Büyük Buhran, Büyük Depresyon veya 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı, 1929'da başlayan (etkilerini ancak 1930 yılının sonlarında tam anlamıyla hissettiren) ve 1930'lu yıllar boyunca devam eden ekonomik buhrana verilen isimdir. Buhran, Kuzey Amerika ve Avrupa'yı merkez almasına rağmen, dünyanın geri kalanında da (özellikle de sanayileşmiş ülkelerde) yıkıcı etkiler yaratmıştır.

Büyük Bunalım en çok sanayileşmiş şehirleri vurmuş, bu kentlerde bir işsizler ve evsizler ordusu yaratmıştır. Bunalımdan etkilenen birçok ülkede inşaat faaliyetleri durmuş; tarım ürünü fiyatlarındaki %40,60'lık düşüş, çiftçileri ve kırsal bölge nüfusunu kötü etkilemiştir. Talebin beklenmedik düzeyde düşmesi nedeniyle madencilik alanı buhranın en fazla etkilendiği sektörlerden biri olmuştur. Büyük Buhran farklı ülkelerde farklı tarihlerde sona ermiştir.

1929 Bunalımı temelde ABD'de borsanın çöküşüne ithaf edilse de o yıllarda yeryüzündeki ekonomik koşullara, krizin büyüklüğü ve etkisine bakıldığında Büyük Dünya Bunalımı adını almayı hak ettiği açıkça görülmektedir. Bunalım dünyada 50 milyon insanın işsiz kalmasına, yeryüzündeki toplam üretimin %42 oranında ve dünya ticaretinin de %65 oranında azalmasına neden olmuştur. 1929 yılına kadar dünyada oluşan diğer krizlere bakıldığında dünya ticaretinin en fazla %7 oranında düştüğü düşünülürse 1929 bunalımının ne derece etkili olduğu tahmin edilebilir.

Dünyayı bu denli etkileyen büyük bunalımı sebep ve sonuçları ile anlayabilmek için öncelikle I. Dünya Savaşı sonrasında dünyada oluşan ekonomik ve sosyal koşulları göz önünde bulundurmak gerekir.

I. Dünya Savaşı dolaylı ya da doğrudan tüm dünyayı etkilemekle beraber, savaş sonrasında oluşan dünya tablosundaki en önemli figürler gerek yaşadıkları değişimler gerek dünya ekonomisine etkilerinden dolayı ABD, Birleşik Krallık ve Almanya oldu.

Savaşa kadar dünyada hegemonik güç sayılan İngiltere, kan kaybeden bir ülke durumuna geldi. Savaş sonrası Amerika'dan alınan borçla yeniden kurulan altın standardıyla değer kazanan pound, İngiliz ihracatının azalmasına sebep oldu. Daha az ihracat daha fazla altının dışa akımına, bu da yeniden borçlanmaya neden oldu.

O yıllarda Almanya ise Amerika'nın savaş sonrasında istediği tazminat sorunuyla karşı karşıyaydı. Ekonomisi durma noktasına gelen Almanya, tazminat sorununa çözüm olarak para basmayı denedi. Bu para Amerika tarafından kabul edilmediği gibi Almanya'da hiperenflasyona neden oldu. Daha sonra tazminat sorunu 1924 yılında Amerika'nın önerdiği Dawes Planı ile çözülmeye çalışıldı. Bu plana göre ABD Almanya'ya yeniden yapılanması için kredi verecek, yapılanmasını tamamlayan Almanya daha sonra ABD'ye borçlandığı tazminatı ödeyecekti.

Büyük Bunalım öncesi Amerikan ekonomisi

ABD ise 1924-29 yılları arasında bir stabilizasyon devresi geçirdi. Edindiği ihracat fazlası ile dünyanın net kreditörü konumuna geldi. Bu esnada ülkede otomobil, yapı, elektrikle çalışan makineler gibi yeni endüstriler gelişmeye başladı. Yeni gelişen endüstrilere talebin fazla olması borsanın spekülatif olmasına sebep oluyordu. Öyle ki 1928 yılında, Amerika verdiği kredileri New York Borsası için geri çekmek durumunda kaldı.

1920'lerde borsa dışındaki ekonomik göstergeler oldukça iyi durumdaydı. Üretim ve istihdam oranı yüksekti. Ücretler çok fazla yükselmiyordu ve fiyatlar istikrarlıydı. Birçok insan hâlâ aşırı derecede fakirdi ancak halkın büyük çoğunluğu daha önce hiç olmadığı kadar rahat ve varlıklıydı. Ancak o yıllarda Amerikalılarda minimum fiziksel eforu sarf ederek zengin olma isteği hakimdi. İnsanların bu ruh hallerine ve spekülasyonun piyasaya ne derece hakim olduğunun kanıtı, 1926 yılında Florida'da meydana gelen gayrimenkul patlamasıydı. Bu olay klasik bir spekülatif balonun tüm özelliklerini kendi içinde barındırıyordu.

Florida gayrimenkul spekülasyonu

Olay şöyle gelişmişti: Floridalılar bölgede kış şartlarının kuzeydeki eyaletlere göre daha iyi olmasına, taşımacılık problemlerinin çözülmüş olmasına dayanarak Florida'daki gayrimenkullerin değer kazanacağını düşündüler. Eyalette Florida'nın bir tatil cennetine dönüşeceği inancı hakimdi. Bu durumda o gün aldıkları toprakların gelecekte birkaç kat değerleneceğini düşünenler hiç de az değildi. Halkın büyük çoğunluğu bu inançla gayrimenkule yatırım yaptı. Ancak 1928 yılının 18 Eylül'ünde hiç hesapta olmayan bir tropik kasırga 400 insanın ölümüne, binlerce evin hasar görmesine ve tonlarca deniz suyunun yatları parçalayıp sokaklara taşmasına neden oldu. Satın alınmış olan gayrimenkuller satılmaya çalışıldı ancak değerinin çok altına bile satılamadı. Bu durum bir spekülatif balonun patlayışıydı.

Krizin sebepleri

Büyük kriz öncesindeki atmosfere bir göz attıktan sonra krizin sebepleri ve gelişimi üzerinde durmak gerekir. Dünyayı etkileyen pek çok olay üzerinde olduğu gibi bu olayın sebepleri hakkında da çok sayıda araştırma ve yorum yapıldı. Bu araştırma ve yorumlarda genel olarak yer alan ortak birkaç sebebi şöyle sıralayabiliriz:

Birincisi; Amerika'daki şirketlerin mali güçleriydi. 1870'li yıllarda ABD'de irili ufaklı pek çok şirket varken I. Dünya Savaşı'nın getirdiği zorluklar karşısında küçük şirketler birleşmek zorunda kalmış ve savaş sonrasında tekeller oluşturmuşlardır. Öyle ki 1929 yılına gelindiğinde Amerikan ekonomisinin %50'si üzerinde söz sahibi olan holding sayısı 200 kadardı. Bu da tek bir holdingin bile iflasının ekonomiyi sarsmaya yeteceğini gösteriyordu.

İkinci bir sebep de bankaların kötü yapılanmış olmasıydı. Bankaların sermaye esaslarını, rezerv ve kredi oranlarını belirleyen yasalar yoktu. Örneğin şirketlerin mali tablolarının güvenilirliğini sağlayan yasalar yoktu. Bu yüzden yatırımcı hisse senedini aldığı firma hakkında yeterince bilgiye sahip olamıyordu. Yine ticari bankaları yatırım bankalarından ayıran yasalar da mevcut değildi.

Üçüncü bir sebebin de, başkan Hoover yönetiminin ekonomi alanındaki tecrübesizliği olduğu söylenebilir. Bu düşüncenin savunucularına göre başkan Hoover yönetimi, 1920'lerde hüküm süren liberal ekonomi anlayışına göre ekonomiye devlet müdahalesi yapmamayı uygun görmüştü. Ancak 1929 krizine müdahale etmemenin toplumsal maliyeti çok büyük olmuştu. Daha sonraları başkan müdahaleye karar verdiğinde ise hem çok geç olmuştu hem de müdahale başarılı olamamıştı. Örneğin devlet bütçesini dengelemek için devlet harcamalarını kısmasının ve vergileri arttırmasının işsizliğe sebep olduğu ve bunun da insanların satın alma gücünün azalmasına ve fiyatların düşmesine neden olduğu savunuldu. Hükûmetin tecrübesizliğinin bir diğer göstergesi de altın standardına bağlı kalmakta ısrar edişiydi. Hükûmet altına bağlı olmayan para basmayı reddederek sıkı bir para politikası izledi ve piyasada para bulunmayınca ekonomik faaliyetler durdu, reel sektör küçüldü. Bu da daha fazla işsizlik, daha az gelir demekti.

Vurgulanması gereken son sebep ise; başta da belirtildiği gibi ABD'nin dünya üzerindeki net kreditör olmasıydı. Bunun yanında I. Dünya Savaşı sonrası Almanya ve İngiltere'den istediği tazminatların altın olarak ödenmesini talep ediyordu. Ancak yeryüzündeki altın stoğu yetersizdi ve var olan stoğu da zaten Amerika kontrol ediyordu. Bu sebeple de bahsedilen tazminatların ve kredilerin mal ve hizmet olarak ödenmesi denendi ancak bu da ABD'nin kendi mal ve hizmet sektörünü vurdu. Son çare olarak gümrük duvarları koyma yoluna gidildi ancak bu da yalnızca dış ticareti küçülttü. Sonuçta Amerika hesapsızca vermiş olduğu kredileri geri alamadı.

Krizin patlak verişi: Kara Perşembe

New York Menkul Kıymetler Borsası 1928 yılının başından 1929 yılı Ekim ayının başına kadar olan süreçte gittikçe yükseliyor ve bu da fiyat/kazanç oranının yükselmesi sonucunu getiriyordu. Ancak 3 Ekim 1929 tarihine gelindiğinde, yukarıda sayılan sebepler doğrultusunda borsanın yükselişi durmuş hatta birkaç büyük holdingin hisse senetleri değer yitirmişti. Bu kayıplar, 21 Ekim günü yabancı yatırımcıların hisse senetlerini ellerinden çıkarmalarıyla hızlandı ve "Kara Perşembe" olarak anılan 24 Ekim 1929 Perşembe günü borsa dibe vurdu. 1929 yılının fiyatlarıyla 4.2 milyar dolar yok oldu. 29 Ekim 1929 gününün fiyatlarına bakıldığında bir yıl öncesinin kârının bile yitirildiği görülür. 21-29 Ekim 1929 tarihleri arasındaki fark Dow Jones sanayi ortalamasının 328'den 230'a düştüğünü gösterir. Bu süreçte 4.000 kadar banka batmış, binlerce insanın mal varlığı yok olmuştur.

Buhranın etkilediği insanlar açlığa sürüklendi ve sebze ve meyve yetiştirip satarak yaşamaya çalıştılar. Piyasadaki para bir anda yok olduğu için insanlar ihtiyaçlarını karşılamada takas yoluna gitmek zorunda kaldı ve bir nevi değiş-tokuş ekonomisine geri döndüler. İnsanlar maddi varlıklarıyla beraber sosyal konumlarını ve ruh sağlıklarını da kaybettiler. Bunalımın etkileri II. Dünya Savaşı'na kadar yaklaşık on yıllık bir süreçte devam etti.

Krizin sanayileşmiş ülkeler üzerindeki etkileri hemen hemen aynıydı. Toptan fiyat endekslerindeki düşüş (%40,60 arası), hammadde fiyatlarının dibe vurması (%50 civarı), menkul kıymet fiyatlarının ve borsanın gerilemesi (%30,40 civarında), dünya sanayi üretiminin düşmesi (%35,45 arası), işsiz sayısındaki artış (50 milyon kişi işsiz kaldı), ticaretin dibe vuruşu (%55,80) ve iflasların çoğalması oldu.

Roosevelt ve "New Deal"

Amerikan halkı bu büyük çöküşün faturasını Hoover yönetimine çıkardı. Bir sonraki seçimde Hoover'ın başkan seçilmeyeceği aşikârdı. Onun yerine adını verdiği programla ekonomik sistemde köklü değişiklikler vadeden Franklin D. Roosevelt seçildi. Roosevelt "New Deal"ı 1930 ila 1937 yılları arasında uygulama fırsatı buldu. Başa geldiği 1933 yılı bunalımın etkilerinin en fazla hissedildiği yıllardan biriydi. Ekonomide kârlılık yok olmuştu. Büyük bir talep daralması yaşanıyordu. Çünkü insanların satın alma gücü çok düşmüştü. Roosevelt böyle bir dönemde hem sosyal hem ekonomik anlamda bir reform niteliği taşıyan programıyla ve büyük yetkilerle başa geçiyordu. Amerikan ekonomisi tarihinde ilk kez devlet müdahalesine maruz kalıyordu.

Roosevelt işe bankacılık sektörüyle başladı. O sıralarda sektörde likidite düşük olduğundan altın ve döviz kuru bizzat başkanlık tarafından kontrol ediliyordu. İlk kez Merkez Bankası kuruldu. Mevduatlar devlet güvencesine alındı. Bankacılık sisteminin düzeltilebilmesi için 500 kadar yeni düzenleme yapıldı. Reel sektörde de kârlılığın arttırılmasına karar verildi. Devlet kendi kontrolü altında olmak kaydıyla sanayicilerin yüksek fiyat uygulamalarına izin verdi ve yine bu amaca uygun olarak üretim sınırlandı. Talep sorununu çözmek için de devlet yüksek sayılabilecek bir düzeyde minimum reel ücretleri belirledi. Çalışma saatleri azaltılarak işsizlik sorunu çözülmeye çalışıldı. Tarımda da birtakım yeni programlamalar yapıldı. Ancak bu programlar bazı yönlerden birbirleriyle çelişir durumdaydı. Devlet bir taraftan fiyatları yüksek tutmak için üretim kotası koyarken diğer taraftan da ne üretirlerse üretsinler belirli bir fiyattan bunları almayı vadediyordu. Bu da çiftçilerin daha fazla üretim yapmak istemelerine neden oluyordu. Roosevelt'in devlet harcamaları politikası ise bir denge politikasıydı. Devlet müdahalesine karşı olan sanayicileri küstürmemek için özel sektörün ilgilenmediği büyük yatırımlar gerektiren alanlarda harcama yapılıyordu. Bu sektörlerde açılan iş alanlarıyla da işsizliğin azaltılmasına ve talebin arttırılarak düşük talep sorununun çözülmesine çalışılıyordu.

Bunalım sonrasında Almanya

Depresyonu yenerek tam istihdama ulaşan ilk sanayi ülkesi, Almanya'dır. Almanya, enflasyonsuz orijinal finansman yöntemleriyle iç piyasayı canlandırmayı başarmıştır. Ancak dünya pazarları Almanya'nın ihracatına açık değildi. Alman fabrikalarına sürüm alanları temin etmek ve hammadde bulmak gerekiyordu. Güney Amerika, Orta Avrupa, Balkanlar ve Türkiye serbest dövizle mal almakta ve satmakta güçlük çekiyorlardı. Almanya, doğrudan serbest döviz transferi olmaksızın malın malla mübadelesini gerçekleştirmek imkânını sağlayan bir karşılıklı ticaret (counter-trading) modelini benimseyerek, serbest döviz piyasalarında ihracat mallarına uygun fiyatla alıcı bulamayan memleketlerin müşterisi durumuna geçti. Tarım ekonomilerinin ihracat mallarını yüksek bedelle satın aldı ve onlara kendi sanayi ürünlerini sattı. Planlama ve benzeri yöntemlere başvuran ABD ile Fransa gibi demokrasiler ılımlı çözümlere yönelirken, Almanya'da işsizler Nazi totalitarizminin çılgınlıklarına kapıldılar. Böylece bunalım aynı zamanda, II. Dünya Savaşı'nın başlıca nedeni olacaktı. Nazilerin iktidara geçişinden (1933) II. Dünya Savaşı'nın başlangıç yılına (1939) kadar Almanya'da haftalık kazançlar reel olarak %19 arttı. Naziler, Büyük Buhran'ın ortasında iktidara geldi. O dönemde işsizlik oranı %30'a yakındı. 1938'de Almanya'da işsizlik ortadan kalktı. 1933 yılında 56 olan sanayi üretimi, 1938 yılında 144'e çıktı. Hitler liderliğindeki Nazilerin iktidara geldiği 1933 yılından itibaren Almanya ekonomisi üzerindeki gelişmeler ve Hitler'in izlediği ekonomi politikaları günümüzde dahi olağanüstü başarı olarak değerlendirilmektedir.

Türkiye'ye etkileri

Türkiye 1929 bunalımı karşısında, kalkınmasını sağlayabilmek için ihracat ve ithalatını arttırmak zorundaydı, Türkiye Cumhuriyeti bunu sağlayabilmek için çeşitli politikalar izledi.

Türkiye 1933'te dış ödemelerde uygulamasına başlanan kliring ve takas sistemini uyguladı. Kliring sistemi malını alanın, malını alma ilkesine dayanır. Bu sistemde ithalat ihracata bağlandığından, ihracat teşvik edilmiş olur. Nitekim, Türk Hükûmeti mümkün olduğu kadar bütün ülkelerle kliring ve takas anlaşması yapmaya çaba harcadı ve Türkiye ile ticaret ve ödeme anlaşması yapan ülkelerden, ithalata öncelik tanıdı. Ayrıca ihraç mallarının standardizasyonuna önem verilerek, ihracat bu yönden de teşvik edildi 10/06/1930 tarih ve 1705 sayılı Kanun ile Hükûmete tedbir alma yetkisi verilerek, ihraç edilen fındık ve yumurtadan başlayarak, ihraç mallarında kalite kontrolüne gidildi. Önceleri çeşitli merciler tarafından yürütülen bu iş 1934'te kurulan Türkofis'e devredildi. Ofise, kontrol ve teftiş görevi yanında piyasa araştırmaları yapma ve uluslararası ticaret ve ödeme anlaşmalarını hazırlama görevi de verildi.

Sonuçlar
Hâlen dünyada yaşanmış olan en büyük ekonomik kriz 1929 Krizi'dir. Bu krizin dünyayı en az I. ve II. Dünya Savaşları kadar etkilediği de açıktır. Büyük bunalımın yol açtığı 1930'lar dünya tablosuna bakıldığında ekonomik krizlerin bazen insanlık tarihini etkileyecek boyutlara varabileceği rahatlıkla görülebilir. Bu yüzden ekonomik krizlere yalnızca ekonomik değil aynı zamanda sosyal hatta politik bir olgu olarak da bakılmalıdır.

Kaynakça

Büyük Buhran


Die Chicago Shamrocks waren eine US-amerikanische Eishockeymannschaft aus Chicago, Illinois. Die Mannschaft spielte von 1930 bis 1932 in der American Hockey Association.

Geschichte
Das Franchise wurde 1930 als Expansionsteam der American Hockey Association gegründet. Dort füllten sie die Lücke, die die Chicago Cardinals, die ebenfalls in der AHA spielten, nach ihrer Umsiedlung 1927 in der Stadt hinterlassen hatten. In ihrer Premierenspielzeit belegte die Mannschaft den fünften Platz der regulären Saison und verpasste die Playoffs. In der Saison 1931/32 übernahm der Kanadier Babe Dye, der als Spieler regelmäßig zu den Topscorern der National Hockey League gehörte, das Amt als Cheftrainer bei den Shamrocks und führte diese auf Anhieb zum Meistertitel. In der regulären Saison belegten die Shamrocks den ersten Platz und qualifizierte sich souverän für die Playoffs. Im Playoff-Halbfinale erhielt das Team ein Freilos, im Finale schlug man die Duluth Hornets mit 3:1-Siegen in der Best-of-Five-Serie. Trotz dieses Erfolges wurde das Franchise anschließend aufgelöst.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik Chicago Shamrocks
 The Internet Hockey Database – Spielerliste Chicago Shamrocks

Eishockeyverein (American Hockey Association, 1926–1942)
Shamrocks
Gegründet 1930
Aufgelöst 1932

Chicago Shamrocks


Rivière-du-Loup (; 2021 population 20,118) is a small city on the south shore of the Saint Lawrence River in Quebec.  The city is the seat for the Rivière-du-Loup Regional County Municipality and the judicial district of Kamouraska. Its one of the largest cities in Bas-Saint-Laurent.

History
The city was named after the nearby river, whose name means Wolf's River in French. This name may have come from a native tribe known as "Les Loups" ("The Wolves") or from the many seals, known in French as loup-marin (sea wolves), once found at the river's mouth.

Rivière-du-Loup was established in 1673 as the seigneurie of Sieur Charles-Aubert de la Chesnaye. The community was incorporated as the village of Fraserville, in honour of early Scottish settler Alexander Fraser, in 1850, and became a city in 1910. The city reverted to its original name, Rivière-du-Loup, in 1919.

Between 1850 and 1919, the city saw large increases in its anglophone population. Most of them left the region by the 1950s. Only 1% of the population still speaks English as its first language.

In fall of 1950 Rivière-du-Loup was the site of a nuclear accident. A United States Air Force B-50 was returning a nuclear bomb to the United States. The bomb was released due to engine troubles, and then was destroyed in a non-nuclear detonation before it hit the ground. The explosion scattered nearly 100 pounds (45 kg) of uranium (U-238).

Demographics
In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Rivière-du-Loup had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Transportation

Rivière-du-Loup is a traditional stopping point between Quebec City, the Maritimes and the Gaspé Peninsula. The Trans-Canada Highway turns south here, transferring from Autoroute 20 to Autoroute 85 and continuing southwards to Edmundston, New Brunswick.

There is a ferry that crosses the river (fleuve St Laurent) to Saint-Siméon on the north shore.

The city is also served by the Rivière-du-Loup Airport (IATA airport code YRI). The town can also be reached by Via Rail on the train named The Ocean, between Montreal and Halifax.

Culture
Notable events in the city include the annual Festival Vues dans la tête de... film festival.

Media

Television
Rivière-du-Loup is an unusual television market, as each of its stations has two transmitters in the city. The city's hilly terrain causes residents of the lower, western portions of the city to experience frequent signal dropout. That makes it all but impossible for a television station to serve the entire area with a single transmitter. Accordingly, each station in the city has both a primary transmitter and a "nested" low-power rebroadcaster to serve viewers in the western part of the city who cannot receive the primary signal.

Until August 2021, the city was served by Canada's only triple-stick operation, in which all three of its licensed stations are owned by the same company, Télé Inter-Rives. This would be pared down to a twin-stick following the closedown of CKRT-DT in August 2021.

Defunct station:

Rivière-du-Loup is a mandatory market for digital television conversion; Télé Inter-Rives converted all of its transmitters to digital prior to the deadline of August 30, 2011.

Unlike most larger cities in Quebec, Rivière-du-Loup has no local Télé-Québec outlet, though Rimouski's CIVB-DT is available on the Vidéotron system in Rivière-du-Loup. Following the closedown of CKRT-DT, Radio-Canada would be seen on Vidéotron from CJBR-DT Rimouski.

Radio
 FM 89.5 - CJBR-FM-1, Ici Radio-Canada Première
 FM 90.7 - CBRX-FM-3, Ici Musique
 FM 103.7 - CIEL-FM, AC
 FM 107.1 - CIBM-FM, CHR
 FM 107.9 - CIBM-FM-1 (local CIBM rebroadcaster)

Notable people

Sir John A. Macdonald, Canada's first prime minister, had a summer home in Rivière-du-Loup.

People born there include:
Danielle April, artist
Joseph Jean Benoit, 31st Canadian Surgeon General
Nicolas Dickner, writer
Dr. John McLoughlin, known as "the father of Oregon"
Louis-Philippe Picard, member of the House of Commons of Canada
Maurice Arthur Pope, soldier and diplomat
Alex Belzile, professional hockey player
Allan Sirois, professional hockey player
Alexandre-Antonin Taché, first Archbishop of Saint Boniface

See also
 List of cities in Quebec

References

External links

Official city site

Cities and towns in Quebec
Quebec populated places on the Saint Lawrence River

Rivière-du-Loup


චන්ද්‍රයාන්-2 ( ) යනු, ඉන්දියානු අභ්‍යාවකාශ පර්යේෂණ සංවිධානය (ඉඅපසං) (ISRO) සහ රුසියානු ෆෙඩරල් අභ්‍යාවකාශ කාර්යාංශය(රුෆෙඅකා) (RKA) විසින් යෝජිත හා  ක ප්‍රයුක්තික වැයක් සහිත ඒකාබද්ධ චන්ද්‍ර ගවේෂණ මෙහෙයුමකි.

ආශ්‍රිත

චන්ද්‍රයාන්-2


Lupta la semicerc este un film românesc din 1969 regizat de Ervin Szekler.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1969 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1969

Lupta la semicerc


9308 Randyrose este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9308 Randyrose este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 7,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

9308 Randyrose


Design Center es un edificio de dos torres de oficinas y centro comercial, ubicado en la Diagonal 6 y 13 calle Zona 10 o Zona Viva de la Ciudad de Guatemala, tiene dos torres, la torre más alta mide 60 metros, tiene un total de 16 niveles, y la más pequeña mide 44 metros y tienen un total de 12 niveles (cada nivel mide 4 metros), y 5 plantas subterráneas (cada una con 3.50 metros de altura), es el vigésimo octavo edificio más alto de Centroamérica y el décimo edificio más alto de Guatemala. Su construcción empezó en enero de 2008 y finalizó en mayo de 2011.

Datos
 Número de torres: 2
 Altura Máxima Torre 1: 60 metros
 Altura Máxima Torre 2: 44 metros
 Número de Plantas Torre 1: 21
 Número de Plantas Torre 2: 17
 Uso: Oficinas y Centro Comercial
 Año de Construcción: 2008-2011

Véase también
 Anexo:Edificios más altos de Centroamérica

Referencias

Rascacielos de Guatemala
Urbanismo de Guatemala

Torres Design Center


Anton Adriaan Mussert (; ) a fost unul dintre fondatorii Mișcării Național-Socialiste din Țările de Jos (NSB) și conducătorul formal al acestui partid. Ca atare, el a fost cel mai proeminent fascist neerlandez înaintea și în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. În perioada războiului, el și-a păstrat această poziție datorită sprijinului primit din partea germanilor. După război, el a fost condamnat la moarte pentru înaltă trădare și executat.

Biografie

Primii ani
Mussert s-a născut în 1894 în Werkendam, în partea de nord a provinciei Brabantul de Nord a Țărilor de Jos. Încă de la o vârstă fragedă el a dovedit talent în domeniul tehnic și, după absolvirea școlii secundare, a ales să studieze ingineria civilă la Universitatea de Tehnologie din Delft. În 1920, el a devenit activ în mai multe organizații de extremă dreapta, cum ar fi Dietsche Bond, care milita pentru o Olandă Mare, ce ar fi inclus Flandra (regiune a Belgiei cu populație vorbitoare de limba neerlandeză).

Fondarea Nationaal-Socialistische Beweging

Pe 14 decembrie 1931, Mussert, Cornelis van Geelkerken și alte zece persoane au fondat Nationaal-Socialistische Beweging (NSB) (Mișcarea Național-Socialistă), omologul neerlandez al Partidului Național-Socialist German, adică al Partidului Nazist. În primii săi ani, NSB a susținut că printre membrii săi se aflau mai multe sute de evrei, până când partidul a adoptat o ideologie antisemită, sub influența nazismului german.

O demonstrație de la Utrecht din anul 1933 a atras doar 600 de protestatari. Un an mai târziu, NSB a adunat 25.000 de manifestanți în Amsterdam. NSB a primit 300.000 de voturi în alegerile parlamentare din 1935. În alegerile din 1937, partidul a obținut un pic mai mult de jumătate din voturile obținute anterior. Ulterior, Mussert a depus eforturi pentru prevenirea rezistenței față de o invazie germană.

Rolul său în timpul războiului

1940

O stare de asediu a fost declarată de guvernul Țărilor de Jos în aprilie 1940, după ce corespondentul ziarului New York Times, Vladimir Poliakov, a răspândit știrea falsă că adepții lui Mussert se pregăteau să o răpească pe regina Wilhelmina ca parte a unei lovituri de stat. Pe 10 mai, trupele germane au invadat Țările de Jos și au fost scoase în afara legii toate partidele, cu excepția NSB-ului condus de Mussert.

Mussert nu a fost numit prim-ministru al țării ocupate, așa cum se aștepta. În schimb, nazistul austriac Artur Seyss-Inquart a fost numit Reichskommissar, în timp ce Berlinul i-a cerut lui Mussert să-și controleze conaționalii ostili. Mussert a colaborat cu Gestapo-ul pentru înăbușirea rezistenței neerlandeze față de ocupația germană. Pe 21 iunie 1940 Mussert a fost de acord ca membrii NSB să fie instruiți în cadrul SS-Standarte "Westland". Pe 11 septembrie, Mussert l-a însărcinat pe Henk Feldmeijer să organizeze Nederlandsche SS (SS-ul olandez) ca divizie a NSB. Mussert nu a avut nicio legătură cu înființarea unei unități SS formate din voluntari neerlandezi, SS-Freiwilligen-Legion Niederlande. Mii de cetățeni olandezi au fost arestați de către membrii acestei unități.

Anii următori
În timpul perioadei de ocupație, peste 100.000 de evrei neerlandezi au fost ridicați de poliție și transportați în lagărele de concentrare din Germania, Polonia ocupată de germani și Cehoslovacia ocupată de germani. Puțini evrei neerlandezi au reușit să supraviețuiască până în momentul când aceste lagăre au fost eliberate.

În februarie 1941, Mussert a acceptat și a supravegheat formarea Diviziei 23 Grenadieri Voluntari SS "Nederland", care a fost instruită la Hamburg. În noiembrie 1941, unitatea a fost trimisă pe Frontul de Est în apropiere de Leningrad, sub comanda supremă a Grupului de Armate Nord. Divizia a luptat eroic alături de aliații germani, dar a suferit mari pierderi.

Pe 8 decembrie 1941, administrația independentă olandeză din Indiile de Est Olandeze a declarat război Japoniei, țără aliată a Germaniei Naziste. După invazia și ocupația acestor teritorii de către Japonia și internarea ulterioară în lagăre a 50.000 de militari și a 100.000 de civili olandezi, Mussert a solicitat o întâlnire cu Hitler. Pe 13 decembrie 1942, Hitler i-a oferit lui Mussert titlul onorific de "Leider van het Nederlandse Volk" (Conducător al poporului neerlandez).

După ce a pierdut controlul asupra Nederlandsche SS și a unităților militare care făceau parte din Wehrmacht în favoarea comandanților naziști din forțele de ocupație, Mussert a avut ultima sa întrevedere cu Hitler în mai 1943 și i s-a spus că nu va mai avea niciodată control politic. După Operațiunea Market Garden din septembrie 1944 și în semn de represalii față de greva generală a muncitorilor feroviari, autoritățile germane au stopat toate transporturile de produse alimentare și combustibil către provinciile vestice, în care trăiau 4,5 milioane de oameni. Astfel, a avut loc o foamete puternică în iarna anilor 1944/1945, iar aproximativ 20.000 de persoane au murit de foame. Pe tot parcursul crizei, Mussert a rămas tăcut de teamă că-și va pierde puțina putere pe care o mai avea.

Până la sfârșitul războiului au murit 205.901 de bărbați și femei neerlandezi. Țările de Jos au avut cea mai mare rată de deces pe cap de locuitor din toate țările ocupate de germani în Europa de Vest, 2,36%. Alți 30.000 au murit în Indiile Olandeze de Est, fie în luptă cu japonezii, fie în lagărele japoneze de prizonieri. Acolo au fost deținuți nu numai militari, ci și civili olandezi.

Execuția

După capitularea Germaniei, Mussert a fost arestat în biroul NSB din Haga pe 7 mai 1945. El a fost condamnat pentru înaltă trădare pe 28 noiembrie, după un proces ce a durat două zile, și a fost condamnat la moarte pe 12 decembrie. A formulat o cerere de grațiere către regina Wilhelmina, dar a fost refuzat. Pe 7 mai 1946, la exact un an de la arestarea lui și cu patru zile înainte de a împlini vârsta de 52 de ani, Mussert a fost executat de un pluton de execuție pe Waalsdorpervlakte, un teren aflat în apropiere de Haga, unde sute de cetățeni olandezi au fost uciși de regimul nazist.

Referințe

Lectură suplimentară
 The Patriotic Traitors: A History of Collaboration in German-Occupied Europe, 1940–45 by David Littlejohn
 The Dutch under German Occupation: 1940–1945 by Werner Warmbrunn, 1963, 1972,
 Biographical Dictionary of the Extreme Right Since 1890 edited by Philip Rees, 1991,

Legături externe
 Anton Mussert and the Dutch Nazi Party
 Anton Adriaan Mussert
 Flags of the NSB

 , un documentar TV din 1968 regizat de Paul Verhoeven

Nașteri în 1894
Decese în 1946
Neerlandezi din secolul al XX-lea
Politicieni executați
Conducători politici ai celui de-al Doilea Război Mondial

Anton Mussert


Vatana ihanet, vatan hainliği ya da hıyanet-i vataniye, meşrû egemenlik organını devirmeye veya otoritesini yıkmaya, bağlı olduğu devlete karşı savaşmaya veya düşmanla iş birliği etmeye yönelik eylemleri kapsayan suç türü. Tarih boyunca birçok hukuk sisteminde tüm suçların en büyüğü olarak değerlendirilmiş ve en şiddetli biçimlerde cezalandırılmıştır.

Farklı ülkelerde vatana ihanet
İngiltere'de vatana ihanet suçu 1351 tarihli Treason Act ile tanımlanmıştır. Bu yasaya göre hükümdarı veya eşini veya büyük oğlunu öldürmeye teşebbüs, veya hükümdarın eşine veya büyük kızına tecavüz, hükümdara karşı savaş açmak veya hükümdarın düşmanlarına fiilen yardımcı olmak high treason suçunu oluşturur. Bu yasa kapsamında en son 1946'da II. Dünya Savaşı'nda Alman propaganda servisinde çalışan İngiliz vatandaşı  yargılanmış ve idam edilmiştir.

ABD Anayasası'nın III.3 maddesi vatana ihanet suçunu "Amerika Birleşik Devletlerine karşı savaşmak veya savaşan düşmana katılarak ona yardım etmek" eylemi ile sınırlar. Suçun kendisi ve cezası US Code 18/2381 maddesinde tanımlanmıştır. ABD tarihi boyunca vatana ihanetten toplam 40 dolayında federal dava açılmış ve hemen hemen hiç mahkûmiyet kararı alınmamıştır. 1952'den bu yana kullanılmayan vatana ihanet yasası 54 yıl aradan sonra ilk kez 2006'da El-Kaide üyesi olmakla suçlanan bir kişiye karşı kullanılmış, fakat yargılama gerçekleşmemiştir.

Fransız hukukunda uzun süreden beri kullanımdan kalkmış olan haute trahison (vatana ihanet) suçu sadece 1875 tarihli Yüce Divan (Haute Cour de Justice) Yasası'nda, devlet başkanı veya bakanların vatana ihanetle suçlanması halinde izlenecek yöntem bağlamında korunmuştu. Bu yasa da 27 Şubat 2007'de yürürlükten kaldırıldı.

Alman Ceza Kanunu'nın 81-83. maddeleri Hochverrat (vatana ihanet) suçunu düzenler. Bu maddelere göre, "Zor kullanarak Federal Alman Cumhuriyetini yıkmaya veya anayasa ile kurulu düzeni bozmaya teşebbüs etmek" vatana ihanet suçunu oluşturur ve 10 yıl ila müebbet hapisle cezalandırılır.

Türkiye'de 29 Nisan 1920'de Hıyanet-i Vataniye Kanunu 12 Nisan 1991 tarih ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu düzenlemesiyle yürürlükten kaldırılmıştır.

Günümüz Türk ceza hukukunda vatana ihanet suçu tanımlanmamıştır. Ancak Türk Ceza Kanunu'nun devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmak, düşmanla iş birliği yapmak, devlete karşı savaşa tahrik, temel millî yararlara karşı hareket, askeri tesisleri tahrip ve düşman askeri hareketleri yararına anlaşma, düşman devlete maddi ve mali yardım konularını işleyen 302-308. maddeleri, geleneksel olarak vatana ihanet kapsamına giren suçları içerir.

Türkiye'de Cumhurbaşkanının yargılanabileceği tek suçtur.

Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Nazilerin esir olarak aldıkları Sovyet askerleri savaşın sona ermesi sonunda vatana ihanetten yargılandılar.

Siyasi suçlar

Vatana ihanet


La Fundación Iberê Camargo es una institución cultural con sede en Porto Alegre, dedicada a preservar y difundir la obra de pintor brasileño Iberê Camargo (1914-1994).

Fundada en 1995, un año después de la muerte del artista, no sólo tiene como objetivo hacer que el público conozca el arte de Camargo, sino también estimular una reflexión sobre la producción artística contemporánea, a través de exposiciones, cursos, seminarios y reuniones.

El edificio de la sede y el museo de la Fundación Iberê Camargo en Porto Alegre, fue diseñado por el arquitecto portugués Álvaro Siza, ganador del Premio Pritzker en 1992. Antes de su inauguración en mayo de 2008, la fundación operaba en la casa del fallecido artista, también en Porto Alegre. El nuevo edificio está situado en las orillas del río Guaíba.

El presidente de honor de Iberê Camargo es su viuda, María Coussirat Camaro.

Enlaces externos
 Biografía de Iberê Camargo
 Plataforma Architectura - Edificio de la Fundación Ibere Camargo

Obras de Álvaro Siza
Ibere Camargo
Museos de arte de Brasil
Museos biográficos y casas museo de Brasil
Museos inaugurados en 1995
Cultura de Porto Alegre
Arquitectura de Brasil del siglo XX
Arquitectura de 1995
Arquitectura moderna en Portugal
Museos de Brasil del siglo XX
Brasil en 1995
Álvaro Siza

Fundación Iberê Camargo


Lester Ben "Benny" Binion (20 de noviembre de 1904-25 de diciembre de 1989), fue un conocido propietario de casinos, mafioso, aficionado al poker y exconvicto estadounidense.

Primeros años

Binion nació y se crio en el condado de Grayson, Texas, al norte de Dallas. Sus progenitores no lo enviaron a la escuela debido a su precaria salud. Su padre, un comerciante de caballos, hizo que lo acompañara durante sus viajes. Mientras que la vida al aire libre le devolvió la salud, Benny Binion nunca recibió algún tipo de educación formal.

Antecedentes penales

Según los archivos del FBI, el historial delictivo de Binion se remonta a 1924. Su prontuario incluye delitos como robo, portación ilegal de armas, y dos condenas por asesinato. Binion se mudó a El Paso, Texas, cuando tenía 17 años. Allí comenzó a producir moonshining, nombre que se le da a las bebidas destiladas en forma casera y generalmente ilegal, por lo que fue condenado en dos ocasiones. En 1928, por el temor a las consecuencias legales, abandono la producción de moonshining y se dedicó al corretaje de apuestas. Mientras estaba en El Paso también aprendió a jugar, el pasatiempo favorito de los comerciantes en las horas de espera en los campamentos.

En 1931 Binion fue declarado culpable de asesinar a un afroamericano llamado Frank Bolding mediante una rápida maniobra con su revólver. Este fue el origen de su apodo "Cowboy". Binion recibió una sentencia de dos años de prisión en suspenso. Tiempo después mató a Ben Frieden, un corredor de apuestas que competiría con Binion. Para 1936 había ganado el control de las operaciones de juego en Dallas, con la protección de un poderoso político local.

El 12 de septiembre de 1936, Binion y uno de sus secuaces, según los reportes, mataron a un tal Frieden al vaciar sus .45 Colt sobre el hombre desarmado. Binion luego se pegó un tiro en el hombro y se entregó a la policía, afirmando que Frieden le había disparado primero. Binion fue acusado, pero los cargos fueron desestimados más adelante sobre la base de que había actuado en defensa propia. En 1938, Binion y sus secuaces presuntamente mataron a Sam Murray, otro de sus competidores en las salas del juego. Binion nunca fue acusado de este asesinato, y se retiraron los cargos contra sus secuaces.

Entrada la década de 1940, Binion se había convertido en el jefe de la mafia reinante en Dallas. A continuación, trató de hacerse cargo de las salas de juego en Fort Worth. El jefe de la mafia local, Lewis Tindell, fue asesinado poco después.

La mafia de Chicago hizo su incursión con éxito en Dallas después de la Segunda Guerra Mundial. Binion perdió sus arreglos con el gobierno local después de las elecciones de 1946, y huyó a Las Vegas.

Estando en Dallas, Binion se había iniciado en una disputa de larga data con Herb Noble, un jugador de poca monta, que continuó después de que Binion se mudó a Las Vegas. Binion exigió a sus hombres que aumentaran la comisión que le cobraba a Noble por la explotación de salas de juego del 25 al 40 por ciento, a lo que Noble se negó. Binion ofreció una recompensa por la cabeza de Noble, la que eventualmente llegó a US$ 25000 y el control de una sala de dados en Dallas. Muchos trataron de matar a Noble, pero este se escapó y sobrevivió a numerosos atentados contra su vida, aunque sufrió algunas heridas de bala. Tiempo después la esposa de Noble fue asesinada mediante un atentado con un coche bomba destinado a él. En represalia, Noble planeó volar en su avión privado a Las Vegas para bombardear la casa de Binion, pero fue retenido por las autoridades locales antes de que pudiera ejecutar su plan. Finalmente, otro coche bomba tuvo éxito en asesinar a Noble.

Debido a la publicidad a escala nacional que alcanzó la disputa Binion/Noble, "Benny" era impopular ante los jefes nacionales de la mafia, que sintieron que estaba llamando una atención no deseada de sus operaciones en Las Vegas y Dallas. Después de que uno de los guardaespaldas de Binion cometió un asesinato en el baño de hombres del Binion's Westerner Club en Las Vegas, la mafia ayudó al gobierno federal a poner a Binion a raya. Este perdió su licencia de juego en 1951, y en 1953 fue condenado a una pena de cinco años, por evasión de impuestos, en la prisión federal de Leavenworth, Kansas.

Los años en el Casino

En Las Vegas, Binion se convirtió en socio de Las Vegas Club casino, pero se retiró después de un año debido a desacuerdos sobre los límites en las apuestas. En 1951, Benny compró el edificio que había albergado anteriormente Las Vegas Club, y lo abrió como Westerner Gambling House and Saloon (Salón y Casa de Juegos del Oeste).

En 1951 también compró Eldorado Club y el  Apache Hotel, donde abrió el Binion's Horseshoe casino, el cual de inmediato se hizo popular debido a los altos límites en las apuestas. Inicialmente se estableció un juego de dados con una apuesta límite de US$ 500, diez veces superior al límite de sus competidores de la época. Debido a esta competencia, en ocasiones Binion ha recibido amenazas de muerte, aunque finalmente los casinos aumentaron sus límites para mantenerse al día con él. Adicionalmente, Binion's Horseshoe cubriría una apuesta de cualquier tamaño, siempre y cuando esta fuera hecha de antemano.

Binion estaba a la vanguardia de la innovación en los casinos de Las Vegas, siendo el primero en la Fremont Street Experience en reemplazar los pisos de madera con alfombras, por el envío de limusinas para transportar a los clientes del casino, y ofrecer bebidas gratis a los jugadores. Aunque estos beneficios eran normales para los grandes apostadores, Binion los extendió a todos los jugadores. Además rehuyó a realizar actos llamativos, típicos en otros casinos de Las Vegas.

Binion dijo, en una entrevista con una historiadora de Nevada, que siguió una filosofía simple al servir a sus clientes: "Buena comida, buen whisky, buen juego". Él fue más generoso con los apostadores que cualquier otro propietario de un casino en Las Vegas. A pesar de ser de propiedad privada, se informó que el Horseshoe era el casino más rentable de la ciudad.

Uno de los atractivos turísticos de Binion fue una herradura gigante con US$ 1 millón en billetes de US$ 10.000 en su interior.

Binion se vio obligado a vender su participación en el casino para pagar aproximadamente US$ 5 millones en costos legales, como resultado de su juicio y condena por evasión de impuestos en 1953. Su familia recuperó una parte de sus intereses de en el Horseshoe en 1957, pero no recuperó el control total hasta 1964. A "Benny" nunca se le permitió tener una licencia de juego después, aunque permaneció en la nómina del casino como asesor.

Binion se hizo llamar "Cowboy" a lo largo de su vida. Casi nunca llevaba corbata, y usaba botones de oro para sus camisas de vaquero. A pesar de estar técnicamente prohibido poseer armas de fuego, llevó por lo menos una pistola durante toda su vida, y siempre mantenía una escopeta de cañón recortado cerca suyo. Su oficina quedaba en un stand en el restaurante de la planta baja, y sabía el nombre de la mayoría de sus clientes.

Familia

Binion y su esposa Teddy Jane tuvieron cinco hijos: dos varones, Jack y Ted , y tres mujeres, Barbara, Brenda y Becky .

Jack y Ted asumieron el cargo de presidente y gerente del casino, respectivamente, en 1964. La esposa de "Benny", Teddy Jane, manejó la caja hasta su muerte en 1994. En 1998, la hija de Binion, Becky, asumió la presidencia después de una batalla legal, y Jack trasladó sus intereses a otros juegos de azar. La presidencia de Becky vio al casino irse por el fregadero en deudas. En 2004, agentes federales confiscaron 1 millón de dólares del Horseshoe para satisfacer los beneficios sin pagar a la Nación, obligando a su cierre y la venta eventual a Harrah's Entertainment. En la actualidad funciona como Binion's Gambling Hall and Hotel bajo la propiedad de Gaming Group TLC .

Ted y Barbara llegaron a tener graves problemas con las drogas. Ted librando una batalla por su adicción a la heroína a partir de 1985. Barbara trató de dispararse y quedó con el rostro desfigurado, finalmente logró suicidarse en 1977. Ted estuvo bajo escrutinio casi constante de la Comisión de Juego de Nevada a partir de 1986 por su ingreso en el mundo de las drogas y la asociación con conocidas figuras de la mafia. Su licencia de juego fue revocada en 1998, y murió en circunstancias misteriosas a los pocos meses. La novia de Ted y un hombre con el que estaba teniendo una aventura fueron acusados y condenados por asesinato, pero el veredicto fue revocado más tarde.

Legado

En enero de 1949, Binion hizo arreglos con Johnny Moss y Nick "El Griego" Dandalos para que jugaran un torneo de póquer mano a mano que terminó durando cinco meses. Con Nick "El Griego" en última instancia perdiendo dos millones de dólares, Moss, de 42 años de edad, tuvo que hacer pausas para dormir de vez en cuando, tiempo durante el cual "El Griego", de 66 años, se acercó a a jugar a la mesa de dados. Después de la última mano, y la pérdida de los dos millones de dólares, Nick "El Griego" pronunció una de las frases del poker más famosa de todos los tiempos: "Mr. Moss, tengo que dejarlo ir."

Después de años de organización de partidas mano a mano entre jugadores de altas apuestas, a Binion se le ocurrió una idea. Invitó a seis grandes apostadores a jugar en un torneo en 1970. Ellos competirían por dinero en efectivo en la mesa, después de lo cual debería resultar un ganador. Johnny Moss, de 63 años, fue elegido como el campeón más joven de la competencia, recibiendo un pequeño trofeo. Al año siguiente, se jugó con un formato de freeze-out con una entrada de US$ 10,000. Así nació la Serie Mundial de Poker .

La creación de la Serie Mundial por parte de Binion ayudó a difundir el juego de poker y hacerlo popular. En realidad Binion subestimó lo popular que llegaría a ser: en 1973, se atrevió a especular que algún día el torneo pueda tener 50 o más participantes, para el evento principal de 2006 había 8.773 participantes.

Binion falleció de insuficiencia cardíaca a la edad de 85 años el 25 de diciembre de 1989 en Las Vegas. Su amigo y jugador de poker "Amarillo Slim" Preston sugirió como epitafio:"Fue el más gentil de los malos o el más bueno de los malos que he visto." Binion fue incluido póstumamente en el Salón de la Fama del Póquer en 1990.

Benny nunca olvidó sus raíces de Texas y fue un actor clave en la inclusión de Las Vegas como sede de las Finales Nacionales de Rodeo. Nunca se olvidó de los vaqueros después de su llegada, él siempre pagó las cuotas de inscripción para todos los participantes del evento. Cuando el casino cerró, Boyd Gaming tomó la tradición iniciada por Binion y siguió pagando todas las cuotas de inscripción.

Referencias

Bibliografía
 Ann Arnold. 1998. Gamblers & Gangsters: Fort Worth's Jacksboro Highway in the 1940s & 1950s Eakin Press
 Cathy Scott. 2000. Death in the Desert: The Ted Binion Homicide Case 1st Book Library
 Jim Gatewood. 2002. Benny Binion: The legend of Benny Binion, Dallas gambler and mob boss Mullaney Corp
 Jay Robert Nash, 1993. World Encyclopedia of Organized Crime Da Capo Press
 Ed Reid and Ovid Demaris. 1963. The Green Felt Jungle Buccaneer Books
 Gary Sleeper. 2006. I'll Do My Own Damn Killin': Benny Binion, Herbert Noble, and the Texas Gambling War Barricade Books

Enlaces externos
 Article about Binion being one of the first 100 people to shape Las Vegas
 Interview in 1973

Empresarios en la industria de casinos
Serie Mundial de Póquer
Personas de Dallas
Fallecidos en Las Vegas
Fallecidos por insuficiencia cardíaca

Benny Binion


Aplikasyon, genelde kimyasal terbiye işlemlerinde, kimyasal maddeleri içeren işlem çözeltisinin (flotte) tekstil ürününe düzgün bir şekilde aktarılması olayıdır.

Kimyasal madde aplikasyonunda asıl amaç tekstil ürünü ile kimyasal maddenin hızlı ve yoğun bir şekilde etkileşimini (temasını) sağlamak ve onun üzerine düzgün bir madde aktarımını gerçekleştirebilmektir. Yani aplikasyon, kimyasal terbiye işlemleri için söz konusu olan bir terbiye basamağıdır.

Aplikasyon işleminde mutlaka kumaşa bir kimyasal madde aktarımı söz konusudur ve bu aktarma işlemi de genellikle o maddenin sulu çözeltileri (flotte) ile yapılmaktadır. O nedenle kullanılan maddelerin sudaki çözeltileri veya emülsiyon, dispersiyon halindeki homojen dağılmış şekilleri ile çalışılmaktadır.

Başlıca aplikasyon yöntemleri
 Çektirme (tam banyo aplikasyon)
 Emdirme (empregnasyon, fulardlama)
 Vakumla aplikasyon
 Maksimum flotte aplikasyonu (aidsyon)
 Az flotte aplikasyonu (Aktarma, püskürtme, köpükle aplikasyon, sürme, kaplama)

İğne işi
Tekstil üretim teknikleri

Aplikasyon


Agenium, rod trava smješten u tribus Andropogoneae, još nije razvrstan ni u jedan podtribus. Postoje tri priznate vrste, trajnice iz Južne Amerike

Vrste
 Agenium leptocladum (Hack.) Clayton
 Agenium majus Pilg.
 Agenium villosum (Nees) Pilg.

Izvori

Andropogoneae

Agenium


نزار بن عبيد مدني (1360هـ / 1941-) وزير الدولة للشؤون الخارجية المملكة العربية السعودية سابقًا، ولد بالمدينة المنورة عام 1941م

مؤهلاته العلمية

 درجة البكالوريوس في العلوم السياسية من جامعة القاهرة.
 شهادة الماجستير في العلاقات الدولية من الجامعة الأمريكية.
 شهادة الدكتوراه في العلاقات الدولية من الجامعة الأمريكية.

العمل

 التحق بالعمل بوزارة الخارجية عام 1384هـ الموافق 1965م بوظيفة ملحق دبلوماسي.
 انتقل للعمل بسفارة المملكة العربية السعودية بواشنطن عام 1387هـ الموافق 1968م وتدرج في أعمال السفارة إلى أن أصبح في بعض الفترات قائماً بالأعمال فيها.
 عُين مسؤولاً عن الشؤون الإعلامية بوزارة الخارجية عام 1398هـ الموافق 1978م.
 عُين نائباً لمدير عام مكتب صاحب السمو الملكي وزير الخارجية في عام 1405هـ الموافق 1984م.
 عُين رئيساً للإدارة العامة للشؤون الغربية بوزارة الخارجية عام 1407هـ الموافق 1987م، وبنفس التاريخ صدر قرار مجلس الوزراء بتعيينه على وظيفة سفير بالمرتبة الخامسة عشرة بوزارة الخارجية.
 شارك في الفترة من 1398هـ الموافق 1978م إلى 1413هـ الموافق 1993م في وفود المملكة إلى العديد من المؤتمرات الدولية سواء في إطار الأمم المتحدة أو الجامعة العربية أو منظمة التعاون الإسلامي أو مجلس التعاون لدول الخليج العربية.
 رأس وفد المملكة إلى اجتماعات لجنتي نزع السلاح والأمن الإقليمي والتوجيه والتسيير المنبثقتين عن المفاوضات متعددة الأطراف الخاصة بعملية السلام في الشرق الأوسط.
 شارك في الأنظمة الأكاديمية والفكرية التي ينظمها معهد الدراسات الدبلوماسية بوزارة الخارجية.
 له مساهمات أكاديمية وفكرية في المطبوعات التي يصدرها معهد الدراسات الدبلوماسية وفي بعض الصحف المحلية.
 بتاريخ 1414هـ الموافق 1993م صدر الأمر الملكي الكريم بتعيينه عضواً في مجلس الشورى في دورته الأولى.
 رأس لجنة الشؤون الخارجية بمجلس الشورى في العام الأول من الدورة الأولى للمجلس ثم عضواً في لجنة الشؤون الخارجية في الأعوام التالية للدورة الأولى، وأصبح عضواً في لجنة الشؤون الأمنية بالمجلس.
 بتاريخ 1418هـ الموافق 1997م صدر الأمر الملكي الكريم بتعيينه عضواً في مجلس الشورى في دورته الثانية.
 بتاريخ 24 رجب 1418هـ الموافق 25 نوفمبر 1997م صدر الأمر الملكي الكريم بتعيينه مساعداً لوزير الخارجية بمرتبة وزير.
 مددت خدماته بمرتبة وزير بتاريخ 1 ربيع الأول 1422هـ الموافق 24 مايو 2001م.
 بتاريخ 18 جماد الثاني 1426هـ الموافق 24 يوليو 2005م صدر الأمر الملكي الكريم بتعيينه وزيراً للدولة للشؤون الخارجية اعتباراً من 24 / 7 / 1426هـ الموافق 29 / 8 / 2005م.
 مددت خدماته بمرتبة وزير بتاريخ 24 رجب 1430هـ الموافق 17 يوليو 2009م.

إصدارات

التكريم
كرمه الملك سلمان بن عبد العزيز آل سعود عام 2019م بمنحه وشاح الملك عبد العزيز من الطبقة الثانية تقديراً لجهوده في خدمة وطنه.

جائزة نزار بن عبيد مدني لتاريخ المدينة
في عام 2021م رعى الأمير فيصل بن سلمان بن عبد العزيز إطلاق جائزة الدكتور نزار بن عبيد مدني لتاريخ المدينة المنورة الحضاري.

المراجع

سياسيون سعوديون في القرن 20
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من المدينة المنورة
أعضاء مجلس الشورى السعودي
خريجو جامعة القاهرة
دبلوماسيون سعوديون
سياسيون سعوديون في القرن 21
مواليد 1941
مواليد في المدينة المنورة
وزراء دولة للشؤون الخارجية سعوديون
وزراء سعوديون

نزار بن عبيد مدني


SHINee (/ ˈʃaɪniː / SHY-nee; korejski: 샤이니, romanizirano: Syaini; japanski: シ ャ イ ニ ー, romanizirano: Shainī; stilizirano kao SHINee) je južnokorejski boy bend koji je osnovao SM Entertainment 2008. godine. Glazbeni utjecaj grupe u njihovoj rodnoj zemlji priuštio im je brojna priznanja i titulu "Prinčevi K-popa". Grupu čini pet članova: Onew, Jonghyun, Key, Minho i Taemin. Vokalist Jonghyun preminuo je u prosincu 2017. godine, no smatra ga se vječnim članom benda.

SHINee je debitirao 2008. godine sa singlom Replay. Bend je stekao popularnost pokrećući modne trendove među mladima, što su mediji nazvali "SHINee Trend". U kolovozu 2008. godine, bend je objavio prvi studijski album na Korejskom jeziku pod nazivom The Shinee World. Isti album je odnio pobjedu kao album godine na 23. dodjeli Golden Disc nagrada. SHINee su dodatno utvrdili svoj položaj na Korejskoj glazbenoj sceni sa singlovima "Ring Ding Dong" i "Lucifer". "Ring Ding Dong" je dosegao vrh na Korejskim glazbenim ljestvicama te uživao popularnost diljem cijele Azije. "Lucifer" je zahvaljajući nevjerojatnoj koreografiji, 2010. godine nominiran za najbolji glazbeni nastup na dodjeli nagrada Mnet Asian Music Awards Best Dance Performance Award. 2012. godine bend objavljuje album Sherlock, koji postaje peti najprodavaniji album godine s više od 180,000 prodanih primjeraka. Bend je također više puta bio uvršten u Forbes-ovu listu najutjecajnijih korejskih zvijezdi, jednom 2014. te ponovno 2016. godine.

Članovi benda

Trenutno aktivni
Lee Jin-Ki|Onew (온유)
Kim Ki-Bum|Key (키)
Choi Min-ho|Minho (민호)

Trenutno neaktivni
Lee Tae-min|Taemin (태민) (neaktivan zbog odrađivanja vojnog roka)
Kim Jong-hyun|Jonghyun (종현)

Vremenska lenta

Diskografija

Korejski albumi
 The Shinee World (2008.)
 Lucifer (Shinee album.)|Lucifer (2010.)
 The Misconceptions of Us (2013.)
 Odd (Shinee album.)|Odd (2015.)
 1 of 1 (album.)|1 of 1 (2016.)
 The Story of Light (Shinee album.)|The Story of Light (2018.)
 Don't Call Me (album.)|Don't Call Me (2021.)
 Atlantis (2021.)

Japanski albumi
 The First (album.)|The First (2011.)
 Boys Meet U (2013.)
 I'm Your Boy (2014.)
 D×D×D (2016.)
 Five (Shinee album.)|Five (2017.)
 Superstar (2021.)

Izvori

Južnokorejski pop glazbeni sastavi

SHINee


L'Alternative (en albanais ) est un parti politique libéral du Kosovo.

Histoire
Ilir Deda a été élu député d'Autodétermination aux élections législatives de 2014. Cependant, lors des manifestations antigouvernementales au Kosovo en 2015-2016, Deda est devenu un critique virulent du soutien de son parti aux actes de violence contre les représentants du gouvernement et a donc quitté le parti le 2 avril 2016. De même, Mimoza Kusari-Lila, ancienne ministre du Commerce et de l'Industrie et vice-Première ministre de la Alliance pour un nouveau Kosovo et actuelle maire de Gjakovë, a quitté son parti en mai 2016 en raison des conflits au sein du parti et des divergences idéologiques et a décidé de rejoindre la « nouveau initiative » de Deda.

Il a été lancé officiellement le 8 février 2017 par le député Ilir Deda et maire de Gjakova Mimoza Kusari-Lila à Mitrovica et, le 13 mai 2017, le Conseil général d'Alternativa a décidé que Mimoza Kusari-Lila serait président du parti et Ilir Deda serait vice-président du parti.

Présidents (depuis 2017)

Idéologie
Dans une interview, Mimoza Kusari-Lila a mentionné que les droits de l'homme sont l'importance principale et la priorité du parti, donc les droits individuels.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

 L'Alternative (Kosovo) sur Facebook
 L'Alternative (Kosovo) sur Instagram

Parti politique au Kosovo
Parti politique fondé en 2017
Parti politique libéral en Europe

L'Alternative (Kosovo)


Kuća u gradiću Omišu, adresa Trg sv. Mihovila 1, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kuća se nalazi na zapadnoj strani trga, sastoji se od prizemlja i dva kata. Istočna strana prati uspon terena. Kuća je građena od neobrađenog kamena slaganog u pravilnim redovima. Krov je dvostrešan s luminarom i pokrovom od kupe kanalice. Građena je u XIX. stoljeću i nema stilskih odlika osim očuvanog renesansnog prozora iz XVI. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-5460 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Omišu

Kuća na Trgu sv. Mihovila 1 u Omišu


Mentheae, tribus biljaka iz porodica usnatica, dio potporodice Nepetoideae. Postoje pet podtribusa. Opisao ga je Dumort. 1827.

Tipični rod je Metvica (Mentha).

Podtribusi
 Menthinae Endl.
 Lycopinae B.T. Drew & Sytsma in Amer. J. Bot. 99: 945. (2012)
 Nepetinae Dumort.
 Prunellinae Dumort.
 Salviinae Endl.

Izvori

Nepetoideae

Mentheae


Bernard Lewis (31 Mayıs 1916, Londra - 19 Mayıs 2018, New Jersey), İngiliz asıllı Amerikalı tarihçidir. Princeton Üniversitesi'nde profesörlük yapmıştır. İslâm tarihi ve İslâm-Batı ilişkisi hakkında uzmanlaşmıştır. Orta Doğu hakkında uzmanlaşmış batılı uzmanlar arasında en çok okunan yazarlardandır. George W. Bush'un danışmanlığını yapmıştır.

Görüşleri
Lewis, 1993 yılında Fransız Le Monde gazetesine verdiği bir demeçte 1915 yılında Ermenilerin Osmanlılar tarafından öldürülmesinin bir "soykırım" olmadığını, "savaşın bir yan ürünü" olduğunu söylemişti. Paris'te bir mahkeme bunu Ermeni soykırımının inkârı olarak kabul etmiş ve tarihçiyi sembolik olarak 1 Frank para cezasına çarptırmıştı.

Londra Üniversitesi'nde eğitim gördü; yüksek lisansını Orta Doğu Tarihi yoğunluklu olmak üzere Tarih konusunda, doktorasınıysa İslam Tarihi konusunda yaptı. Paris Üniversitesi'ndeki araştırmaları sırasında Türkçe öğrendi. 1938 yılında ders vermeye başladı. 1974'e kadar Londra Üniversitesi'nde, 1974-1986 arasındaysa Princeton Üniversitesi'nde akademisyenlik yaptı. 1998 yılında Atatürk Barış Ödülü'nü aldı. Araştırma alanları Orta Çağ İslam Dünyası, günümüz Orta Doğusu ve Osmanlı Devleti'dir.

Başlıca Yapıtları: The Arabs in History (Tarihte Araplar, 1950), The Emergence of Modern Turkey (Modern Türkiye'nin Doğuşu, 1961), The Assassins (Haşhaşiler, 1967), The Muslim Discovery of Europe (Müslümanların Avrupa'yı Keşfi, 1982), The Political Language of Islam (İslam'ın Siyasal Söylemi, 1988), Race and Slavery in the Middle East: an Historical Enquiry (Orta Doğu'da Irk ve Kölelik: Tarihsel Bir İnceleme, 1990), Islam and the West (İslam ve Batı, 1993), Islam in History (Tarihte İslam, 1993), The Shaping of the Modern Middle East (Modern Orta Doğu'nun Oluşumu, 1994), Cultures in Conflict (Çatışan Kültürler, 1994), The Middle East: A Brief History of the Last 2,000 Years (Orta Doğu: Son 2000 Yılın Kısa Bir Tarihçesi, 1995), The Future of the Middle East (Orta Doğu'nun Geleceği, 1997), The Multiple Identities of the Middle East (Orta Doğu'nun Çoklu Kimliği, 1998), A Middle East Mosaic: Fragments of life, letters and history (Bir Orta Doğu Mozaiği: Hayat, Mektup ve Tarih Vesikaları, 2000).

Türkçede yayımlanmış yapıtları: Modern Türkiye'nin Doğuşu (1988), İslam'ın Siyasal Söylemi (1993), Ortadoğu: Hristiyanlığın Doğuşundan Günümüze 2000 Yıllık Tarihi (1996), İslam Dünyasında Yahudiler (1996), Müslümanların Avrupa'yı Keşfi (1997), Çatışan Kültürler - Keşifler Çağında Hristiyanlar, Müslümanlar, Yahudiler (1999), Ortadoğu'nun Çoklu Kimliği (2000), Tarihte Araplar (2000), Alamut Kalesi ve Hasan El Sabbah (2012).

1998 yılında Atatürk Uluslararası Barış Ödülü'ne layık görüldü.

1915 Ermeni Tehciri hakkında görüşleri
Lewis, Ermenilerin bağımsızlık hareketlerinin diğer azınlıkların bağımsızlık hareketleriyle karşılaştırıldığında Osmanlı Devleti için en ciddi tehdit olduğunu bildiriyor. Lewis'e göre, Türkler, fethettikleri Sırp, Bulgar, Arnavut ve Rum ülkelerinden isteksiz de olsa vazgeçebiliyorlardı çünkü sonuçta uzak olan illerden vazgeçiyorlardı ve devletin sınırlarını "kendi evlerine" yaklaştırıyorlardı. Ermeniler ise, Türklerin ana vatanlarının üzerinde yaşıyorlardı. Bu topraklardan vazgeçmek, devleti küçültmek ile değil, devletin parçalanması ile eş anlamlıydı.

Lewis, bu satırları 1966 tarihli The Emergence of Modern Turkey (Modern Türkiye'nin doğuşu) adlı kitabının eski basımında yazıyordu.

Lewis, daha sonra fikir değiştirdi. Aynı kitabın 2002 seneli basımında son cümleyi değiştirdi: kitapta "holokost" yerine "slaughter" (kırım, katliam) ve "1,5 milyon Ermeni ölümü" yerine "1 milyondan fazla Ermeni ve bilinmeyen sayıda Türk öldü" yazıyor.

1993 senesinde Le Monde gazetesine verdiği röportajda, aynı vatan için iki halk arasında süren kavganın soykırım ile bittiğinin kuşkulu olduğunu söylemişti. Lewis, Ermenileri yok etmek için bir plan olmadığını, Osmanlı belgelerinin Ermenileri kovmak / zorunlu yer değiştirmek (expulsion) niyetini ispatladığını ancak kökten yok etmek (extermination) niyetini ispatlamadığını söyledi. 1 Ocak 1994'te, Osmanlı hükûmetinin Ermenileri yok etme niyeti olduğuna dair güvenilir kaynaktan hiçbir delil yok, dedi. Daha sonra, 2002 senesinde The Emergence of Modern Turkey kitabının, yukarıda sözü edilen cümle değişimini gerçekleştirdi.

Ayrıca bakınız
 Hata Neredeydi?

Kaynakça

Bibliyografya

 Edward W. Said: Orientalism. New York 1979, (S. 314-320)
 Ismail Küpeli: Was ging schief beim 'Untergang des Morgenlandes'? Eine exemplarische Sichtung der Geschichtsdarstellung von Bernard Lewis. München, 2006 (E-Book)

1916 doğumlular
Londra doğumlu bilim insanları
Londra doğumlu yazarlar
2018 yılında ölenler
New Jersey'de ölenler
20. yüzyıl İngiliz tarihçileri
21. yüzyıl İngiliz tarihçileri
İslam tarihçileri
Ermeni Soykırımı'nı reddedenler
Yahudi asıllı Britanyalılar
İngiliz doğubilimciler
Amerikalı doğubilimciler
Türkiye Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
100 yaş üstü İngilizler
20. yüzyıl Amerikalı tarihçileri
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyıl Britanyalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı tarihçileri
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Britanyalı yazarları
Londra Üniversitesi, SOAS öğretim üyeleri
Londra Üniversitesi, SOAS'da öğrenim görenler
Amerikalı Yahudiler
İngiliz Yahudiler
100 yaş üstü Amerikalılar
Cornell Üniversitesi öğretim üyeleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İngiliz göçmenler
British Academy üyeleri
Osmanlı dönemi tarihçileri
İslam ve antisemitizm
İslam ve siyaset
National Humanities Medal sahipleri
Yeni muhafazakârlık
Princeton Üniversitesi öğretim üyeleri
Paris Üniversitesinde öğrenim görenler
II. Dünya Savaşı'nda Britanyalı askerî personel
Foreign Policy Research Institute
Türkiye Bilimler Akademisi üyeleri
Institute for Advanced Study
Intelligence Corps subayları
Royal Armoured Corps subayları
Yahudi alimler
Türkofiller

Bernard Lewis


Pro Evolution Soccer 2018 (skraćeno PES 2018, u Aziji službeno World Soccer: Winning Eleven 2018) osamnaesta je nogometna videoigra u serijalu Pro Evolution Soccer, proizvođača i izdavača Konamija uz pomoć Blue Sky Teama. Na omotu kutije videoigre nalaze se najbolji nogometaši FC Barcelone, a među njima i Ivan Rakitić.

Kao i prijašnje verzije igre, i ovo izdanje ima UEFA-inu licencu za Ligu prvaka, Europsku ligu i Superkup zajedno s licencom CONMEBOL-a za Copa Santander Libertadores.

Natjecanja i momčadi
Zahvaljujući ekskluzivnom ugovoru s UEFA-om i CONMEBOL-om, UEFA Liga prvaka, UEFA Europska liga, UEFA Superkup i Copa Libertadores imaju punu licenciju.

Lige i Kupovi
 FA Premier liga
 Football League Championship
 FA Kup
 Community Shield
 Ligue 1
 Ligue 2
 Kup
 Super Kup
 Serie A
 Serie B
 Kup
 Super Kup
 Eredivisie
 Kup
 Super Kup
 Primeira Liga
 Kup
 Super Kup
 La Liga
 Liga Adelante
 Copa Del Rey
 Supercopa Espana
 Primera Division
 Kup
 Super Kup
 Brasileirão
 Kup
 Primera Division
 Kup
Liga PEU (Europa)
Copa PEU
Super Cup PEU
Liga PLA (Južna Amerika)
Copa PLA
Liga PAS (Azija)
Copa PAS

Međunarodna natjecanja (države)
FIFA Svjetsko prvenstvo
UEFA Europsko prvenstvo
CONMEBOL Copa America
AFC Asian Cup
CAF African Cup

Međunarodna natjecanja (klubovi)
FIFA Klupsko Svjetsko prvenstvo
UEFA Liga prvaka
UEFA Europska liga
UEFA Superkup
Copa Libertadores
Recopa Sudamericana
AFC Champions League

Reprezentacije
PES 2018 sadrži 81 nogometnu reprezentaciju.

Europa:

Andora

Sjeverna i Južna Amerika:

Azija i Oceanija:

Oman

Afrika:

  Obala Bjelokosti

Angola

Klubovi

Službene suradnje

 Fulham FC
 Liverpool FC
 Borussia Dortmund
 FC Barcelona
 Valencia
 Flamengo
 Corinthians Sao Paulo
 River Plate
 Independiente
 Colo Colo
 Universidad De Chile
 Alianza Lima
 Sporting Cristal

Europa

 Club Brugge
 KAA Gent
 RSC Anderlecht
 Slavia Prag
 København
 AEK Atena
 Olympiacos
 Panathinaikos
 PAOK
 Dinamo Zagreb
 Hajduk Split
 Borussia Dortmund
 RB Leipzig

 Schalke 04
 Steaua Bukurešt
 CSKA Moskva
 Spartak Moskva
 Zenit Petrograd
 Malmo FF
 Basel
 Young Boys
 Beşiktaş
 Fenerbahçe
 Galatasaray
 Šahtar Donjeck
 Dinamo Kijev

Povezani članci
 Pro Evolution Soccer (serijal)

Pro Evolution Soccer 2018


Jakov IV. (Stirling, 17. ožujka 1473. – Flodden, 9. rujna 1513.) bio je škotski kralj od 11. lipnja 1488. do svoje smrti. Naslijedio je prijestolje nakon smrti svoga oca, kralja Jakova III., u bitci kod Sauchieburn, odnosno pobuni u kojoj je mladi Jakov imao neizravnu ulogu. Općenito se smatra jednim od najuspješnijih stuartskih monarha u Škotskoj. Poput oca umro je u bitci i njegova je vladavina okončala katastrofalnim porazom u bitci kod Floddena. Bio je posljednji monarh, nego samo iz Škotske, nego iz cijele Velike Britanije, koji je stradao u bitci.

Mladost
Jakov je bio sin kralja Jakova III. i Margarete Danske. Rođen je u opatiji Holyrood, čiji je jedan dio služio kao kraljevska rezidencija. Kao prijestolonasljednik škotske krune, odmah je postao vojvoda od Rothesayja. Njegov je otac 1474. ugovorio njegove zaruke s engleskom princezom Cecily od Yorka, kćeri kralja Edvarda IV. Otac mu nije bio popularan kralj, te se suočio s dvije velike pobude za vrijeme svoje vladavine, te se otuđio od brojnih članova svoje uže obitelji, osobito od mlađega brata, Alexandera Stewarta, vojvode od Albanyja. Pro-engleska politika Jakova III. također je bila nepopularna, te mu se osvetila kad su ženidbeni pregovori s Engleskom propali zbog neispunjenih plaćanja miraza, što je dovelo do toga da je Cecilyn stric, Richard, vojvoda od Gloucestera, udružen s vojvodom od Albanyja, 1482. provalio u Škotsku i zauzeo Berwick. Kad je Jakov III. pokušao povesti svoju vojsku u protunapad, vojska se pobunila protiv njega, te su ga njegovi vlastiti savjetnici jedno vrijeme držali u zatočeništvu, u prvoj većoj krizi njegove vladavine.

Jakovljeva majka, Margareta Danska, bila je očito popularnija od njegova oca, i iako je bila ponešto otuđena od svoga muža, bila je zadužena za odgoj njihovih sinova u dvorcu Stirling, ali je umrla 1486. Dvije godine kasnije, izbila je druga pobuna, kada su pobunjenici postavili petnaestogodišnjeg princa Jakova kao svoga nominalnoga čelnika. Borili su se protiv Jakova III. u bitci kod Sauchieburna, 11. lipnja 1488., gdje je kralj ubijen. Nekoliko je izvora tvrdilo da je princ Jakov zabranio svima da naškode njegovu ocu. Mlađi je Jakov preuzeo prijestolje, te je bio okrunjen u Sconeu, 24. lipnja. Međutim, i dalje je imao osjećaj krivnje zbog neizravne uloge koja je dovela do smrti njegova oca. Odlučio se pokajati za svoj grijeh, te je ostatak svoga života, svake korizme nosio teški željezni lanac, cilicij, oko struka, uz svoju kožu. Svake je godine nosio sve veću težinu.

Vladavina

Politika

Jakov IV. ubrzo se pokazao učinkovitim vladarom i mudrim kraljem. Svladao je još jednu pobunu 1489., i izravno se zanimao za podjelu pravde, te je konačno doveo pod svoju vlast lordove otokâ, 1493. Jedno vrijeme podržavao je Perkina Warbecka, pretendenta na englesko prijestolje, te je čak u njegovo ime nakratko provali u Englesku, u rujnu 1496. Zatim je u kolovozu 1497. opsjedao dvorac Norham, koristeći bombardu svoga djeda, Mons Meg.

Jakov je ipak utvrdio da je mir između Škotske i Engleske bio u interesu obiju zemalja, te je uspostavio dobre diplomatske odnose s Engleskom, koja se oporavljala od građanskoga rata. Prvo je ratificirao Sporazum iz Aytona, 1497. Zatim je, 1502., potpisao Sporazum trajnoga mira s kraljem Henrikom VII. Taj je sporazum zapečaćen njegovom ženidbom s Henrikovom kćeri Margaret Tudor sljedeće godine, što je veliki pjesnik s Jakovljeva dvora, William Dunbar, opisao kao brak između čička i ruže (cvjetovi koji predstavljaju Škotsku i Englesku).

Jakovu je papinski legat 1507. u opatiji Holyrood dodijelio naslov branitelja vjere.

Jakov je zadržao tradicionalno dobre odnose s Francuskom, što je, međutim, povremeno stvaralo diplomatske probleme s Engleskom. Na primjer, kad su u travnju 1508. počele kružiti glasine da će Jakov obnoviti Stari savez, Henrik VII. je poslao Thomasa Wolseya kako bi se raspravila zabrinutost oko toga. Wolsey je našao "da nikada netko nije imao goreg dočeka u Škotskoj nego ja, ... oni svoje stvari toliko taje da žene na tržnici znaju svaki povod moga dolaska". Ipak, englesko-škotski odnosi ostali su općenit stabilno do Henrikove smrti 1509.

Jakov je uvidio važnost izgradnje flote, koja bi Škotskoj osigurala snažnu pomorsku prisutnost. Utemeljio je dva nova brodogradilišta za tu svrhu i nabavio ukupno 38 brodova za Kraljevsku škotsku mornaricu. Karaka Great Michael, izgrađena uz visoke troškove, i porinuta 1511., bila je, u to vrijeme, najveći brod na svijetu.

Kultura

Jakov IV. bio je pravi renesansni vladar, koji se zanimao za praktične i znanstvene stvari. Dodijelio je statu korporacije edinburškim kirurzima i brijačima (kasnije Kraljevski kirurški zavod iz Edinburgha) kraljevskom poveljom iz 1506.; pretvorio je dvorac u Edinburghu u prvoklasnu škotsku ljevaonicu oružja, te pozdravio ustanovu prve škotske tiskare 1507. Izgradio je dio palače Falkland i velike dvorane u dvorcima u Stirlingu i Edinburghu, te ukrasio svoje palače tapiserijama. Jakov je bio pokrovitelj umjetnosti, uključujući brojne književnike, čija djela opisuju žive i pamtljive prikaze kulturalnog života i intelektualne teme tog razdoblja. Među osobama povezanima s njegovim dvorom bili su William Dunbar, Walter Kennedy i Gavin Douglas, koji su izradili prvi cjelovit prijevod Vergilijeve Eneide u sjevernoj Europi. Bio je pokrovitelj glazbe u Restalrigu, koristeći novac od najma u King's Warku. Dao je svoju podršku osnivanju Kraljeva zavoda u Aberdeenu, koji je osnovao njegov kancelar William Elphinstone, i Zavoda sv. Leonarda u St Andrewsu, koji su osnovali njegov nezakoniti sin Alesander Stewart, svetoandrijski nadbiskup i John Hepburn, tamošnji prior. Dijelom na Elphinstoneovo inzistiranje, 1496. usvojio je akti koji je opisan kao prvi škotski zakon o obrazovanju, koji je propisao da svi baruni i važniji samostalni posjednici moraju poslati svoje najstarije sinove u školu na određeno vrijeme.

Jakov je bio dobro obrazovan i tečan je govorio više jezika. U srpnju 1498., španjolski je izaslanik Pedro de Ayala prijavio Ferdinandu i Izabeli da Kralj ima 25 godina i nekoliko mjeseci. Plemenita je držanja, ni visok ni nizak, i zgodan u izgledu i obliku koliko muškarac može biti. Govor mu je vrlo skladan. Govori sljedeće strane jezike: latinski, vrlo dobro; francuski, njemački, flamanski, talijanski i španjolski; španjolski jednako dobro kao i markiz, ali mu je izgovor još jasniji. Jako voli primiti španjolska pisma. Njegov škotski jezik je drugačiji od engleskoga, kao što je aragonski od kastiljskoga. Kralj govori, osim toga, jezik divljaka koji žive u nekim dijelovima Škotske i na otocima. Taj je različit od škotskoga, kao što je biskajski različit od kastiljskoga. Njegovo je poznavanje jezika čudesno. Dobro je načitan kod Biblije i drugih pobožnih knjiga. Dobar je povjesničar. Pročitao je mnoga latinska i francuska povijesna djela, i imao koristi od toga, jer ima vrlo dobro pamćenje. Nikada ne reže svoju kosu ili bradu. Vrlo mu dobro stoji.

Jakov IV. bio je posljednji škotski kralj koji je govorio škotski gaelski jezik. Bio je jedan od vladara koji su navodno provodili pokus lišavanja jezika, poslavši dvoje djece na odgoj kod nijeme žene, same na otoku Inchkeith, kako bi utvrdio je li jezik naučen ili urođen. Osobito su ga zanimale kirurgija i medicina, te druge znanosti: u dvorcu Stirling uspostavio je alkemičarsku radionicu gdje je alkemičar John Damien tražio način kako pretvoriti obične metale u zlato. Za projekt su bile potrebne velike količine žive, zlatne gleđi i kositra. Damian je istraživao i zrakoplovstvo, te je poduzeo neuspio pokus letenja s kruništa dvorca Stirling, što je bio pokušaj koji je William Dunbar opisao u dvjema svojim pjesmama.

Politika u Visočju i na otocima

U svibnju 1493. Parlament je oduzeo naslove Johnu MacDonaldu, lordu od Otokâ. Kralj Jakov osobno je otplovio do dvorca Dunstaffnage, gdje su mu zapadni poglavari iskazali svoju odanost. John MacDonald se predao i doveden je na kraljevski dvor kao umirovljenik, potom je živio u opatiji Paisley. Visočje i Otoci bili su tada pod izravnom kraljevskom upravom. Johnov unuk Domhnall Dubh (Donald Owre), jedan od mogućih pretendenata za lordstvo bio je miran, ali drugi, njegov nećak, Alexander MacDonald od Lochalsha, provalio je u Ross te je kasnije ubijen na otoku Oronsay, 1497.

U listopadu 1496. Kraljevsko je vijeće odredilo da će poglavari klanova u regiji odgovarati kralju za zločine otočana. Taj je propis bio neprovediv u upravljanju regijom, i nakon što je Zakon o opozivu iz 1498. potkopao naslove poglavarâ prema njihovim posjedima, ojačao je otpor prema Edinburghu. Jakov je u ljeto 1498. čekao u dvorcu Kilkerran kod Campbeltown Locha kako bi ponovno podijelio poglavarske povelje. Pojavilo se malo poglavara.  Archibald Campbell, 2. grof od Argylla, bio je isprva postavljen ispuniti prazninu vlasti i provoditi kraljevski autoritet, ali je imao ograničen uspjeh u borbi sa svojim šurjakom, Torquilom MacLeodom s otoka Lewisa. Torquilu je bilo naređena da Jakovu preda Donalda Dubha, nasljednika lorda od Otokâ, u Invernessu, 1501. Jakov je čekao, ali Torquil se nije pojavio.

Nakon tog prkosa, Torqilove su zemlje dodijeljene Alexanderu Gordonu, 3. grofu od Huntlyja. Nakon Parlamenta iz 1504., kraljevska je flota isplovila sjeverno iz Ayra kako bi napala dvorac Cairn-na-Burgh, gdje se smatralo da MacLeod drži Donalda Dubha. Kako je opsada sporo napredovala, Jakov je poslao kraljevskogo topništvo i grofa od Arrana, s uputama i dodatnim naoružanjem. Cairn-na-Burgh je osvojen u lipnju 1504., ali je Donald Dubh ostao na slobodi. U rujnu 1507., Torquil MacLeod je bio pod opsadom u dvorcu Stornoway na Lewisu. Donald Dubh je zarobljen i ostao je u zatvoru do kraja života, a MacLeod je umro u egzilu 1511. Grof od Huntleya bio je bogato nagrađen za svoje nevolje.

Rat i smrt
Kad je izbio rat između Engleske i Francuske, kao posljedica Talijanskih ratova, Jakov se našao u nezgodnom položaju, jer je imao savezničke sporazume i s Francuskom i s Engleskom. Otkako je Henrik VIII. stupio na prijestolje 1509., odnosi s Engleskom bili su pogoršani, pa kad je Henrik napao Francusku, Jakov je reagirao objavivši rat Engleskoj.

Jakov je već bio razočaran interdiktom pape Julija III. nad njegovim kraljevstvom, te se protivio potvrdi interdikta pape Leona X., tako da nije bio u dobrim odnosima s papom. Leon je poslao pismo Jakovu, prijeteći mu crkvenom cenzurom zbog kršenja mirovnih ugovora, 28. lipnja 1513., te je Jakova potom izopćio kardinal Christopher Bainbridge.

Jakov je okupio mornare i poslao škotsku mornaricu, uključujući i Great Michael, kako bi se pridružila brodovlju Luja XII., stupivši tako u Rat Cambraiske lige. Nadajući se iskoristiti Henrikovu odsutnost zbog opsade kod Thérouannea, poveo je vojsku južno na Northumberland, ali je smrtno stradao, zajedno s brojnim svojim plemićima i običnim vojnicima, te nekoliko crkvenjaka, uključujući njegova sina, svetoandrijskoga nadbiskupa, u poraznoj bitci kod Floddena, 9. rujna 1513. Bio je to jedan od najgorih škotskih poraza u povijesti i gubitak, ne samo popularna i sposobna kralja, nego i velika dijela političke zajednice, što je predstavljalo značajan udarac na kraljevinu. Sin Jakov IV., Jakov V., okrunjen je tri tjedna nakon katastrofe kod Floddena, ali je imao manje od dvije godine i njegovo je djetinjstvo bilo puno političkih previranja.

I engleski i škotski prikazi bitke naglašavaju kraljevu odlučnost za boj. U inače laskavom prikazu Jakova IV., Pedro de Ayala daje primjedbe o njegovoj sposobnosti vojnoga zapovijedanja, prikazujući ga oštrim i neustrašivim na bojnom polju:Odvažan je, čak i više nego što bi kralj trebao biti. Ja sam tomu dobro posvjedočio. Vidio sam ga kako poduzima najopasnije stvari u prošlim ratovima. U takvim prigodama ni najmanje ne brine o sebi. Nije dobar kapetan, jer počinje bitku prije nego što je izdao naredbe. Rekao mi je da mu njegovi podanici služe svojim osobama i svojim dobrima, u pravednim i nepravednim zadjevicama, upravo kako on voli, i da stoga ne smatra ispravnim zapodjenuti ikakvo ratno poduzimanje a da se on sam nije prvi našao u opasnosti. Djela su mu jednako dobra kao i riječi.

Tijelo, za koje se smatralo da je Jakovljevo, izvučeno je s bojnoga polja i odneseno u London na ukop. Jakov je bio izopćen, i iako je Henrik VIII. dobio breve od papa, 29. studenoga 1513., da se kralja može sahraniti u posvećenom tolu u katedrali sv. Pavla, balzamirano je tijelo godinama ležalo u prioratu Sheen u Surreyu. Tijelo je izgubljeno nakon reformacije, kad je priorat raspušten. John Stow je tvrdio da je vidio tijelo, te da je kraljeva glava bila uklonjena i sahranjena u crkvi sv. Mihovila u ulici Wood. Crkva je kasnije porušena, a zemljište više puta mijenjalo namjenu; danas je tamo pub. Jakovljevu krvava odjeća poslala je Henriku VIII. (koji se nalazi u ratu u Francuskoj) njegova kraljica, Katarina Aragonska.

Erazmo Roterdamski napisao je epitaf za kralja u svom djelu Adagia. Kasnije, 1533., pisao je kralju Jakovu V., ističući taj esej o dužnosti kroz poslovicu Spartam nactus es, hanc exorna (Spartu si naslijedio, uresi je), na temu pohoda na Flodden i Jakovljeve smrti, te smrti njegova sina Alexandera, koji je jedno vrijeme bio Erazmov učenik.

Legende o kraljevu posljednjem počivalištu
Održale su se glasine da je Jakov preživio i otišao u egzil, ili da je njegovo tijelo bilo pokopano u Škotskoj. Za dva dvorca u Škotskom pograničju tvrdi se da su njegovo počivalište. Legenda tvrdi da je, prije juriša kod Floddena, Jakov skinuo svoj kraljevski ogrtač kako bi pokazao svojim plemićima da je spreman boriti se kao običan oružnik. Ono što su Englezi navodno našli kao Jakovljevo tijelo, nije imalo željeznoga lanca oko struka. Legenda iz Pograničja tvrdi da su tijekom bitke kod Floddena četiri konjanika iz klana Home ili nadnaravna jahača preletjeli poljem i ugrabili kraljevo tijelo, ili da je kralj napustio polje živ i bio ubijen nešto kasnije. U XVIII. stoljeću, kad se čistio srednjovjekovni zdenac dvorca Hume, pronađen je kostur čovjeka sa željeznim lancem oko struka u bočnoj špilji; ali je taj kostur kasnije nestao. Druga verzije te priče kaže da je kostur otkriven u Humeu nekoliko godina nakon bitke, te pokopan u opatiji Holyrood. Ista se priča pripovijedala za dvorac Roxburgh, s kosturom otkrivenim u XVII. stoljeću. Još jedna predaja je otkriće kraljeva tijela u Berry Mossu, blizu Kelsoa. Potičući te legende, Robert Lindsay, pišući 1570., tvrdio je da osuđeni zločinac ponudio regentu Johnu Stewartu, 2. vojvodi od Albanyja, da mu pokaže kraljev grob, ali je Albany odbio.

Ženidba
Od njegovih ranih zaruka s Cecily od Yorka nije bilo ništa, ali je ostalo zanimanje za ženidbeni savez s Engleskom. Slično je razmatrano i s kćeri španjolskih katoličkih monarha, Mariju Aragonsku, ali se ni to nije ostvarilo. Marija se kasnije udala za Manuela I. Portugalskog, udovca njezine starije sestre, Izabele Aragonsko.

U obredu na oltaru katedrale u Glasgowu, 10. prosinca 1502., Jakov je potvrdio Sporazum trajnoga mira s Henrikom VII. Engleskim. Po tom je sporazumu Jakov oženio Henrikovu kćer Margaret Tudor. Nakon ženidbe preko zastupnika u Londonu, sklopljena je i osobno, 8. kolovoza 1503., u opatiji Holyrood u Edinburghu. Ženidba je ovjekovječena darom Časoslova.

Od njihove šestero djece, samo je jedan sin poživio, dok su tri sina umrla u djetinjstvu, a dvije kćeri bile mrtvorođene:
James Stewart, vojvoda od Rothesaya (palača Holyrood, 21. veljače 1507. - dvorac Stirling, 27. veljače 1508.);
mrtvorođena kći, (palača Holyrood, 15. srpnja 1508.);
Arthur Stewart, vojvoda od Rothesaya (palača Holyrood, 20. listopada 1509. - dvorac Edinburgh, 14. srpnja 1510);
Jakov V. (palača Linlithgow, 10. travnja 1512. - palača Falkland, 14. prosinca 1542);
mrtvorođena kći (palača Holyrood, studeni 1512.);
Alexander Stewart, vojvoda od Rossa (dvorac Stirling, 30. travnja 1514. - dvorac Stirling, 18. prosinca 1515.).

Nezakonita djeca
Jakov je imao nekoliko nezakonite djece, s četiri različite ljubavnice; za petero je poznato da su doživjeli odraslu dob:

S Margaret Boyd:
Alexander Stewart (c. 1493. – Flodden, 9. rujna 1513.), svetoandrijski nadbiskup;
Catherine Stewart (c. 1495. – 1554.), udala se za Jamesa Douglasa, 3. grofa od Mortona.
S lady Margaret Drummond:
Margaret Stewart (r. c. 1497.), udala se (1.) za Johna Gordona, lorda Gordona, i (2.) za Sir Johna Drummonda, 2. od Innerpeffraya.
S Janet Kennedy:
James Stewart, 1. grof od Moraya (prije 1499. – 1544.).
S Isabel Stewart:
lady Janet Stewart (17. srpnja 1502. – 20. veljače 1562.).

Rodoslovlje

Bilješke

Bibliografija

James the Fourth, Norman Macdougall (2006.).
King James IV of Scotland, R.L. Mackie (1958.).

James IV u Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, New York, 2004., Vol. 29, pp. 609–619
Primarni izvori:
Accounts of the Comptroller, Sir Duncan Forestar, 1495–1499, Miscellany of the Scottish History Society, vol. 9 (1958), 57–81. Na latinskom.
Bain, Joseph, ed., Calendar of Documents relating to Scotland, 1357–1509, vol. 4, HM Register House, Edinburgh (1888)
Flodden Papers, 1505–1517, ur. Marguerite Wood, Scottish History Society, (1933.), francuska diplomatska korespondencija (ne odnosi se na bitku).
Letters of James IV, 1505–1513, ed. Mackie & Spilman, Scottish History Society (1953.), engleski sažetci međunarodnih pisama.

Stuarti
Škotski vladari
Veliki namjesnici Škotske

Jakov IV., kralj Škotske


الوالد الأعزب أو الأم العزباء هو شخص لديه طفل أو أكثر لكن ليس لديه شريك (زوج\زوجة) يساعد في تنشئة أو دعم الطفل. من أسباب وجود الأباء والأمهات العازبين الطلاق والانفصال نتيجة العنف المنزلي والاغتصاب والإنجاب خارج إطار الزواج والترمّل والهجر والتبنّي. أما الأسرة ذات الوالد الأعزب\الأم العزباء هي أسرة فيها أطفال تتم تنشئتهم بواسطة أحد الوالدين فقط.

التاريخ
لطالما كان الأباء العازبون أمراً شائعاً تاريخياً بسبب وفاة آحد الأبوين بسبب المرض والحروب والقتل وحوادث العمل ووفيات الأمومة. تشير التقديرات التاريخية إلى أنه في القرى الفرنسية أو الإنجليزية أو الإسبانية في القرنين السابع عشر والثامن عشر، فقد ثلث الأطفال على الأقل أحد والديهم أثناء الطفولة ؛ في القرن التاسع عشر فقد ما يقرب من نصف الأطفال في ميلانو أحد والديهم على الأقل في سن العشرين؛ في القرن التاسع عشر فقد ما يقرب من ثلث الأولاد في  الصين أحد والديهم أو كليهما في سن 15 عامًا. غالبًا ما كانت هذه الحالات قصيرة المدة، حيث كانت معدلات الزواج مرة أخرى مرتفعة.

كان الطلاق نادراً بشكل عام تاريخيًا (على الرغم من أن هذا يعتمد على الثقافة والعصر)، وأصبح من الصعب جدًا الحصول على الطلاق بشكل خاص بعد سقوط الإمبراطورية الرومانية، في أوروبا في العصور الوسطى، بسبب التدخّل القوي للمحاكم الكنسية في الشؤون الأسرية.

التركيبة السكانية

الأسر
وفق إحصائيات عام 2011، بين جميع الأسر في بلدان منظمة التعاون الاقتصادي والتنمية، تراوحت نسبة الأسر ذات العائل الواحد بين 3-11٪، بمتوسط 7.5٪. كانت النسبة الأعلى في أستراليا (10٪) وكندا (10٪) والمكسيك (10٪) والولايات المتحدة (10٪) وليتوانيا (10٪) وكوستاريكا (11٪) ولاتفيا (11٪) ونيوزيلندا (11٪)، بينما كانت النسبة الأدنى في اليابان (3٪)، اليونان (4٪)، سويسرا (4٪)، بلغاريا (5)، كرواتيا (5٪)، ألمانيا (5٪)، إيطاليا (5٪) وقبرص (5٪). كانت النسبة 9٪ في كل من أيرلندا والمملكة المتحدة.

في الفترة 2005-2009، بلغت نسبة الأسر ذات العائل الواحد التي لديها أطفال حوالي 10% في اليابان، 16٪ في هولندا، 19٪ في السويد  20٪ في فرنسا ، 22٪ في الدنمارك ، 22٪ في ألمانيا ، 23٪ في أيرلندا ، و 25٪ في كندا ، و 25٪ في المملكة المتحدة ، و 30٪ في الولايات المتحدة. ارتفعت النسبة في الولايات المتحدة من 20٪ في عام 1980 إلى 30٪ في عام 2008.

في جميع الدول الأعضاء في منظمة التعاون الاقتصادي والتنمية، كانت الأم هي المعيل في الأسر التي تضمّ والداً واحداً. أما نسبة الأسر التي يعولها الأب فتراوحت بين 9% و25%. أدنى هذه النسب في إستونيا (9%)، كوستاريكا (10%)، قبرص (10%)، اليابان (10%)، أيرلندا (10%)، المملكة المتحدة (12%)، في حين أن الدول ذات النسب الأعلى هي النرويج (22%)، إسبانيا (23%)، السويد (24%)، رومانيا (25%)، الولايات المتحدة (25%). لم تتوفر هذه الأرقام لكندا أو أستراليا أو نيوزيلندا.

الأولاد
في 2016/17، تباينت نسبة الأطفال الذين يعيشون في أسر وحيدة الوالد بين 6٪ و 28٪ في مختلف دول منظمة التعاون الاقتصادي والتنمية، بمتوسط 17٪ في هذه الدول. كانت النسبة الأدنى في تركيا (2015، 6٪)، اليونان (8٪)، كرواتيا (8٪)، وبولندا (10٪)، بينما كانت النسب الأعلى في فرنسا (23٪)، المملكة المتحدة (23٪)، بلجيكا ( 25٪)، وليتوانيا (25٪)، والولايات المتحدة (27٪)، ولاتفيا (28٪). وكانت نسبة 19٪ في أيرلندا وكندا.

يعيش معظم الأطفال في الأسر ذات العائل الواحد في المقام الأول مع الأم، بينما يعيش آخرون بشكل أساسي مع الأب، في حين يعيش بعض الأطفال الآخرين وفق ترتيب الأبوة والأمومة المشتركة حيث يقضون قدرًا متساويًا تقريبًا من الوقت مع كلا الوالدين.  في عام 2016، تراوحت نسبة الأطفال الذين تتراوح أعمارهم بين 6 و 12 عامًا الذين يعيشون بشكل أساسي مع والد وحيد بين 5٪ و 36٪ بين مختلف دول منظمة التعاون الاقتصادي والتنمية. كانت الأعلى في بلجيكا (17٪) ، أيسلندا (19٪) ، سلوفينيا (20٪) ، فرنسا (22٪) ، النرويج (23٪) والسويد (36٪) ، بينما كانت الأدنى في ليتوانيا (4٪) ، أيرلندا (5٪) ، بولندا (5٪) ، إستونيا (7٪) ، النمسا (7٪) والمملكة المتحدة (8٪). كان 15٪ في الولايات المتحدة.

في 2005/2006، تراوحت نسبة الأطفال الذين تتراوح أعمارهم بين 11 و 15 عامًا الذين يعيشون في ترتيبات الأبوة المشتركة مقابل واحد فقط من والديهم بين 1٪ و 17٪ ، وهي الأعلى في السويد. كانت النسبة 5٪ في أيرلندا والولايات المتحدة ، و 7٪ في كندا والمملكة المتحدة. بحلول 2016/17، ارتفعت النسبة في السويد إلى 28%.

التأثير على الوالدين
أكثر من 9.5 مليون أسرة أمريكية تعولها امرأة فقط. من المرجح أن تعاني الأمهات العازبات من المشاكل الصحية العقلية، والمصاعب المالية، ويعشن غالباً في منطقة ذات دخل منخفض، ويحصلن على مستويات منخفضة من الدعم الاجتماعي. تؤخذ كل هذه العوامل في الاعتبار عند تقييم الصحة العقلية للأمهات العازبات. تحدث حالات متوسطة إلى شديدة من الاضطراب النفسي بين الأمهات العازبات بنسبة 28.7٪ مقارنة بالأمهات الشريكات حيث تصل نسبة الحالات عندهن إلى 15.7٪. تشمل هذه الإعاقات العقلية على سبيل المثال لا الحصر اضطراب القلق والاكتئاب. تؤثر المصاعب المالية أيضًا على الصحة العقلية للأمهات العازبات، حيث تعيش معظم هولاء الأمهات، اللاتي تتراوح أعمارهن بين 15 و 24 عامًا، في مناطق اجتماعية واقتصادية منخفضة التكاليف، ولديهن طفل واحد، وهن ممن لم يكملن سنتهن الأخيرة من المدرسة الثانوية.

حاولت دراسة مماثلة عن الصحة النفسية للأمهات العازبات الإجابة على السؤال التالي: "هل هناك فروق في انتشار الاضطرابات النفسية بين الأمهات المتزوجات وغير المتزوجات والأمهات المنفصلات/المطلقات؟" إحصائيًا، كان لدى الأمهات غير المتزوجات اللاتي لم يتزوجن مطلقًا والأمهات المنفصلات/المطلقات أعلى معدل تعاطي المخدرات بصورة منتظمة واضطراب الشخصية وحالة الكرب التالي للصدمة النفسية. يمكن أن يصبح هيكل الأسرة محفزًا لمشاكل الصحة العقلية لدى الأمهات العازبات، وهنّ معرضات بشكل خاص لخطر الإصابة بمستويات أعلى من أعراض الاكتئاب.

أظهرت الدراسات التي أجريت في سبعينيات القرن العشرين أن الأمهات العازبات غير المستقرات مالياً أكثر عرضة للإصابة بالاكتئاب. في دراسة أكثر حداثة، ثبت أن الضغوط المالية مرتبطة ارتباطًا مباشرًا بمستويات عالية من الاكتئاب. قد تصل أعراض الاكتئاب بين الأمهات العازبات ذوات الدخل المنخفض إلى 60٪.

طالع أيضاً
 تنظيم الأسرة
 فجوة الزواج
 عزوبة
 حضانة منفردة

المراجع

مطالعة إضافية

 Lavie, Smadar (2014). Wrapped in the Flag of Israel: Mizrahi Single Mothers and Bureaucratic Torture. Oxford and New York: Berghahn Books.  hardback; 978-1-78238-223-2 ebook.
https://www.academia.edu/6799750/Wrapped_in_the_Flag_of_Israel_Mizrahi_Single_Mothers_and_Bureaucratic_Torture

الأبوة والأمومة
ترتيبات معيشية

والد أعزب


51. breddegrad kan henvise til:

 51. nordlige breddekreds
 51. sydlige breddekreds

51. breddegrad


بوروغونتسي  هي منطقة ريفية في جمهورية ياقوتيا في روسيا، وهي المركز الإداري وواحدة من ثلاث مستوطنات.

بالإضافة إلى «ميندابا، وتومتور» في ريف «ميوريونسكي» في مقاطعة «اوست الدنسكي» في جمهورية سخا في ياقوتيا، وبالإضافة إلى كونها المركز الإداري لميوريونسكي ريف اوكروج الذي تتبع له المستوطنات الثلاث نفسها.

بلغ عدد سكانها اعتبارًا من تعداد 2010 (الإحصاء الروسي (2010)) 5,222، إنخفض من 5,458 المسجل خلال تعداد عام 2002.

مراجع

أماكن مأهولة في ياقوتيا

بوروغونتسي (ساها)


est le dix-neuvième album du groupe de hard rock allemand Scorpions publié le . Il s'agit du premier album enregistré avec leur nouveau batteur Mikkey Dee, qui a officiellement intégré le groupe en 2016, soit un an après la sortie de l'album précédent.

Pour l'enregistrement de cet album, le groupe retourne à Hanovre, aux Peppermint Park Studios, où il avait enregistré Unbreakable, son premier album avec le bassiste actuel, Pawel Maciwoda.

Cet album a été particulièrement salué par les fans et la critique, atteignant une popularité plus grande que Blackout.

Liste des titres

clips vidéo
 Peacemaker
 Rock Believer
 When You Know Where You Come From

membres
 Klaus Meine : chant principal
 Rudolf Schenker : guitare rythmique
 Matthias Jabs : guitare solo, sauf When You Know Where You Come From
 Pawel Maciwoda : Basse
 Mikkey Dee : Batterie

Album des Scorpions
Album musical sorti en 2022
Album numéro un en Belgique

Rock Believer


"You're Beautiful", James Blunt'ın ilk albümü olan Back to Bedlamdaki (2004) bir şarkının adı. Şarkı İngiltere listelerinde birinci, Avustralya listelerinde ikinci olmuştur.

Hikayesi
"You're Beautiful" Blunt'ın eski bir kız arkadaşı ile Dixie Chassay ile ilgilidir. Oprah Winfrey'in 8 Mart 2006 tarihli programında Blunt bu şarkı ile ilgili olarak "You're Beautiful eski kız arkadaşımı Londra metrosunda benim bilmediğim yeni biriyle görmemle ilgilidir. Bir an için göz göze geldik ve o an bir ömür kadar uzundu, ama bu durumla ilgili bir şey yapmadım ve birbirimizi o zamandan bu yana hiç görmedik." demiştir.

2005 şarkıları
Billboard Hot 100'da bir numara olan single'lar
2000'lerde İngilizce şarkılar

You're Beautiful


Montpellierul are cea mai lungă rețea de tramvaie din Franța (56 km cale dublă în 2016), rețea administrată de TAM.

Tramvaiul din Montpellier


Hour Glass is the first regularly scheduled variety show shown on American network television. The Encyclopedia of Television noted that the program "is historically important because it exemplified the issues faced by networks, sponsors, and advertising agencies in television's formative years."

Distribution
Hour Glass was broadcast only on WNBT (now WNBC) in New York City from May 9, 1946, through November of that year, when distribution to NBC affiliates in Philadelphia and Schenectady began. From that time, the three-city network continued until March 1947.

Overview
Described as "the first [television] hour-long musical variety show", Hour Glass was sponsored by Standard Brands, promoting Chase and Sanborn coffee and Tenderleaf Tea. The program included comedians, musicians, entertaining films (such as a film of dance in South America), and a long, live commercial for the sponsor's products.

Such famous names as Doodles Weaver, Bert Lahr, Dennis Day, Anton Reiter, Jerry Colonna, Peggy Lee and Joe Besser appeared on the program. The first show was hosted by Evelyn Eaton (daughter of one of The Seven Little Eatons); Life surmised that NBC was adapting to a paradigm shift and making better use of the visual medium by hiring an attractive woman as master of ceremonies, as opposed to the more authoritative voices of men who typically commanded radio variety shows of the era.

On November 14, 1946, Edgar Bergen brought his ventriloquism act to the show.  It was one of the first times that a major radio performer had appeared on television. Coincidentally, Standard Brands (via Chase and Sanborn) was the sponsor of Bergen's radio program.

Duration
The Columbia History of American Television attributed the program's short life to its cost and the lack of market penetration for television at the time, saying, "Standard Brands invested $200,000 in this series over its ten-month tenure at a time when that level of investment just couldn't be supported and sustained, leading to the Hour Glass'''s abbreviated run." Another factor was that James Petrillo, president of the American Federation of Musicians forbade musicians from performing on television without an agreement between the AFM and the networks, thus limiting directors and performers to use of recorded music and lip sync. A report in Life at the show's start noted that the show's audience at the time was estimated at 3,500 television sets watched by up to 20,000 viewers, a thousandth of the estimated 20,000,000 radio listeners nationwide that were hearing The Chase and Sanborn Hour in a given week.

Personnel
The show was co-hosted by Eddie Mayehoff and Helen Parrish.  Bergen later became the host of the program. Edward Sobol was the producer. During the series' time on the air, a system of alternating writers was developed, giving "an individual writer two weeks in which to write a show instead of the weekly deadline."

Critical reception
A contemporary review in Life praised the individual performances but panned the production values, noting that camera operators cut off the feet of dancers and that the show lacked the kind of "camera virtuosity monopolized by Hollywood." On the whole, the Life review noted that television would need "good scripts and better directors" if it were to succeed.

Existing recordings
Audio-only recordings of Hour Glass from 1946–1947, including the inaugural show, are known to exist at the Library of Congress, making the show one of the few shows to have any surviving material from before 1948 still in existence.  Photos of the first live Hour Glass broadcast taken from a TV monitor during the live telecast, along with a program review, appear in the May 27, 1946 issue of Life''.

See also
1946-47 United States network television schedule

References

External links

1946 American television series debuts
1947 American television series endings
1940s American variety television series
NBC original programming
Black-and-white American television shows
English-language television shows
Lost television shows

Hour Glass (TV series)


Andreas Griphius, (d. 2 Ekim 1616 - ö. 16 Temmuz 1664) Glogau'da doğmuş ve ölmüş olan, 17. yüzyıl Alman Barok edebiyatı şairi. Daha çok lirik şiirleri ile bilinir.

Kaynakça
 Barok edebiyatı üzerine Almanca site
 Gutenberg Projesi'nde Almanca biyografi sayfası

Dış bağlantılar
 Şairin eserlerinin listesi-Almanca

17. yüzyıl Alman şairleri
1616 doğumlular
1664 yılında ölenler
17. yüzyılda Almanlar
Barok yazarlar

Andreas Gryphius


المتحف الوطني بقرطاج هو متحف أثري تونسي يوجد على ربوة بيرصة بمدينة قرطاج، ويعتبر أحد أهم متحفين أثريين تونسيين بعد متحف باردو. ويوجد على مقربة من كاتدرائية القديس لويس بقرطاج.

المحتوى
يحتوي المتحف على مخلفات أثرية تعود إلى عدة عهود قديمة، من بينها خاصة:
 ما يعود إلى الحضارة البونية، من:
 قناديل زيتية
 مجموعة من الخزف الذي اكتشف بالمعابد وبتوفاة صلامبو.
 قبور مرمرية تعود إلى القرن 3 ق.م.
 أدوات جنائزية مثل الأقنعة والحلي
 وما يعود إلى العهد الروماني:
 لوحات فسيفساء رومانية
 تماثيل مختلفة.
 العهد المسيحي والبيزنطي:
 لوحات فسيفسائية من بينها اللوحة المسماة سيدة قرطاج...
 نقائش جنائزية

تاريخه
تأسس المتحف عام 1875 في مقر المبشرين الآباء البيض. وقد حمل اسم زعيمهم الكاردينال لافيجري، وقد عرض فيه في البداية مكتشفات الآباء البيض في قرطاج. وقد حمل المتحف اسمه الحالي عام 1956 وفتح لأول مرة أمام الجمهور عام 1963. وفي تسعينات القرن  أعيد تنظيمه ليحتضن مكتشفات التنقيبات الأثرية التي تمت في إطار الحملة الدولية لليونسكو والتي جرت فيما بين 1972 و1995.

معرض صور

مراجع

قرطاج
متاحف أثرية في تونس
متاحف روما القديمة

المتحف الوطني بقرطاج


was a town located in Ketaka District, Tottori Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 4,567 and a density of 86.55 persons per km2. The total area was 52.77 km2.

On November 1, 2004, Shikano, along with the town of Kokufu, the village of Fukube (both from Iwami District), the towns of Aoya and Ketaka (all from Ketaka District), the towns of Kawahara and Mochigase, and the village of Saji (all from Yazu District), was merged into the expanded city of Tottori.

External links
Official town website

Dissolved municipalities of Tottori Prefecture
Tottori (city)

Shikano, Tottori


An Grammatophyllum stapeliiflorum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Elias Teijsmann ngan Simon Binnendijk, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jacobus Smith. An Grammatophyllum stapeliiflorum in nahilalakip ha genus nga Grammatophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Grammatophyllum

Grammatophyllum stapeliiflorum


Shane Kevin Ferguson (* 12. Juli 1991 in Derry) ist ein nordirischer Fußballspieler, der seit 2021 beim englischen Verein Rotherham United unter Vertrag steht. Seit 2009 spielt er zudem für die nordirische Fußballnationalmannschaft.

Spielerkarriere

Verein
Der 2007 aus seiner nordirischen Heimat in die Jugendakademie des englischen Erstligisten Newcastle United gewechselte Shane Ferguson debütierte am 25. August 2010 im englischen Ligapokal 2010/11 beim 3:2-Auswärtserfolg über Accrington Stanley. Sein erstes Ligaspiel bestritt er am 5. Januar 2011 in der Premier League 2010/11 beim 5:0-Heimsieg über West Ham United. In der Saison 2012/13  wurde er nach neun Spielen an den Zweitligisten Birmingham City ausgeliehen, bei dem er zu elf Einsätzen kam. Auch in der folgenden Saison, in der "The Blues" nur durch die bessere Tordifferenz den Abstieg vermeiden konnten, spielte er in Birmingham. Im Februar 2015 wurde er nach Schottland an den Rekordmeister Glasgow Rangers verliehen, der aber wegen finanzieller Probleme nach Zwangsabstieg nur in der zweiten Liga spielte. Dort kam er aber zu keinem Einsatz und kehrte im Juni zurück nach Newcastle. Im August wurde er dann an den Drittligisten FC Millwall verliehen. Im Januar 2016 wechselte er auf fester Vertragsbasis zum FC Millwall. "The Lions" waren in der Vorsaison aus der zweiten Liga abgestiegen und verpassten nun als Vierte zunächst den direkten Wiederaufstieg und verloren dann auch das Aufstiegs-Playoff-Finale im Wembley Stadium vor 51.277 Zuschauern gegen den Tabellensechsten FC Barnsley. Die Rückkehr in die zweite Liga gelang dem Verein dafür in der EFL League One 2016/17 mit einem 1:0-Sieg im Play-off-Finale gegen Bradford City. Die folgenden vier Spielzeiten verbrachte Shane Ferguson mit Millwall in der EFL Championship, ehe sein Vertrag im Sommer 2021 nicht mehr verlängert wurde.

Am 20. Juli 2021 unterschrieb der 30-Jährige einen Zweijahresvertrag beim Zweitliga-Absteiger Rotherham United. Mit seiner neuen Mannschaft erreichte er in der EFL League One 2021/22 als Tabellenzweiter den direkten Wiederaufstieg in die zweithöchste englische Spielklasse.

Nordirische Nationalmannschaft
Im November 2008 gab er mit 17 Jahren gegen Schottland sein Debüt in der nordirischen U-21. Im Oktober 2009 nahm er mit der U-19-Mannschaft an der ersten Qualifikationsrunde für die U-19-Fußball-Europameisterschaft 2010 teil, die die Nordiren zusammen mit Bosnien-Herzegowina überstanden. In der zweiten Qualifikationsrunde im Mai 2010 belegten sie beim Miniturnier in Moskau hinter Italien, dem Gastgeber und Tschechien nur den vierten Platz. Bereits im November 2009 kam er schon in der U-21 zu einem Einsatz in der Qualifikation für die U-21-EM 2011 gegen Tschechien. Sechs weitere Einsätze für die U-21 folgten 2010, 2011 und 2012 in den Qualifikationen für die U-21-Europameisterschaften 2011 und 2013. Dabei traf er im Spiel gegen Deutschland am 7. September 2010 auf den späteren Weltmeister Mario Götze. Deutsche und Nordiren scheiterten aber in der Qualifikation für die Endrunde 2011, die Nordiren auch zwei Jahre später.

Noch als Jugendnationalspieler debütierte Shane Ferguson einen Monat vor seinem 18. Geburtstag am 6. Juni 2009 in der A-Nationalmannschaft beim Freundschaftsspiel gegen Italien, als er in der 78. Minute beim Stand von 0:3 für den knapp ein Jahr älteren Corry Evans eingewechselt wurde, der ebenfalls sein erstes Länderspiel bestritt. Auf seinen nächsten Einsatz musste er dann aber mehr als zwei Jahre warten und spielte zunächst weiter für die U-19 und U-21. Im November 2011 stellte er klar, dass er nicht wie der ebenfalls aus Derry stammende James McClean künftig für die irische Nationalmannschaft spielen würde. Am 29. Februar 2012 bestritt er unter dem neuen Nationaltrainer Michael O'Neill sein zweites Länderspiel (0:3 gegen Norwegen).  In den folgenden 20 Spielen kam er zu 16 Einsätzen. In seinem vierten Länderspiel am 15. August 2012 erzielte er sein bisher einziges Länderspieltor: beim 3:3 gegen Finnland gelang ihm bereits  in der siebten Minute das erste Tor des Spiels.

Sein erstes Pflichtspiel für Nordirland war das zweite Spiel der Qualifikation für die WM 2014 gegen Luxemburg. Ab dem vierten Gruppenspiel gehörte er zur Stammformation. Die Nordiren konnten aber nur das Heimspiel gegen Gruppensieger Russland gewinnen und verpassten als Fünfte die Endrunde in Brasilien.

Auch in der  Qualifikation für die Fußball-Europameisterschaft 2016 in Frankreich gehörte er anfangs zur ersten Elf, dann verlor er jedoch seinen Stammplatz und kam nur noch zu Kurzeinsätzen als Einwechselspieler. Erst in einem EM-Vorbereitungsspiel gegen Slowenien stand er erstmals wieder in der Startelf. Er wurde schließlich in das Aufgebot von Nordirland aufgenommen und stand in der ersten Partie gegen Polen wieder in der Startaufstellung, wurde aber 15 Minuten nach dem 0:1 für Stürmer Conor Washington ausgewechselt. In den verbleibenden Turnierspielen bis zum Aus im Achtelfinale kam er nicht mehr zum Einsatz.

Weblinks

 Profil auf der Webseite der Nordiren
 Spiele für die nordirische U-21

  Spielerdaten der soccerway
 Alle Länderspiele bei eu-football.info

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Nordirland)
Teilnehmer an einer Fußball-Europameisterschaft (Nordirland)
Fußballspieler (Newcastle United)
Fußballspieler (Birmingham City)
Fußballspieler (Glasgow Rangers)
Fußballspieler (FC Millwall)
Fußballspieler (Rotherham United)
Brite
Nordire
Geboren 1991
Mann

Shane Ferguson