Der Begriff Flügel bezeichnet ein Fahrzeuganbauteil eines Automobils, das vor allem Abtrieb, also Anpressdruck für bessere Bodenhaftung, erzeugen soll.

Begriffsabgrenzung

Die Begriffe Spoiler und Flügel werden im allgemeinen Sprachgebrauch häufig synonym verwendet. In der Regel spricht man von einem Flügel, wenn sowohl Ober- als auch Unterseite des Bauteils überströmt sind. Ein Flügel kann weitgehend aerodynamisch eigenständig arbeiten oder zusätzliche Effekte im Zusammenspiel mit der Karosserie-Aerodynamik bewirken.

Ein Spoiler wird hingegen nur auf einer Seite überströmt. Er stört die Strömung der Luft und beeinflusst dadurch die Aerodynamik; seine Funktion ist hauptsächlich die eines Luftabweisers oder Luftablenkers.

Wirkungsweise eines Flügels
Glatte, beschleunigte Strömungen erzeugen an der Oberfläche des umströmten Körpers einen Unterdruck (Aerodynamischer Auftrieb). Bei einem Auto tritt dies vor allem an der Oberseite auf und erzeugt somit zumeist eine relative Auftriebskraft, die beim Auto zu einer Verringerung der Bodenhaftung führt. Diese ist besonders groß und zusätzlich über die langen Hebel unerwünscht an den beiden Fahrzeugenden (Motorhaube, Kofferraumdeckel). Die Aufgabe von umströmten Flügeln ist die gezielte Erzeugung von (zumeist) Abtrieb. Umgangssprachliche Spoiler, die aber auf diese Weise Abtrieb erzeugen und nicht nur Auftrieb verringern, sind korrekt benannt Flügel.

Beispielsweise in der Formel 1 hat der Frontflügel den zusätzlichen heckspoilerähnlichen Effekt, dass die Luft über dem Flügel verlangsamt wird (erwünschte Druckerhöhung) und dann immer noch langsam über die Chassisoberseite und den Fahrer gelenkt wird, wobei eine zusätzliche Abtriebskraft erzeugt wird (Aerodynamik: Langsame Strömung entspricht höherem Druck). Gleichzeitig wird die Luft auf der Flügelunterseite sehr stark beschleunigt (Unterdruck) und zum großen Teil unter das Fahrzeug gelenkt, wo an der Fläche des Unterbodens weiterer Abtrieb erzeugt wird (negativer Bodeneffekt). Der Heckflügel erzeugt auf seiner Oberseite einen Anpressdruck, auf der Unterseite und hinter dem Fahrzeug jedoch einen so großen Unterdruck, dass die ohnehin schon schnelle Luft unter dem Fahrzeug bis nach hinten durchgesogen wird, anstatt zu beiden Seiten auszuweichen. Die Diffusorgeometrie unterstützt dieses Durchsaugen.
Zusammenfassend sorgen die Front- und Heckflügel für die beschleunigten Unter- und verlangsamten Überströmungen, die dann an den großen Flächen des Chassis die jeweils nach unten gerichteten Kräfte erzeugen. Die beiden Flügel erzeugen für sich nur etwa jeweils 25 % des Abtriebs. Falls aber ein Flügel ausfällt, reduziert sich der Abtrieb um 75 %, da auch das Chassis keinen Abtrieb mehr erzeugt.

Geschichte

Das Raketenauto Opel RAK1 von 1928 war hinter den Vorderrädern mit kleinen Flügeln versehen, die Abtrieb generieren sollten. Aus demselben Grund war der ebenfalls 1928 getestete Nachfolger Opel RAK2 mit zwei großen Flügeln ausgestattet.

Auch der nie zum Einsatz gekommene Mercedes-Benz T 80 von 1939 verfügte über flügelartige Ausformungen links und rechts an der Fahrzeugseite.

Im Automobilrennsport wurde das Prinzip des Flügels vermutlich erstmals 1956 angewendet. Der Schweizer Rennfahrer Michael May versah seinen Porsche 550 Spyder mittig über dem Cockpit mit einem von zwei Stützen getragenen Flügel und wollte damit zum 1000-km-Rennen am Nürburgring 1956 antreten; die Konstruktion wurde jedoch nach dem Training untersagt. Beim 1000-km-Rennen von Monza 1956 wurde das Fahrzeug in gleicher Ausführung gar nicht erst zum Training zugelassen und das Konzept daraufhin von May nicht weiter verfolgt.

1961 gelang dem US-Amerikaner Art Malone mit Mad Dog IV, einem auf Cockpithöhe seitlich mit zwei Flügeln modifizierten Kurtis-Kraft-Indy-Wagen, als Erstem auf dem Daytona International Speedway eine Runde mit einer Durchschnittsgeschwindigkeit von über 180 mph und im Training zum Indianapolis 500 1962 pilotierte Jim Rathmann mit einem Watson, auf den Designer Smokey Yunick einen Flügel hatte montieren lassen, erstmals ein derartiges Automobil im Rahmen einer Monoposto-Rennveranstaltung.

Im Jahr 1965 baute Chaparral Cars den Chaparral 2C, der über einen in das Chassis integrierten, verstellbaren Heckflügel verfügte. Die nachfolgenden Modelle 2E, 2F und 2G waren jeweils auf Höhe der Hinterachse mit einem überdimensioniert erscheinenden, mit Streben weit über dem Auto angebrachten Flügel ausgestattet.

In der Formel 1 wurden Flügel erstmals beim Großen Preis von Monaco 1968 durch Team Lotus eingesetzt, wobei die Heckpartie des Lotus 49B im Erscheinungsbild noch eher einem Spoiler ähnelte. Bereits beim zwei Wochen später stattfindenden Großen Preis von Belgien wurden dann von Ferrari und Brabham freistehende Heckflügel verwendet, wie sie in der Folge die Formel 1 prägen sollten. Es wurden stetig filigranere und höher aufragende Flügel entwickelt, die zum Teil vorn und hinten direkt an der Radaufhängung befestigt wurden. Im Anschluss an zwei schwere Unfälle beim Großen Preis von Spanien 1969, deren Ursache gebrochene Heckflügel waren, wurde diesem Trend Einhalt geboten, indem nicht unmittelbar am Rumpf befestigte, Abtrieb erzeugende Anbauteile verboten wurden. In den 1970er und frühen 1980er Jahren gehörten extreme Flügelvariationen in der Formel 1 der Vergangenheit an, zumal aufgrund der Ausnutzung des Bodeneffekts ab 1977 Frontflügel teilweise verzichtbar wurden. In den 1970er Jahren nutzten mehrere Teams außerdem Frontspoiler anstatt Frontflügel. Mit dem Ende der Bodeneffekt-Rennwagen nach der Saison 1982 hielten üppigere Flügelkonstruktionen wieder Einzug in die "Königsklasse des Motorsports". Mitte bis Ende der 1990er Jahre wurden von mehreren Teams Zusatzflügel auf den Seitenkästen (sogenannte Winglets) oder an der Airbox angebracht. Diese Entwicklung verstärkte sich insbesondere Mitte der 2000er. Manche der Zusatzflügel (z. B. Horn-Wing, Geweih) erzeugten selbst keinen Abtrieb, sondern verbesserten durch eine günstigere Luftführung die Anströmung des Heckflügels und erhöhten damit dessen Wirkung. Da die zahlreichen Anbauteile für Luftverwirbelungen hinter den Fahrzeugen (Dirty Air) und somit für das Erschweren von Überholmanövern verantwortlich waren, wurde vor der Saison 2009 die Verwendung jeglicher Zusatzflügel untersagt. In der Formel-1-Saison 2011 kam schließlich erstmals das Drag Reduction System zum Einsatz, mit dem das obere Heckflügelelement während der Fahrt verstellt werden kann.

Flügel sind heutzutage vor allem für das Erscheinungsbild von Monoposti prägend; nur wenige dieser Fahrzeuge sind nicht sowohl mit Front- als auch Heckflügeln ausgestattet (eine Ausnahme stellt zum Beispiel die Formel Ford dar). Auch bei Prototypen, GT- und Tourenwagen werden Flügel angewendet, wobei hier überwiegend anstelle von Frontflügeln sogenannte Splitter zum Einsatz kommen. Des Weiteren finden Flügel im Dragster-, Sprint-Car- und Superkart-Sport Verwendung.

Bei den Unlimited Hydroplanes erzeugt der Heckflügel hingegen Auftrieb, um den überwiegenden Teil des Rennboot-Hecks aus dem Wasser zu heben, und erfüllt somit eher die Aufgabe eines Flugzeugflügels. Der Frontflügel eines Unlimited Hydroplane entspricht dem Höhenruder eines Canards.

Überblick
Grundsätzlich gilt: Je größer ein Flügel ist, desto höher ist der Anpressdruck und desto besser lassen sich schnelle und mittelschnelle Kurven durchfahren. Eine größere Fläche erhöht allerdings den Luftwiderstand, was sich auf Geraden in Form einer verringerten Endgeschwindigkeit bemerkbar macht, weswegen im Automobilsport die genaue Abwägung der Flügelausführung ein zentraler Bestandteil des Wettbewerbs ist.

Flügel bestehen heutzutage zumeist aus einem Hauptblatt sowie einem oder mehreren Flaps. Diese "Lamellen" sind üblicherweise während eines Rennens fixiert und weitgehend starr, können aber in den meisten Fällen an der Box in ihrer Neigung verstellt werden (veränderbarer Anstellwinkel). An Heckflügeln angebrachte Winkel, die den Anpressdruck weiter erhöhen sollen, heißen Gurney Flaps.

Moderne Rennwagen sind derart spezialisiert, dass ein Bruch oder ein plötzlicher Verlust eines Flügels das Fahrverhalten stark verschlechtert. Ein Ausfall der Wirksamkeit des Frontflügels erzeugt Untersteuern, ein Ausfall der Wirksamkeit des Heckflügels starkes Übersteuern. Dies führte bereits zu mehreren schweren Unfällen, zum Beispiel beim Großen Preis von Spanien 1975 oder im dritten freien Training zum Großen Preis von Ungarn 2003.

Fotos

Siehe auch
 Spoiler (Fahrzeug)

Literatur

Weblinks

 Formel-1-Bilderserie "Die Flügel der F1-Welt" bei Motorsport-Magazin.com

Einzelnachweise

Karosserie
Autozubehör
Fahrzeugtuning
Rennwagenzubehör

Flügel (Landfahrzeug)


Greendale is the 25th studio album by Neil Young. Young and Crazy Horse's Greendale, a 10-song rock opera, is set in a fictional California seaside town. Based on the saga of the Green family, the musical "audio novel" has been compared to the literary classics of Thornton Wilder's Our Town and Sherwood Anderson's Winesburg, Ohio for its complexity and emotional depth in exploring a small town in America.

Themes

Greendale combines numerous themes on corruption, observation of the passing of time, environmentalism and mass media consolidation. The album, concert, film and DVDs have produced a vast divergence of critical opinion ranging from being called "amateur" to being voted as one of the best albums of 2003 by Rolling Stone magazine music critics.

Releases

The CD was originally released with a DVD of live "Neil-only" acoustic performance of the Greendale material from Vicar Street, Dublin, Ireland. The performance has since been made available as a stand-alone live album on digital download and streaming services such as iTunes and Amazon.

In 2004, the CD was released with a new DVD containing Inside Greendale, a documentary featuring in-studio performances of the album being recorded. A DVD-Audio version and box set vinyl LP version were also released, with both Advanced Resolution Stereo and 5.1 Surround sound mixes, and a video of "Devil's Sidewalk" from the film. In late 2004, the feature-length DVD with actors lip-synching the material was released.

Greendale was the last Neil Young album to feature Crazy Horse until 2012's Americana, and his ninth with that band.

In November 2020, a live album of the songs from Greendale was released as Return to Greendale.

Track listing
All songs written by Neil Young.

Personnel
Neil Young - guitar, organ, harmonica, vocal
Crazy Horse
Ralph Molina - drums, vocal
Billy Talbot - bass, vocal
with:
The Mountainettes:
Pegi Young - vocal
Nancy Hall - vocal
Twink Brewer - vocal
Sue Hall - vocal
Producer - Neil Young
Engineer - John Hausmann
2nd engineer - Will Mitchell
Audio effects - Will Mitchell
In house music production - Mark Humphreys
Recorded at Plywood Analog
Mixed & Mastered at Redwood Digital
Mixed by Neil Young, assisted by John Hausmann and Will Mitchell
Mastered by Tim Mulligan

Comics adaptation

Vertigo Comics made the production of the comic book adaptation of the album with the same title. Writer Joshua Dysart and Neil Young were involved in the project. Greendale graphic novel () was released in June 2010, with Cliff Chiang providing the art.

Charts

References

External links
 Website with the music, the lyrics, and some images of Neil Young's Greendale (broken link)
Neil Young's Greendale - Reviews of album/CD, film and DVD
IMDb - Greendale (2003)
DC/Vertigo Comics - Neil Young's Greendale

2003 albums
Albums produced by Larry Johnson (film producer)
Albums produced by Neil Young
Crazy Horse (band) albums
Neil Young albums
Rock operas
Vertigo Comics graphic novels
Warner Records albums

Greendale (album)


Belchior Camuanga (21. kolovoza 1983.) je angolski rukometaš. Nastupa za angolski C.D. Primeiro de Agosto i angolsku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Francuskoj 2017., gdje je reprezentacija Angole završila na 24. mjestu.

Izvori

Angolski rukometaši

Belchior Camuanga


An Saccharum sinense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Roxburgh. An Saccharum sinense in nahilalakip ha genus nga Saccharum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Saccharum

Saccharum sinense


Ilija Slavnić (r. Donji Korićani, 1908.), visoki vojni dužnosnik i dužnosnik BiH.

Životopis
Rodio se u Donjim Korićanima. Pred Drugi svjetski rat na radnom mjestu šumskog radnika. Suorganizator ustanka srpsko stanovništva oko Korićana, Petrova polja i Šipraga s članovima KPJ. Uspostavom NDH poticao srpsko stanovništvo na pobunu protiv NDH. Početkom kolovoza, na pravoslavni Ilindan 2. kolovoza je po zaravni planine Vlašića održavao masovne sastanke s mještanima gdje ih je pozivao na ustanak protiv NDH. 7. kolovoza je vodio je sastanak u šumi na Petrovom polju pred više od dvjesta srpskih seljaka iz sela Imljana, Korićana i okolnih sela na kojem se jednoglasno zaključilo da će dići ustanak i povesti akciju protiv ustaške vlasti. Sastanci su u svezi sa zapovijedi zapovjednika četničkih gorskih stožera generalstožerskog pukovnika Draže M. Mihajlovića iz kolovoza 1941. o formiranju četničkih jedinica. Došao je na čelu Imljanske čete. Imljanskom je četom zapovijedao do svibnja 1942. godine. Tog se mjeseca učlanio se u KPJ te s dijelovima 4. Krajiškog odreda NOP otišao u Bosansku Krajinu sudjelovati u ofenzivi na Kozari. Nakon toga se vratio na matično područje Imljana i Korićana gdje je obnašao dužnosti zapovjednika mjesta Kotor Varoša, zapovjednika bataljuna (bojne) i 4. Krajiškog odreda NOP, pa Banjolučkog odreda NOP, zapovjednika područja za Srednju Bosnu, zapovjednika okruga Kotor Varoš–Banja Luka. 1944. godine izabran je za člana drugog zasjedanja ZAVNOBIH-a. Poslije rata umirovljen je u činu majora (bojnika) u pričuvi a nastavio je djelovati na društveno-političkim dužnostima.

Priznanja
Primio je brojna ratna i mirnodopska odlikovanja i Partizansku spomenicu 1941.

Izvori

Partizanski zapovjednici
Bosanskohercegovački komunisti do 1945.
Bosanskohercegovački komunisti u drugoj Jugoslaviji
Četnički vojni zapovjednici u Drugom svjetskom ratu

Ilija Slavnić


Şiveler, bir dilin belli bir tarihte ayrılmış kollarıdır, genellikle ağız ile karıştırılır ama ağız, dilin aynı ülke içindeki varyasyonlarıdır. Şive ise farklı ülkeler gibi birbirinden daha izole yerlerde oluşan ve evrilen konuşma biçimidir.
Ağız, bir dilin bir bölge halkına veya bir etnik gruba özgü kullanım biçimidir. Örnek olarak; Türkçeyi Karadeniz ağzı, Rumeli ağzı, Konya ağzıyla konuşmak verilebilir.
Aksan ise belli bir yabancı dilin konuşucularının, konuştukları yabancı dilin vurgularını, fonetiğini ve telaffuzunu kendi ana diline benzetmesidir yani bir Amerikalı Türkçe konuştuğunda buna Amerikan aksanı, bir Türk İngilizce konuştuğunda ise Türk aksanı denir.

Kaynakça

Diyalektoloji
Toplumdilbilim

Şive


Le Détroit (, literally "The Strait") is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

The commune is part of the area known as Suisse Normande.

Population

See also
Detroit, Michigan
Detroit River
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Le Détroit


Alan Rees (Langstone, Monmouthshire, Vels, 12. siječnja 1938.) je bivši britanski vozač automobilističkih utrka, te osnivač momčadi March i Arrows.

Britanski vozači Formule 1

Alan Rees


متحف البريد أو المتحف الوطني للبريد والبرق والهاتف، هو أحد متاحف مدينة تونس ويفتح على نهج أنقلترا وهو محاذ لوزارة النقل.

إحداثه

أحدث هذا المتحف عام 1959 حيث تم تدشينه يوم 25 جويلية من تلك السنة.

المحتويات

يحتوي متحف البريد على جملة من المجموعات المتحفية:
 مجموعات كاملة من الطوابع البريدية التونسية بدءا من أول طابع بريدي تونسي.
 مجموعة وثائق خطية قديمة تتعلق بالبريد.
 مجموعة معدات بريدية كانت مستعملة في البريد في فترات مختلفة.
 مجموعة أجهزة اتصالات تلغراف وهاتف
 مجموعة من الصور الفوتغرافية لمحلات بريد وغيرها.

تواريخ

 1947 تم إحداث أول مكتب بريد في تونس.
 14 سبتمبر 1948 تم تدشين أول شبكة تلغرافية هوائية تربط بين باردو حيث مقر الحكومة وتونس وحلق الوادي.
 1959: تم تركيب أول الخطوط التلغرافية الكهربائية التي تربط تونس و باردو بحلق الواد والكاف بالخطوط الجزائرية.
 1975 فتح أول قباضة بريد مكتملة النشاط بتونس.
 1888 إحداث الديوان التونسي للبريد والتلغراف.
 1891 تدشين أول شبكة هاتفية أحدثت بتونس وتغطي مدن تونس وحلق الوادي والمرسى.
 1893 تركيب الكابل البحري التلغرافي الرابط بين تونس ومرسيليا.
 1915 أول اتصال هاتفي دولي بين تونس والجزائر.
 1918 بدء خدمات الحسابات البريدية الجارية بتونس.
 1934 ربط الاتصالات الهاتفية بين تونس والمغرب.
 1947 تشغيل أولى أجهزة التاكسيفون بتونس.
 1954 انطلاق خدمات التليكس بتونس.

بريد
تونس (مدينة)
متاحف أسست سنة 1959
متاحف تونس

متحف البريد (تونس)


Der Rintger Bach ist ein linkes Nebengewässer der Niers im niederrheinischen Kreis Viersen.

Bachbeschreibung
Im Stadtteil Rintgen gab es früher insgemein drei Bäche, welche die Bezeichnung Rintger Bach im Volksmund führten. Der Hauptbach entsprang in drei Quellen an der Südseite der Straße Am Klosterweiher. Dort bildete er einen Weiher. Er lief dann zur Straße Am Kloster, trieb die Klostermühle an und floss durch die Gärten zwischen Hohlstraße und Heierstraße unter einer Brücke der Gladbacher Straße zur Bleichstraße. Dort bildete er an der Rintger Bleiche etliche Wassergräben. Er überquerte darauf den Neumarkt, heute Gereonplatz, durchlief an der Südseite die Rintger und Krefelder Straße, bog vor der Rintger Schanze am Anfang des Robends nach Norden ab und mündet in den Kalverbenden in den Dorfer Bach.

Der zweite Rintger Bach, auch Rinne genannt, entsprang auf dem Gelände des Beckershofes, heute Klosterstraße Nr. 2 und 2a. An der Krefelder Straße vereinigte es sich mit dem Hauptbach.

Der dritte Rintger Bach entsprang im Garten des Bryshofes, heute die Wirtschaft Am Kloster Nr. 23. Er bildete dort einen Teich und mündete in den Pielbach, der an den Hausstöcken in den rechten Arm des Dorfer Baches floss.

In Regenzeiten und bei Schneeschmelze stiegen die drei Rintger Bäche über die Ufer und überfluteten tagelang den Neumarkt, heute Gereonsplatz. Man hatte darum als Schutzpatron gegen Wassernöte einen Nikolausstock auf dem Neumarkt aufgestellt.

Der Rintger Bach ist in seiner alten Form so nicht mehr vorhanden. Das Wasser wird teilweise über die Kanalisation abgeleitet. Ab der Ecke Hülsdonk/Oststraße fließt er als offener Graben in östliche Richtung, nimmt den Dorfer Bach auf und fließt dann östlich in den Alsbach. Die Pflege und Unterhaltung des Gewässers obliegt dem Wasser- und Bodenverband der Mittleren Niers, der in Grefrath seinen Sitz hat.

Mühle am Rintger Bach
Am Rintger Bach stand vom 11. bis Ende des 19. Jahrhunderts die Klostermühle.

Galerie

Literatur
 Niederrheinischer Wassermühlen-Führer, von Hans Vogt, S. 511–523
 Vom Wasserwesen im Alten Viersen, von Ferdinand Dohr, Heimatbuch Kreis Viersen 1974, S. 47–55

Weblinks

Einzelnachweise

Gewässer im Kreis Viersen
Geographie (Viersen)

Rintger Bach


Varmahlíð [] (dt. "Warmer Abhang") ist ein kleiner Ort in der in isländischen Gemeinde Skagafjörður in der Region Norðurland vestra mit  Einwohnern (Stand: ).

Geografie
Varmahlíð befindet sich in einem Thermalgebiet mit Gewächshäusern.
Der Ort liegt am Fuße des bewaldeten Hügels Reykjarhóll.
Etwa drei Kilometer südwestlich befindet sich der Hof Víðimýri.
Durch diesen fließt der Fluss Víðimýrará, der später westlich an Varmahlíð vorbeifließt.
Östlich von Varmahlíð fließt der Húseyjarkvísl, noch weiter östlich der mächtigere Fluss Héraðsvötn.

Geschichte und Tourismus
Der Ort, der über eine Baumschule verfügt, entwickelte sich aufgrund seiner Lage als Verkehrsknotenpunkt zu einem Dienstleistungszentrum der Region.
Im Ort gibt es einen Supermarkt mit Post, ein Schnellrestaurant, eine Tankstelle, eine Bank, eine Touristeninformation, einen Zeltplatz, ein Schwimmbad sowie ein Hotel.
Der Ort ist Sitz eines Reittouren- und eines Raftingtourenveranstalters.
Die landesweite jährliche Reitertreffen Landsmót wurde bereits mehrfach am Hang Vindheimamelar bei Varmahlíð abgehalten.

Verkehr
Die Ringstraße  kommt vom Western aus dem Valadalur nach Varmahlíð.
Hier zweigt diese nach Osten ab, überbrückt die Héraðsvötn und verläuft weiter durch das Norðurárdalur und über die Öxnadalsheiði.
Von Varmahlíð aus nach Norden führt die Sauðárkróksbraut  über Glaumbær nach Sauðárkrókur, der größten Stadt der Region.
Die Entfernung nach Reykjavík beträgt 294 km und nach Akureyri sind es 94 km. Unweit östlich von Varmahlíð zweigt der Siglufjarðarvegur   nach Norden ab vorbei an der Torfkirche Gröf und durch Hofsós nach Siglufjörður.

Einzelnachweise

Geographie (Skagafjörður, Gemeinde)
Ort in Island

Varmahlíð (Skagafjörður)


Löberöd slot er et svensk slot i Hammarlunda sogn i Eslöv kommune i Skåne. Det ligger et par kilometer vest for landsbyen Löberöd øverst på en høj bakke, 135 m.o.h. Slottet har to etager og korte fløje samt et ottekantet trappetårn.

Historie
Löberöd slots tidlige historie er ukendt. Anne Brahe opførte i 1620'erne det ældste slot, der i 1635 kom i slægten Ramels eje og forblev der i over 150 år. Det nuværende slot blev bygget 1798-99 af Hans Ramel, der desuden lod udgrave en lille sø ved gården. Efter hans død i 1799 solgte hans datter, grevinde Anna Sparre, godset til sin datter, Kristina Sparre, og hendes mand, Jacob De la Gardie, hvis navn er nært knyttet til Löberöd. Han var meget interesseret i kunst og litteratur. På Löberöd slot samlede han sig et bibliotek på cirka 18.000 bøger, malerier, portrætter, kostbare tegninger samt en stor samling håndskrifter, der delvis blev udgivet. Arvingerne donerede arkivet til Lunds Universitet. Middelalderdokumenter blev overladt til det svenske rigsarkiv, og en del af bogsamlingen kom til Charlottenlunds slot. En stor del af kunstsamlingen blev flyttet til Maltesholm slot og en mindre til Övedskloster.

Godset blev efter De la Gardies død udstykket i tre dele. Hovedparten tilfaldt brodersønnen Axel Axelsson De la Gardie. I 1863 blev Löberöd solgt til friherre Otto Ramel på Övedskloster. Det forblev i denne slægts eje til 1917, hvor det blev solgt til skibsreder og vinhandler Oscar Hjalmar Wiens i Malmø. Sønnen, kancelliråd Harald Wiens, overtog slottet. Det blev dernæst solgt til Cullborg-familien for i 1985 at blive solgt videre til Per Mattsson, hvis søn Pontus  overtog det. I 1997 købte Knut Ramel slottet, der dermed igen er i Ramel-slægtens eje.

Slotskirken
Da Wiens-familien ejede slottet, tog de i 1920'erne initiativ til en ændring af en bygning, der siden 1862 havde rummet slottets smedje, til slotskirke. Stockholmerarkitekten Isidor Hörlin ledede ombygningen og tegnede den 1500-talsinspirerede indretning. Udsmykningen blev udført af kunstneren Axel Hörlin. Kirkeklokken blev støbt i Ystad i 1927, og 18. september samme år blev kirken indviet og kom til at høre til menigheden i Hammarlunda. I begyndelsen af 1960'erne blev inventaret solgt på auktion. Klokken blev købt for et symbolsk beløb af Långbäckens kapel i Fredrika sogn i det sydlige Lapland. Bygningen blev derpå en tid anvendt som kornmagasin. Nu  anvendes bygningen til koncerter, kunstudstillinger med mere. På væggen i våbenhuset står denne inskription: Glöm ej Gud, så glömmer han ej Dig.

Kilder og eksterne henvisninger
 Löberöd slot  på Eslöv kommunes hjemmeside

Slotte i Skåne

Löberöd slot


මූලික රෝහල් () යනු  ශ්‍රී ලංකාවේ ආරෝග්‍යශාලා වර්ගයකි.

මූලික රෝහල්
ආරෝග්‍යශාලා

මූලික රෝහල්


مدينه من مدن ولايه فلوريدا تقع في وسط الولاية تقع فيها العديد من المراكز التجارية و المدارس و الجامعات.
تبعد عن مدينه تامبا حوالي عشرين دقيقه في السيارة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية للارغو في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان لارغو 69,371 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 34,041 أسرة وعدد العائلات 18,380 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 40,261 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 92.71% من البيض و2.69% من الأمريكيين الأفارقة و0.34% من الأمريكيين الأصليين و1.69% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.08% من سكان جزر المحيط الهادئ و0.99% من الأعراق الأخرى و1.49% من عرقين مختلطين أو أكثر و4.18% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 34,041 أسرة كانت نسبة 18.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 41.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 3.2% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 46% من غير العائلات. تألفت نسبة 38.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 19.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 1.99، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.59.

بلغ العمر الوسطي للسكان 47.5 عاماً. وكانت نسبة 15.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 6.1% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 22.9% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 28.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 88.7 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 85.5 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 32,217 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 41,523 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 30,186 دولارًا مقابل 24,477 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 20,848 دولارًا. وكانت نسبة 6% من العائلات ونسبة 9.1% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 12.8% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 8.6% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان لارغو 77,648 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 38,022 أسرة وعدد العائلات 19,573 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 46,859 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 86.25% من البيض و5.55% من الأمريكيين الأفارقة و0.33% من الأمريكيين الأصليين و2.68% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.16% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.63% من الأعراق الأخرى و2.38% من عرقين مختلطين أو أكثر و8.99% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 38,022 أسرة كانت نسبة 19% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 36.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 4.2% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 48.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 39.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 18.1% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.02، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.67.

بلغ العمر الوسطي للسكان 48.2 عاماً. وكانت نسبة 15.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.1% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 22.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 28.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 26% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 47.2% ذكور و52.8% إناث.

أعلام
 كلو
 آرثر فيلدز
 ميخائيل برادلي
 كيسي مور
 بيث باور

مراجع

أماكن ساحلية مأهولة في فلوريدا
أماكن مأهولة أسست في 1905
أماكن مأهولة أسست في القرن 19
تأسيسات سنة 1905 في فلوريدا
مدن فلوريدا
مدن مقاطعة بينيلاس (فلوريدا)

لارغو


Johannes Jürgen Seidel (* 24. Februar 1945 in Dorfstadt, Sachsen; Bürger von Selma GR; † 25. Oktober 2019) war ein Schweizer reformierter Theologe, Kirchenhistoriker und Autor. Er hatte eine Professur an der theologischen Fakultät der Universität Zürich inne.

Leben
Seidel studierte ab 1964 am Theologischen Seminar Leipzig und der Universität Leipzig. Er legte 1970 sein theologisches Staatsexamen ab und wurde 1974 ordiniert. Anschließend arbeitete er als Gemeindepfarrer in Davos Platz, Valzeina, Schaffhausen (an St. Johann) und Zürich-Leimbach. 1983 bis 1985 forschte er im Auftrag des Schweizerischen Nationalfonds über die Geschichte der evangelischen Kirche in der SBZ/DDR 1945 bis 1953 und wurde 1985 an der Theologischen Fakultät der Universität Zürich zum Doktor der Theologie promoviert. 2001 habilitierte er sich an derselben Fakultät mit einer Arbeit über den Pietismus in Graubünden.

Seidel war ab 2008 Titularprofessor für Neuere Kirchengeschichte an der Theologischen Fakultät der Universität Zürich sowie Leiter der dortigen Forschungsstelle zur Geschichte des Radikalpietismus, die er 2009 gegründet hatte. Er war Autor etlicher Bücher, vor allem zur schweizerischen und deutschen Kirchengeschichte des 17. bis 20. Jahrhunderts.

Seidel verfasste zahlreiche Artikel im Biographisch-Bibliographischen Kirchenlexikon (BBKL).

Schriften (Auswahl)
 Moritz Mitzenheim – Bischof und Landesvater. In: Lutherische Kirche in der Welt. Jahrbuch des Martin-Luther-Bundes 32 (1985), S. 69–81.
 Christen in der DDR. SOI-Verlag, Bern 1986.
 "Neubeginn" in der Kirche? Die evangelischen Landes- und Provinzialkirchen in der SBZ/DDR im gesellschaftlichen Kontext der Nachkriegszeit (1945–1953). Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1989.
 Valzeina. Ein Walserdorf im Prättigau. Verlag Buchdruckerei Schiers AG, Schiers 1990.
 Die Görlitzer Kirche und ihre Anfänge 1945. In: Jahrbuch für Schlesische Kirchengeschichte NF 73 (1994), S. 125–145.
 Diener zweier Herren? Theologen als "Inoffizielle Mitarbeiter" (IM) des Ministeriums für Staatssicherheit (MfS) der DDR in Zürich. Pano Verlag, Zürich 2002.
 Mit Klang und Gloria. Die Glocken und ihre Sprache im Zentrum der Reformierten Kirche Zürich Leimbach. dreamis Verlag, Zürich 2004.
 Baron von Campagne und die Gichtelianer. Ein Beitrag zum Radikalpietismus im Zürcher Oberland. dreamis Verlag, Zürich 2006.
 Die Anfänge des Pietismus in Graubünden. Chronos Verlag, Zürich 2001.
 Dorothea Trudel (1813–1862). Leiterin der "Gebets-Heilanstalt" von Männedorf. In: Peter Zimmerling (Hrsg.): Evangelische Seelsorgerinnen. Biografische Skizzen, Texte und Programme. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2005, S. 175–194.
 Himmelsatem – Erdenschwere. Glaubens- und Lebensfragen als Quelle des Dankes. dreamis, Zürich 2011.
 Die Berleburger Bibel (1726–1742) in der Schweiz Eine Fehlanzeige. In: Ulrich Gäbler et al. (Hrsg.): Schweizer Kirchengeschichte – neu reflektiert (FS Rudolf Dellsperger zum 65. Geburtstag). Bern 2011, S. 225–242.
 Dunkle Nächte – Helle Sterne. dreamis, Baden 2015, ISBN 978-3-905473-23-0; 2. erweiterte Auflage, dreamis, Zürich 2016.

Als Herausgeber
 Jenins in der Bündner Herrschaft. Ansichten und Einsichten. Evangelische Kirchengemeinde, Jenins 1993.
 Aus den Trümmern 1945. Personeller Wiederaufbau und Entnazifizierung in der evangelischen Kirche der Sowjetischen Besatzungszone Deutschlands. Einführung und Dokumente. Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1996.
 Gegen den Strom. Tagungsband zum radikalen Pietismus zur Tagung an der Universität Zürich. dreamis, Zürich 2011.

Weblinks

 Nachruf auf J. J. Seidel auf uzh.ch
 private Homepage

Reformierter Theologe (20. Jahrhundert)
Reformierter Theologe (21. Jahrhundert)
Reformierter Geistlicher (20. Jahrhundert)
Reformierter Geistlicher (21. Jahrhundert)
Mitglied der Bündner Synode
Kirchenhistoriker (Theologe)
Hochschullehrer (Universität Zürich)
Sachbuchautor (Theologie)
Deutscher
DDR-Bürger
Schweizer
Geboren 1945
Gestorben 2019
Mann

J. Jürgen Seidel


La  du Grand Prix de Chambéry a eu lieu le . La course fait partie du calendrier international féminin UCI 2022 en catégorie 1.1. Elle est remportée par l'Australienne Brodie Chapman.

Récit de course
En début de deuxième tour, Cristina Tonetti, Nathalie Eklund et Antri Christoforou attaquent. Nathalie Eklund est ensuite distancée. Dans la descente, Antri Christoforou sort de la route, mais revient par la suite. Elles ont une avance d'une quarantaine de secondes. À soixante-et-onze kilomètres de l'arrivée, Francesca Pisciali et Andrea Ramirez partent en contre. L'écart avec tête de course culmine à deux minutes dix. Pisciali et Ramirez sont reprises par le peloton. Ce dernier accélère et est réduit à sa plus simple expression. À une cinquantaine de kilomètres de l'arrivée, les coureuses suivantes se détachent Jade Wiel, Nadine Gill, Greta Marturano, Natalie Grinczer, Annabel Fisher et Ricarda Bauernfeind. Victorie Guilman et  Brodie Chapman rentrent sur la tête de course puis lâchent les deux autres à douze kilomètres de l'arrivée. Brodie Chapman s'impose après que Victorie Guilman soit victime d'un incident mécanique aux cinq cents mètres.

Classements

Classement final

Points UCI

Notes et références

Liens externes

Cyclisme en France en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en avril 2022

Grand Prix de Chambéry 2022


Hausa () (hausa: Harshen Hausa) este limba cu cel mai mare număr de vorbitori din Africa Subsahariană. Este limba nativă a 43 de milioane de oameni din nordul Nigeriei, Niger și în comunități dispersate de imigranți și comercianți în orașe mari din Africa de Vest. Dialectul vorbit în Statul Kano din Nigeria este considerat forma standard a limbii. În prezent, hausa este vorbită preponderent ca limbă secundară și se răspândește rapid ca lingua franca. Este folosită pe scară largă în scopuri guvernamentale, educaționale, literare și comerciale.

Clasificare
Hausa aparține ramurii occidentale a limbilor ciadice, care la rândul lor aparțin familiei limbilor afro-asiatice.

Distribuție geografică
Vorbitorii nativi de hausa, poporul hausa, se găsesc în principal în Niger, nordul Nigeriei și Ciad. Mai mult, limba este folosită ca lingua franca de vorbitorii non-nativi din majoritatea Nigeriei de Nord și a Nigerului de Sud și ca limbă comercială în regiuni întinse din Africa de Vest (Benin, Ghana, Camerun, Togo și Coasta de Fildeș) și Sudan.

Dialecte

Dialecte tradiționale
Dialectele estice includ Dauranchi în Daura, Kananci în Kano, Bausanchi în Bauchi, Gudduranci în Katagum, Misau și o parte din Statul Borno și Hadejanci în Hadejia. Cele vestice includ Sakkwatanci în Sokoto, Katsinanci în Katsina, Arewanci în Gobir, Adar, Statul Kebbi și Statul Zamfara și Kurhwayanci în Kurfey (Niger). Katsinanci este un dialect de tranziție între dialectele estice și cele vestice. Dialectele nordice sunt Arewa și Arawci. Zazzaganci în Zazzau este principalul dialect sudic.

Dialectele Dauranchi și Kananci sunt considerate standard. BBC, Deutsche Welle, Radio France Internationale și Voice of America oferă servicii în hausa pe site-urile lor internaționale de știri folosind dialectele Dauranchi și Kananci.

Dialectele cele mai nordice și pierderea tonalității
Dialectele Kurhwayanci, Daragaram și Aderawa reprezintă limita tradițională cea mai nordică a comunităților native hausa. Acestea sunt vorbite în nordul Sahelului și în regiunile medio-sahariene din vestul și centrul Nigerului (Tillabéri, Tahoua, Dosso, Maradi, Agadez și Zinder). Comprehensibile cu alte dialecte, îndeosebi Sakkwatanci și într-o măsură mai mică Gaananci, dialectele cele mai nordice au mici diferențe gramaticale și lexicale din cauza contactului frecvent cu populațiile zarma și tuareg și a schimbărilor culturale datorate diferențelor geografice dintre zonele de pășune și cele de deșert. Aceste dialecte au calitatea de a fi netonale sau cu accent de înălțime.

Dialectul Gaananci
Dialectul Gaananci, vorbit în Ghana, Togo și vestul Coastei de Fildeș, este un dialect-bloc distinct al limbii hausa. Dialecte cu mai puțini vorbitori se găsesc înspre vest, în unele părți din Burkina Faso și în districtele Haoussa Foulane, Badji Haoussa, Guezou Haoussa și Ansongo din nord-estul Mali (aici hausa este recunoscută ca limbă minoritară de guvernul malian). Gaananci formează un grup separat de dialecte vestice, în contrast cu cele deja menționate, deoarece se află în afara zonei unde hausa este limba dominantă și se deosebește, de obicei, prin folosirea lui c pentru ky și a lui j pentru gy. Această deosebire este atribuită faptului că populația hausa din Ghana descinde din negustorii hausa–fulani stabiliți în cartierele zongo ale marilor orașe comerciale (în particular Tamale, Salaga, Bawku, Bolgatanga, Achimota, Nima și Kumasi) din vechile regate Așanti, Gonja și Dagomba, care se întindeau din Sahel până la zonele de coastă.

Gaananci prezintă influențe flexionare vădite din limbile zarma, gur, dioula și soninke, de vreme ce Ghana este cea mai vestică zonă în care limba hausa este o lingua franca majoră, precum și cea mai vestică zonă în care grupurile etnice hausa și zarma locuiesc în număr mare. Din această cauză, Gaananci a fost izolat din punct de vedere istoric de restul dialectelor limbii hausa. În ciuda diferenței, asemănările gramaticale dintre Sakkwatanci și Gaananci arată că dialectul și originea populației hausa din Ghana sunt legate de regiunea nord-vestică vorbitoare de hausa care înconjoară orașul Sokoto.

Hausa este, de asemenea, vorbită de musulmanii non-nativi gur și mandé din Ghana, dar diferă de Gaananci și are caracteristici care se aseamănă mai degrabă cu dialectele non-native hausa.

Fonologie

Consoane
Hausa are între 23 și 25 de foneme consonantice în funcție de vorbitor:

Vocale

Hausa are cinci vocale, care pot fi scurte sau lungi; un total de 10 monoftongi. În plus, există patru vocale alăturate (diftongi); un total de 14 foneme vocalice.

Tonuri
Limba hausa are reguli precise în ceea ce privește repartizarea tonurilor. Fiecare din cele cinci vocale poate avea ton jos, ton înalt sau ton descendent. În hausa standard, tonul nu este marcat. În materialele lingvistice și pedagogice recente, tonul este marcat prin diacritice:
 à, è, ì, ò, ù – ton jos: accent grav (`);
 â, ê, î, ô, û – ton descendent: accent circumflex (ˆ).
Accentul acut (´) poate fi folosit pentru tonul înalt, dar practica obișnuită este de a lăsa tonul înalt nemarcat.

Sisteme de scriere

Boko (latin)
Ortografia oficială modernă a limbii hausa se bazează pe alfabetul latin și se numește boko (literalmente "carte"). A fost introdusă în anii 1930 de administrația colonială britanică.

Litera ƴ este folosită doar în Niger; în Nigeria este scrisă 'y. Tonul, lungimea vocalei și distincția dintre /r/ și /ɽ/ (care nu există pentru toți vorbitorii) nu sunt marcate în scris. Astfel, de exemplu, /daga/ "din" și /daːɡaː/ "bătălie" sunt ambele scrise daga.

Ajami (arab)
Hausa a fost scrisă, de asemenea, în ajami, un alfabet arab, încă de la începutul secolului al XVII-lea. Prima lucrare cunoscută ca fiind scrisă în hausa este Riwayar Nabi Musa a lui Abdullahi Suka în secolul al XVII-lea. Nu există un sistem standard de folosire a ajami, unele litere putând avea valori diferite. Vocalele scurte sunt scrise de obicei cu ajutorul harakat, un sistem de diacritice rareori folosit în textele arabe, altele decât Coranul.

Alte sisteme
Hausa este una din cele trei limbi indigene ale Nigeriei, care a fost adaptată în Braille.

Cel puțin alte trei sisteme de scriere pentru hausa au fost propuse sau descoperite. Niciunul dintre acestea nu este utilizat activ în afară de, probabil, unele persoane:
 un alfabet hausa despre care se presupune că este de origine antică, astăzi folosit în nordul regiunii Maradi, Niger;
 o scriere care a apărut odată cu publicațiile grupului Raina Kama în anii 1980;
 o scriere numită tafi care a fost propusă în anii 1970.

Note

Limbi afro-asiatice

Limba hausa


Glorijet maršala Marmonta u gradiću Trogiru, Ulica hrvatskih mučenika zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Marmontov glorijet nalazi se na predjelu Batarija odnosno na krajnjem dijelu trogirskog otočića, između kaštela Kamerlengo i kule sv. Marka. Sagrađen je 1808. godine kao spomenik zahvalnosti Francuskoj. Građen je kamenim klesancima. Na kvadratnoj osnovi postavljeno je 6 dorskih stupova koji nose grede te tako tvore šesterokut. Uz grede su vidljivi i ostaci kamenih ploča nekad šatorastog krova. Na povišeni dio pristupa se stubama s istočne strane. U doba izgradnje glorijet je sa svih strana bio okružen morem, a s obalom je bio spojen mostićem.

Zaštita
Pod oznakom Z-1407 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "memorijalne građevine".

Izvori

Zaštićene memorijalne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Trogir

Glorijet maršala Marmonta


Feruz, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Firuz olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Feruz, Çorum


Maria Mose Vestergaard (født 21. maj 1995 i Esbjerg) er en dansk håndboldspiller, der spiller for HH Elite. Hun har tidligere spillet for  TTH Holstebro og Team Esbjerg som hun fik debut for i en pokalkamp mod FC Midtjylland i april 2014.

Eksterne henvisninger
 Spillerprofil - Team Esbjerg
 Vestergaard forlænger med Team Esbjerg
 Maria Mose Vestergaard - DHDb

Håndboldspillere fra Team Esbjerg
Håndboldspillere fra Danmark

Maria Mose Vestergaard


Mustaphaa Cassiem né le 19 mars 2002, est un joueur de hockey sur gazon sud-africain. Il évolue au poste d'attaquant au Varsity College HC et avec l'équipe nationale sud-africaine.

Son frère Dayaan Cassiem est également un joueur de hockey sur gazon sud-africain.

Carrière

Jeux olympiques
 Premier tour : 2020

Références

Liens externes

Naissance en mars 2002
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Joueur sud-africain de hockey sur gazon

Mustaphaa Cassiem


Toyota Kata este o carte de management scrisă de Mike Rother. Cartea descrie metodelele de Îmbunătățire Kata și Coaching Kata, care sunt un mijloc de îmbunătățire continuă a proceselor mai ușor de înțeles și integrat, după modelul observat la Sistemul de Producție Toyota.

Privire de ansamblu
Toyota Kata definește managementul ca "urmărirea sistematică a unor obiective de atins, utilizând potențialul uman în mod convenit de comun acord". Rother sugerează că nu soluțiile în sine sunt cele care aduc avantaje competitive și sustenabilitate pe termen lung, ci gradul în care organizația deprinde un set de practici pentru dezvoltarea soluțiilor potrivite din nou, și din nou, pe trasee impredictibile. Acest lucru necesită învățarea abilităților din spatele soluției.

În această abordare de management rolul liderilor și a managerilor este de a dezvolta oamenii astfel încât să atingă obiectivele de dorit. Ei fac acest lucru prin încurajarea membrilor organizației (lideri și manageri inclusiv) să practice în mod deliberat o rutină, sau kata, care dezvoltă și canalizează abilitățile lor creatoare. Kata sunt modele de comportament care sunt practicate astfel încât acestea să devină o a doua natură, și au fost inițial secvențe de mișcare în artele marțiale.

Îmbunătățire Kata
Îmbunătățirea Kata este o rutină pentru trecerea de la situația actuală la o nouă situație într-un mod creativ, țintit, în mod semnificativ. Ea se bazează pe un model în patru părți:

 Considerând o viziune sau direcție de urmat...
 Înțelegând situația actuală.
 Definind următoarea condiție țintă.
 Avansarea spre acea condiție țintă iterativ, descoperind obstacole la care trebuie lucrat.

În contrast cu abordările care încearcă să prezică traseul și să se concentreze pe implementare, Îmbunătățirea Kata se bazează pe descoperiri care au loc pe parcurs. Echipe de îmbunătățire kata învață în timp ce se străduiesc să ajungă la un obiectiv, și se adaptează bazat pe ceea ce învăță pe parcurs.

Toyota Kata susține că modelul de gândire și comportament de îmbunătățire-kata este universal; se aplică nu numai în afaceri, dar și în educație, politică, viața de zi cu zi, etc.. Mesajul principal al cărții este că, atunci când oamenii practică si învață printr-o rutină kata cum să procedeze în teritorii neclare, ajung să nu se mai teamă de obstacole, schimbare și alte variabile necunoscute cu care se vor confrunta. În loc să încerce să păstreze un nivel crescut de certitudine bazată pe perspectiva unei singure persoane, oamenii vor căpăta încrederea necesară pentru a trece prin incertitudini cu ajutorul unei practici kata.

Coaching Kata
Coaching-ul Kata este o rutină utilizată pentru a încuraja și instrui îmbunătățirea kata și necesită experiență anterioară cu practicarea metodei Îmbunătățire Kata.În practică este utilizat un set de 5 întrebări care au ca scop urmărirea progresului proiectelor de îmbunătățire, cât și dezvoltarea angajaților. De asemenea, se recomandă utilizarea unui panou informativ care reflectă experimentele și învățămintele în urma lor. Cele 5 întrebări de coaching sunt:

 Care este obiectivul?
 Care este situația actuală acum?*
 Ce obstacole te împiediă să atingi obiectivul? Pe care îl abordezi acum?
 Care este următorul pas? (următorul experiment) Ce te aștepți să se întâmple?
 Când putem merge să vedem ce am învățat din acest pas?

Pentru a discuta despre pasul anterior întâlnirii de coaching, este necesar să fie adresate întrebări ajutătoare de reflecție (în special dacă coach-ul nu a participat la experiment):

 Care a fost ultimul pas făcut?
 Ce te așteptai să se întâmple?
 Ce s-a întâmplat defapt?
 Ce ai învățat din acest pas?

Prin repetarea acestei rutine, se crează un mod de lucru structurat și orientat spre experimentare, iar în acest fel, are loc învățarea unor abilități și acumularea unor cunoștințe noi.

Note

Cărți din 2009

Toyota Kata


Den demokratiske republik Georgien (, Sakartvelos Demokratiuli Respublika) var en kortvarig statsdannelse, der blev oprettet den 26. maj 1918 og ophørte i februar 1921 og var den første dannelse af en georgisk republik.

Republikken erklærede sig uafhængig af Det russiske kejserrige i kølvandet af den russiske revolution og grænsede op til Rusland, Kubanfolkets republik og Bjergrepublikken i det nordlige Kaukasus i nord, det Osmanniske Rige og den demokratiske republik Armenien i syd og den aserbajdsjanske demokratiske republik i sydøst.

Landets totale areal var 107.600 km² – mens Georgias areal siden 1991 har været 69,700 km², og havde en befolkning på 2,5 millioner indbyggere. Hovedstaden var Tbilisi, og det officielle sprog var georgisk.

Landet blev uafhængig efter opløsningen af den Transkaukasiske føderation, og blev regereret af det socialdemokratiske mensjevik-partiet. Den unge stat var ude af stand til at stå imod invasionen af den Røde Hær under den sovjetisk-georgiske krig og blev tvangsindlemmet i Sovjetunionen som den Georgiske socialistiske sovjetrepublik den 25. februar 1921.

Georgiens historie
Forhenværende asiatiske lande
Etableret i 1918
Ophørt i 1921

Demokratiske republik Georgien


سبع رواضي هي بلدة ومركز جماعة قروية مغربية تنتمي لإقليم مولاي يعقوب، غرب مدينة فاس. تضم هذه البلدة 23،519 ساكنا حسب إحصاء سبتمبر 2014.

مراجع

جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم مولاي يعقوب

سبع رواضي


Matías Vitkieviez (* 16. Mai 1985 in Montevideo) ist ein uruguayisch-schweizerischer Fussballspieler. Er wird üblicherweise im rechten Mittelfeld oder als Stürmer eingesetzt.

Karriere
Im Januar 2013 wurde er an den Servette FC Genève ausgeliehen, ehe er im folgenden Sommer leihweise für eine Saison zum FC St. Gallen wechselte.

Am 23. Februar 2012 wurde Vitkieviez von Ottmar Hitzfeld erstmals für die Schweizer Fussballnationalmannschaft aufgeboten, worauf er im Testspiel gegen Argentinien zu einem Kurzeinsatz kam.

Ab Juli 2014 spielte er für Young Boys Bern und kam dort in der Saison 2014/15 dreimal in der Liga zum Einsatz. Im Juli 2015 kehrte er zu Servette Genf zurück.

Weblinks

 Matias Vitkieviez (Uruguay-Suiza) firma con el BSC Young Boys (spanisch), abgerufen am 23. Februar 2012

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Schweiz)
Fußballspieler (Servette FC)
Fußballspieler (BSC Young Boys)
Fußballspieler (FC St. Gallen)
Fußballspieler (EA Guingamp)
Fußballspieler (Louhans-Cuiseaux FC)
Fußballspieler (Étoile Carouge)
Sportler (Montevideo)
Uruguayer
Schweizer
Geboren 1985
Mann

Matías Vitkieviez


Baron Windlesham, of Windlesham in Surrey, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1937 for the Conservative politician Sir George Hennessy, 1st Baronet. He had already been created a Baronet, of Winchester in the County of Southampton, in 1927. His eldest son, the second Baron, was a Brigadier in the Grenadier Guards. The latter's son, the third Baron, succeeded in 1962; a Conservative politician, he notably served as Lord Privy Seal and Leader of the House of Lords in 1974. In 1999 he was created a life peer as Baron Hennessy, of Windlesham in the County of Surrey, so that he could continue to sit in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999, which removed the automatic right of hereditary peers to a seat in the upper chamber of parliament.  the titles are held by his son, the fourth Baron.

Barons Windlesham (1937)
George Richard James Hennessy, 1st Baron Windlesham (1877–1953)
James Bryan George Hennessy, 2nd Baron Windlesham (1903–1962)
David James George Hennessy, 3rd Baron Windlesham (1932–2010)
James Rupert Hennessy, 4th Baron Windlesham (b. 1968)

The heir apparent is the present holder's son Hon. George Rupert James Hennessy (b. 2006)

Line of Succession

  George Richard James Hennessy, 1st Baron Windlesham (1877—1953)
  James Bryan George Hennessy, 2nd Baron Windlesham (1903—1962)
   David James George Hennessy, 3rd Baron Windlesham, Baron Hennessy (1932—2010)
  James Rupert Hennessy, 4th Baron Windlesham (born 1968)
 (1) Hon. George Rupert James Hennessy (b. 2006)
 Hon. Frederick Francis George Hennessy (1906—1969) Peter Grant Auguste Hennessy (1944—2019)''
 (2) James George Hennessy (b. 1970)
 (3) Benedict John Hennessy (b. 1978)

Arms

Notes

References

1937 establishments in the United Kingdom
Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1937
Noble titles created for UK MPs
Hennessy family
Surrey Heath

Baron Windlesham


Cornelis Jacobus Gorter, genannt Cor Gorter, (* 14. August 1907 in Utrecht; † 30. März 1980 in Leiden) war ein niederländischer Pionier der Tieftemperaturphysik.

Gorter ging in Den Haag zur Schule und studierte an der Universität Leiden, wo er 1932 bei Wander Johannes de Haas promoviert wurde (Paramagnetische Eigenschaften von Salzen). 1931 bis 1936 arbeitete er an der Teyler Stiftung in Haarlem und 1936 bis 1940 an der Universität Groningen, bevor er 1940 Nachfolger von Pieter Zeeman als Professor an der Universität Amsterdam wurde. 1946 kehrte er nach Leiden zurück, um die Nachfolge von Willem Keesom anzutreten auf dem Lehrstuhl, den einst der berühmte Tieftemperaturphysiker Heike Kamerlingh Onnes innehatte. Er modernisierte dort die instrumentelle Ausstattung das Kamerling Onnes Labor.

Er entdeckte 1936 die paramagnetische Relaxation (worüber 1946 ein Buch von ihm in Leiden erschien, das er während der deutschen Besatzung, als er sich verstecken musste, schrieb) und entdeckte dabei auch beinahe die Kernspinresonanz.
Er war nicht nur ein guter Experimentator (Hendrik Casimir bezeichnete ihn als herausragendsten niederländischen Experimentalphysiker seiner Generation), sondern auch ein guter Theoretiker, der nach der Entdeckung des Meißner-Ochsenfeld-Effekts mit Casimir ein Zweiflüssigkeitsmodell der Supraleitung entwickelte. Später entwickelte er mit Casimir auch ein Zweiflüssigkeitsmodell von supraflüssigem He II.

Er war Herausgeber von Progress in Low Temperature Physics. Seit 1946 war er Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften (KNAW). 1952 wurde er in die American Academy of Arts and Sciences gewählt, 1967 in die National Academy of Sciences, 1970 in die American Philosophical Society. und 1974 in die Académie des sciences in Paris. 1966 erhielt er den Fritz London Memorial Prize für seine Beiträge zur Tieftemperaturphysik.

Nach ihm wurde der Gorter-Preis (oder Gorter-Award) benannt, der seit 2005 von der deutschen Sektion der International Society for Magnetic Resonance in Medicine (ISMRM) auf ihrer Jahrestagung für einen jungen Mediziner bzw. Naturwissenschaftler vergeben wird.

Weblinks
 Englische Biographie von R. de Bruyn Oboter

Einzelnachweise

Physiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Leiden)
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der National Academy of Sciences
Mitglied der American Philosophical Society
Korrespondierendes Mitglied der Académie des sciences
Absolvent der Universität Leiden
Niederländer
Geboren 1907
Gestorben 1980
Mann

Cornelis Jacobus Gorter


Kiewiet ist der Familienname folgender Personen:

 Cornelis de Kiewiet (1902–1986), niederländischer Historiker
 D. Roderick Kiewiet,  US-amerikanischer Hochschullehrer für Politikwissenschaft am California Institut of Technology
 Ilse Kiewiet (* 1927), deutsche Schauspielerin und Synchronsprecherin

Siehe auch:
 Kiewit
 Kiewitt
 Kiwit

Kiewiet


Jean Victor Marie Moreau (født 14. februar 1763, død 2. september 1813) var en fransk general.

Moreau udmærkede sig 1794 under felttoget i Nederlandene og derefter som chef for Rhinarmeen 1796. Han blev afsat 1797 mistænkt for delagtighet i Pichegrus forræderi. Moreau fik 1799 befalingen over de franske styrker i Italien og hjalp Napoleon Bonaparte under Brumairekuppet samme år. Han blev på ny øverstbefalende over Rhinarmeen og besejrede i december 1800 østrigerne i slaget ved Hohenlinden. Moreau stillede sig imidlertid i opposition mod Napoleon, blev fængslet i februar 1804 og landsforvist til USA. Han gik senere i allieret tjeneste og blev dødeligt såret i slaget ved Dresden i august 1813.

Kilder

Generaler fra Frankrig
Militærfolk faldet i kamp
Personer fra Den franske revolution

Jean Victor Marie Moreau


Domininkas Velička (* 2. November 1940 in Kaunas, Litauische SSR; † August 2022) war ein litauischer Önologe und ehemaliger Politiker.

Leben
Nach dem Abitur 1958 an der Adomas-Mickevičius-Mittelschule in seiner Heimatstadt Kaunas absolvierte Velička von 1960 bis 1966 das Diplomstudium der Physik (die Fachrichtung der Spektroskopie) an der Vilniaus universitetas in der litauischen Hauptstadt Vilnius. Von 1966 bis 1977 arbeitete er im Forschungsinstitut "Termoizoliacija". Von 1994 bis 2000 arbeitete er im Unternehmen "Bennet Distributors". Von 2000 bis 2004 war er Mitglied im Seimas.

Für Tageszeitungen "Lietuvos rytas", "Respublika" und verschiedene Zeitschriften schrieb Velička als Önologe hunderte Artikel über Wein.

Mit Frau Vida Saulaitė hatte er die Töchtern Viktorija und Ugnė.

Einzelnachweise

Person (Weinbau)
Mitglied des Umweltschutzausschusses (Litauen)
Litauer
Person (Lietuvos rytas)
Naujoji-Sąjunga-Mitglied
Mann
Mitglied des Agrarausschusses (Litauen)
Geboren 1940
Gestorben 2022

Domininkas Velička


الدَّغَريَّة أو الدّاجِيرِيّة (أو الداجيروتيب في الترجمات الحرفية، من : Daguerréotype، وهي نسبة إلى مخترعها الفرنسي لويس داجير) هو نوع مبكر من التصوير، اخترعه الكيميائي الفرنسي لويس داجير عام 1839 بعد سنوات من البحث والتجارب. تُستعمل، في هذا النوع من التصوير، ألواح معدنية مفضضة وتعرض لبخار اليود ثم توضع هذه الألواح في الكاميرا للحصول على صور من الأشياء.

انظر أيضًا
 التصوير الفلكي
 لوح ليبمان

المراجع

استحداثات سمعية بصرية في 1839
اختراعات فرنسية
التصوير الفوتوغرافي في القرن 19
الفن في القرن 19
تصوير فوتوغرافي
زئبق

داجيرية


Acest articol prezintă echipele care au luat parte la Campionatul Mondial Universitar din 2018, desfășurat la Rijeka, în Croația, între 30 iulie și 5 august 2018, a 24-a ediție a acestei competiții.

Grupa A

Brazilia
Lotul Braziliei a fost următorul:

Antrenor principal: Neudi Antônio Zenatti
Antrenor secund:

Cehia
Lotul Cehiei a fost alcătuit în special din handbaliste de la DHC Slavia Praha, deoarece alte cluburi nu le-au permis jucătoarelor, aflate în plin program de pregătire pentru noul an competițional, să participe la competiție:

Antrenor principal: Richard Řezáč
Antrenor secund:

Croația
Din lotul Croației anunțat inițial, Dora Lukić a fost înlocuită cu Rea Jelenović:

Antrenor principal: Igor Abramović
Antrenor secund: Jelena Crnov

Japonia
Lotul Japoniei a fost următorul:

Antrenor principal:
Antrenor secund:

Grupa B

Coreea de Sud
Lotul Coreei de Sud a fost următorul:

Antrenor principal:
Antrenor secund:

Polonia
Un lot lărgit de 21 de jucătoare de a fost anunțat pe 17 iulie 2018. Lotul de 14 handbaliste și 6 rezerve care a participat la competiție a fost următorul:

Antrenor principal: Sabina Włodek
Antrenor secund: Małgorzata Gapska
Antrenor secund: Leszek Krowicki

România
Echipa României a fost anunțată pe 25 iulie 2018:

Antrenor principal: Horațiu Pașca
Antrenor secund: Nicoleta Alexandrescu
Antrenor cu portarii: Jaume Fort Mauri

Spania
Echipa Spaniei a fost anunțată pe 19 iunie 2018. Înaintea începerii competiției Hatou Jabby a fost înlocuită cu Carmen Campos:

Antrenor principal: Abel Estévez
Antrenor secund: Susana Pareja

Uruguay
Echipa Uruguayului a fost anunțată pe 28 iulie 2018:

Antrenor principal: Carolina Rial
Antrenor secund: Valeria Kuzel

Note

Legături externe
Loturile echipelor pe pagina oficială a competiției

Campionatul Mondial Universitar de Handbal Feminin din 2018

Campionatul Mondial Universitar de Handbal Feminin din 2018 - Echipele


Sinekli Bakkal - Halide Edip Adıvar'ın bir romanı.
 Sinekli Bakkal (dizi) - Halide Edip Adıvar'ın bir romanını konu alan 2007-2008 yılları arasında atv'de yayımlanan Türk televizyon dizisi.
 Sinekli Bakkal (film) - Türkân Şoray ve Ediz Hun'un başrollerde oynadıkları 1967 yapımı film.

Sinekli Bakkal (anlam ayrımı)


Sveti Panteleon (grč. Παντελεήμων = pun samilosti, sveosećajan, Nikomedija, oko 275. – Nikomedija, 305.) - kršćanski svetac i mučenik. Slavi ga se kao jednoga od četrnaest svetih pomoćnika, svetaca iz kršćanskih legendi koje se posebno štuje u Srednjoj Europi.

Rodom je iz Nikomidije (današnji grad İzmit u Turskoj), od oca neznabošca i majke kršćanke. Kao mladić, izučio je medicinske znanosti.

Izliječio je imenom Kristovim jednoga slijepca, kojeg su liječnici uzalud liječili. Liječnici su ga optužili caru Maksimijanu, pred kojim se objavio kao kršćanin i pred njim na isti način kao i slijepca izliječio je jednog oduzetog čovjeka. Car je Pantelejmona stavi na muke, ali Gospodin mu se javljao nekoliko puta i iscjeljivao ga je. Na kraju, na gubilištu, kleknuo je na molitvu. Krvnik ga je udario mačem po vratu, ali mač se polomio. I nije ga mogao smaknuti dok nije završio molitvu i sam rekao da ga smaknu.

Sveti Panteleon stradao je 304. godine. Relikvije mu se slave kao čudotvorne. Priziva se u molitvama pri posveti jela i vode kod pravoslavaca.

Sveci
Kršćanski mučenici

Sveti Panteleon


The Fabulous Amazing Knicker Kitten Burlesque Revue er en film instrueret af Hanne Nielsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Dokumentarfilm fra Danmark


Nemausa (minor planet designation: 51 Nemausa) is a large main-belt asteroid that was discovered on January 22, 1858, by Joseph Jean Pierre Laurent. Laurent made the discovery from the private observatory of Benjamin Valz in Nîmes, France. The house, at 32 rue Nationale in Nîmes, has a plaque commemorating the discovery. With Laurent's permission, Valz named the asteroid after the Celtic god Nemausus, the patron god and namesake of Nîmes during Roman times.

Based upon its spectrum, this is listed as a C-type asteroid in the Tholen classification taxonomy, and as a Cgh by Bus and Binzel (2002). This indicates a composition similar to carbonaceous chondrite meteorites. Absorption features in the spectrum indicate the presence of phyllosilicates. It may have a water content of about 14%.

The first stellar occultation was observed on August 17, 1979, from the Gissar and Alma-Ata observatories produced two chords which were used to estimate a diameter of 150 km for the asteroid. This is close to the present-day estimate of 147.9 km.  Since then 51 Nemausa has been observed 20 times in stellar occultation.

Light curve inversion model DAMIT 1065 is a good match to a seven-chord occultation observed on 3rd September 2016, from which an equivalent Volume mean diameter of 146.4km, and an equivalent Surface mean diameter of 150.3 km was obtained.

Lightcurve data suggests that it may have a small moon. Nemausa has been studied by radar.

See also
162 Laurentia

References

External links

Background asteroids
Nemausa
Nemausa
Objects observed by stellar occultation
CU-type asteroids (Tholen)
Ch-type asteroids (SMASS)
18580122

51 Nemausa


An Platanthera grandiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jacob Bigelow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Platanthera grandiflora in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Platanthera

Platanthera grandiflora


Kalmius sau Kalîmius (în , în ) este un râu care curge prin Regiunea Donețk din Ucraina.
Este unul din cele două râuri care curg prin orașul Mariupol, celălalt fiind afluentul său, râul Kalka.

Caracteristici fizice
Râul Kalmius se află în vestul Câmpiei Mării Negre. Izvorul său este situat în sudul orașului Iasînuvata. Râul curge pe teritoriul Ucrainei prin Raionul Iasînuvata, Raionul Starobeșeve, Raionul Telmanove și Raionul Novoazovsk din regiunea Donețk. Se varsă în Marea Azov, în orașul Mariupol, în apropierea Combinatului Metalurgic Azovstal de fabricare a oțelului (în ).

Lungimea cursului de apă este de 209 km, adâncimea medie este de 2 m, bazinul hidrografic este de 5070 km².

Râul izvorăște de lângă orașul Iasînuvata și trece prin orașele Donețk, Kalmiuske, Sartana și Mariupol.

Istorie
Kalmius a fost numele unei tabere de cazaci din secolul al XVI-lea aflată în locul unde orașul Mariupol a fost fondat mai târziu.

Drumul Kalmius a fost un traseu folosit în raidurile tătarilor, o ramură a  (Муравский шлях) de atac și de comerț al tătarilor din Crimeea în timpul războaielor din secolele XVI și XVII din Marele Ducat al Moscovei.

După o ofensivă a forțelor separatiste din Republica Populară Donețk în august 2014, în timpul conflictului armat din Donbass, în sudul Donețkului, râul a devenit granița dintre teritoriul controlat de Republica Populară Donetsk, pe malul estic al râului, și teritoriul controlat de Guvernul Ucrainei, pe malul vestic al râului. O forță armată a Republicii Populare Donețk a fost denumită Brigada (sau Batalionul) Kalmius.

Note

Kalmius
Donețk

Râul Kalmius


Mai mult decât ficțiune (Stranger than Fiction ) - film fantastic din 2006. Este regizat de Marc Forster după un scenariu de Zach Helm. În rolurile principale joacă actorii  Will Ferrell, Maggie Gyllenhaal, Dustin Hoffman, Queen Latifah și Emma Thompson.

Note

Filme regizate de Marc Forster

Mai mult decât ficțiune


Seiseki Abe (阿部醒石; Osaka, 26. travnja 1915. – Osaka, 18. svibnja 2011.), japanski kaligraf (shodo) i majstor borilačkih vještina. Imao je jedinstven odnos s Moriheijem Ueshibom, budući da je bio i njegov učenik u aikidu i njegov učitelj u kaligrafiji. Nositelj je 10. Dana u aikidu.

Životopis
Seiseki Abe je rođen u Osaki 1915. godine. Godine 1934. upoznao se s umjetnošću kaligrafije (shodo), a 1948. godine postao je učitelj shodo-a, predajući u svom rodnom gradu Osaki. Našavši se u svojevrsnoj duhovnoj krizi u svojoj kaligrafskoj karijeri, počeo je vježbati misogi pod vodstvom Kenza Futakija, ravnatelja Misogi no Renseikai ("Misogi Training Society"), koji je slučajno bio bivši učenik Moriheija Ueshibe. Futaki mu je savjetovao da nauči aikido.

Seiseki Abe je upoznao Moriheija Ueshibu na otvaranju aikido dojo-a Bansen Tanake u Osaki 1952. godine. Odmah je kod njega počeo vježbati. Posebno ga je zadivila sličnost između tehnike disanja koja se koristi u aikidu, misogiju i shodo-u te je došao do zaključka da tri umjetnosti slijede isti konačni cilj - razumijevanje pojma ki. Vježbao je mnogo godina kod Ueshibe, usavršavajući svoju shodo tehniku. Morihei Ueshiba se postupno zainteresirao za kaligrafiju i jednog dana zamolio Abea da ga nauči shodo (oko 1954.). Između njih dvojice razvio se vrlo poseban odnos, a od 1959. do svoje smrti, Ueshiba je redovito dolazio u Abeov dom u Osaki kako bi učio kaligrafiju, te predavao aikido u tradicionalnom dojo-u koji je Abe napravio pored svoje kuće (Ameno Takemusu Juku Dojo). O-Sensei je Abeu usmeno dodijelio ocjenu 10. Dan, iako su ga u Aikikai prepoznali tek kao 8. Dan.

Nakon smrti Moriheija Ueshibe 1969. godine, Abe je nastavio podučavati shodo i aikido u svom dojo-u u Osaki. Proizveo je preko 200 shodo shihana i imao oko 3.000 učenika u regiji Kansai, kao i u Sjedinjenim Američkim Državama (New York, Los Angeles) i Australiji. Bio je aktivan član Nittena, najvažnije umjetničke organizacije u Japanu. U aikidu je jedan od njegovih najistaknutijih bivših učenika američki filmski glumac Steven Seagal.

Seiseki Abe je autor velike kamene rezbarije "Aiki Jinja" u svetištu Aiki Jinja u Iwami.

Umro je u Osaki 2011. godine.

Izvori

Vanjske povezice

Japanske aikidoke

Seiseki Abe


Andrei Pavel (Constanţa, Rumunjska, 27. siječnja 1974.) je rumunjski teniski trener te bivši profesionalni tenisač. Tijekom četrnaest godina duge karijere, osvojio je tri turnira u singlu i šest u igri parova.

Trenutno je trener austrijske tenisačice Tamire Paszek.

Karijera

Teniska karijera
Andrei je tenis počeo trenirati u dobi od osam godina dok se sa šesnaest preselio u Njemačku. 1992. osvojio je juniorski Roland Garros dok je 1995. postao profesionalni tenisač.

Svoj prvi ATP naslov osvojio je 13. travnja 1998. kada je u finalu Tokija pobijedio Zimbabveanca Byrona Blacka s ekspresnih 6-3, 6-4. Iste godine je sa sunarodnjakom Gabrielom Trifuom osvojio turnir na domaćem terenu, u Bukureštu.

Tijekom 1999. igrao je finala Münchena i s'Hertogenboscha gdje su na zemljanim i travnatim podlogama od njega bili bolji Franco Squillari odnosno Patrick Rafter. Također, iste godine je igrao i finale parova u Sankt Peterburgu.

Svoj drugi ATP turnir, Andrei Pavel je osvojio 22. svibnja 2000. kada je u St. Pöltenu pobijedio Australca rumunjskih korijena Andrewa Iliea. Nakon godinu dana, osvojio je Canadian Open, turnir iz serije 1000 koji se tada održavao u Montréalu. Ondje je na betonskom terenu sa 7-6, 2-6 i 6-3 pobijedio devetog nositelja, Patricka Raftera.

S Nijemcem Alexanderom Waskeom osvojio je dva od tri turnira u kojima su zajedno igrali finala parova. Najznačajnija je bila pobjeda u Barceloni gdje su pobijedili domaći par Nadal-Salvá Vidal.

Do kraja karijere, Pavel je još igrao jedno finale singla i to u Umagu čime je Carlos Moyá postao njegov peterostruki pobjednik.

Krajem rujna 2009. oprostio se od aktivne igračke karijere u ekshibicijskom meču protiv Gorana Ivaniševića u okviru Romanian Opena. Planirano je da odrade jedan set, ali kod rezultata 5:4 za rumunjskog tenisača, Goran je morao predati zbog bolova u ramenu.

Reprezentativna karijera
Na reprezentativnj razini, Pavel je za Rumunjsku nastupio na četiri Olimpijade, međutim, u svakoj od njih je ispao već u prvom kolu turnira u singlu. Tako je u Barceloni bolji bio Carl-Uwe Steeb koji je došao s divljom pozivnicom. U Atlanti je izgubio od Španjolca Sergija Bruguere a u Sydneyju od trećeg nositelja Magnusa Normana. Negativan niz nastavio se i Ateni gdje ga je pobijedio Ivo Karlović. Također, bez većeg uspjeha nastupao je i u igrama parova.

Osim Olimpijade, Pavel je nastupao i za Davis Cup reprezentaciju koju je kao tenisač uveo u svjetsku skupinu i tamo zadržao godinama, uz skor 40-11.

Trenerska karijera
Andrei Pavel bio je izbornik rumunjske Davis Cup reprezentacije. Tada je došao u sukob s rukovodstvom teniskog saveza, posebice njegovim predsjednikom Ruxandrom Dragomirom koji je inzistirao na njegovoj ostavci nakon velikih poraza od Argentine (1-4) i Češke (0-5). U znak podrške svojem izborniku, nacionalni reprezentativci su odlučili bojkotirati nastup u reprezentaciji.

Nakon epizode kao teniski selektor, Pavel je postao trener srpske tenisačice Jelene Janković. Nakon nje postao je trener Austrijanke Tamire Paszek s kojom je kasnije ostvario vezu.

ATP finala

Pojedinačno (3:6)

Parovi (6:5)

Izvori

Vanjske poveznice
Profil tenisača na ATP World Tour.com

Rumunjski tenisači

Andrei Pavel


Kongefasan (Syrmaticus reevesii) er en stor fasan i slægten Syrmaticus. Den kommer oprindeligt  fra Kina. Den er opkaldt efter den Britiske naturalist John Reeves, som var den første, der introducerede et levende eksemplar til Europa i 1831.

Beskrivelse
Hannen måler 210 cm (83 in) i længden (Halen kan måle op til 2.4 m (7.9 ft) i længden.) og vejer ca. 1500 g (3.371 lb). Hannens fjerdragt er lys med skaleret gylden hvid og rød, grå ben, brun iris. den har bar rød hud omkring øjnene. Hovedet er hvidt med et smalt sort bånd omkring øjnene. Hannen har en meget lang sølv og hvid hale med kastanjefarvede striber. Konge fasanen er nævnt i Guinness World Records 2008 for at have de længste halefjer for nogen fuglart, denne rekord var ellers tilhørende Argus fasanen.
Hunnerne måler 75 cm (30 in) i længden og vejer ca. 950 g (2.092 lb). De er brune med en sort krone, grå brune halefjer.

Der findes ingen kendte underarter, men der findes en del variationer i fjerdragterne.

Udbredelse og levesteder.
Konge fasanen oprinder fra de evigt grønne skove i central og øst Kina.De kan også bo på åbne steder, dog tæt på skoven. Halen hos hannerne vokser ca. 30 cm (12 in) hvert år.

De er blevet introduceret til jagt og som pryd fugle i USA, Den Tjekkiske rep., Frankrig og stor Britanien. I de sidste tre lande har de opbygget en mindre ynglende bestand, og de bliver stadig lukket ud for jagt, ofte sammen med den almindelig fasan.

På grund af den til stadighed faldende mulighed for levesteder og rovjagt pga. man ønsker at spise den og bruge dens smukke lange halefjer, er Konge fasanen kommet på IUCN liste over truede arter. Det menes at der kun er omkring 2000 fugle tilbage i den vilde natur.

Adfærd
Konge fasanen er en hårdfør fugl der er i stand til at tåle både varmt og koldt vejr. De foretrækker at have deres reder højt oppe. Hunnerne ligger 7-14 æg i April-Maj, rugetiden er ca 24-25 dage. Konge fasanen er ofte aggressive overfor mennesker, dyr og andre fasaner, især under ynglesæsonen.

Deres kald er ulige andre jagtfugles, det er mere musisk. Deres kost består hovedsageligt at planter, korn og forskellige frø.

Eksterne henvisninger
  Netfugl.dk
  Avibase - the world bird database

Syrmaticus
Fugle fra Kina

Kongefasan


Liceo puede referirse a:

Geografía física
 Liceo (monte) (o Licaón), en Arcadia (Grecia).

Instituciones educativas
 Liceo militar, escuela secundaria militarizada.
 Liceo (Antigua Grecia), la escuela fundada por Aristóteles.
 Liceo (institución), institución educativa o cultural.
 Liceo, nombre que se da, en Chile y Uruguay, a cada uno de los institutos de educación secundaria.

En México
 Liceo Franco Mexicano, escuela privada en Ciudad de México.
 Liceo de Arte, Música y Canto, institución dedicada a las artes escénicas en Ciudad de México.

Teatro
 Gran Teatro del Liceo, teatro de ópera de la ciudad de Barcelona (España).
 Liceo Ríus, desaparecido salón teatral en la ciudad de Madrid (España).

Otros usos
 Hockey Club Liceo, equipo de hockey sobre patines de la ciudad de La Coruña (España).

Liceo


The Beretta M1935 is a compact .32 ACP caliber blowback pistol that was manufactured by Italian firm Beretta.

History
In the early 1930s, the Italian army was impressed by the Walther PP pistol. Beretta did not want to lose a big Italian military contract and designed the compact M1934 for the Italian army, which accepted it in 1937. The M1935 is simply an M1934, modified to fire .32ACP ammunition.

Specifications
The M1935 is a single-action semi-automatic blowback pistol that fires .32 ACP ammunition. It is constructed from carbon steel with plastic grips and is equipped with a frame safety that also acts as a take down lever and slide hold open. When the last shot has been fired the slide is retained open by the empty magazine and must be held open manually by the safety lever to reload the pistol. The magazine capacity is 8 rounds. As this pistol was built for the Italian army, all parts were interchangeable, which simplified maintenance and manufacturing: a first at the time.

Intended market
The M1935 was purpose built and designed for the Italian armed forces; however, it was also sold to the civilian market and issued to the German forces in 1944 and 1945.

Design advantages
Fitted with the Beretta-style open slide, the M1935 has a very reliable feeding and extraction cycle. It was made with few parts and is very simple to maintain. The M1935 is a very robust construction with long service life if properly maintained.

Limitations
The low magazine capacity of 8 rounds and short effective range reduces the M1935 to a last resort self-defense weapon.  The slide is not of the self-catching type; the magazine retains the action to the rear. When the magazine is removed the action returns forward on an empty chamber. This slows down reloading of the pistol. However, if the safety is thumbed into the safe position it also acts as a slide catch, the magazine can then be released and a full magazine can be inserted, the slide release / safety can then be released, loading a round, then the pistol can now be fired in single action.

Production
From 1935 to 1967, about 525,000 units.
Mod. 1935 cal. 7.65 / .32ACP
Start / end of production from 1935 to 1967
Quantity produced about 525,000
Start - End -Serial numbers
1935 - 1959 from about 410000 to 923048
1962 - 1963 from A10001 to A14130
1966 - 1967 from H14131 to H14673

World War II prize guns
The Beretta M1935 was captured in huge numbers during World War II from Italian and German armed forces by allied soldiers, who liked it because of its small size, rugged design and good construction. Many of these captured pistols are operational to this day and widespread in the US, Canada, Australia, New Zealand, France and in the United Kingdom. The M1935 is compact and easy to hide, with ammunition available for it.

See also
 Beretta M1934

References

External links
 Beretta 1935 pictures and information

Beretta firearms
M1935
Semi-automatic pistols of Italy
World War II infantry weapons of Italy
.32 ACP semi-automatic pistols
Military equipment introduced in the 1930s

Beretta M1935


Ticalci (lat. Tentaculata), razred rebraša, morskih životinja koji se odlikuju time da imaju lovke i uska cjevasta ždrijela, po čemu se razlikuju od jajaša (Atentaculata, Nuda), koji su bez lovki i sa širokim ždrijelom.

Ticalci svoje lovke mogu uvući u vrećicu. Poznatije vrste su Hormiphora plumosa, obični rebraš i Cestus veneris, venerin pojas

Suistematika
Classiss Tentaculata • 174 živih spp; 2 †spp
 Subclassis: Cyclocoela
Ordo Cambojiida • 1 spp
Ordo Cestida • 2 spp
Ordo Cryptolobiferida • 2 spp
Ordo Ganeshida • 2 spp
Ordo Lobata • 45 spp
Ordo Thalassocalycida • 1 spp
 Subclassis: Typhlocoela
Ordo Cydippida • 72 spp; 2 †spp
Ordo Platyctenida • 49 spp
Subclassis: incertae sedis
Ordo: †Cornulitida

Izvori

Mješinci

Ticalci (rebraši)


Dinuzulu kaCetshwayo (c. 1868 – 18 October 1913, commonly misspelled Dinizulu) was the king of the Zulu nation from 20 May 1884 until his death in 1913.
He succeeded his father Cetshwayo, who was the last king of the Zulus to be officially recognised as such by the British. Zululand had been broken up into thirteen smaller territories by the British government after the Anglo-Zulu War, and Cetshwayo, and subsequently Dinuzulu, administered one of them. The British later realized the futility of breaking up Zululand into the territories and restored Cetshwayo as paramount leader of the territories. However, they left one of Cetshwayo's relatives, Usibepu (Zibhebhu), alone with his lands intact. On 22 July 1883, Usibepu attacked Cetshwayo's new kraal in Ulundi, wounding the king and causing him to flee.

Dinuzulu's volunteers
To contest the succession, Dinuzulu first appealed to the British, but received no response. He then offered rewards of land to Boer farmers of the Vryheid and Utrecht districts, to come and fight on his side and restore the Zulu Kingdom. In 1884 a group of Boer farmers from the districts of Utrecht and Vryheid undertook to help restore order, in return for land for the formation of an independent republic with access to the sea. Led by General Louis Botha, they formed Dinuzulu's Volunteers and after several clashes with Zibhebhu, defeated him at the Battle of Ghost Mountain (also known as the Battle of Tshaneni) on 5 June 1884.

The Nieuwe Republiek, established in northern Natal on land awarded to Boers by Dinuzulu, was recognized by Germany and Portugal. It was later incorporated on its request by the ZAR because of financial problems, after the British annexed the coastal plains from the Thukela river (Tugela) northwards in order to prevent the Boers from building a harbor. After considerable dispute in a Natal arbitration court, Britain eventually recognized the New Republic, but reduced it in size after annexing the coastal plains to the Cape Colony, along with the republic's claims to St Lucia for a harbor. The Niewe Republiek was incorporated on its own request with the Zuid Afrikaanse Republiek in 1888. No major conflict would occur in the region until the outbreak of the Second Boer War in 1899.

Exile
In 1890 Dinuzulu was captured by the British and exiled to the island of Saint Helena for seven years, for leading a Zulu army against the British due to annexation of the coastal plains of Zululand.

When Zululand was formally incorporated into Natal in 1897, Dinuzulu was released. The following year he was installed as the British government's InDuna.

Bambatha rebellion
In 1906 the so-called Bambatha rebellion broke out. After the rebellion had been put down, Dinuzulu was accused of giving orders to Bambatha to start the rebellion and was put on trial for treason. Although he steadfastly protested his innocence, he was found guilty and sentenced to four years imprisonment in March, 1908.

Two years later an old friend of his, General Louis Botha, became Prime Minister of the Union of South Africa. Botha ordered that Dinuzulu be released and transported to the farm Uitkyk in the Transvaal, where he died on 18 October 1913 at the age of 44 or 45.  After a state funeral, he was buried at Nobamba in the Khosini Valley (31°16'E; 28°26'S), which lies in the upper White Umfolozi drainage system.

He was succeeded by his son Solomon kaDinuzulu.

Statue
A statue of Dinuzulu has been erected next to the statue of General Louis Botha, the first prime minister of the Transvaal colony, at the corner of Berea Road and Warwick Avenue in Durban.

Wood Badge beads
Beads from Dinuzulu's necklace—claimed to have been found by Robert Baden-Powell—were later presented to Scout leaders following Wood Badge leadership training. Today the Wood Badge beads are replicas of the original beads. To date, there is conflicting evidence as to how Baden-Powell came upon the beads as well as the specific purpose and owner of the beads. Alternative stories include that Baden-Powell took the beads improperly, and that the beads were not war beads but actually belonged to a woman, such as a wife of Dinuzulu.

References

Dinuzulu
Dinuzulu
Scouting
South African Anglicans
Zulu kings
19th-century monarchs in Africa
History of KwaZulu-Natal
Tax resisters
19th-century Zulu people

Dinuzulu


The Prince Consort Essay was a surface printed printer's sample stamp created in 1851 as an example of the surface printed stamps that Henry Archer proposed to print and perforate under contract with the British government at a lower price than the current printing firm of Perkins Bacon. The Prince Consort stamps were provided by the artist Robert Edward Branston, from an engraving executed by Samuel William Reynolds.

Although commonly known as an essay, the stamp was not really an essay as it was never intended that a postage stamp be produced based on the design, nor was it an un-adopted design. It is more accurately described as a printer's sample stamp, or dummy stamp.

Background
The first essay depicted Queen Victoria, but Edwin Hill cautioned Reynolds not to make any essays with the Queen's portrait. Therefore, Prince Albert's portrait was used instead. It is noted that the essays have the check letters "F" and "J" and it is believed by some scholars that they are the initials of Ferdinand Joubert, who designed Britain's first surface printed postage stamp, the 1855 Four Pence stamp printed by De La Rue, and who may have played a role in the creation of the Prince Consort Essay.

Production
The Prince Consort Essay was printed from electros taken from one master plate of 12. The twelve positions all have unique characteristics. The essays were printed in red, red-brown, black and blue, in sheets of 36 (3 horizontal rows of 12), in sheets of 240 and in sheets of 252 (21 panes of 12). The essays are scarce and there are approximately 25 recorded examples perforated 16 by Archer. The majority are imperforate, and there is one rouletted example in the Royal Philatelic Collection.

Collecting
Imperforate copies are available to collectors, typically for around several hundred pounds. There are approximately 36 perforated examples recorded and these sell for much higher prices. Of the 36 examples, 3 are in brown, three are in blue (the latest realized £38,080.00 at auction) and the remainder are in black.

References

External links
Full sheet of the Prince Consort Essay in black. British Postal Museum & Archive R.M. Phillips Collection Vol.XXII.

Postage stamps of the United Kingdom
Prince Albert of Saxe-Coburg and Gotha

Prince Consort Essay


Maren Sørensen (født 1882, død 1957) regnes for den uofficielt første, danske kvindelige præst.

Opvækst
Maren Sørensen blev født i Ål ved Varde i en familie af hedebønder og kom i en alder af fire år i pleje hos bedsteforældrene, der selv var på aftægt hos en anden søn, Sørensens farbror, som var metodist og meget religiøs. I en alder af 12 år besluttede hun sig for at "tjene Gud".
Efter at have plejet moderen ved dennes sygdom og død, blev Sørensen uddannet sygeplejerske 1905-06 på Sankt Lukas Stiftelsen og siden Blegdamshospitalet.

Karriere

Sønderjylland
I 1909 deltog Maren Sørensen i et ugeskursus på menighedsskolen i Liselund ved Slagelse. Ved kurset mødte hun blandt andre frimenighedspræsterne Niels Dael og J. B. Poulsen, som fik stor betydning for hendes fremtidige virke.
Hun hørte om forholdene for det danske mindretal i Sønderjylland, der siden 1864 havde været under tysk herredømme, og om hvordan mange dansksindede trængte til både uddannet sygepleje og til at tale det danske sprog.

Sørensen tog derfor til Sønderjylland, først Visby, siden Holbøl og Flensborg, hvor hun fungerede som omrejsende sygeplejerske. Ved udbruddet af Første Verdenskrig meldte hun sig til frivillig sygetjeneste. Efter Genforeningen i 1920 slog hun sig ned i den dansksindede landsby Valsbøl, som var forblevet tysk efter afstemningen.

Sørensen blev den første forstander og plejemor på Børnenes Helsehjem ved Sdr. Vilstrup, Haderslev, hvor hun fra 1920 til 1946 modtog svagelige, sønderjyske børn på ophold af 3 til 6 ugers varighed i sommerperioden fra maj til september.

I 1930 grundlagde hun Valsbølhus, der kom til at fungere som både forsamlingshus, kirke og sygehus.

Første kvindelige præst

Maren Sørensen omtales som Danmarks første kvindelige præst ordineret 1940 ved en privat ceremoni i Havrebjerg Frimenighedskirke af Niels Dael,  efter at hun i en del år havde virket som populær frimenighedspræst i området og selv havde forrettet gudstjenester, dog uden at udføre sakramenterne. Anden Verdenskrig gjorde, at hun i perioden 1940-45 ikke kunne rejse ned til Valsbøl, og efter krigen holdt tilknytningen til den lokale menighed ikke længere, og en anden præst blev ordineret til det danske mindretal.

I 1952 modtog hun, som en af de første kvinder, Ridderkorset.

Privatliv

Maren Sørensen forblev ugift men havde en række nære medhjælpere gennem hele sit liv. Den sidste medhjælper gennem 25 år var Kathrine Bøjlesen, som ligger begravet ved siden af Maren Sørensen på Lønborg kirkegård.

I Valsbøl er en vej opkaldt efter hende, nemlig Maren Sørensen Weg , som ligger i forlængelse af Kirchenweg/Kirkevej og er hvor Valsbølhus ligger. Der er ligeledes en vej i Kelstrup der er opkaldt efter hende. Maren Sørensens vej. Og huset på hjørnet (nr 2) er Marens Sørensens hus.

Litteratur

 Marie Wiberg Pedersen (red.): "Se min kjole - de kvindelige præsters historie", 1998
 M. Salomonsen (red.): "Valsbøl danske menighed 1923-1973", 1973
 "Børnenes Helsehjem gennem 25 Aar 1920-1945", 1945
 Uffe Hansen: "De grundtvigske Fri- og Valgmenigheder", 1944
 "Grænsevagten" 9/1957
 "Grænseløs sygepleje", Dansk Sygeplejeråd
 Inge Adriansen (red.): "Sønderjylland A-Å", Historisk Samfund for Sønderjylland, 2011
 Pernille Juhl: "Marens vilje" (roman), 2018

Kilde

Præster fra Danmark
Riddere af Dannebrog
Sygeplejersker fra Danmark

Maren Sørensen