Anne Peyrouse, née en  à Nîmes, est une nouvelliste, poétesse, essayiste, écrivaine et professeure québécoise.

Biographie
Anne Peyrouse est née à Nîmes, en France, et s'installe à Québec à l'âge de 13 ans. Elle obtient sa maîtrise en littérature française à l'Université Laval en 1992 et son doctorat à la même université en 1998, sous la direction du professeur et poète Jean-Noël Pontbriand.

Elle enseigne la création littéraire à l'Université Laval, au Département de littérature, théâtre et cinéma. Elle a occupé le poste de directrice littéraire auprès des maisons d'édition Le Loup de gouttière et Cornac ; elle occupe depuis 2019 le même poste chez les Éditions Hamac, au sein du groupe éditorial Productions Somme toute. En 2022, elle est codirectrice de la quinzième édition du Mois de la poésie, qui a pour thème la solidarité.

Elle collabore à plusieurs revues littéraires et pédagogiques en plus d'animer des ateliers de création littéraire.

L'écriture de l'autrice se caractérise par ses aspects ludique et hybride. Son dernier recueil de nouvelles, Encore temps de rebrousser chemin, marie autobiographie, fiction, non-fiction et conte, en plus de s'amuser et d'expérimenter avec l'espace, la page blanche, la ponctuation, les notes de bas de page et autres.

Elle habite à Québec.

Œuvres

Poésie

 Dans le vertige des corps, oeuvres de Anne-Marie Robert, Québec, Le Loup de gouttière, 1998, 60 p. .
 Dans le vertige des corps, photographies de Yves Tessier, Québec, Le Loup de gouttière, 2004, 58 p. .
 Des neiges et des cendres, Québec, Le Loup de gouttière, 2001, 57 p. .
 Sables d'enfance, suivi de L'éternel des oies, Québec, Cornac, 2008, 58 p. .
 Bannières à ciel ouvert, Trois-Rivières, Écrits des Forges, 2014, 93 p. .
 Grand jeté d'encre, photographies de Charline Clavier, Québec, Cornac, 2016, 50 p. .
 Ces fenêtres où s'éclatent leurs yeux, Montréal, Hamac, 2021, 59 p. .

Nouvelles

 Au-delà des murs, Québec, Le Loup de gouttière, 2000, 84 p. .
 Passagers de la tourmente, Québec, Éditions du Septentrion, coll. « Hamac », 2013, 151 p. .
 Encore temps de rebrousser chemin, Montréal, Hamac, 2020, 125 p. .

Romans

 Tu ne tueras point, Québec, Éditions du Septentrion, 2018, 163 p.

Récit autobiographique

 Pour que cela se taise, Éditions Somme Toute, 2022, 109 p.

Anthologies

 L'amour de toi, Québec, Le Loup de gouttière, 2003, 146 p. .
 Humour et poésie : 30 poètes québécois, Trois-Rivières, Écrits des Forges, 2004, 166 p. .
 Slam ma muse, avec André Marceau, Québec, Cornac, 2013, 2 vol. .
 Slam ma muse : anthologie de la poésie slamée à Québec, Québec, Cornac, 2008, 152 p. .
 Slam ma muse. 2, Anthologie des slameuses du Québec, Québec, Cornac, 2013, 145 p. .

Collaboration

 .

Prix et honneurs

 1985 : finaliste pour le Prix de la revue Critère
 1993 : lauréate du deuxième prix de poésie pour le concours C.E.U.L.A.
 1994 : lauréate du deuxième prix de poésie pour le concours littéraire du Cercle de l'Université Laval
 1994 : première mention du concours de poésie Alphonse-Piché pour Prédire janvier
 1997 : première mention du concours de poésie Alphonse-Piché pour En Filigrane
 1997 : lauréate du premier prix du concours de nouvelles de la revue Stop pour La vie roucouloulou
 1998 : lauréate du troisième prix du concours littéraire de la revue Arcade
 1999 : lauréate du Prix Félix-Leclerc pour Le Vertige des corps
 2015 : lauréate du Prix d'innovation en enseignement de la poésie du Festival International de la poésie de Trois-Rivières
 2017 : lauréate du Prix Jean-Noël-Pontbriand
 2019 : finaliste au Prix de l'Institut Canadien de Québec

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Université Laval

Liens externes

 Site de l'autrice
 Anne Peyrouse sur Voix d'écrivains
 Mémoire de maîtrise
 Thèse de doctorat

Femme de lettres québécoise
Poétesse québécoise
Nouvelliste québécois
Romancière québécoise
Naissance en 1966
Naissance à Nîmes
Étudiant de l'Université Laval
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois
Professeur à l'Université Laval

Anne Peyrouse


Osmanska opsada Šibenika, dio osmanskih osvajačkih ratova usmjerenih na osvajanje mletačkih posjeda. Trajala je mjesec dana, od 17. kolovoza do polovice rujna 1647. godine. Bila je najveći osmanski napad na Šibenik, a po dramatičnosti bila je jedna od najvećih u šibenskoj povijesti i najkrvaviji okršaj u dotadašnjoj povijesti Šibenika.

Uvodne okolnosti
Šibenik je u 16. stoljeću dosta oslabila epidemija kuge. Ipak, već polovicom 17. stoljeća bio je najveći, najmnogoljudniji i praktički najvažniji grad mletačke Dalmacije. Nažalost po Šibenčane, Mletci nisu radili mnogo na obrani Šibenika od mogućeg osmanskog napada, te su Šibenčani preuzeli inicijativu kad se to pokazalo potrebnim. Po izbijanju Kandijskog rata (izbio 1645.), Šibenčani su u vrlo malo vremena podignuli tvrđave za obraniti grad. U strahu od osmanske strahovlade, Šibenčani (svi sposobni stanovnici) su se u velikom broju odazvali gradnji te su tijekom kolovoza i rujna 1646. podignuli tvrđavu sv. Ivana, kada i tvrđavu Šubićevac. Tvrđavu sv. Ivana sagradili su na vrhu brda sjeverno od šibenske stare gradske jezgre. Franjevci su dali svoj obol obrani grada. Inženjer Antonio Leni iz Genove, franjevac, izradio je nacrt Sv. Ivana. Kako se pokazalo poslije, ključna utvrda za obranu grada bila je zvjezdasta tlocrta, sa sjevera ojačana visokim zidanim nasipom u obliku kliješta (tal. tanaglia), zbog čega je u narodu znana i imenom Tanaja. Tvrđave su podignute godinu i pol prije bitke, dok je gradnja u smislu bastionskih utvrda dovršena upravo 1647. godine.

Za pašu bosanskog pašaluka neposredno pred odluku o poduzimanju opsade Husein-pašu Tekeliju osmanski sultan je postavio to mjesto, smijenivši dotadašnjeg bosanskog pašu Ibrahima.

Paša je odlučio osvojiti grad. Za to je angažirao iznimno brojnu vojsku. Prema procjenama dobivenim iz povijesnih vrela, poveo je najveću osvajačku vojsku koja je ušla u južne hrvatske krajeve još od rimskih vremena. Tekelija je u Drniš stigao s 6000 janjičara i 2000 spahija. U Drnišu preko alajbega Ferhatpašića preuzeo od svog prethodnika vojsku, koju je činilo 15 000 boraca i 6 topova. U Drnišu je Tekelija sređivao vojsku i pripravljao ju je za pohod na Šibenik.

U isto vrijeme je smotru snaga za obranu Šibenika obavljao barun Degenfeld. Sposobnom njemačkom vojskovođi u mletačkoj vojnoj službi bila je povjerena obrana grada. Za obranu su imali 2800 pješaka, 80 konjanika, 800 ljudi u pomoćnoj vojnoj službi, 1000 naoružanih građana i 1000 teritorijalaca.

Opsada
Tijekom kolovoza je s više od 25 000 osmanskih vojnika napalo je Šibenik, a po nekima i 30.000 vojnika. Utvrđeni grad branilo je malo više od 6000 ljudi čiji je zapovjednik bio barun Christoph Martin von Degenfeld. 17. kolovoza 1647. osmanske su snage opsjele Šibenik, tada pod mletačkom vlašću. Najžešće borbe vodile su se oko Sv. Ivana. Opsada je trajala mjesec dana. Žestoke su se borbe odvijale kod tvrđave sv. Ivana, koja je odigrala ključnu ulogu u obrani Šibenika. Najžešći osmanski napad bio je na tek dovršenu tvrđavu sv. Ivana. Počeo je 8. rujna oko 21 sat.

Prvi znaci osmanskih posustajanja pojavili su se u zoru oko 3 sata izjutra 9. rujna. Tada su Osmanlije nakon punih šest sati teške borbe, posustali, a zatim prekinuli napad. Umor kod napadača se nazirao kao i pobjeda branitelja Šibenika. Borbe su se nastavile sljedećeg dana no slabijim intenzitetom. 11. rujna stiglo je pojačanje Šibenčanima. U luku je uplovio providur Leonardo Foscolo s ratnim brodovima i novim vojnim pojačanjima. Dočekalo ga je veliko slavlje pučana i vojske koji su branili grad i počasne topovske salve. Neuspješnih 25 dana opsade, pristigla pojačanja opsjednutom gradu i neslomljeni moral branitelja impresionirao je osmanske napadače i obeshrabrilo bosanskog pašu Tekeliju. Osmanlije su uskoro shvatile da nema više svrhe napadati te su se ubrzano spremali na uzmak. 16. rujna Tekelija je prekinuo opsadu, prikupio svu preostalu vojsku i vratio se ka Drnišu, putem kojim je i došao.

Ishod
Poginulo je oko 4000 osmanskih napadača, po nekima broj izgubljenih osmanskih vojnika je oko 9000. Osmanski poraz bio je toliki da se nikad više nisu vratili.  Bila je odlučujući poraz osmanske vojske u Kandijskom ratu na prostoru Dalmacije i prekretnica na tom ratištu, što je bio veliki nadomjestak u istom ratu izgubljenoj Kreti.

U svezi s pobjedom nad osmanskih snagama je i šibenska alka, koju se trčalo pješice.

Izvori

Hrvatsko-turski ratovi (do 1527.)
Mletačko-osmanski ratovi
Hrvatske novovjekovne bitke
Hrvatske zemlje pod mletačkom vlašću
Povijest Šibenika
Osmanske opsade
Povijest Dalmacije

Opsada Šibenika 1647.


Sir Frederick Haldimand, KB (born François Louis Frédéric Haldimand; 11 August 1718 – 5 June 1791) was a Swiss military officer best known for his service in the British Army in North America during the Seven Years' War and the American Revolutionary War.  From 1778 to 1786, he served as Governor of the Province of Quebec, during which time he oversaw military operations against the northern frontiers in the war, and engaged in ultimately fruitless negotiations to establish the independent Vermont Republic as a new British province.  His administration of Quebec was at times harsh, with the detention of numerous political dissidents and agitators.

Early life and career
Haldimand was born in Yverdon, Vaud, Switzerland on 11 August 1718. He was the second of four sons of François Louis Haldimand, a notary and civil servant, and Marie-Madeleine de Treytorrens. His grandfather, Gaspard Haldimand, was a cooper who moved from Thun to Yverdon in 1671. Haldimand received only a limited education and became interested in the military at an early age.

In 1740, Haldimand became a mercenary in the army of the Kingdom of Prussia. During the War of the Austrian Succession he fought at the Battle of Mollwitz, and probably also saw action at Hohenfriedberg and Kesselsdorf.  He next joined the Swiss Guards of the Dutch Republic in 1748, rising to the rank of lieutenant colonel in 1750. There he formed a friendship with Henry Bouquet, another Swiss mercenary, with whom he would serve in the British Army.

French and Indian War
In 1755, as the Seven Years' War, whose North American theater is also known as the French and Indian War, was in its early stages, Haldimand and Bouquet joined a British regiment composed of German and Swiss men recruited at first from the armies of Europe, but then also from German-speaking settlers in North America. The formation of the regiment, known as the Royal American, took two years and was beset by culture clashes with the rest of the British Army. However, Haldimand and Bouquet earned the respect of the British military establishment with their dedicated professionalism.

While Haldimand's battalion was sent to Louisbourg in 1758, Haldimand himself served under General James Abercrombie at the disastrous Battle of Carillon at which he suffered minor wounds.

After spending the winter in command of the forward British position at Fort Edward, he was made second in command on the 1759 expedition of John Prideaux against Fort Niagara and was placed in charge of the key supply and communication point at Oswego, New York, where he oversaw the construction of Fort Ontario.

When Prideaux was killed early during the Battle of Fort Niagara, Haldimand went to assume command of the operation, but William Johnson, the Indian agent on the expedition who took over, refused to relinquish control. Haldimand returned to Oswego, where he remained throughout the winter.

In 1760, he joined General Jeffery Amherst's army as it descended the Saint Lawrence River, and was the officer who formally took control of Montreal on September 8 following the French surrender. He was given the responsibility for working with the outgoing French leadership as they prepared to depart for France, serving first under Amherst and then under General Thomas Gage.

In 1762, Amherst promoted him to colonel and temporarily gave him the military governorship of Trois-Rivières while its governor, Ralph Burton, was called to serve in the Caribbean. At Trois-Rivières, he oversaw the development of the ironworks at nearby Saint Maurice and arranged for his nephew Peter Frederick Haldimand to serve under James Murray, the military governor of Quebec City.

Pre-American Revolution years
In 1764, the province of Quebec was turned over to a civil administration, and Haldimand's role was reduced to that of a troop commander.  Denied leave to return to Europe, he remained in Quebec until 1765, when his command was merged into another.  He traveled to New York with the intention of returning to Europe, but the death of his friend Bouquet led to his promotion to brigadier general and assignment to Bouquet's post as military head of the Southern Department, with responsibility for military affairs in East and West Florida.  He remained in this post, which he characterized as "the most disagreeable" of his life, until 1773.  Despite good relations with the civil governors, he had ongoing problems with supply and funding, and the high cost of living there put him into debt.  He was promoted to colonel commandant of the Royal American in 1772, and received a pro forma promotion to major general later that year.

American Revolution and American Revolutionary War
General Gage called Haldimand to New York in 1773 to temporarily act as commander-in-chief of North America while he went to England on leave.  While Haldimand's command was uneventful, the political climate in the provinces noticeably declined, and he carefully resisted bringing troops in conflict with the population by refusing to get involved in the jurisdictional disputes over the New Hampshire Grants and refusing to protect tea shipments after the Boston Tea Party unless specifically requested to do so.

When Gage returned to Boston in 1774, Haldimand remained in command of the troops in New York, which Gage ordered to Boston in September 1774 in the wake of the colonial uprising known as the Powder Alarm. While Gage was primarily occupied with his duties as Governor of Massachusetts, Haldimand commanded the army in Boston although Gage did not notify him of the expedition that led to the Battles of Lexington and Concord on April 19, 1775. With the arrival additional military leadership in Boston after that event, Haldimand was advised that his status as a foreigner made it inappropriate for him to exercise command in what was viewed as an internal civil conflict. He sailed from Boston in June 1775 (one day before the Battle of Bunker Hill), and arrived in London in August.

Governor of Province of Quebec

Haldimand became Governor of the Province of Quebec (which at the time included what is now Ontario) in 1778, and servedthrough the American Revolution. Haldimand built up Quebec's defenses in reaction to repeated rumors of American plans to again invade the province and limited offensive actions to raiding parties such as the 1778 raid by Christopher Carleton and the 1780 "Burning of the Valleys" into the rebellious American colonies. As an administrator, he at times dealt harshly with political activists by arresting Fleury Mesplet and Valentin Jautard, publishers of a literary journal that often featured political commentary, and Pierre du Calvet, an agitator for judicial reforms.

In 1781, Haldimand's efforts on behalf of the British cause included engaging in negotiations with political representatives of the Vermont Republic, which had declared its independence from the state of New York in 1777 after long-standing disputes over jurisdiction.  These negotiations, which are sometimes called the Haldimand Affair because of his participation, involved brothers Ira and Ethan Allen, and were promoted to see if Vermont could be convinced to become a new British province, which would then provide a new avenue for attack against the southern portions of New York and New England. The negotiations had reached the point that Haldimand believed Vermont was almost ready to admit British troops when news of the surrender at Yorktown arrived.

As the revolution came to an end by the Treaty of Paris (1783), Haldimand helped settle American Loyalist refugees, who became known as United Empire Loyalists, many in territories that are now in New Brunswick and Ontario.

He and Sir John Johnson, his Superintendent of Indian Affairs, also helped settle the Iroquois who had been driven out of New York during the war by issuing what is now known as the Haldimand Proclamation, which awarded them a tract of land on the Grand River in what is now known as Ontario's Six Nations reserve.

Later life
In the summer of 1784, Frederick Haldimand returned to England, on leave, but he was not to return to Quebec, as he was formally replaced by General Carleton in 1786. In 1785, he was awarded the Order of the Bath. He settled in London, but made regular visits to his hometown of Yverdon, where he died, on 5 June 1791, while on one of his visits.

Haldimand never married, and in his will he left all his property to his nephew Anthony Francis Haldimand, father of future MP and director of the Bank of England William Haldimand.

Legacy

Haldimand created and preserved a great deal of written correspondence, especially during his time in North America.   As his military and administrative assignments ranged from Pensacola to Quebec and covered the years 1755 to 1784, this correspondence, much of it deposited in the Haldimand Collection at the British Museum (with copies at the Library and Archives Canada), provides a unique view into the colonial history leading to United States independence.

Haldimand has been memorialized with several place names in North America:
 in Canada:
 Haldimand County, Ontario; and Fort Haldimand at the Royal Military College of Canada in Kingston, Ontario, the latter named after him in 1949.
 Haldimand River in Prince Edward Island
 Haldimand Beach (Plage Haldimand in French), Cape Haldimand (Cap Haldimand) and the unincorporated places of Haldimand East and Haldimand West, all four near the town of Gaspé, Quebec;
 Haldimand Cliff (Falaise Haldimand) on Brion Island in the Magdalen Islands archipelago in Quebec
 in the United States:
 Haldimand Bay is the main harbor all boats enter to land at Mackinac Island, Michigan.

Notes

References

External links
Sir Frederick Haldimand: His Influence on the Mohawk Valley
Mackinack Island, location of Haldimand Bay
The Loyalist Collection — University of New-Brunswick
Archives of Frederick Haldimand (Sir Frederick Halminand collection, R7255) are held at Library and Archives Canada

1718 births
1791 deaths
People from Yverdon-les-Bains
Swiss mercenaries
18th-century Swiss military personnel
Swiss emigrants to the United Kingdom
Governors of the Province of Quebec (1763–1791)
Knights Companion of the Order of the Bath
British Army lieutenant generals
British Army personnel of the American Revolutionary War
British military personnel of the French and Indian War
Prussian Army personnel
People of the War of the Austrian Succession
Persons of National Historic Significance (Canada)
Royal American Regiment officers

Frederick Haldimand


දේවීපාටන් මණ්ඩලය හෙවත් දේවීපාටන් කොට්ඨාසය යනු ඉන්දියාවේ උත්තර් ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ පිහිටි පරිපාලන භූගෝලීය ඒකකයකි. වර්තමානයෙහි (2005), මෙම මණ්ඩලය යටතට පහත දිස්ත්‍රික්ක අයත් වේ:
 ගෝණ්ඩා,
 බහ්රායිච්,
 ශ්‍රාවස්තී, සහ
 බලරාම්පූර්.
 බරාබන්කී.

මෙම මණ්ඩලයේ මූලස්ථානය ගෝණ්ඩා ය.

ආශ්‍රේයයන්

උත්තර් ප්‍රදේශ් හි මණ්ඩල
දේවීපාතන් මණ්ඩලය

දේවීපාටන් මණ්ඩලය


Richard Milhous Nixon (9 Ocak 1913 - 22 Nisan 1994), 1969'dan 1974'e kadar görev yapan Amerika Birleşik Devletleri'nin 37. başkanı. Cumhuriyetçi Parti'nin bir üyesiydi. 1953'ten 1961'e kadar yürttüğü 36. başkan yardımcılığından önce Kaliforniya'dan temsilci ve senatör olmuştu. Beyaz Saray'daki beş yılı, Amerika Birleşik Devletler'nin Vietnam Savaşı'na katılımının azalmasına, Sovyetler Birliği ve Çin ile yumuşamaya ve ilk insanlı Ay inişlerine tanık oldu. Nixon'ın siyasi kariyeri, Watergate skandalı sonrası, başkanlık görevinden istifa etmesiyle sona erdi. İstifa ederek görevinden ayrılan tek Amerika Birleşik Devletleri başkanıdır.

Yaşamı
Yorba Linda, Kaliforniya'da dünyaya gelen Nixon, ailesinin beş çocuğundan ikincisiydi. Durham'daki Duke Üniversitesi'nde hukuk öğrenimi gördükten sonra Whittier'da avukatlık yapmaya başladı. II. Dünya Savaşı'nın başlamasından hemen sonra, kısa bir süre için Washington'daki Fiyat Denetim Dairesi'nde çalıştı. Ağustos 1942'de donanmaya katıldı ve Pasifik Cephesi'nde görev yaptı. Terhis olduktan sonra Cumhuriyetçi Parti'nin adayı olarak katıldığı 1947 seçimlerini kazanarak Temsilciler Meclisi'ne California temsilcisi olarak girdi ve bu görevini 1950'ye değin sürdürdü.

Aşırı bir anti-komünist olan Nixon, çok geçmeden McCarthyciliğe varan "cadı avı" akımına katıldı ve New Deal Amerikası ile liberalizmin simgesi Alger Hiss'in mahkûm edilmesini sağlayarak en önemli başarılarından birini kazandı (1948). 1950-52 arasında California Senatörlüğü yaptı. Cumhuriyetçi Parti'nin sağ kanadının gözde adamı durumuna gelen Nixon, bu kanadın baskısıyla başkan adayı Dwight D. Eisenhower ile aynı listeye girmeyi başardı. Eisenhower'ın başkan seçildiği 1952 seçimlerinin sonunda başkan yardımcısı oldu. 1953-61 arasında yürüttüğü başkan yardımcılığı görevi, Demokratik Parti adayı John F. Kennedy karşısında kıl payı yitirdiği 1960 başkanlık seçimlerinden sonra Nixon'a bir devlet adamı kimliği kazandırdı. 1960 başkanlık seçimlerinde yenilgiye uğraması ve 1962'deki Kaliforniya valilik seçimlerini kaybetmesi üzerine siyasetten çekildiğini açıklayarak avukatlık yapmak üzere New York'a yerleşti.

Başkanlığı
1968'de Cumhuriyetçi Parti'nin adayı olarak başkanlık seçimlerine katılarak yeniden siyasete atıldı. Demokratik rakibi Hubert H. Humphrey'yi yenilgiye uğratarak başkan seçildi. ABD Başkanı olduğunda, ülke Vietnam Savaşı'na gömülmüş bulunuyordu ve kentlerdeki gettolarda yaşayan siyahların çıkardıkları ayaklanmalardan daha yeni çıkmıştı. Bir bakıma, yurttaşlarının barış ve asgari toplumsal uzlaşma isteğini temsil ediyordu. Nitekim kasım 1972'de George McGovern karşısında hiç zorlanmadan yeniden başkanlığa seçildi.

Dış politika
Ocak 1969'da göreve başladıktan hemen sonra yabancı ülkelerdeki ABD birliklerinin sayısını azaltıp, bunun yerine küçük devletlere yapılan ekonomik ve askeri yardımları arttırmayı öngören Nixon Doktrini'ni açıkladı. 1969 Temmuz ayında ilan ettiği ve kendi adıyla anılacak bu doktrine göre ABD gelecekte Vietnam gibi bağlantılara girmeyecek ve yerel savaşlara savaşçı askerlerle katılmaktansa ekonomik ve askeri yardım verecekti.

Dış politikada Henry Kissinger'dan destek gördü. Dört yıl daha Vietnamlı Komünistlerle savaştıktan, milyonlarca ton bomba yağdırdıktan ve Kamboçya'yı istilayı kararlaştırdıktan sonra, Nixon Doktrini uyarınca bir süre sonra Vietnam'daki ABD askerlerini geri çekmeye başlayarak ülkesini Çinhindi batağından çıkarmayı başardı. Paris antlaşmaları Ocak 1973'te imzalandı.

Antikomünist kişiliğine rağmen, Sovyetler Birliği ile tatminkar ilişkiler sürdürdü, aynı zamanda bu ülkeyi ziyaret eden ilk ABD başkanı oldu. Mayıs 1972'de yapılan bu ziyaretin sonunda, ABD ile Sovyetler Birliği arasında nükleer silahların üretiminin sınırlandırılmasını öngören bir antlaşma imzalandı.

Şubat 1972'de Pekin'i ziyaret ederek 21 yıl aradan sonra Çin ile ABD arasındaki diplomatik ilişkileri yeniden başlattı.

Kendinden önceki Başkan Lyndon B. Johnson'un ihmal ettiği Batı Avrupa ile ilişkilere her zaman önem verdi. 1973 yılında Yom Kippur Savaşı patlak verdiğinde, Kissinger'ın giriştiği görüşmeler çatışmaların durmasına, sonra da İsrail ve Mısır arasında görüşmelerin başlamasına olanak verdi.

İç Politika
İç politikada aynı başarıyı gösteremedi. Karşı karşıya kaldığı en önemli sorun enflasyon oldu. Ağustos 1971'de enflasyonu denetim altına almak amacıyla uygulamaya koyacağı yeni ekonomik politikaları açıkladı. Fiyat ve ücretlerin sıkı bir biçimde denetlenmesini öngören bu politikaların yanı sıra Amerikan dolarının altına çevrilebilirliğini (konvertibiletisini) durdurmak zorunda kaldı. ABD Doları'nın iki kez devalüe edilmesi ve devlet harcamalarının kısılmaya çalışılmasına rağmen, enflasyon denetim altına alınamadı ve bütçe açıkları ABD tarihindeki en yüksek düzeye ulaştı.

Bu iktisadi güçlükler (özellikle de artan enflasyon) ve ülkede gelişen toplumsal çalkantı karşısında muhafazakâr güçlere ve artık sokakta karışıklık istemeyen, siyahlara ve öbür etnik azınlıklara geçmişteki haksızlıklar yüzünden ödün verilmesine yanaşmayan ve "yoksulluğa karşı" mücadeleye karşı çıkan "sessiz çoğunluk"a dayandı.

18 Aralık 1971 tarihinde imzaladığı Alaska Yerli Talepleri Çözümleme Yasası da dönemindeki en önemli ekonomik ve toplumsal olaylardan biridir.

Watergate Skandalı

1972'de rakibi Senatör George S. McGovern'ı yenilgiye uğratarak yeniden başkan seçilen Nixon'ın ikinci başkanlık döneminin en önemli olayı Watergate Skandalı oldu. Başkanın Yeniden Seçilmesi Komitesi (CRP) tarafından kiralanmış beş kişinin Demokratik Partinin Watergate adlı binadaki genel merkezinde yakalanmasıyla başlayan bu skandal olayların araştırılması sırasında büyüdü. Olayı meydana çıkaran Washington Post, Cumhuriyetçi Partiyi, Ocak 1973'ten itibaren de Başkanın çevresini ve bizzat kendisini suçlamaya başladı.

Suçlamalar karşısında Nixon, hem Senato ile işbirliği yapmayı, hem ilk zamanlarda olayla ilgili görüşmeleri kaydettiği teyp bantlarını adalete teslim etmeyi reddetti. Bunun üzerine Kongre, bir Impeachment (yargı yoluyla görevden alma) davası açmayı kararlaştırdı. Nisan 1974'te, Nixon'ın nihayet izin vermesi üzerine kayıtların yayımlanması, kendi sonunu getirdi. Başkanın yakın çalışma arkadaşlarından bazıları da olayla ilgili suçlu bulunup mahkûm olunca, Temsilciler Meclisi Adalet Komisyonu, Temmuz 1974'te Nixon'ın yargılanmasına karar verdi.

Mahkeme üyelerinin çoğunun kendisine karşı oy kullanacağını anlayan Nixon, 4 Ağustos'ta Watergate olayının gizlenmesi için çaba gösterdiği ve olaydan sonraki birkaç günde içinde, FBI'nin (Federal Soruşturma Bürosu) olayı araştırmasını önlediğini itiraf etti. Bu açıklama nedeniyle hem Kongre, hem de parti içindeki desteğini yitirince, 8 Ağustos akşamı başkanlıktan çekildiğini açıkladı. Yardımcısı Gerald R. Ford 9 Ağustos'ta başkanlığı devraldı. Ford'un Eylül 1974'te Nixon'ı bağışladığını açıklaması kamuoyunda sert tepkilere yol açtı.

Ölümü
1993 yılında eşi Pat Nixon'ı akciğer kanseri nedeniyle kaybeden Nixon, geçirdiği beyin kanaması nedeniyle yatırıldığı hastanede 22 Nisan 1994 tarihinde yaşamını yitirdi. Doğum yeri olan California eyaletinin Yorba Linda şehrinde eşi Pat Nixon'ın yanında toprağa verildi.

Popüler kültürde Richard Nixon
All The President's Men (1976) tarihli filmde Watergate skandalının ortaya çıkarılışı etraflıca işlenmiştir.
 Frost/Nixon (oyun), İngiliz Peter Morgan'ın yazdığı oyunda Nixon'u Frank Langella canlandırmıştı. Oyun ilk kez 2006'da Londra'da sahnelendi.
 Frost/Nixon (film), Yukarıdaki oyundan uyarlanmış 2008 tarihli filmi Ron Howard yönetmiş, Nixon'u yine Frank Langella canlandırmıştı.
 Nixon (film), 1995 tarihli ABD yapımı bu biyografik filmi Oliver Stone yönetmiş, Nixon'u Anthony Hopkins canlandırmıştı.
 Nixon Çin'de, Amerikalı John Adams'ın bestelediği 1987 tarihli opera. Librettosunu Alice Goodman yazmıştır.
 Nixon, Futurama adlı çizgi dizide kompleksi bir devlet başkanı olarak gösterildi.
 Richard Nixon Doctor Who'da The Impossible Astronaut ve Day of the Moon bölümlerinde gösterildi. Day of the Moon bölümünün sonunda Başkan Doctor'a Hatırlanacak mıyım? diye sordu.

Eserleri
 Nixon, Richard M. (1960) Six Crises, Doubleday,
 Quotations from the would-be chairman: Richard Milhous Nixon, edited by M. B. Schnapper (Washington: Public Affairs Press, 1968)
 Nixon, Richard M. (1978) RN: The Memoirs of Richard Nixon, Simon & Schuster,
 Nixon, Richard M. (1980) The Real War, Sidgwick & Jackson Ltd.
 Nixon, Richard M. (1982) Leaders, Random House .
 Nixon, Richard M. (1984) Real Peace, Sidgwick & Jackson Ltd
 Nixon, Richard M. (1987) No More Vietnams, Arbor House Publishing
 Nixon, Richard M. (1988) 1999: Victory Without War, Simon & Schuster
 Nixon, Richard M. (1990) In the Arena: A Memoir of Victory, Defeat, and Renewal, Simon & Schuster .
 Nixon, Richard M. (1992) Seize the Moment: America's Challenge in a One-Superpower World, Simon & Schuster
 Nixon, Richard M. (1994) Beyond Peace, Random House (1994) .

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Richard Nixon Vakfı
 The Nixon Center, Washington, D.C.
 Richard Nixon Başkanlık Kütüphanesi
 Beyaz Saray biyografisi

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

|-

1913 doğumlular
Orange County, Kaliforniya doğumlular
1994 yılında ölenler
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Richard
Amerikalı avukatlar
Amerikalı deniz subayları
Amerikalı Quakers
Amerikalı antikomünistler
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler
İskoç asıllı Amerikalılar
Kaliforniya'nın ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
Kaliforniya'nın ABD senatörleri
Cumhuriyetçi Parti (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler
Soğuk Savaş'ta liderler
Vietnam Savaşı'nda kişiler
Watergate skandalı
Amerika Birleşik Devletleri tarihi (1964-80)
1960 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri
New York'ta ölenler
Beyin kanamasından ölenler
Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcıları
Amerikalı siyasetçiler
Time Yılın Kişisi

Richard Nixon


Nadine Dako Tamadaho est une femme politique béninoise.

Biographie
Nadine Dako Tamadaho est diplômée de l'École nationale d'administration et de magistrature du Bénin.

Elle occupe plusieurs hautes fonctions sous la présidence de Boni Yayi. Le , elle est nommée en conseil des ministres au poste de directrice générale du Conseil National des Chargeurs du Bénin (CNCB).

Une année plus tard, le , elle est nommée au poste de ministre chargée de l'emploi des jeunes, ministère créé après la scission en deux ministères du ministère de la microfinance, de l'emploi et de l'entrepreneuriat des jeunes et des femmes dont Marie-Laurence Sranon Sossou était la ministre. Cette nomination est critiquée à la suite des révélations sur sa gestion de la CNCB.

Le , elle quitte ce poste et est nommée conseillère spéciale à l'emploi du président de la République.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gouvernement Yayi Boni
 Marie-Laurence Sranon Sossou
 Fatouma Amadou Djibril
 Flore Gangbo
 Céline Seignon Kandissounon

Ministre béninoise

Nadine Dako Tamadaho


An Dendrobium elephantinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Achille Eugène Finet. An Dendrobium elephantinum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

en:Dendrobium elephantinum

Dendrobium elephantinum


{{Ficha de taxón
| name = Suimanga de Preuss
| image = Nordoublecllaredsunbird.jpg
| image_width = 240px
| status = LC | status_system = IUCN3.1
| status_ref =
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Aves
| ordo = Passeriformes
| familia = Nectariniidae
| genus = Cinnyris
| species = C. reichenowi
| binomial = Cinnyris reichenowi
| binomial_authority = Sharpe, 1891
| synonyms = Cinnyris preussi
Cinnyris reichenowiNectarinia preussi}}
El suimanga de Preuss (Cinnyris reichenowi) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae. Se encuentra en Burundi, Camerún, República Centroafricana, República Democrática del Congo, Guinea Ecuatorial, Kenia, Nigeria, Ruanda, Sudán, y Uganda. Anteriormente se clasificaba en el género Nectarinia).
 Descripción
Son aves paseriformes muy pequeñas que se alimentan abundantemente de néctar, aunque también atrapan insectos, especialmente cuando alimentan sus crías. El vuelo con sus alas cortas es rápido y directo.
 Subespecies
Comprende las siguientes subespecies:<ref>[http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=ES&avibaseid=A6083057AAFDDFC4 Cinnyris preussi en AviBase]</ref>
Cinnyris preussi kikuyensis	Cinnyris preussi preussi

Referencias

Enlaces externos

reichenowi
Aves de África

Cinnyris reichenowi


José Carmelo Martínez Lázaro OAR (* 21. August 1954 in Luezas, La Rioja) ist ein spanischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Cajamarca in Peru.

Leben
José Carmelo Martínez Lázaro trat der Ordensgemeinschaft der Augustiner-Rekollekten bei und empfing am 19. Juli 1980 die Priesterweihe. Sein Orden entsandte ihn in die Mission in Peru. Dort war er unter anderem Pfarrer der Kathedralpfarrei in Chota.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 27. März 2002 zum Prälaten von Chota. Der Bischof von Chachapoyas, Emiliano Antonio Cisneros Martínez OAR, spendete ihm am 5. Mai desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Erzbischof Rino Passigato, Apostolischer Nuntius in Peru, und Ángel Francisco Simón Piorno, Bischof von Cajamarca.

Am 12. Oktober 2004 wurde er zum Bischof von Cajamarca ernannt und am 19. Dezember desselben Jahres in das Amt eingeführt.

Seit Juni 2019 nahm Bischof Martínez ein Sabbatjahr, das über das vorgesehene Jahr hinaus mehrfach verlängert wurde. Papst Franziskus ernannte deshalb Bischof Fortunato Pablo Urcey OAR von Chota zum Apostolischen Administrator sede plena des Bistums Cajamarca.

Am 23. Oktober 2021 nahm Papst Franziskus seinen vorzeitigen Rücktritt an.

Wahlspruch
Als bischöflichen Wahlspruch wählte José Carmelo Martínez eine Selbstaussage Jesu im Johannesevangelium : Via, Veritas et Vita ().

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Augustiner-Rekollekt
Spanier
Geboren 1954
Mann

José Carmelo Martínez Lázaro


نظام التحكم الموزع (بالإنكليزية Distributed Control System or DCS) هو أحد أنظمة التحكم الصناعية المبنية على أساس توزيع المهام بدلا من تركيزها في موقع واحد.
لهذا النظام العديد من التطبيقات الصناعية والطبية مثل التحكم المروري المتقدم، معامل تكرير النفط والغاز، المفاعلات النووية ومصانع الادوية.

عناصر النظام
تمثل المعالجات أو المتحكمات Controllers الدماغ الأساسي للنظام كما أن هناك وحدة الإدخال والتي تستقبل الإشارات المختلفة من الحقل إلى المعالج حيث يقوم بمقارنتها مع القيم المرجو وصولها ومن ثم إرسال المعلومات اللازمة لتصحيح الخطأ إلى وحدة المخرجات Outputs التي ترسل إشارات التحكم مرة أخرى إلى الحقل.
تختلف أنواع إشارات الدخل والخرج بحسب نوع أجهزة القياس والتحكم وكذلك من نظام لاخر، تعد إشارة التيار المستمر 4-20 mA dc إحدى أشهر هذه الإشارات كون العديد من أجهزة القياس والتحكم الحديثة تعتمدها وفقا لمنظمة ISA. كما تتعامل بعض الأنظمة مع بروتوكولات هارت HART وبروتوكولات الشبكات المختلفة.
غالبا ما تدعم أنظمة التحكم الحديثة الوحدات بشكل مضاعف (SIL-2) لضمان وثوقية النظام. هذا يعني مضاعفة أجهزة المعالجة ووحدات الإدخال والإخراج. ومن أجل السلامة الصناعية للعاملين والحقل يعمل هذا النظام مع نظام السلامة Safety System الذي قد يكون من نوع SIL-2 أو أعلى في مستوى السلامة (مثلا SIL-3).
من جهة أخرى قد يكون نظام التحكم الموزع متصلا بأجهزة الحقل مباشرة أو عبر نظام وسيط مثل سكادا SCADA.

أنواع نظام التحكم الموزع
 Yokogawa Centum CS; CX; CS 1000/3000.
 Invensys Foxboro Process Control System (I/A PCS).

انظر أيضا
 نظام التحكم الإشرافي واكتساب البيانات سكادا
 نظام السلامة ترايكونكس
 مستوى كمالية السلامة

مراجع

وصلات خارجية

 نظم فوكسبرو (بالإنكليزية)

تحكم صناعي
تطبيقات في حوسبة موزعة
السلامة
هندسة التحكم

نظام تحكم موزع


Grup Çığ, 1994 yılında Mustafa Özarslan ve Oğuz Aksaç tarafından Ankara'da kuruldu. Samimiyetle, doğaçlamayı ve türkülerin aslını bozmadan başka ulusların müzikal formlarını da (Caz, Rock, Blues, vb.) türküler içinde kullanmaya çalışarak kendilerine özgü bir tarz yarattılar.

Grup Çığ, Türkiye'de ve Avrupa'da büyük kitleler tarafından sevildiler, türküleri yoğunlukla gençlere sevdirmeyi ve dinletmeyi başardılar. Kendilerine özgü söyleyiş teknikleri ve müzik tarzlarıyla müzik dünyasında ekol haline geldiler. Grup Çığ çalışmalarını konser, bar ve tv programlarıyla sürdürmeye devam etmekte. Oğuz Aksaç'ın gruptan ayrılmasının ardından grup; Mustafa Özarslan (solist), Kemal Özarslan (bağlama), Mustafa Seyhan (bas gitar-vokal), Serdar Çapar (bateri), Hasan Coşar (nefesli-vokal) ve Barış Uğun (klavye-vokal) olarak yollarına devam etmekteler. Oğuz Aksaç Grup Çığ'ın sadece son albümü olan "Çığ Halayları" albümünde yer almamıştır.

Albümleri
 1998: Çığ Türküleri
 2000: Yayla Çiçeği
 2002: Nida
 2004: Mevsim
 2005: Çığ Halayları

Türk müzik grupları
Türk halk müziği ses sanatçıları
Ada Müzik sanatçıları
İber Müzik sanatçıları

Grup Çığ


Atanazija (lat. Athanasia),  rod grmova iz porodice glavočika, smješten u subtribus Athanasiinae. Postoji oko 40 vrsta na jugu Afrike

Vrste

 Athanasia adenantha (Harv.) Källersjö
 Athanasia alba Källersjö
 Athanasia argentea R.F.Powell & Magee
 Athanasia bremeri Källersjö
 Athanasia calophylla Källersjö
 Athanasia capitata (L.) L.
 Athanasia cochlearifolia Källersjö
 Athanasia crenata (L.) L.
 Athanasia crithmifolia (L.) L.
 Athanasia cuneifolia Lam.
 Athanasia dentata (L.) L.
 Athanasia elsiae Källersjö
 Athanasia filiformis L.f.
 Athanasia flexuosa Thunb.
 Athanasia grandiceps Hilliard & B.L.Burtt
 Athanasia gyrosa R.F.Powell & Magee
 Athanasia hirsuta Thunb.
 Athanasia humilis Källersjö
 Athanasia imbricata Harv.
 Athanasia inopinata (Hutch.) Källersjö
 Athanasia juncea D.Dietr.
 Athanasia leptocephala Källersjö
 Athanasia linifolia Burm.f.
 Athanasia microcephala D.Dietr.
 Athanasia microphylla DC.
 Athanasia minuta (L.f.) Källersjö
 Athanasia oocephala (DC.) Källersjö
 Athanasia pachycephala DC.
 Athanasia pectinata L.f.
 Athanasia pinnata L.f.
 Athanasia pubescens (L.) L.
 Athanasia quinquedentata Thunb.
 Athanasia rugulosa E.Mey. ex DC.
 Athanasia scabra Thunb.
 Athanasia sertulifera DC.
 Athanasia spathulata D.Dietr.
 Athanasia tomentosa Thunb.
 Athanasia trifurcata (L.) L.
 Athanasia vestita Druce
 Athanasia virgata Jacq.
 Athanasia viridis Källersjö

Izvori

Athanasiinae

Athanasia


The West Kentucky Coal Field comprises an area in the west-central and northwestern part of the state, bounded by the Dripping Springs Escarpment and the Pennyroyal Plateau and the Ohio River, but is part of the Illinois Basin that extends into Indiana and Illinois. It is characterized by Pennsylvanian age sandstones, shales and coal. Nearly all of the counties in the area are part of the television market known as the Kentucky–Illinois–Indiana tri-state area.

Included areas
The Western Coal Field region of Kentucky includes all of the following counties:

Butler County
Daviess County
Hancock County
Henderson County
Hopkins County
McLean County
Muhlenberg County
Ohio County
Union County
Webster County

Additionally, the region includes parts of the following counties, mostly in the Clifty Area, which does not contain coal:

Breckinridge County
Christian County
Edmonson County
Grayson County
Hart County
Logan County
Todd County
Warren County

The term Western Coalfield (or Western Coal Field) is used to define the region with Pennsylvanian-age strata, largely sandstone and shale, in contrast to the Mississippian-age limestone of the adjoining and older Pennyroyal region. A transitional zone, generally defined as being part of the coalfield, is the Clifty Area, where there is no coal but some sandstone is bituminous, and has commercial value as paving material and potentially as tar sands for liquid refining.

The biggest concentration of surface mines in this region has historically been in Hopkins, Muhlenberg, and Ohio counties. All three counties still contain a very large amount of coal and have active mining, surface and underground, operations taking place.  The use of power shovels and draglines were very common in these counties where the coal would lay as close as 60–80 feet from the surface. This is a region that was considered to be the largest producer of coal in the world from the 1960s through part of the '80s until it dramatically dropped in the early '90s after the passage of the Clean Air Act Amendments of 1990. The largest mining company founded during the 30-year span of prosperity became Peabody Coal Company (Peabody Energy), whose corporate offices were located in the region in Henderson, Ky., at the time. A combination of economic shifts and industry contributed to a decline in coal production starting in the early 1970s. Western Kentucky coal production has risen since 2004, partly because coal-fired power plants have been reconfigured to meet Clean Air Act requirements, making it easier for them to burn and the region's higher-sulfur coal. In 2012 Western Kentucky coal production exceeded Eastern Kentucky production for the first time since 1960, because of the decline of the industry in the Central Appalachian Basin.  In 2003 Armstrong Coal Company leased a large chunk of property in the region from Peabody to recover the coal.

See also
Coal mining in Kentucky

References

Further reading
 WPA, Kentucky: A Guide to the Bluegrass State  (1939); classic guide from the Federal Writers Project; covers main themes and describes every town and feature, with capsule histories online

Coal mining regions in the United States
Regions of Kentucky
Mining in Kentucky

Western Coal Field


Beate Schrott (verheiratete Taylor; * 15. April 1988 in St. Pölten) ist eine ehemalige österreichische Hürdenläuferin, die sich auf die 100-Meter-Distanz spezialisiert hat. Sie trainiert bei der Sportunion St. Pölten und ist seit 2023 ist sie Vizepräsidentin der Sportunion Österreich.

Werdegang
2009, 2010 und 2011 wurde Schrott österreichische Meisterin über 100 Meter Hürden und 2011 zudem im 100-Meter-Lauf. In der Halle holte sie 2011 und 2012 den nationalen Titel über 60 Meter Hürden.

Bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 2010 in Barcelona wurde sie im Vorlauf nach einem Fehlstart disqualifiziert. Im Jahr darauf erreichte sie bei den Weltmeisterschaften 2011 in Daegu das Halbfinale. Anfang März 2012 wurde sie bei den Hallenweltmeisterschaften in Istanbul Siebte über 60 Meter Hürden. Unmittelbar danach nominierte das Österreichische Olympische Comité (ÖOC) sie für einen Startplatz bei den Olympischen Spielen 2012 in London.

Am 7. Juni 2012 lief sie beim Liese Prokop Memorial Meeting in St. Pölten mit 12,99 s über 100 Meter Hürden neuerlich eine Zeit unter 13 Sekunden. Der Österreichische Leichtathletik-Verband nominierte Schrott darauf hin für die Europameisterschaften 2012 in Helsinki, wo sie nach Platz eins im Vorlauf und Platz zwei Semifinallauf im Finalbewerb am 30. Juni eine Hundertstelsekunde hinter der Drittplatzierten den vierten Platz belegte.
Sowohl im Vorlauf als auch im Finale lief sie Saisonbestleistung von 12,98 s. Am 30. Juni 2015 wurde bekannt, dass sie nachträglich den dritten Platz belegte, da die Siegerin (Nevin Yanıt) wegen Dopings gesperrt worden ist.
Beim European Athletics Classic Meeting "Spitzenleichtathletik Luzern" verbesserte sie ihre Bestmarke auf 12,82 s, womit sie im B-Finale den zweiten Platz belegte und die sechstbeste Zeit des gesamten Starterfeldes lief.

Als Teil des siebenköpfigen Leichtathletik-Teams der österreichischen Delegation bei den Olympischen Spielen in London hatte sie am 6. August ihren Qualifikationslauf für das Halbfinale, den sie mit 13,09 s gewann. Mit dieser Qualifikation hatte sie ihr selbst gestecktes Ziel bei den olympischen Leichtathletik-Bewerben erreicht.
Am folgenden Tag konnte sie sich als Zweitplatzierte ihres Halbfinallaufs mit 12,83 s überraschend für das Finale qualifizieren, in dem sie mit 13,07 s den achten Platz belegte. Im Oktober 2012 wurde sie bei der Gala "Nacht des Sports" als Aufsteigerin des Jahres geehrt. In der Wertung Sportlerin des Jahres belegte sie den zweiten Platz hinter Marlies Schild.

Bei den Olympischen Sommerspielen 2016 erreichte sie mit einer Zeit von 13,47 s nicht das Halbfinale.

Sie startete im März 2018 bei den Leichtathletik-Hallenweltmeisterschaften in Birmingham, wo sie den 27. Rang belegte.

In der Saison 2019 verpasste sie das Weltmeisterschaftslimit für Doha knapp.
Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 2021 in Torun belegte Schrott über die 60 Meter Hürden den 20. Rang.

Im August 2021 erklärte die 33-Jährige ihre aktive Zeit für beendet. Beate Taylor wurde 2023 zur Vizepräsidentin der Sportunion Österreich gewählt, sie folgte Yvonne Schuring nach.

Privates
Neben ihrer sportlichen Laufbahn studierte sie Medizin an der Medizinischen Universität Wien und schloss dieses im November 2019 mit einem Doktorgrad ab.

Im Oktober 2021 heiratete sie auf Schloss Gurhof ihren langjährigen Partner, den US-Leichtathleten und zweifachen Olympiasieger im Dreisprung, Christian Taylor (* 1990).

Persönliche Bestleistungen
 60-Meter-Lauf – 7,61 s, 19. Februar 2011, Wien
 60-Meter-Hürdenlauf (in der Halle) – 7,96 s, 23. Februar 2013, Wien
 100-Meter-Lauf – 11,80 s,9. Juni 2012, St. Pölten
 100-Meter-Hürdenlauf – 12,82 s, 17. Juli 2012, Luzern (österreichischer Rekord)
 Weitsprung – 6,10 m, 14. Juli 2006, Villach

Auszeichnungen
 2012: "Aufsteigerin des Jahres" bei der Wahl zu Österreichs Sportler des Jahres

Weblinks

 Offizielle Webseite von Beate Schrott

 Athletenporträt beim ÖLV

Einzelnachweise

100-Meter-Läufer (Österreich)
100-Meter-Hürdenläufer (Österreich)
Weitspringer (Österreich)
Olympiateilnehmer (Österreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer an den Europaspielen (Österreich)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Universiadeteilnehmer (Österreich)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2011
Österreichischer Meister (Leichtathletik)
Sportler des Jahres (Österreich)
Sportler (St. Pölten)
Europaspielesieger (Leichtathletik)
Sportler (Sportunion)
Absolvent der Medizinischen Universität Wien
Österreicher
Geboren 1988
Frau

Beate Schrott


A department of motor vehicles (DMV) is a government agency that administers motor vehicle registration and driver licensing. In countries with federal states such as in North America, these agencies are generally administered by subnational governments, while in unitary states such as many of those in Europe, DMVs are organized nationally by the central government.

Depending on the location, the "DMV" can also be known as "division of motor vehicles," "driver and motor vehicle services," or "bureau of motor vehicles".

Terminology and organization
Driver licensing and vehicle registration in the United States are handled by the state government in all states but Hawaii, where local governments perform DMV functions. In Canada, driver licensing and vehicle registration are handled at the provincial government level.

United States

The Uniform Vehicle Code prefers the name "Department of Motor Vehicles". The acronym "DMV" is most commonly used to describe the agency (where it exists); however, diverse titles are used in different jurisdictions.

Canada

Mexico

Europe

Organization within state government

The location of a department or division of motor vehicles within the structure of a state's government tends to vary widely.

Hawaii is the only U.S. state where no part of the state government performs DMV functions; it has completely delegated vehicle registration and driver licensing to county governments.

In Kentucky, the Transportation Cabinet sets the policies and designs for licenses and vehicle registration; but the actual registration and licensing are handled by county clerks' (vehicle registration) and Circuit Court clerks' (drivers licensing) offices. Likewise, in Tennessee, the Department of Revenue and the Driver License Services Division of the Department of Safety and Homeland Security establishes policies and designs for licenses and vehicle registration, but the actual registration and licensing are handled by county clerks.

In the District of Columbia, which is not part of any state, the DMV (formerly the Bureau of Motor Vehicle Services) is part of the city government.

In Virginia, the Department of Motor Vehicles handles both driver licensing and vehicle registration, while the Virginia State Police and the Department of Environmental Quality administer safety inspection and emission inspection, respectively. The program is simply administered by the state; actual inspections are performed by specific authorized employees of privately owned gas stations and garages licensed by the state.

In some states, the DMV is not a separate cabinet-level department, but instead is a division or bureau within a larger department. Departments that perform DMV functions include the Department of Justice (Montana), the Department of Public Safety (Texas, Ohio), the Department of Revenue (Missouri, Kansas, and Colorado), and the Department of Transportation (Arizona, Delaware, Maryland, North Carolina, Oregon, Pennsylvania, and Wisconsin). In New Hampshire and Tennessee, the Division of Motor Vehicles and the Driver License Services Division, respectively, is a division of each state's Department of Safety (in Tennessee, Department of Safety and Homeland Security). In Vermont, the Department of Motor Vehicles is a subunit of the state Agency of Transportation.

Some states do not separate DMV functions into distinct organizational entities at all, but simply bundle them into responsibilities assigned to an existing government agency. For example, in the state of Washington, the Department of Licensing is responsible for driver's licenses and vehicle and boat registrations in addition to most other business and occupational licensing. In Maine, Michigan, and Illinois, the Secretary of State's offices perform responsibilities that would be handled by the DMV in other states.

Jurisdiction and exceptions

Almost all long-term residents ("long term" in this case means over 30 days) of a state who wish to operate motor vehicles must possess a driver's license issued by their state DMV, and their vehicles must show license plates (and current registration tags or stickers) issued by that agency.

Armed Forces active duty service members are an exception to this general rule; by federal law, servicemembers do not change legal residence when relocating to a new duty station unless they take voluntary action to do so. These individuals have the option of retaining the license and vehicle registration of their legal residence or obtaining a new license and registration locally. Some states also let out-of-state college students maintain their existing license and/or registration.

The federal government registers vehicles which it owns or leases through the General Services Administration (GSA), a federal agency, rather than with any state or territorial DMV. GSA contracts with Federal Prison Industries for the manufacturing of "U.S. Government" plates to be mounted on such vehicles. However, federal employees authorized to drive such vehicles must still be licensed by their home state or territory.

The Office of Foreign Missions at the U.S. Department of State has a Diplomatic Motor Vehicles program that issues driver's licenses to foreign diplomats and their dependents, registers their vehicles, and issues special diplomatic license plates.

Areas of responsibility

Driver's licenses and identification

In countries with no national identification card (like the United States), driver's licenses have often become the de facto identification card for many purposes, and DMV agencies have effectively become the agency responsible for verifying identity in their respective states, even the identity of non-drivers. The REAL ID Act of 2005 is an attempt to provide a national standard for identification cards in the United States as identification cards are commonly used in everyday life.

Driver certification
In some states, besides conducting the written and hands-on driving tests that are a prerequisite to earning a driver's license, DMVs also regulate private driving schools and their instructors. All DMVs issue their state's driver's manual, which all drivers are expected to know and abide by. Knowledge of the driver's manual is tested prior to issuing a permit or license.

Vehicle registration
DMVs are responsible for providing an identification number for vehicles, either with a permanent vehicle registration plate or temporary tag. See also Vehicle registration plates of the United States. A vehicle registration program tracks detailed vehicle information, such as odometer history, to prevent automobile-related crimes such as odometer fraud.

Many DMVs allow third parties to issue registration materials. These may include companies that specialize in processing registration application paperwork (often called "tag agents") or car dealers. Tag agents are given direct access to DMV systems (as in Louisiana). Dealers often use their state DMV's electronic vehicle registration (EVR) program.

Vehicle ownership
The certification of ownership of automotive vehicles is handled by each state's DMV normally by issuing a vehicle title. The types of vehicles certified by a DMV varies by state. While almost all DMVs title vehicles that are driven on roadways, the responsibility to title boats, mobile homes, and off-road vehicles can be the responsibility of other agencies such as a Department of Natural Resources (DNR).

As the issuer of vehicle titles, DMVs are also usually responsible for recording liens made with an automobile as collateral on a secured loan. Several DMVs provide an Electronic Lien and Title program for lienholders.

Law enforcement

Duties of the DMV include enforcement of state and federal laws regarding motor vehicles. Many departments have sworn law enforcement officers who enforce DMV regulations that are codified in state law. In North Carolina, for example, the DMV contains an element known as "License and Theft." Stolen motor vehicles are tracked down by "Inspectors," sworn law enforcement officers of the state employed by the DMV, and suspected cases of fraudulent registrations, license plates, and/or theft of those elements are investigated. Inspectors also investigate independent inspection stations licensed by the DMV. At times, some of these stations violate DMV regulations codified by law. The most common of these violations is passing inspection for a vehicle with windows tinted below the legal limits. The penalty for such a violation is a $1,000 fine and, for first time offenders, a revocation of the inspection permit for 30 days. Inspection stations face permanent permit revocation for subsequent offenses. In New York, the Division of Field Investigations (DFI) is the criminal investigations arm of the DMV. It employs investigators to combat auto theft, identity theft, and fraudulent document-related crimes that take place in New York. These investigators are armed New York State peace officers with statewide authority to enforce laws and handle investigations. In Texas, the Automobile Burglary and Theft Prevention Authority (ABTPA) educates Texans on how to protect themselves from motor vehicle theft and awards financial grants to curtail auto theft and burglary. The division is also involved in a program that helps to prevent stolen motor vehicles from entering Mexico.

Compared to standard law enforcement officers, DMV law enforcement agents operate with greater flexibility when it comes to their specific police powers. If a person under investigation by the DMV refuses to answer questions or meet with DMV law enforcement agents, their registration and tags may be canceled. Although a citizen has a constitutional right not to speak or meet with sworn law enforcement officers while under investigation, no constitutional right protects a person's motor vehicle registration with a state agency. Another example of this flexibility of police powers is found in the policies of many states regarding suspected DUI offenders. If a person is stopped by police under suspicion of driving while impaired, and refuses a breath test to determine blood alcohol content, the DMV automatically revokes that person's license for one year. Even if evidence of that person's impairment is found insufficient at trial, the individual loses their driving privileges simply for having refused the sobriety test.

General identification
In most states, a separate identification card indicating residency is optionally provided in the case that one does not have a driver's license.

Liquor ID
A liquor identification is also provided in some jurisdictions for residents to affirm their age of majority to sellers of liquor, although a state-issued ID that proves the individual is over the legal drinking age often suffices. This is another measure to prevent minors from purchasing alcohol.

Equivalent agencies in other countries

Australia
ACT - Road Transport Authority (Access Canberra)
New South Wales - Transport for NSW (Roads & Maritime Services)
Northern Territory - Motor Vehicle Registry
Queensland - Department of Transport & Main Roads
South Australia - Department for Infrastructure & Transport
Tasmania - Transport Tasmania (Department of State Growth)
Victoria - VicRoads (Department of Transport)
Western Australia - Department of Transport

Europe
Bulgaria - Traffic Police
Czech Republic - Odbor dopravy Obecního úřadu obce s rozšířenou působností příslušný podle místa pobytu žadatele
Estonia - Maanteeamet
France - Agence nationale des titres sécurisés (ANTS)
Germany - Kraftfahrt-Bundesamt (KBA),  (handles driver's license applications/vehicle registration, part of the city or county government), TÜV/DEKRA  (making obligatory every two year check of cars)
Ireland - Motor Tax Office
Italy - Motorizzazione Civile
Latvia CSDD Ceļu satiksmes drošības direkcija ( Road and traffic safety agency)
Lithuania - State Enterprise REGITRA
Norway - Statens vegvesen
Portugal - Instituto da Mobilidade e dos Transportes Terrestres
Romania - Direcția regim permise de conducere și înmatriculare a vehiculelor (DRPCIV/SRPCIV)
Spain - Dirección General de Tráfico
Sweden - Swedish Transport Agency (Swedish: Transportstyrelsen)
Switzerland - Although there is a federal transport department, which has offices in transportation and roads, there is no federal motor vehicle office. Such business is done locally in cantonal motoring office.
Geneva - Service cantonal des véhicules
Ticino - Sezione della circolazione
Vaud - Service des automobiles et de la navigation
United Kingdom - Driver and Vehicle Licensing Agency
Northern Ireland - Driver & Vehicle Agency

North America
Barbados - Barbados Licensing Authority
Belize - individual city police departments
Costa Rica - Consejo de Seguridad Vial
Guatemala - Departamento de Transito
El Salvador - Sertracen
Mexico - Secretaría de Vialidad y Transporte (Secretariat of Traffic and Transportation; ran directly by the states rather than the federal government)
Panama - Sertracen

South America
Bolivia - transito of local police stations
Brazil - At national level, DENATRAN (Departamento Nacional de Trânsito), that coordinates all governmental effort. But each state has its own DETRAN (such as DETRAN-SP, that belongs to state of São Paulo), that manages actual registration of vehicles, emission of driver's licenses, etc.
Chile - local police
Colombia - Servicios Integrales para la Movilidad
Guyana - The Licence Office
Ecuador - local commission de transito office
Suriname - Drivers License Department at Bureau Nieuwe Haven
Venezuela - Instituto Nacional de Transito Terrestre INTT

Asia
 Hong Kong - Department of Transport
 India - As in other Commonwealth countries, each Indian state operates a Department of Transport. Some states, such as Maharashtra, Kerala, Odisha, and Jammu & Kashmir call them Motor Vehicles Department (MVDs) instead. These departments manage RTOs or Regional Transport Offices, which conduct licensing and registration activities and also responsible for enforcement of motor vehicle act.
 Iran - Ministry Of Roads And Transportation
 Israel - Ministry of Transport Licensing Authority
 Kuwait - Ministry of Interior General Directorate of Traffic (GDT)
 Pakistan - National Highway Authority
 Philippines - Land Transportation Office
 Singapore - Land Transport Authority (LTA)
 South Korea - Metropolitan / Provincial Police
 Taiwan - Motor Vehicles Office
 Vietnam - Department for Roads of Vietnam (DRVN)

Oceania
 New Zealand - NZ Transport Agency

References

External links

 List of DMV links for offices, driver license, vehicle registration, publications, forms, and teen drivers
 American Association of Motor Vehicle Administrators
 German Kraftfahrt-Bundesamt, with information in English

State agencies of the United States

Transportation government agencies of the United States

Department of motor vehicles


Hatchet II ist ein US-amerikanischer Splatterfilm von Adam Green aus dem Jahr 2010 und die Fortsetzung von Hatchet (2006). Im Juni 2013 wurde mit Hatchet III eine weitere Fortsetzung veröffentlicht.

Handlung
Die Handlung schließt unmittelbar an die Geschehnisse des ersten Filmteils an:

Marybeth kann sich des Angriffs Victor Crowleys erwehren und an das naheliegende Ufer fliehen, an dem sie den Krokodiljäger Jack Cracker trifft, der ihr zunächst Hilfe und einen Unterschlupf bietet.

Als Cracker erkennt, wen er sich mit Marybeth ins Haus geladen hat, verweist er sie – aus Furcht vor einem Vergeltungsakt Crowleys – seines Hauses; jedoch zu spät: alsbald wird Cracker von Crowley aufgesucht und enthauptet.

Von Clive Washington ("Reverend Zombie") erfährt Marybeth, dass ihr Vater einer der Jugendlichen war, die das Haus der Crowleys in einer Halloween-Nacht versehentlich in Brand gesetzt haben (und somit die Ereignisse in Gang setzten, die zum Tod Victors führten).

Zusammen mit dem "Reverend", ihrem "Onkel" Bob (Tom Holland) und einigen Jägern macht sich Marybeth zurück auf den Weg in den Sumpf, um die Leichen ihres Vaters und Bruders zu bergen – und Victor Crowley zu töten.

Die Reihen der "Expedition" lichten sich schnell: ein Wegstreiter nach dem anderen fällt Crowleys Bluttaten zum Opfer.

Zudem muss Marybeth alsbald erkennen, dass der Reverend eine geheime Agenda verfolgt: Er zählt darauf, dass der Geist Victors seinen Frieden findet, sobald der Widergänger seine Rache an den letzten lebenden Verwandten seiner "Mörder" vollendet hat – und die verfluchten Sumpfgebiete um das Haus der Crowleys dann wieder für Jagd und Tourismus nutzbar sind.

Der Reverend unterliegt diesbezüglich allerdings einem fatalen Irrtum – und wird von Crowley zunächst zweigeteilt und anschließend gehäutet.

In einem Moment der Unaufmerksamkeit Victors gelingt es Marybeth unterdessen, sich der Axt Crowleys zu bemächtigen – und mit dieser den Kopf des Widergängers zu zertrümmern.

Ein letztes Zucken von Crowleys Kadaver beendet Marybeth mit Hilfe eines Jagdgewehrs und einer Ladung Schrot.

Kritiken
Das Lexikon des internationalen Films schrieb: "Fortsetzung eines Slasherfilms, die mangelnde Originalität durch gesteigerten Blutzoll ausgleichen will."

Veröffentlichung

In Deutschland
Der Film wurde um drei Minuten gekürzt von der FSK mit einer Freigabe ab 18 freigegeben und wurde in Deutschland in dieser Version von Sunfilm Entertainment auf DVD veröffentlicht. Auch das Bonusmaterial wurde gekürzt. Eine ungeschnittene Version wurde in Österreich von ILLUSIONS UNLTD. films veröffentlicht.

In den USA
Am 13. April 2012 feierte die Uncut 35mm print Version im Rahmen des Chicago Fear Fest seine Premiere.

Einzelnachweise

Weblinks

US-amerikanischer Film
Splatterfilm
Horrorfilm
Filmtitel 2010
Horrorkomödie

Hatchet II


Boleslav 2. (død 7. februar 999), også kaldet Boleslav den Fromme (), var fyrste af Bøhmen fra 967/972 til 999. Han tilhørte slægten Přemysliderne og herskede som hertug af Bøhmen over regionen omkring Prag, Bøhmens dominerende territorium.

Se også
 Bøhmens regenter

Eksterne henvisninger

Přemysliderne
Hertuger af Bøhmen
Personer fra Prag

Boleslav 2. af Bøhmen


Cheryl Morgan est une critique littéraire et éditrice britannique de science-fiction. Elle remporte le prix Hugo 2004 du meilleur magazine amateur pour son travail sur le fanzine Emerald City de 1995 à 2006. Elle a été la première personne ouvertement trans à remporter un prix Hugo et est actuellement rédactrice en chef du magazine de science-fiction Salon Futura.

Biographie
Cheryl Morgan édite le fanzine Emerald City de 1995 à 2006. Elle réside à Melbourne, à San Francisco et au Royaume-Uni pendant cette période. Elle fait partie de l'équipe qui dirige Science Fiction Awards Watch et est rédactrice non romanesque du Clarkesworld Magazine de 2009 à 2011. Elle est propriétaire de Wizard's Tower Press et de la boutique de livres électroniques Wizard's Tower Books avant sa fermeture en raison de changements dans la réglementation de l'Union européenne. Elle est rédactrice en chef de Salon Futura, un magazine de science-fiction proposant un mélange d'articles et de vidéos lancé en 2010.

Cheryl Morgan est invitée d'honneur à l'Eurocon 2012, et a été juge pour le Prix Otherwise en 2018.  Elle est conférencière principale à la conférence Worldling SF en 2018 et siège au conseil consultatif de Fafnir – Nordic Journal of Science Fiction and Fantasy Research. Morgan est également administratrice de San Francisco Science Fiction Conventions Inc, et est l'une des fondatrice de l'Association pour la reconnaissance de l'excellence dans la traduction SF & F.

En plus de son travail littéraire, Cheryl Morgan co-présente Women's Outlook, une émission de radio associative hebdomadaire à Bristol, au Royaume-Uni, axée sur les problèmes des femmes, et est directrice de The Diversity Trust, une société d'intérêt communautaire basée au Royaume-Uni. Elle est également coprésidente d'OutStories Bristol, une organisation d'histoire LGBT, et a présenté des travaux sur l'histoire trans sous la forme de conférences.

Prix et distinctions
Cheryl Morgan a été nommée pour plusieurs prix Hugo et en a remporté quatre : meilleur magazine amateur en 2004 pour Emerald City, meilleur écrivain amateur en 2009 et meilleur magazine semi-professionnel en 2010 et 2011, avec l'équipe de Clarkesworld. Elle est la première personne ouvertement trans à gagner un prix Hugo.

Notes et références

Liens externes

Éditeur d'œuvres de science-fiction
Critique de science-fiction
Femme de lettres britannique
Écrivain britannique du XXe siècle
Écrivain britannique du XXIe siècle
LGBT dans la littérature britannique
Lauréat du prix Hugo
Femme trans
Pages avec des traductions non relues

Cheryl Morgan


හැඳින්වීම

මානව ඉතිහාසය දෙස අවධානය යොමු කිරීමේ දී විද්‍යාමාන වන කරුණක් වන්නේ එකී ඉතිහාසය ගොඩනැගීමෙහි ලා මානවයා විසින් මානව සමාජය කේන්ද්‍රකර ගනිමින් සිදුකළ විප්ලව ගණනාවක් හේතු වී ඇති බවයි. එනම් පවතින සමාජයීය, දේශපාලනික, ආර්ථික හා සංස්කෘතික සාධකයන්ට අභියෝග කරමින් එම තත්ව වෙනස් කරනු පිණිස මානවයා විසින් ක්‍රියා කර ඇති ආකාරය තුළ මානව ඉතිහාසය නිර්මිත වී තිබේ. විශේෂයෙන්ම ස්වයං තීරණ ගැනීමේ බුද්ධිමය අවිය මානවයා සතු වූ දා සිට හා විධිමත් භාෂාවක් භාවිතයෙන් සමූහයක් සංවිධානය කිරීමේ ශක්‍යතාව මානවයා සතු වූ දා සිට මෙම විප්ලව සංවිධානය කිරීමේ හා මෙහෙයවීමේ හැකියාව මානව සමාජය අත්පත් කරගන්නට ඇති බව සිතිය හැකිය. එතැන් පටන් මානවයා බාහිර ලෝකය පිළිබඳව සබුද්ධිකව සවිඥානික වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස විප්ලව මානව සමාජයේ ආකෘතිය තීරණය කිරීමේ බලවේගයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතී.

එලෙස මානව සමාජය තුළ සුවිශේෂී වැදගත්කමක් හිමි කර ගන්නා විප්ලව ගණනාවක් විවිධ හේතු මත පදනම්ව මානව ඉතිහාසය පුරා ක්‍රියාත්මක වී තිබේ. එම විප්ලව මූලික වශයෙන් පුරවැසි විප්ලව සහ තාක්ෂණික විප්ලව ලෙස වර්ග කළ හැකි අතර ඒවා පිළිබඳ වෙන් වෙන් වශයෙන් හඳුනා ගැනීම වැදගත්ය.

පුරවැසි විප්ලව

පුරවැසි විප්ලව ලෙස හඳුනාගත හැක්කේ යම් සමාජයීය, සංස්කෘතික, ආර්ථික හෝ දේශපාලනික අරමුණක් මත පදනම්ව එම සාධකවල පවතින ස්වභාවය බහුතරයකගේ සාපේක්ෂ කැමැත්ත මත වෙනස් කිරීම උදෙසා පුරවැසියන්ගේ සාමූහික සහභාගිත්වයෙන් සිදුකරනු ලබන සමාජ ක්‍රියාවලීන්ය. ප්‍රංශ විප්ලවය සහ රුසියානු විප්ලවය මේ සඳහා නිදසුන් ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය.

තාක්ෂණික විප්ලව

තාක්ෂණික විප්ලව ලෙස හඳුනාගත හැක්කේ නව සොයාගැනීම් හා තාක්ෂණය මත පදනම්ව මානව සමාජය තුළ සිදු වූ සුවිශේෂී වෙනස්කම් සහිත තත්වයන්ය. මේ සඳහා එක් නිදසුනක් ලෙස පෙන්වා දිය හැක්කේ කාර්මික විප්ලවය ලෙස අප හඳුනාගන්නා 18 හා 19 වෙනි සියවස්වල එංගලන්තයෙන් ආරම්භ වී යුරෝපය පුරාත් ඉන් අනතුරුව මුළු ලෝකය පුරාමත් ව්‍යාප්ත වූ තාක්ෂණික විප්ලවයයි. එසේම නූතන යුගයේ දී ගුටෙන්බර්ග්ගේ මුද්‍රණ යන්ත්‍රයත් සමඟ සමාජගත වූ පුවත්පතේ ආගමනයත් සමඟ නිල නොවන වශයෙන් ආරම්භ වී පශ්චාත් නූතන යුගයේ දී අන්තර්ජාලය ප්‍රමුඛ කරගත් සන්නිවේදන ක්‍රමවේද තුළින් උත්කර්ෂයට නැංවුණු සමාජයීය, සංස්කෘතික හා ආර්ථික පෙරළිය ලෙස අප හඳුනාගනු ලබන තොරතුරු විප්ලවය ද මෙම තාක්ෂණික විප්ලව සඳහා නිදසුනක් වශයෙන් ගෙනහැර දැක්විය හැකිය. තව ද වර්තමානයේ දී මානව සමාජය තුළ වැඩි වශයෙන් කතාබහට ලක්වන නව තාක්ෂණික විප්ලව ක්‍රමවේදයක් ලෙස සයිබර් විප්ලව පිළිබඳව අවධානය යොමු කළ හැකිය.

සයිබර් විප්ලව

සයිබර් විප්ලවයක් යනු තථ්‍ය සමාජය (Real Society) තුළ දැවැන්ත සමාජ වෙනසක් ඇති කිරීම සඳහා හෝ එසේ කිරීමට බලපෑම් කිරීම සඳහා තථ්‍යාසන්න සමාජය (Virtual Society) තුළ සිදුකරන පුද්ගලයින් සංවිධානය කිරීමකි. මෙය සිදුකරනු ලබන්නේ තථ්‍යාසන්න සමාජය තුළ අන්තර්පුද්ගල සම්බන්ධතා ගොඩනැගීම සඳහා භාවිත කරනු ලබන අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණය භාවිතයෙනි. එනම් විද්‍යුත් තැපෑල, බ්ලොග් අඩවි, සංවාද සේවා හා මිතුරු ජාල සේවා යනාදී වූ අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණයේ විවිධ ක්‍රමවේද ඒ සඳහා භාවිත කරනු ලබන අතර ඒවා අතරිනුත් සයිබර් විප්ලව සඳහා යොදාගනු ලබන වඩාත් ජනප්‍රියතම හා ඵලදායීම ක්‍රමවේදය වන්නේ ෆේස්බුක් වැනි මිතුරු ජාල සේවා භාවිතයයි.

ඒ අනුව සයිබර් විප්ලවයක් සඳහා මිතුරු ජාල සේවා ඇතුළුව අන්තර්ජාලයේ අනෙකුත් සමාජ ජාල ක්‍රමවේද භාවිත කිරීමෙන් ඉටුකර ගත හැකි අරමුණු පහත ආකාරයට ලැයිස්තු ගත කළ හැකිය.

 පුද්ගලයින් සංවිධානය කිරීම.
 කිසිදු වාරණයකින් තොරව තොරතුරු සමාජගත කිරීම සඳහා ලැබෙන අසීමිත ඉඩකඩ භාවිත කිරීමට හැකිවීම.
 එම තොරතුරු ඔස්සේ නව සමාජ මත නිර්මාණය කිරීමට, පවතින සමාජ මත වෙනස් කිරීමට හා සමාජ මත ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට ඉඩ ලැබීම.
 විවිධ බහුමාධ්‍ය ක්‍රමවේද එකකට වඩා වැඩි ගණනක් එකවර භාවිත කිරීමෙන් පණිවිඩයක් වඩාත් සාර්ථක ලෙස ග්‍රාහකගත කළ හැකිවීම.
 පුද්ගලයින් වැඩි පිරිසකට ආමන්ත්‍රණය කිරීම සඳහා අවස්ථාව ලැබීම.

ඒ අනුව ඉහතින් සඳහන් කර ඇති භාවිතයන් ඔස්සේ සයිබර් විප්ලවයක් මෙහෙයවිය හැකි අතර එමඟින් තථ්‍ය සමාජය වෙත වඩාත් තීව්‍ර බලපෑමක් ඇති කළ හැකිය. එය සිදුවන ආකාරය ඉහත භාවිතයන් පිළිබඳව වෙන් වෙන් වශයෙන් අවධානය යොමු කිරීමෙන් පැහැදිලි කර ගත හැකිය.

සයිබර් විප්ලවයක මූලික අරමුණක් වන්නේ යම් නිශ්චිත අරමුණක් සඳහා පුද්ගලයින් සංවිධානය කිරීමයි. මේ සඳහා අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණයේ (Internet Social Networking) ප්‍රසිද්ධම භාවිතය වන මිතුරු ජාල සේවාවන් මෙන්ම විද්‍යුත් තැපැල් ක්‍රමවේදය, බ්ලොග් අඩවි හා සංවාද සේවාවන් ඇතුළු ක්‍රමවේද ගණනාවක් භාවිත කළ හැකිය. මේවා අතරින් මිතුරු ජාල සේවාවක සිදුවන්නේ තම ගිණුම සමඟ සම්බන්ධ වී සිටින මිතුරන් හරහා සිදුවන සංවිධාන ගත වීමයි. එනම් මිතුරෙකු විසින් සිදු කරන දැනුවත් වීමක් මත ඊට සහය පළකිරීම සඳහා කටයුතු කිරීම මෙහි දී සිදු වේ. එමෙන්ම යම්කිසි අරමුණක් උදෙසා පුද්ගලයින් සංවිධානය කිරීම පිණිස මිතුරු ජාල සේවා වෙබ් අඩවියක් තුළ නිර්මාණය කළ ප්‍රවර්ධන පිටුවක් (Promotion Page) හෝ කණ්ඩායමක් (Group) මාර්ගයෙන් ද මෙම දැනුවත් වීම සිදු විය හැකිය. මෙම දැනුවත් වීම සිදු වන්නේ තමාගේ මිතුරෙක් එම පිටුවට කැමැත්ත පළකළ බව (Like) හෝ එම කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙක් වූ බව දන්වා සිදුකරනු ලබන ප්‍රවර්ධනය කිරීම ඔස්සේ මිතුරා අනුව යමින් තමා ද එම පිටුවේ හෝ කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙක් බවට පත්වීමයි.

මිතුරු ජාල සේවා වෙබ් අඩවි තුළ දැකිය හැකි මෙම ජාලගත ක්‍රමවේදය ඔස්සේ මෙන්ම විද්‍යුත් තැපෑල ඔස්සේ හුවමාරු වන විද්‍යුත් තැපැල් පණිවිඩ හරහාත් පෞද්ගලිකව පවත්වාගෙන යනු ලබන බ්ලොග් අඩවි හරහා මෙන්ම පෞද්ගලිකව හෝ සංවිධානමය වශයෙන් පවත්වාගෙන යනු ලබන වෙබ් අඩවි හරහාත් සයිබර් විප්ලවයක් උදෙසා පුද්ගලයින් සංවිධානය කිරීම සිදුකළ හැකිය. එසේම පුද්ගලයින් අතර අන්තර්ජාලය ඔස්සේ සිදුවන පුද්ගලික සංවාද (Private Chat) හෝ කණ්ඩායම් සංවාද (Group Chat) මඟින් ද සයිබර් විප්ලවයක් සඳහා පුද්ගලයින් සංවිධානය කිරීමට කටයුතු කළ හැකිය.

විශේෂයෙන්ම සයිබර් විප්ලව මඟින් සිදුකරනු ලබන සමාජ බලපෑම අද්‍යතනයේ සමාජ ව්‍යාපාර සඳහා අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් බවට පත්ව ඇත්තේ තථ්‍ය සමාජයේ දී පුවත්පත්, ගුවන්විදුලි මෙන්ම රූපවාහිනී ආදී වූ සන්නිවේදන භාවිතයන් තුළ සීමාකම් පැනවෙන යම් යම් තොරතුරු සමාජගත කිරීම සඳහා තථ්‍යාසන්න සමාජය තුළ දී කිසිදු සීමාවක් හෝ බාධාවක් ඇති නොවීමයි. එනිසා තථ්‍ය සමාජය තුළ වාරණයට ලක්වන හා මතභේදයට ලක්වන බොහෝ තොරතුරු තථ්‍යාසන්න සමාජය තුළ සමාජගත කරමින් ඒ ඔස්සේ තථ්‍ය සමාජය තුළ වෙනසක් ඇතිකිරීම සඳහා සාධනීය බලපෑමක් ඉතා සාර්ථකව සිදු කළ හැකිය.

ඒ අනුව සයිබර් විප්ලව සඳහා මානව සමාජය යොමුවන ප්‍රධානතම සාධකයක් ලෙස තොරතුරු සිමා රහිතව සමාජගත කිරීමට තථ්‍යාසන්න සමාජයේදී හිමිවන නිදහස පෙන්වා දිය හැකිය.

සමාජයට බලපෑමක් කළ හැකි එහෙත් ප්‍රධාන ධාරාවේ මාධ්‍ය මඟින් සමාජගත කළ නොහැකි තථ්‍ය සමාජයේ තොරතුරු තථ්‍යාසන්න සමාජය සමාජය තුළ මිතුරු ජාල සේවා වෙබ් අඩවි හා බ්ලොග් අඩවි ඔස්සේ සමාජගත කිරීමෙන් තථ්‍ය සමාජය කෙරෙහි බලපෑමක් ඇති කිරීමට හැකිවේ. එනම් තථ්‍ය සමාජ තොරතුරක් සමාජයේ වැඩි පිරිසකට සන්නිවේදනය වන ලෙස තථ්‍යාසන්න සමාජය හරහා ප්‍රතිසමාජගත කිරීමෙන් සයිබර් විප්ලවයක් ඔස්සේ සමාජ වෙනසකට කටයුතු කළ හැකිය.

තව ද එම තොරතුරු මඟින් සමාජය තුළ නව සමාජ මත නිර්මාණය කිරීමට, පවතින සමාජ මතයන් වෙනස් කිරීමට හා සමාජ මත ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට ද අවස්ථාව උදාවේ. එම සමාජ මත පළමුව තථ්‍යාසන්න සමාජය තුළත් ඉන් අනතුරුව ඒවා තථ්‍ය සමාජය වෙත විසරණය කිරීමත් සිදුකළ හැකිය.

ඒ අනුව සයිබර් විප්ලවයක් සඳහා සමාජ මත මඟින් ද ප්‍රබල දායකත්වයක් සපයනු ලැබේ. එම සමාජ මත හැසිරවීම පිණිස අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණයේ ක්‍රමවේද භාවිත කිරීම තුළ සාර්ථක සයිබර් විප්ලවයකට අවශ්‍ය පදනම සකස් කරගත හැකිය.

එසේම විවිධ බහුමාධ්‍ය ක්‍රමවේද එනම් ඡායාරූප, වීඩියෝ දර්ශන, හඬපට ආදිය භාවිත කරමින් පණිවිඩයක් වඩාත් ප්‍රතිඵලදායී ලෙස පරිශිලකගත කිරීමට අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණයේ ක්‍රමවේද භාවිතයට ගැනීමට හැකිවීම සයිබර් විප්ලවයක අරමුණු ඉටුකර ගැනීමට ඇති තවත් ආකාරයකි. මේ සඳහා ද මිතුරු සේවා වෙබ් අඩවි, බ්ලොග් හා වෙබ් අඩවි මෙන්ම  විද්‍යුත් තැපෑල හා සංවාද ක්‍රමවේදයත් භාවිතයට ගත හැකිය. එතුළින් පළමුව තථ්‍යාසන්න සමාජයේ සාමාජිකයින්ට ආමන්ත්‍රණය කිරීම මඟින් එම පණිවිඩය ඉන් අනතුරුව තථ්‍ය සමාජය කරා රැගෙන යා හැකිය.

තථ්‍යාසන්න සමාජය හා ගනුදෙනු කරන පුද්ගලයින් වැඩි පිරිසකට අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණ ක්‍රමවේද ඔස්සේ ආමන්ත්‍රණය කිරීමට හැකිවීමත් සයිබර් විප්ලවයක් සාර්ථක කරගැනීම සඳහා වැදගත් වන සාධකයකි. මන්ද යත් අනෙකුත් මාධ්‍යයන් මඟින් සීමිත පිරිසකට කරනු ලබන ආමන්ත්‍රණය මෙහි දී විශාල පිරිසක් ඉලක්ක කරගෙන කළ හැකි වීම මෙහි ඇති වඩාත් වාසිදායකම තත්වයයි. එනම් අන්තර්ජාලය තුළ දී තථ්‍ය සමාජයේ දී දැකිය හැකි කිසිදු භෞතික සීමාවක් වලංගු නොවන අතර එම තත්වය දැකිය ලොව පවතින ප්‍රමුඛතම සන්නිවේදන භාවිතය වන්නේ ද අන්තර්ජාලයයි. ඊට අමතරව චන්ද්‍රිකා තාක්ෂණය තුළ ද මෙම තත්වය දැකිය හැකි අතර එනිසාම මෙම සන්නිවේදන භාවිතයන් ද්විත්වය මඟින් ආවරණය කළහැකි පරිශීලකයින් ප්‍රමාණය ද අතිවිශාල වේ.

අරාබි වසන්තය

මේ ආකාරයට අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණයේ ක්‍රමවේද ප්‍රයෝගිකව භාවිතයට ගනිමින් සිදුකළ ලොව පළමු හා සුවිශේෂතම සයිබර් විප්ලවය වන්නේ මුලින් අරාබි විප්ලවය ලෙස හැඳින්වූ හා පසුව එය අරාබි වසන්තය නමින් බටහිර රටවල් ආදරයෙන් වැළඳගත් අරාබි කලාපයේ රටවල් කේන්ද්‍රකර ගනිමින් සිදු වූ දැවැන්ත සමාජ හා දේශපාලනික පරිවර්තනයයි. කෙසේ වුවත් මෙය සැබවින්ම වසන්තයක් වූවා ද එසේත් නැතිනම් එම රටවල් අඳුරට ඇද දැමූ ඛේදවාචකයක් වූවා ද යන්න වෙනමම සිතා බැලිය යුතු කරුණකි.

මෙම මහජන නැගිටීම ආරම්භ වන්නේ 2010 වර්ෂයේ අගභාගයේ දී ටියුනීසියාව තුළිනි. ඒ එරට තුළ රාජ්‍ය විරෝධී උද්ඝෝෂණ පැතිර යාමත් සමඟ ය. එම උද්ඝෝෂණ සඳහා රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ දුෂණ ක්‍රියා හේතු වූ අතර මෙම මහජන නැගිටීම වූයේ එම දුෂණ ක්‍රියාවලට මහජනයා තුළින් ඇති වූ විරෝධයේ උච්ඡතම අවස්ථාවයි. එම උඝෝෂණවල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අවසානයේ එරට ජනාධිපතිවරයාට ද සිය ධූරයෙන් ඉවත් වීමට සිදු වූ අතර අරාබි කලාපයේ පමණක් නොව මුළු ලොවේම අවධානය යොමු වූ සමාජ සංසිද්ධියක් බවට මෙය පත්විය.

ටියුනිසියාවේ මෙම මහජන නැගිටීම සඳහා බලපෑ ආසන්නතම  හේතුව වූයේ එරට 26 හැවිරිදි පළතුරු වෙළෙන්දෙක් විසින් තමාට එරට පොලිසියෙන් සාධාරණය ඉටු නොවීමට විරෝධය පෑමක් වශයෙන් ගිනිතබා ගැනීමයි. මෙම සිද්ධිය මිතුරු ජාල සේවා වෙබ් අඩවි තුළින් හා අන්තර්ජාලය තුළ ක්‍රියාත්මක වන බ්ලොග් ඇතුළු අනෙකුත් සමාජ ජාල ක්‍රමවේද මඟින් මුළු රටේම හා මුළු ලෝකයේම අවධානයට ලක් කළේය. එසේ සිදු කිරීම තුළ සංවිධානය වූ මහජන මතය අවසානයේ දී අරාබි කලාපයම කැළඹූ සංසිද්ධියක් බවට පත්විය.

මෙලෙස ටියුනීසියාවෙන් ඇරඹෙන මෙම මහජන නැගිටීම ඉන් අනතුරුව ඊජිප්තුවට, ලිබියාවට හා යේමනයට ද පැතිරුණි. විශේෂයෙන්ම රාජ්‍ය මාධ්‍ය මඟින් සිදුකරන සත්‍ය තොරතුරු වසන් කිරීම තුළ මහජනයාට මෙම අරගලය ඉදිරියට රැගෙන යාම සඳහා පිටුබලය සපයන්නේ අන්තර්ජාලයේ සමාජ ජාලකරණ වෙබ් අඩවි ප්‍රමුඛ කරගත් මාධ්‍යයන් විසිනි. එනිසා ලොව ප්‍රථම සයිබර් විප්ලවය මානව ඉතිහාසයේ දිශානතිය වෙනස් කරනු ලැබූ ඉතා සුවිශේෂී ක්‍රියාවලියක් ලෙස ද හඳුනාගැනීම වැදගත් වේ.

ඊජිප්තුව තුළ මෙය සිදුවන්නේ එරට සරසවි සිසුන්ගේ හා සෙසු ක්‍රියාකාරීන්ගේ නායකත්වය මඟිනි. එහි දී අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණ ක්‍රමවේද මත පමණක් යැපීමට ඔවුන් උත්සහ නොගන්නේ පාලකයන්ගේ බල කිරීම මත  අන්තර්ජාලයට ප්‍රවේශ වීමට ඇති තාක්ෂණික ක්‍රමවේද අදාළ සමාගම් විසින් අවහිර කිරීමට ඉඩ තිබූ බැවිනි. කෙසේ වුවත් ඊජිප්තුව තුළ ද මහජනයා දැනුවත් කිරීම පිණිස හා සංවිධානය කිරීම පිණිස අන්තර්ජාලය සාර්ථකව භාවිත වූ බවට දැක්විය හැකි හොඳම නිදසුන වන්නේ මහජන නැගිටීම් සඳහා අන්තර්ජාලය භාවිත කිරීම වළක්වනු පිණිස මුබාරක් රජය විසින් 2011 ජනවාරි 28 ඊජිප්තුව ගෝලීය අන්තර්ජාල සබඳතාවලින් කපා හැරීමයි. එසේ සිදුකළත් එම මහජන නැගිටීම්වල අඩුවීමක් දක්නට නොලැබුණු අතර මහජන මතය ඉතා ශක්තිමත්ව සංවිධානය වී තිබීම එයට හේතුව විය.

ලිබියාව තුළ මෙය සිදුවන්නේ ෆේස්බුක් හා ට්විටර් ප්‍රමුඛ කර ගත් අන්තර්ජාල වෙබ් අඩවි තුළින් ගඩාෆිගේ සැබෑ නිරුවත ලෝකය ඉදිරියේ හෙළිදරව් වීම නිසා එම වෙබ් අඩවි පිළිබඳ ගඩාෆි දැක්වූ බිය සහ වෛරය දැක්වෙන කාටුන් විවිධ වෙබ් අඩවි මඟින් ලොව පුරා ප්‍රචාරය වීම තුළිනි. ගඩාෆිට විරුද්ධව පැනනගින මහජන නැගිටීම් මර්දනය කිරීම පිණිස රාජ්‍ය බලය යොදා ගනිමින් සිය ගණනින් මහජනයා ඝාතනය කිරීමට ගඩාෆි කටයුතු කළ නිසා ජාත්‍යන්තර පොලීසිය මඟින් ද ගඩාෆිට එරෙහිව නිවේදනයක් නිකුත් කරන ලදි. එසේ ම එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය මඟින් ගත් ක්‍රියාමාර්ග නිසා ද ලිබියාවේ තත්වය වඩාත් සංකීර්ණ අතට හැරුණි.

පැවති සැබෑ තත්වය එරට ප්‍රධාන ධාරාවේ මාධ්‍යයන් විසින් ප්‍රචාරය නොකළ නිසා ලිබියාවේ සැබෑ තත්වය ලෝකය හමුවේ කියාපෑමට කටයුතු කළේ බ්ලොග් අඩවි රචකයින් හා මිතුරු ජාල සේවා වෙබ් අඩවි විසිනි. විශේෂයෙන්ම මෙහි දී සිය බ්ලොග් අඩවි තුළින් අතිදැවැන්ත කාර්යභාරයක් ඉටුකළ පුරවැසි මාධ්‍යකරුවන්ට ලිබියාව තුළ සිදුකළ සයිබර් විප්ලවයේ වැඩි ගෞරවය හිමි විය යුතුය.

මෙලෙස ටියුනීසියාවෙන් ආරම්භ වී පසු ව අරාබිකරයේ විවිධ රාජ්‍යයන් කරා පැතිර ගිය මහජන නැගිටීම් සමූහය සයිබර් විප්ලවයක ප්‍රයෝගික ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳව මෑත කාලීන වැදගත් ම හා සුවිශේෂතම නිදසුනයි. එසේ වුවත් එම විප්ලවය තුළින් ඒකාධිපති පාලකයන් සිය තනතුරුවලින් පහකළ හැකි වුවත් සත්‍ය වශයෙන්ම අරාබිකරයට ඔවුන් පැතූ වසන්තය උදා වූවා ද යන්න සැක සහිතය. මන්ද යත් අරාබි වසන්තය නාමයෙන් බටහිර රටවල් විසින් අරාබිකරයේ රටවල් තුළ යුද්ධ මෙහෙය වීමට මැදිහත් වීම තුළ අද වන විට අරාබි වසන්තය අතිසෝචනීය ඛේදවාචකයක් බවට පත් වී තිබේ.

මෙම තත්වය සයිබර් විප්ලවයක් තුළ සංවිධානාත්මකව ජනතාව මෙහෙයවීමෙන් ඔබ්බට සිතා බැලිය යුතු කරුණකි. එනම් සංවිධානාත්මක ව විප්ලවයක් මෙහෙයවීමට සයිබර් අවකාශය භාවිතයට ගත හැකි අතරම එම විප්ලවය ඔස්සේ වඩාත් සාර්ථක අවසානයක් හා ස්ථාවර විසඳුමක් සඳහා මහජන අදහස් මෙන් ම මහජන සහභාගිත්වය ලබා ගැනීමට කටයුතු කිරීමත් විප්ලවයේ නායකයින් විසින් සිදු කළ යුතුය. නමුත් අරාබි වසන්තය විසින් මඟහැර ඇති තත්වය වන්නේ මෙයයි. එනිසා අරාබි වසන්තය අනාගත සයිබර් විප්ලවයකට පූර්වාදර්ශයක් ලෙස භාවිත කරන අතර මෙම මඟහැර ඇති තත්වය පිළිබඳව ද අවධානය යොමු කිරීම තුළ සයිබර් විප්ලව නම් සංකල්පය වඩාත් අර්ථ පූර්ණ භාවිතයක් බවට පත් කිරීමට හැකිවනු ඇත.

දේදුනු විප්ලවය

ගෝලීය වශයෙන් සිදු වූ අරාබි වසන්තය හා සමාන සිදුවීමක් පසුගිය ජනාධිපතිවරණ සමය තුළ දී මෙරටේ ද සිදු විය. එනම් දේදුනු විප්ලවය (Rainbow Revolution) යන නමින් බොහෝ දෙනා නොහඳුනන නමුත් මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා තුන්වන වරට ජනාධිපති අසුනට පත්වීම වළක්වනු පිණිස ෆේස්බුක් ප්‍රමුඛ වෙබ් අඩවි මඟින් ගෙන ගිය අරගලයයි. මෙම විප්ලවය දේදුනු විප්ලවය ලෙස හැඳින්වීමට ද හේතුවක් තිබේ. මන්ද යත් දේදුන්නක් පායන්නේ වර්ෂාවකට පසුව එහෙත් හොඳින් සූර්යාලෝකය පතිත වීමට පෙර වන බැවිනි.

මෙම විප්ලවය සිදු කරන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ වසර දහයක පාලන සමයකින් පසුව නව ජනාධිපතිවරයෙක් පත්කර ගැනීම සඳහා එළඹුණු මැතිවරණ කාල  සීමාවක් තුළ දී වීම සහ ගෙවුණු එම දශකය මෙරටට අඳුරු යුගයක් වූ බව සංකේතවත් කරමින් මෙන්ම නව ජනාධිපතිවරයා ලෙස මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා පත්කර ගැනීමෙන් පසුව එළඹෙන යුගය මෙරටට ඉතා දීප්තිමත් යුගයක් වන බව ද දේදුනු විප්ලවය නම් සංකේතාත්මක භාවිතයේ අර්ථයයි.

මෙහි දී සිදු වූයේ අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණ ක්‍රමවේද ඔස්සේ මහින්ද රාජපක්ෂ රජයේ දුෂණ රටට හෙළිදරව් කිරීමයි. ඒවා අතර බලය අවභාවිත කිරීම්, සැකසහිත මිනීමැරුම් හා අතුරුදහන් කිරීම් මෙන්ම මුදල් භාවිතයන් පිළිබඳව ද රටට හෙළිදරව් නොවුණ කරුණු ෆේස්බුක් හා බ්ලොග් අඩවි මඟින් හෙළිදරව් කෙරුණි. එසේම අලුත් පරපුර නමින් ක්‍රියාත්මක වූ කලාකරුවන්ගේ සංවිධානයකට සිදුකළ පහරදීමක් සඳහා ප්‍රමාණවත් සාධාරණයක් ඉටුනොවූ තැන එම සිද්ධිය ෆේස්බුක් වෙබ් අඩවිය හරහා ජනතා අධිකරණය ඉදිරියේ කලාකරුවන්ගේ සාධාරණ කරුණු දැක්වීම් සහිතව විභාග විය. එසේ විභාග වීමෙන් පසු ජනවාරි 8 වන දා රටේ මහජනයා තම තීන්දුව ප්‍රකාශ කළේ රට නව ජනාධිපතිවරයෙකුට භාර කරමිනි.

මහින්ද රාජපක්ෂ සමයේ රාජ්‍ය මාධ්‍ය අවභාවිත කරන බවට ද බොහෝ පාර්ශවයන් වෙතින් චෝදනා නැගුණි. එසේම මෙම ජනාධිපතිවරණ මැතිවරණය සමයේ දී මෙම තත්වය වඩාත් උග්‍ර තත්වයට පත් වූයේ සිය දේශපාලන රැස්වීම් පවා රාජ්‍ය මාධ්‍ය මඟින් සජීවීව විකාශය කිරීමත් සමඟය. රාජ්‍ය මාධ්‍යවල වගකීම විය යුත්තේ විපක්ෂයේ හඬටත් සාධාරණ අවස්ථාවක් ලබා දීම වුවත් විපක්ෂ දේශපාලඥයින්ට හා විකල්ප මතධාරීන්ට රාජ්‍ය මාධ්‍ය තහනම් කලාප විය. එනිසා එම හඬ සමාජගත කිරීමේ එකම ක්‍රමවේදය වූයේ අන්තර්ජාල සමාජ ජාලකරණයේ ක්‍රමවේද භාවිත කිරීමයි. එම ක්‍රමවේදය ඔස්සේ රටේ බුද්ධිමතුන් හා කලාකරුවන් ප්‍රමුඛ ජන මත සංවිධායකයින් ජනතාව වෙත සිය හඬ ගෙන ගිය අතර ඔවුන්ගේ එකම ඉල්ලීම වූයේ රටේ පවතින මෙම තත්වය වෙනස් කිරීමට දායක වන බව පැවසීමයි.

සමාලෝචනය

අරාබි වසන්තය හා දේදුනු විප්ලවය මෙන් ප්‍රමුඛ ගණයේ සයිබර් විප්ලව නොවුණත් විවිධ රටවල්වල ආණ්ඩුවල තීරණවලට එරෙහිව ජනතාව සිය මතය ෆේස්බුක් හා ට්විටර් වැනි වෙබ් අඩවි හරහා පළකොට ආණ්ඩුවට සිය මතය ඉදිරිපත් කිරීමේ ක්‍රමවේදයක් වශයෙන් ද සයිබර් විප්ලව අද වන විට භාවිත වේ. මේ සඳහා ආසන්නතම නිදසුන වන්නේ ඉන්දියාවේ රජය මඟින් අසභ්‍ය චිත්‍රපටවලට එරෙහිව පැනවූ තහනම ඉවත් කිරීමට මෙවැනි වෙබ් අඩවි ඔස්සේ ඇති වූ විරෝධය බලපෑමයි. එසේ විරෝධය පෑ පුද්ගලයින් අතර සොෆියා හයට් නම් සරාගී නිළිය ප්‍රමුඛ වන අතර තහනමට එරෙහිව ඇය සිය විරෝධය පෑවේ තම ට්විටර් ගිණුමට තමාගේ නිරුවත් ඡායාරූපයක් එක් කරමිනි. මෙම සිදුවීම අන්තර්ජාලය ඔස්සේ ප්‍රබල ජනමතයක් නිර්මාණය වීමට හේතු වූ අතර එම ජනමතයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස තහනම ඉවත් කර ගැනීමට ඉන්දියානු රජය කටයුතු කළේය.

මේ අනුව බලන කල සයිබර් විප්ලව අද්‍යතනය වන විට මානව සමාජය හැසිරවීමේ ප්‍රබලතම බලවේගයක් බවට පත්ව ඇති බව ප්‍රකාශ කළ හැකිය. එසේ ම මානව සමාජයේ අනාගතය තීරණය කිරීමේ සාධකයක් වශයෙන්  සයිබර් විප්ලව වර්තමානය තුළ සුවිශේෂී කාර්යභාරයක් ඉටු කරමින් සිටින බව ද ප්‍රකාශ කළ යුතුය.

මේ අඩවිත් බලන්න
 ෆේස්බුක්
 නව යටත්විජිතවාදය

බාහිර සබැඳි
 Iranga.net website

අන්තර්ජාලය
වෙබ් අඩවි
ජනමාධ්‍ය
සන්නිවේදනය
ජන සන්නි‍වේදනය

සයිබර් විප්ලව


يوسف إبراهيم الغانم، (1923 في مدينة الكويت  - 2 يونيو 2009)، اقتصادي كويتي.

حصل على شهادة الثانوية من البصرة في العراق، وحصل على الشهادة الجامعية من جامعة القاهرة في تخصص إدارة الأعمال في عام 1949.

كان عضوا في المجلس البلدي في عامي 1950 و 1951، وقد أسس شركة يوسف إبراهيم الغانم في عام 1953، وكان عضوا في اللجنة التنفيذية العليا في المجلس الأعلى الذي كان بمثابة مجلس الوزراء منذ عام 1961 وحتى 1962، وقد كان من الأعضاء المؤسسين لجمعية الهلال الأحمر الكويتية وعضو مجلس إدارة فيها منذ عام 1966 وحتى وفاته في 2009، وقد عُيِّن بمرسوم أميري عضوا في مجلس التخطيط في عام 1962 مع كل من جاسم حمد الصقر وخالد عيسى الصالح ويعقوب يوسف البدر كممثلين للقطاع الخاص، وهو عضو مجلس إدارة غرفة التجارة والصناعة.

مراجع

اقتصاديون كويتيون
خريجو جامعة القاهرة
مواليد 1923
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009

يوسف إبراهيم الغانم


Oxley Highway is a rural highway in New South Wales, Australia, linking Nevertire, Gilgandra, Coonabarabran, Tamworth, and Walcha to Port Macquarie, on the coast of the Tasman Sea. It was named to commemorate John Oxley, the first European to explore much of inland New South Wales in 1818.

Route
Oxley Highway commences at the intersection with Mitchell Highway at Nevertire and travels in an easterly direction through Warren to Gilgandra, where it intersects with Castlereagh Highway. It shares a concurrency with Newell Highway from there to Coonabarabran, where it splits off and heads east again through Gunnedah to Tamworth, where it shares another concurrency with New England Highway from there to Bendemeer. It splits off again and heads east to intersect with Thunderbolts Way at Walcha, continuing east through Yarrowitch, Ellenborough, Long Flat, Wauchope, and intersects with Pacific Highway just east of Wauchope, before eventually terminating at Port Macquarie.

About 45 kilometres of the Yarrowitch to Wauchope section is unfenced and livestock (cattle) may be encountered there, along with other wild animals on most of the highway. Kangaroos are the most likely of those to be spotted, but wombats and other marsupials may be found.

History
Work commenced in 1838 with the use of convicts working from Port Macquarie towards a spot known as "Prisoners' Garden" about 20 km from Yarrowitch. Here it is said that the convicts were chained up each night. In 1842 the track from the Northern Tablelands to Port Macquarie was opened for the first time. Wool carried along this new route reduced the travelling time to 10 days, as opposed to 12–14 weeks for the trip to Maitland. The section from Walcha to Bendemeer existed as a mapped road in 1857, was surveyed in 1867, and proclaimed a Parish Road in c.1889. West of Walcha the road was only suitable for bullock teams and they too had difficulties, especially with the ranges.

The steep range section from Yarras to Yarrowitch was in serious need of repair in 1925 when the Main Roads Board was formed. Following a re-survey in 1927 the road was altered between Yarras and Tobins Camp.

The passing of the Main Roads Act of 1924 through the Parliament of New South Wales provided for the declaration of Main Roads, roads partially funded by the State government through the Main Roads Board (later the Department of Main Roads, and eventually Transport for NSW). Oxley Highway was declared (as Main Road No. 11) from the intersection with North Coast Highway (today Pacific Highway) near Wauchope, via Walcha, Tamworth, Gunnedah, Coonabarabran, and Gilgrandra to the intersection with North-Western Highway (today Mitchell Highway) at Trangie, Main Road 202 was declared from Nevertire to Warren (and continuing north to Quambone eventually to Coonabrarbran), and Main Road 203 was declared from Warren to Collie, on the same day, 8 August 1928; with the passing of the Main Roads (Amendment) Act of 1929 to provide for additional declarations of State Highways and Trunk Roads, these were amended to State Highway 11 and Main Roads 202 and 203 on 8 April 1929.

Oxley Highway was split into two parts, with the section between Tamworth and Bendemeer defined as part of Great Northern Highway (known as New England Highway from March 1933), on 23 June 1931; as a consequence Oxley Highway was re-declared to run from Trangie to Tamworth, and then from Bendemeer to Wauchope. On 30 September 1933 the section between Walcha and Port Macquarie was officially opened; Walcha Shire maintained 106 km of the highway until July 1966 when this part was taken over by the Department of Main Roads.

The western end of the highway was rerouted through Warren to terminate at Nevertire instead on 13 June 1951, subsuming Main Road 203 and the alignment of Main Road 202 between Warren and Nevertire; Main Road 202 was truncated at Warren as a result, and Main Road 347 was extended along the old alignment from Collie to Trangie (and continuing south via Albert to Melrose). Newell Highway was declared a National Highway in 1992, and was re-declared to form one continuous highway on 15 January 1993: as a consequence, Oxley Highway was split into three parts, re-declared to run from the intersection with Mitchell Highway in Nevertire to the intersection with Newell Highway in Gilgandra, then from the intersection with Newell Highway just northeast of Coonabarabran to Tamworth, and then from Bendemeer to Port Macquarie.

The passing of the Roads Act of 1993 updated road classifications and the way they could be declared within New South Wales. Under this act, Oxley Highway today retains its declaration as Highway 11, from Nevertire to Gilgandra, then from Coonabarabran to Tamworth, and then from Bendemeer to Port Macquarie.

Oxley Highway was signed National Route 34 across its entire length in 1955. With the conversion to the newer alphanumeric system in 2013, this was replaced with route B56 between Coonabarabran and Port Macquarie, with the rest of the highway west of Coonabarabran unallocated.

Major intersections

Gallery

See also

 Highways in Australia
 Highways in New South Wales

References

Walcha – 100 Years of Local Government, Walcha Shire Council, Newprint Industries, Walcha, 1989.

External links

Highways in Australia

Oxley Highway


Tale uden ord - en film om det ordløse menneske er en dansk dokumentarfilm fra 1990 med instruktion og manuskript af Poul Rude.

Handling
En film om det ordløse menneske. De fem hovedpersoner i filmen er psykisk udviklingshæmmede mennesker, som kommunikerer uden ord. I billede, lyd og musik gives der i filmen en poetisk gengivelse af psykosens og autismens univers. Filmen indledes med en tekst af Gustav Munch-Petersen: Stor lykke / stor lykke har de fået / som er født i det underste land / overalt kan I se dem / vandrende - elskende - grædende / overalt går de / men i deres hænder bærer de små ting / fra det sidste land.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1990


El Centro Cultural Sanagustin es un centro cultural de la localidad guipuzcoana de Azpeitia en el País Vasco (España). Está ubicado en el edificio del antiguo convento de San Agustín.

Historia
El párroco Kepa Susperregi y el entonces alcalde azpeitiarra, José Mª Bastida, firmaron el acuerdo de propiedad de la iglesia a favor del municipio en 1994. La pelea que durante años Iglesia y municipio mantuvieron por la propiedad de San Agustín se decidió cuando Imanol Elías, por deseo expreso del alcalde Bastida, encontró un documento en el Archivo de Oñati datado en 1842 en el que el general Espartero concedía el edificio al ayuntamiento.

El edificio es la antiguo Convento de San Agustín
En 2005 la Diputación de Guipúzcoa destinó una partida de 1750000€ para la rehabilitación de la iglesia en centro cultural.
Se inauguró en 2008, 25 años después de cerrar la iglesia.

Referencias

Enlaces externos
 La apertura de un bar en el Centro Cultural Sanagustin genera controversia en Azpeitia

Monumentos de Guipúzcoa
Centros culturales de España

Centro Cultural Sanagustin (Azpeitia)


Percival Goodhouse (1752 - 2 de agosto de 1774) fue uno de los primeros pacientes ingresados al Hospital público para personas insanas y desordenadas en Williamsburg, Virginia, después de su inauguración el 12 de octubre de 1773. Un esquizofrénico paranoico, Goodhouse escapó del asilo poco después de su ingreso y huyó al Palacio del Gobernador en Williamsburg. Fue encontrado en el laberinto del jardín del Palacio, agarrando un cuchillo de grandes dimensiones. Goodhouse fue juzgado y condenado por intentar asesinar al gobernador (John Murray, Lord Dunmore) y fue ahorcado el 2 de agosto de 1774. Su cuerpo fue dejado a pudrirse en un campo más allá del campus de la universidad. Los estudiantes a menudo descubrían sus restos como una broma.

Varios casos de supuestos avistamientos de fantasmas en el laberinto del jardín han sido atribuidos a Goodhouse. Un relato describe el encuentro de un estudiante de la Universidad de William & Mary con un par de pies "blancos, de color leche, transparente" que desapareció tras un examen más detenido. Otra historia, de acuerdo al asesinato de una estudiante en la década de 1969, han sido asociados equivocadamente con Goodhouse.

Referencias

Fantasmas

Percival Goodhouse


Biserica Ortodoxă este cea mai răspândită denominațiune creștină în Bosnia și Herțegovina și al doilea cel mai răspândit grup religios din țară, după Islam și înaintea Romano-Catolicismului. O mare majoritate a creștinilor ortodocși din Bosnia și Herțegovina aparțin Bisericii Ortodoxe Sârbe. Potrivit CIA Factbook, creștinii ortodocși reprezintă aproape 31% din populația țării.

Istoric
Ortodoxia s-a răspândit la sfârșitul Evului Mediu - sub forma Bisericii Ortodoxe Sârbe - în partea de est a Herțegovinei, și anume în Zachlumia, după ce a fost cucerit de Regatul Serbiei. Zachlumia a fost cucerit de banul Ștefan al II-lea al Bosniei la sfârșitul anilor 1320 și a făcut parte de atunci înainte din Banatul Bosniei (ulterior regat), în care Biserica Romano-Catolică și indigena Biserică Bosniacă se întreceau între ele pentru supremație. Într-un astfel de climat politic, Ortodoxia nu pare să fi pătruns în Bosnia medievală dincolo de Podrinje.

Cucerirea otomană a Regatului Bosniei în 1463 a dus la schimbări drastice în structura confesională din Bosnia și Herțegovina, făcând să apară Islamul, iar creștinismul ortodox să se răspândească în Bosnia. Sultanul Mahomed Cuceritorul a promis să protejeze creștinismul Ortodox și, la fel ca toate bisericile ortodoxe, Biserica Ortodoxă Sârbă s-a bucurat de un mare sprijin din partea statului otoman. Otomanii au introdus o populație creștin-ortodoxă considerabilă în Bosnia, inclusiv vlahii din Balcanii de est. Convertirea adepților Bisericii Bosniace a contribuit, de asemenea, la răspândirea Ortodoxiei. Mai târziu, zonele abandonate de catolici în timpul Războaielor Otomano-Habsburgice au fost populate cu musulmani și creștini ortodocși. Regimul otoman a favorizat constant Biserica Ortodoxă în dauna Bisericii Catolice și a încurajat convertirea catolicilor la Ortodoxie din cauza oportunității politice: în timp ce întreaga ierarhie ortodoxă a fost supusă sultanului, catolicii au fost suspectațide complicitate cu frații lor din afara Imperiului Otoman.

În timp ce bosniacilor catolici li s-a permise doar să-și repare obiectele sacre existente, construcția pe scară largă a bisericilor și mănăstirilor ortodoxe în Bosnia a început în nord-vestul țării în 1515. Un preot ortodox a fost prezent deja la Sarajevo în 1489, iar prima biserică ortodoxă a orașului a fost construită între 1520 și 1539. Pe la 1532, creștinii ortodocși bosniaci au avut propriul lor mitropolit, care a avut reședința oficială la Sarajevo începând din 1699. Pe la sfârșitul secolului al XVIII-lea, mitropolitul Bosniei avea autoritate asupra episcopilor ortodocși din Mostar, Zvornik, Novi Pazar și Sarajevo. Înalții clerici ortodocși, cu toate acestea, erau foarte prost educați și corupți; ei erau ignoranți în ceea ce privea principiile de bază ale credinței, cum ar fi cele Zece Porunci, spovedania, rugăciunile și importanța Crucii. Sincretismul a fost larg răspândit în rândul bosniacilor, iar catolicii (târziu, prin anii 1880) și musulmanii sărbătoreau slava ortodoxă.

Situația s-a schimbat totuși atunci când clerul ortodox a renunțat la loialitatea față de sultani și a început încurajarea și sprijinirea răscoalelor țărănești. Otomanii au desființat Patriarhia de Peć și, de la sfârșitul anilor 1760 până în 1880, Biserica Ortodoxă din Bosnia și Herțegovina s-a aflat în jurisdicția directă a Patriarhiei Ecumenice de Constantinopol. Ca atare, ea a fost condusă de fanarioți, greci din Istanbul. La mijlocul secolului al XIX-lea erau peste 400 de preoți ortodocși în Bosnia și Herțegovina; a fost un moment de reînnoire a prosperității Ortodoxiei din această țară. În 1920, după Primul Război Mondial și crearea Regatului Iugoslaviei, zona a intrat din nou sub autoritatea religioasă a Bisericii Ortodoxe Sârbe reunite, sub patriarhul Dimitrije.

Referințe

Bosnia
Religia Bosniei și Herțegovinei

Ortodoxia în Bosnia și Herțegovina