The Sacramento Valley is the area of the Central Valley of the U.S. state of California that lies north of the Sacramento–San Joaquin River Delta and is drained by the Sacramento River. It encompasses all or parts of ten Northern California counties. Although many areas of the Sacramento Valley are rural, it contains several urban areas, including the state capital, Sacramento. Since 2010, statewide droughts in California have further strained both the Sacramento Valley's and the Sacramento metropolitan region's water security.

Geography
The Sacramento River and its tributaries are a significant part of the geography of the Sacramento Valley. Rising in the various mountain ranges (the various Northern Coast Ranges to the west, the southern Siskiyou Mountains to the north, and the northern Sierra Nevada to the east) that define the shape of the valley, they provide water for agricultural, industrial, residential, and recreation uses. Most of the rivers are heavily dammed and diverted. In more recent years, statewide droughts in California have further strained the Sacramento Valley's water security.

The terrain of the Sacramento Valley is primarily flat grasslands that become lusher as one moves east from the rain shadow of the Coast Ranges toward the Sierra. Unlike the San Joaquin Valley, which in its pre-irrigation state was a vegetation-hostile desert, the somewhat less arid Sacramento Valley had significant tracts of forest prior to the arrival of settlers of European ancestry. Most of it was cut down during the California Gold Rush and the ensuing wave of American settlement, although there are still some heavily tree-populated areas, such as the greater Sacramento area.

Foothills become more common from just south of Corning to Shasta Lake City. These are known as the Valley Hills and begin south of the Tehama-Glenn County line near Corning. There are also a few hills in Red Bluff and Corning. There is one major range of foothills between Cottonwood and Red Bluff known as the Cottonwood Hills (a.k.a. 9-mile Hill), and there is the Cottonwood Ridge between Anderson and Cottonwood. There are some hills in Redding, a few more than Red Bluff, and north of Redding it is mainly foothills.

One distinctive geographic feature of the Sacramento Valley is the Sutter Buttes. Nicknamed the smallest mountain range in the world, it consists of the remnants of an extinct volcano and is located just outside Yuba City, 44 miles north of Sacramento.

Agriculture

Citrus and nut orchards and cattle ranches are common to both halves of the Central Valley. The Sacramento Valley's agricultural industry also resembles that of the San Joaquin Valley to the south. Nuts, such as almonds and walnuts, are of greater importance north of the Delta, and rice, nonviable in the drier San Joaquin Valley, is a major crop. The town of Corning produces olives for oil extraction and for consumption as fruit. The Sunsweet Growers Incorporated headquarters are in Yuba City. The valley controls more than two-thirds of the worldwide prune market through the over 400 growers in California.

Climate
Weather patterns in the Sacramento Valley are very similar to those in the San Joaquin Valley to the south, although the humidity and precipitation tend to be a bit higher. Summers are the dry season, with average daytime temperatures in the low to high 90s °F (low to mid 30s °C) but triple digits (38 °C and above) are a common occurrence, especially in Chico, Redding, Red Bluff, and Sacramento. The "breeze", which comes in from the Bay area, brings cooler temperatures and higher humidity. At times the delta breeze is gusty with wind speed to up to 30 mph (50 km/h) in the valley and up to 45 mph (75 km/h) in the delta region which is often breezy. This breeze can also bring morning low clouds at times into the region, but the clouds generally burn off quickly and temperatures stay cool. Summer-like conditions continue into early to mid-September but weather starts to change to cooler, wetter, foggier weather during October which gives trees vibrant autumn foliage. Winters, also known as the rainy season, are generally mild to cool, foggy and wet. Up north, the temperature averages in the mid-40s °F (mid-to-high single digits °C) and lows reaching to the low-10s °F (-10 to -12 °C), colder in the northern part of the valley and colder still in the foothills and frost can occur almost anywhere. Farther south near Sacramento, temperatures tend to stay between the low-50s and high-60s °F (10-20 °C), with nighttime temperatures dropping to the mid-30s and 40s °F (1-7 °C). The rainy season runs from November to early-April.
During the rainy season, the Sacramento Valley is prone to strong thunderstorms and tornadoes, mostly of EF0 or EF1 intensity, especially in Colusa County and areas around Corning and Orland. Flooding does occur at times during wetter periods, usually November to March. Snow in the valley is rare, although Redding and Red Bluff, being at the north end of the valley, often experience a light dusting or two per year. Chico may get a rain-snow mix every few years, but, on the average, only snows about every 5 years. Farther south in Sacramento, snow rarely occurs. During the autumn and winter months, the entire Central Valley is susceptible to dense tule fog that makes driving hazardous, especially at night and especially south of Corning. The fog can last for weeks depending on how weak the wind is. In more recent years, statewide droughts in California have further strained both the Sacramento Valley's and the San Joaquin Valley's water security.

Transportation

Interstate 5 is the primary route through the Sacramento Valley, traveling north–south roughly along the valley's western edge. Interstate 80 cuts a northeast-to-southwest swath through the southern end of the valley, mostly through Sacramento and Yolo Counties, and ends at the San Francisco-Oakland Bay Bridge. Several secondary routes connect the two roads, including Interstate 505 and State Route 113. The Sacramento area has a web of urban freeways.

Other principal routes in the region include State Route 99, which runs along the valley's eastern edge, roughly parallel to I-5, from Sacramento until its northern terminus in Red Bluff; State Route 20, which traverses the valley from west to east on its route from State Route 1 in Mendocino County to the Donner Pass; State Route 49, named in honor of the California Gold Rush and running through many old mining towns in the foothills of the valley; and State Route 45, which runs along the course of the Sacramento River roughly ten miles (20 km) east of I-5.

The Union Pacific Railroad serves the valley, with its principal north–south line from Oakland, California to Portland, Oregon, via Sacramento, Marysville, Chico, and Redding.  This is also the route of Amtrak's Coast Starlight passenger train.  The Union Pacific also has two east–west lines, through Donner Pass (the former Central Pacific Railroad), and through the Feather River gorge (the former Western Pacific Railroad).  Amtrak's California Zephyr uses the Donner Pass route. The BNSF Railway has a line from Klamath Falls, Oregon, to a junction with the Union Pacific Feather River line at Keddie.  The BNSF has trackage rights on both the UP east–west routes.  In addition, the California Northern Railroad operates the former Southern Pacific Railroad line on the west side of the valley from Davis to Tehama (near Red Bluff).

Educational institutions

University of California, Davis
California State University, Chico
California State University, Sacramento
Simpson University, in Redding
William Jessup University, in Rocklin
McGeorge School of Law in Sacramento
American River College, in Sacramento
Butte College, in Oroville
Cosumnes River College, in Sacramento
Folsom Lake College, in Folsom
Sacramento City College, in Sacramento
Shasta College, in Redding
Sierra College, in Rocklin
Solano Community College, Vacaville Center, in Vacaville
Woodland Community College, in Woodland
Yuba Community College, in Marysville

Professional sports teams

National Basketball Association (NBA)
Sacramento Kings

Pacific Coast League (minor league baseball)
Sacramento River Cats

Independent Women's Football League
Sacramento Sirens

Women's Premier Soccer League
California Storm
Sacramento Pride

United Soccer League (USL)
Sacramento Republic

Cities

Cities with over 500,000 inhabitants
Sacramento

Cities with 100,000 to 400,000 inhabitants
Chico
Elk Grove
Roseville
Vacaville

Cities with 50,000 to 100,000 inhabitants
Citrus Heights
Davis
Folsom
Rancho Cordova
Redding
Rocklin
West Sacramento
Woodland
Yuba City

Cities with 10,000 to 50,000 inhabitants
Anderson
Dixon
Galt
Lincoln
Marysville
Oroville
Red Bluff
Shasta Lake

Cities with under 10,000 inhabitants
Biggs
Colusa
Corning
Gridley
Isleton
Live Oak
Loomis
Orland
Paradise
Rio Vista
Sutter
Tehama
Wheatland
Williams
Willows
Winters

See also

 Sacramento Valley Museum
 Sacramento Valley Railroad (1852–77)
 Sacramento Valley and Eastern Railway (1908–1930s)
 Leonard M. Landsborough (ca. 1858–1927) — Sacramento Valley landowner and legislator for the area.
 John Buttencourt Avila — father of the sweet potato industry.
 Sacramento Valley National Cemetery

Notes

References

Regions of California
Valleys of Butte County, California
Valleys of California
Valleys of Colusa County, California
Valleys of Glenn County, California
Valleys of Placer County, California
Valleys of Sacramento County, California
Valleys of Shasta County, California
Valleys of Sutter County, California
Valleys of Tehama County, California
Valleys of Yolo County, California
Valleys of Yuba County, California

Sacramento Valley


La la laj ist ein Lied der polnisch-tschechischen Pop-Rock-Sängerin Ewa Farna in tschechischer Sprache. Veröffentlicht wurde der Titel 2007 als zweite Singleauskopplung aus Farnas zweitem Studioalbum Ticho (2007). Geschrieben wurde der Song von Marek Dutkiewicz, Honza Ponocný und Ewa Farna. In Polen erschien eine polnische Version des Liedes im Februar 2010 als dritte Singleauskopplung aus Farnas vierten Studioalbum Cicho (2009).

Text
Die erste Strophe lautet im tschechischen Original:
"Manchmal denke ich, dass ich zu den alten Zeiten gehöre, ich gehe hin und her, so wie ich mich fühle, ich fliege dem Blumenduft hinterher, ich fühle die Tränen und jeden Moment verschwindet die Sonne."

Die polnische Version stimmt überwiegend mit der tschechischen Version des Liedes überein:
"Mit der Zeit denke ich, dass es nicht zu dieser Zeit passt. Ich schließe die Augen, und eine andere Welt öffnet sich, ich renne durch das Meer, den Blumen geht das Weinen aus, auf dem Gesicht ist die Sonne, die Sonne streichelt."

Der Refrain ist in beiden Sprachen gleich, er besteht hauptsächlich aus La la la la la la laj.

Farna sagte folgendes über das Lied:

Musikvideo und Liveauftritte
Das Musikvideo zur tschechischen Version des Liedes erschien 2007. Das Video zur polnischen Version erschien am 5. März 2010 auf Interia.pl. In der polnischen Version des Videos sitzt Farna in einem Zimmer, das Video läuft mit hoher Geschwindigkeit ab. Dies soll das wahre Leben darstellen, indem die Zeit schnell vergeht. In den polnischen Videocharts hielt sich das Video 12 Wochen in den Top 5.

Am 23. April 2010 sang Farna mit der polnischen Band Kombii die Lieder La la laj und Black & White bei den Eska Music Awards 2010.

Chartplatzierungen

Weblinks
 Interia.pl: »Musikvideo zur polnischen Version«

Einzelnachweise

Popsong
Lied 2007

La la laj


An Liparis olivacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Liparis olivacea in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis olivacea


Turhan Çömez (22 Ekim 1965) Türk doktor ve siyasetçi. 22. dönem AK Parti ve 28. Dönem İYİ Parti Balıkesir Milletvekili ve Erdoğan'ın eski doktoru.

Yaşamı
İstanbul Tıp Fakültesi mezunudur. Erzurum 1 Nolu Sağlık Ocağı'nda Koruyucu ve Halk Sağlığı Hekimliği, Bandırma Devlet Hastanesi'nde Acil Birim Hekimliği, Vakıf Gureba Hastanesi'nde Genel Cerrahi Uzmanlığı yapmıştır.

22. Dönem AK Parti Balıkesir milletvekilidir. Adalet ve Kalkınma Partisi'nde Genel Başkan Özel Kalem Müdürlüğü ve Danışmanlığı görevini yürütmüştür. Evli, 2 çocukludur.

AK Parti içerisindeki çıkışlarıyla bilinir. Parti grup toplantısı basına kapalı bölümünde seçim bölgesine kaynak aktarımında ve Gemlik Gübre A.Ş.'nin özelleştirilmesindeki uygulamalar konusunda Maliye Bakanı Kemal Unakıtan'a yönelttiği eleştiriler ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'a yakın Atasay Kuyumculuk'un sahibi Cihan Kamer'e işaret ederek değerli taş ithalatında verginin sıfırlanmasına ilişkin olarak dile getirdiği sorular nedeniyle, 28 Şubat 2008 tarihinde disiplin kuruluna sevk edildi. AK Parti Müşterek Disiplin Kurulu, "partiyi küçük düşürdüğü gerekçesiyle" Turhan Çömez'i 8 Nisan 2008'de partiden ihraç etti.

Ankara Enstitüsü adlı siyaset üstü düşünce kurumunu oluşturdu ve burada çalışmalara devam etmektedir.

1 Temmuz 2008'de Ergenekon soruşturması kapsamında hakkında yakalama emri çıkarıldı. Fakat İngiltere'de dil eğitimi gördüğü için yakalanamadı. İngiltere'de siyasi sığınma talebinde bulunmuş, bu başvurusu kabul edilmiştir. Kendisine 2011 yılında 5 yıllık iltica statüsü verilmiştir. İngiltere'deyken Tıp Fakültesinin tüm sınavlarını vererek hekimlik diploması aldı ve sonrasında Basildon and Thurrock Üniversite Hastanesinde doktorluk yapmaya başladı. Çalışmalarıyla ülkenin en başarılı 40 göçmeni arasında gösterildi ve fotoğrafları ünlü Trafalgar Meydanı'nda sergilendi. Kendisine Lordlar Kamarası'nda en başarılı hekim ödülü verildi. 2019'da Ergenekon davasında beraat etmesinin ardından 12 yıl sonra Türkiye'ye döndü.

12 Ekim 2022'de İYİ Parti'ye katılmıştır.

14 Mayıs 2023 tarihinde yapılan seçimde 28. Dönem Balıkesir 1. sıra adayı olarak milletvekili seçilmiştir.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1965 doğumlular
Bandırma doğumlular
Türk hekimler
Adalet ve Kalkınma Partisi mensubu siyasetçiler
TBMM 22. dönem Balıkesir milletvekilleri
TBMM 28. dönem Balıkesir milletvekilleri
TBMM Sağlık, Aile, Çalışma ve Sosyal işler Komisyonu
Ergenekon davası sanıkları
Resim aranan siyasetçiler
İYİ Parti mensubu siyasetçiler

Turhan Çömez


Himmerland Golf & Spa Resort er et hotel- og golfanlæg, beliggende umiddelbart nord for Sjørup Sø ved landsbyen Gatten i Vesthimmerlands Kommune. Med sine to 18-hullers golfbaner samt 6-huls Pay & Play bane er Himmerland Golf & Spa Resort Nordeuropas største golfresort. Siden 2014 er PGA European Tour-turneringen Made in Denmark blevet afholdt her.

Udover golfbanerne har centeret 80 hotelværelser med 200 senge, og familie og feriehuse, ligesom der blandt andet findes bowlingcenter og Spa og Wellness.

Eksterne henvisninger
 Himmerland Golf & Spa Resorts officielle websted

Golfklubber og -baner i Danmark
Etableret i 1980
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Vesthimmerlands Kommune
JYSK Holding
Feriecentre i Danmark

Himmerland Golf & Spa Resort


L'ordre « pour le Courage » (en ukrainien : Орден «За мужність») est une distinction honorifique ukrainienne créée en 1996. L'auteur de l'Ordre est l'artiste Mykola Lebid.

Il est destiné à honorer toute personne qui a fait preuve de courage et d'héroïsme lors du sauvetage de personnes ou de biens tout en mettant sa propre vie en danger.

Historique
Le , le président Leonid Koutchma instaure par le décret  deux distinctions présidentielles : l'« étoile du Courage » et la « croix du Courage ». Le 21 août 1996, elles sont remplacées par l' ordre « pour le Courage », comprenant trois classes. Les récipiendaires des deux distinctions antérieures sont considérés comme égaux aux récipiendaires de l'ordre « pour le Courage » et ils sont reconnus comme titulaires de celui-ci tout en conservant le droit de porter les décorations qui leur ont été précédemment accordées. L'auteur de l'Ordre "Pour le Courage" est l'artiste ukrainien Mykola Lebid.

Insignes de l'ordre

Récipiendaires les plus connus
Liste non exhaustive
 Ivan Fedorov, maire de Melitopol,  classe.
 Max Levin, photojournaliste,  classe à titre posthume
 Mikhailo Dianov, militaire impliqué dans la résistance de Marioupol.
 Patron, chien démineur,  classe par Volodymyr Zelensky en mai 2022.

Références

Liberté
Distinction fondée en 1996

Ordre « pour le Courage »


Ciparski nogometni savez (grč.: Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, tur.: Kıbrıs Futbol Federasyonu) je glavno nogometno tijelo Cipra sa sjedištem u Nikoziji.

Povijest
Početkom 20. stolječa Britanci su doveli organizirani nogomet na Cipar. U početku nogomet se igrao u školama i postao je izuzetno popularan. Nakon osnivanja nekoliko klubova, dogovorili su se isti da je potrebno službeno tijelo kako bi se reguliraro nogomet na otoku. 23. rujna 1934. osam klubova osnovali su Ciparski nogometni savez: AEL Limassol, Anorthosis Famagusta, APOEL, Aris Limassol, EPA Larnaca, Olympiakos Nicosia, Lefkoşa Türk Spor Kulübü i Trust.  Savez je postao član FIFA-e u 1948. i UEFA-e u 1962.

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Cipar na stranicama UEFA-e
 Cipar  na stranicama FIFA-e

Izvori

Nogomet na Cipru
Nacionalni nogometni savezi

Ciparski nogometni savez


Bultei (sardinski: Urtèi) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 509 metara i ima 950 stanovnika. Prostire se na 96,83 km2. Gustoća naseljenosti je 10 st/km2.Susjedne općine su: Anela, Benetutti, Bono, Nughedu San Nicolò i Pattada.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Bultei


පරිගණනයේ දී , ගතික දත්ත හුවමාරුව ( DDE ) යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් සහ OS/2 හි මුල් අනුවාද වල භාවිතා වන අන්තර් ක්‍රියාවලි සන්නිවේදනය සඳහා වූ තාක්ෂණයකි . DDE මඟින් වෙනත් වැඩසටහන් මඟින් සපයන වස්තු හැසිරවීමට වැඩසටහන්වලට ඉඩ ලබා දෙන අතර, එම වස්තුවලට බලපාන පරිශීලක ක්‍රියාවන්ට ප්‍රතිචාර දක්වයි. Object Linking and Embedding (OLE) මගින් DDE අර්ධ වශයෙන් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලද අතර, දැනට Windows පද්ධතිවල පසුගාමී ගැළපුම සඳහා පමණක් පවත්වාගෙන යනු ලැබේ .

ඉතිහාසය සහ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය
Dynamic Data Exchange ප්‍රථම වරට හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ 1987 දී Windows 2.0 නිකුත් කිරීමත් සමඟ අන්තර් ක්‍රියාවලි සන්නිවේදන ක්‍රමයක් ලෙසින් එක් වැඩසටහනකට Sun's RPC (Remote Procedure Call) වැනි තවත් වැඩසටහනක් සමඟ සන්නිවේදනය කිරීමට හෝ පාලනය කිරීමට හැකිවන පරිදිය.  එකල, මෙහෙයුම් පද්ධතිය සහ සේවාදායක යෙදුම් අතර සන්නිවේදනය සඳහා වූ එකම ක්‍රමය වූයේ "Windows Messaging Layer" ය. පණිවිඩ විකාශන හරහා සේවාලාභී යෙදුම් අතර peer-to-peer සන්නිවේදනය සඳහා DDE මෙම ප්‍රොටෝකෝලය දීර්ඝ කළේය.

DDE පණිවිඩ විකාශන හරහා ධාවනය වන නිසා, එය පණිවිඩ පොම්ප නොකරන ඕනෑම කවුළු කළමනාකරණ කේතයකට ගොදුරු විය හැක . DDE සැලසුම් කිරීමේදී මෙම ගැටලුව සලකා බැලුවේ නැත, මන්ද DDE පූර්ව-භංග බහුකාර්‍ය ක්‍රියාවලියට පෙර සිට ඇත.

තවද, කවුළු හසුරුවක් කළමනාකරණය කරන ඕනෑම කේතයක් DDE විකාශනයකට ප්‍රතිචාර දැක්විය හැක; DDE හි ආරම්භකයා අපේක්ෂිත සහ අනපේක්ෂිත ප්‍රතිචාර අතර වෙනස හඳුනාගත යුතුය. DDE interlocutors සාමාන්‍යයෙන් ධූරාවලි තන්තු යතුරු අනුව ඔවුන් සොයන තොරතුරු ප්‍රකාශ කරයි. උදාහරණයක් ලෙස, Microsoft Excel හි සෛලයක්DDE විසින් එහි "යෙදුම" නාමයෙන් දැන සිටියේය. සෑම යෙදුමකටම "මාතෘකාව" ලෙසින් හැඳින්වෙන කණ්ඩායම් මගින් තොරතුරු තවදුරටත් සංවිධානය කළ හැකි අතර සෑම මාතෘකාවකටම "අයිතමයක්" ලෙස එක් එක් දත්ත කොටස් ලබා දිය හැක. උදාහරණයක් ලෙස, පරිශීලකයෙකුට පළමු පේළියේ සහ පළමු තීරුවේ ඇති කොටුවේ "Book1.xls" නම් පැතුරුම්පතක අඩංගු වූ Microsoft Excel වෙතින් අගයක් ඇද ගැනීමට අවශ්‍ය නම්, යෙදුම "Excel", මාතෘකාව "Book1" වේ. xls" සහ "r1c1" අයිතමය. Excel ක්‍රියා හේතුවෙන් සෛලයේ අභ්‍යන්තර වෙනස්කම් පසුව අමතර පණිවිඩ විකාශන හරහා ඇමතුම් යෙදුමට (ප්‍රතිලෝමව) සංඥා කරනු ලැබේ.

නවීන ස්වයංක්‍රීයකරණ තාක්ෂණයන් සමඟ සම්බන්ධතාවය
DDE හි පොදු භාවිතය වනුයේ රාක්කයෙන් පිටත මෘදුකාංග පාලනය කිරීම සඳහා අභිරුචි-සංවර්ධිත යෙදුම් සඳහා ය. උදාහරණයක් ලෙස, අභිරුචි අභ්‍යන්තර යෙදුමක් Microsoft Excel පැතුරුම්පතක් විවෘත කිරීමට සහ එය දත්ත පිරවීමට DDE භාවිතා කරයි, Excel සමඟ DDE සංවාදයක් විවෘත කර එයට DDE විධාන යැවීමෙන්. මෙම විශේෂාංගය ප්‍රධාන වශයෙන් Component Object Model of technologies මගින් ආදේශ කර ඇත . Microsoft Windows 95 නිකුත් කිරීමෙන් පසු DDE අභ්‍යන්තරව භාවිතා කර නොමැත .  උදාහරණයක් ලෙස, Excel දැන් විස්තීර්ණ OLE Automation object model එකක් හෙලිදරව් කරයි, එය Excel සමඟ සන්නිවේදනය කිරීම සඳහා නිර්දේශිත ක්‍රමය වේ. කෙසේ වෙතත්, තාක්‍ෂණය තවමත් භාවිතයේ පවතී, විශේෂයෙන් මූල්‍ය දත්ත බෙදා හැරීම සඳහා. DDE හට සාමාන්‍ය Windows GUI වැඩසටහනකට වඩා වැඩි මෙහෙයුම් පද්ධති සංරචක අවශ්‍ය නොවන නිසා , එය ඔවුන්ගේ පරායත්තතා අවම කිරීමට බලාපොරොත්තු වන වැඩසටහන් සඳහා [කුඩා-භාවිත] විකල්පයකි .

NetDDE
Wonderware විසින් DDE සඳහා NetDDE නමින් දිගුවක් නිපදවා ඇති අතර එය ජාලයක විවිධ පරිගණකවල ක්‍රියාත්මක වන DDE-දැනුවත් යෙදුම් අතර DDE සංවාද සඳහා අවශ්‍ය ජාල සම්බන්ධතා ආරම්භ කිරීමට සහ පවත්වාගෙන යාමට සහ විනිවිදභාවයෙන් දත්ත හුවමාරු කිරීමට භාවිතා කළ හැකිය. DDE සංවාදයක් යනු සේවාදායක සහ සේවාදායක යෙදුම් අතර අන්තර්ක්‍රියාවකි. යෙදුම්වල DDE සහ DDE කළමනාකරණ පුස්තකාලය (DDEML) සමඟ NetDDE භාවිතා කළ හැක.

/Windows/SYSTEM32

    DDESHARE.EXE (DDE Share Manager)

    NDDEAPIR.EXE (NDDEAPI Server Side)

    NDDENB32.DLL (Network DDE NetBIOS Interface)

    NETDDE.EXE (Network DDE - DDE Communication)

NetDDE පුස්තකාල ගොනු

Microsoft Windows for Workgroups සිට Windows XP දක්වා Windows හි විවිධ අනුවාදවලට ඇතුළත් කිරීම සඳහා නිෂ්පාදනයේ මූලික ( NetBIOS රාමු පමණක්) අනුවාදයකට බලපත්‍ර ලබා දී ඇත. මීට අමතරව, Wonderware විසින් TCP/IP සඳහා සහය ඇතුළත් NetDDE හි වැඩිදියුණු කළ අනුවාදයක් ඔවුන්ගේම පාරිභෝගිකයින්ට විකුණා ඇත . තාක්ෂණය SCADA ක්ෂේත්රයේ බහුලව භාවිතා වේ . NetDDE භාවිතා කරන මූලික Windows යෙදුම් වන්නේ Clipbook Viewer , WinChat සහ Microsoft Hearts ය.

NetDDE තවමත් Windows Server 2003 සහ Windows XP Service Pack 2 සමඟ ඇතුළත් කර ඇතත්, එය පෙරනිමියෙන් අක්‍රිය කර ඇත. එය සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කර ඇත Windows Vista .  කෙසේ වෙතත්, මෙය දැනට පවතින NetDDE අනුවාද ස්ථාපනය කිරීම සහ Windows හි පසු අනුවාද වල ක්‍රියාත්මක වීම වලක්වන්නේ නැත.

Dynamic Data Exchange


Challa ist eine Ortschaft im Departamento La Paz im südamerikanischen Anden-Staat Bolivien.

Lage im Nahraum
Challa ist eine Ortschaft im Kanton Coroico im Municipio Coroico in der Provinz Nor Yungas. Die Gemeinde liegt auf einer Höhe von  am rechten Ufer des Río Coroico, der flussabwärts in den Río Kaka mündet, einen Nebenfluss des Río Beni.

Geographie
Challa liegt am Ostrand der Cordillera Real in den bolivianischen Yungas, einer Übergangsregion zwischen dem Hochland der Anden (Altiplano) und dem tropischen Tiefland mit dem Amazonas-Regenwald. Das Klima ist ein typisches Tageszeitenklima, bei dem die mittleren Temperaturschwankungen im Tagesverlauf deutlicher ausfallen als im Jahresverlauf.

Die Jahresdurchschnittstemperatur der Ortschaft liegt bei etwa 22 °C (siehe Klimadiagramm Choro), die Monatsdurchschnittswerte schwanken zwischen 19 °C im Juni/Juli und 23 °C von Oktober bis März. Die durchschnittlichen Tageshöchsttemperaturen liegen ganzjährig zwischen 26 °C und 30 °C, die nächtlichen Tiefstwerte betragen im langjährigen Durchschnitt 11–12 °C im Juni/Juli und 18 °C im Dezember und Januar. Der durchschnittliche Jahresniederschlag beträgt 1300 mm, mit einer kurzen Trockenzeit bei Monatswerten um 20 mm im Juni/Juli und Monatshöchstwerten von etwa 200 mm von Dezember bis Februar.

Verkehrsnetz
Challa liegt in einer Entfernung von 112 Straßenkilometern nordöstlich von La Paz, der Hauptstadt des gleichnamigen Departamentos.

Von La Paz aus führt die asphaltierte Nationalstraße Ruta 3 über Cotapata vorbei an Coroico nach Santa Barbara und weiter nach Challa; von dort verläuft die Ruta 3 weiter in nordöstlicher Richtung über Caranavi, Yucumo und San Ignacio de Moxos nach Trinidad am Río Mamoré.

Bevölkerung
Die Einwohnerzahl der Ortschaft ist im vergangenen Jahrzehnt um mehr als ein Drittel angestiegen:

Weblinks
 Reliefkarte der Region La Paz 1:250.000 (PDF; 11,07 MB)
 Municipio Coroico - Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 571 kB) (spanisch)
 Municipio Coroico - Übersichtskarten Nr. 21401
 INE:

Einzelnachweise

Challa (Coroico)


كثير عزة بن عبد الرحمن بن الأسود الخزاعي (23 هـ - 105 هـ 644 - 723م): شاعر، متيم مشهور. من أهل المدينة، وكان يتنقل بين العراق والشام ومصر وموطنه الحجاز. يقال له «كثير عزة»، وكان قد تتيم بعزة، وشبب بها، وأخباره مع عزة بنت جميل الضمرية كثيرة، وكان عفيفا في حبه، قال أبو الطيب الوشاء: .وراوي شعره غلامه عبد الله بن ذكوان.

وكان مفرط القصر دميما، في نفسه شمم وترفع، وفد على عبد الملك بن مروان، فازدرى منظره، ولما عرف أدبه رفع مجلسه، فاختص به، وبني مروان يعظمونه ويكرمونه، قال المرزباني: . كان من أصحاب محمد بن الحنفية ابن الخليفة علي بن أبي طالب، وفي المؤرخين من يذكر أنه من غلاة الشيعة، وينسبون إليه القول بالتناسخ، قال الزبير بن بكار: .

وكان كثير يفد على ولاة الأمصار يمدحهم ويأخذ الجوائز أمثال بشر بن مروان. وقد بذل كثير الخزاعي جهد ما يستطيع ليلحق نسبه بقريش، فبعثه عبد الملك بن مروان لإثارتها بين قبائل الكوفة فاشعل فتيلها بتنصله من خزاعة وبانتسابه إلى قريش،وأمره عبد الملك بن مروان أن يقول ذلك في منابر الكوفة، ورماه على مسجد بارق، وكانت خزاعة أخو بارق، فلما رآه سراقة البارقي في المسجد، عرفه وقال له: . وهجاه شعراء بارق، منهم سراقة وميسرة أبو علقمة. فانصرف كثير إلى الحجاز، ولم يعد إلى عبد الملك بن مروان، ولم يعود بعد ذلك إلى العراق أبداً.

توفي بالمدينة المنورة في يوم واحد هو وعكرمة البربري، فقالت الناس: ، وذلك في أول خلافة هشام بن عبد الملك سنة 105 هـ، وهو ابن نيف وثمانين عاماً، قال المرزباني: . له «ديوان شعر - مطبوع»، وللزبير بن بكار «أخبار كثير».

حياته
ولد كثير عام 23 للهجرة في قرية كلية، وهي قرية بين مدينتي مكة والمدينة المنورة، وتوفي والده وهو صغير السن، وأمه جمعة بنت الأشيم الخزاعية. وكان منذ صغره سليط اللسان وكفله عمه بعد موت أبيه وكلفه رعي قطيع له من الإبل حتى يحميه من طيشه وملازمته سفهاء المدينة.

أن تسمع بالمعيدي خير من أن تراه
يقال إن الشاعر كُثير عزة دخل على عبد الملك بن مروان، وكان كُثير قصير القامة نحيل الجسم، فقال عبد الملك بن مروان: أأنت كثير عزة؟ قال: نعم؛ قال: أن تسمع بالمعيدي خير من أن تراه! قال: يا أمير المؤمنين، كلّ عند محله رحب الفناء، شامخ البناء عالي السناء؛ ثم أنشأ يقول:

فقال عبد الملك بن مروان: لله دره، ما أفصح لسانه، وأطول عنانه! والله إني لأظنه كما وصف نفسه.

آراء في شاعريته
ظهرت آراء لكثير من النقّاد القدامى حول شاعرية كثير عزة، وغلب على آرائهم تفضيل شعر كثير على كثير من شعراء عصره، وفيما يلي بعض الآراء:
 تحدث ابن سلام صاحب كتاب طبقات الشعراء عن كثير عزة قائلاً: «إنه كان شاعر أهل الحجاز إنهم ليقدمونه على كل من قدمنا يعني جرير والفرزدق والأخطل- وإنه كانت له منزلة عند قريش».
 قال عنه يونس بن حبيب النحوي:«كثير أشعر أهل الإسلام».
 قال عنه ابن أبي إسحاق: «المرقش الأكبر أشعر الجاهليين وكثير أشعر الإسلاميين».
 قال عنه مصعب الزبيري: «لم يدرك أحد في مدح الملوك ما أدرك كثير».
 قال عنه الشاعر مروان بن أبي حفصة: «إنه يستقصي المديح».
 قال عنه سليمان بن فليح:«ما قصد القصيد ولا نعت الملوك مثل كثير».
 قال عنه الخليفة هارون الرشيد: «والله لا نُمدح بمثل شعر كثير».
 قال سعيد بن إبراهيم: «إني لأروي لكثير ثلاثين قصيدة لو رُقي بها مجنون لأفاق».ref>كثير عزة: حياته وشعره، أحمد الربيعي، دار المعارف، القاهرة، 1967م، ص252-253</ref>

حبه لعزة
اشتهر بحبه لعزة الكنانية، فعرف بها وعرفت به وكناها كثير في شعره بأم عمرو ويسميها تارة الضميريّة وابنة الضمري نسبة إلى بني ضمرة بن بكر من كنانة. سافر إلى مصر حيث دار عزة بعد زواجها وفيها صديقه عبد العزيز بن مروان الذي وجد عنده المكانة ويسر العيش.

وفاته
توفي بالمدينة المنورة في يوم واحد هو وعكرمة البربري، فقالت الناس: ، وذلك في أول خلافة هشام بن عبد الملك سنة 105 هـ، وهو ابن نيف وثمانين عاماً، قال المرزباني: .

انظر أيضًا
 الفرزدق
 جرير

مراجع

المصادر

 كثير عزة: حياته وشعره، أحمد الربيعي، دار المعارف، القاهرة، 1967م.

الحب في الأدب العربي
الفريش
أشخاص من قبيلة خزاعة
شعراء العصر الأموي
شعراء غزل
مواليد 40 هـ
مواليد 660
مواليد في المدينة المنورة
وفيات 105 هـ
وفيات 723
شعراء حجازيون في القرن 7
شعراء حجازيون في القرن 8

كثير عزة


Anıt ya da Abide (Osmanlıca çoğulu: Abitad), önemli bir olayın veya büyük bir kişinin gelecek kuşaklarca tarih boyunca anılması için yapılan, göze çarpacak büyüklükte, sembol niteliğinde yapı, olarak tanımlanmaktadır.

Anıtlar, genellikle heykel ya da çeşitli biçimlerdeki yapılar olabildiği gibi, ağaç da anıt olarak kabul edilmektedir. Anıtın amacı, bir kişinin, olayın ya da tarihsel bir dönemin anısını canlı tutmaktır. Tarihteki en önemi anıt örnekleri Mısır Piramitleridir. Bir tür anıt mezar olan piramitler, çok eski zamanda yaşamış ve oraya gömülmüş olan firavunların (kralların) anılarını yaşatmak amacıyla yapılmışlardır. Zafer takları da tarihteki önemli anıt örneğidir. Roma'daki büyük zafer takları Romalı generallerin, Paris'teki ünlü Zafer Takı Napolyon ordularının savaşta kazandıkları zaferlerin anısına dikilmiştir. Londra'da Whitehall'daki kenotaf da (boş lahit) en ünlü savaş anıtlarından biridir.

Dünyanın pek çok ülkesinde, meydan ve caddelerde tek bir kişinin anısına dikilmiş anıtlara rastlanır. Ankara ve Türkiye'nin öteki kentlerindeki Atatürk, ABD'nin Washington kentindeki George Washington anıtları, İngiltere'de Londra'daki Trafalgar Meydanı'nda bulunan Nelson Sütunu bu tür anıtlara örnek olarak verilebilir.

Mezarlar ve tapınaklar

Anıt sözcüğü öncelikle geçmiş zamanları anımsatan bir yapıtı akla getirir. Tarih öncesi çağlara ait taş ya da toprak yapılar için de bu sözcüğün kullanıldığı olur. Genel olarak tarih öncesi taş anıtlar, mezar ya da tapınaklardır. Bu tür mezarlardan geriye, içlerine ölülerin koyulduğu taştan oda ya da bölmeler kalmıştır. Bu tür taş anıtlar megalit olarak adlandırılır. Megalit, Yunanca "büyük" anlamına gelen megalo ve "taş" anlamına gelen lithos sözcüklerinin birleştirilmesinden oluşmuştur. Ölülerin gömüldüğü yer alçak ve uzun bir oda ya da galeri biçiminde olduğu için, bazı megalitlere galeri mezar denir. Galeri mezarlar yatay ve dikey biçimde yerleştirilen taş bloklardan oluşur.

Ölülerin gömüldüğü salonun dışarıya bir geçitle bağlandığı mezarlar ise, geçit mezar olarak adlandırılır. Hem geçit mezarlara, hem de galeri mezarlara birden çok kişi gömülürdü.
Menhir'ler de bir tür megalit anıtlardır. Menhir sözcüğü, Breton dilinde "taş" anlamına gelen men ve "uzun" anlamına gelen hir'den türetilmiştir. Menhirler, dik olarak yerleştirilmiş büyük taş anıtlardır. Fransa'nın kuzey ve İngiltere'nin güney kesiminde menhirlere çok yaygın olarak rastlanır. Buralardaki menhirler daire, yarım daire ya da elips biçiminde dizilmiş taşlardan oluşur. İngiltere'deki Stonehenge en ünlü menhir örneğidir.
Cilalı Taş Devri (Neolitik Çağ) ve Tunç Çağı başlarında (yaklaşık İÖ 2800) pek çok tapınak yapılmıştır. Ne var ki bu taş tapınaklarda hangi tanrılara tapıldığı ve dinsel törenlerin nasıl yapıldığı bilinmemektedir.

Hristiyan dünyasında kilise anıtlarının tarihi 12. yüzyıla kadar gider. Eskiden zengin kişiler taş lahitlerde kilisenin içinde gömülürlerdi. Sonraki dönemde kişilerin adları pirinç levhalara yazılmış ve bu levhalar kilisenin taş duvarına yerleştirilmiştir.

Türklerde anıt

Türk anıtlarının tarihi, İslam öncesi döneme kadar gider ve ilk anıt örneklerine Orta Asya'da rastlanır. Bunlardan günümüze ulaşmış olan en ünlü anıt Orhun Anıtları'dır. Eski Türklerde alp denen savaşçıların ve yiğitlerin mezarının kenarına dikilen ve balbal denen taşlar da birer anıt örneğidir.

Türkler Anadolu'ya yerleştikten sonra kümbet, türbe gibi çeşitli anıtlar yapmışlar ve mezar taşlarında süslemeye özel önem vermişlerdir. Selçuklu mezar taşlarının üzerinde insan, hayvan ve kuş figürleri yer alır. Osmanlı mezar taşları ise bitki ve geometrik figürlerle bezenmiştir. Osmanlı mezar taşlarının biçimleri gömülü olan kişinin toplumsal konumunu da yansıtır. Anadolu'da, kümbet ya da türbe olarak adlandırılan anıt mezarların en ünlüleri arasında Erzurum'da Emir Saltuk Kümbeti, Kayseri'de Döner Kümbet, Konya'da Gömeç Hatun Kümbeti, Bursa'da Yıldırım Bayezid Türbesi, İstanbul'da Kanuni Sultan Süleyman Türbesi sayılabilir.

Türk Kurtuluş Savaşı'ndan sonra anıt yapımında hızlı bir artış oldu. Hemen bütün kentlerde Atatürk'ü, Kurtuluş Savaşı'nı, halkın savaştaki kahramanlıklarını simgeleyen anıtlar dikildi. Çanakkale Zaferi ve Meçhul Asker Anıtı, Taksim Cumhuriyet Anıtı ile Atatürk'ün gömülü olduğu Anıtkabir, bunların önde gelen örnekleridir.

Ayrıca bakınız
 Anıt ağaç

Mimarlık terimleri
Peyzaj mimarlığı

Anıt


Marijana Mišković Hasanbegović (8. srpnja 1982.), hrvatska judašica.

Višestruka hrvatska prvakinja.
Članica AJK Student.

Na europskom prvenstvu u Tbilisiju 2009. osvojila je broncu u kategoriji do 63 kg, što je bila prva hrvatska judo medalja s nekog od najvećih natjecanja od hrvatskog osamostaljenja.

Sudionica OI 2012. u Londonu.

Na europskom prvenstvu u Varšavi je u djevojčadskoj konkurenciji s Hrvatskom u sastavu Tena Šikić, Tihea Topolovec, Marijana Mišković Hasanbegović , Barbara Matić, Ivana Šutalo osvojile broncu na Europskom seniorskom prvenstvu u judu u Varšavi.

Izvori

Hrvatski džudaši
Životopisi, Split

Marijana Mišković Hasanbegović


Olaylar
 1388 - Köln Üniversitesi kuruldu.
 1523 - İsveç Bağımsızlık Savaşı sonucunda, İsveç Krallığı bağımsızlığını ilan etti.
 1808 - Joseph Bonaparte, İspanya Kralı oldu.
 1844 - Mezhepsiz ve ruhban sınıfına bağlı olmayan, küresel bir Hristiyan örgütü olan (YMCA-Young Man Christian Association) kuruldu.
 1861 - Bettino Ricasoli, İtalya Başbakanı olarak göreve başladı.
 1919 - İstanbul'daki İngiliz Kuvvetleri Komutanı General George Milne, Harbiye Nezareti'ne yazı göndererek, Mustafa Kemal Paşa'nın geri çağrılmasını istedi.
 1920 - İstanbul Divan-ı Harb-i, İsmet İnönü, Bekir Sami Kunduk, Celalettin Arif, Dr. Rıza Nur, Yusuf Kemal Tengirşenk, Hamdullah Suphi Tanrıöver, Rıfat Börekçi ve Fahrettin Altay'ı idama mahkûm etti.
 1930 - Arnavutluk Futbol Federasyonu kuruldu.
 1939 - İsmet İnönü, Ali Râna Tarhan'ı Müstakil Grup Başkanvekilliğine atadı
 1944 - Normandiya Çıkarması: Müttefikler Normandiya'ya çıkarma yaptı.
 1962 - Birleşmiş Milletler'de yapılan görüşmeler doğrultusunda, Ruanda ve Burundi'yi ayrı devletler olarak bağımsızlığının tanınması kararlaştırıldı.
 1967 - Arap devletleri ortaklaşa uyguladığı politika gereğince, İsrail'e destek veren devletlere yaptığı petrol ihracatını durdurdu.
 1976 - Kozmonotlar Boris Volinov ve Vitali Jolobov ekibinden oluşan Soyuz 21 uzay aracı yolculuğuna başladı.
 1983 - Sosyal Demokrasi Partisi (SODEP) kuruldu. Partinin Genel Başkanlığına Erdal İnönü seçildi.
 1982 - İsrail Galile'de "Barış" adlı operasyonuyla Lübnan'ı işgal etti.
 1984 - Hindistan ordusuna bağlı askerler, Sih'lerin kutsal mabedi olan "Altın Tapınak"a kanlı bir baskın düzenlediler. Bu baskından sonra, Hindistan'ın çeşitli kesimlerindeki militan olmayan Sihler de silahlanmaya başladılar.
 1985 - Aleksey Pajitnov tarafından tasarlanan Tetris yayınlandı.
 2000 - Şili eski diktatörü Augusto Pinochet'in dokunulmazlığı kaldırıldı. Pinochet'in 17 yıl süren iktidarı süresince; binlerce devrimci, demokrat öldürülmüş ya da kaybolmuştu.
 2006 - Somali'de yaşanan iç savaş'ta İslam Mahkemeleri Örgütü başkent Mogadişu'yu kontrolü altına aldı.
 2011 - Apple Kaliforniya'da düzenlenen Dünya Geliştiriciler Konferansı bulut depolama servisi iCloud'un lansmanını yaptı.
 2012 - Venüs geçişi gerçekleşti.
 2013 - Rami Hamdallah, Filistin Başbakanı olarak göreve başladı.

Doğumlar
 1519 - Andrea Cesalpino, İtalyan bitki bilimci (ö. 1603)
 1576 - Giovanni Diodati, Cenevreli protestan ilâhiyatçı (ö. 1649)
 1599 - Diego Velazquez, İspanyol ressam (ö. 1660)
 1606 - Pierre Corneille, Fransız şair (ö. 1684)
 1714 - I. José, Portekiz ve Algarve Kralı (ö. 1777)
 1799 - Aleksandr Sergeyeviç Puşkin, Rus yazar (ö. 1837)
 1850 - Karl Ferdinand Braun, Alman fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 1918)
 1857 - Aleksandr Lyapunov, Rus matematikçi (ö. 1918)
 1868 - Robert Falcon Scott, Birleşik Krallık Kraliyet Donanması subayı ve kâşifi (ö. 1912)
 1875 - Thomas Mann, Alman yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1955)
 1887 - İzzet Melih Devrim, Türk şair, romancı ve oyun yazarı (ö. 1966)
 1898 - Ninette de Valois, İrlanda doğumlu İngiliz dansçı ve koreograf (ö. 2001)
 1901 - Sukarno, Endonezya bağımsızlık hareketinin önderi ve ilk Devlet Başkanı (ö. 1970)
 1903 - Aram İlyiç Haçaturyan, Ermeni asıllı Sovyet besteci (ö. 1978)
 1917 - Maria Montez, Amerikalı aktris (ö. 1951)
 1918 - Martin Esslin, Britanyalı yapımcı ve senarist (ö. 2002)
 1919 - Peter Carington, Britanyalı siyasetçi (ö. 2018)
 1924 - Orna Porat, İsrailli tiyatrocu (ö. 2015)
 1926 - Erdal İnönü, Türk bilim insanı ve siyasetçi (ö. 2007)
 1932 - Senih Orkan, Türk aktör (ö. 2008)
 1933 - Heinrich Rohrer, İsviçreli bilim insanı ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 2013)
 1934 - II. Albert, Belçika Kralı
 1936 - Mompati Merafhe, Botsvanalı politikacı (ö. 2015)
 1939 - Ergüder Yoldaş, Türk müzisyen ve besteci (ö. 2016)
 1941 - David Crystal, İngiliz dil bilimci, akademisyen ve yazar
 1943 - Richard Smalley, Amerikalı bilim insanı (ö. 2005)
 1944 - Edgar Froese, Alman müzisyen (ö. 2015)
 1944 - Phillip Allen Sharp, Amerikalı bilim insanı
 1945 - Abdirahman Mohamud Farole, Somalili politikacı
 1946 - Zbigniew Seifert, Polonyalı müzisyen (ö. 1979)
 1947 - Robert Englund, Amerikalı aktör
 1947 - Laura Phillips "Laurie" Anderson, Amerikalı avangart sanatçısı, besteci, müzisyen ve film yönetmeni
 1947 - Zeynep Avcı, Türk gazeteci, öykü ve oyun yazarı ve çevirmen
 1950
 Cem Ersever, Türk asker
 Meral Zeren, Türk oyuncu ve şarkıcı
 1951 - Geoffrey Rush, Avustralyalı aktör ve En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1953 - Dimitris Avramopulos, Yunan diplomat ve siyasetçi
 1954 - Władysław Żmuda, Polonyalı eski millî futbolcu
 1955 - Sam Simon, Amerikalı televizyon yapımcısı ve senarist (ö. 2015)
 1956 - Bjorn Borg, İsveçli tenisçi
 1956 - Faruk Tınaz, Türk müzisyen
 1956 - Mervan Barguti, Filistinli siyasetçi ve askeri lider
 1958 - Tracey Adams, Amerikalı porno yıldızı
 1959 - Jimmy Jam, Amerikalı yapımcı
 1960 - Ahmet Yıldız, Türk yazar
 1960 - Steve Vai, Amerikalı müzisyen
 1961 - Garin Nugroho, Endonezyalı yönetmen
 1961 - Tom Araya, Şilili müzisyen
 1963 - David Koepp, Amerikalı film senaristi ve yönetmen
 1963 - Jason Isaacs, İngiliz oyuncu
 1965 - Ahmet Karcılılar, Türk yazar
 1965 - Osamu Hirose, Japon futbolcu
 1966 - Angela Cavagna, İtalyan model
 1966 - Faure Gnassingbé, Togo Devlet Başkanı
 1966 - Lukas Hacilukas, Kıbrıslı teknik direktör ve eski millî futbolcu
 1967 - Katharina Abt, Alman oyuncu
 1967 - Paul Giamatti, Amerikalı oyuncu
 1967 - Roger Lukaku, Kongolu futbolcu
 1968 - Molly Glynn, Amerikalı oyuncu (ö. 2014)
 1969 - Fernando Redondo, Arjantinli eski futbolcu
 1969 - Selçuk Dereli, Türk futbol hakemi
 1970 - Albert Ferrer, İspanyol eski millî futbolcu
 1970 - James Shaffer, Amerikalı müzisyen
 1971 - Ertan Aydın, Türk siyasetçi
 1972 - Cristina Scabbia, İtalyan müzisyen ve şarkı sözü yazarı
 1972 - Hideki Yoshioka, Japon futbolcu
 1972 - Satoshi Oishi, Japon futbolcu
 1972 - Tomohiro Hasumi, Japon futbolcu
 1973 - Patrick Rothfuss, Amerikalı epik fantezi yazarı ve akademisyen
 1974 - Rolando Fonseca, Kosta Rikalı futbolcu
 1974 - Sonya Walger, İngiliz oyuncu
 1975 - Fábio Camilo de Brito, Brezilyalı futbolcu
 1975 - Hasibe Eren, Türk oyuncu
 1977 - David Connolly, İrlandalı futbolcu
 1978 - Faudel, Cezayir kökenli Fransız şarkıcı
 1978 - Judith Barsi, Amerikalı çocuk oyuncu (ö. 1988)
 1978 - Mariana Popova, Bulgar şarkıcı
 1978 - Naoki Matsushita, Japon futbolcu
 1978 - ODB, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1978 - Yusuke Sasuda, Japon futbolcu
 1981 - Hasan Küçükçetin, Türk oyuncu
 1982 - Selçuk Aydemir, Türk senarist ve yönetmen
 1982 - Yasemin Hadivent, Türk aktris ve sunucu
 1983 - Gianna Michaels, Amerikalı porno yıldızı
 1983 - Michael Krohn-Dehli, Danimarkalı futbolcu
 1983 - Yasutaka Homma, Japon futbolcu
 1984 - ByeAlex, Macar şarkıcı
 1984 - Igor Cukrov, Hırvat şarkıcı
 1984 - Roman Hubník, Çek millî futbolcu
 1985 - Drew McIntyre, İskoç güreşçi
 1985 - Sota Hirayama, Japon futbolcu
 1986 - Ante Kulušić, Hırvat futbolcu
 1986 - Didem Kınalı, Türk dansçı
 1986 - Kim Hyun Joong, Güney Koreli aktris ve müzisyen
 1986 - Leandrinho, Brezilyalı futbolcu
 1986 - Sergey Krivets, Beyaz Rus futbolcu
 1986 - Vagner da Silva, Brezilyalı futbolcu
 1987 - Andreas Avraam, Kıbrıslı futbolcu
 1987 - Cássio Ramos, Brezilyalı futbolcu
 1987 - Rubin Okotie, Avusturyalı futbolcu
 1988 - Aleksey Rogonov, Rus buz patenci
 1988 - Andrea Preti, İtalyan aktör ve senarist
 1988 - Ferhat Bıkmaz, Türk futbolcu
 1988 - Jon Errasti, İspanyol futbolcu
 1989 - Jonathan Reis, Brezilyalı futbolcu
 1989 - Robert Sacre, Amerikalı basketbolcu
 1990 - Vid Belec, Sloven kaleci
 1991 - Rodrigo Ríos Lozano, İspanyol futbolcu
 1992 - Mitch McGary, Amerikalı basketbolcu
 1992 - Raid İbrahim Salih, Ummanlı futbolcu
 1994
Kevin Sousa, Yeşil Burunlu futbolcu
Yvon Mvogo, İsviçreli futbolcu
Gakuto Notsuda, Japon futbolcu
 1995 - Julian Green, Amerikalı futbolcu
 1995 - Semih Ergül, Türk futbolcu

Ölümler
 913 - Aleksandros, Bizans İmparatoru (d. 866)
 1138 - Raşid, Abbâsî Hâlifesi (d. 1109)
 1393 - Go-En'yū, Japonya'da Kuzey Talibi (d. 1359)
 1671 - Stepan Razin, Kazak lider (d. 1630)
 1747 - Jean-Baptiste Barrière, Fransız çellist ve besteci (d. 1707)
 1813 - Alexandre Théodore Brongniart, Fransız mimar (d. 1739)
 1832 - Jeremy Bentham, İngiliz filozof ve hukukçu (Pragmatizm'in kurucusu olarak kabul edilen) (d. 1738)
 1861 - Camillo Benso, İtalyan devlet adamı (d. 1810)
 1891 - John A. Macdonald, Kanada Dominyonu'nun ilk Başbakanı (d. 1815)
 1916 - Yuan Shikai, Çinli komutan ve devlet adamı (d. 1859)
 1920 - Grigoriy Potanin, Rus etnograf ve doğa tarihçisi (d. 1835)
 1856 - Edward Goodrich Acheson, Amerikalı kimyacı (ö. 1931)
 1941 - Louis Chevrolet, İsviçreli Amerikan yarış arabası sürücüsü ve İş insanı (d. 1878)
 1942 - Harald Tammer, Eston gazeteci, atlet ve halterci (d. 1899)
 1943 - Guido Fubini, İtalyan matematikçi (d. 1879)
 1944 - Paul Cornu, Fransız mühendis ve mucit (d. 1881)
 1946 - Gerhart Hauptmann, Alman dramatist, oyun yazarı ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1862)
 1948 - Louis Lumière, Fransız film yapımcısı (d. 1864)
 1961 - Carl Gustav Jung, Alman psikanalizci (d. 1875)
 1962 - George Sargent, İngiliz golfçü (d. 1882)
 1962 - Yves Klein, Fransız ressam (d. 1928)
 1964 - Ragıp Gümüşpala, Türk asker ve siyasetçi
 1968 - Kazım Özalp, Türk asker ve siyasetçi (Türk Kurtuluş Savaşı komutanlarından) (d. 1882)
 1968 - Robert Kennedy, Amerikalı senatör ve Başkan adayı (suikast) (d. 1925)
 1970 - Camille Bombois, Fransız ressam (d. 1883)
 1975 - Hiroshi Ōshima, Japon asker ve bürokrat (d. 1886)
 1980 - Hamit Görele, Türk ressam (d. 1903)
 1987 - Burhan Atak, Türk futbolcu (d. 1905)
 1991 - Adnan Süvari, Türk futbolcu ve teknik direktör (d. 1926)
 1992 - Hikmet Feridun Es, Türk gazeteci (d. 1909)
 1994 - Orhan Eralp, Türk bürokrat (d. 1915)
 1996 - George Davis Snell, Amerikalı bilim insanı (d. 1903)
 1996 - Marc de Jonge, Fransız aktör (d. 1949)
 1998 - Cafer Şerif İmami, İran eski Başbakanı (d. 1910)
 2002 - John Frankenheimer Amerikalı film yapımcısı ve yönetmen (d. 1930)
 2003 - Ken Grimwood, Amerikalı yazar (d. 1944)
 2005 - Anne Bancroft, Amerikalı aktris (d. 1931)
 2006 - Billy Preston, Amerikalı müzisyen (d. 1946)
 2009 - Jean Dausset, Fransız immunolog ve Nobel Tıp ve Fizyoloji Ödülü sahibi (d. 1916)
 2012 - Manolo Preciado, İspanyol teknik adam ve eski futbolcu (d. 1957)
 2013 - Esther Williams, Amerikalı oyuncu ve yüzücü (d. 1922)
 2013 - Jerome Karle, Amerikalı kimyager (d. 1918)
 2013 - Tom Sharpe, İngiliz yazar (d. 1928)
 2014 - Abdurrahman Ünsal, Türk siyasetçi (d. 1930)
 2014 - Darío Barrio, İspanyol yemek uzmanı ve TV programcısı (d. 1972)
 2014 - Lorna Wing, İngiliz psikiyatr ve fizikçi (d. 1928)
 2015 - Aarthi Agarwal, Amerikalı aktris (d. 1984)
 2015 - Pierre Brice, Fransız oyuncu ve şarkıcı (d. 1929)
 2016 - Theresa Saldana, Amerikalı oyuncu (d. 1954)
 2016 - Peter Shaffer, İngiliz oyun yazarı ve senarist (d. 1926)
 2016 - Kimbo Slice, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1974)
 2017 - Ragnhild Queseth Haarstad, Norveç Merkezi Partisi üyesi siyasetçi ve bakan (d. 1939)
 2017 - Adnan Kaşıkçı, Suudi iş insanı (d. 1935)
 2017 - Davey Lambert, İngiliz motosiklet yarışçısı (d. 1969)
 2017 - Sandra Reemer, Hollandalı şarkıcı (d. 1950)
 2017 - Márta Antal-Rudas, Macar kadın cirit atma sporcusu (d. 1937)
 2017 - Rokas Žilinskas, Litvan gazeteci ve siyasetçi (d. 1972)
 2018 - Tinus Bosselaar, Hollandalı eski millî futbolcu (d. 1936)
 2018 - Ümit Kayıhan, Türk futbolcu ve teknik direktör (d. 1954)
 2018 - Kira Muratova, Ukraynalı Sovyet film yönetmeni, senarist (d. 1934)
 2018 - Alan O'Neill, İrlandalı oyuncu (d. 1971)
 2018 - Monique Papon, Fransız kadın siyasetçi ve senatör (d. 1934)
 2018 - Ralph Santolla, Amerikalı heavy metal müziği-rock gitaristi (d. 1969)
 2018 - Mary Wilson, İngiliz şair (d. 1916)
 2018 - Franz M. Wuketits, Avusturyalı biyolog, eğitimci, epistemolog ve akademisyen (d. 1955)
 2019 - Joan Callahan, Amerikalı feminist filozof (d. 1943)
 2019 - Dr. John, Amerikalı şarkıcı, müzisyen ve oyuncu (d. 1940)
 2020 - Christel DeHaan, Almanya doğumlu Amerikalı iş insanı ve hayırsever (d. 1942)
 2020 - Dietmar Seyferth, Alman kimya profesörü (d. 1929)
 2020 - Ramazan Şallah, Filistin İslâmi Cihat örgütünün kurucusu (d. 1958)
 2020 - Constantin Xenakis, Mısır doğumlu Yunan asıllı Fransız ressam ve heykeltıraş (d. 1931)
 2020 - Ali-Asker Zarei, İranlı asker ve muhafazakâr siyasetçi (d. 1956)
 2021 - Camilla Amado, Brezilyalı oyuncu ve eğitimci (d. 1938)
 2021 - Teoman Duralı, Türk filozof, mütefekkir ve akademisyen (d. 1947)
 2021 - Michel Host, Fransız yazar (d. 1942)
 2021 - Ei-ichi Negishi, Japon kimyager (d. 1935)
 2022 - Valeri Ryumin, Sovyet kozmonot (d. 1939)
 2022 - Michele Scandiffio, İtalyan Roma Katolik piskopos (d. 1928)

Tatiller ve özel günler

0606
06

6 Haziran


Leonardo García  puede referirse a:

 Leonardo García Lombeida, futbolista ecuatoriano.
 Leonardo García Peralta, Leo García beisbolista de la República Dominicana.
 Leonardo García Vale,   actor mexicano.
 Leonardo Damián García (Leo García), músico argentino.

Leonardo García


Biserica romano-catolică Sfântul Vendelin din Dudeștii Noi este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Dudeștii Noi, comuna Dudeștii Noi.

Note

Monumente istorice din județul Timiș
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici romano-catolice din România


Olaylar
 Hun İmparatorluğu hükümdarı Uldız, Doğu Roma'yı baskı altına almak amacıyla Tuna Nehri'ni geçti.

Doğumlar

Ölümler

409


Tempio Pausania (sardisk: Tèmpiu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 566 meters højde og har 14.159 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 210,82 km² og grænser til kommunerne Aggius, Aglientu, Arzachena, Berchidda, Bortigiadas, Calangianus, Erula, Luogosanto, Luras, Oschiri, Palau, Perfugas, Santa Teresa Gallura og Tula.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Tempio Pausania


Moldóva hefur tekið þátt í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 16 sinnum síðan að frumraun landsins í keppninni átti sér stað árið 2005. Besta niðurstaða landsins er þriðja sæti með SunStroke Project og laginu "Hey, Mamma!" árið 2017.

Fyrsta þátttaka Moldóvu árið 2005 reyndist árangursrík þar sem að Zdob și Zdub endaði í sjötta sæti. Landið hefur einnig endað í topp-10 með Natalia Barbu (2007) og DoReDoS (2018) í tíunda sæti. Moldóva hefur keppt í aðalkeppninni í 11 skipti.

Yfirlit þátttöku (niðurstöður)

Heimildir

Moldóva

Moldóva í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva


Kennett River ist ein kleiner Küstenort und Fluss an der Otway Coast in Victoria, Australien. Der Ort liegt 174 Kilometer westlich von Melbourne, ist 100 Kilometer von Geelong und 44 Kilometer von Colac entfernt. Kennett River liegt an der Great Ocean Road und wird häufig von Touristen des 27 Kilometer entfernten Orts Lorne aufgesucht.

Geschichte
Für den Ort war der Entdeckungsreisende George Smythe namensgebend, der den australischen Fluss nach dem River Kennet in Berkshire in Großbritannien benannte.

1882 kamen die Brüder Alex und Donald MacRea und ihr Cousin Alex MacLennan auf der Suche nach Farmland und Fischgründen in dieses Gebiet. Die MacRaes bauten eine Farm auf, die sie The Wye nannten, nach einem Fluss in Großbritannien. Alex MacLennan siedelte etwas weiter westlich und nannte den Platz The Kennett, woraus später der Ort Kennett River wurde.

Das Kennet River Post Office öffnete am 15. Dezember 1938 und wurde um 1964 geschlossen.

Tourismus
Das Gebiet ist wegen seiner Aussichten auf die Küste bekannt, für den Great-Otway-Nationalpark und für die Gelegenheiten zum Surfen. Touristen, die Koalas sehen wollen, können sie mit ziemlich großer Sicherheit in einem ein bis zwei Kilometer breiten Waldstück an der Grey River Road sehen, die von der Great Ocean Road abzweigt.

Kennett River hat einen Surf Lifesaving Club (SLSC).

Weblinks
Otway Coast Tourist Information
Kennett River
Colac Otway Web
Colac Otway Local Pages
Colac Otway Web News Feeds

Einzelnachweise

Colac Otway Shire

Kennett River


Zagonetka: enigmatski časopis bio je hrvatski zagonetački list iz Osijeka. Prvi broj izašao je  godine. U drugoj godini je dvostruka numeracija, pa je 2. godina (1954.) ujedno i 25. godina. Druga brojka označava zbroj prethodno izašlih sveščića. Izlazio je tjedno i mjesečno do 1957. godine. Glavni urednik bio je Božo Plevnik. Izdavač je bio je Konzorcij Zagonetke. ISSN je 2718-2754.

Izvori

Osječki tisak
Hrvatski enigmatski tisak
Hrvatski enigmatski tjednici
Hrvatski mjesečnici

Zagonetka (1953.)


The Type 81, or Tribal class, frigates were ordered and built as sloops to carry out similar duties to the immediate post war improved s and s in the Persian Gulf. In the mid 1960s the seven Tribals were reclassified as second class general-purpose frigates to maintain frigate numbers. After the British withdrawal from East of Suez in 1971 the Tribals operated in the NATO North Atlantic sphere with the only update the fitting of Seacat missiles to all by 1977, limited by their single propeller and low speed of 24 knots. In 1979–80 age and crew and fuel shortages saw them transferred to the stand-by squadrons; three were reactivated in 1982 during the Falklands War for training and guardship duties in the West Indies.

History
The Tribals were designed during the 1950s as a response to the increasing cost of single-role vessels such as the Type 14s. They were first such 'multi role' vessels for the Royal Navy. They were designed specifically with colonial 'gunboat' duties in mind, particularly in the Middle East. They were therefore designed to be self-contained warships with weapon and sensor systems to cover many possible engagements, air conditioning to allow extended tropical deployment and such 'modern' habitability features as all bunk accommodation (as opposed to hammocks). The fitting of gas turbine boost engines was specifically intended to allow the frigates to almost instantly leave ports and naval bases in the event of nuclear war, rather than have to spend four to six hours to flash up the steam boilers. The G6 gas turbine proved reliable and was generally used to leave port during the frigates' career and paved the way for gas turbine propulsion to become universal in the RN within 30 years.

Design
They were the first class of the Royal Navy to be designed from the start to operate a helicopter and the first small escorts to carry a long-range air search radar, the Type 965 with a single 'rake' AKE-1 antenna. They were armed with two QF 4.5-in (113 mm) Mark 5 guns salvaged from scrapped Second World War destroyers. Although these mountings were refurbished with Remote Power Control (RPC) operation, they still required manual loading on an exposed open back, mounting. Originally the intended gun armament was two twin  Second World War standard mounts, then  twin  70 caliber mounts which 256 ton weight for 2 turrets was too heavy. A lighter automatic gun fit of two N(R) single automatic 4-inch guns, as fitted in Chile's Almirante-class destroyer
still required a hull  longer and like twin 3/70s, were too expensive. A 3000-ton, light,  displacement exceeded the limit the UK Treasury would allow for a sloop or frigate design, in the 1960s So both automatic guns were rejected on account of weight, space and cost. Even though they provided a realistic solution to the RN AA/ DP gun requirement, due to cost, and the problem of cost of developing stocks and logistic support, for new types of ammunition and doubt of the usefulness of medium gun AA against post 1962 jet air and missile targets.

From the outset they were designed to carry the new GWS-21 Seacat anti-aircraft missile system anti-aircraft missile system but all except Zulu initially carried single Mark 7 40 mm Bofors guns in lieu. The rest of the class were fitted with Seacat in the 1970s using surplus missile systems, left over from s and  refits.

The Tribals were the first modern RN ships designed to use a combination of power sources, a feature which had been trialled with limited success in the 1930s in the minelayer . An additive mix of steam and gas turbine called "COmbined Steam and Gas" COSAG was used. This gave the rapid start-up and acceleration of a gas turbine engine coupled with the cruising efficiency and reliability of the steam turbine. They would cruise on the steam plant and use both systems driving the same shaft for a high-speed "boost". They suffered however from being single-shaft vessels which severely limited manoeuvrability, acceleration and deceleration. The single screw proved significantly limiting when they were used in the 1970s Cod Wars in terms of manoeuvering in ramming manoeuvres, for and against, Icelandic coast guard cutters. The cramped awkward nature of the helicopter pad and handling provision was also exposed in the 1976 Cod War and was a major reason that some s were given further refits in preference to the Tribals and maintained in higher status reserve in the early 1980s limitations on defence spending.

Shortcomings
The costs for the Tribal Class ships escalated above the costs first envisaged and the original order of ships, (over twenty), was cancelled after the first seven ships had been completed. Only four would have been built if it had been possible to cancel the contractual commitments the Royal Navy had entered into for the supply of complex engines and machinery for eight frigates. The ships were rather small, at , which reduced the options for later modernisation and were always going to be limited by their single-shaft propulsion. The class were still good warships in spite of being fitted with outdated guns, (they were described by some as 'guided flagpoles') if sometimes capable of 18 rounds per minute for the first two minutes, and proved the usefulness of the general purpose frigate concept and gas turbine propulsion, but the average unit costs of the Type 81s completed in 1963-64 was £500,000 more than the first eight Leanders and the final cost of over £5 million of the first Tribal, Ashanti, completed in 1961 was considered too high and hence limited the number actually built; the original intent was to build 23 Type 81s. This meant that further 1960s RN frigate development would be based on the more conservative steam-powered Type 12 (Whitby) class, subsequently modernised in the Type 12M (Rothesay) class and finalised in the excellent Type 12I (Leander)-class. The later Royal Navy Type 21 (Amazon) class "General Purpose Frigates" were originally envisaged for a similar gunboat role to the Tribal-class ships and to operate East of Suez.

Service
The class served throughout the 1960s and into the 1970s fulfilling their designed general purpose "colonial gunboat" role. When change in British foreign policy made this role redundant they found themselves being pressed into service in home waters in the Cod Wars of the 1970s. They were not particularly suited to these duties however, as they had a hull form optimised for the calm, shallow water of the Persian Gulf and with only a single shaft were unable to manoeuvre with the Icelandic patrol vessels at close quarters.

All were decommissioned from the Royal Navy during the mid-to-late 1970s with the manpower crisis also attributing to the rapid removal of the class from service. They were however given a brief reprieve by the Falklands War, with 3 mothballed Tribals (Gurkha, Tartar and Zulu) being reactivated to cover ships deployed to the South Atlantic or undergoing long-term repairs after the conflict. The remaining units were cannibalised for spare parts to enable the 3 ships to be refitted.  These ships were sold in 1984 to Indonesia.

Ships

The building costs given above are official figures from the Navy/Defence Estimates.  Note that Janes Fighting Ships quotes a slightly lower cost for Ashanti of £5,220,000, as against £5,315,000 quoted in the 1962-63 Navy Estimates.

Footnotes

References

 Blackman, Raymond V.B. Jane's Fighting Ships 1971–72. London: Sampson Low, Marston & Co, 1971. .
 Gardiner, Robert and Stephen Chumbley. Conway's All the World's Fighting Ships 1947–1995. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1995. .
 Jane's Fighting Ships 1977-78, Jane's Yearbooks,

Frigate classes
Ship classes of the Royal Navy

Tribal-class frigate


Prayag is a historical name of the area near the confluence of the Ganges and Yamuna rivers in the modern-day city of Prayagraj in northern India.

It may also refer to:

Places

Localities in Prayagraj
 a locality in the city of Prayagraj; the city formerly known as Allahabad before 2019
 Triveni Sangam, the confluence of rivers in Prayagraj, considered sacred in Hinduism
 Prayag Junction, the main railway station in Prayagraj

Other places
 Panch Prayag, the five river confluences in northern India considered sacred in Hinduism:
 Vishnuprayag, also spelled Vishnu Prayag, a town at the confluence of the Alaknanda and the Dhauliganga
 Nandaprayag, also spelled Nand(a) Prayag, a town at the confluence of the Alaknanda and the Nandakini
 Karnaprayag, also spelled Karna Prayag, a town at the confluence of the Alaknanda and the Pindar
 Rudraprayag, also spelled Rudra Prayag, a town at the confluence of the Alaknanda and the Mandakini
 Devprayag, also spelled Dev(a) Prayag, a town at the confluence of the Alaknanda and Bhagirathi
 Prayag Film City, film studios in West Bengal, India

People
 Prayag Bhati (b. 1991), Indian cricketer
 Prayag Jha (b. 1945), Indian artist specialising in etching

Other uses

Prayag India, an Indian sanitaryware manufacturer
United Sports Club, a football club in Calcutta, India, formerly called Prayag United

See also
Prayagraj (disambiguation)
 Prayag Kumbh Mela, a Hindu festival held in Prayagraj
 Prayag Sangeet Samiti, a music institute in Prayagraj
Prayagpur, a town in West Bengal, India

Prayag


Botezul copiilor este practica botezării sugarilor sau a copiilor de vârstă mică. În discuțiile teologice această practică este menționată uneori ca pedobaptism, termen format din cuvântul grecesc pais care înseamnă "copil". El se află în contrast cu ceea ce este numit "botezul adulților" sau credobaptismul, termen format din cuvântul latin credo, cu sensul "eu cred", care este practica religioasă a botezării doar a persoanelor care mărturisesc credința în Isus, fiind excluși astfel copiii minori. Opoziția față de botezul copiilor este numită catabaptism. Botezul copiilor este numit, de asemenea, "creștinare" în unele tradiții creștine.

Majoritatea creștinilor aparțin denominațiunilor care practică botezul pruncilor. Printre cultele creștine care practică botezul pruncilor se numără catolicii, ortodocșii, ortodocșii orientali necalcedonieni, mai multe denominațiuni protestante: anglicanii, luteranii, prezbiterienii, congregaționaliștii și alte denominațiuni reformate, metodiștii, unii nazarineni și Biserica Moravă.

Ceremonie
Practica botezului variază de la un cult creștin la altul. Multe culte oficiază o ceremonie numită ritual sau liturghie. Ceremonia obișnuită presupune ca părinții sau nașii să își aducă copilul la preot sau pastor. Ritualul folosit pentru botezul copiilor este identic cu ritualul folosit pentru botezul adulților, adică prin cufundarea în apă sfințită, prin turnarea apei sfințite sau prin stropirea cu apă sfințită. Tradiția ortodoxă și catolică de rit oriental presupune cufundarea completă a bebelușului în cristelnița cu apă sfințită, iar această practică este și prima metodă enumerată în ritualul baptismal al romano-catolicilor, deși turnarea apei sfințite este practica standard a cultului romano-catolic. Bisericile catolice și ortodoxe nu folosesc stropirea cu apă sfințită. În momentul botezului, preotul rostește cuvintele: "Te botez (sau "Robul lui Dumnezeu (numele) se botează") în numele Tatălui, al Fiului și al Duhului Sfânt" (vezi Matei 28:19).

Istorie
Istoricii nu sunt de acord cu privire la momentul când a fost practicat primul botez al copiilor. Unii cred că creștinii din secolul I nu l-au practicat, evidențiind lipsa oricăror dovezi explicite ale practicării pedaobaptismului. Alții, observând lipsa oricăror dovezi explicite că nu s-a practicat pedobaptismul, consideră că botezul copiilor a avut loc în secolul I, interpretând referințele biblice la indivizi "și casa [lor]" ca fiind botezați (, , ), precum și "făgăduința pentru voi și copiii voștri" () ca incluzându-i și pe copiii mici.

Cea mai veche menționare extrabiblică a botezului, care are loc în Didahia (c. 100), pare să se refere la botezul adulților, deoarece persoanele care urmau să fie botezate trebuiau să țină post. Cu toate acestea, inscripțiile ce datează din secolul al II-lea, care se referă la copiii mici ca fiind "copii ai lui Dumnezeu", ar putea indica faptul că creștinii obișnuiau să-și boteze copiii. Cea mai veche referire la botezul copiilor a fost făcută de Irineu de Lyon (versetele 130-202) în lucrarea sa Împotriva ereziilor. Datorită referirii la Eleuteriu ca actual episcop al Romei, lucrarea este datată de obicei ca fiind scrisă în jurul anului 180. Irineu vorbește despre copii fiind "născuți din nou pentru Dumnezeu". Această referință a fost descrisă ca fiind "obscură". Trei pasaje ale lui Origene (185-c. 254) menționează botezul copiilor ca fiind tradițional și obișnuit. În timp ce, în scrierile sale din perioada 198-203, Tertulian recomanda amânarea botezului copiilor mici și a persoanelor necăsătorite, el menționează că botezul copiilor era o ceremonie obișnuită, în care întreținătorii vorbeau în numele copiilor. Tradiția apostolică, atribuită uneori lui Hippolytus din Roma (d. 235), descrie modul în care este oficiată ceremonia botezului; se afirmă acolo că copiii erau botezați mai întâi și, dacă aceștia nu puteau răspunde pentru ei înșiși, părinții lor sau altcineva din familia lor urmau să rostească răspunsul la întrebările preotului.

Cel puțin din secolul al III-lea creștinii au început să-și boteze copiii, deși unii preferau să amâne botezul până la sfârșitul vieții, pentru a obține iertarea tuturor păcatelor lor anterioare.

Note

Legături externe

Susținere
 Early Church Fathers on Baptism
 What About Holy Baptism? by Dr. A.L. Barry (Lutheran perspective)
 Baptism by Francis Schaeffer (Evangelical Presbyterian perspective)
 Infant Baptism  by Greg Johnson (Evangelical Presbyterian perspective)
 INFANT BAPTISM: How My Mind Has Changed by Dr. Dennis E. Johnson (Conservative Presbyterian perspective)
 JEREMIAH 31: INFANT BAPTISM IN THE NEW COVENANT by Dr. Richard Pratt (Evangelical Presbyterian perspective)
  (Reformed Presbyterian perspective)
 Instruction on Infant Baptism (Roman Catholic Church)
 Infant Baptism Catholic Answers guide, with Imprimatur
 Early Teachings of Infant Baptism teachings on Baptism by the Church Fathers, with Imprimatur
 Infant Baptism (by Jordan Bajis, Greek Orthodox Archdiocese of America website)
 Infant Baptism by Canon Tom Gordon (Orthodox Anglican perspective)
 By Water and the Spirit (United Methodist perspective)
 Donatist, Anabaptist, and Presbyterian Confusion: Infant Baptism Among Evangelicals by Nollie Malabuyo (Conservative Reformed Presbyterian perspective)
 Infant Baptism discussed at www.CatholicBridge.com (Roman Catholic perspective)
 Baptism, Confirmation and the Affirmation of Baptismal Faith  (Anglican Church perspective)

Opoziție
 Brunson, Hal. 2007 The Rickety Bridge and the Broken Mirror: Two Parables of Paedobaptism and One Parable of the Death of Jesus Christ.
 Infant Baptism in the Global Anabaptist Mennonite Encyclopedia Online
 A Scriptural Critique of Infant Baptism by Pastor John MacArthur
 The Assemblies of God on Baptism

Termeni creștini
Sugari
Botez

Botezul copiilor


Bir cümlenin kuruluşunda açıklayıcı olarak kullanılan, kaldırıldığı zaman cümlenin anlamını bozmayan, iki virgül ya da iki çizgi arasına konulan kısım. İstidrat.

Örnekler:

Annem, hiç unutmam, bana o serçeyi peçeteyle tutturdu.

O mahalle -çocukluğumun geçtiği yer- çok büyük bir yerdi.

Ayşe, gözlükleri çok yakışırdı, o kadar canayakındı ki hiç anlatamam.

Bir teyze -nur yüzlü, haliyle yaşlanmış biriydi- elimden tutarak burkulan bileğime baktı.

Başımın ağrısı yazları -sıcaklardan olmalı- daha da artar.

Ahmet de -çoğu gibi - beni yalnız bıraktı.

Dayım -o da mühendisti- beni yanına alacaktı.

Edebiyat terimleri

Ara söz (edebiyat)


بطولة آسيا لكرة القدم للسيدات 1979 أقيمت في كلكوتا في الهند في الفترة من 15 يناير إلى 21 يناير وقد حقق لقبها منتخب تايبيه للمرة الثانية في تاريخه.

روابط إضافية
 RSSSF.com
 Contgames-Women

أحداث يناير 1980 الرياضية
بطولات كأس الأمم الآسيوية لكرة القدم للسيدات
كأس آسيا لكرة القدم للسيدات
كرة القدم الآسيوية في 1979
كرة القدم الآسيوية في 1980
كرة القدم الهندية في 1979-80
كرة القدم للسيدات في 1979
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها الهند
كرة القدم للسيدات في 1980
أحداث يناير 1980 الرياضية في آسيا

كأس آسيا لكرة القدم للسيدات 1979


Tatran Prešov ist der Name folgender Sportvereine:

 1. FC Tatran Prešov, Fußballverein aus Prešov
 HT Tatran Prešov, Handballverein aus Prešov

Tatran Prešov


Dijana Ujkić (født 5. juli 1996 i Podgorica) er en montenegrinsk håndboldspiller, som spiller for rumænske CS Măgura Cisnădie og Montenegros kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Montenegro
Håndboldspillere fra ŽRK Budućnost
Håndboldspillere fra CS Măgura Cisnădie
Personer fra Podgorica

Dijana Ujkić


Tecnobit es una empresa española fundada en 1976, cuya principal actividad es la ingeniería de diseño y desarrollo de hardware y software de equipos y su posterior fabricación, así como el diseño, desarrollo, fabricación y mantenimiento de equipos y sistemas de electromecánica profesional.

Dispone de dos centros de trabajo, situados en Madrid y Valdepeñas. Su plantilla está compuesta por 359 personas (2008), con un 62% de la plantilla menor de 35 años y más de un tercio de ésta por debajo de los 30 años. El perfil mayoritario es de titulados, principalmente en ingeniería y tecnologías de la información, debido, principalmente a los requerimientos propios de la actividad productiva y de los proyectos de I+D+I que desarrolla.

Historia
En 2007 Tecnobit cambió radicalmente su mapa accionarial y pasó de tener ocho socios a tres. IT Deusto  compró una participación del 48%, por el que desembolsó más de 20 millones de euros; Caja Castilla-La Mancha  elevó su participación del 35,26% al 48% (la empresa tiene una factoría en Valdepeñas con 160 trabajadores), y Guindola Consultores pasó a controlar el 4% restante.

La operación, la transacción supuso el pago de más de 20 millones por parte de IT Deusto, al valorarse Tecnobit en más de 50 millones, y la salida de seis socios de la firma de defensa. La empresa de capital riesgo 3i  vendió el 41,10% que poseía, tras permanecer en la compañía siete años. Y lo mismo hizo Ingenaval, que tenía un 8,45%, Agreda (3,07%), Casa (1,92%), Gruma (1,91%) y un grupo de inversores individuales, que poseían el 6,92%.

Junto a la caja de ahorros, que entró en Tecnobit en diciembre de 2001 y amplió en un 25,06% su participación en 2004, sólo se mantiene otro viejo accionista en el capital social de la empresa española de defensa, Guindola Consultores, que subió su posición del 1,37% al 4%.

Productos
Tecnobit ha colaborado con Santa Bárbara Sistemas en la consecución del contrato del misil anticarro Spike y fabricará en sus instalaciones más de 250 cámaras infrarrojas del sistema lanzador y más de 2.500 sistemas de guiado infrarrojo del misil. Además, la firma estadounidense Lockheed Martin ha nombrado recientemente a la empresa española suministrador preferente de aparatos de aviónica empleados en los helicópteros MH-60R de la marina estadounidense. También Tecnobit ha iniciado la fabricación, montaje y prueba de los torpedos DM2 A4 que equiparán los submarinos S-80.
Entre sus clientes destacan los de referencia internacional como EADS, Airbus, Boeing, General Dynamics, Thales, BAE Systems, Rafael Advanced Defense Systems o Lockheed Martin, así como para el Ministerio de Defensa de España.

Referencias

Empresas de defensa de España
Empresas de informática

Tecnobit


Le pont de Saint-Denis-de-Pile est un pont suspendu qui enjambe l'Isle et relie Saint-Denis-de-Pile à Bonzac en Gironde.

Historique

Saint-Denis-de-Pile, à une dizaine de kilomètres au nord de Libourne en Gironde, fut équipée, au début du , d'un premier pont suspendu à voie unique (avec des piles de pierres en forme d'obélisque).

Dès la fin des années 1920 il s'avéra trop étroit pour la circulation de l'époque (encore fortement hippomobile).

Les Ponts et Chaussées prévoient donc son remplacement.

Le pont de bois fut démoli en 1929 et, l'année suivante, commença la construction d'un nouveau pont suspendu, au même endroit, long de 6O,5 mètres et possédant 5 mètres de voie et 1,80 mètre de trottoirs, sous la direction de Gaston Leinekugel Le Cocq.

Le 3 juin 1931 au matin, 16 camions sont utilisés pour les essais de charges avec un poids total de 120 tonnes.
En s'engageant sur le pont, le quatorzième véhicule se déporta et heurta un câble de suspension, un hauban.
Le camion qui le suivait le percuta par l'arrière et le projeta plus violemment sur le câble déjà fragilisé, qui céda en quelques secondes.
Les haubans se séparèrent du pont qui se cassa en deux plaques qui plongèrent dans la rivière.
Douze camions et leurs passagers furent immédiatement engloutis dans les eaux.
L'accident causa la mort de treize personnes (dont le fils de Leinekugel-Lecoq) et fit seize blessés graves ainsi que la « une » de toute la presse nationale.

Après l'accident, le constructeur établit une passerelle provisoire qui permettait le passage de véhicules de quatre tonnes.
Le nouveau pont fut commencé au mois de mai 1935 et remis en service en 1941, dix ans après l'accident.
Le nouveau pont ne fut jamais inauguré.
Rénové en 1998, ce pont servit au tournage de plusieurs scènes du téléfilm La Bicyclette bleue tiré du roman de Régine Desforges.

Références

Articles connexes
 Saint-Denis-de-Pile
 Isle (rivière)
 Liste de ponts de la Gironde
 Catastrophe de pont

Saint Denis de Pile
Saint Denis de Pile
Saint Denis de Pile
Saint-Denis-de-Pile

Pont de Saint-Denis-de-Pile


أحمد سحنون. أديب وشاعر جزائري.

مولده ونشأته

ولد أحمد سحنون سنة 1907 ببلدة ليشانة قرب مدينة بسكرة، توفيت أمه وهو رضيع، وتولى والده الذي كان معلما للقرآن الكريم تربيته، فحفظ كتاب الله وعمره 12 سنة كما تعلم مبادئ اللغة العربية والشريعة الإسلامية على يد مجموعة من المشايخ والعلماء أبرزهم الشيخ محمد خير الدين والشيخ محمد الدراجي والشيخ عبد الله بن مبروك. ومنذ نعومته أظافره كان مولعا بكتب الأدب، فدرس وطالع منها الكثير قديمها وحديثها.

جمعية العلماء المسلمين
في سنة 1936 التقى لأول مرة مع الشيخ عبد الحميد بن باديس، وفي ذلك يقول:

وهكذا كان هذا اللقاء نقطة تحول كبرى في حياة الشيخ أحمد سحنون، حيث انضم إلى جمعية العلماء المسلمين الجزائريين وأصبح من أعضائها الفاعلين. يقول في هذا المجال في مقدمة كتابه «توجيهات إسلامية»:

مشواره في الكتابة
وبالإضافة إلى الخطابة والتعليم والشعر، اقتحم الشيخ ميدان الصحف والمجلات، فكتب في العديد منها كالشهاب والبصائر لسان حال جمعية العلماء المسلمين الجزائريين، حيث ساهم الشيخ في جريدة البصائر منذ عام 1936 ونشر أول قصيدته في  عنوانها: " الإنسان بين تيارات الشقاء" وكانت قصائده شعرية تتناول القضايا الاجتماعية والأخلاقية، ثم نشر مجموعة مقالات عالجت مشكلات مماثلة، وكان أولها حول " الكذب وخطره على المجتمع"، وواصل الكتابة في هذه الجريدة إلى أن حظرتها سلطات الاحتلال الفرنسي في أفريل 1956. وأعجب الشيخ الفضيل الورتلاني الذي كان آنذاك مقيما في القاهرة بالمقال الأسبوعي المنشور في ركن: "منبر الوعظ والإرشاد" الذي بدا الشيخ بنشره في فبراير 1953 والذي تلقى قبولا حسنا لدى القراء، ونال شهرة واسعة في الجزائر وخارجها. وحتى أن الإبراهيمي علق على كتاباته قائلا: وهي شهادة كانت أعز عليه من كل وصف، ذلك أنها صدرت من رجل كان يعتبره قدوة له وعظيما من عظماء الأمة، فقد وصفه ذات مرة فقال:

في سنة 1947 اشترك في المجلس الإداري للجمعية،  وقام بكتابة نشيدها الذي يقول في مطلعه:

يابني شعب الأباة... للمعالي انتم نسل الأمازيغ الكماة... في النزال كل من ضحى بنفسه فمات... لا يبالي

كما عينته الجمعية في نفس السنة معلما في مدرسة التهذيب الحرة في بولوغين ثم أصبح مديرا لها بعد عام واحد. ويشهد الجميع للشيخ بقوة خطابه وبلاغته وفصاحته، حيث كان يقصده جمع غفير من الناس يؤدون عنده صلاة الجمعة في مسجد الأمة ببولوغين، فكان يحث الشباب على الاعتزاز بماضيهم والتمسك بالحرية والسعي نحو الانعتاق من نير الإستعمار.

مع الثورة التحريرية

أدرك الشيخ حقيقة المستعمر الفرنسي، فكان دائم التحذير من مكائده والتنبيه إلى أساليبه وساهم مع إخوانه العلماء في نشر الوعي الديني والوطني في أوساط الشعب وبعث الثقة في نفسه، ليرفع لواء الحرية والاستقلال ويطهر وطنه من رجس المستعمرين. وكان قد كون تنظيما فدائيا سريا انطلاقا من مسجد الأمة عام 1953،

في عام 1955 مرض الشيخ أحمد سحنون واضطر إلى السفر إلى مدينة ليون الفرنسية للاستشفاء. وأجريت له العملية الجراحية في عينه ثم عاد إلى الجزائر.

وكتب صديقه الشاعر عبد الكريم العقون قصيدة يعاتبه على طول الغياب وانقطاع أخباره، قائلا له:

ولم تمر إلا أيام قليلة حتى أجابه الشيخ سحنون بقصيدة قائلا له:

بعد اندلاع ثورة التحرير الجزائرية لم يتردد في مساندتها مما أدى إلى سجنه عام 1956 وحاول المستعمر استغلال مكانة الشيخ عند الشعب الجزائري وتأثيره فيه فطلب منه أن يحذر الناس من المجاهدين ويبعدهم عن احتضان الثورة ودعمها، فرد عليه قائلا:

فحكم عليه بالإعدام، ثم أطلق سراحه بعد ثلاث سنوات لأسباب صحية، فقام المجاهدون بتهريبه إلى منطقة باتنة بالشرق الجزائري ثم إلى مدينة سطيف ليواصل عمله وجهاده بين أفراد شعبه. وخلال تواجده بالسجن كان مواظبا على متابعة ما يصدره الأستاذ سيد قطب من تفسيره في ظلال القرآن وكان يقول: .

الدعوة بعد الاستقلال
بعد نيل الجزائر استقلالها، عين الشيخ أحمد سحنون إماما خطيبا بالجامع الكبير بالعاصمة وعضوا بالمجلس الإسلامي الأعلى، فواصل عمله الدعوي التربوي، وقد كان يقول:

وكتب ذات مرة مقالا بعنوان «الدعوة إلى الله» ومما جاء فيه:

ومن الجهود التي قام بها الشيخ، محاولته تأسيس رابطة الدعوة الإسلامية وهي إطار دعوي يجمع كافة أطياف الحركة الإسلامية لتوجيه العمل الدعوي وتوجيه جهود العاملين بعد توحيدها وتنسيقها لاجتناب التناحر والشقاقات داخل صفوف الحركة الإسلامية، كان ذلك سنة 1989 م، وقد كانت محاولة رائدة لو كتب لها الله النجاح والاستمرار.

ولما دخلت الجزائر في محنتها وسالت دماء أبنائها حاول مخلصا جاهدا أن يجنب الشعب ويلات تلك المحنة وآلامها، فكان جزاؤه محاولة اغتياله وهو في ساحة المسجد متوجها للصلاة مما ترك في نفسه الأثر العميق لما وصلت إليه الجزائر، فعكف في بيته يدعو الله ويعبده ويطالع الكتب ويدرس إلى أن لقي الله ولم يبدل تبديلا.

آثاره
ترك الشيخ بعض الآثار المخطوطة والمطبوعة أهمها:
 كتاب دراسات وتوجيهات إسلامية؛
 كتاب كنوزنا ويقع في 300 صفحة احتوى تراجم لبعض الصحابة وهو لم يطبع بعد؛
 ديوان شعر بعنوان«حصاد السجن» يضم 196 قصيدة؛
 ديوان شعر«تساؤل وأمل» وهو لم يطبع بعد؛
إلى جانب عشرات المقالات في العديد من الجرائد والمجلات كالبصائر والشهاب.

نماذج من شعره
 نشيد الكشاف:

 وفي قصيدة أخرى:

وفاته
وتُوفي ليلة الإثنين  الموافق لـ ،  وقد كان لهذا النبأ وقع أليم على نفوس كل الجزائريين، ووفاته مصاب كبير وخسارة فادحة للجزائر.

مواضيع ذات صلة
 قائمة أعلام الجزائريين
 المرجعية الدينية الجزائرية

المراجع

جمعية العلماء المسلمين الجزائريين
مواليد 1907
وفيات بعمر 96

أحمد سحنون


Tamer Hassan est un acteur britannique né le  à Londres en Angleterre.

Biographie

Filmographie

Cinéma

Télévision
 2001-2007 : Casualty : Barry Rayfield et Stan (2 épisodes)
 2001-2008 : EastEnders : Ahmet et Henchman (4 épisodes)
 2002 : Judge John Deed : Hussain Husaini (1 épisode)
 2003 : The Bill : Hassan Ergunsah (1 épisode)
 2004 : Murder City : Michael Samuels (1 épisode)
 2009 : Hotel Babylon : Gomez (2 épisodes)
 2010-2015 : NCIS : Enquêtes spéciales : Agah Bayar (4 épisodes)
 2011 : Red Faction: Origins : Stoller
 2014 : Dracula : Kaha Ruma (2 épisodes)
 2014 : 24 Heures chrono : Basher (2 épisodes)
 2015-2017 : Drunk History : Sir John French (3 épisodes)
 2016 : Plebs : Ptolémée (1 épisode)
 2016 : Game of Thrones : Khal Forzho (1 épisode)
 2017-2018 : Snatch : Hate 'Em (21 épisodes)

Jeu vidéo
 2009 : iD3 : Tommaso
 2011 : Assassin's Creed Revelations : Ahmet

Liens externes

Naissance en mars 1968
Naissance à Londres
Acteur britannique de cinéma

Tamer Hassan


Kim Han-bin (Hangul: 김한빈; ), cunoscut mai bine după numele său de scenă B.I, este un cântăreț, rapper, compozitor și producător sud-coreean. Este liderul trupei iKON, formată în anul 2015 de către YG Entertainment.

B.I provine de la Be I ("Be Myself"), din dorința acestuia de a se comporta așa cum e sau să devina exact ceea ce vrea.

Note

K-pop
Nașteri în 1996

B.I


Katolik, Roma Katolik Kilisesi'ne bağlı olan kişi. Papa'nın otoritesini kabul etmiş olan Uniat (Doğu Katolik) kiliseleri de bu gruba dâhildir.

Köken bilimi
Katolik sözcüğü, Yunanca katholikos (evrensel) kelimesinden türetilmiştir.

Katolikler, Roma Katolik Kilisesi mensubu olup, Hristiyan dünyasının en yaygın mezhebini meydana getirirler. Katolikler, bu akımın İsa'nın ilk havarilerinden Petrus tarafından kurulduğunu ileri sürerler.

Kaynakça

Katolik


Kosmos 1891, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 14. listopada 1987. godine u 12:35 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 133/3. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Prema NASI, lansirno vozilo bio je modificirani SS-5 (SKean IRBM) uz gornji stupanj. Orbita mu je 952 km u perigeju i 1028 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,92°. Spacetrackov kataloški broj je 18402. COSPARova oznaka je 1987-087-A. Zemlju obilazi u 104,90 minuta. Pri lansiranju bio je mase 810 kg.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1987 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 1891


Lunca Timișului este o arie de protecție specială avifaunistică (sit SPA) situată în partea vestică a României, pe teritoriul județului Timiș.

Localizare
Aria naturală se află în partea centrală a județului Timiș, pe teritoriile administrative ale orașelor Buziaș și Recaș, și pe cele ale comunelor: Bucovăț, Chevereșu Mare, Giroc, Moșnița Nouă, Pădureni, Racovița, Remetea Mare, Sacoșu Turcesc, Șag și Topolovățu Mare

Înființare
Situl Lunca Timișului (cu o suprafață totală de 13.404 ha.) a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică prin Hotărârea  de Guvern nr. 971 din 5 octombrie 2011 (pentru modificarea și completarea Hotărârii Guvernului nr. 1.284/2007 privind declararea ariilor de protecție specială avifaunistică ca parte integrantă a rețelei ecologice europene Natura 2000 în România). Acesta se suprapune (parțial) sitului de importanță comunitară Lunca Timișului.

Biodiversitate
Încadrat în bioregiunea geografică panonică a Câmpiei Timișului (subunitate geomorfologică a Câmpiei Banatului ce aparține Câmpiei de Vest din Bazinul Panonic) și continentală din bazinul inferior al râului Timiș, situl dispune de patru tipuri de habitate naturale: Culturi cerealiere extensive (inclusiv culturile de rotație cu dezmiriștire), Păduri caducifoliate, Pajiști ameliorate și Alte terenuri arabile; ce asigură adăpost și condiții prielnice de odihnă, hrănire, cuibărire și reproducere pentru diferite specii de păsări migratoare.

La baza desemnării sitului se află mai multe specii avifaunistice protejate la nivel european prin Directiva 79/409/CEE din 2 aprilie 1979<ref>[http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CONSLEG:1979L0409:20081223:RO:PDF  Directiva Consiliului Europei 79/409/CEE din 2 aprilie 1979, privind conservarea păsărilor], accesat la 8 aprilie 2018</ref> (privind conservarea păsărilor sălbatice) sau aflate pe lista roșie a IUCN; astfel: stârc galben (Ardeola ralloides), rață roșie (Aythya nyroca), acvilă-țipătoare-mică (Aquila pomarina), pescăruș albastru (Alcedo atthis), fâsă de câmp (Anthus campestris), uliu cu picioare scurte (Accipiter brevipes), șorecar mare (Buteo rufinus), barză albă (Ciconia ciconia), barză neagră (Ciconia nigra), șerpar (Circaetus gallicus), erete de stuf (Circus aeruginosus), erete vânăt (Circus cyaneus), erete sur (Circus pygargus), cristel de câmp (Crex crex), chirighița cu obraz alb (Chlidonias hybridus), caprimulg (Caprimulgus europaeus), dumbrăveancă (Coracias garrulus), ciocănitoare neagră (Dryocopus martius), ciocănitoare de stejar (Dendrocopos medius), egretă mică (Egretta garzetta), egretă mare (Egretta alba), vânturel de seară (Falco vespertinus), acvilă pitică (Hieraaetus pennatus), ciocârlie de pădure (Lullula arborea), sfrâncioc roșiatic (Lanius collurio), sfrânciocul cu frunte neagră (Lanius minor), stârc de noapte (Nycticorax nycticorax), viespar (Pernis apivorus) și chiră de baltă (Sterna hirundo).

 Vezi și
 Natura 2000
 Lista siturilor Natura 2000 din România
 Lunca Timișului

 Note

 Legături externe Reportaj În județul Timiș sunt desemnate un număr de 45 arii naturale protejate (arii naturale protejate de interes național, internațional, comunitar, județean și local), arii a căror limite se găsesc localizate integral sau parțial pe teritoriul județului, informează Agenția pentru Protecția Mediului Timiș; (Viorel Dogaru) 29 mai 2016, banatulazi.ro''

Lunca Timișului (sit SPA)


The Critique of Judgment (), also translated as the Critique of the Power of Judgment, is a 1790 book by the German philosopher Immanuel Kant. Sometimes referred to as the "third critique", the Critique of Judgment follows the Critique of Pure Reason (1781)  and the Critique of Practical Reason (1788).

Context

Immanuel Kant's Critique of Judgment is the third critique in Kant's Critical project begun in the Critique of Pure Reason and the Critique of Practical Reason (the First and Second Critiques, respectively). The book is divided into two main sections: the Critique of Aesthetic Judgment and the Critique of Teleological Judgment, and also includes a large overview of the entirety of Kant's Critical system, arranged in its final form. The so-called First Introduction was not published during Kant's lifetime, for Kant wrote a replacement for publication.

The Critical project, that of exploring the limits and conditions of knowledge, had already produced the Critique of Pure Reason, in which Kant argued for a Transcendental Aesthetic, an approach to the problems of perception in which space and time are argued not to be objects. The First Critique argues that space and time provide ways in which the observing subject's mind organizes and structures the sensory world. The end result of this inquiry in the First Critique is that there are certain fundamental antinomies in the dialectical use of Reason, most particularly that there is a complete inability to favor on the one hand the argument that all behavior and thought is determined by external causes, and on the other that there is an actual "spontaneous" causal principle at work in human behavior.

The first position, of causal determinism, is adopted, in Kant's view, by empirical scientists of all sorts; moreover, it led to the Idea (perhaps never fully to be realized) of a final science in which all empirical knowledge could be synthesized into a full and complete causal explanation of all events possible to the world.

The second position, of spontaneous causality, is implicitly adopted by all people as they engage in moral behavior; this position is explored more fully in the Critique of Practical Reason.

The Critique of Judgment constitutes a discussion of the place of Judgment itself, which must overlap both the Understanding ("Verstand") (whichsoever operates from within a deterministic framework) and Reason ("Vernunft") (which operates on the grounds of freedom).

Introduction to the Critique of Judgement
The first part of Kant's Critique of Aesthetic Judgement presents what Kant calls the four moments of the "Judgement of Taste". These are given by Kant in sequence as the (1) First Moment. Of the Judgement of Taste: Moment of Quality"; (2) Second Moment. Of the Judgement of Taste: Moment of Quantity"; (3) Third Moment: Of Judgement of Taste: Moment of the Relation of the ends brought under Review in such Judgements"; and (4) Fourth Moment: Of the Judgement of Taste: Moment of the Modality of the Delight in the Object". After the presentation of the four moments of the Judgement of Taste, Kant then begins his discussion of Book 2 of the Third Critique titled Analytic of the Sublime.

Aesthetic Judgement

The first part of the book discusses the four possible aesthetic reflective judgments: the agreeable, the beautiful, the sublime, and the good. Kant makes it clear that these are the only four possible reflective judgments, as he relates them to the Table of Judgments from the Critique of Pure Reason.

"Reflective judgments" differ from determinative judgments (those of the first two critiques). In reflective judgment we seek to find unknown universals for given particulars; whereas in determinative judgment, we just subsume given particulars under universals that are already known, as Kant puts it:

The agreeable is a purely sensory judgment — judgments in the form of "This steak is good," or "This chair is soft." These are purely subjective judgments, based on inclination alone.

The good is essentially a judgment that something is ethical — the judgment that something conforms with moral law, which, in the Kantian sense, is essentially a claim of modality — a coherence with a fixed and absolute notion of reason. It is in many ways the absolute opposite of the agreeable, in that it is a purely objective judgment — things are either moral or they are not, according to Kant.

The remaining two judgments — the beautiful and the sublime — differ from both the agreeable and the good. They are what Kant refers to as "subjective universal" judgments. This apparently oxymoronic term means that, in practice, the judgments are subjective, and are not tied to any absolute and determinate concept. However, the judgment that something is beautiful or sublime is made with the belief that other people ought to agree with this judgment — even though it is known that many will not. The force of this "ought" comes from a reference to a sensus communis — a community of taste. Hannah Arendt, in her Lectures on Kant's Political Philosophy, suggests the possibility that this sensus communis might be the basis of a political theory that is markedly different from the one that Kant lays out in the Metaphysic of Morals.

The central concept of Kant's analysis of the judgment of beauty is what he called the ″free play″ between the cognitive powers of imagination and understanding. We call an object beautiful, because its form fits our cognitive powers and enables such a ″free play″ (§22) the experience of which is pleasurable to us. The judgment that something is beautiful is a claim that it possesses the "form of finality" — that is, that it appears to have been designed with a purpose, even though it does not have any apparent practical function. We also do not need to have a determinate concept for an object in order to find it beautiful (§9). In this regard, Kant further distinguishes between free and adherent beauty. Whereas judgments of free beauty are made without having one determinate concept for the object being judged (e.g. an ornament or well-formed line), a judgment of beauty is adherent if we do have such a determined concept in mind (e.g. a well-built horse that is recognized as such). The main difference between these two judgments is that purpose or use of the object plays no role in the case of free beauty. In contrast, adherent judgments of beauty are only possible if the object is not ill-suited for its purpose.

The judgment that something is sublime is a judgment that it is beyond the limits of comprehension — that it is an object of fear. However, Kant makes clear that the object must not actually be threatening — it merely must be recognized as deserving of fear.

Kant's view of the beautiful and the sublime is frequently read as an attempt to resolve one of the problems left following his depiction of moral law in the Critique of Practical Reason — namely that it is impossible to prove that we have free will, and thus impossible to prove that we are bound under moral law. The beautiful and the sublime both seem to refer to some external noumenal order — and thus to the possibility of a noumenal self that possesses free will.

In this section of the critique Kant also establishes a faculty of mind that is in many ways the inverse of judgment — the faculty of genius. Whereas judgment allows one to determine whether something is beautiful or sublime, genius allows one to produce what is beautiful or sublime.

Teleology

The second half of the Critique discusses teleological judgement. This way of judging things according to their ends (telos: Greek for end) is logically connected to the first discussion at least regarding beauty but suggests a kind of (self-) purposiveness (that is, meaningfulness known by one's self).

Kant writes about the biological as teleological, claiming that there are things, such as living beings, whose parts exist for the sake of their whole and their whole for the sake of their parts. This allows him to open a gap in the physical world: since these "organic" things cannot be brought under the rules that apply to all other appearances, what are we to do with them?

Kant says explicitly that while efficiently causal explanations are always best (x causes y, y is the effect of x), it is absurd to hope for "another Newton" who could explain a blade of grass without invoking teleology, and so the organic must be explained "as if" it were constituted as teleological. This portion of the Critique is, from some modern theories, where Kant is most radical; he posits man as the ultimate end, that is, that all other forms of nature exist for the purpose of their relation to man, directly or not, and that man is left outside of this due to his faculty of reason. Kant claims that culture becomes the expression of this, that it is the highest teleological end, as it is the only expression of human freedom outside of the laws of nature. Man also garners the place as the highest teleological end due to his capacity for morality, or practical reason, which falls in line with the ethical system that Kant proposes in the Critique of Practical Reason and the Fundamental Principles of the Metaphysics of Morals.

Kant attempted to legitimize purposive categories in the life sciences, without a theological commitment. He recognized the concept of purpose has epistemological value for finality, while denying its implications about creative intentions at life and the universe's source. Kant described natural purposes as organized beings, meaning that the principle of knowledge presupposes living creatures as purposive entities. He called this supposition the finality concept as a regulative use, which satisfies living beings specificity of knowledge. This heuristic framework claims there is a teleology principle at purpose's source and it is the mechanical devices of the individual original organism, including its heredity. Such entities appear to be self-organizing in patterns. Kant's ideas allowed Johann Friedrich Blumenbach and his followers to formulate the science of types (morphology) and to justify its autonomy.

Kant held that there was no purpose represented in the aesthetic judgement of an object's beauty. A pure aesthetic judgement excludes the object's purpose.

Influences

Though Kant consistently maintains that the human mind is not an "intuitive understanding"—something that creates the phenomena which it cognizes—several of his readers (starting with Fichte, culminating in Schelling) believed that it must be (and often give Kant credit).

Kant's discussions of schema and symbol late in the first half of the Critique of Judgement also raise questions about the way the mind represents its objects to itself, and so are foundational for an understanding of the development of much late 20th-century continental philosophy: Jacques Derrida is known to have studied the book extensively.

In Truth and Method (1960), Hans-Georg Gadamer rejects Kantian aesthetics as ahistorical in his development of a historically-grounded hermeneutics.

Schopenhauer's comments
Schopenhauer noted that Kant was concerned with the analysis of abstract concepts, rather than with perceived objects. "…he does not start from the beautiful itself, from the direct, beautiful object of perception, but from the judgement [someone's statement] concerning the beautiful…."

Kant was strongly interested, in all of his critiques, with the relation between mental operations and external objects.
"His attention is specially aroused by the circumstance that such a judgement is obviously the expression of something occurring in the subject, but is nevertheless as universally valid as if it concerned a quality of the object. It is this that struck him, not the beautiful itself."

The book's form is the result of concluding that beauty can be explained by examining the concept of suitableness. Schopenhauer stated that "[T]hus we have the queer combination of the knowledge of the beautiful with that of the suitableness of natural bodies into one faculty of knowledge called power of judgement, and the treatment of the two heterogeneous subjects in one book."

Kant is inconsistent, according to Schopenhauer, because "…after it had been incessantly repeated in the Critique of Pure Reason that the understanding is the ability to judge, and after the forms of its judgements are made the foundation–stone of all philosophy, a quite peculiar power of judgement now appears which is entirely different from that ability."

With regard to teleological judgement, Schopenhauer claimed that Kant tried to say only this: "…although organized bodies necessarily seem to us as though they were constructed according to a conception of purpose which preceded them, this still does not justify us in assuming it to be objectively the case." This is in accordance with Kant's usual concern with the correspondence between subjectivity (the way that we think) and objectivity (the external world). Our minds want to think that natural bodies were made by a purposeful intelligence, like ours.

See also

Books
 Lessons on the Analytic of the Sublime
 The Differend

People
 Jean-François Lyotard

Topics
 Aesthetic distance
 Schopenhauer's criticism of Kant's schemata
 Schopenhauer's criticism of the Kantian philosophy

Notes

Bibliography
Immanuel Kant, Critique of Judgment, Translated by J. H. Bernard, New York: Hafner Publishing, 1951. (Original publication date 1892)
Immanuel Kant, Critique of Judgement, Translated by James Creed Meredith, Oxford: Oxford University Press, 2007 (original publication date 1952), Oxford World's Classics. . Among the reprints of this translation, in volume 42  of Great Books of the Western World
Immanuel Kant, Critique of Judgement, Translated by Werner S. Pluhar, Hackett Publishing Co., 1987,
Immanuel Kant, Critique of the Power of Judgment, Edited by Paul Guyer, translated by Paul Guyer and Eric Mathews, Cambridge and New York: Cambridge University Press, 2000. The Cambridge Edition of the Works of Immanuel Kant.
Immanuel Kant, Kritik der Urteilskraft, ed. by Heiner F. Klemme, Felix Meiner Verlag, 2006.
Arthur Schopenhauer, The World as Will and Representation, Volume I, Dover Publications, 1969,

Further reading
 Sophie Forst. "'Ideale Gemeinschaft' oder 'Fesseln der Tradition'? Immanuel Kants Konzeption der Urteilskraft und ihre Kritik durch die Hermeneutik". In: Limina: Natur – Politik. Verhandlungen von Grenz- und Schwellenphänomenen in der Vormoderne. Edited by Annika von Lüpke, Tabea Strohschneider and Oliver Bach. Berlin/Boston: De Gruyter Verlag 2019, pp. 357-374. (https://www.degruyter.com/document/doi/10.1515/9783110605389-017/html).
 Doran, Robert. The Theory of the Sublime from Longinus to Kant. Cambridge: Cambridge University Press, 2015.

External links

 Critique of Judgment at the Encyclopædia Britannica
 Immanuel Kant in Italy
 "Kant's System of Judicial Perspectives", Chapter IX of Stephen Palmquist, Kant's System of Perspectives (1993)
 The fourth Critique. Italian writings about Kant's "fourth" Critique

1790 non-fiction books
Aesthetics books
Books by Immanuel Kant
German non-fiction books

Critique of Judgment


Staying Power er en film instrueret af Norbert Payne.

Handling
Hvorfor kommer nogle goder idéer dødfødte til verden, imens dårlige idéer tit overlever i århundreder? Den irske alternative filosof, Gillies MacBain, giver et humoristisk og samtidigt alvorligt svar på dette spørgsmål.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Dokumentarfilm fra Danmark

Staying Power


Aquiles Talón y el espíritu de Eloy (en francés, L'Esprit d'Éloi o Achille Talon et l'esprit d'Éloi) es una historieta de la serie Aquiles Talón, que da título al álbum número 25, editado por primera vez por Dargaud en 1980, 1983 y 1991 y por Lombard en 1980. El título es un juego de palabras que se refiere a la célebre obra de Montesquieu, De l'esprit des lois.

Argumento
Por una vez, es Aquiles Talón quien se ofrece a ayudar a su mejor vecino, amigo o enemigo, (dependiendo de las circunstancias), Hilarión Lefuneste. En efecto, éste tiene un tío agricultor (el tío Beocio) que soporta la amenaza de un terrorífico fantasma llamado Eloy, que es el espíritu de un verdugo de la Edad Media. Aquiles se entera de que su vecino, ayudado por Van Rheingaard Daag, una especie de cineasta, quiere comprar las tierras de Beocio y sospechando que algo se trama, hace el papel de Sherlock Holmes.
En esta historieta Aquiles se reencuentra con Pétard, un pato bromista que jamás se desprende de su boina y que le seguirá en otras aventuras.

Bibliografía
Véase la página de discusión.
Achille Talon et l'esprit d'Éloi

Historietas de Aquiles Talón

Aquiles Talón y el espíritu de Eloy