John Howard Tory  (born May 28, 1954) is a Canadian former politician who served as the 65th mayor of Toronto from 2014 to 2023. He served as leader of the Official Opposition in Ontario from 2005 to 2007 while he was leader of the Ontario Progressive Conservative (PC) Party from 2004 to 2009.

After a career as a lawyer, political strategist and businessman, Tory ran as a mayoral candidate in the 2003 Toronto municipal election and lost to David Miller. Tory was subsequently elected as Ontario PC leader from 2004 to 2009, and was a member of the Legislative Assembly of Ontario representing Dufferin—Peel—Wellington—Grey and serving as the leader of the Opposition in Ontario from 2005 to 2007. After his resignation as PC leader in 2009, Tory became a radio talk show host on CFRB. Despite widespread speculation, Tory did not run for mayor again in 2010. He was also the volunteer chair of the non-profit group CivicAction from 2010 to 2014.

On October 27, 2014, Tory was elected mayor of Toronto, defeating incumbent mayor Rob Ford's brother, councillor Doug Ford and former councillor and member of Parliament (MP) Olivia Chow. On October 22, 2018, he was re-elected mayor of Toronto in the 2018 mayoral election, defeating former chief city planner Jennifer Keesmaat. He was elected for a third term as mayor on October 24, 2022, after defeating prominent urbanist Gil Penalosa. He announced his intention to imminently resign as mayor on February 10, 2023, after admitting to having an affair with a staffer during the COVID-19 pandemic. He submitted his resignation letter to the city clerk on February 15, and formally left office on February 17, at 5 p.m. Tory was succeeded by Olivia Chow as mayor of Toronto.

Early life and education
John Howard Tory, the eldest of four, was born on May 28, 1954, in Toronto, Ontario, to Elizabeth (née Bacon) and John A. Tory, president of Thomson Investments Limited and a director of Rogers Communications. His grandfather was lawyer John S. D. Tory and his great-grandfather founded Sun Life of Canada.

He attended the University of Toronto Schools, at the time a publicly-funded high school affiliated with the University of Toronto. He received his Bachelor of Arts degree in political science from Trinity College at the University of Toronto in 1975. He received his Bachelor of Laws degree in 1978 from Osgoode Hall Law School of York University. He was called to the bar in Ontario in 1980.

Business and early political career
From 1972 to 1979, Tory was hired by family friend Ted Rogers as a journalist for Rogers Broadcasting's Toronto radio stations CFTR and CHFI. From 1980 to 1981, and later from 1986 to 1995, Tory held various positions at Tory, Tory, DesLauriers & Binnington including partner, managing partner, and member of the Executive Committee.

From 1981 to 1985, Tory served in the office of the premier of Ontario, Bill Davis, as principal secretary to the premier and associate secretary of the cabinet. After Davis retired as premier in 1985, Tory joined the office of the Canadian Special Envoy on Acid Rain, as special advisor. The special envoy had been appointed by the Mulroney government to review matters of air quality with a United States counterpart. Tory supported Dianne Cunningham's bid to lead the Ontario PCs in 1990.

Tory later served as tour director and campaign chairman to then Prime Minister Brian Mulroney, and managed the 1993 federal election campaign of Mulroney's successor, Kim Campbell. In his role as the Progressive Conservative campaign co-manager that year, he authorized two infamous campaign ads that ridiculed Liberal candidate Jean Chretien's face, which is partially paralyzed due to a childhood disease. The ads were greeted with much outcry among the Canadian public. They were withdrawn ten days after their first airings, and the Progressive Conservatives would proceed to be decimated in the federal election.

From 1995 to 1999, he returned to Rogers Communications, but this time as president and CEO of Rogers Media which had become one of Canada's largest publishing and broadcasting companies. Rogers has interests in radio and television stations, internet, specialty television channels, consumer magazines, trade magazines and, at the time, the Toronto Sun and the Sun newspaper chain.

In 1999, he became president and CEO of Rogers subsidiary Rogers Cable, which he led through a period of transition from a monopoly environment to an open marketplace, overseeing a significant increase in operating income. Tory stepped down after Ted Rogers announced that he would stay on as president and CEO of parent company Rogers Communications. He served as the ninth commissioner of the Canadian Football League from 1996 to 2000.

Tory continued to have an interest in being a broadcaster throughout his life and, as a Rogers executive, hosted a public affairs program on Rogers Cable's community access channel for many years. He sat as a board member of Metro Inc., the Quebec-based parent corporation for Metro and Food Basics grocery stores.

First campaign for mayor (2003)
After six years as a key backer of retiring Toronto Mayor Mel Lastman, Tory ran in the November 2003 election for mayor of Toronto. He finished in second place, behind councillor David Miller and ahead of former mayor Barbara Hall, former councillor and MP John Nunziata, and former councillor and budget chief Tom Jakobek.

Tory and Miller both entered the race with limited name recognition and support, but each quickly claimed a core base—Miller among progressives and Tory among more conservative voters. Meanwhile, Hall's initially commanding lead slowly dissipated over the course of the campaign, and the campaigns of both Nunziata and Jakobek were sidelined by controversies.

Tory also accepted an endorsement from the Toronto Police Association. He held the traditional suburban conservative vote that had helped to elect Mel Lastman in the 1997 mayor's campaign, but lost the overall vote to Miller in a close race. After the election, Tory helped Miller and Hall raise funds to repay their campaign debts.

Leader of the Ontario PC Party

In March 2004, Tory hinted that he would be seeking the leadership of the Progressive Conservatives, after Ernie Eves announced his intention to resign from that post. The provincial PC leadership election was announced for September 18, 2004, and Tory made his candidacy official on May 6, 2004. John Laschinger was appointed to be Tory's campaign manager. Tory won the support of former provincial cabinet ministers Elizabeth Witmer, David Tsubouchi, Jim Wilson, Janet Ecker, Chris Hodgson, Cam Jackson, Phil Gillies and Bob Runciman as well as backbench members of Provincial Parliament (MPPs) Norm Miller, Laurie Scott, Ted Arnott and John O'Toole.

Tory's opponents for the leadership post were former provincial minister of finance Jim Flaherty and Oak Ridges MPP Frank Klees. Tory defeated Flaherty with 54 per cent on the second ballot. When Flaherty later left provincial politics to seek a seat in the House of Commons as a member of the Conservative Party of Canada, Tory endorsed his former rival in the 2006 election; Flaherty was elected and was appointed the federal minister of finance. Tory also campaigned prominently with Flaherty's wife Christine Elliott in the provincial by-election held March 30, enabling her to win the seat formerly held by her husband.

Tory told the media in November 2004 that he would seek election to the legislature in time for the spring 2005 legislative session.

On January 31, 2005, after much public speculation and some delay, Ernie Eves resigned his seat and cleared the way for Tory to run in Dufferin—Peel—Wellington—Grey, the safest PC seat in the province. As a "parachute candidate", Tory faced some criticism about his commitment to the riding. Nevertheless, he easily won the March 17, 2005 by-election with 56 per cent of the vote. Former premier Bill Davis appeared for Tory's first session in the legislature as PC leader.

2007 Ontario general election

In the 2007 general election, Tory ran in the Toronto riding of Don Valley West, the area where he grew up, raised his family and lived most of his life.

Tory released his platform on June 9, 2007. The platform, A Plan for a Better Ontario, commits a PC government to eliminate the health care tax introduced by the previous government, put scrubbers on coal-fired power plants, address Ontario's doctor shortage, allow new private health care partnerships provided services are paid by the Ontario Health Insurance Plan (OHIP), impose more penalties on illegal land occupations in response to the Caledonia land dispute, fast-track the building of nuclear power plants, and invest the gas tax in public transit and roads. A costing of the platform released in August estimated that the PC promises would cost an additional $14 billion over four years.

The PC campaign was formally launched on September 3. Most of the campaign was dominated by discussion of his plan to extend public funding to Ontario's faith-based separate schools, during which Tory supported allowing the teaching of creationism in religious studies classes. Earlier in the year, indications were that the party would have been a strong contender to win the election, but the school funding promise resulted in the Liberals regaining the lead in popular support for the duration of the campaign. Later in the campaign, in the face of heavy opposition, Tory promised a free vote on the issue.

With the beginning of the official campaign period on September 10, the PC campaign made clear its intention to make the previous government's record a key issue. In particular, Tory focused on the Liberals' 2003 election and 2004 pre-budget promise not to raise taxes and their subsequent imposition of a health care tax.

On election night, the PCs made minor gains and remained the Official Opposition while Dalton McGuinty's Liberals were re-elected with a majority. Tory was defeated in Don Valley West by the incumbent Ontario Liberal MPP, Minister of Education Kathleen Wynne. Although Tory was defeated in both his riding of Don Valley West and the race for the premiership, he said that he would stay on as leader unless the party wanted him to resign.

Leading from outside the legislature
As a result of the election loss, the party decided to hold a leadership review vote at its 2008 general party meeting in London. Tory received 66.9 percent support, lower than internal tracking which showed him in the more comfortable 70 percent range. Three hours after the leadership review vote, Tory announced to the delegates that he would be staying on as leader. He came under heavy criticism from several party members following this delay, with his opponents signalling that they would continue to call for an end to what they called his 'weak' leadership.<ref name=natpost24feb2008>"Critics assail 'weak' Tory", National Post, February 24, 2008.</ref> Other party members supported Tory, saying that his opponents should accept the results and move on.

Throughout 2008, Tory's leadership of the party was perceived to be tenuous, as he faced widespread criticism for his seeming failure to convince a sitting MPP to resign in order to open a seat for him. Most notably, Bill Murdoch called for Tory to resign as party leader in September, resulting in his suspension from the party caucus on September 12. Six days later, Murdoch was permanently expelled from the party caucus. In December 2008, media pundits speculated that Prime Minister Stephen Harper would appoint PC MPP Bob Runciman to the Senate in order to clear the way for Tory to run in Runciman's comfortably safe riding of Leeds—Grenville. However, Harper did not do so.

On January 9, 2009, PC MPP Laurie Scott announced her resignation from the legislature, allowing Tory to run in the resulting by-election in Haliburton—Kawartha Lakes—Brock, a normally safe PC riding in central Ontario. In exchange for agreeing to resign, Scott was given the post of chair of the party's election preparedness committee until the 2011 election, and $100,000 in severance pay. On March 5, 2009, he lost the by-election to Liberal candidate Rick Johnson. Tory announced his resignation from the party leadership the next day and was succeeded by Bob Runciman as interim leader; Runciman had served twice as leader of the opposition during the two times Tory did not have a seat in the legislature. Niagara West—Glanbrook MPP Tim Hudak won the 2009 Ontario Progressive Conservative leadership election to become party leader and opposition leader.

Return to broadcasting

Several weeks following the end of his provincial political career, Tory announced he was returning to broadcasting, to host a Sunday evening phone-in show on Toronto talk radio station CFRB. The John Tory Show simulcast on CHAM in Hamilton and CKTB in St. Catharines. He was also looking for opportunities in business, law or the non-profit sector.

In the fall of 2009, CFRB moved Tory to its Monday to Friday afternoon slot, for a new show, Live Drive, airing from 4pm to 7pm. The show first broadcast on October 5, 2009.

Tory was considering challenging incumbent Toronto Mayor David Miller in the 2010 municipal election as was Ontario Deputy Premier George Smitherman. On September 25, 2009, Miller announced he was not running for re-election. Tory announced on January 7 that he was not running in order to continue his radio show and also become head of the Toronto City Summit Alliance."A list of potential mayoral candidates", National Post (online edition), September 25, 2009 On August 5, 2010, after a week of press speculation that he was about to re-enter the race, Tory confirmed that he would not be running in 2010 for mayor of Toronto.

Tory's last broadcast was February 21, 2014, after which he declared his candidacy for mayor.

 Mayor of Toronto (2014–2023)

 Elections

Tory registered as a candidate for the 2014 Toronto mayoral election on February 24, 2014. In his launch video he stated that building a Yonge Street relief line was "job one" if elected mayor. On May 27, he announced his Toronto relief plan, entitled SmartTrack, providing electric commuter rail along existing GO train infrastructure with service from Unionville to Pearson Airport. SmartTrack construction has still not begun as well as having seen several changes. On October 27, 2014, Tory was elected as mayor of Toronto.

Tory became mayor of Toronto on December 1, 2014. He spent his first day meeting with Premier Kathleen Wynne, emphasizing the importance of working with other levels of government. He also announced that Councillor Denzil Minnan-Wong would be his deputy mayor. Minnan-Wong remained in the position for two terms, but did not seek re-election in 2022, and Tory selected Councillor Jennifer McKelvie as deputy mayor for his third term.

On May 1, 2018, Tory registered his candidacy for re-election.

Tory retained a high approval rating at 58%, with only 24% disapproving, and 18% undecided. He was a front runner in the polls for the mayoral election at 65–70% support.

Tory was re-elected mayor of Toronto on October 22, 2018, defeating former chief city planner Jennifer Keesmaat with 63.49% of the vote.

Tory was re-elected to a third term in 2022, defeating urbanist Gil Penalosa.

 Community safety and policing
Tory has sat on the Toronto Police Services Board (TPSB) since his election as mayor in 2014. The TPSB oversees the Toronto Police Service (TPS) by hiring the chief of police, setting policies, and approving the annual police budget.

 Community contacts policy (carding)
Soon after the 2014 election, the TPSB quashed rules governing the use of the community contacts policy ("carding"), a controversial practice allowing police to randomly and routinely stop and demand identification and personal information from any individual deemed suspicious. The information collected is kept on record for an unspecified period and is easily accessible by police officers. Opponents allege it disproportionately targets Black people. The previous rules, brought in by former police chief Bill Blair, had required police to inform stopped individuals of their rights and to keep a record of each stop. Blair had also suspended the practice pending new rules.

Despite public demand to completely end carding, Tory initially defended the policy in general, stating it should be reformed, but not stopped. The practice was defended by the police union, which maintained that it was a "proven, pro-active police investigative strategy that reduces, prevents and solves crime". On June 7, 2015, Tory called for an end to the policy, describing it as "illegitimate, disrespectful and hurtful" and stating it had "eroded the public trust". In the TPSB meeting on June 18, Tory introduced a motion to end carding, however, the motion was subsequently amended to return to an initial 2014 version of the policy, which required officers to notify those they stop that the contact is voluntary and issue a physical receipt following the interaction. Carding was effectively ended province-wide in 2017 when the provincial community safety minister, Yasir Naqvi, issued a regulation banning police from collecting data arbitrarily.

 Police reform
On June 25, 2020, in response to calls for police reform following the murder of George Floyd in the United States and a series of similar incidents in Toronto such as the death of Regis Korchinski-Paquet, councillors Josh Matlow and Kristyn Wong-Tam introduced a motion to cut the Toronto police budget by $122 million, or 10 per cent, and reallocate funds to community programming. Tory, along with a majority of council, rejected the proposal, instead passing a series of motions supported by Tory which did not include immediate defunding of the police. Among the motions included the creation of a non-police crisis response pilot program and a $5 million funding increase to allow for front-line officers to be equipped with body cameras. Tory claimed that a reduction in budget was likely if the program was successful.

During his term of office, he insisted on strengthening the resources of the police, the municipality's main financial asset. The priority given to the police was at the expense of social services and housing, whose budgets were reduced.

 Toronto Community Crisis Service
At its meeting on June 25, 2020, Toronto City Council considered a series of motions aimed at reforming policing and crisis response in the city. Tory tabled a motion to "detask" the police. The city would explore how duties currently assigned to sworn officers would be assumed by "alternative models of community safety response" to incidents where neither violence nor weapons are at issue. The proposal would "commit that its first funding priority for future budgets [be] centered [sic] on a robust system of social supports and services" and make an itemized line-by-line breakdown of the police budget public; a reduction in the police budget would likely ensue, according to the motion. Tory's motion passed unanimously on June 29.

On January 26, 2022, the Executive Committee approved a staff report outlining an implementation plan for the pilot program. It was subsequently adopted by city council on February 2. According to Tory, "the pilots will allow the city to test and to evaluate and to revise this model before we implement it on a larger scale but make no mistake it is our intention to implement it on a larger scale and to have it city-wide by 2025 at the latest".

In March 2022, the city launched the Toronto Community Crisis Service pilot program.

 TTC safety
In 2022 and 2023, Toronto saw a series of violent incidents on the transit system, which saw employees and passengers seriously injured or killed in seemingly random attacks. Union leaders and passenger advocacy groups demanded action from the city, calling for increased mental health programs, social services and security. On January 26, 2023, Tory, along with police chief Myron Demkiw and TTC CEO Rick Leary announced that the city would deploy 80 additional police officers to patrol the transit system, using off-duty officers in an overtime capacity. Additionally, the TTC announced it would deploy 20 workers to provide outreach services to the homeless population on the TTC, and 50 security guards.

Transportation

 SmartTrack

As part of his campaign in 2014, Tory proposed utilizing existing GO Transit rail corridors to construct an above ground relief line, building on the existing GO Regional Express Rail expansion plan. The proposal would see the service operate 22 "surface subway" stations alongside GO trains from Mississauga's Airport Corporate Centre south through Etobicoke towards Union Station, then north towards Markham. Tory initially said that the proposal would cost $8 billion, with the city covering $2.5 billion, funded through tax increment financing, and that SmartTrack would be completed in seven years.

After his election, as city and Metrolinx staff began studying his proposal, SmartTrack plans began to change, with stations changing, and questions raised surrounding the costs and integration. An updated plan saw the western portion being dropped in favour of extending the Eglinton Crosstown LRT. As other transit projects emerged, such as the Ontario Line, stations were dropped which would be serviced by new proposals.

The plan currently in place sees the construction of five new transit stations being completed in 2026, at a cost of $1.463 billion to the city.

 Scarborough Subway extension
Tory supports a one-stop extension of Toronto subway Line 2 to serve a proposed transit hub at the Scarborough Town Centre as opposed to the three-stop Scarborough previously approved and fully funded under Ford. The LRT alternative failed in council in 2016. The Scarborough Subway Extension has completed the planning stage and as of 2016 was in the detailed design stage, with an estimated operation date of 2023.

 Gardiner Expressway
In 2016, council faced a decision on the future of the elevated portion of the Gardiner Expressway east of Jarvis Street, as the aging structure would require significant renovations it was to remain in service beyond 2020. Citing his election promise to improve traffic, Tory supported a hybrid option, which would see roughly $1 billion spent to reconstruct the structure with on and off ramps reconfigured. The alternative proposal would have seen the expressway torn down at a cost of $461 million. On this issue, three members of his executive committee opposed him. Other politicians, including former mayor David Crombie and former chief city planner and 2018 Toronto mayoral candidate Jennifer Keesmaat opposed the renovation of the Gardiner Expressway, and prefer to tear it down instead.

 Road tolls
During the 2003 election, Tory initially positioned himself against road tolls. As mayor, Tory's position softened in 2016 when the city considered how it could raise revenue to fund transit projects. In November 2016, Tory's announced that he would support tolls on the two municipally-owned expressways, the Gardiner Expressway and Don Valley Parkway, which would have raised roughly $200 million annually. The proposal passed city council, however, as the municipal government is a creation of the provincial legislature, the city would need approval from the province to implement tolls, as the City of Toronto Act, which lays out the city's legal powers did not allow for road tolls.

The provincial government ultimately rejected the idea in January 2017, with Premier Wynne stating that her government could not endorse road tolls on the Gardiner and Don Valley Parkway until better transit alternatives were in place for commuters outside of the city to enter downtown. Wynne instead committed to increasing the municipal share of the gas tax, which would give the city $170 million annually by 2022. While Tory was thankful for the increased gas tax share, he harshly criticized the province for denying the city a long-term option.

During the 2022 municipal election, Tory once again floated the idea of introducing road tolls. The provincial government under Premier Doug Ford once again rejected the idea.

 Housing
In 2014, Tory selected Councillor Ana Bailão to be the chair of the affordable housing committee.

 Modular housing
In September 2020 during the COVID-19 pandemic, the city launched a housing response plan which would see 1000 units of modular housing contracted. The initiative identifies city owned sites to place the units and is part of the city's housing strategy.

 Toronto Seniors Housing Corporation
In 2021, the city launched a senior-focused social housing provider known as the Toronto Seniors Housing Corporation. It provides housing to 15,000 low and moderate income seniors in 83 Toronto Community Housing Corporation buildings, and employs staff from Toronto Community Housing's former seniors unit.

 ModernTO
Initially launched in 2019 to optimize the city's office space, the ModernTO initiative was adopted by Toronto City Council in April 2022 and seeks to redevelop a number of city-owned properties as affordable housing. The initiative sees the city reduce its office footprint from 55 to 15 locations by creating office hubs in central buildings such as City Hall, the civic centres and Metro Hall. Eight buildings will be repurposed into affordable housing, creating 500 to 600 units.

 2023 housing action plan
Following the 2022 election, Tory introduced a suite of proposals in city council which would overhaul the city's housing strategy. The proposals include ending exclusionary zoning, which would update by-laws to legalize laneway suites and garden suites, as well as exempting developments of four units or less from development charges. It includes incentivizing construction of rental housing by reducing fees and charges, the creation of a new Development and Growth Division, which aims at speeding up approval times. The proposal also allocates a portion of city-owned land to be developed by non-profits, asks the province to allow the city to create a "use it or loose it" policy for developers sitting on approved but undeveloped land. City staff will report back to council in March 2023 with a report on how to implement the changes.

While introduced with the housing action plan, a separate item includes legalize rooming houses city-wide by March 2024, which was previously deferred due to lack of support on council.

The proposal was described as "a profoundly bold plan" by former chief planner Jennifer Keesmaat, who ran against Tory for mayor in 2018, and praised by housing advocacy groups. Councillor Stephen Holyday described the plan as a "death blow" to detached homes such as those in his Etobicoke Centre ward.

 Parks and recreation

 Rail Deck Park

In August 2016, Tory proposed the development of a 21-acre greenspace in the downtown core constructed above the Railway Lands. The proposed park would span between the Rogers Centre and Bathurst Street. The proposal was priced at $1.66 billion.

The plan was contingent on the city securing air rights to the lands above the railway, owned by Canadian National Railway and Toronto Terminals Railway. A group of private developers disputed this, claiming they had already owned the air rights. City council moved to re-zone the area above the railway for park use only, which would prevent developers from building residential buildings as is the case in the surrounding area. The developers sided with the city in the provincial government's Local Planning Appeal Tribunal (LPAT), which sided with the city, noting the growing downtown core and a lack of open space. The developers wished to build a 12-acre park as part of a development of eight condo and office towers.

In May 2021, LPAT issued a new ruling in response to sided with the developers, ruling the city should not have rejected a proposal to build a "mixed use community" over the land. The tribunal decision effectively ended the city's plans to develop the land as park space. In a statement, Tory said he was "deeply disappointed" by the ruling and "the possible impact on the future of Rail Deck Park".

The development group plans to build a park at half the size of the city's original proposal, with mixed use towers taking up the remaining space.

 COVID-19 pandemic
On March 23, 2020, a state of emergency was declared in Toronto by Tory, amid the COVID-19 pandemic. This came six days after Ontario Premier Doug Ford declared a state of emergency in the province, which included prohibition of all public events of over 50 people (later reduced to 5 people on March 28), closure of bars and restaurants (with the exception that restaurants could continue to provide takeout and delivery services) as well as libraries, theatres, cinemas, schools and daycares. On March 31, Tory announced that the City of Toronto would cancel all city-led major events, festivals, conferences, permits and cultural programs until June 30.

Beginning after Canada Day, street parking enforcement as well as fare evasion enforcement returned to Toronto and the Toronto Transit Commission respectively. From July 2, 2020, face masks or coverings were required to be worn on the TTC. After July 7, masks were required in enclosed, public places.

 Strong-mayor powers
Prior to the 2022 election, at the request of Tory, Premier Doug Ford's provincial government introduced legislation known as the Strong Mayors, Building More Homes Act, 2022, which granted Tory additional powers including the development of the budget, creating council committees, appointing the chairs and vice chairs of those committees, the power to reorganize departments, appointing department heads, and appointing the city manager. Tory was also granted the power to veto council decisions which do not align with priorities set by the province. On November 16, 2022, the province proposed further changes the powers of the mayor, introducing the Better Municipal Governance Act, 2022 which would allow by-laws to be passed with only one-third of council voting in favour if Tory declared it to be in line with provincial priorities.

At a press conference, Tory stated that when speaking to the public, he often hears complaints relating to housing and community safety, but nobody has complained about the new powers. The mayor's office has also said he would make very limited use of new powers. The Ford government defended the new powers by pointing out the mayor's "city-wide mandate", having received more votes than the rest of council. The National Post's Adam Zivo argued that the mayor is just as legitimate as council and that the changes will increase Tory's "political capital and influence," which he can use to push for the city's interests to other levels of government.

The new legislation was condemned by Toronto City Council, which had not been consulted on the changes, some of which were introduced after the election. All five living former Toronto mayors, David Crombie, David Miller, Barbara Hall, Art Eggleton and John Sewell, wrote a letter to Tory describing the new powers as an "attack" on local democracy and majority rule. Political science professors such as Harvard's Pippa Norris and Laval's Louis Massicotte were puzzled by the legislation, as no other democratic legislature in the world can pass laws with only one-third support. Critics have urged Tory to reject some, or all, of the new powers as Ottawa mayor Mark Sutcliffe had done. Toronto Sun commentator Brian Lilley supports expanded powers for the mayor due to his city-wide mandate, but argues that those powers should not include minority rule. The Globe and Mail's Marcus Gee questioned why Tory had chosen not revealed his plans to the public, and described the changes as "offensive in principle and dangerous in practice". The Toronto Star's editorial board also called on Tory to reject the new powers.

In December 2022, Tory asked the provincial government to amend the legislation to include a sunset clause after his term ends in 2026.

 Taxes
Tory has promised to keep property tax increases at or below the rate of inflation. He had previously made the same promise during the last municipal election and kept it as mayor.

 Extramarital affair and resignation
On February 10, 2023, the Toronto Star broke the news that during the COVID-19 pandemic, Tory had a months-long affair with a former staffer that ended earlier in 2023. Through his lawyer, Tory described the relationship as a "serious error of judgement". While no law prohibits politicians from having relationships with their staff, the Star'' questioned whether the relationship violated the city's internal policies.

Tory announced at a press conference the same day that he would resign as Mayor of Toronto and committed to working with Deputy Mayor Jennifer McKelvie, City Manager Paul Johnson and City Clerk John D. Elvidge to ensure an "orderly transition". He submitted his resignation letter to Elvidge on February 16, which states that his official last day would be February 17 at 5 p.m., after which McKelvie would assume certain mayoral powers until council arranged for a mayoral by-election. Former NDP MP Olivia Chow was elected to succeed Tory as mayor. Tory had endorsed his former deputy mayor Ana Bailão to succeed him. She finished second in the election.

Personal life
Tory has been married to Barbara Hackett, a home builder and renovator, since 1978. They met in 1976 at York University, where they both studied law and Hackett also studied business. Hackett was diagnosed with Guillain–Barré syndrome in 1991. They have four children.

Tory has two brothers, Michael and Jeffrey, and one sister, Jennifer. One of Tory's ancestors, James Tory, was a soldier in the 71st Scottish Regiment. He was captured and held as a prisoner of war during the American Revolution. He later settled in Nova Scotia in the 1780s. His maternal grandmother, Helen Yvonne Solomon, was born in 1909 to a Russian Jewish family that had immigrated to Canada six years earlier and settled in Toronto. Helen Solomon married Howard English Bacon, an Anglican, and their daughter Elizabeth Bacon was raised a Christian and married Tory's father, John A. Tory, in 1953.

Honours
In 2012, Tory was made a member of the Order of Ontario in recognition for being "a consummate champion for the Greater Toronto Region as a founding member and chair of CivicAction and chairs and volunteers on countless fundraising campaigns". Tory is also a recipient of the Queen Elizabeth II Diamond Jubilee Medal, and holds a commission as King's Counsel. In 2011, Tory was awarded a Harry Jerome Award for his work as co-chair of DiverseCity.

Election results

|align="left" colspan=2|Liberal  gain from  Progressive Conservative
|align="right"|Swing
|align="right"|  +11.58
|

References

External links

 City of Toronto: About Mayor John Tory
 Legislative Assembly of Ontario profile
 Law Society of Upper Canada Record
 John Tory - 2014 Toronto Mayoral Collection - Web archive created by the University of Toronto Libraries

1954 births
20th-century Canadian businesspeople
21st-century Canadian businesspeople
Businesspeople from Toronto
Canadian Football League commissioners
Canadian talk radio hosts
Leaders of the Progressive Conservative Party of Ontario
Living people
Members of the Order of Ontario
Members of the United Church of Canada
Lawyers in Ontario
Osgoode Hall Law School alumni
Progressive Conservative Party of Ontario MPPs
Rogers Communications
John
Trinity College (Canada) alumni
University of Toronto alumni
Canadian media executives
Canadian corporate directors
Mayors of Toronto
Canadian people of Russian-Jewish descent
21st-century Canadian politicians
Canadian King's Counsel
Political sex scandals in Canada

John Tory


[ ' 1959 ' ]
Türkiye, Avrupa Ekonomik Topluluğu'na (AET) ortaklık için başvurdu.

[ ' 1963 ' ]
Türkiye'ye tam üyelik koşulları gerçekleşinceye kadar geçerli olacak bir ortaklık antlaşması imzalaması önerildi ve 12 Eylül 1963 tarihinde Ankara'da Ortaklık Antlaşması (Ankara Anlaşması) imzalandı. Ayrıca, Topluluğun Türkiye'ye parasal yardım yapması amacıyla düzenlenen I. Mali Protokol imzalandı.

[ ' 1970 ' ]
Katma Protokol ve II. Mali Protokol imzalandı.

[ ' 1972 ' ]
Ortaklık antlaşması'nın Topluluğa katılacak yeni ülkelerce de kabulünü sağlayacak Türkiye - AET müzarekeleri başladı.

[ ' 1973 ' ]
Katma Protokol yürürlüğe girdi. Türkiye - AET genişleme görüşmeleri uzlaşmayla sonuçlandı. I. Genişleme Anlaşması (Tamamlayıcı Protokol) Ankara'da imzalandı.

[ ' 1977 ' ]
III. Mali Protokol imzalandı.

[ ' 1978 ' ]
Türkiye, Dördüncü Beş Yıllık Plan süresince yükümlülüklerinin dondurulması ve aynı dönem için yaklaşık 8 milyar dolarlık yardım talebinde bulundu.

[ ' 1982 ' ]
Türkiye geçiş dönemindeki yükümlülüklerini yerine getiremedi ve 1978-1988 yılları arasında gümrük indirimleri durduruldu. 1980 askeri darbesiyle ilişkiler kesintiye uğradı.

[ ' 1986 ' ]
Türkiye - AET Ortaklık Konseyi toplandı. Böylece 12 Eylül 1980 tarihinden itibaren kesintiye uğramış olan Türkiye - AET ilişkilerinin canlandırılması süreci başladı.

[ ' 1987 ' ]
Türkiye, Ankara Antlaşması'nda öngörülen dönemler henüz tamamlanmamış olmasına karşın, yine bu anlaşmaya dayanarak 14 Nisan 1987'de tam üye olmak üzere başvurdu.

[ ' 1989 ' ]
AT Komisyonu Türkiye'nin tam üyelik başvurusuna ilişkin görüşünü 1989 yılında vererek, Topluluğun kendi iç pazarı tamamlanmadan yeni bir üye alamayacağını ifade etti. Bu nedenle üyelik müzakeresi için tarih belirlenemedi ancak Ortaklık Anlaşması çerçevesinde ilişkilerin yürütülmesi sürdürüldü.

[ ' 1995 ' ]
Türkiye ile AB arasında Gümrük Birliği'nin gerçekleştirilmesi ile ilgili ve Gümrük Birliği döneminde uygulanacak usul, esas ve süreleri belirleyen kararlar Ortaklık Konseyi'nde kabul edilerek Avrupa Parlamentosu'na (AP) iletildi ve onaylandı.

[ ' 1996 ' ]
Türkiye, AB ile entegrasyonunda 22 yıl süren "Geçiş Dönemi"ni 31 Aralık 1995 tarihinde tamamlayarak, 1.1.1996 tarihi itibarıyla, tam üyelik sürecinde "Son Dönem"e, sanayi ürünlerinde ve işlenmiş tarım ürünlerinde sağlanan Gümrük Birliği ile girmiş oldu.

[ ' 1997 ' ]
Avrupa Birliği'nin Lüksemburg'da gerçekleştirdiği devlet ve hükümet başkanları zirvesi sonucunda ilk genişlemede üye olacak ülkeler belirlendi. Türkiye aday ülkeler arasında yer almadı, ancak, tam üyeliğe ehil olduğu teyid edildi. "Türkiye için Avrupa Stratejisi" başlıklı bir çalışma hazırlanması ve ilişkilerin geniş kapsamlı bir şekilde geliştirilmesi öngörüldü. Ancak, Türkiye diğer aday ülkelerden ayrı tutulmasından kaynaklanan rahatsızlığını dile getirerek AB ile olan siyasal ilişkilerini askıya aldı.

[ ' 1999 ' ]
Askıya alınan ilişkiler Helsinki'de gerçekleştirilen Avrupa Konseyi Zirve Toplantısında Türkiye'nin "resmi aday statüsü" kazanmasıyla yeni bir boyut kazandı.

[ ' 2000 ' ]
Adaylık statüsünün tanınmasıyla Türkiye'nin Topluluk programlarına katılımı aşamalı olarak başlatıldı.

[ ' 2001 ' ]
AB, Türkiye'nin Kopenhag Kriterleri'ne uyumu ve Topluluğun mevzuatına uyumu için uzun ve kısa vadeli öncelikler içeren Katılım Ortaklığı Belgesi'ni (KOB) kabul etti. Bu belge temel alınarak gerçekleştirilecek reformları ve uygulamaları bir takvime bağlayarak tam üyelik yolunda ilerlemeyi sağlayacak programı içeren Türkiye Ulusal Programı ABGS tarafından hazırlandı.

Ayrıca aynı yıl Leaken Zirvesi'nde Türkiye'nin katılım müzakerelerine yaklaştığı ve AB'nin geleceği ile ilgili konvansiyon çalışmalarına katılacağı da ilan edildi.

[ ' 2002 ' ]
Avrupa Birliği (AB) Genel Sekreterliği'nce hazırlanan, Adalet Bakanlığı'nca son şekli verilen AB'ye uyum sürecinde çeşitli yasalarda değişiklik yapan teklif, 3 Ağustos 2002'de TBMM'de kabul edildi. Bu uyum yasalarıyla idam cezası da kaldırılmış oldu.

Yıl sonunda Kopenhag Zirvesi'nde Birlik, Türkiye'yi, reform sürecini hızla sürdürmesi yönünde teşvik etti. Zirve'de, Aralık 2004'te AB Komisyonu'nun rapor ve önerisine dayanarak Türkiye'nin Kopenhag siyasal kriterlerini yerine getirdiğine karar verildiği takdirde, katılım müzakerelerinin başlatılacağı kararlaştırıldı. Ayrıca Türkiye için katılım-öncesi yardımların "önemli ölçüde" artırılması kararlaştırıldı.

[ ' 2003 ' ]
Selanik Zirvesi'nde Türkiye'nin, gerçekleştirdiği önemli reformlarla AB üyeliğine daha da yakınlaştığı vurgulandı ve siyasal kriterlerin yerine gelmesi durumunda 2004 sonunda Türkiye ile müzakerelerin başlatılacağı bir kez daha yinelendi.

[ ' 2004 ' ]
17 Aralık 2004'te Brüksel'deki AB Konseyi Zirvesi'nde, Avrupa Komisyonu'nun 6 Ekim 2004'te hazırladığı rapor ve öneri kararı doğrultusunda Türkiye ile müzakerelerin 3 Ekim 2005 tarihinde başlamasına oybirliğiyle kabul edildi.

[ ' 2005 ' ]
Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne üyelik sürecinde yaptığı reformlar ve anayasa değişiklikleriyle Kopenhag Kriterleri'ni tamamladığı, Şubat 2005'teki AB Brüksel zirvesinde belirtildi ve Avrupa Parlamentosu tarafından onaylandı. Türkiye, 3 Ekim 2005 tarihinden itibaren Avrupa Birliği ile tam üyelik müzakerelerine başladı.

[ ' 2006 ' ]
Güney Kıbrıs ile yaşanan anlaşmazlıklardan ötürü 8 müzakere başlığı durduruldu.

Kaynakça

Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik kronolojisi


ඉලුමිනාටි (ලතින් illuminatus, ආලෝකමත් වීම) නාමය, විවිද සත්‍ය සහ මවාගත් කණ්ඩායම් රැසක් භාවිතා කරන අතර සාමන්‍යයෙන් මෙම නාමය බැවේරියන් ඉලුමිනාටි ලෙස හදුන්වයි.1735 මැයි 1 වැනිදා ආරම්භ කරන ලද බුද්ධි ව්යාසන සමාජයක් වන බැවේරියන් ඉලුමිනාටි සමාජයේ අරමුණු වූයේ මිත්‍යා දෘෂ්ටිය, අඳුරුකම, මහජන ජීවිතය කෙරෙහි ආගමික බලපෑම හා රාජ්‍ය බලය උල්ලංඝනය කිරීමයි. "දිනයේ නියමය" යනුවෙන් ඔවුහු සිය සාමාන්ය ප්රඥප්තීන් තුල ලිවූහ. "අයුක්තියෙන් කටයුතු කරන අයගේ කූටෝපායන් අවසන් කිරීම, ඔවුන් ආධිපත්යයෙන් තොරව පාලනය කිරීම පිණිස ය. 1754, 1785, 1787, 1790 සහ 1790 දී රෝමානු කතෝලික සභාව දිරිගැන්වීමත් සමඟ, ව්යාඝ්රයින් හා අනෙකුත් රහසිගත සමිති සමග අයිරිමති - නිදහස් මේසන්වරුන් ගේ පාලක චාල්ස් තියඩෝර් විසින් තහනම් කරන ලදී. ප්රංශ විප්ලවය සඳහා ඔවුන් වගකිවයුතු බව සැලකේ.

බොහෝ බලවත් විද්වතුන් සහ ප්රගතිශීලී දේශපාලනඥයන් මෙම සංගමයේ සාමාජිකයින් බවට පත්විය.ඉන් අතරින් බ්‍රන්ස්වික් හි ෆර්ඩිනන්ඩ් සහ රාජ තාන්ත්‍රිකයකු වූ  සේවියර් වොන් ස්වැක් විය වොන් ස්වැක් දෙවැනි අණ දෙන නිලධාරියා බවට පත්විය.
එය ජෝන් වුල්ෆ්ගැන්ග් වොන් ගොතේ සහ ජොහෑන් ගොට්ෆ්‍රීඩ් හෙඩර් වැනි සාහිත්‍ය කරුවන් ඇදගැනීමට සමත්විය.තවද ගොතා සහ වෙමර්  හි බලයේ සිටින ඩියුක්වරු වැනි
ප්‍රාබලයන් මෙහි සාමාජිකයන් විය.

 පසුකාලීනව භාවිතයට ගැනෙන "ඉලුමිනාටි" යන්නෙන් අදහස් වන්නේ, මුල් බැවේරියන් ඉලුමිනාටි හෝ සමාන රහසිගත සමිති වෙත සම්බන්ධකම් ඇති බවට හෝ ප්රකාශයට පත් කරන ලද විවිධ සංවිධාන වලටය. එහෙත් මෙම සබැඳි නොකෙරුනු වුවත්. බොහෝ විට දේශපාලනික බලය හා බලපෑම් ඇති කිරීම සඳහා නව ලෝක අනුපිළිවෙල(New World Order) ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ලෝක කටයුතු පාලනය කිරීමට කුමන්ත්රණ කරන ලෙස ඉලුමිනාටි චෝදනාවට ලක්වෙයි.

ඉතිහාසය

ආරම්භය

 ඇඩම්  වයිස්හාප්ට් (Adam Weishaupt ) (1748-1830) කැනන් නීතිය පිළිබඳ මහාචාර්යවරයෙක් හා ඉන්ගොල්ස්ටාඩ් විශ්ව විද්යාලයේ ප්‍රායෝගික  දර්ශනය පිළිබඳ මහාචාර්යවරයෙක් විය. ඔහු 1773 දී විසුරුවා හරින ලද නියෝගය ජෙසුයිට්ස් විසින් පවත්වාගෙන ගිය ආයතනයක එකම පූජක මහාචාර්යවරයා විය. කෙසේ වෙතත්, ඉන්ගෝල්ස්ටාඩ්ට්හි ජෙසුයිට් තවමත් විශ්ව විද්යාලයේ පශ්චාත් නොනවතින හා බලසම්පන්නව සිටියහ. . විශේෂයෙන්ම ලිබරල් හෝ රෙපරමාදු භක්තිකයන් ලෙස සලකනු ලැබූ පාඨමාලාවේ ද්රව්ය අඩංගු නොවූ ලිපි ලේඛන නොසලකා හැරීම හා අපහසුතාවට පත්කිරීම සඳහා නිරන්තර උත්සාහය දරා ඇත.

නිදහස් මේසන්වරු (Freemasonry) ඉතා මිල අදික නිසාත්,තමන්ගේ අදහස් වලට විවෘර්ත නැති නිසාත් තමාගේ න්‍යාය පත්‍රයට අනුව වැඩ කරන ෆ්‍රී මෙසන් මතය පාදකවූ භෞතික පද්දතියක් ඔහු විසින් ආරම්බ කළේය.මුලින්ම ඔහු මෙමෙ පද්දතිය නම් කරන් සිටියේ ((ජර්මන්)Bund der Perfektibilisten) '''පර්ෆික්සිවාදීන්ගේ ලීගය හෝ Covenant of Perfectibility (Perfectibilists) පරිපූර්ණත්වය පිළිබඳ ගිවිසුම(පරිපූර්ණභාවය) ලෙසයි.නමුත් එම නම ඉතා ව්යාකූල වූ නිසා පසුව වෙනස් කරන ලදී. 1776 යේ මැයි 1 වන දින වයිස්හාප්ට් සහ ඔහුගේ සිසුන් 4 දෙනෙක් එකතුව පරිපූර්නභාවය(Perfectibilists) සංවිදානය  ලදී. ඔවුන්ගේ නිල ලාංචනය ලෙස "මිනේර්වා හි බකමුනා" ( Owl of Minerva) තෝරා ගන්නා ලදී.සමාජය තුල මොවුන් අනුවර්ත නාම භාවිතතා කරන ලදී.වයිස්හාප්ට්, "ස්පාර්ටකස්" ලෙස අනුවර්ත වූ අතර නීති සිසුන් වූ මැසෙන්හවුසන්, බවුෆ්, මෙර්ස් සහ සූටර් පිලිවෙලින් ඒජැක්ස්,ඇගතෝන්,ටයිබිරියස් සහ ඉරස්මස් රෝටෙරඩේමස් ලෙස අනුවර්ත නාම භාවිතා කළේය.පසුව වයිස්හාප්ට් සුටර් ව සංවිධානයෙන් නෙරපා දැමුවේය. 1778 අප්‍රේල් වන විට වයිස්හාප්ට් බී පිළිවෙළ(Bee order) බරපතල ලෙස සැළකිල්ලට ගත්තේ ය. එම නිසා පූර්නභාවය නමින් වූ සංවිදානය ඉලුමිනටෙන් ඔර්ඩන් නැතහොත්  ඉලුමිනටි පිළිවෙත ලෙස නම්වුයේය.

මුලදී මැසෙන්හවුසන් මෙම සමාජය ව්‍යාප්ත කිරීමට ක්‍රියාශීලිව දායක විය. පිළිවෙත ආරම්බ කිරීමෙන් පසුව මියුනිච්හි අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටියදී, සැලකිය යුතු පරිපාලන බලයක් ඇති ආරම්භයේ දී වයිස්හාප්ට් ගේ හිටපු ශිෂ්යයෙකු වන සේවියර් වොන් ස්වාක්(Xavier von Zwack) බදවා ගත්තේය(එවකට ඔහු බැවේරියානු ජාතික ලොතරැයි භාරව කටයුතු කළේය.). මැසෙන්හුසේන් සුදුසු නොවන අපේක්ෂකයින් බදවාගැනීම වයිස්හාප්ට් ට කරදරයක් සේ දැනුනි . පසුව මියුනිච් කණ්ඩායම වයිස්හාප්ට් විසින් ස්වාක් සට බාරදෙනු ලැබිය .මෙයින් තේරුම් ගියේ වයිස්හාප්ට් හා ස්වාක් අතර මතවාද තිබු බවයි.1778 දි වයිස්හාප්ට් උපාධිය ලබා ගත අතර පිළිවෙත කෙරෙහි උනන්දුවක් නොතිබූ ඔහු බවාරියාවෙන් පිටත සේවය කළේය.මේ වන විට ඉලුමිනටි පිළිවෙත  සාමාජිකයින් දොළහක් දක්වා වර්දනය වී තිබුණි

මැසෙන්හවුසන් ගේ නික්ම යාමෙන් පසුව සුවැක්,වැදගත් සාමාජිකයින් බදවා ගැනීම ආරම්බ කළේය.1778 ගිම්හාන කාර්තුව අවසන් වන විට පිළිවෙත සාමාජිකයින් 27 දක්වා වර්දනය විය.

මෙම මුල් කාලය තුළ පිළිවෙත ශ්‍රේණි 3කට බෙදා තිබුණි.නොවයිස්,මිනේර්වල් සහ ඉලුමිනටෙඩ් මිනේර්වල් ලෙස.මිනේර්වල් ශ්‍රේණිය පමණක් සංකීරණ උත්සව වලට සහභාගී විය.අපේක්ෂකයින්ට රහස් සංකේතයක් හා මුර පදයක් ලබා දි තිබුණි.සියලු සාමාජිකයින්ගේ ක්‍රියා කාරකම් වයිස්හාප්ට් හට සැල කරන අතර ඔහුගේ මතය අනුව ඔහු කැමති සාමාජිකයින් පාලක සභාවට බදවා ගැනිණි.මිථ්යාදෘෂ්ටිකයෝ, යුදෙව්වන් සහ වෙනත් සංවිධාන වල සාමාජිකයින් මෙයට බදවා නොගත් අතර පොහොසත් ක්‍රිස්තියානි , අවුරුදු 18-30 අතර ඉගන ගැනීමට කැමති පුද්ගලයන්ට වැඩි අවස්තාව ලැබුණි, René le Forestier, Les Illuminés de Bavière et la franc-maçonnerie allemande, Paris, 1914, Book 1, Chapter 3, pp45-72

 සංක්‍රමණය
සාමාජිකයින් සමග ඇති වූ නොහදුනකම් නිසා සහ තම සාමාජිකයින් ෆ්රීමෙසන්රි වෙත ඇදි යාමත් සමග  වයිස්හාප්ට්
තම චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර පුළුල් කිරීම සඳහා ද්රව්ය ලබා ගැනීම සඳහා පැරණි පිළිවෙතට සම්බන්ධ වීමට තීරණය කළේය.මින් පසු ඉලුමිනටි පිළිවෙත ෆ්රීමෙසන්රි සමග මිත්‍ර සබද තාවකට එලබිය.1778 දෙසැම්බර් වන විට ෆ්‍රීමෙසන්රි හි ශ්‍රේණි 3න දෙවෙනි ව්‍යාපෘතිය ලෙස සලකනු ලබීය.

 මිත්රශීලීත්වය සඳහා රාජකීය යෝර්ක් නම් වූ නමින්  වරෙන්තුවක් ලබා ගත් අතර නව ලැගුම් ශාලාව Good Council of Theodore යනුවෙන් නම් කරන ලදී. එය 1779 මාර්තු 21 වන දින මියුනිච්හිදී පිහිටුවන ලද අතර, ඉක්මණින් ඉලුමිනටි සමග ඇසුරු කරන ලදී. මුල්ම ස්වාමියා වන රේඩෙල් , බෙඩනයට ආපසු යෑමට ඒත්තු ගැන්වූ අතර,මෙම වසරේ ජූලි වන විට ලැගුම් ශාලාව වයිස්හාප්ට් ගේ පිලිවෙට්ත අනුව පාලනය විය.

 ඊළඟ අදියර ඔවුන්ගේ ග්රෑන්ඩ් ලොජ් වෙතින් ස්වාධීන විය. එංගලන්තයේ ප්රිමියර් ග්රෑන්ඩ් ලොජ් වෙත අනුබද්ධ  ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් යූනියන් සමඟ සාම්ප්රදායික සබඳතා ස්ථාපනය කිරීමෙන්, තියඩෝර් නමින් ස්වාධීනව පිළිගෙන ස්වාධීනත්වය ප්රකාශ කිරීමට සමත් විය. ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් මේසන්වරු අතර බඳවාගැනීමේ මෙහෙයුම ඇඩොල්ෆ් ෆීහර්ර් නිග් පක්ෂපාතීත්වය ලබා ගත්තේය.

ඇමරිකානු ජානපති තීරනය කරනු ලබන්නේද මෙමෙ සංවිධානය විසින්යැයිද විස්වාසයක් පවතිනවා

 ප්‍රතිසංස්කරණය

 ඇඩොල්ෆ්  නිග්

1780 දි බැවේරියානු යුද්ද හමුදාවේ කපිතාන් කෙනෙකු සහ ෆ්රීමේසන් වරයෙකු  වූ කොස්ටන්සෝ මෙර්චස් දි කොස්ටන්සෝ විසින් නිග්''' ව බදවා ගනු ලැබීය.නිග් වයස විසි ගණන් වල උවත් ඔහු නියමයේ උසස්ම ශ්‍රේණි වලට පැමිණ තිබු අතර නව ප්‍රතිසංස්කරණය සදහා තමාගේම සැලසුමක් ඉදිරිපත් කළේය. තමාගේ සැලසුම ප්‍රතික්ෂේප වීම පිළිබද කලකිරුණු අතර තමාගේ ඉදිරිපත් කල සැලසුම ඒ වන  විටත් තිබු එකක්  කොස්ටන්සෝ ඔහුට පවසන විට නිග් හට කුතුහලයක් ඇති විය.නිග් සහ ඔහුගේ සගයන් තුන් දෙනෙකු පිළිවෙත පිළිබද තව දුරට ඉගෙන  ඉගන ගැනීමට මහත් උනන්දුවක් දැක්වූ අතර කොස්ටන්සෝ ඔවුනට මිනේර්වල් ශ්‍රේණිය පිළිබද කරුණු ලබාදුන්නේය.මෙය ඉගන ගැනීමේ ද්‍රව්‍ය වුයේ ලිබෙරල් සාහිත්‍ය නම් බවාරියා වෙන් තහනම් කල දෙයකි.නමුත් මෙය රෙපරමාදු ජර්මානුවන් අතර තිබු දෙයකි.
මෙම කරුණු වලින් නිග්  ගේ යහළුවන් තිදෙනා මුලා වූ අතර
කොස්ටන්සොව අතහැර දැමුවෝය.නමුත් නිග් ගේ පක්ෂපාතිත්වය  1780 නොවැම්බර් හිදී වයිස්හාප්ට් ලිපියක් මගින්  අගය කෙරුණි.
ෆ්රීමෙසන්රි හි සහ ඉන් පිටත නිග් ගේ ක්‍රියාකාරකම් නිසා පිළිවෙතට ඔහු ගැලපෙන  සාමාජිකයෙකු වූ අතර ඔහුගේ අදිරසායන විද්‍යාවට හා උසස් විද්‍යාවට වයිස්හාප්ට් සහය පල කිරිඉමට පොරොන්දු විය.ෆ්රීමෙසන්රි සදහා තම සැලැස්ම සහ එහි ආරම්බය සෙවීම පිළිබද කරුණු දක්වා නිග් ඔහුගේ
පිලිතුරු ලිපිය වයිස්හාප්ට් වෙත යැවිය.

නව සාමාජිකයින් බදවා ගැනීමට වයිස්හාප්ට් විසින් නිග් වැ පත් කල අතර නිග් විසින් කොන්දේසි සහිතව එය භාර ගත්තේය.කොන්දේසිය වුයේ ,තමන්ගේ කැමති ප්‍රදේශ වලින් නව සාමාජිකයින් බදවා ගැනීමයි.බොහෝ අනෙකුත් මේසන් වරු නිග් ගේ ක්‍රියා පටිපාටිය ගැන පැහැදී ඉලුමිනටිහි මිනෙර්වල් ශ්‍රේණිය සදහා බැදීමට ඉදිරිපත් විය

වයිස්හාප්ට් නිග් ට පොරොන්දු වූ පරිදිම ෆ්රීමෙසන්රි හි උසස් තනතුරක් හා බලය ලබාදුන්නේය.එම බලය තමන්ගේ වාසියට හරවාගත් නිග් ,තම්ගේම න්‍යාය පත්‍රයක් ක්‍රියාත්මක කිරිඉමට සැලසුම් සෑදුවේය.රෙපරමාදු  රාජදානියක් වූ ජර්මනියේ ජනයාව ආකර්ෂණය කරගැනීමට ඔහු සැලසුමක් සැදුවේය.1781 නොවැම්බර් හිදී  ඒරෝපගස් විසින් ෆ්ලොරින් 50ක මුදලක් බවාරියා වෙත යාමට නිග් හට ලබාදුන්නේය.නිග් තම සෙසු ඉල්ලුමිනටි වරු සමග සුව සත්කාර විදිමින් ස්වාබියා ව හා ෆ්රන්කොනියා ව හරහා ගමන අවසන් කළේය

අන්තර් ගැටළු
මේ වන විට පිළිවෙත විශාල අන්තර් කණ්ඩායම් රැසක බෙදී ගොස් තිබුණි.මේ අතර වයිස්හාප්ට් හා එරෝපගස් අතර මතබේදයක් ආරම්බ වෙමින් පවතී.මෙමෙ අරබුදය විසදීමට සුදුස්ස ලෙස නිග් සාමය උදා කරන්න ලෙස මැදිහත් විය.

එරෝපගස් සහ වයිස්හාප්ට් සමග සාකච්චාවේදී නිග් ප්‍රශ්න සහිත කලාප 2ක් හදුනා ගත්තේය.පළමු ගැටලුව වුයේ වයිස්හාප්ට් පෙන්වා දුන් ආකාරයට නවක විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් වැඩිපුර බදවා ගැනීම නිසා ජේෂ්ඨ තනතුරු වලට අත්දැකීම් වලින් තොර වුවන් පත් කිරීමට සිදුවීමයි.දෙවන කරුණ වුයේ ආරම්බයීදී සිටි ජෙසුයිට් විරුද්ද වාදීන් ආගම් විරෝදින් බවට පත්වීමයි. මේ නිසා ෆ්රීමෙසොන්රි හි ජේෂ්ඨ සාමාජිකයින් බදවා ගැනීමට නොහැකි වීමයි.මෙම තත්වය නිසා එරෝපගස් ට සහ වයිස්හාප්ට් හට කිසිවක් කර කියා ගත නොහැකි විය, එම නිසා ඔවුනට නිග් හට නිදහසේ බලය පාවිච්චි කිරීමට ඉඩ ලබා දීමට සිදුවිය.නිග් ෆ්රීමසන්රි තුල හා පිටත සම්බන්ද තා ඇත්තෙක් වූයේය.ඔහුගේ දක්ෂතා උපයෝගී කරගෙන ඉලුමිනටි ව්‍යාප්ත කිරීමට සැලසුම් කලෙය.

මේ වන විට ඉලුමිනටි ,ෆ්රීමෙසන්රි හි ශාකාවක් ලෙස ක්‍රියා කිරීම ඇනහිට පැවිතිණි.දෙපසම දිගින් දිගටම සිදු වූ සකච්ච්කා එලබනු ගිවිසුම් මගින් නව ඉලුමිනටි ගතවූ ෆ්රීමෙසන්රියක් බිහිවිය.මෙහි මව් ලොඩ්ජය වුයේ තියඩෝර් ලෝඩ්ජයයි.1781 ජනවාරි මස තව ලෝඩ්ජ 4ක් පිහිටවූ අතර ඒවා කිසිවක් එකිනෙකින් නිදහස් වූ ඒවා නොවිය

නව පද්දතිය
1782 ජනවාරි මාසයේ නිග් විසින් අලුත් පද්දතිය ප්‍රස්තාර ගත කළේය මෙය ශ්‍රේණි 3කට සැකස තිබුණි.
 පළමු පන්තිය – කුඩා අවදිය-නොවිසියෙට් වරු ,මිනේර්වල් වරු සහ පහල ෆ්රීමේසන් වරුන් ගෙන් සෑදිය.
 දෙවන පන්තිය  – මෙසනික් ශ්‍රේණි-අප්රෙන්ටයිස් හි බලු ලෝඩ්ජ තුන,කම්පනියන් වරු,ස්කොට්ලන්ත ශ්‍රේණි වලින් වෙන් කරගත් උසස් නිලදාරීන් සහ ස්කොට්ලන්ත නයිට් වරු.
 තෙවන පන්තිය – අභිරහස්-මෙයට පුජක වරු ඔටුන්න හිමි කුමාර වරු , රජ වරු ඇතුලත් විය මෙය ඉතා අබිරහස් ලෙස සිදුවිය මෙහි සිදු කිසි දෙයක් ලිකිතව නොමැති බව සැලකේ.

ව්‍යාප්ත කිරීමේ උත්සාහයන්
නිග් ගේ බදවා ගැනීම් අහබු ලෙස තෝරා ගත ඒවා වුයේ නැත. ඔහු ෆ්රීමෙසන්රි හි උසස් සාමාජිකයින් ඉලක්ක කරගත්තේය .ලෝඩ්ජ වල බාරකරයින් පවා ඔහු බදවාගත් අතර මේ නිසා පිළිවෙතට අවශ්‍ය ඕනෑම වෙලාවක ලෝඩ්ජය භාවිතා කිරීමට ඉඩ සැලසිනි එචන් වල බාරොන් දි වයිට් ,කොන්ස්ටන්සි ලෝඩ්ජයේ භාරකරු විය.ඔහු ලෝඩ්ජයේ සියල්ලන්ම ඉලුමිනාටි වෙත බදවා ගත්තේය.මෙම නිසා ඉලුමිනාටි කෙමෙන් කෙමෙන් පුළුල් වීමට පටන් ගත්තේය.ඔවුන් මධ්‍යම හා දක්ෂිණ ජර්මනිය දෙසට පුළුල් විය.තවද ඔවුන් ඔස්ට්‍රියා වේද මෙය ව්‍යාප්තිය ආරම්බ කළේය.1782 වසන්ත සෘතුව වන විට 20කින් පටන් ගත ඉලුමිනාටි පිළිවෙත සාමාජිකයින් 300ක් දක්වා වර්දනය විය.

තියඩෝර් ලෝඩ්ජ හි පාලනයේ විශාල වෙනසක් 1782 පළමු භාගයේදී දක්නට ලැබිය.පෙබරවාරි මාසයේදී වයිස්හාප්ට් ලෝඩ්ජය දෙකට බෙදීමට යෝජනා කළේය . මෙමෙ අවස්ථාවේදී ලෝඩ්ජයේ සම්පුර්ණ බලය ඉලුමිනටි අතට පත්විය.ඉන් පසු කාලයක තියඩෝර් ලෝඩ්ජය අනෙකුත් ලෝඩ්ජ වලින් නිදහස් විය.

මේ කාලය වන විට Rite of Strict Observance දැඩි අර්බුදයකට මුහුණදී තිබුණි ඔවුන් පත්කරගෙන තිබු නායකයා වුයේ සදර්මන්ලන්ඩ් හි කාර්ල් කුමාරයයි(පසුව ස්වීඩනයේ 13 වන චාර්ල්ස් රජු ).ජර්මන් ලෝඩ්ජය මිත්‍රකමක් ලෙස බ්‍රන්ස්වික්-වුල්ෆෙන්බටල් හි ෆෙර්ඩිනන්ඩ් ඩුක් වරයා වෙත පැමිණ තිබුණි.
මෙම සිදුවීම් විල්හෙල්ම්ස්බඩ් හි කන්‍යාරාමය වෙත මග සැදුනි.  .

විල්හෙල්ම්ස්බඩ් හි කන්‍යාරාමය

1781 ඔක්තෝම්බර් 15 ප්‍රමාද වූ සැසිය 1782 ජුල්ය් 16 වන දින විල්හෙල්ම්ස්බඩ් හි නගර කොනේ හනෞ හිදී ආරම්බ විය.

මුලාශ්‍ර

තව කියවන්න
 ඇඩොල්ෆ් ෆ්‍රයිහර් නිග්
 ඇඩම් වයිස්හාප්ට්

පිටත මුලාශ්‍ර

ඉලුමිනාටි


Španjolski apartman (francuski izvornik: L' auberge espagnole), francuski film iz 2002. godine.

Sažetak
Studentu ekonomije Xavieru, Parižaninu, budući je poslodavac ponudio radno mjesto. Uvjet je bio naučiti španjolski jezik i proučiti gospodarsko stanje u toj državi. Stoga je iskoristio stipendiju EU iz programa Erasmus, koja omogućava studirati u drugim državama Unije. Xavier se našao u Barceloni na ekonomskom fakultetu i mora riješiti problem smještaja.

Francuski filmovi 2000-ih

Španjolski apartman (2002.)


مشاري نايف الديحاني ، لاعب كرة قدم كويتي.

و هو يلعب مع نادي النصر الكويتي.

لاعبو كرة قدم كويتيون
لاعبو نادي النصر (الكويت)

مشاري نايف


Vrdnička kula (mađ. Rednak, Rednuk) je kula na Fruškoj gori, nedaleko od Vrdnika, 15 km južno od Novog Sada. Dio je bivšeg utvrđenog grada Vrdnika. Spomenik kulture od velikog značaja.

Visoka je 18,5 metara i nalazi se sjeverno od Vrdnika na pola sata hoda, na 383 metra nadmorske visine.

Povijest

Povijesni spisi prvi put spominju utvrđeni grad Vrdnik 1315. godine. Od njega je ostala samo ova donžon kula s nešto malo bedema i ruševinom jedne kule. Kad je istraživan lokalitet, otkriveni su predmeti iz doba rimske tetrarhije i cara Proba (276.—282.) koji je iz Sirmiuma upravljao dijelom Rimskog Carstva. To ukazuje da je prvobitno utvrda na ovom mjestu podignuta još u njegovo doba kao promatračnica ili predstraža samom Sirmijumu.
Do danas nisu vršena nikakva istraživanja (arheološka, arhitektonska niti povijesna), tako da nema potankih podataka o izgledu ni o prošlosti Vrdnika, ali je napravljena geodetska podloga utvrde.

Vidi
 Popis spomenika kulture u Srijemskom okrugu

Literatura
Deroko, Aleksandar (1950). Srednjevekovni gradovi u Srbiji, Crnoj Gori i Makedoniji. Beograd: Prosveta.

Vanjske poveznice
(srp.) SANU Spomenici kulture u Srbiji: Vrdnička kula
(srp.) Туристичка организација општине Ириг - Врдничка кула
(srp.) ПСД Zmajevac - O Vrdniku
(srp.) Ekoradio - Vrdnička kula
(srp.) Republički zavod za zaštitu spomenika kulture - Beograd
(srp.) Lista spomenika
(srp.) Republički zavod za zaštitu spomenika kulture - Beograd/Baza nepokretnih kulturnih dobara

Građevine u Srbiji
Utvrde
Vojvodina

Vrdnička kula


نظام البطولة
اشترك في المسابقة ثمان منتخبات عربية .. قسمت على مجموعتين .. لعبت كل مجموعة بطريقة الدوري لمرحلة واحدة .. ليتاهل أول وثاني كل مجموعة إلى الدور نصف النهائي .. حيث يلعب الفائزان في نصف النهائي على الميدالية الذهبية .. ويلتقي الخاسران لتحديد المركز الثالث وقد فازت سوريا بالميدالية الذهبية بالدورة .

الدول المشاركة

  لبنان
  سوريا
  ليبيا
  الأردن

  المغرب
  تونس
  العراق
  السعودية

النتائج الكاملة
 المجموعة الأولى
 المغرب  3-3  العراق
 يوم السبت 19/10/1957 تونس  4-3  ليبياسجل لليبيا على الشعالية هدفين وعمر الفلاح هدف
 يوم الاثنين 21/10/1957المغرب  5-1  ليبيا سجل لليبيا مفتاح الأصفر
 تونس  4-2  العراق
 المغرب  3-1  تونس
 يوم الأربعاء 23 / 10/1957 العراق  3-1  ليبيا سجل لليبيا على الشعالية
 الموقف في المجموعة الأولى

 المجموعة الثانية
 السعودية  3-1  سوريا
 لبنان  6-3  الأردن
 سوريا  6-صفر  الأردن
 السعودية  1-1  لبنان
 سوريا  2-2  لبنان
 السعودية  صفر-1 الأردن
 الموقف في المجموعة الثانية

 الدور نصف النهائي :
 المغرب  1-1  سوريا (و فازت سوريا بالقرعة)
 لبنان  2-4  تونس
 تحديد المركز الثالث :
 المغرب  - لبنان  (انسحبت المغرب ففاز لبنان بالميدالية البرونزية)
 المباراة النهائية :
 سوريا  3-1  تونس

الترتيب النهائي

المصادر

 (الموسوعة الموجزة للاولمبياد العربي) د ضياء المنشئ -بغداد- 1989

كرة القدم في الألعاب العربية
كرة قدم
كرة القدم الآسيوية في 1957
كرة القدم الإفريقية في 1957
1957
منافسات كرة قدم دولية يستضيفها لبنان

كرة القدم في الدورة الرياضية العربية الثانية بيروت 1957


Svijet

Književna djela

 Claudius Bombarnac Julesa Vernea

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 19. srpnja – Vladimir Majakovski, ruski književnik († 1930.)
 21. srpnja – Hans Fallada, njemački književnik († 1947.)

Smrti

 6. srpnja – Guy de Maupassant, francuski književnik († 1850.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 7. srpnja – Miroslav Krleža, hrvatski književnik i enciklopedist († 1981.)
 4. prosinca – August Cesarec, hrvatski književnik, prevoditelj, publicist i politički djelatnik († 1941.)

Smrti

 17. ožujka – Ljudevit Vukotinović, hrvatski književnik, političar, državni činovnik, znanstvenik i gospodarstvenik (* 1813.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1893.


O Campeonato de Fórmula Regional do Oriente Médio é uma categoria de corridas de Fórmula Regional certificada pela Federação Internacional de Automobilismo (FIA), iniciada em 2023. Este campeonato é disputado nas sedes do Campeonato de Fórmula Regional Asiática de 2022 localizados nos Emirados Árabes Unidos e no Kuwait Motor Town. O promotor da Fórmula Regional Asiática (Top Speed) decidiu relançar o Campeonato de Fórmula Regional Asiática no Sudeste Asiático, de modo que o campeonato disputado nos circuitos do Oriente Médio foi renomeado para Campeonato de Fórmula Regional do Oriente Médio.

Ver também
 Campeonato de Fórmula Regional Europeia
 Campeonato de Fórmula Regional das Américas
 Campeonato de Fórmula Regional Asiática
 Campeonato de Fórmula Regional da Oceania
 Campeonato de Fórmula Regional Japonesa
 Campeonato de Fórmula Regional Indiana

Fórmula Regional


Ambrosius or Ambrosios (a Latin adjective derived from the Ancient Greek word ἀμβρόσιος, ambrosios "divine, immortal") may refer to:

Given name:
Ambrosius Alexandrinus, a Latinization of the name of Ambrose of Alexandria (before 212–c. 250), Egyptian theologian and saint
Saint Ambrose (Aurelius Ambrosius) (c. 340–397), bishop of Milan
Ambrosius Aurelianus, fifth-century war leader of the Romano-British
Ambrosius of Georgia (1861–1927), Catholicos Patriarch of All Georgia
Ambrosius of Optino
Ambrosius, Metropolitan of Helsinki
Ambrosius, Metropolitan of Moscow
Ambrosius (Hussite), priest, leader of Hussite peasants
Ambrosius Beber (fl. 1610–1620), German composer
Ambrosius Benson (c. 1495/1500 – 1550), Italian painter
Ambrosius Blarer (1492–1564), Swiss reformer
Ambrosius Bosschaert (1573–1621), Dutch painter
Ambrosius Bosschaert II (1609–1645), Dutch painter, son of the above
Ambrosius Bogbinder, mayor of Copenhagen (1529–36)
Ambrosius Brueghel (1617–1675), Flemish Baroque painter
Ambrosius Ehinger (c. 1500 – 1533), German conquistador
Ambrosius Gudko (1867–1918), Russian Orthodox saint and bishop
Ambrosius Francken I (1544–1618), Flemish Baroque painter
Ambrosius Francken II (1590–1632), Flemish painter, nephew of the above
Ambrosius Frobenius (1537–1602), Swiss printer and publisher
Ambrosius Haingura (1957–2000), Namibian activist and politician
Ambrosius Holbein (c. 1494 – c. 1519), German and Swiss painter, drawer and printmaker, elder brother of Hans Holbein the Younger
Ambrosius Hubrecht (1853–1915), Dutch zoologist
Ambrosius Lobwasser (1515–1585), German humanist and translator
Macrobius (fl. 5th century), Roman grammarian and philosopher (Ambrosius Theodosius Macrobius in later manuscripts)
Ambrosius Moibanus (1494–1554), German Lutheran theologian and reformer
Ambrosius Pelargus (c. 1493 – 1561), German anti-reformer Dominican theologian
Ambrosius Petruzzy (died 1652), Italian sculptor
Ambrosios Pleianthidis, Greek Orthodox metropolitan bishop
Ambrosius Stub (1705–1758), Danish poet

Surname:
Johanna Ambrosius (1854–1939), German poet
Marsha Ambrosius (born 1977), English singer-songwriter

Fictional characters:
Merlin, in Arthurian legend, named Merlin Ambrosius in Godfrey of Monmouth's  Historia Regum Britanniae
Ambrosius, a character in the film Labyrinth

See also
Ambroise (name)
Ambrose (given name)
Ambrose (surname)

Ambrosius


Basketball-Bundesliga bezeichnet folgende Spielklassen im Vereinsbasketball:

Höchste nationale Spielklassen:
 Basketball-Bundesliga, höchste Spielklasse der Herren in Deutschland
 Damen-Basketball-Bundesligen, höchste Spielklasse der Damen in Deutschland
 Basketball-Bundesliga (Österreich), höchste Spielklasse der Herren in Österreich
 Austrian Women Basketball League, österreichische Frauenbasketballliga

Zweithöchste Spielklassen:
 2. Basketball-Bundesliga, von 1975 bis 2007 zweithöchste Spielklasse der Herren in Deutschland
 2. Basketball-Bundesliga (Österreich)

Jugend- und Junioren-Spielklassen:
 Nachwuchs-Basketball-Bundesliga (U19)
 Weibliche Nachwuchs-Basketball-Bundesliga (U17)
 Jugend-Basketball-Bundesliga (U16)

Siehe auch:
 Basketball
 Bundesliga
 Basketball-Nationalliga, höchste Spielklasse der Herren in der Schweiz

Basketball-Bundesliga (Begriffsklärung)


Hoya anulata ist eine Pflanzenart der Gattung der Wachsblumen (Hoya) aus der Unterfamilie der Seidenpflanzengewächse (Asclepiadoideae).

Merkmale
Hoya anulata wächst epiphytisch, seltener auch lithophytisch auf Steinen. Die windenden, meist kahlen, selten auch schwach behaarten Triebe sind zylindrisch mit einem Durchmesser bis 5 mm. Die blassgrünen bis bronzefarbenen, fleischigen Blätter sind gestielt; der Stiel ist 2 bis 12 mm lang bei einem Durchmesser von 2 bis 4 mm. Die Blattspreiten sind eiförmig, verkehrt eiförmig oder rhombisch und bis 9 cm lang und 4 cm breit. Die Basis ist herzförmig bis gerundet, der Apex ist lang zugespitzt. Die Ränder sind zurückgebogen; die hellgrünen Spreiten zeigen keine erkennbare Nervatur.

Der hängende, doldenförmige Blütenstand besteht aus bis zu zwölf Blüten (10 bis 16 Blüten) und schließt gerade ab. Der kahle Blütenstandsstiel misst 4 bis 9 mm in der Länge und etwa 2 mm im Durchmesser. Die Blütenkrone ist sternförmig ausgebreitet und misst bis 1,5 cm im Durchmesser. Die einzelnen Blüten sitzen auf 16 bis 25 mm langen, wenig behaarten Blütenstielen, die einen Durchmesser von etwa 1 mm haben. Die etwa 1 mm langen Kelchblätter sind dreieckig-eiförmig und laufen spitz aus. Die blassrosa bis annähernd weißen, an der Basis rötlichen Kronblattzipfel sind dreieckig geformt und spitz auslaufend. Sie sind etwa 4 bis 5 mm lang und an der Basis 5 mm breit, außen kahl und innen dicht flaumig behaart. Sie sind nur schwach zurückgebogen. An der Basis der Nebenkrone ist eine charakteristische ringartige Verdickung ausgebildet (Name!). Die gelbe, hellrosa bis dunkelrote Nebenkrone misst 6 bis 7 mm im Durchmesser und ist 2 mm hoch. Die staminalen Nebenkronenzipfel sind länglich-linealisch und 3 mm lang, an der Basis 1 bis 1,5 mm breit. Der äußere Fortsatz ist mäßig spitz auslaufend, der innere Fortsatz lang spitz auslaufend und aufsteigend. Er ist meist auch dunkler als der äußere Fortsatz. Die Fortsätze der Staubblätter sind 0,5 mm lang und ebenso breit. Der Griffelkopf hat einen Durchmesser von 1 mm. Die Pollinien sind länglich geformt und stehen aufrecht. Sie sind 0,35 bis 0,4 mm lang und 0,15 mm breit. Der Apex ist leicht nach innen abgeschrägt. Am äußeren Rand ist ein durchsichtiger Rand vorhanden, der sich fast zum Apex erstreckt. Die geflügelten Caudiculae sind 0,1 bis 0,13 mm lang und 0,1 bis 0,13 mm breit (0,1 mm lang, 0,08 mm breit). Das hellgelbe Corpusculum ist länglich rhombisch und misst 0,13 bis 0,14 mm (0,2 mm) in der Länge und 0,06 bis 0,1 mm in der Breite. Die Blüten duften nach Kokosnuss und bilden reichlich Nektar. Sie halten etwa 8 Tage, bevor sie vergehen. Die spindeligen Balgfrüchte sind 7 bis 14 cm lang, bei einer Dicke von 0,7 bis 1,2 cm.

Geographische Verbreitung und Habitat
Die Art kommt in Papua-Neuguinea, Indonesien und Australien vor. Sie wächst dort im tropischen Regenwald.

Taxonomie
Hoya anulata wurde 1905 von Rudolf Schlechter in seinen Nachträge(n) zur Flora der Deutschen Schutzgebiete der Südsee (mit Ausschluss Samoa's und der Karolinen) auf S. 362 erstmals beschrieben. Als Typlokalität gab er den oberen Nuru River an, "auf dem Weg vom Ramu(-River) zur Küste" in etwa 400 m über dem Meeresspiegel. Schlechter fand die Art blühend im Februar 1902.

Hoffmann, van Donkelaar und Albers geben folgende Arten als Synonyme an: Hoya schlechteriana S.Moore, Hoya poolei C.T.White & Francis, Hoya pseudolittoralis C.Norman und Hoya alata K.D.Hill.

Der Name ist von der charakteristischen ringartigen Verdickung an der Basis der Nebenkrone abgeleitet.

Literatur
 Christiane Hoffmann, Ruurd van Donkelaar, Focke Albers: Hoya. In: Focke Albers, Ulli Meve (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon Band 3 Asclepiadaceae (Seidenpflanzengewächse). S. 147–160, Ulmer, Stuttgart 2002, ISBN 3-8001-3982-0 (hier S. 148).
 Paul Irwin Forster, David J. Liddle: Taxonomic studies on the genus Hoya (Asclepiadaceae) in Papuasia, 1–5. Austrobaileya, 3(4): 627–641, 1992 JSTOR
 Surisa Somadee, Jens Kühne: Hoya 200 verschiedene Wachsblumen. 96 S., Formosa-Verlag, Witten 2011 ISBN 978-3-934733-08-4 (S. 25)
 Anders Wennström, Katarina Stenman: The Genus Hoya - Species and Cultivation. 144 S., Botanova, Umeå 2008 ISBN 978-91-633-0477-4 (hier S. 25)

Einzelnachweise

anulata
anulata

Hoya anulata


Gert Arne Blomé (* 28. August 1934 in Gävle; † 27. Januar 2021  in Göteborg) war ein schwedischer Eishockeyspieler.

Karriere
Gert Blomé begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt beim Gävle Godtemplares IK, für dessen Profimannschaft er von 1956 bis 1961 in der Division 1, der damals höchsten schwedischen Spielklasse, aktiv war. Mit dem Gävle GIK gewann er 1957 den nationalen Meistertitel. Von 1961 bis zu seinem Karriereende 1972 spielte er für den Västra Frölunda IF, mit dem er 1965 ebenfalls Schwedischer Meister wurde. Am Meistertitel mit Västra Frölunda hatte Blomé maßgeblichen Anteil und erhielt den Guldpucken als Spieler des Jahres in Schweden.

International
Für Schweden nahm Blomé an den Olympischen Winterspielen 1960 in Squaw Valley und 1964 in Innsbruck teil. Bei den Winterspielen 1964 gewann er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 1958, 1962, 1963, 1965 und 1967. Bei den Weltmeisterschaften 1958 und 1965 gewann er mit seiner Mannschaft jeweils die Bronze-, bei den Weltmeisterschaften 1963 und 1967 die Silbermedaille. Bei der WM 1962 gewann Blomé mit Schweden die Goldmedaille. Als bestes europäisches Team wurde die Mannschaft zudem Europameister.

Erfolge und Auszeichnungen

International

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Schweden)
Eishockeyspieler (Frölunda HC)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1960
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1964
Europameister (Eishockey)
Weltmeister (Eishockey)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Schwede
Geboren 1934
Gestorben 2021
Mann

Gert Blomé


Cornelia Velțianu (n. 1888, Henig, județul Alba – d. 1980) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia , organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918  .

Biografie
A fost fiica protopopului Alexandru Dobrescu. A urmat școala primară la Sebeș, după care Școala de gospodărie de la Sibiu. A fost casnică, locuind în Deva, unde a fost membră a Reuniunii Femeilor Române din Comitatul Hunedoara. S-a căsătorit cu Dr. Camil Velțianu, funcționar la Administrația Financiară din Deva, iar în 1925 s-a mutat cu familia la Cluj-Napoca .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegată Reuniunii Femeilor Române din Comitatul Hunedoara .

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8 8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu-Mureș, 1993.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1888
Decese în 1980
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Cornelia Velțianu


Pim, farklı parçaları sabitlemek ya da merkezlemek için kullanılan, ince uzun silindirik ya da konik parçadır. Mekanik sistemlerde bir makine elemanı olarak metalden yapıldığı gibi marangozluk ve mobilyacılıkta bağlantı elemanı olarak kullanılan ahşap ya da metal tipleri vardır.

Saatçilikte bir dişli çarkın üzerindeki dikey çıkıntıya da pim denir.

Makine elemanları

Pim


Andrea Mia Ghez (f. 16. júní 1965) er bandarískur stjarnfræðingur og prófessor við eðlisfræði- og stjörnufræðideild Kaliforníuháskóla í Los Angeles (UCLA). Árið 2020 hlaut Ghez Nóbelsverðlaunin í eðlisfræði. Hún deildi helmingi verðlaunanna með Reinhard Genzel fyrir rannsóknir þeirra á svartholinu í miðju vetrarbrautarinnar. Roger Penrose hlaut hinn helming verðlaunanna. Ghez er fjórða konan sem hefur unnið til Nóbelsverðlauna í eðlisfræði.

Æska og menntun
Ghez ólst upp í Chicago og gekk í Tilraunaskóla Chicago-háskóla. Apollo-geimferðaáætlunin vakti metnað hjá Ghaz til að verða fyrsti kvengeimfarinn og móðir hennar studdi hana heils hugar. Helsta kvenfyrirmynd hennar var efnafræðikennari hennar í gagnfræðaskóla. Hún tók í fyrstu stærðfræði sem aðaláfanga í háskóla en skipti brátt yfir í eðlisfræði. Hún útskrifaðist með BS-gráðu í eðlisfræði frá Tækniháskólanum í Massachusetts árið 1087 og með doktorsgráðu frá Tækniháskólanum í Kaliforníu árið 1992.

Starfsferill
Núverandi rannsóknir Ghez ganga út á að beita myndunaraðferðum með hárri rúmupplausn, til dæmis aðlögunarhæfa ljóstæknilega kerfinu í Keck-sjónaukunum til að rannsaka stjörnumyndunarsvæði og ofurmassa-svartholið í miðju Vetrarbrautarinnar sem gengur undir nafninu Sagittarius A* (ísl. Bogmaður A*). Hún beitir hreyfifræði stjarnanna nærri miðju vetrarbrautarinnar til að rannsaka svæðið. Há upplausn Keck-sjónaukanna varð til verulegra bóta miðað við fyrstu meiriháttar rannsóknir hóps Reinhards Genzel á hreyfifræði í miðju vetrarbrautarinnar.

Árið 2004 var Ghez kjörin í bandarísku vísindaakademíuna. Hún hefur birst í fjölda kynninga og heimildarmynda, meðal annars í framleiðslu BBC, Discovery Channel og The History Channel, auk þess sem hún birtist árið 2006 í kynningu í sjónvarpsþáttunum Nova hjá PBS. Samtökin The My Hero Project, sem taka saman góðar fyrirmyndir hvarvetna úr heimi, kallaði Ghez "vísindahetju". Árið 2019 var Ghez kjörin félagi í samtökunum American Physical Society (APS).

Svartholið við miðju vetrarbrautarinnar
Með því að ljósmynda miðju vetrarbrautarinnar með innrauðum bylgjulengdum hefur Ghez og samstarfsmönnum hennar tekist að gægjast í gegnum þykkt ryklag sem hleypir ljósi ekki í gegn og þannig framleiða myndir af miðju Mjólkurslæðunnar. Þökk sé 10 metra ljósopi W. M. Keck-sjónaukanna og notkun á aðlögunarhæfu ljóstæknilegu kerfi til að laga niðurstöðurnar að ólgu í andrúmsloftinu eru myndirnar í afar hárri rúmupplausn og hafa gert það mögulegt að fylgjast með sporbrautum stjarnanna í kringum svartholið, sem einnig er kallað Sagittarius A* eða Sgr A*.

Fylgst hefur verið með sporbraut margra stjarnanna í kringum svartholið að hluta. Ein stjarnan, SO-2, hefur lokið sporöskjubraut sinni að fullu síðan rannsóknir hófust árið 1995. Taka mun nokkra áratugi í viðbót til að rannsaka sporbraut sumra hinna stjarnanna. Mælingar á þeim kunna að verða prófraun á almennu afstæðiskenninguna. Í október árið 2012 fann rannsóknarteymi Ghez við UCLA aðra stjörnu, S0-102, á sporbaug um miðju vetrarbrautarinnar. Með lögmáli Keplers hefur teymi hennar reiknað út frá sporbaugshreyfingunni að massi svartholsins nemi 4.1±0.6 milljón sólmössum. Þar sem miðja vetrarbrautarinnar (þar sem Sgr A* er staðsett) er hundrað sinnum nær okkur en M31 (þar sem nærsta þekkta svartholið, M31*, er staðsett), er Sgr A* nú það ofurmassasvarthol sem mest er vitað um.

Árið 2020 hlaut Ghez Nóbelsverðlaunin í eðlisfræði ásamt Reinhard Genzel og Roger Penrose. Hún er fjórða konan sem hefur hlotið verðlaunin, á eftir Marie Curie, Mariu Goeppert-Mayer og Donnu Strickland.

Einkahagir
Ghez er gift Tom LaTourrette, sem er jarðfræðingur og rannsóknarvísindamaður við RAND-félagið. Þau eiga tvo syni. Ghez er ötul sundkona við félagið Masters Swim Club, sem hún sækir til að taka sér hlé frá vísindunum.

Valin ritverk

Tilvísanir

Bandarískir stjarnfræðingar
Nóbelsverðlaunahafar í eðlisfræði

Andrea Ghez


Zlata Mihailovna Potapova (în ) (n. 19 august 1918, Moscova — d. 1994, Moscova) a fost o filologă, critic literar și traducătoare sovietică și rusă. Ea era specialistă în limbile romanice, în special în limba italiană.

Biografie
A absolvit cursurile Institutului de Filosofie, Literatură și Istorie "Nikolai Cernîșevski" din Moscova (1941). A obținut titlul științific de doctor în filologie. A lucrat în perioada 1952—1984 la Institutul de Literatură Universală "Maxim Gorki" din Moscova. Activitatea ei pe plan literar i-a adus mai multe medalii. A devenit membru al Uniunii Scriitorilor din URSS (1970).

Scrieri

Critică și istorie literară
 Неореализм в итальянской литературе. Moscova, 1961.
 Русско-итальянские литературные связи: Вторая половина XIX века. Moscova, 1973.
 Итальянский роман сегодня. Moscova, 1977.

Traduceri
 Gianni Rodari, Приключения Чиполлино (Aventurile lui Cipollino), Moscova, 1961.
 Cezar Petrescu, Крушение (Întunecare), Moscova, 1963 - în colaborare cu M. Lvova

Note

Legături externe
 З. М. Потапова на Центральном еврейском портале sem40.ru
 Российская Еврейская Энциклопедия

Nașteri în 1918
Nașteri pe 19 august
Decese în 1994
Traducători ruși
Biografi

Zlata Potapova


1920 පෙබරවාරි 24 වැනි දින මෙතුමා මෙලොව එළිය දුටුවේය. හෙතෙම
පාණිස් නම්වි ය. තම බාප්පා වූ අල්ගම කිරිගණිත ගුරුතුමන්ගෙන් උඩරට නර්තන ශිල්පය ඉගෙන ගැනීම ආරම්භ කර එහි ප්‍රවීණත්වයට පත් විය. උඩරට නර්තනය පමණක් නොව පහතරට, සබරගමු යන නර්තන සම්ප්‍රදායන්හිද බෙර වාදනයෙහි ද අති දක්ෂයකු වූ මෙතුමා බලි යාගය මුර්ති හා චිත්‍ර කලාව, සංගීතය ප්‍රගුණ කර ඉතා කෙටි කලකින් දක්ෂතා පෙන්විය.

කලාගුරු ජේ.ඩී.ඒ. පෙරේරා මහතාගේ බිරිඳ වූ චන්ද්‍රලේඛා මහත්මියගේ බෙර වාදකයා ලෙස 1931 දී භාරතයට ගිය ගමනින් මෙතුමාගේ සිත තුළ නර්තනය පිළිබඳ වූ අදහස් බලවත් විය. එහිදී භාරතයේ විද්වතුන්ගෙන් එතුමා ප්‍රශංසා ලැබීය.

1944 දී ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබ ශාන්ති නිකේතනයට ගිය මෙතුමා එහිදී කථකලි, මණිපුරි ඇතුළු බොහෝ ඉන්දීය නර්තන සම්ප්‍රදායන් ප්‍රගුණ කළේය. ඊට අමතරව මෘදංගම්, පක්වාජ්,කෝල් වැනි භාණ්ඩ හදාරා ඇත. භාරතයේදී රවින්ද්‍රනාත් තාගෝර්තතුමාගේ ගීත නාටකවල රඟපෑමේ අවස්ථාව ලබාගත් මෙතුමා එහිදී විශේෂ ප්‍රසංශාවට පාත්‍ර වේ. ලංකාවට විශේෂ ගෞරවයක් ගෙන නැවත පැමිණි මෙතුමාට " පණිභාරත" ගෞරව නාමය ලැබුණි.

කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේ හා මීරිගම ජේෂ්ඨ පාඨශාලාවේ නැටුම් ගුරු තනතුරත් රජයේ ලලිතකලා ආයතනයේ විදුහල්පති ධූරයත් දැරීම සහ මීරිගම ගුරු අභ්‍යාස විද්‍යාලයේ කථිකාචාර්යවරයකු වශයෙන් ද මෙතුමා කටයුතු කර ඇත.

1952 වසරේ මෙතුමා රජයේ ලලිතකලා ආයතනයේ විදුහල්පති ධූරයටත් ඉන්පසු රජයේ නැටුම් හා මුද්‍රා නාට්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයේ විදුහල්පති ධූරයටත් පත්විය. පසුව කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලය අනුබද්ධ සෞන්දර්ය අධ්‍යාපන ආයතනයේ නර්තන අධ්‍යයන අංශයේ ප්‍රධාන ධූරය එවකට හොබවන ලදී.

වසර 31 කට වැඩි කාලයක් සේවය කළ පණිභාරත මහතාට 1991 දී කැලණිය විශ්ව විද්‍යාල ආයතනයේ සෞන්දර්ය අධ්‍යයන ආයතනය විසින් ආචාර්ය උපාධිය පිරිනමන ලදී.

 ගොයම් කැපීමේ නැටුම
 නාරිලතා නැටුම
 මොණර නැටුම
 දඩයක්කාරයාගේ රංගනය
 පොරපොල් පිටිය
 ග්‍රහ අපලය
 ගම්මානේ මල් පිපිලා
 බතේ උපත

ආදී මුද්‍රා නාට්‍ය මෙතුමා බිහි කර ඇත.සිකුරු තරුව, කුරුළු බැද්ද, අශෝකා වැනි චිත්‍රපටවල නර්තන නිර්මාණ තුළින් ද මෙතුමාගේ නිර්මාණශීලි හැකියාව විදහා දැක්වීය. තම දත් ශිල්පය තුළින් විශාල ගෝල පරම්පරාවක් ද මෙතුමා අතින් බිහිවිය. පණිභාරතයන් විවිධ සම්මාන ලබාගනිමින් ශ්‍රී ලංකාවට ලබා දුන් කිර්තිය අපමණ යි.මේ ශ්‍රේෂ්ඨ මිනිසා අප අතරින් වෙන් වී ගියේ 2006 පෙබරවාරි 20 දා යි.කෙසේ වුවද, ලොව පවතින තුරු නර්තනය හා බැඳෙන නාමයකි, ආචාර්ය එස් පණිභාරතයන්.

වීඩියෝ සැබැදිය.

https://www.youtube.com/watch?v=48QHvBjLIWk

මූලාශ්‍රය - https://sandajvm.blogspot.com

ආචාර්ය එස්. පනීභාරත


Franck Sylvestre, né à Drancy de parents martiniquais en , est un comédien, musicien, conteur et slameur québécois.

Biographie
Après des études en théâtre à Paris, Franck Sylvestre arrive à Montréal en 1995. Il poursuit, en 1998, son parcours scolaire en création littéaire à l'Université de Québec à Montréal.

Alors avoir étudié pour devenir comédien, l'artiste est bouleversé par la lecture d'un conte africain, ce qui lui donne envie de devenir conteur. Après une première prestation en public, le conteur André Lemelin l'invite au Sergent Recruteur et l'initie à l'univers du conte.

À partir de 1990, Sylvestre fait des spectacles de conte et des ateliers de percussion dans les écoles, en plus de participer à presque tous les festivals de contes au Québec, dont les Dimanches du conte. En 2010, avec la collaboration des élèves de l'école montréalaise Sophie Barat, il publie les Contes du ciel et de la terre aux éditions Planète Rebelle.

Son spectacle Âme en exil, qui mélange conte, musique et poésie, « est la transposition scénique de son livre-disque Histoires slammées ». Réunissant neuf pièces musicales, sa prestation « raconte son parcours de migrant et de voyageur ». Son spectacle a d'ailleurs fait la tournée des Maisons de la culture, en plus de jouer à la Maison Félix-Leclerc, au théâtre Beaubois et au Centre des loisirs du Saint-Laurent. Il était accompagné d'Antoine Saint Maur, Guillaume Soucy et Jocelyn Pelletier pour la conception vidéo, la musique ainsi que la mise en scène.

Il effectue également une tournée pour le spectacle Le Sacré chœur de Gilgamesh avec la conteuse Nadine Walsh.

En tant que comédien, il joue avec le théâtre des Deux Mondes, The Other Theater, et le théâtre Décalage. Il joue également dans les films Sortie 67, Elvis Gratton 2 et le documentaire Les mains noires.

Inspiré par ses racines, il crée une série de trois contes autour de l'œuvre de Patrick Chamoiseau : Le Fossoyeur, inspiré du roman Chronique des sept misères, puis L'envol de Solibo et La matière de l'absence.

En 2020, il présente, dans le cadre du Mois de l'Histoire des Noirs, le spectacle Le Fossoyeur.

Œuvres

Jeunesse
 Contes du ciel et de la terre, Montréal, Planète rebelle, 2010, 56 p. .
 Diabou N'dao et le lion, illustrations de Yves Dumont, Montréal, Les Éditions de la Bagnole, 2014 .
 L'incroyable secret de Barbe Noire, illustrations de Enzo, Montréal, Planète rebelle, coll. « Conter fleurette », 2016 .
 Le lion et le singe, illustrations de Élise Kasztelan, Montréal, Planète rebelle, coll. « Conter fleurette », 2020 .

Contes
 Histoires slammés, Montréal, Planète rebelle, coll. « Paroles », 2017, 91 p. .

Interprétation
 Grindel et le bouc de Noël, Sylvi Belleau, Montréal, Planète rebelle, 2013 .
 Sacré choeur de Gilgamesh, de Nadine Walsh, Montréal, Planète rebelle, coll. « Paroles », 2019, 86 p. .
 Contes d'Afrique, de Abakar Adam Abaye, Montréal, Planète rebelle, coll. « Conter fleurette », 2019 .

Musique
 Il faudra bien qu'un jour..., avec Guillaume Soucy

Prix et honneurs
 2017 : lauréat du Prix de la Plume de Paon du livre-disque pour L'incroyable secret de Barbe Noire
 2018 : en nomination pour le prix des P'tits Molières pour Le Fossoyeur
 2021 : lauréat du Prix Coup de cœur de l'Académie Charles-Cros, catégorie contes, pour Le lion et le singe

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Planète rebelle
 André Lemelin

Liens externes

 Site de l'artiste
 Franck Sylvestre sur le site des Éditions de la Bagnole
 Franck Sylvestre sur le site des Éditions Planète rebelle
 Franck Sylvestre sur le site de l'Union des Artistes
 Franck Sylvestre, un conteur au style unique, sur Radio-Canada Ohdio
 Franck Sylvestre sur le site Regroupement du conte au Québec
 Entrevue avec Franck Sylvestre

Conteur québécois
Acteur québécois
Écrivain québécois
Musicien québécois
Naissance en 1969
Naissance à Drancy
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Franck Sylvestre


أنا وحدي فيلم مصري تم إنتاجه عام 1953، من إخراج هنري بركات و بطولة سعاد محمد و ماجدة و منى و ميمي شكيب.

فريق العمل

تمثيل
 سعاد محمد
 ماجدة
 منى
 ميمي شكيب
 عمر الحريري
 نور الدمرداش
 عبد الرحيم الزرقاني
 صلاح نظمي
 فاخر فاخر
 ثريا فخري
 زكي إبراهيم

الفريق الفني
 إخراج: هنري بركات
 تأليف:
 يوسف عيسى (قصة)
 هنري بركات (سيناريو)
 أبو السعود الإبياري (حوار)
 إنتاج: لوتس فيلم (آسيا داغر)

أغاني الفيلم
 هاتوا الورق والقلم
 مين السبب في الحب
 أنا وحدي
 فتح الهوي الشباك

روابط خارجية

مصادر

أفلام أبو السعود الإبياري
أفلام مصرية إنتاج 1953
أفلام إنتاج لوتس فيلم
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام ماجدة

أنا وحدي (فيلم)


An Merostachys ternata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Merostachys ternata in nahilalakip ha genus nga Merostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Merostachys

Merostachys ternata


O inhambu-peruano-azulado, também conhecido como inambu-peruano-azulado ou tinamu-de-taczanowski (nome científico: Nothoprocta taczanowskii) é uma espécie de ave tinamiforme pertencente à família Tinamidae. Pode ser encontrada em altitudes entre 2700 e 4000 metros, desde o Peru até a Bolívia.

Taxonomia
Foi descrita pela primeira vez em 1875, no Peru, pelos naturalistas ingleses Philip Lutley Sclater e Osbert Salvin, sob o basônimo de Nothoprocta taczanowskii. É um dos seis representantes do gênero Nothoprocta, introduzido em 1873, pelos mesmos naturalistas. O nome do gênero combina os termos do grego antigo νόθος, "nothos", que significa 'espúrio', 'falsificado'; e πρωκτός, "prōktós", que significa 'ânus', provavelmente em referência à cauda curta, coberta por pequenas plumas, fazendo-a parecer falsa. O epíteto específico da espécie, taczanowskii, se refere à forma latina do nome Władysław Taczanowski, homenageando-o.

É uma espécie monotípica, fazendo parte da família Tinamidae, que por sua vez pertence à ordem dos Tinamiformes, sendo também, de modo mais amplo, ratitas, embora sejam capazes de voar curtas distâncias. Esta espécie não possui nenhuma subespécie reconhecida.

Descrição
Possui coloração castanho-escura com diversas manchas em sua plumagem. Sua cabeça e pescoço são acinzentados, com uma coroa e manchas faciais enegrecidas, e penas amarelas acinzentadas pálidas na garganta. As partes superiores do corpo são mais escuras, com listras finas amarelas e marrons quase imperceptíveis, e manchas pretas e amarelas distribuídas na região das asas. A região torácica é cinza, com manchas amareladas com bordas pretas. Enquanto as partes inferiores são amarelas, de listras escuras com um bico longo, enegrecido e curvo. Na fase juvenil são, geralmente, mais escuros, de cor marrom. Possui uma média de 36 centímetros de comprimento.

Comportamento
Possuem vocalizações altas quando ameaçados. Alimentam-se frequentemente de plantas tuberosas, especialmente de batatas. Os ovos chocam no período de abril a maio e outubro. Os machos incubam os ovos e cuidam dos filhotes. Constroem seus ninhos próximo ao solo.

Distribuição e habitat
Se encontra distribuído na região oriental da Cordilheira dos Andes, mais especificamente na Cordillera Oriental, no Peru, do departamento de Junín a Puno. No Peru, há registros de vários sítios em Apurímac, Cuzco e Puno, mas não foi registrado na área do vale de Chincheros/Pampa, noroeste de Apurímac, desde 1970. A cordilheira Huanzo, sul de Apurímac, produziu apenas um espécime (coletado em 1977) e aqueles do norte da cordilheira Kallawaya na região de Puno foi capturada em 1871. Foi registrada na área de Marayniyuq, região de Junín, mas provavelmente não houve levantamentos desde os últimos registros em 1939. A espécie foi registrada pela primeira vez na Bolívia em 1999, quando um macho foi coletado e três a quatro juvenis observados na Área Natural de Manejo Integrado de Apolobamba, La Paz.

A espécie habita as pradarias e as matagais de altitude a uma altura de 2700 a 4000 m (8.900–13.100 pés) acima do nível do mar. Também pode ser encontrada em pastagens e terras aráveis.

Estado de conservação
O inhambu-peruano-azulado está atualmente listado como uma espécie vulnerável pela União Internacional para a Conservação da Natureza. Sua sobrevivência está ameaçada pela degradação de seus habitats causada por atividades humanas, como queimadas frequentes de pastagens, corte, queima e pastoreio de gado em bosques de altitude e manchas arbustivas. A espécie também é caçada por pessoas para alimentação.

Tem havido levantamentos de seus habitats de alta altitude e foram propostas medidas para sua conservação, como regular o uso do fogo, reintroduzir antigas técnicas agrícolas de alto rendimento, restringir o pastoreio, facilitar o ecoturismo de baixo impacto e comércios associados para gerar renda para a população local, encorajar a população local a assumir um papel de liderança na gestão do uso da terra e nos esquemas de restauração. Propôs-se também a realização de reformas sociais e políticas para lidar com os conflitos existentes pelo direito à terra e incentivar o uso sustentável em larga escala. A espécie foi protegida no Santuário Nacional da Floresta Ampay e na Área Natural de Manejo Integrado de Apolobamba, na Bolívia.

Acredita-se que, atualmente, restem menos de 10.000 aves adultas em uma faixa de ocorrência de 16.700 km² (6.400 sq mi).

Struthioniformes
Espécies descritas em 1875
Espécies vulneráveis
Aves
Aves do Peru
Aves da Bolívia
Nothoprocta

Nothoprocta taczanowskii


The Hotchkiss School is a private, coeducational prep and boarding school in Lakeville, Connecticut, United States. Hotchkiss is a member of the Eight Schools Association and Ten Schools Admissions Organization, competing in the Founders League and New England Preparatory School Athletic Council (NEPSAC). Historically, it was a founding member of the G20 Schools group (not to be confused with the G20 Summit), before six schools left ahead of the renaming to G30 Schools.

History

In 1891, Maria Harrison Bissell Hotchkiss, with guidance from Yale president Timothy Dwight V, founded the school to prepare young men for Yale University. In 1892, The Hotchkiss School opened its doors to 50 male boarding students for $600. Hotchkiss's endowment also precipitated scholarship aid to deserving students. In 1974, the school became coeducational.

Number-one rule
George Van Santvoord (g. 1908, Yale 1912), a headmaster hailed as the Duke with an honorary dorm, claimed there was only one school rule: "Be a gentleman." In 1954, Time recognized in "Education: The Duke Steps Down", that "of all U.S. prep schools, few, if any, can beat the standards Hotchkiss has set."

International relations and diversity
Maria Hotchkiss was uninterested in establishing "a school for the pampered sons of rich gentlemen". The school has enrolled international students since 1896. In 1928, the school joined the English-Speaking Union and established the International Schoolboy Exchange. Established by the class of 1948, the Fund for Global Understanding enables student participation in summer service projects across the world. In 1953, Hotchkiss alumnus Eugene Van Voorhis (g. 1951, Yale '55, Yale Law '58) incorporated the Ulysses S. Grant Foundation program to assist minority New Haven students with boarding school admission, with Hotchkiss formally participating in addition to other recruitment initiatives from the 1960s onward, such as A Better Chance (ABC), Greater Opportunity (GO) summer program for inner-city students, and Prep for Prep to foster minority leaders.

The school has a 43% diverse student body (21% international students), offers a School Year Abroad program, and is a member of the Global Education Benchmark Group (GEBG), Round Square, and Confucius Institute International Division (Hanban). In 2010, Hotchkiss partnered with Peking University High School to establish its study abroad, international division called Dalton Academy.

Women admitted in 1974
in September 1974, 88 young women entered Hotchkiss as preps, lower-mids, upper-mids, and seniors. Since that beginning of coeducation the student body has grown to approximately a 50–50 gender balance in the student body.

Faculty sexual misconduct
In 2015, a male student sued the school, alleging that he had been raped and sexually harassed in "an environment of well-known and tolerated sexual assaults, sexually violent hazing, and pedophilia." He said his dormitory master and instructor had drugged him and lured him to his quarters where he was raped.

As a result of this complaint and others, the school's law firm interviewed more than 150 people and reviewed more than 200,000 pages of documents. They released a report in 2018, stating that seven former faculty members had abused students for years, yet school administrators took no action after receiving complaints.

A former headmaster who had been serving on the board of trustees resigned after cooperating with investigators. Board of trustee representatives said the information would be turned over to law enforcement officials.

Academics
Operating on a semester schedule, Hotchkiss offers a classical education, 224 courses, several foreign languages and study-abroad programs. In 1991, the New York Times recognized Hotchkiss' summer program as a "Summer School for the Very Ambitious." The Deerfield Scroll has claimed that "many consider The Hotchkiss School to be the leader in environmental awareness among the top prep schools in the country."

In 2007, The Wall Street Journal stated that Hotchkiss, compared to Choate and Deerfield Academy, had more students accepted at Harvard, Princeton, and six other universities, excluding Yale.

Extracurriculars

Athletics
Hotchkiss fields 19 interscholastic sports teams that compete in the Founders League, Eight Schools Athletic Council, New England Preparatory School Athletic Council (NEPSAC), and Interscholastic Sailing Association's New England Schools Sailing Association (NESSA) district. Its colors are Yale Blue and white, with the mascot being the bearcat.

In 1933, Samuel Gottscho photographed the Hotchkiss baseball team, which appears in the Library of Congress' Gottscho-Schleisner Collection.

Hotchkiss–Taft rivalry

Hotchkiss and Taft School (also in Litchfield County) have a long-standing rivalry. On the final Saturday of the fall sport season, the two schools compete against each other in every sport. Similar boarding school traditions include the Andover–Exeter rivalry and Choate–Deerfield rivalry.

Clubs
Hotchkiss offers more than 65 clubs, including The Record, a biweekly, student-run newspaper circulated on campus and among alumni, The Mischianza yearbook, BaHSA, a club celebrating the culture and rich history of Black and Hispanic members of the Hotchkiss community, the Hotchkiss Chorus music ensemble, and extensive service organizations such as the St. Luke's Society. Other notable organizations include Calliope, the all-girls a cappella group; Bluenotes, the all-boys a cappella group; the Hotchkiss Speech and Debate Team; and Food for Thought, the school's philosophy club. The school also hosts an annual student-run film festival, The Hotchkiss Film Festival, that attracts student filmmakers from all over the world to compete for prizes and a scholarship.

Campus

The school overlooks the Berkshires on a rural,  campus featuring 12 single-sex dorms and one all-gender dorm, two lakes, a nine-hole golf course, and one forest. The Main Building serves as the academic and social center, featuring 30 SmartBoard classrooms, the Edsel Ford Memorial Library with 87,000-volumes occupying 25,000 square feet, and dining halls.

An EPA Green Power Partner and Green Schools Ally, Hotchkiss requires all campus buildings to acquire LEED certification and was renovated to achieve the second highest, LEED Gold certification in 2008 and use 34% green power (ranked eighth largest, green K–12 school in 2009 by EPA), while upholding the Georgian architecture tradition from Bruce Price, Cass Gilbert, and Delano and Aldrich. The school renovation project earned Robert A.M. Stern Architects the 2010 Palladio Award, with Paul Rudolph and Butler Rogers Basket contributing elements of modern architecture.

Art facilities
In 2005, Hotchkiss opened the 715-seat Esther Eastman Music Center, equipped with a handmade Fazioli F308 piano, 12 Steinway pianos, 12 practice rooms, 3 ensemble practice rooms, a WKIS radio station, and Musical Instrument Digital Interface (MIDI) lab. Hotchkiss also has a 615-seat proscenium theater called Walker Auditorium.

Athletic facilities
In 2002, Hotchkiss opened the Forrest E. Mars Jr. Athletic Center, a 212,000 square-foot athletic center with multi-purpose playing surfaces, elevated indoor exercise track, rinks, natatorium with 10-lane pool and separate diving well, basketball court, wrestling room, suash courts, indoor tennis courts, and a fitness center.

The Hotchkiss Golf Course is a nine-hole golf course of approximately 3,000 yards, designed by Seth Raynor in 1924 and rated by Golf Digest as one of the 25 best nine-hole courses in America. Hotchkiss also has the Baker Complex, including synthetic Sprole Field and many tracks, courts, and fields; three ponds; and extensive hiking trails.

Notable alumni

Notable faculty
Robert Osborn, art and philosophy, noted illustrator

In popular culture
In 1947, Time made a piece of Hotchkiss graffiti famous by publishing it twice: "In Lakeville, Conn., someone penciled in the Hotchkiss School lavatory: "Schuyler van Kilroy 3rd was here," a humorous variation of the popular expression "Kilroy was here."
Archibald MacLeish's last interview (1982) in American Heritage magazine disclosed, "God, how I did not like Hotchkiss!"

References

External links

1891 establishments in Connecticut
Educational institutions established in 1891
Co-educational boarding schools
Boarding schools in Connecticut
Preparatory schools in Connecticut
Private high schools in Connecticut
Non-profit organizations based in Connecticut
Salisbury, Connecticut
Berkshires
Schools in Litchfield County, Connecticut
Cass Gilbert buildings
Georgian architecture in Connecticut
Modernist architecture in Connecticut
Leadership in Energy and Environmental Design gold certified buildings
Farms in Connecticut
Round Square schools
Selective schools
Semester schools
Bruce Price buildings

Hotchkiss School


සාරා ඛාන් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු නිරූපණ ශිල්පිනියක සහ නිළියකි. 2007දී ඇය භෝපාල් රූ රැජින ලෙසින් කිරුළු පැළඳියා ය. ඇය දූර්දර්ශන් මධ්‍ය ප්‍රදේශ් සහ ඊටීවී යන නාළිකාවල වැඩසටහන් මෙහෙයවන්නියක ලෙස කටයුතු කොට තිබේ. ඇය රූපවාහිනී රංගන ක්ෂේත්‍රය වෙත පිවිසියේ ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ වැඩසටහනක් වූ සප්නා බාබුල් කා...බිදායි නම් රූපවාහිනී කතාමාලාව තුළිනි. මෙහි ඇය විසින් සධානා නම් චරිතය නිරූපණය කරන ලදී. 2008දී ඛාන් සහ අංගද් යන නළු නිළි දෙපළ ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන උළෙලේ වඩාත් ජනප්‍රියම යුවළ සඳහා වූ සම්මානයට නිර්දේශ වූහ. ඇගේ ඊළඟ චිත්‍රපටය වූයේ M3 - Midsummer Midnight Mumbai චිත්‍රපටයයි. මෙම චිත්‍රපටය 2014 මැයි 16 දින ප්‍රදර්ශනය ඇරඹිණි. සාරා පාකිස්ථාන රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන යේ කේසි මොහබ්බත් හේ කතාමාලාවේ ද චරිත නිරූපණය කරමින් සිටින්නී ය. මීට අමතරව 2016දී ඇය කලර්ස් ටීවී නාළිකාවෙන් විකාශය වූ කවච්...කාලි ශක්තියොන් සේ මිතයාමය රූපවාහිනී කතාමාලාව සමග සම්බන්ධ වූවා ය. මෙහි දී ඇය විසින් මංජුලිකා නැමැති සරාගී පිශාචිනියගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී.

සාරා ඛාන් සිය රංගන දායකත්වය ලබා දුන් චිත්‍රපට අතර Dark Rainbow (2013), තුජ් සේ හී රාබ්තා (2015) සහ හමාරි ආධුරි කහානි (2015) වැනි චිත්‍රපට ප්‍රධාන වේ. මීට අමතරව ඇය බිග් බොස් 4, වෙල්කම් - බාසි මෙහ්මාව්-නවාසි කි, BIG Fame Star, නාච් බලියේ 6, බොක්ස් ක්‍රිකට් ලීගය, Comedy Classes සහ කොමඩි නයිට්ස් බචාඕ වැනි රියැලිටි වැඩසටහන් සඳහා ද සහභාගී වී ඇත.

රූපවාහිනිය

රියැලිටි වැඩසටහන්
{| class="wikitable" style="width:65%;"
! style="background:Pink; font-size: 95%; width:10%" |වර්ෂය
! style="background:Pink; font-size: 95%; width:10%" |වැඩසටහනේ නම
! style="background: Pink; font-size: 95%; width: 10%" | නාළිකාව
! style="background:Pink; font-size:95%; width:10%" |සටහන්
|-
|| 2008 || අමුල් ස්ටාර් වොයිස් ඔෆ් ඉන්ඩියා || ස්ටාර් ප්ලස් || බිදායි කතාමාලාව ප්‍රවර්ධනය කරමින්
|-
|| 2008 || නාච් බලියේ 4 || ස්ටාර් ප්ලස් || 5වන සතියේ නිවේදිකාව
|-
||2009 ||හන්ස් බලියේ ||ස්ටාර් වන්|| අලි මර්චන්ට් සමග සහභාගීත්වය
|-
||2009 ||10 කා ඩුම් ||සෝනි ටීවී ||රතන් රාජ්පුත්, රාගිනී ඛන්නා සහ ටීනා දත්තා සමග තරගකාරිණියක ලෙස
|-
||2010 ||බිග් බොස් 4 ||කලර්ස් ටීවී ||තරගකාරිණියක ලෙස සති 10ක
|-
||2013 ||වෙල්කම් - බාසි මෙහ්මාව්-නවාසි කි ||ලයිෆ් ඕකේ || සහභාගීත්වය
|-
||2013 ||BIG Fame Star ||බිග් මැජික් ||නිවේදිකාවක
|-
||2013 ||නාච් බලියේ 6 ||ස්ටාර් ප්ලස් ||පරස් ඡබ්‍රා සමග එක් කථාංගයක
|-
||2014 ||බොක්ස් ක්‍රිකට් ලීගය ||සෝනි ටීවී ||ක්‍රීඩිකාවක ලෙස සහභාගීත්වය
|-
||2015 ||Comedy Classes ||ලයිෆ් ඕකේ ||සධානා  බිදායි විශේෂ කථාංගයේ කථාංගීය චරිතය
|-
||2015 ||කිලර් කරාඕකේ - ආත්කා තෝ ලත්කා ||ඇන්ඩ්ටීවී || සහභාගීත්වය
|-
||2015 ||කොමඩි නයිට්ස් බචාඕ ||කලර්ස් ටීවී ||රොස්ටර්  අදා ඛාන් විසින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී
|-
||  2016 || Comedy Classes || ලයිෆ් ඕකේ || ජනරජ දිනය 2016 විශේෂ කථාංගයේ අදා ඛාන් සමග නර්තන දායකත්වය
|-
|| 2016–වර්තමානය || බොක්ස් ක්‍රිකට් ලීගය - වාරය 2 || කරල්ස් ටීවී || ක්‍රීඩිකා
|-
|| 2016 || කොමඩි නයිට්ස් බචාඕ || කලර්ස් ටීවී || BCL 2 ප්‍රවර්ධනය කරමින් විශේෂ නිරූපණය
|}

චිත්‍රපට

සම්මාන
2008 හොඳම නවක නිළිය සඳහා ඉන්දියානු ටෙල්ලි සම්මානය: සප්නා බාබුල් කා...බිදානිහි සධානාගේ චරිතය වෙනුවෙන්
2017 'රූපවාහිනී කර්මාන්තය තුළ හොඳම දායකත්වය' සඳහා දාදාසහේබ් ෆල්කේ සම්මානය

පෞද්ගලික දිවිය

සාරා ඛාන් යනු සුන්නි මුස්ලිම්වරියකි. 2010දී බිග් බොස් 4'' වැඩසටහනේ දී ඇය රූපවාහිනී නළුවකු වන අලි මර්චන්ට් සමග විවාහ වූයේ ඉස්ලාමික විවාහ මංගල්‍යයක් අනුගමනය කරමිනි. මර්චන්ට් ෂියා මුස්ලිම් භක්තිකයකු විය. 2011දී එනම්, මාස දෙකකට පසු ඇය ඔහුගෙන් දික්කසාද වූවා ය. යුවළගේ සමීප මිතුරන් පැවසූයේ විවාහ වීම වෙනුවෙන් මෙම යුවළ වෙත ඉන්දියානු රුපියල් මිලියන 5ක (ඇ.ඩො. 78,000) මුදලක් ගෙවන ලද බවයි. නමුත් ඔවුන්ගේ විවාහය වෙනුවෙන් එවැනි මුදලක් ගෙවන ලද බව ප්‍රතික්ෂේප කරන කලර්ස් නාළිකාව එය ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික අපේක්ෂාවක් බව ප්‍රකාශ කර සිටියේ ය. දික්කසාදයෙන් පසු ඇය පැවසූයේ මෙම විවාහය බියකරු සිහිනයක් බවයි. සච් කා සාම්නා නැමැති රියැලිටි වැඩසටහනේ එක් අවස්ථාවක දී මර්චන්ට් පැවසූයේ තමන් විවාහ වූයේ ජනප්‍රියත්වය ලබා ගැනීම සඳහා බවත්, ඛාන් විවාහ කරගැනීම සිය දිවියේ සිදු වූ විශාලතම අතපසුවීම බවත් ය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ජීවත්වන්නෝ
උපන් වර්ෂ දක්නට නොමැති පුද්ගලයින් (ජීවත්වන්නෝ)
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියන්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නිළියෝ
ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරා නිළියෝ
ඉන්දියානු නිරූපිකාවන්
බිග් බොස් සහභාගීවූවන්
භෝපාල්හි නිළියන්
ඉන්දියානු සුන්නි මුස්ලිම්වරුන්
හින්දි සිනමාවේ නිළියන්
හින්දි රූපවාහිනියේ නිළියන්
21වන සියවසේ ඉන්දියානු නිළියන්

සාරා ඛාන් (රූපවාහිනී නිළිය)


An Tillandsia weberi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lieselotte Hromadnik ngan P.Schneid.. An Tillandsia weberi in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia weberi