du KGB, seuls 15 ont réussi le cours de sélection rigoureux pour établir le premier détachement sous la direction du commandant Peter Feliksovich Zakrevskii.

Après l'éclatement de l'URSS
L'unité territoriale de Kiev du groupe  est convertie en service  du Service de sécurité ukrainien (SBU) en 1992. Néanmoins, il continua à s'appeler officieusement , jusqu'au 23 juin 1994, date à laquelle, par décret du président de l'Ukraine, sur la base du service  du SBU, est créée la direction  (Alpha). À ce stade, dans les groupes du SBU  se compose de 5 bureaux et bureaux régionaux basés dans chaque centre régional de l'Ukraine.

Crise ukrainienne de 2014
En avril 2014, au lendemain de la révolution de la dignité, lorsque les tireurs d'élite ukrainiens sont accusés de tirer sur les manifestants, l'unité est purgée et réorganisée, et bientôt utilisé par le nouveau gouvernement contre les forces séparatistes russes dans la guerre du Donbass. Fin avril 2014, trois officiers sont capturés par des membres du groupe armé de la milice populaire du Donbass dirigé par Igor Strelkov dans la ville de Horlivka, et passés à tabac en direct de la télévision russe; la porte-parole du SBU déclara que les séparatistes avaient agi sur un tuyau d'infiltrés à l'intérieur de l'agence.

Alexandre Khodakovski, un ancien commandant du groupe Alfa de l'oblast de Donetsk qui déserta du service ukrainien avec plusieurs de ses hommes après la révolution, devint le commandant du bataillon Vostok et reçut plus tard le poste de ministre de la sécurité de la république populaire de Donetsk. Ioulia Lapoutina a été chef-adjointe du Groupe-Alpha après y avoir servi plusieurs années en tant qu'officier supérieure, elle est actuellement ministre du Gouvernement Chmyhal.

Dans l'ensemble, le SBU signala qu'environ 30% des membres de son groupe Alpha dans la région du Donbass étaient portés disparus et combattaient probablement aux côtés des groupes d'insurgés de Donetsk ou de Louhansk et en mars 2014, le groupe Alpha ne comptait qu'environ  actifs toujours fidèles à l'Ukraine.

Invasion russe de l'Ukraine en 2022

L'unité est engagée lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022. Le , le groupe Alpha a tendu une embuscade et anéanti un convoi dans le nord de Kiev, autour de Hostomel, composé de forces spéciales tchétchènes (les « Kadyrovtsy ») se dirigeant vers la ville. Le groupe a opéré à Kharkiv, défendant la ville lors de la bataille homonyme dans les premiers mois de l'invasion. Ses hommes prennent part à la campagne du nord-est de l'Ukraine, qui, lors de l'offensive de septembre 2022, libèrent plusieurs localités telles que Koupiansk.

Le groupe Alpha a également pour tâche de mener des opérations spéciales pour capturer des hommes de la cinquième colonne, des sympathisants russes, des espions et des infiltrés.

Dossier opérationnel

De sa création en 1994 à 2010, les membres de l'unité spéciale ont mené plus de  opérations, de la saisie d'armes aux opérations de lutte contre les stupéfiants, en passant par l'arrestation de membres de gangs organisés, sans faire de victimes.

L'unité dénombre sa première perte en juin 2014, combattant des séparatistes russes et peut-être des forces spéciales russes, dans le conflit du Donbass. En 2018, dix opérateurs Alpha du SBU ont perdu la vie dans le conflit.

Notes et références

Voir aussi
 Forces spéciales ukrainiennes

Service de renseignement ukrainien
Organisation nationale de lutte contre le terrorisme
KGB
Forces spéciales ukrainiennes

Groupe Alpha (Ukraine)


Der Distrikt Rangareddy (, ), auch Rangareddi und Ranga Reddy, ist ein Distrikt des indischen Bundesstaats Telangana. Der Verwaltungssitz liegt in der selbst nicht zum Distrikt gehörenden Stadt Hyderabad.

Geographie

Der Distrikt liegt im Westen von Telangana, südlich und westlich der Bundesstaatshauptstadt Hyderabad in der Hochebene des Dekkan. Die mittlere Höhe über dem Meeresspiegel beträgt 544 Meter. Die angrenzenden Distrikte sind im Westen Vikarabad, im Norden Sangareddy, Medchal-Malkajgiri, sowie der Distrikt Hyderabad, im Osten Yadadri Bhuvanagiri, im Südosten Nalgonda, im Süden Nagarkurnool und im Südwesten Mahabubnagar. Mit einer Fläche von 5.008,89 km² war Rangareddy 2021 der flächenmäßig viertgrößte Distrikt Telanganas.

Der bedeutendste Fluss im Distrikt ist der Musi. Zwei große Wasserreservoire (Osmansagar und Hilmayathsagar) liegen im Distrikt. Sie dienen der Trinkwasserversorgung von Hyderabad.

Klima
Das Klima des Bezirks ist durch heiße Sommer charakterisiert und ist im Allgemeinen trocken, außer während der Monsunzeit. Der Jahresniederschlag von ungefähr 833 mm verteilt sich sehr ungleich und schwankt auch zwischen den Jahren erheblich. In den Monaten Dezember und Januar fällt so gut wie kein Regen, während der Juli mit etwa 190 mm der regenreichste Monat ist. Etwa 652 mm (knapp 80 %) fallen in der Zeit des Südwestmonsuns (Juni–September) und etwa 114 mm (14 %) während des Nordostmonsuns (Oktober–Dezember). Die in den Jahren 2013 bis 2021 gemessenen Extremtemperaturen lagen bei 47,2 °C am 22. Mai 2015 und 2,7 °C am 1. Dezember 2015.

Geschichte

Rangareddy ist Teil der Region Telangana und teilt deren Geschichte. Das Gebiet des Distrikts gehörte ab etwa 1724 zum neu entstandenen Staat Hyderabad, der sich vom Mogulreich abgespalten hatte. Hyderabad geriet ab Ende des 18. Jahrhunderts in ein dauerhaftes Abhängigkeitsverhältnis zur Britischen Ostindien-Kompanie und wurde später ein Fürstenstaat Britisch-Indiens. 1948 kam Hyderabad zum unabhängig gewordenen Indien und der Bundesstaat Hyderabad von 1956 im States Reorganisation Act nach linguistischen Kriterien aufgeteilt. Die Telegu-sprachigen Anteile kamen zum neu gebildeten Bundesstaat Andhra Pradesh. Der Distrikt Rangareddy wurde am 15. August 1978 durch Abspaltung vom Distrikt Hyderabad gebildet. Ursprünglich trug er den Namen Hyderabad Rural, wurde dann aber zu Ehren des ehemaligen stellvertretenden Ministerpräsidenten K. V. Ranga Reddy, der aus dem Distrikt stammte, zunächst Konda Venkata Rangareddy und später einfach Rangareddy umbenannt. 2014 entstand aus Teilen Andhra Pradeshs der neue Bundesstaat Telangana und Rangareddy wurde einer der zehn Distrikte Telanganas. 2016 erfolgte eine neue Distrikteinteilung in 31 Distrikte. Die Distriktfläche Rangareddys verkleinerte sich dadurch von 7493 km² auf 5008,89 km² und die Einwohnerzahl reduzierte sich von 5.296.741 auf 2.426.243 (Einwohnerzahlen bezogen auf den Zensus 2011).

Bevölkerung
Der der Volkszählung 2011 lag die Einwohnerzahl des Distrikts in seinen Grenzen ab 2016 bei 2.426.243. Das Geschlechterverhältnis wies 1052 männliche auf 1000 weibliche Einwohner auf. Die Urbanisierungsrate lag mit 57,70 % über dem Durchschnitt Telanganas (38,88 %), ebenso die Alphabetisierungsrate von 71,88 % (Männer: 78,87 %, Frauen 64,55 %; Durchschnitt Telanganas: 71,88 %, M: 75,04 %, F: 64,55 %). 334.337 Personen (13,78 %) gehörten den scheduled castes, d. h. den offiziell registrierten unterprivilegierten Kasten an und 138.298 (5,70 %) den scheduled tribes, der registireten indigenen Stammesbevölkerung (Adivasi).

Verwaltung
Im Jahr 2022 war der Distrikt Rangareddy in 27 Mandals (Tehsils) eingeteilt.

Wirtschaft
Der Großteil der Bevölkerung ist in der Landwirtschaft beschäftigt. Hauptsächlich werden Baumwolle, Mais, verschiedene Gartenbaufrüchte und Reis angebaut. Überwiegend im Randgebiet von Hyderabad gibt es einige größere Industriebetriebe. Im Distrikt liegt der Flughafen Hyderabad, der größte Flughafen Telanganas. Mit einem Bruttoinlandsprodukt (BIP) von 1277,6 Milliarden Rupien (zu konstanten Preisen 2010/11) wies der Distrikt 2019–20 das höchste absolute BIP aller 33 Distrikte Telanganas auf.

Weblinks

Einzelnachweise

Distrikt in Telangana

Gegründet 1978

Rangareddy (Distrikt)


General Sir Archibald James Murray, GCB, GCMG, CVO, DSO (født 23. april 1860, død 21. januar 1945) var en britisk officer som gjorde tjeneste i Boerkrigen og 1. Verdenskrig. Han var stabschef for BEF i august 1914; men lader til at have lidt et fysisk sammenbrud under tilbagetoget fra Mons, og blev tvunget til at træde tilbage fra denne post i januar 1915. Efter at have gjort tjeneste som vicestabschef vicestabschef for imperiegeneralstaben i det meste af 1915, var han en kort overgang chef for imperiegeneralstaben fra september til december 1915. Han var derefter chef for ekspeditionsstyrken i Egypten fra januar 1916 til juni 1917, i hvilket kapacitet han lagde planer for den endelige sejr over osmannerne i Palæstina.

Karriere i hæren
Født som søn af Charles Murray og Anne Murray (født Graves) og uddannet på Cheltenham College og Royal Military Academy Sandhurst fik Archibald Murray sin officersbestalling i 27th Regiment den 13. august 1879. Han blev udnævnt til adjudant i sit regiment den 12. februar 1886. Efter at være blevet forfremmet til kaptajn den 1. juli 1887 og have deltaget i undertrykkelsen af zulu opstanden i 1888, blev han adjudant for 4. bataljon i Bedfordshire Regimentet den 15. december 1890. Han gik på Staff College, Camberley i 1897.

Efter at være blevet forfremmet til major den 1. juni 1898, deltog Murray i Boerkrigen viceassisterende generaladjudant for efterretningsvæsen i Natal fra 9. oktober 1899 og derpå som stabschef for den derværende øverstkommanderende. Han deltog i tilbagetoget fra Dundee og derpå i belejringen af Ladysmith i slutnignen af 1899 og blev øverste stabsofficer for Sir Archibald Hunter, der havde kommandoen over 10. division i begyndelsen af 1900. Han blev udpeget til assisterende generaladjudant den 6. marts 1900, forfremmet til oberstløjtnant den 29. oktober 1900 og fik tildelt DSO den 29. november 1900. Han blev igen nævnt i depeche i februar 1901.

Murray blev udnævnt til chef for 2. bataljon af Royal Inniskilling Fusiliers, der var udstationeret i Indien, i oktober 1901, men overtog aldrig stillingen. Han blev indsat i det nordlige Transvaal i februar 1902 hvor han blev alvorligt såret i april 1902 og igen nævnt i depeche i juli 1902. Efter krigens slutning i Sydafrika vendte han tilbage til England i juni 1902, og blev assisterende generaladjudant i hovedkvarteret for 1. infanteridivision i Aldershot den 3. november 1902. Efter forfremmelse til oberst den 29. oktober 1903, blev han tildelt CB ved kongens fødselsdag i 1904 og CVO den 12. juni 1907.

Murray blev direktør for militær uddannelse i krigsministeriet den 9. november 1907 og efter at være blevet forfremmet til generalmajor den 13. juli 1910, blev han eleveret KCB i forbindelse med kroningen i juni 1911. Han tog også del i processionen ved kroningen af Kong Georg 5. den 22. juni 1911. Murray blev direktør for infanteri den 9. december 1912. På generalstabskonferencen i januar 1914 afviste han forslag om at indføre det han anså for at være en stereotyp fransk skyd-og-bevægelsesdoktrin. Han havde i kort tid kommandoen over 2. infanteridivision fra 1. februar 1914.

Stabschef for BEF

Udnævnelse

Da 1. Verdenskrig begyndte i juli 1914 var Murray ikke blevet udpeget til generalkvartermester for British Expeditionary Force som det oprindelig havde været meningen. I stedet blev han stabschef. Murray havde allerede opnået et stort ry som stabsofficer i Sydafrika og under John French i krigsministeriet. Det hævdes til tider, at Murray først og fremmest fik posten fordi Frenchs oprindelige kandidat til posten, Henry Hughes Wilson, blev afvist på grund af hans rolle i Curragh mytteriet. Selv om denne påstand blev fremsat efter krigen af James Edward Edmonds, skriver Walter Kirke (i sin erindringsbog om George Macdonogh) og Murray, at der ingen samtidige beviser er, selv i Wilsons dagbog, som kan bekræfte det (i modsætning til januar 1915, hvor Wilson med sikkerhed blev forhindret i at efterfølge Murray af politiske årsager).

Wilson, Sir John French (den øverstkommanderende for BEF og Murray rejste til Frankrig den 14. august 1914. Kodebøgerne var blevet glemt i London, og løjtnant Edward Spears måtte tage tilbage til London efter nogle nye. Han vendte tilbage og fandt Murray i Rheims i færd med at "afdække" situationen på nogle store landkort på gulvet i hans hotelværelse. Han lå på alle fire og var kun klædt i underbukser, mens stuepiger kom og gik.

Tilbagetoget fra Mons
Under tilbagetoget i august 1914 klarede BEF staben, som ikke havde indøvet deres roller, sig dårligt. French var en dynamisk leder, men ikke en manager. Robertson og Walter Kirke bemærkede, at Murray ikke kendte meget til de planer, som Wilson havde lagt med French, og måtte arbejde med en stab som næsten udelukkende bestod af folk fra direktoratet for militære operationer, som var vant til at arbejde med Wilson. I staben var bl.a. oberst George Montague Harper, GSO1.

Murray tilkaldte korpsenes stabschefer omkring kl. 1 om natten den 24. august (natten efter slaget ved Mons), og beordrede tilbagetrækning, men gav dem ingen detaljerede planer, så de selv måtte udarbejde detaljerne. French indvilligede i Douglas Haigs anmodning om at 1. korps skulle trække sig tilbage øst for Mormalskoven (Haig Diary, 24. august) uden, tilsyneladende, at Horace Smith-Dorrien (chefen for 2. korps) blev spurgt eller informeret. (Dårligt stabsarbehde forekom ikke kun i overkommandøn, hveren 1. eller 2. korps stabe havde undersøg om Mormalskoven var besat af fjenden.) Den 24. august nægtede Harper at gøre noget som helst for Murray, så Lord Loch måtte skrive meddelelser, selv om det ikke var hans job. Loch skrev denne dag i sin dagbog, at Murray af natur var gnaven og vanskelig at arbejde sammen med. Murray og hans stab arbejdede uden ophør i den intense varme i Bavai, og skrev (24. august), at han havde tilbragt 24 timer uden at være ude af tøjet eller sove. Smith-Dorrien besøgte hovedkvarteret for at få detaljerede ordrer om aftenen den 24. august og måtte presse Murray til at udstede ordrer til 2. korps om at trække sig tilbage til Le Cateau.

Murray skrev i sin dagbog (25. august), at hovedkvarteret var flyttet fra Le Cateau til St Quentin og at 1. korps var stærkt involveret i kampe om natten, men nævnte ikke noget om hvad 2. korps foretog sig. Da 4. infanteridivision ankom (25. august) havde Thomas Snow ordre til at hjælpe med at forberede en forsvarsstilling omkring Cambrai-Le Cateau, da hovedkvarteret ikke havde nogen anelse om hvor alvorlig en situation 2. korps befandt sig i. Det endte med at 4. division deltog i slaget ved Le Cateau. Nyheden om at Smith-Dorrien planlagde at stå fast og kæmpe ved Le Cateau nåede frem ti lhovedkvarteret kl. 5 om morgenen den 26. august – French blev vækket, men insisterede på at Murray ikke blev vækket og sendte Smith-Dorrien en tvetydig meddelelse om at han havde "en fri hånd med hensyn til metoden" hvormed han faldt tilbage, hvilket Smith-Dorrien tog som en tilladelse til at kæmpe.

Murray lader til at have lidt en eller anden slags fysisk kollaps omkring dette tidspunkt, om end detaljerne varierer i øjenvidnernes beretninger. Henry Hughes Wilson skrev at Murray var fuldstændig brudt sammen, havde fået morfin eller anden medicin, som gjorde ham ude af stand til at arbejde, og da han fik besked (kl. 7 om morgenen den 26. august) on Smith-Dorriens beslutning om at stå fast og kæmpe, besvimede han straks. Spears' erindring (i 1930) var at Murray var kollapset med en svag puls, men at han ikke besvimede, da han tidligere på natten havde fået at vide, at tyskerne var faldet over 1. korps ved Landrecies (nyheden viste sig senere at være overdrevet). Spears skrev, at Murray var for syg til at deltage i mødet mellem Sir John French og Joffre og Lanrezac den 26. august, selv om Terraine skriver at han deltog i mødet. General Macready skrev senere, at Murray besvimede ved sit skrivebord mens han arbejdede ved Noyon (hvor hovedkvarteret befandt sig den 27. august).

Wilson vendte tilbage til hovedkvarteret den 29. august efter et besøg hos Joffre hvor han, hævdede han, oplevede en perfekt nedtur, hvor Murray var den mest frygtsomme.

Efteråret 1914
Den 4. september havde Murray et vigtigt møde med Joseph Gallieni (militærguvernør i Paris) og Michel Maunoury (øverstkommanderende for 6. franske armé) for at diskutere den planlagte allierede modoffensiv, som skulle blive til Slaget ved Marne. Murray havde ingen anelse om hvornår Sir John French, som var på besøg hos 1. korps, ville komme tilbage og var uvillig til at træffe beslutninger i hans fravær. Efter et tre timer langt møde blev en foreløbig aftale udformet. Franskmændene forløb mødet med det indtryk, at briterne ikke ville samarbejde og at Murray havde "une grande repugnance" overfor dem; men han videregav rent faktisk planerne til Sir John French. Mens dette foregik forhandlede Wilson separate planer med Franchet d'Esperey (5. franske armé på briternes højre fløj).

Wilson noterede i sin dagbog den 6. september, den dag hvor BEF begyndte at rykke frem som led i slaget om Marne, at French og Murray "var ude at køre og fjollede rundt hele dagen". Han måtte gribe ind for at forhindre French i at afskedige Harper (Wilson dagbog 7. september); men en uge senere skrev han (Wilson dagbog 14. september), at Murray og Harper skændtes hele tiden. En måned senere talte Murray stadig om "mine folk" og "(Wilson')s folk" hvilket Wilson syntes vart "ret sørgeligt" og "beklageligt" (Clive dagbog 18. september). Wilson mente at French og Murray "til sammen var ganske ude af stand til at vurdere en stilling eller handle konstant i 24 timer" (Wilson dagbog 28. september).

Murray beklagede sig Victor Huguet (en fransk forbindelsesofficer til briterne) over Wilson (6. oktober), men fortalte også Wilson at French blev stadig "mere urimelig" og spurgte Wilson om han (Murray) skulle træde tilbage. Wilson fortalte Billy Lambton, Frenchs sekretær, om begge disse hændelser. Murray beklagede sig også den 4.-5. november og truede med at træde tilbage da Wilson ændrede i en af hans ordrer uden at orientere ham. Murray skrev senere (i 1930) "Hvorfor blev jeg med (denne) krigsministerielle klike, når jeg vidste at jeg var uønsket? Jeg ønskede at John French skulle klare den. Jeg havde været i så mange år ved ham, og vidste bedre end nogen hvordan hans helbred, sind og temperament gjorde ham uegnet (efter min mening) i den krise vi måtte se i øjnene. ..... de højtstående medlemmer (af hovedkvarterets stab) ignorerede mig fuldstændig, så vidt muligt, forpurrede mine tiltag og endda ændrede i mine instrukser." Han hævdede også at Wilsons illoyalitet havde efterladt ham med den umulige opgave alene at styre Sir John. Rawlinson skrev i sin dagbog, at Murray blev "en kodemeddelelse i hovedkvarteret" (28. november 1914), hans underordnede kunne ikke lide ham (4. december) og at Sir John French ofte ignorerede hans stab "mest fordi Murray ikke kan lede dem og få noget ordentligt arbejde ud af dem" (6. december 1914). Edmonds hævdede senere, at Murray nogle gange forfalskede tidpunktet for udstedelsen af ordrer, men han blev afsløret af det tidsstempel, som den vagthavende sekretær påførte dem.

Fjernelse
I slutningen af november og igen i midten af december fortalte French Wilson, at han tænkte på at flytte Murrey over til at lede et armékorps. Asquith og Kitchener forbød (20. december) French at udskifte Murray med Wilson. Wilson hævdede at have hørt Joffre, under et besøg i det britiske hovedkvarter (27. december), klage over, at det var "en skam" at Murrey ikke var blevet fjernet.

Murray blev sendt på sygeorlov i en måned (24. januar 1915) og French forlangte hans afsked (25. januar 1915), selv om Murray insisterede på, at han kun havde behov for at tage fri i nogle dage. Wilson blev af mange mistænkt for at have konspireret for at få Murray fjernet i håbet om at kunne efterfølge ham, men posten gik til Robertson. Selv om ondt i halsen forhindrede ham i at tage afsked med Murray, skrev French til ham (29. januar) at han håbede at se ham tilbage som leder af en armé inden længe. Haig skrev (dagbog 26. januar) at "Murray var en venlig fyr, men ikke en praktisk mand i felten".

En stabsoffer, brigadegeneral Philip Howell, skrev til sin kone (27. februar 1915) at Murray havde været "inkompetent, krakilsk, frygtsom og ganske ubrugelig". Den officielle historiker Edmonds beskrev ham senere som "helt anonym". Richard Holmes beskrev ham som "en intelligent, kultiveret mand" som endnu ikke var blevet rask efter at været blevet såret i maven i Sydafrika.

Chef for imperiegeneralstaben
Murrey blev udnævnt til vice chef for imperiegeneralstaben den 10. februar 1915 og fik tildelt KCMG den 18. februar 1915. Som vise CIGS ´havde Murray ansvar for uddannelse af tropperne og organisering af nye hære, et job som krævede megen rejseaktivitet.

Murray blev chef for imperiegeneralstaben (CIGS) den 26. september 1915. Han blev forfremmet til permanent generalløjtnant den 28. oktober 1915. Efter krigen skrev han til Ian Hamilton og kritiserede Kitchener i karske vendinger: "Han fortalte sjældent helt sandt og hele sandheden" og at det var først da han tog på inspektion ved Dardanellerne at Murray kunne fortælle kabinettet (regeringen), at antallet af nye frivillige var faldet til et niveau langt under det som skulle til for at opretholde et BEF på 70 divisioner, og anmodede om indførelse af værnepligt. Kabinettet insisterede på at få forelagt rigtige generalstabspapirer i Kitcheners fravær. Murray skrev, at "jeg har aldrig i mine fyrre års tjeneste udført bedre arbejde end jeg gjorde i de tre måneder jeg var CIGS". Kabinetssekretær (departementschef) Maurice Hankey priste Murray højt som en ægte "Johannes Døberen" overfor Sir William Robertson, hans efterfølger som CIGS.

Premierminister H. H. Asquith ønskede ændringer i hærens øverste ledelse. Haig, som var på vej til at blive udpeget til øverstkommanderende for BEF (3. december 1915), afviste Kitcheners forslag om at Murray skulle genudnævnes som stabschef for BEF (det job som Robertson forlod for at blive CIGS). I hans sidste dage på posten udsendte Murray en skrivelse, der tilskyndede til at man koncentrerede indsatsen om Vestfronten (16. december 1915), hvilket af Robertsen blev betegnet som "Krigens bibel". Murray blev tvunget væk fra posten som CIGS den 23. december 1915 og udskiftet med Robertson, som var stærk tilhænger af at holde fokus på Vestfronten.

Egypten

1916
I januar 1916 fik Murray kommandoen over de britiske tropper i Egypten og den Egyptiske ekspeditionsstyrke. Egypten var base for fronterne ved Thessaloniki og Gallipoli. I januar 1916 blev Murray fritaget for den operationelle ledelse (men ikke det logistiske ansvar) af de britiske tropper ved Thessaloniki, som blev overdraget til den franske general Sarrail. I begyndelsen havde General Maxwell stadig kommando en i det Vestlige Egypten (overfor Senussi oprøret) indtil han blev sendt til Irland for at nedkæmpe Påskeopstanden 1916.

Murray skrev til Robertson (18. marts 1916) at australierne "fysisk set var en fantastisk gruppe mænd", men de "havde ingen ide om almindelig anstændighed og selvkontrol".

Storbritannien havde 300.000 mænd i Egypten, mange af dem fra Australien og New Zealand eller veteraner fra Gallipoli, angiveligt for at bevogte kanalen mod et osmannisk fremstød, hvilket Robertson mente logistisk set var usandsynligt. Efter ordre fra Robertson havde Murray i juli afskibet 240.000 af dem, heriblandt 9 infanteridivisioner, 3 uafhængige infanteribrigader og 9 batterier tungt artilleri, fortrinsvis til Frankrig, hvilket efterlod ham med 4 territoriale divisioner og nogle beredne styrker. 11.000 indiske tropper blev afskibet, en anden division blev sendt til Mesopotamien og endnu en til Frankrig i starten af 1917, hvilket efterlod ham med tre divisioner under styrke og dele af to mere, samt to kavaleridivisioner.

I et forsøg på at forhindre et nyt osmannisk angreb på Suez-kanalen, reorganiserede Murray sine tropper og anførte et modangreb, der førte til sejr i slaget ved Romani i august 1916. Han måtte ny rykke over Sinai-halvøen, som bestod af sand mod nord, grus og ler i midten og bjerge i syd. 640 km jernbane, 480 km trådveje og 480 km vandrør måtte udlægges. Drikkevand måtte pumpes under Suezkanalen fra Ferskvandskanalen i Nildeltaet, hvilket krævede bygning af filtreringsanlæg, reservoirer og pumpestationer. Frontlinjen havde en længde på 70 km, halvt så lang som fronten ved kanalen. Murray erobrede al-Arish i december og Rafa ved grænsen til Palæstina i januar 1917.

1917

David Lloyd George ønskede at gøre nedkæmpelsen af det Osmanniske Rige til et vigtigt britisk krigsmål, og to dage efter at han blev premierminister fortalte han Robertson at he ønskede en stor sejr, helst erobringen af Jerusalem, for at gøre indtryk på den offentlige mening i Storbritannien. Robertson mente at erobringen af Beersheba måtte være tilstrækkelig, da der var brug for flere divisioner i Frankrig. Robertson var dog ikke helt modstander af en større indsats i Palæstina og fortalte Murray (31. januar 1917) at han ønskede, at der skulle indledes en større offensiv i Palæstina i efteråret og vinteren 1917, hvis krigen stadigvæk var i gang til den tid. Målet var at styrke moralen, og da en forhandlingsfred, der efterlod Tyskland med kontrollen over Balkan syntes stadig mere sandsynlig, kunne man erobre Aleppo. Aleppo var nemmere at nå fra Palæstina end fra Mesopotamien, og erobringen af denne by ville gøre det umuligt for osmannerne at holde fast i begge regioner. På dette tidspunkt beslaglagde Felttoget i Kaukasus stadig mange af de osmanniske styrker, om end admiralitetet ikke var begejstret for udsigten til at Royal Navy skulle gennemføre amfibielandsætninger i Palæstina. Man enedes om at opbygge Murrays styrker til 6 infanteridivisioner og 2 beredne divisioner inden efteråret foruden 16 kamelkompagnier og muligvis noget indisk kavaleri fra Frankrig.

Murray blev tildelt GCMG den 20. januar 1917.

Det var Murrey, som godkendte T. E. Lawrences ekspedition for at tilslutte sig Den Arabiske Revolte mod osmannerne i Arabien, og han sørgede for penge og begrænset militær støtte til Lawrences angreb på Akaba. I begyndelsen var Murrey skeptisk overfor potentialet i revolten, men Murray blev en ivrig støtte af den senere i hans embedstid i Cairo, stort set ved at blive overtalt af Lawrence. I begyndelsen af 1917 havde osmannerne også trukket sig tilbage fra Persien og havde trukket sig tilbage fra Medina,som blev belejret af araberne.

Murray fuldførte sejren over Senussierne (erobrede Siwa i februar 1917).

I marts 1917 i det Første slag om Gaza angreb en britisk styrke under Murrays ledelse Gaza. Styrken bestod af 52. infanteridivision forstærket med en brigade fra Eastern Force. Mens den australske beredne division holdt osmanniske forstærkninger borte, forstærkede den beredne ANZAC division infanteriets angrebet og sammen lykkedes det dem at trænge ind i Gaza nordfra og erobre det nærliggende bjerg Ali Muntar. De osmanniske forsvareres beslutsomhed og truslen fra store osmanniske forstærkninger, som nærmede sig nord og nordøst fra, førte til sidst til en beslutning om at trække sig tilbage. Det første slag om Gaza er blevet beskrevet som "yderst vellykket" ved at nedtone de britiske og overdrive de fjendtlige tab. Dette førte til at politikerne mistede tiltro til Murray.

I det Andet slag om Gaza i april 1917 samlede Murray en større styrke bestående af 52., 53. og 54. infanteridivision samt den nyligt formerede 74. division, som bestod af brigader af afsiddet kavaleri, der gjorde tjeneste som infanteri. Imidlertid gjorde de 6 britiske kampvogne, tunge britiske kanoner, og beskydning fra det franske kystforsvarsskib Requin og to britiske monitorer HMS M21 og HMS M31 ikke større skade, og advarede blot osmannerne om at et britisk angreb var nært forestående. Angrebet slog fejl over hele linjen og Murray besluttede igen at trække sig tilbage. Det andet slag om Gaza slog fejl på grund af manglende artilleri.

Det andet slag om Gaza foregik samtidig med den mislykkede Nivelle offensiv. Der var rapporter om uro blandt de russiske tropper efter Februarrevolutionen og der skete en optrapning af U-båds krigen (man ente at tabet af skibe ville gøre det umuligt at holde fast i Egypten) hvilket fik Robertson til at foretrække en tilbagevenden til en defensiv politik i Mellemøsten, selv om dette ikke var Lloyd Georges holdning.

Selv om han havde lagt planerne for den endelige sejr over osmannerne blev Murrey frataget kommandoen og udskiftet med Edmund Allenby den 29. juni 1917. Murray blev omtalt i depecher igen den 3. november 1917.

Efter Egypten
Murray blev forflyttet og blev øverstkommanderende over Aldershot Command i oktober 1917 og efter at være blevet forfremmet til fuld general den 25. august 1919, blev han på posten indtil 15. november 1919. Efter at han var trådt ud af hæren den 15. november 1922, blev han tildelt GCB i hæderslisten i 1928.

Han var også oberst for Royal Inniskilling Fusiliers fra 22. august 1911.

Murray døde i sit hjem "Makepeace" ved Reigate i Surrey den 21. januar 1945.

Familie
I 1890 giftede han sig med Caroline Helen Sweet. De fik en søn. Efter sin første hustrus død giftede han sig med Mildred Georgina Dooner i 1912.

På film
I filmen Lawrence af Arabien spilles Murray af Donald Wolfit. I en kort sekvens afviser han Den Arabiske Revolte som "a sideshow of a sideshow" og siger at i Egypten forventes han at "udkæmpe en pokkers krig uden pokkers artilleri". Efter Akabas fald bemærker Lawrence, at udskiftningen af Murray med Allenby er "et skridt i den rigtige retning".

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Depecher fra general Murray
 General Murrays depeche 16. januar til 31. maj 1916
 General Murrays depeche 1. juni til 30. september 1916
 General Murrays depeche 1. oktober 1916 til 28. februar 1917
 General Murrays depeche 1. marts til 28. juni 1917

Andet
 British Army i 1. Verdenskrig
 Hans introduktion til The New Zealanders in Sinai and Palestine

Generaler fra Storbritannien
Briter i 1. verdenskrig

Archibald Murray


أوتوديسك  هي شركة برمجيات أمريكية متعددة الجنسيات تصنع منتجات وخدمات برمجية للهندسة المعمارية والهندسة والبناء والتصنيع والإعلام والتعليم والصناعات الترفيهية. يقع المقر الرئيسي لشركة Autodesk في سان رافائيل، كاليفورنيا، وتتميز بمعرض لأعمال عملائها في مبنى سان فرانسيسكو. لدى الشركة مكاتب في كل دول العالم. ومواقعها في الولايات المتحدة هي كاليفورنيا وأوريغون وكولورادو وتكساس وميشيغان ونيو هامبشاير وماساتشوستس. تقع مكاتبها في كندا في أونتاريو وكيبيك وألبرتا.

تأسست الشركة في عام 1982 على يد جون ووكر، الذي شارك في تأليف الإصدارات الأولى من برنامج أوتوكاد. يتم استخدام برنامج أوتوكاد، وهو برنامج التصميم بمساعدة الحاسوب (CAD) الرائد للشركة وبرنامج ريفيت بشكل أساسي من قبل المهندسين المعماريين والمهندسين والمصممين الإنشائيين لتصميم المباني وصياغتها ونماذجها وغيرها من الهياكل. تم استخدام برنامج أوتوديسك في العديد من المجالات، وفي مشاريع من مركز التجارة العالمي 1 إلى سيارات تيسلا الكهربائية.

اشتهرت أوتوديسك بـ أوتوكاد، لكنها تطور الآن مجموعة واسعة من البرامج للتصميم والهندسة والترفيه - ومجموعة من البرامج للمستهلكين، بما في ذلك . يستخدم مجتمع الصناعة برامج  الرقمية من أوتوديسك - بما في ذلك أوتودسك إنفنتر  وفيجون 360  ومجموعة أوتوديسك لتصميم المنتجات  - لتصوير ومحاكاة وتحليل الأداء في العالم الحقيقي باستخدام نموذج رقمي في عملية التصميم. تم تصميم خط برنامج ريفيت الخاص بالشركة لنمذجة معلومات البناء للسماح للمستخدمين باستكشاف تخطيط وبناء وإدارة المبنى افتراضيًا قبل بنائه.

يقوم قسم  بإنشاء برامج للتأثيرات المرئية وتدريج الألوان والتحرير بالإضافة إلى الرسوم المتحركة وتطوير الألعاب وتصور التصميم. ثري دي ماكس  ومايا  كلاهما من برامج الرسوم المتحركة ثلاثية الأبعاد المستخدمة في المؤثرات البصرية للأفلام وتطوير الألعاب.

تقسم الشركة إلى أربعة أقسام:
حلول التصنيع
الهندسة والبناء
الوسائط المتعددة والترفيه
إنشاء ودعم الأعمال

المنتجات
 أوتوكاد
 إنفنتر
 ميكانيكال دسكتوب
 سفل ثري دي
 ثري دي إس ماكس
 مايا
 مد بكس
 ريفيت

المنصات

يقوم «قسم حلول النظام الأساسي والأعمال الناشئة» (PSEB) بتطوير وإدارة أساس المنتجات لمعظم عروض أوتوديسك عبر أسواق متعددة، بما في ذلك منتج أوتوديسك الرائد أوتوكاد  وأوتوكاد لايت  وأوتوكاد لنظام التشغيل ماك أو إس وتطبيق الهاتف المحمول أوتوكاد (سابقًا أوتوكاد 360 ). تعد مجموعة أوتوديسك والاشتراكات وخدمات الويب، والتي تشمل أوتوديسك كلاويد وأوتوديسك لاب وجلوبال إنجيرنج جزءًا من «قسم حلول النظام الأساسي والأعمال الناشئة». في ما كان يُنظر إليه على أنه خطوة غير عادية لصانع برمجيات الأعمال المتطورة، بدأت أوتوديسك في تقديم أوتوكاد لايت 2012 لنظام ماك أو إس من خلال متجر برامج الماك. جزء أيضًا من «قسم حلول النظام الأساسي والأعمال الناشئة» هو «أوتوديسك مجموعة منتجات العملاء»، والذي تم إنشاؤه في نوفمبر 2010 لإثارة الاهتمام بالتصميم ثلاثي الأبعاد و «تعزيز موجة جديدة من المصممين الذين يتوقون لبرامج متطورة». تشمل المنتجات من المجموعة سكيتش بوك . يتراوح المستخدمون من الأطفال والطلاب والفنانين إلى الصناع وأصحاب الأعمال اليدوية.

التدريب والشهادة
تقدم أوتوديسك شهادات في فئتين: مستخدم مُعتمد من أوتوديسك ومحترف متقدم مُعتمد.

 مستخدم معتمد من أوتوديسك: يُتحقق من مهارات مستوى الدخول في منتجات أوتوديسك الرئيسية. مصمم للطلاب والمعلمين الذين يرغبون في إثبات الكفاءة الأساسية. المناهج والمناهج التعليمية والامتحانات المقدمة للدراسة المستقلة أو التكامل المؤسسي.
 المحترف المعتمد المتقدم: يَتحقق من المهارات الأكثر تقدمًا، بما في ذلك تحديات سير العمل والتصاميم المعقدة. مُصمم للطلاب الذين يبحثون عن ميزة تنافسية في مجال منتج معين.

العمارة والهندسة والبناء
يقع المقر الرئيسي لمجموعة الهندسة المعمارية والهندسة والبناء (AEC) في بوسطن، ماساتشوستس، في مبنى ليد بلاتينيوم والذي صُمم وبُني باستخدام برامج أوتوديسك. تشمل حلول الهندسة المعمارية والهندسة والبناء في أوتوديسك برنامج أوتوكاد وريفيت ، وهو منتجهم الرئيسى لنمذجة معلومات البناء العلائقية. يقوم قسم الهندسة المعمارية والهندسة والبناء أيضًا بتطوير وإدارة البرامج الخاصة بصناعة البناء، بما في ذلك أدوات منتجات بيم 360  و  ونافيس وركس  (تم ضمه عام 2007)، تُستخدم تلك المنتجات في صناعة البنية التحتية، بما في ذلك الأعمال المدنية ثلاثية الأبعاد والبنية التحتية، وصناعة الهندسة الكهربائية والميكانيكية، بما في ذلك التصنيع كادميب. تُساعد خدمات سوق أوتوديسك عُملائه على تدريب فريقهم في صناعة الهندسة المعمارية والهندسة والبناء. تشمل المشاريع التي استخدمت برمجيات من قسم أوتوديسك «الهندسة المعمارية والهندسة» والبناء مبنى ناسا أميس، جسر خليج سان فرانسيسكو، برج شنغهاي، ومركز التجارة العالمي 1 في نيويورك.

الهندسة الوراثية
Autodesk Life Sciences أوتوديسك علوم الحياة عبارة عن مجموعة أدوات قابلة للتوسيع للهندسة الوراثية. إنه يصور كود الحمض النووي (عارض الجزيء)، ولديه أداة لكتابة كود الحمض النووي (المُنشئ الجيني). تسمح الأداة بالعمل على مستوى الجزيء، بدلاً من بنيات مستوى القاعدة النووية (A ،C ،G ،T). في عام 2018، تم تعليق جميع المشاريع.

التصنيع
يقع المقر الرئيسي لمجموعة صناعة التصنيع في أوتوديسك في بورتلاند، أوريغون. تُستخدم برامج التصنيع الخاصة بالشركة في قطاعات التصنيع المختلفة، بما في ذلك الآلات الصناعية، والكهروميكانيكية، والأدوات والقوالب، والمعدات الصناعية، ومكونات السيارات، والمنتجات الاستهلاكية. المنتجات الرئيسية هي Fusion 360 فيوجن 360 وعائلتها (فيوجن 360 مع فيتشر كام FeatureCAM،  باور مِيل PowerMill،  باور شيب Powershape،  أو PowerInspect )، أوتوديسك إيلياس Autodesk Alias، أوتودسك إنفنتر Autodesk Inventor، أوتوديسك فولت Autodesk Vault، أوتوديسك سي إف دي Autodesk CFD (سابقًا أوتوديسك سيميوليشن سي إف دي Autodesk Simulation CFD)، ومولد فلو Moldflow، ونيتفاب Netfabb، وفي ريد VRED، ومجموعة تصميم وتصنيع المنتج، والتي تشمل إنفنتر ناستران nventor Nastran (المعروف سابقًا باسم Nastran In-CAD)، وإنفنتر كام Inventor CAM (المعروف سابقًا باسم أوتوديسك HSM وإنفنتر HSM)، وعمليات التحليل بواسطة إنفنتر Inventor Tolerance Analysis، وأدوات تصميم المصنع.

وسائل الإعلام والترفيه
تم تصميم منتجات وسائل الإعلام والترفيه أوتوديسك لإنشاء الوسائط الرقمية وإدارتها وتسليمها، بدءًا من التأثيرات المرئية للأفلام والتلفزيون، وتدرج الألوان، والتحرير إلى الرسوم المتحركة، وتطوير الألعاب، وتصور التصميم. يقع مقر قسم الإعلام والترفيه في أوتوديسك في مونتريال، كيبيك. تم تأسيسها في 1999 بعد أن استحوذت شركة أوتوديسك. على شركة ديسكريد لوجك. ودمجت عملياتها مع كينيتيكس. في يناير 2006، استحوذت أوتوديسك على إلياس، وهي مطور لتقنية الرسومات ثلاثية الأبعاد. في أكتوبر 2008، استحوذت أوتوديسك على علامة سوفت إيماج من افيد. عروض المنتجات الرئيسية من قسم وسائل الإعلام والترفيه هي فليم، ومجموعة وسائل الإعلام والترفيه، والتي تشمل مايا Maya و ثري دي إس ماكس 3ds Max وأرنولد Arnold وموشن بيلدر MotionBuilder ومض بوكس Mudbox وريكاب برو ReCap Pro.

تم إنشاء الكثير من التأثيرات المرئية لـ أفاتار باستخدام وسائط أوتوديسك وبرامج الترفيه. مكّن برنامج أوتوديسك مخرج أفاتار جيمس كاميرون من توجيه الكاميرا إلى الممثلين الذين يرتدون بدلات التقاط الحركة في الاستوديو ورؤيتهم كشخصيات في عالم باندورا الخيالي في الفيلم. لعب برنامج أوتوديسك أيضًا دورًا في التأثيرات المرئية لـ أليس في بلاد العجائب، الحالة المحيرة لبنجامين بتن، هاري بوتر والأقداس المهلكة الجزء الأول، إنسيبشن، الرجل الحديدي 2، كينغ كونغ، المصارع، تايتانيك، وأفلام أخرى. تستخدم استوديوهات والت ديزني للرسوم المتحركة أيضًا أوتوديسك مايا لتزوير الشخصيات والرسوم المتحركة، حيث يتم استخدامها في أفلام مثل فروزن 2.

الرندر (التصّيير)
تقوم أوتوديسك بتطوير وشراء العديد من المُصيّرات لأغراض مُحددة ولكن تم تجميع العديد من منتجات أوتوديسك مع مُصييّرات تابعة لجهات خارجية مثل نفيديا مينتال رآي أو Iray.

 أوتوديسك رآي تريسر (ART؛ المعروف أيضًا باسم RapidRT ) - مُصيير بسيط لتتبع المسار path tracing يعتمد على تقنية أوبتكور Opticore.
 تتبع شعاع أوتوديسك في الوقت الحقيقي (Autodesk RTRT؛ سابقًا Opus RTRT) - مُحرك تصييّر تتبع الشعاع المستخدم في Autodesk Opticore Studio  وAutodesk Real-Time Ray Tracing Cluster
 أوتوديسك VRED - مُصيير OpenGL / Raytracing في الوقت الفِعلي وغير مُتصل بالإنترنت يدعم تتبّع أشعة NURBS المباشر.
 RenderGin (Augenblick MMV سابقًا) - مُصيير تتبع أشعة NURBS في الوقت الفِعلي، تم دمج التكنولوجيا في VRED.
 Autodesk Realtime Renderer (سابقًا VSR Realtime Renderer) -مُصيير تتبع الشُعاع لـ Rhinoceros 3D
 Arnold Renderer - وحدة معالجة مركزية أو وحدة معالجة الرسومات (GPU) مُصيير تتبع المسار أحادي الاتجاه للرسوم المتحركة والتأثيرات المرئية
 السلحفاة - مُصيير أساسي لتصّيير النسيج في مايا إل تي؛ تم استخدام تقنية التصّيير أيضًا في Beast، وهي أداة وسيطة للإضاءة.
 برنامج مايا - مُصيير هجين سكان لاين/ raytracing في مايا
 3ds Max Scanline - خط مسح ضوئي/ تتبع شعاع / مُصيير إشعاعي في ثري دي إس ماكس
 لآيت سكيب Lightscape - مُصيير إشعاعي؛ تم دمج تقنياتها في Autodesk VIZ (لاحقًا 3ds Max Design).
 مايا فيكتور - مُصيير متجه يعتمد على تقنية RAViX الخاصة بـ Electric Rain.
 نظام رسومات واحد - عارض GPU الواقعي/ غير الواقعي، ويعرف أيضًا باسم Nitrous / Quicksilver في ثري دي إس ماكس وفيو بورت 2.0 / هاردوير 2.0 في مايا مايا هاردوير - مُصيير تنقيط GPU قديم في مايا 2017 أو ما قبله.

التاريخ
كان أول منتج ملحوظ لـ أوتوديسك هو أوتوكاد، وهو تطبيق تصميم بمساعدة الكمبيوتر مصمم للتشغيل على الأنظمة المعروفة باسم «أجهزة الكمبيوتر الصغيرة» في ذلك الوقت، بما في ذلك تلك التي تعمل بنظام التشغيل 8 بت CP / M واثنين من أنظمة 16 بت الجديدة، فيكتور 9000 والكمبيوتر الشخصي آي بي إم (PC). جعلت هذه الأداة المقدمة في متناول شركات التصميم والهندسة والهندسة المعمارية الصغيرة لإنشاء رسومات فنية مفصلة. أصبحت أوتوديسك شركة عامة في عام 1985. لم يستمتع جون والكر بعملية كتابة نشرة الإصدار حيث شبه العملية بـ «الاستلقاء على الشاطئ أو اللعب بالمناشير».

تضمن الإصدار 2.1 من أوتوكاد، الذي تم إصداره في عام 1986، أوتو ليسب، وهو مترجم لغة برمجة ليسب مدمج يعتمد في البداية على XLISP. فتح هذا الباب أمام مطوري الطرف الثالث لتوسيع وظائف أوتوكاد، لمعالجة مجموعة واسعة من الأسواق الرأسية، وتعزيز اختراق سوق أوتوكاد.

بعد الإصدار 13 من أوتوكاد، توقفت الشركة عن دعم بيئة يونكس ونظام أبل ماكنتوش الأساسي. بعد الإصدار 14 من أوتوكاد (كان R13 هو الإصدار الأخير من دوس ويونكس)، والذي تم شحنه لأول مرة في عام 1997، أوقف أوتوديسك التطوير تحت دوس، وركز بشكل حصري على مايكروسوفت ويندوز. نما برنامج أوتوكاد ليصبح أكثر برامج كاد استخدامًا للتطبيقات غير المتخصصة ثنائية الأبعاد. تُستخدم تنسيقات الملفات الأصلية المكتوبة بواسطة أوتوكاد وأوتوكاد دي إكس إف وDWG أيضًا على نطاق واسع للتشغيل البيني لبيانات كاد.

في عام 1989، نمت مبيعات أوتوديسك إلى أكثر من 100,000,000 دولار أمريكي بعد أربع سنوات تشغيلية فقط.

في التسعينيات، مع شراء سوفت ديسك في عام 1997، بدأت أوتوديسك في تطوير إصدارات متخصصة من أوتوكاد، تستهدف قطاعات الصناعة الواسعة، بما في ذلك الهندسة المعمارية والهندسة المدنية والتصنيع. منذ أواخر التسعينيات، أضافت الشركة عددًا من المنتجات الهامة غير المعتمدة على أوتوكاد، بما في ذلك ريفيت، وهو تطبيق نمذجة بناء حدودي (تم الحصول عليه في عام 2002، من ريفيت تكنولوجيز ومقرها ماساتشوستس مقابل 133 مليون دولار)، وإنفنتر، وهو مطور داخليًا حدودي تطبيق التصميم الميكانيكي كاد.

في عام 2007، رفع تيموثي فيرنور دعوى قضائية ضد شركة أوتوديسك (فيرنور ضد شركة أوتوديسك.)، مدعيا أنه يحق له إعادة بيع نسخ «مستعملة» من برنامج أوتوكاد على موقع إي باي. كان قد حصل على البرنامج من مُرخص له من أوتوديسك في عملية تصفية مكتب. رفض قاضٍ فيدرالي في واشنطن طلب أوتوديسك الأولي بالرفض في أوائل عام 2008. في فبراير ومارس 2009، قدم كلا الجانبين اقتراحات لحكم موجز يعالج قضية ما إذا كان مبدأ البيع الأول ينطبق على البرامج المرخصة مسبقًا. حكمت المحكمة لصالح فيرنور، معتبرة أنه عندما يكون نقل البرنامج إلى المشتري يشبه ماديًا عملية بيع (سعر غير متكرر، الحق في الحيازة الدائمة للنسخة) فإنه في الواقع، «بيع مع قيود على الاستخدام» مما أدى إلى الحق في إعادة بيع النسخة بموجب مبدأ البيع الأول. على هذا النحو، لم تتمكن أوتوديسك من اتخاذ إجراء بشأن انتهاك حقوق الطبع والنشر ضد فيرنور، الذي سعى إلى إعادة بيع الإصدارات المستخدمة من برامجه على إي باي. استأنف أوتوديسك القرار أمام محكمة الاستئناف الأمريكية للدائرة التاسعة، التي ألغت حكم المحكمة الأدنى، وحرمت فيرنور من الحق في إعادة بيع برامج أوتوديسك بسبب قيود الترخيص غير القابلة للتحويل من أوتوديسك. في أكتوبر 2011، سمحت المحكمة العليا الأمريكية بإصدار حكم محكمة الاستئناف بالدائرة التاسعة.

قدمت أوتوديسك شعارها الحالي في مؤتمر تيد في لونج بيتش، كاليفورنيا في 26 فبراير 2013.

أعلنت شركة أوتوديسك عن أكبر عملية تسريح في تاريخها في 27 نوفمبر 2017 مع تسريح 1150 وظيفة. هذا بالإضافة إلى ما يقرب من 1000 وظيفة تم قطعها في يناير 2016. وقد تقلص عدد موظفي أوتوديسك من حوالي 9200 إلى 7200 في أقل من عامين.

مراجع

وصلات خارجية

العروض العامة الأولية في عقد 1980
تأسيسات سنة 1982 في كاليفورنيا
شركات أمريكية أسست في 1982
شركات البرمجيات
شركات برمجيات أسست في 1982
شركات برمجيات في الولايات المتحدة
شركات برمجيات مقرها في منطقة خليج سان فرانسيسكو
شركات أسست في 1982
شركات حوسبة في الولايات المتحدة
شركات مدرجة في بورصة ناسداك
شركات مدرجة في مؤشر ناسداك 100
شركات مقرها سان فرنسيسكو (كاليفورنيا)
شركات مقرها في سان رافاييل (كاليفورنيا)

أوتودسك


La Mosquée Medina de Sheffield est une mosquée située à Sheffield en Angleterre.

Elle a été inaugurée en 2006 et a une capacité d'accueil de  personnes.

Liens externes

Mosquée au Royaume-Uni
Sheffield

Mosquée Medina de Sheffield


Holmium(III)-chlorid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Chloride.

Gewinnung und Darstellung
Holmium(III)-chlorid kann durch Reaktion von Holmium(III)-oxid und Ammoniumchlorid bei 200–250 °C gewonnen werden.

Das Hexahydrat entsteht durch Reaktion von Holmium mit Salzsäure. Durch Reaktion mit Thionylchlorid kann dieses zur Anhydratform umgesetzt werden.

Holmium(III)-chlorid kann auch direkt aus den Elementen Holmium und Chlor synthetisiert werden.

Eigenschaften
Holmium(III)-chlorid und sein Hexahydrat sind bei Tageslicht hellgelbe Feststoffe, die löslich in Wasser sind. Das Hexahydrat beginnt bei 64 °C Kristallwasser abzugeben. Holmium(III)-chlorid besitzt eine monokline Kristallstruktur entsprechend der von Aluminium(III)-chlorid.

Verwendung
Holmium(III)-chlorid wird zur Herstellung von reinem Holmium verwendet.

Einzelnachweise

Holmiumverbindung
Chlorid

Holmium(III)-chlorid