تمثال أبي جعفر المنصور هو تمثال لأبي جعفر المنصور مؤسس الدولة العباسية وثاني خلفائها ومؤسس وباني بغداد التاريخية، حيث اتخذها عاصمة للدولة. يقع التمثال في جانب الكرخ، في منطقة المنصور من بغداد. نحت التمثال النحات العراقي خالد الرحال، أحد أبرز رواد الحركة الفنية العراقية الحديثة، وأزاح إبراهيم محمد إسماعيل أمين العاصمة الستار عنه، بمناسبة الاحتفال بالذكرى السادسة والخمسين لتأسيس الجيش العراقي في 6 يناير/كانون الثاني، 1977 في عهد الرئيس أحمد حسن البكر، وغدا واحدًا من أبرز معالم المدينة.

وصف التمثال
التمثال عبارة عن منحوتة من النحاس لوجه الخليفة العباسي مركبّة على جسم من الطابوق الذي يشكل بناء صغير وفيه باب خشبية ومزينة بالزخارف الإسلامية ويقع التمثال على ساحة صغيرة مدورة مزينة بالأشجار والأعشاب.

تعرض التمثال بعد حرب عام 2003 كغيره من النُصٌب والمعالم البغدادية والعراقية للتخريب وتم تفجيره كليًّا حيث لم يصمد إلا الرأس النحاسي من التخريب. بعد عامين تقريبًا من تفجيره بدأت أعمال ترميم التمثال بالكامل لسابق عهده من قبل أمانة بغداد وفقا للتصاميم الاصلية وبشكل جديد وقد تم افتتاحه في يونيو/حزيران 2008.

المراجع

الأعمال الفنية المخربة
تأسيسات سنة 1977 في العراق
تماثيل في العراق
مبان ومنشآت في العراق
مبان ومنشآت في بغداد
معالم بغداد
معالم في العراق
منحوتات
منحوتات 1977
منحوتات في رجال في العراق

تمثال أبي جعفر المنصور


Erigeron () is a large genus of plants in the composite family (Asteraceae). It is placed in the tribe Astereae and is closely related to the Old World asters (Aster) and the true daisies (Bellis). The genus has a cosmopolitan distribution, but the highest diversity occurs in North America.

Etymology

Its English name, fleabane, is shared with related plants in several other genera. It appears to be derived from a belief that the dried plants repelled fleas or that the plants were poisonous to fleas. The generic name Erigeron is derived from the Ancient Greek words  (êri) "early in the morning" and  (gérōn) "old man", a reference to the appearance of the white hairs of the fruit soon after flowering or possibly alluding to the early appearance of the seed heads. The noun  is masculine, so that specific epithets should have masculine endings (e.g. glaucus) to agree with it. However, authors have incorrectly used neuter endings (e.g. glaucum), because the ending -on resembles the ending of Ancient Greek neuter second declension nouns, as Augustin Pyramus de Candolle did in his 1836 account of the genus.

Description
The species may be annuals, biennials, or perennials. They are well-branched with erect stems, characterized by their numerous white, lavender, or pink ray flowers and yellow disc flowers. Some members of this group have no ray flowers. The pappus (=modified calyx, forming a crown) is shorter than in Aster, and consists of bristles. The ray florets are narrower than in Aster, but are clearly longer than the involucre (=whorled bracts).

Cultivation
Many species are used as ornamental plants, with numerous named cultivars such as 'Wayne Roderick', 'Charity', 'Foersters Liebling', and 'Dunkelste aller' ("The darkest of all" with semidouble, deep-violet flower heads).

Ecology
Erigeron species are used as food plants by the larvae of some Lepidoptera species including Bucculatrix angustata, Coleophora squamosella (which feeds exclusively on E. acris), Schinia intermontana, Schinia obscurata (both of which also feed exclusively on Erigeron), Schinia sexata (which feeds exclusively on E. glabellus) and Schinia villosa. Aboveground biomass of Erigeron in montane meadows decreases with decreased water availability/increased temperatures.

Selected species

 Royal Botanic Gardens, Kew's Plants of the World Online lists around 460 species of plants in the genus Erigeron. Selected species include:

The following names are not accepted  in Royal Botanic Gardens, Kew's Plants of the World Online database:

Erigeron acer – blue fleabane
Erigeron austiniae
Erigeron corymbosus – long-leaf fleabane
Erigeron greenei
Erigeron hultenii – Hulten's fleabane
Erigeron irazuensis

References

Asteraceae genera
Taxa named by Carl Linnaeus

Erigeron


කෙස් කැපුම්හල හෝ බාබර් සාප්පුව යන්නෙන් අදහස් වන්නේ:

 කරණවෑමියන් තම වෘත්තිය සිදුකරන ස්ථානයකි.

කෙස්

කෙස් කැපුම්හල


The Passage Back to Life debitantski je studijski album hrvatskog gothic metal-sastava Ashes You Leave. Album je 2. kolovoza 1998. godine objavila diskografska kuća Morbid Records.

Popis pjesama

Zasluge
Ashes You Leave
 Neven Mendrila – gitara
 Vladimir Krytuija – vokali, klavijature
 Kristijan Milić – bas-gitara
 Gordan Cenčić – bubnjevi
 Dunja Radetić – vokali, flauta
 Berislav Poje – gitara
 Marta Batinić – violina

Izvori

Albumi iz 1998.
Albumi sastava Ashes You Leave

The Passage Back to Life


Panther Diesel S.p.A. war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Mailand begann 1954 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Panther. 1957 endete die Produktion.

Fahrzeuge
Das erste Modell war der 400 D. Dies war ein zweisitziger Kleinwagen mit Frontantrieb. Ungewöhnlich waren die Karosserie aus Kunststoff von der Carrozzeria Colli und der verwendete Motor. Es handelte sich um einen gebläsegekühlten Zweizylinder-Dieselmotor von Moto Rumi mit 520 cm³ Hubraum, der 12 PS leistete. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 80 km/h angegeben. Dieses Modell wurde in wenigen Exemplaren bis Anfang 1957 produziert.

Ab 1957 gab es das Modell 400 B, vorgestellt auf dem Genfer Auto-Salon von 1957. Hier sorgte ein Ottomotor (Zweizylinder-Viertaktmotor) mit 480 cm³ Hubraum und 18 PS für den Antrieb. Die Karosserie, nun von Zagato entworfen, war etwas verändert worden und bot vier Personen Platz.

Lizenzen
Salmson, die Industria Sanmarinese Costruzione Automezzi (I.S.C.A.) aus San Marino sowie zwei Unternehmen aus Argentinien und Belgien planten, Lizenzen zu übernehmen, doch daraus wurde nichts.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 3 P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Mailand)
Produzierendes Unternehmen (Mailand)

Panther Diesel


Zoran Jelikić (Šabac, 4. kolovoza 1953.) bivši je srbijanski nogometaš i nogometni reprezentativac.

Reprezentativna karijera
Za jugoslavensku nogometnu reprezentaciju odigrao je osam utakmica i postigao je jedan autogol.

Izvori

Srbijanski nogometaši
Jugoslavenski nogometni reprezentativci
Nogometaši Hajduka

Zoran Jelikić


Palatul din Rujanî (în ) este un palat ruinat din satul Rujanî, raionul Prujanî, regiunea Brest, în vestul Bielorusiei. Între secolele al XVI-lea și al XIX-lea, Rujanî, numit atunci Różany (în poloneză), a fost palatul familiei Sapieha. În prezent, castelul este în curs de reconstrucție, poarta ornată a palatului și clădirea de intrare fiind deja restaurate.

Istoric
Palatul și-a început viața la sfârșitul secolului al XVI-lea ca reședință a lui Lew Sapieha, fiind finalizat în 1602.  Reședința Sapieha a fost distrusă în timpul luptei interne din Marele Ducat al Lituaniei, când a fost atacat de forțele lui Michał Serwacy Wiśniowiecki în 1700.

Palatul Rujanî a fost reconstruit ca o măreață reședință neoclasică în anii 1770 de către Aleksander Michał Sapieha, care a folosit serviciile arhitectului Jan Samuel Becker din Saxonia, ce a plasat palatul într-un parc englez.  În afară de palat, au mai existat un teatru (construit între 1784-1788), o oranjerie și alte câteva clădiri. Becker a proiectat, de asemenea, biserica locală (reconstruită în anii 1850).

Până la vizita regelui Stanisław al II-lea din 1784, lucrările la palat au fost suspendate. Bunurile familiei Sapieha au fost naționalizate în urma Revoltei din noiembrie (1831). Trei ani mai târziu, ansamblul palatului a fost vândut pentru a fi utilizat ca fabrică de țesături.

În 1914, palatul a fost incendiat accidental de către lucrătorii din fabrică. Primul război mondial și dificultățile financiare ulterioare au împiedicat restaurarea clădirii până în 1930, însă palatul parțial restaurat a devenit o ruină din nou în numai cincisprezece ani, ca urmare a celui de-al doilea război mondial. Poarta ornată a palatului a supraviețuit și a fost recent restaurată.

Note

Legături externe

 Site-ul oficial
 Fotografii la Radzima org.
 Fotografii la Globus
 Ghidul Belarusului
 Site neoficial despre Rujanî
Castele din Belarus
Pages with unreviewed translations

Palatul din Rujanî


El Campeonato de Fútbol de 1957, fue la edición número 37 de Liga de Fútbol de Costa Rica en disputarse, organizada por la FEDEFUTBOL.

A partir de este campeonato comenzó una hegemonía del Deportivo Saprissa y Liga Deportiva Alajuelense, hasta finales de los años 70's. Además se da el primer descenso de un grande del fútbol costarricense, el Orión F.C., que volvería para 1959.

Se da nuevamente un campeonato con ocho equipos por el descenso de Moravia y Universidad de Costa Rica, situación que no se daba desde 1949.

Equipos participantes

Formato del Torneo

El torneo disputado a dos vueltas. Los equipos debían enfrentarse todos contra todos, el último lugar descendería automáticamente a Segunda División. Al final se presentó un empate en puntos entre Saprissa y Alajuelense, y se determinó el campeón mediante el goleo particular, lo cual a final favoreció al Saprissa.

Tabla de posiciones

Planilla del Campeón: Mario Pérez, Giovanni Rodríguez, Mario Cordero, Alex Sánchez, Marvin Rodríguez, Tulio Quirós, Rodolfo Herrera, Álvaro Murillo, Jorge Monge, José Luis Soto, Rubén Jiménez, Greivin Zumbado, Fernando Cordero, Napoleón Torres, Hernán Carboni, Rigoberto Rojas, Rodrigo Pacheco, Guillermo Hernández, Fernando Bertrand.

Goleadores

Descenso

El Orión F.C., desciende de forma automática al terminar último en el campeonato, mientras que El Carmen F.C., accede a Primera División al
campeonizar en la Segunda División.

Torneos

Referencias

Gerardo Coto para UNAFUT.com. "1957: Los goles mandan". https://web.archive.org/web/20170806140523/http://www.unafut.com/site/index.php?option=com_content&view=article&id=218%3A1957&catid=3&Itemid=35. Consultado en febrero de 2012.

1957
Costa Rica en 1957
Fútbol en 1957

Campeonato de Fútbol de Costa Rica 1957


Easter Sunday  é um filme de comédia americano dirigido por Jay Chandrasekhar e escrito por Ken Cheng e Kate Angelo, a partir de uma história de Cheng. O filme é estrelado por Jo Koy, Jimmy O. Yang, Tia Carrere, Brandon Wardell, Eva Noblezada, Eugene Cordero, Jay Chandrasekhar, Tiffany Haddish e Lou Diamond Phillips.

Easter Sunday foi lançado em 5 de agosto de 2022 nos Estados Unidos, pela Universal Pictures.

Elenco

Produção
Em 16 de fevereiro de 2021, foi anunciado que Jay Chandrasekhar dirigiria o filme Easter Sunday, com Jo Koy como estrela. Em abril, Eva Noblezada e Brandon Wardell se juntaram ao elenco. Em maio, Lou Diamond Phillips foi escalado como uma versão fictícia de si mesmo.

As filmagens começaram em 3 de maio de 2021, em Vancouver.  Em julho, a Universal Pictures anunciou que Jimmy O. Yang, Lydia Gaston, Rodney To, Jay Chandrasekhar e Tiffany Haddish também faziam parte do elenco.

Marketing
O primeiro trailer do filme foi lançado em 5 de maio de 2022.

Lançamento
Easter Sunday foi lançado em 5 de agosto de 2022 nos Estados Unidos, pela Universal Pictures. Ele foi provisoriamente agendado para 1 de abril de 2022. Em Portugal, foi lançado antes, em 4 de agosto de 2022.

Recepção

Bilheteria
Nos Estados Unidos e no Canadá, Easter Sunday foi lançado junto com Bullet Train e foi projetado para arrecadar US$ 5–7 milhões em  cinemas em seu fim de semana de lançamento.  O filme arrecadou US$ 2 milhões em seu primeiro dia, incluindo US$ 500 mil nas prévias de quinta-feira à noite. Foi lançado com US$ 6 milhões, terminando em sétimo lugar nas bilheterias. As mulheres representaram 55% do público, sendo 29% com mais de 45 anos; 37% eram asiáticos, com 31% caucasianos, 15% latinos/hispânicos e 11% afro-americanos. Arrecadou US$ 2,4 milhões em seu segundo fim de semana, terminando em 11º.

Resposta da crítica
No site agregador de críticas Rotten Tomatoes, 43% das 65 resenhas dos críticos são positivas, com nota média de 5/10. O consenso do site diz: "A representação revigorante de Easter Sunday é frustrantemente prejudicada por piadas obsoletas e uma abordagem sem imaginação de sua história familiar." O Metacritic atribuiu ao filme uma pontuação média ponderada de 41 em 100, com base em 18 críticos, indicando "críticas mistas ou médias". O público consultado pelo CinemaScore deu ao filme uma nota média de "B+" em uma escala de A+ a F, enquanto o PostTrak deu ao filme uma pontuação geral positiva de 71%, com 49% dizendo que definitivamente o recomendariam.

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 2022
Filmes em língua inglesa
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes sobre a Páscoa
Filmes sobre famílias disfuncionais
Filmes de comédia da década de 2020
Filmes gravados em Vancouver
Filmes da DreamWorks
Filmes da Universal Pictures

Easter Sunday


Mors veya deniz aygırı (Odobenus rosmarus), Kuzey Kutbu denizlerinde yaşayan yarı sucul bir memeli türü.

Deniz filleri ile karıştırılmaması gereken morsların iki alt türü bulunur:
 Odobenus rosmarus rosmarus
 Odobenus rosmarus divergens

Bu iki alt türden Pasifik morsu, diğer alt türe göre biraz daha büyük olur ve erkek bireylerin 1800 kilograma ulaşabildikleri gözlenmiştir. Erkeği, dünya üzerinde en büyük cinsel organa sahip 2. memelidir.

Köken bilimi
Mors kelimesi Slav kökenlidir ve birçok dilde yaygın olarak kullanılır. Bazı Batılı dillerdeki walrus, walross vb. karşılıkları Eski Norsça kökenlidir ve "balina atı" anlamına gelir.

Kaynakça

Kuzey Asya megafaunası
Avrasya megafaunası
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Mors


Chaetophoraceae, porodica zelenih algi iz reda Chaetophorales. Postoji 183 priznatih vrsta. I porodica i red dobile su ime po rodu Chaetophora.

Rodovi i broj vrsta

 Arthrochaete Rosenvinge 	1
 Caespitella Vischer 	1
 Cedercreutziella Vischer 	1
 Chaetomnion Skuja 	1
 Chaetonemopsis L.Gauthier-Lièvre 	1
 Chaetophora F.Schrank 	7
 Chaetophoropsis B.Wen Liu, Qian Xiong, X.Dong Liu, Z.Yu Hu & G.Xing Liu 	5
 Chloroclonium Borzì 2
 Chlorotylium Kützing 	2
 Choreoclonium Reinsch 	1
 Crenacantha Kützing 	1
 Diaphragma Geitler 	1
 Didymosporangium F.D.Lambert 	1
 Draparnaldia Bory 	23
 Draparnaldioides K.I.Meyer & Skabitschevsky ex Vishnyakov 	10
 Elaterodiscus P.J.L.Dangeard 	1
 Endoclonium Szymanski [Czymanski] 	3
 Endophyton N.L.Gardner 	2
 Entodictyon Schiffner 	1
 Epibolium Printz 	3
 Gloeoplax Schmidle 	1
 Gongrosira Kützing 	26
 Gongrosirella P.J.L.Dangeard 	1
 Hormotila Borzì 	3
 Hydraeophycus Molinari & Guiry 	2
 Ireksokonia Meyer 	1
 Iwanoffia Pascher 	1
 Jaagiella Vischer 	1
 Klebahniella Lemmermann 	1
 Kymatotrichon B.Schussnig 	1
 Leptosiropsis C.-C.Jao 	1
 Lochmiopsis Woronichin & Popova 	2
 Myxonema E.M.Fries 	1
 Myxonemopsis C.Meyer 	1
 Nayalia P.C.Silva 	1
 Periplegmatium Kützing 	1
 Pilinella Hollenberg 	1
 Pleurangium Skuja 	1
 Pleurococcus Meneghini 	5
 Pseudochaete West & G.S.West 	1
 Skvortzoviothrix Bourrelly 	1
 Sporocladopsis Nasr 	3
 Stigeoclonium Kützing 	47
 Streptochlora J.B.Petersen & J.B.Hansen 	1
 Thamniochloris P.J.L.Dangeard 	3
 Thamniolum Woronichin 	1
 Trichodiscus E.J.Welsford 	1
 Tumulofilum Beger 	1
 Uvulifera Molinari 	2
 Zoddaea Borzì 	1
 Zygomitus Bornet & Flahault 	1

Izvori

Chaetophorales

Chaetophoraceae


Evelyn Ward (født 21. maj 1923, død 23. december 2012) var en amerikansk skuespiller, kendt fra sine optrædener i musicals og på tv. Hun var mor til skuespiller/sanger David Cassidy.

Baggrund
Ward var født og opvokset i West Orange, New Jersey, datter af Ethel Laurinda Ward (født Wheeler) og Frederik Ward. Hun var af kolonial amerikansk, irsk, og schweizisk afstamning. Hendes forfædre var blandt grundlæggerne af Newark, New Jersey.

Karriere
Ward indledte sin karriere som teenager ved danse med The Roxyettes på Roxy Theatre i New York. Efter at have været dubleant for Mary Martin i musikalen Dancing in the Streets, der lukkede i foråret 1943, fik Ward sin Broadway-debut den sommer i musicalen Early to Bed. Hendes næste Broadway-roller omfatter The Firebrand of Florence (1945), Spring in Brazil (1945), Billion Dollar Baby (1946), og Along Fifth Avenue (1949)

Hendes efterfølgende roller var for det meste uden for New York, men hun vendte tilbage til Broadway-scenen i foråret 1958, hvor hun erstattede Gwen Verdon i hovedrollen i New Girl in Town. I 1967 dukkede Ward op i spillet And So to Bed på LA Theatre Center), hvor hendes søn David Cassidy også var med i truppen. I 1996, efter at hun egentlig havde trukket sig tilbage, var hun stjerne i Such a Pretty Face.

Hun optrådte også på natklubber i New York City og Boston, og optrådte i 1954 i et revyshow i Las Vegas.

I 1949, var Ward regelmæssigt på CBS game show Hold It Please, og i 1950-1951, var hun regelmæssigt med i ABC - serien The College Bowl (også kendt som The Chico Marx Show). Hendes andre roller omfatter The Man from U. N. C. L. E., Ben Casey, Dr. Kildare, Perry Mason, Mike Hammer, The Further Adventures of Ellery Queen, og Hallmark Hall of Fame.

Privatliv
Ward giftede sig med skuespilleren Jack Cassidy d. 28. juni 1948. Parret havde mødt hinanden i 1945, mens de var med i Broadway-musicallen The Firebrand of Florence. Ward og Cassidy fik en søn, David Bruce Cassidy, i 1950. Familien boede i Wards hjemstavn, West Orange. Ægteskabet mellem Jack Cassidy og Evelyn Ward endte i en hurtig skilsmisse i juli 1956.

I august 1956, giftede Cassidy sig med skuespillerinden Shirley Jones, som han havde haft et romantisk forhold til sommeren forinden. Ifølge Jones havde Cassidy og Ward to gange været separeret og havde fundet sammen igen, forud for Jones' møde med Cassidy, og deres ægteskab forblev vakkelvornt.

Efter skilsmissen fra Cassidy boede Ward og parrets søn med Wards forældre i West Orange indtil 1961, hvor Ward blev gift med filminstruktør Elliot Silverstein.

Ward havde kendt Silverstein i flere år, eftersom hun havde optrådt i teaterstykker i Boston-området som Silverstein instruerede i 1955 og 1957. Ward og Silverstein blev skilt i 1968. Senere, giftede Ward sig med Al Williams, der døde i 2005.

Ward bliver fra tid til anden forvekslet med film-direktøren Norman Z. McLeods hustru, som også hed Evelyn Ward.

Død
Ward døde den 23. december 2012 af demens. Hendes søn, David, døde den 21. november 2017. Hun efterlod sig to børnebørn.

Henvisninger

Skuespillere fra New Jersey

Evelyn Ward


Güneş balığı ya da Ay balığı ()(Mola mola. Latince mola değirmen taşı demektir), Molidae familyasına ait balık türüdür. Lezzetsiz ve kötü kokan etinden dolayı ticari değeri yoktur.

Özellikleri
Güneş balığının derisi 15 cm kalınlığındadır, İspermeçet balinasından sonra bütün organizmalar içinde en kalın deriye sahip canlı olma özelliğini taşır. Bu kalın derisinin üzerinde 50 civarı değişik parazit türü ve çeşitli mikroorganizmalar yaşar. Bu canlılar ay balığının karanlıkta parlamasına yol açabilirler. Güneş balıkları bazen, henüz bilinmeyen nedenlerden suyun yüzünde yan yatarlar. Geceleri bu şekilde su yüzünde yan yatarak derisinin mikroorganizmalar sayesinde parladığı anlarda ay ışığının su yüzündeki gölgesini andırır.

Güneş balıklarının yüzgeçleri sivridir ve köpek balığının yüzgeçlerine benzer. Sudan dışarıya dikilen sivri yüzgecini görenler, ay balığını köpek balığı zannedebilirler, ama Güneş balığı çok sakin bir hayvandır, örneğin kendisine yaklaşan dalgıçları çok sakin karşılar.

Vücutları, balon balığında ve bazı diğer Tetraodontiformes takımına ait balıklarda görülen tetrodotoksin zehirini üretebilir.

Güneş balıklarının sayıları denizlerin kirlenmesiyle azalmaya devam etmektedir.

Fiziksel özellikleri
En büyükleri ağzından kuyruğuna kadar 3 metre, sırt yüzgecinden anal yüzgecine kadar 4 metre ve 2 ton ağırlığa kadar varabilirler. 25-30 yaşına kadar varabildikleri tahmin edilir. 2 ton ağırlıkları dikkate alınarak, toplam 27.000 balık türünü kapsayan kemikli balıklar sınıfının en büyük balığı denilebilir (çünkü boyları 7-8 metreye kadar varan mersin balıklarının ağırlıkları en fazla 1,5 tondur).

Kaba yapılı vücudunun sanki yarısı eksikmiş gibi görünmektedir. Karın yüzgeçlerinin de eksik olması bu görüntüyü daha da ilginçleştirir.

Daha henüz yavru olan ay balıklarının iyi gelişmiş ve kullanışlı bir kuyruk yüzgeçleri vardır, ama balıklar büyüdükçe kuyruk yüzgeçleri de gittikçe genişler ve sonunda dalgalı uzun bir perde oluşturur. Bu yüzgecini ilerlemek için kullanamaz, yalnızca çok büyük olan sırt ve anal yüzgeçlerinin gücü ile ileriye doğru hareket eder. Güneş balığı iyi bir yüzücü değildir ve hareketleri çok kabadır.

Sadece iki türden oluşan Mola cinsinin diğer türü Mola ramsayi'dir. Bu türün vücut yapısı biraz daha kibardır.

Dişileri 300 milyon yumurta döker. Bunların çoğu diğer balıklara yem olur. Yumurtadan çıkan yavrular sadece 2-3 milimetre büyüklüğündedirler ve böylece annelerinin büyüklüğü ile orantılı bakış açısından hayvan aleminin en küçük yavrularıdırlar. Yavru balıkların uzun bir dikenleri vardır.

Besinlerini deniz anaları, plankton, küçük balıklar ve diğer küçük deniz hayvanları oluşturur.

Dağılımları
Ay balıkları özellikle Asya'nın, Afrika'nın ve Avustralya'nın ılık denizlerinde bulunurlar ve 1000 metre derinliğe kadar dalabilirler. Yaz zamanında yoğunlukla Akdeniz'de de görülebilirler. Türkiye'de Ege ve Marmara denizinde nadiren de olsa görülmektedir.

Resimler

Dış bağlantılar
 Güneş balığı
  Güneş balığı
 Jens Kuhfs fotoğraflarında Güneş balığı

Kaynakça

Tetraodontiformes
Zehirli balıklar
Türkiye'deki balıklar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Güneş balığı


الفلفل الحلو أو الفلفل الرومي  هو مجموعة أصناف تتبع نوع الفليفلة الحولية من الفصيلة الباذنجانية. ويسمى أيضاً في بعض الدول العربية بـ "حبحر بارد"، ويأتي على ألوان الأخضر والأصفر والأحمر والبرتقالي.

الوصف النباتي
نباتات عشبية حولية.

الأنواع المختلفة

معرض الصور

انظر أيضا
 فلفل حريف
 البابريكا
 فلفل حار
 فلفل إفرنجي

مراجع

وصلات خارجية
 كيفية تحميص الفلفل

باذنجانية
بهارات
فليفلة حارة
محاصيل الأمريكتين
محاصيل زراعية

فلفل حلو


Alexandru Breban (n. 1 august 1876, Someșeni, județul Satu Mare – d. 12 ianuarie 1944, Ierud, Maramureș) a fost un preot român și delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Date biografice
A fost preot greco-catolic și deputat de drept al protopopiatului greco-catolic Baia Mare la Adunarea Națională de la Alba Iulia.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Nașteri în 1876
Decese în 1944
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți
Maramureșeni
Cetățeni de onoare ai Băii Mari

Alexandru Breban


إولالون (Εύλαλον) هي مدينة في كسانثي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 937 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

إولالون (كسانثي)


La Telemaratón fue un evento anual, creado y producido por Antena 3, desde 1993 hasta 2001.

Primera edición: 1993
La velada, contó con la conducción general de: Emilio Aragón, Pepe Carroll, Belén Rueda e Irma Soriano. Se recaudó un total de 212 millones de pesetas (1 274 145,66 €), destinadas a las fundaciones Cáritas, Cruz Roja y Nuevo Futuro.

Segunda edición: 1994
La velada, contó con la conducción general de: Chiquito de la Calzada, Isabel Pantoja Bibí Andersen, Jesús Puente, Irma Soriano y Jesús Hermida. Se recaudó un total de 186 000 000 de pesetas (1 117 882,51 €), destinadas a las fundaciones Cáritas, la Asociación Española de la Lucha contra el Cáncer y la Unión de Entidades Síndrome de Down.

Tercera edición: 1995
La velada, contó con la conducción general de: Jesús Hermida y Nieves Herrero. Se recaudó un total de 104 000 000 de pesetas (625 052,59 €), destinadas a las fundaciones Asociación Española de Lucha contra el Cáncer, la Fundación de Ayuda a la Drogadicción y la Fundación Antisida Española.

Cuarta y quinta edición: 1996
La cuarta edición, se ha realizado, ya no con el nombre de Telemaratón, pero se llamó: La noche solidaria: ¡Paremos la tragedia del Zaire!. Condujo Jesús Hermida, y la recaudación, fue de 85 millones de pesetas (510 860,29 €).

La quinta edición, se ha realizado con Constantino Romero y Ángeles Martín. Se ha recaudado 117 millones de pesetas (703 184,16 €)

Sexta edición: 1997
La sexta edición, se ha realizado con Ana Rosa Quintana y Rosa Villacastín. Se ha recaudado 91 millones de pesetas (546 921,01 €)

Séptima edición: 1998
La séptima edición, se ha realizado con Jesús Hermida y Pedro Rollán. Se ha recaudado 111 millones de pesetas (667 123,44 €)

Octava edición: 1999
La octava edición, se ha realizado con Ana Rosa Quintana y Constantino Romero. Se ha recaudado 151 millones de pesetas (907 528,28 €)

Novena edición: 2000
La novena edición, se ha realizado con Ana Rosa Quintana y Antonio Hidalgo. Se ha recaudado 142 millones de pesetas (853 437,19 €)

Décima edición: 2001
La décima edición, se ha realizado con Ana Rosa Quintana, bajo el lema: 10 años de sonrisas. Se ha recaudado 150 millones de pesetas (901. 518,16 €) a la fundación Acción Contra el Hambre.

Referencias

Programas de televisión de variedades de España

Telemaratón (programa de Antena 3)


«Forget and Not Slow Down» es el primer sencillo del sexto álbum de estudio —Forget and Not Slow Down— de la banda estadounidense de rock cristiano Relient K. Forget and Not Slow Down en su primera semana llegó al # 11 en las listas de sencillos de rock de iTunes.

Sencillos de 2009
Sencillos de Relient K
Relient K

Forget and Not Slow (canción)


Utakmice za prvaka
NK Kordun Krnjak - NK Dinamo Mali Erjavec 1:3
NK Dinamo Mali Erjavec - NK Kordun Krnjak 0:3

Prvak 1. općinske nogometne lige Karlovac je postao NK Kordun Krnjak.

Bilješke
Posto su NK Kordun Krnjak i NK Dinamo Mali Erjavec bili izjednačeni, odigrane su po dvije utakmice za prvaka
NK Slunj je kažnjen oduzimanjem 3 boda

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 301

1989-90
Karlovac-1

1. općinska nogometna liga Karlovac 1989./90.


فابيو مورو  (مواليد 13 يوليو 1975 في باسانو دل غرابا - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كييفو فيرونا الإيطالي منذ 2007 في مركز الظهير الأيمن .

روابط خارجية

مراجع

مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بارما
لاعبو تورينو
لاعبو رافينا
لاعبو ساليرنيتانا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من فينيتو
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو مونزا
مواليد 1975
مواليد في باسانو دل غرابا

فابيو مورو


El  lago Eling () o lago Ngoring ()o lago Ngoreng () es un lago de agua dulce de China localizado en la cuenca del río Amarillo, que se encuentra en el sureste de la provincia de Qinghai. El nombre del lago significa «Largo Lago Azul» en idioma tibetano.  El lago tiene una superficie de 610,7 km² y drena una amplia cuenca de 18.188 km². Está a una altura de 4.268 m y tiene una longitud de 32,3 km, con una anchura media de 18,9 km (con máximo de 31,6 km).

Es un humedal de importancia internacional declarado según el Convenio de Ramsar (ver Lista Ramsar de humedales de importancia internacional). Se encuentra al este de otro sitio Ramsar muy cercano, el lago Zaling. Ambos lagos forman parte de la Reserva natural nacional de Sanjiangyuan.

Sitio Ramsar
En 2004, el lago y humedales adyacentes se declara sitio Ramsar con el número 1436 y una extensión de 659 km2 (34°54'N 97°40'E). Se trata del mayor lago de agua dulce en la cuenca del río Amarillo, seguido por su vecino, el lago Zaling, junto con el cual regula los recursos hídricos de la región. A más de 4200 m, es el hábitat de especies como el halcón sacre y la grulla cuellinegra. Entre los mamíferos figuran el ciervo de hocico blanco y el yak, así como diversas especies de peces endémicos, como Gymnocypris eckloni Herzenstein y Gymnodiptychus ptychocheilus Herzenstein. Las plantas de esta zona subalpina del Himalaya, se usan como hierbas medicinales. El sitio es también uno de los seis sitios de peregrinaje del budismo tibetano. Las amenazas al sitio pasan por el cambio climático y el retroceso de los glaciares.

Reserva natural nacional de Sanjiangyuan

La Reserva natural nacional de Sanjiangyuan, de 152.300 km2, fue creada en 2000. Incluye la Reserva natural de Longbaotan, de 100 km2, establecida en 1987, principalmente para la protección de la grulla cuellinegra y su hábitat de reproducción. Asimismo, incluye los lagos Ngoring Hu (Eling) y Gyaring Hu (Zaling), ambos sitios Ramsar.

Sanjiangyuan significa 'el origen de tres ríos', a saber, el Yangtsé, el Amarillo y el Mekong. Esto es posible debido a su gran extensión en las faldas del Himalaya, entre la provincia de Sichuan y la región Autónoma del Tíbet. Los hábitats naturales van desde el bosque montano en la parte inferior oriental de la reserva a pastizales alpinos fríos y desierto en la parte alta occidental de la reserva. La Reserva Natural Nacional de Longbaotan incluye montañas y humedales formados por lagos y pantanos, en los que se reproducen la grulla cuellinegra y otras aves migratorias.

Notas

Enlaces externos

Lagos de altitud de China
Lagos de la provincia de Qinghai
Lago Eling
Sitios Ramsar en China
Lagos de China

Lago Eling


උපරි-ප්‍රථිවි ග්‍රහලෝක යනු පෘථිවියට වඩා වැඩි ස්කන්ධයකින් යුතු එනමුත් වායු ග්‍රහලෝක වලට වඩා ස්කන්ධය අඩු ග්‍රහලෝකයි.

උපරි-ප්‍රථිවි ග්‍රහලෝක


This is a list of cities and towns in Oman.

See also

 Governorates of Oman
 Provinces of Oman

Cities

List of cities in Oman


An Schoenoxiphium lehmannii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth och Ernst Gottlieb von Steudel. An Schoenoxiphium lehmannii in nahilalakip ha genus nga Schoenoxiphium, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoxiphium

Schoenoxiphium lehmannii


Vermont/Beverly es una estación subterránea en la línea B del Metro de Los Ángeles y es administrada por la Autoridad de Transporte Metropolitano del Condado de Los Ángeles. La estación se encuentra localizada en la Avenida Vermont y Beverly Boulevard en el barrio Koreatown en Los Ángeles, California.

Conexiones de autobús
Servicios del Metro
Metro Local: 14, 204
Metro Rapid: 754

Referencias

Enlaces externos

 Información general de la estación

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1999
Estaciones de la Línea B (Metro de Los Ángeles)

Vermont/Beverly (Metro de Los Ángeles)


فيصل علي ، لاعب كرة قدم إماراتي.

يلعب مع نادي العين.

يلعب مع منتخب الإمارات لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إماراتيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو كرة قدم إماراتيون
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 2002
لاعبو نادي العين
لاعبو نادي دبي
منافسون في الألعاب الآسيوية من الإمارات العربية المتحدة
مواليد 1402 هـ
مواليد 1981

فيصل علي


Thomas van den Belt, né le  à Zwolle aux Pays-Bas, est un footballeur néerlandais qui évolue au poste de milieu défensif au Feyenoord Rotterdam.

Biographie

PEC Zwolle
Né à Zwolle aux Pays-Bas, Thomas van den Belt est formé par le club de sa ville natale, le PEC Zwolle, qu'il rejoint en 2012, en provenance du . Il signe son premier contrat professionnel avec le PEC Zwolle le .

Il joue son premier match en équipe première lors d'une rencontre d'Eredivisie de la saison 2020-2021, le  face au Sparta Rotterdam. Il entre en jeu à la place de Yūta Nakayama lors de cette rencontre remportée par son équipe sur le score de quatre buts à zéro.

Le , van den Belt prolonge son contrat avec Zwolle, avec une année en option.

Le , il inscrit ses deux premiers buts en professionnel, lors d'une rencontre de championnat face au Willem II Tilburg. Titulaire ce jour-là, il permet à son équipe de l'emporter avec ses deux réalisations (2-0 score final). Van den Belt est alors utilisé au milieu de terrain dans un rôle plus offensif qu'à son habitude, par son entraîneur .

Feyenoord Rotterdam
Lors de l'été 2023, Thomas van den Belt rejoint le Feyenoord Rotterdam. Le joueur s'était déjà mis d'accord avec le club le 29 mars 2023 et le transfert est officialisé le 26 juin 2023. Il signe un contrat courant jusqu'en juin 2027. Le Feyenoord est le club dont il était fan durant son enfance.

En sélection
En octobre 2018, Thomas van den Belt est convoqué pour la première fois avec l'équipe des Pays-Bas des moins de 18 ans. Il joue deux matchs lors de ce rassemblement, le premier le 17 novembre contre la Belgique où il est titularisé (2-2 score final) et le second deux jours plus tard, en entrant en jeu contre l'Irlande (défaite 1-0 des jeunes néerlandais). Ce sont ces deux seules apparitions avec cette sélection.

Vie privée
Thomas van den Belt est le fils de Gerald van den Belt, ancien football ayant également été directeur sportif du SC Cambuur.

Notes et références

Liens externes

Footballeur néerlandais
Joueur du PEC Zwolle
Joueur du Feyenoord Rotterdam
Naissance en juin 2001
Naissance à Zwolle

Thomas van den Belt


Dejima (出島, ordret oversat "udgangsø"; også Desjima eller Deshima, af og til latiniseret som Decima) var en lille vifteformet, kunstig ø anlagt i Nagasaki-bugten i 1634. Øen var knyttet til fastlandet via en 4,5 meter lang stenbro.

Øen, som blev skabt ved at grave en kanal gennem en smal halvø, var det eneste sted i Japan, hvor handel mellem Japan og verden uden for kunne finde sted i en periode over 200 år fra 1634 til 1854. Denne periode sammenfalder omtrent med Tokugawa-shōgunatet. Dejima blev etableret for at kontrollere udenlandske handelsmænd som del af en selvpålagt isolationistisk politik kaldet "sakoku".

Historie
I første omgang etableret for at huse portugisiske handelsmænd og del af undertrykkelsen af kristendommen, som var blevet stærk i Nagasaki-regionen, blev senere kinesiske og nederlandske skibe tilladte fra 1641. Efter Shimabara-oprøret i 1637-1638 blev portugiserne bortvist fra Dejima i 1639. Det nederlandske ostindiske kompagni stod for den største del af handelen de næste 200 år, med gode afkast og god rentabilitet til trods for betydelige restriktioner. Udlændingene blev bevogtet på øen og fik ikke lov til at komme ind på fastlandet, i perioder fik ikke flere end to skibe lov til at komme til Dejima. Udlændinge, som blev påtruffet i Japan uden for denne ø i Edo-perioden, risikerede at blive henrettet. Med få undtagelser (handelsmænd, regeringsembetsmænd og prostituerede), måtte japanerne heller ikke besøge Dejima. Det fandtes omkring 60 bygninger på Dejima, og mellem 10 og 15 hollændere boede der til enhver tid, alle mænd: handelsmænd, sekretær, læge, kok, og tjenere fra Java.

Efter 1715 fik blot to nederlandske skibe lov til at komme til Dejima hvert år. Totalt var det omtrent 600 nederlandske anløb af Dejima mellem 1641 og 1860. Nederlænderne kom med råsilke, tekstiler, læder og farvestoffer, og de købte umøntede ædelmetaller, mønter, kamfer og andet.

Øen strakte sig over et område på mellem 13.000 og 15.000 m². I dag er øen landfast og en del af byen, men i februar 2017 begyndte bygningen af en ny, 38.5 meter lang bro, som forventedes at blive færdig i november samme år.

Dejima nederlandske handelspost er et japansk nationalmonument.

I litteraturen
Dette specielle handelsmiljø er skildret i en roman fra 2010 af den engelske forfatteren David Stephen Mitchell, kaldet The Thousand Autumns of Jacob de Zoet.

Noter

Eksterne henvisninger
 Dejima: The Island Comes Back to Life

Japans historie
Tidligere øer
Øer i Japan

Dejima


Rietavas (Rietavo savivaldybė) ist eine Gemeinde (wörtlich: "Selbstverwaltung") in Litauen. Neben der Stadt Rietavas umfasst sie das Städtchen Tverai mit 680 Einwohnern sowie 104 Dörfer. Die Gemeinde hatte 2007 10.204 Einwohner. Das zuständige Gericht für die Gemeinde ist Kreisgericht Plungė (bis 2018).

Amtsbezirke
Sie ist eingeteilt in 5 Seniūnijas (Ämter):
 Daugėdai
 Medingėnai
 Rietavas Stadt
 Rietavas Land
 Tverai

Partnerstädte
 Menden (Sauerland) (Deutschland)
 Saerbeck (Deutschland)
 Gulbene (Lettland)

Weblinks

Rietavas

Gemeinde Rietavas


Vedat Ali Dalokay (10 Kasım 1927, Elazığ – 21 Mart 1991, Kırıkkale), Türk mimar ve siyasetçi, eski Ankara  Belediye Başkanı.

Yaşamı
İlk, orta ve lise öğrenimini memleketi Elazığ'da tamamlayan Dalokay, 1949 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'ni bitirdi. 1950-1951 yılları arasında PTT ve Bayındırlık Bakanlığı'nda mimar olarak görev yaptı. 1951-1952 yılları arasında Paris'teki Sorbonne Şehircilik Enstitüsü'nde lisansüstü çalışması yaptı. 1954 yılında Ankara'da kendi mimarlık atölyesini kurdu. 1964-1968 yılları arasında Ankara Mimarlar Odası şube başkanlığı ve Mimarlar Odası genel sekreterliği yaptı.

Belediye başkanlığı dönemi
Vedat Dalokay, 1973 Yerel Seçimlerinde Ankaralı seçmenlerin %62'sinin oyunu alarak CHP'den Belediye Başkanı oldu, bu görevi 1977 yılına kadar sürdürdü. Ankara ulaşımını kavşaklar yoluyla düzenlemesi nedeniyle kendisine "göbekçi Dalokay" denildi. Sıhhiye'deki "Hitit Güneşi Anıtı ve Lozan Meydanı" Dalokay'ın başkanlık döneminde yapıldı. Ankara belediyesinin amblemi onun döneminde Hitit güneşi olarak kullanılmaya başlandı. Altınpark, Abdi İpekçi, Kuğulu ve Seğmenler Parkları onun başkanlığı döneminde yapıldı; Uydukent, Batıkent projeleri hazırlandı. Dalokay, Belediye başkanlığını 1977 yılında %52 oyla seçilen Ali Dinçer'e bıraktı. Siyaset ve yönetimde tekrar etkin bir görev almadı.

Mimari eserleri ve ödülleri
Dalokay, birçok proje yarışmasında ödüller almış bir mimardır. Katıldığı çeşitli uluslararası proje yarışmalarında birincilik almıştır. Bu yarışmalar: İslamabad Kral Faysal Camii (Pakistan, 1970), Cidde İslam Kalkınma Bankası Genel Merkezi (Suudi Arabistan, 1980), Başbakanlık Kompleksi (Pakistan, 1984), İstanbul Taksim Alanı (1987), Pakistan Ulusal Anıtı (1977) proje yarışmalarında birincilik kazandı. Ankara Kocatepe Camii için yaptığı projenin gerçekleştirilmesi ise mümkün olmadı. Bu yapının temelleri dahi atılmışken, geleneksel cami imgesine ters düştüğünü iddia edenlerin baskısıyla uygulanmadı; yapı değiştirilerek Osmanlı camisi özelliklerini taşıyan bugünkü camii inşa edildi. Kabuk Kubbe sistemi ayakta durmayacağı için temelleri atılmış olmasına rağmen proje iptal edildi.

ODTÜ'de yapılan çalışmalar sonucu hazırlanan 35 sayfalık raporda kubbenin ayakta duramayacağı belirtildi. Bunun üzerine Almanya'dan getirtilen kabuk konusunda çalışmaları olan uzman da bu raporu doğruladı ve kendi ifadesiyle "yapımında 1cm bile hata olsa kubbe çöker" dedi. Bunun üzerine kubbenin yapımını üstlenmesi istenildi, fakat durumunun müsait olmadığı gerekçesiyle kabul etmedi.

Alanya Belediyesi binası da Vedat Dalokay projesidir.

Edebi eserleri ve ödülleri
Dalokay edebiyatla da ilgilenmiştir. "Kolo" adlı çocuk romanı ile 1980'de TDK Çocuk Yazını Ödülü'nü ve bu kitabın İngilizce çevirisiyle 1995 yılında "ALSC Mildred L. Batchelder Onur Ödülü"nü kazandı. Bu romanda Keban Barajı'nın suları altında kalan bir köyde yaşayan Şeko Bacı ile keçisi Kolo'nun hikâyesini anlattı.

Ölümü
Vedat Dalokay, 21 Mart 1991'de Kırıkkale yakınlarında geçirdiği bir trafik kazasında eşi Ayçe Dalokay (44) ile birlikte öldü. Kazada yaralanan oğulları Barış Dalokay (17) ise 27 Mart 1991 günü yaşama veda etti.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 555K

Dış bağlantılar

 Çankaya Belde AŞ
 YKY
 Vedat Dalokay Kokteyl ve Nikâh Salonu

1927 doğumlular
1991 yılında ölenler
Ankara Büyükşehir Belediye başkanları
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk mimarları
Elazığ doğumlular
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
SHP Parti Meclisi üyeleri
Kırıkkale'de ölenler
Türkiye'de trafik kazasında ölenler
Trafik kazasında ölen siyasetçiler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Vedat Dalokay


An Dactylorhiza baumanniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.Hölzinger ngan Siegfried Künkele. An Dactylorhiza baumanniana in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza baumanniana


Cet article présente les différents moteurs utilisés dans les modèles du groupe Chrysler, de FCA US LLC, et de Stellantis North America. Ils sont présentés par constructeur. Les versions des moteurs Chrysler sont nommées de par leur taille en pouces cubes.

Chrysler

4 cylindres en ligne
1926 - 1933 : Flathead 4

1981 - 1995 : K Engine

1994 - 2010 : PowerTech

2007 - Aujourd'hui : World Engine

 1.8, 2.0 et 2.4 "World Engine" (2007 - 2017)
 2.0 et 2.4 "Tigershark" (2012 - actuel)

Six cylindres
1924 - 1959 : Flathead 6

1959 - 2000 : Slant-6

1970 - 1981 : Hemi-6 (Australie)

1987 - 2004 : 3,9 L/238 LA et Magnum

1989 - 2011 : 3.3 & 3.8 OHV V6

1993 - 2010 : SOHC V6

1998 - 2010 : LH Engine

2002 - 2013 : PowerTech

2010 - Aujourd'hui : Pentastar

Huit cylindres
1930 - 1950 : Flathead 8

1951 - 1958 : FirePower (Hemi)

1955 - 1958 : Polyspheric V8

1968 - 1969 : Chrysler Ball-Stud Hemi (A279)

Small Block
1956 - 1961 : A - Premier V8 small block de Chrysler.

1964 - 1992 : LA

 273
 318
 340
 360

1992 - 2003 : Magnum

 318
 360

1999 - 2009 : PowerTech

2003 - Présent : Hemi

 5.7L Hemi - Le plus petit moteur Hemi moderne, appelé Eagle, introduit en 2002. En hybride sur le Chrysler Aspen.
 6,1L Hemi - Un Hemi moderne plus gros, produit de 2004–2010.
 6.4L Hemi - Un moteur Hemi moderne de plus gros alésage, appelé Apache, introduit en 2011.
 6.2L Hemi - Un moteur Hemi suralimenté, appelé Hellcat, introduit en 2014.
 6.2L Hemi - Un moteur Hemi suralimenté, appelé Demon, introduit en 2017.

Big Block

1958 - 1978 : B

 350
 361
 383
 400

1959 - 1978 : RB

 383
 413
 426 Wedge
 440

1964 - 1971 : Hemi

 426

V10
Viper V10 - Une évolution du design LA, réalisée en aluminium.

Magnum V10 - Un moteur en fonte similaire a été fabriqué pour les camions Dodge Ram.

Turbine
1954 - 1980 : Moteur à turbine

AMC
Chrysler a acquis un certain nombre de moteurs après avoir acquis AMC en 1987.

4 cylindres en ligne

 1987 - 2002 : AMC I-4

6 cylindres en ligne

 AMC I-6

V8

 AMC 360 - Les V8 "GEN-3" d'American Motors ont été introduits pour l'année modèle 1970 dans les voitures d'AMC. Les moteurs "GEN-3" étaient disponibles dans les véhicules utilitaires Jeep à partir de 1971. Ce n'est pas le même que le V8 360 de Chrysler. Chrysler a poursuivi la production du moteur AMC 360 après le rachat d'AMC en 1987 pour propulser le Jeep Wagoneer (SJ) qui a été produit jusqu'en 1991. C'était l'un des derniers moteurs voiture/camion à carburateur construits en Amérique du Nord. Chrysler n'a jamais utilisé ce moteur dans aucun autre véhicule.

Cummins

6 cylindres en ligne

Cummins B-Series

 6BT - 5.9L Diesel I6 utilisé dans le Dodge Ram, 1989–1998
 BSI - 5.9L Diesel I6 utilisé dans le Dodge Ram, 1998–2007
 B6.7 - 6.7L Diesel I6 actuellement utilisé dans le Dodge Ram

Mitsubishi

3 cylindres en ligne

 Mitsubishi 3A92 1,2 L - Utilisé dans la Dodge Attitude (2015-)

4 cylindres en ligne

 Orion G12B 1.4
 Orion G15B 1.5
 Orion 4G15 1.5
 Saturne 4G32 1.6
 Saturne G32B 1.6
 Sirius 4G61 1.6 DACT
 Saturne 4G37 1.8
 Astron G52B 2.0
 Sirius 4G63 2.0 DACT
 Sirius G63B 2.0
 Sirius 4G64 2.4
 Astron G54B 2.6

Six cylindres

 1978 - 1979 : 6DR5
 2.5L 6G73 - Utilisé dans les Chrysler Sebring, Dodge Avenger, Chrysler Cirrus et Dodge Stratus
 3.0L 6G72 - Utilisé dans la Plymouth Acclaim / Dodge Spirit et dans les Dodge Caravan / Plymouth Voyager de 1987–2000, mais également dans les Dodge Dynasty, Chrysler LeBaron, Chrysler TC, Chrysler New Yorker, Dodge Daytona, Dodge Stealth, Chrysler Sebring (coupé), Dodge Stratus (coupé), Dodge Shadow ES et dans la Plymouth Duster

Mercedes-Benz

Quatre cylindres

 OM611 - 2,1L diesel (2002-2004)
 OM646 - 2,1L diesel (2004-2010)
 OM651 - 2,1L diesel (2011-)

Cinq cylindres

 OM647 - 2,7L diesel

V6

 OM642 - 3.0L diesel V6 utilisé dans les Chrysler 300 de 2006 à 2010, les Jeep Grand Cherokee de 2005 à 2010 et dans les Jeep Commander de 2006 à 2010.
 M112 E32 - 3,2L V6 utilisé dans la Chrysler Crossfire de 2003 à 2007.
 M112 E32 ML - 3,2L V6 Compressé utilisé dans la Chrysler Crossfire SRT-6 de 2005 à 2006.

V12

 M120 V12 - Utilisé dans la Chrysler ME-412.

VM Motori

Quatre cylindres

 425 OHV 2,5L diesel
 R425 DOHC 2,5L diesel
 R428 DACT 2,8L diesel
 RA428 DACT 2,8L diesel
 A428 DACT 2,8L diesel

Cinq cylindres

 531 OHV - 3,1L diesel

V6

 A630 DOHC - V6 diesel de 3,0 L actuellement utilisé dans les Jeep Grand Cherokee et Chrysler 300 / Lancia Thema
 L630 DOHC  - V6 diesel de 3,0 L (spécifications américaines) utilisé dans les Jeep Grand Cherokee et Ram 1500

Fiat

3 cylindres en ligne

 Firefly 1.0 L Turbo Multiair II (2018-)
 Firefly 1.0 L BSG MHEV (2020-)

4 cylindres en ligne

 FIRE 1.4L Turbo Multiair (2012-)
 Firefly 1,3 L Turbo Multiair II (2018-)
 E.torQ 1.6 et 1.8 L (2014-)
 Diesel Multijet 1.6, 2.0 et 2.2L (2014-)
 Multijet 3.0L Iveco JTD diesel (2014-)

PRV (Peugeot, Renault, Volvo)

V6

 1989 - 1990 : Moteur PRV de 3,0L

Hyundai

4 cylindres en ligne

 Hyundai Alpha 1,4 et 1,6 L (utilisé dans la Dodge Attitude de 2005 à 2018)

Autres

 Chrysler Royaume-Uni
 1.5L Hillman four
 Renault
 J8S 2,1L diesel
 Douvrin 2,2L
 Volkswagen
 1.7L
 2.0
 2.0L TDI PD diesel
 SimcaType 315
 Tritec 1.6 (1999-2007)

Notes et références

Automobile Chrysler
Plates-formes Chrysler
Liste en rapport avec l'automobile

Liste des moteurs Chrysler


Modeller kuramı, matematiksel konseptleri küme kuramı temelinde inceleyen ya da başka bir deyişle matematiksel sistemlerin dayandığı modelleri araştıran matematik dalıdır. Modeller kuramı, 'dış dünyada' matematiksel nesnelerin var olduğunu varsayar ve nesneler, nesneler arasında bazı işlemler ya da bağıntılar ve bir aksiyomlar kümesi verildiğinde, nelerin nasıl tanıtlanabileceğine ilişkin sorular sorar.

Seçim aksiyomu ve süreklilik hipotezinin küme kuramının diğer aksiyomlarından bağımsız olduğu tespiti modeller kuramından doğan en ünlü sonuçlardır (Paul Cohen ve Kurt Gödel tarafından tanıtlanmıştır). Hem seçim aksiyomunun hem de seçim aksiyomu negasyonunun küme kuramının Zermelo-Fraenkel aksiyomlarıyla uyumlu olduğu tanıtlanmıştır. Bu sonuçlar model teorisinin özel bir uygulaması olan Aksiyomatik küme kuramı dalının bölümleridir.

Modeller kuramının pratik bir uygulama örneği reel sayılar kuramıyla verilebilir. Her nesnenin bir reel sayı olduğu bir nesneler kümesi ve  {×,+,-,.,0,1} gibi bir bağıntılar ve/ya da fonksiyonlar kümesini ele alalım. Bu dilde kuracağımız örneğin "∃ x (x × x = 1 + 1)" önermesinin reel sayılar için doğru olduğu yani belirtilen koşulu sağlan bir x olduğu bellidir; fakat aynı önerme rasyonel sayılar için yanlıştır. Buna karşın "∃ x (x × x = 0 - 1)" önermesi reel sayılar için yanlıştır. Önermeyi doğru yapmak için sabit bir simge i ve yeni bir aksiyom "i × i = 0 - 1" ekleyerek kompleks sayıları tanımlayabiliriz.

Buna göre modeller kuramı matematiksel sistemler içinde nelerin tanıtlanabilir olduğu ve bu sistemlerin kendi aralarındaki ilişkilerle ilgilenir. Özel olarak modeller kuramı bir sisteme yeni aksiyomlar ya da yeni dil yapıları eklendiğinde ne gibi sonuçlar ortaya çıktığını araştırır.

İlgili konular
 Tersine Matematik
 Tanıtlama kuramı

Model teorisi


Adem Dursun (d. 26 Aralık 1979, Yıldızeli, Sivas), Türk futbolcudur.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
10 yaşındayken Sivas Güvenspor'un altyapısında futbola başlayan Adem Dursun, Güvenspor kapandıktan sonra Volkanspor'a geçti. Ankara Karması için altyapı seçmelerine katılan Adem bir yıl sonra genç millî takımın 30 kişilik aday kadrosuna çağrıldı. millî takıma seçilmeyi başaran Adem Dursun, ardından bir sene Sivasspor'da amatör olarak top koşturdu. Daha sonra MKE Ankaragücü seçmelerine katılan Adem, burada gösterdiği performansı beğenilince Başkent ekibinin formasını giymeye başladı. Ankaragücü altyapısında oynarken Ankara 50. Yıl Lisesi futbol takımında da yer aldı. Bu takım 1997 yılında Peru'da yapılan Liselerarası Dünya Şampiyonası'nda Dünya şampiyonu olmuştur. 10 yıl boyunca Ankaragücü Kulübü'nde futbol oynayan Adem 2005-2006 sezonunun başında Beşiktaş ile 1 yılı opsiyonlu 2 yıllık sözleşme imzaladı.

2005/2006 sezon ortasında Gaziantepspor'a transfer edilmiştir. 1 Eylül 2006 tarihinde Gaziantepspor'dan Gençlerbirliği'ne transfer oldu. Gençlerbirliği'nde oynadığı ilk maç; 2006-2007 Sezonu Türkiye Kupası 2. turunda gerçekleşti. Adem Dursun 2007/2008 sezonunda Kayseri Erciyesspor'a transfer omuştur.

Başarıları
Beşiktaş
 Türkiye Kupası: 2005-06

Kaynakça

Dış bağlantılar

 kicker dergisi İnternet Sitesi - Adem Dursun Profili
 Gençlerbirliği'nde oynadığı maçlar

1979 doğumlular
Yıldızeli doğumlular
Beşiktaş JK futbolcuları
Gençlerbirliği SK futbolcuları
Adana Demirspor futbolcuları
Boluspor futbolcuları
Kayseri Erciyesspor futbolcuları
Gaziantepspor futbolcuları
Gölcükspor futbolcuları
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
1. Lig futbolcuları
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Yaşayan insanlar
Resim aranan futbolcular
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları

Adem Dursun


Coloplast A/S é uma empresa multinacional dinamarquesa que desenvolve, fabrica e comercializa dispositivos e serviços médicos relacionados à ostomia, urologia, incontinência urinária e tratamento de feridas.

História
Em 1954, a irmã de Elise Sørensen, a irmã de uma enfermeira dinamarquesa, passa por uma cirurgia para remoção de um tumor de cólon. Como resultado da cirurgia, irmã de Sørensen ficou com uma ostomia definitiva, e desenvolveu problemas para sair de casa devido a ausência dispositivos protéticos funcionais. Sørensen, utilizando um saco plástico fino e um anel adesivo desenvolveu a bolsa de ostomia. Após o feito, ela tentou contato com diversas empresas de plástico, mas nenhuma queria assumir a fabricação do produto. Entretanto, Aage Louis-Hansen, um empresário do plástico que era casado com uma enfermeira, aceitou produzir as bolsas de ostomia. As primeira foram produzidas na fábrica normal dele, foram testadas e aprovadas pela irmã de Sørensen. Então Sørensen pediu que mais bolsas fossem produzidas, então 952 bolsas foram produzidas e ela distribuiu em hospitais.

Ainda em 1954, a produção foi iniciada, Aage Louis-Hansen deu início à produção das bolsas de ostmia, e Elise Sørensen, dona da patente das bolsas de ostomia, recebia 7 centavos de coroas dinamarquesas por cada bolsa recebida.

A demanda rapidamente cresceu e, em dois anos, dois terços da produção era para exportação. De tal forma, em 1957, Aage Louis-Hansen fundou a Coloplast e empresa tornou-se totalmente responsável pela produção de bolsas de ostomia.

Atualmente a empresa está sob capital aberto, e Niels Peter Louis-Hansen, filho de Aage Louis-Hansen, possui 20% da empresa e é o vice-presidente.

A Coloplast tem cerca de 12.500 empregados e opera em todo o mundo, com atividades de vendas em 53 países e produção na Dinamarca, Hungria, França, China e Estados Unidos. Sua sede global fica em Humlebæk, na Dinamarca. Nos Estados Unidos e a sede na América do Norte estão localizadas em Minneapolis, Minnesota. A empresa fabrica e fornece produtos para hospitais e instituições, bem como atacadistas e varejistas. Em mercados selecionados, como o Brasil, a Coloplast é um fornecedor direto aos consumidores.

No Brasil

As operações da Coloplast no Brasil se dão por filial aberta desde a década de 90, em São Paulo. A empresa atua com a venda bolsas de ostomia diretamente ao público, através de sua loja on-line, para hospitais e instituições e também para os estados, municípios e à União, que utilizam e distribuem os materiais para pacientes através do Sistema Único de Saúde.

A empresa também já fez doações para o Ministério da Saúde e atua, através do programa Coloplast Ativa, em campanhas nas redes sociais, junto com influenciadores digitais, sobre aceitação do próprio corpo. Uma das campanhas da empresa foi a "Minha Estomia Não Me Define", e teve adeptos como Luciano Szafir.

Mercado
A empresa teve receitas de DKK 18.554 bilhões em 2020/2021. 63% das vendas se concentram na Europa, 22% das vendas estão na América do Norte e 15% no resto do mundo. A Coloplast está listada na Bolsa de Valores da Dinamarca e, por vários anos, está representada entre as 20 ações mais negociadas do país.

Em 2016, a Coloplast foi listada como a 22ª empresa mais inovadora do mundo pela Forbes. Em 2015, foi listada como a 33ª empresa mais inovadora do mundo pela Forbes Magazine. A Star Tribune incluiu a Coloplast na lista anual dos principais empregadores de Minnesota.

Aquisições
Em 2010, a empresa adquiriu a Mpathy Medical Devices.

Em novembro de 2016, a Coloplast adquiriu a Comfort Medical por US$ 160 milhões. A Comfort Medical era um fornecedor médico direto ao consumidor com sede em Coral Springs, Flórida. Antes da aquisição da Coloplast, a Comfort Medical havia adquirido a Medical Direct Club e a Liberty Medical em 2015. Em 2020, a Coloplast anunciou as aquisições da Hope Medical e Rocky Medical Supply, e integrou as organizações na Comfort Medical.

Em novembro de 2021, a Coloplast anunciou que iria adquirir a Atos Medical e sua tecnologia de laringectomia por US$ 2,49 bilhões.

Processos judiciais envolvendo malha transvaginal
Em 2019, o órgão responsável pelo avaliação de produtos médicos, medicinais, alimentos e drogas dos Estados Unidos, a Food and Drug Administration, ordenou que a Coloplast e a Boston Scientific parassem a venda e distribuição de malhas transvaginais, por não terem provado que seus produtos de tela eram seguros e eficazes para o reparo do prolapso de órgãos pélvicos. A Coloplast é uma das várias empresas que já se envolveram em ações judiciais multimilionárias por danos causados por malha transvaginal.

Marcas da Dinamarca

Empresas da Dinamarca

Coloplast


බොහෝවිට යහපාලනය ලෙසින් කෙටියෙන් හැඳින්වෙන යහ පාලන විධිය යනු මහජන ආයතන මහජන කටයුතු සිදුකරන්නේ කෙසේද යන්න සහ මහජන සම්පත් කලමනාකරණය කරන්නේ කෙසේද යන්න විස්තරකිරීම සඳහා අන්තර්ජාතික සංවර්ධනය සම්බන්ධ ලියකියවිලි වල යොදාගන්නා අවිනිශ්චිත යෙදුමකි.

ආකාර

ප්‍රතිසංස්කරණ
රජය, පෞද්ගලික අංශය සහ සිවිල් සමාජය යන ආයතන තුනම යහපාලනය ප්‍රවර්ධනය සඳහා  ප්‍රතිසංස්කරණ කලහැක.  However, amongst different cultures, the need and demand for reform can vary depending on the priorities of that country's society.

සම්මත
ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල, ලෝක බැංකුවල සහ එක්සත් ජාතීන්  යන අන්තර්ජාතික සංවිධාන විසින් යහපත් පාලන විධිය ලෙස සලකන සම්මතයන් පහත දැක්වේ.

ලෝක බැංකුව

ලෝක බැංකුව වඩාත් අවධානය යොමුකර ඇත්තේ ආර්ථික සහ සමාජ සම්පත් හැසිරවීම වෙතයි. රටක පාලන විධියේ ස්‍වභාවයට බලපානු ඇතැයි ලෝක බැංකුවට හැඟෙන අංශ තුනක් ක්‍රි.ව. 1992 දී අවධාරණය කෙරිනි:

දේශපාලන රෙජීමයේ ආකාරය;
සංවර්ධනය පිලිබඳ දෘෂ්ඨියකින් යුතුව අධිකාරිය මගින් ආර්ථික සහ සමාජ සම්පත් කලමනාකරණය සිදුකරන්නාවූ ක්‍රියාවලිය; සහ
ප්‍රතිපත්ති සම්පාදය සහ සහ ඒවා ප්‍රථිපලදායී ලෙස ක්‍රියාවට නැංවීමට ආණ්ඩුවකට ඇති හැකියාව.

ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල
ක්‍රි.ව. 1996දී ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල විසින් මෙලෙස පලකර ඇත; "promoting good governance in all its aspects, including by ensuring the rule of law, improving the efficiency and accountability of the public sector, and tackling corruption, as essential elements of a framework within which economies can prosper." The IMF feels that corruption within economies is caused by the ineffective governance of the economy, either too much regulation or too little regulation. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල මගින් ණය ලබාගැනීමට නම් එම අරමුදල මගින් තීරණය කරන්නාවූ යහපාලන ප්‍රතිපත්තීන් රටක ක්‍රියාතමක කල යුතුමවේ.

එක්සත් ජාතීන්
එක්සත් ජාතීන් මානව සංවර්ධනය සහ දේශපාලන ආයතන ප්‍රතිසංස්කරණය හරහා ප්‍රතිසංස්කරණයන් සිදුකිරීම අවධාරණය කරයි. එක්සත් ජාතීන්ට අනුව, යහ පාලනය ලක්‍ෂණ 8කින් සමන්විතවේ. Good governance is:
එකඟතා දිශානතිය (Consensus Oriented)
සහභාගිතව (Participatory)
නීතියේ ආධිපත්‍යය අනුගමනය කිරීම
Effective and Efficient
වගකීම (accountable)
විනිවිදභාවය
ප්‍රතිචාරාත්මකබව
Equitable and Inclusive

විවේචන
සෑම් අග්‍රී පවසන පරිදි "පාලන විධි යන්නේ සීමාවන්ට පැහැදිලි සහ හොඳින් අර්ථදක්වා ඇති පරාසයක්  නොමැති බැවින් ඇතිවී ඇති හිඩැස නිසා තමන්ට කැමති පරිදි පරාමිතියන් තෝරාගැනීමට ඉඩලැබී ඇත."

Eva Poluha සහ Mona Rosendahl විසින් රචිත "Contesting 'good' governance" නම් පොතෙහි  යහ පාලන සම්මතයන් අභියොගයට ලක්කරමින් සඳහන් කරන්නේ ආණ්ඩුවන යහපත් බවට මිණුමිදඬු මොනවාදැයි යන සම්මතයන්  බටහිර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පොදුවේ අදාර ඒවා බවයි. By applying දේශපාලන ව්‍යුහවේදීමය ක්‍රමවේද යොදා ඔවුන් නිගමනය කරන්නේ, තීරණගැනීමේදී  යහ පාලන විධි සංකල්ප යොදාත්තැයි ආණ්ඩු විසින් විශ්වාස කලද විවිධ ජාතීන් අතර ඇති විශම සංස්කෘතිකමය සම්මතයන් සමග ගැටුම් ඇතිවියහැකි බවයි.

මූලාශ්‍ර

පාලන විධි
අන්තර්ජාතික සංවර්ධනය

යහපත් පාලන විධිය


Shulamith Yaari, nome artístico de  Anna Salomea Kopelman (Polônia, 27 de janeiro de 1930 - Rio de Janeiro, 05 de novembro de 2014) foi uma atriz polonesa radicada no Brasil.

Biografia
Shulamith Yaari, nome artístico de  Anna Salomea Kopelman  atriz natural da Polônia, emigrara para o Brasil no final da década de 1940. Iniciou sua carreira em 1946, como modelo.

Já no Brasil estudara teatro com Dulcina de Moraes, formando-se pela Fundação Brasileira de Teatro (FBT).

Participara das célebres montagens de Boca de Ouro (1961) e Otto Lara Resende ou Bonitinha, Mas Ordinária  (1962/1963), obras clássicas de Nelson Rodrigues.

Em cinema destacara-se por sua participação em Boca de Ouro (1963) e Quando as Mulheres Querem Provas (1975), tendo sido dirigida também por Arnaldo Jabor, Walter Lima Jr. e Paulo Porto. Já em televisão destacara-se em O Pulo do Gato (1978), Dona Beija (1986), Mandala (1987) e Contos de Verão (1993).

Em 1996, abandonara a carreira de atriz para dedicar-se integralmente a pintura.

Morreu na cidade de Rio de Janeiro, em 5 de novembro de 2014.

Filmografia

Cinema

Televisão

No teatro
1982 - O Suicídio
1975 - O Canil
1971 - A Casa de Bernarda Alba
1970 - Casamento: Do Pedido ao Aniversário
1969 - Os Sete Pecados Capitais
1969 - A Celestina
1967 - O Vale
1966 - Receita de Vinícius
1966 - Amor Depois das Onze
1965/1966 - Pirlipatinha e o Quebra Nozes
1963 - Victor ou as Crianças no Poder
1962/1963 - Otto Lara Resende ou Bonitinha, Mas Ordinária
1961 - Boca de Ouro
1959/1960 - Quando Se Morre de Amor
1959 - O Vestido de Estrela-Flor
1958 - O Processo de Jesus
1955 - Anel de Saturno
1955 - Apenas Uma Cadeira
1955 - Frankel
1955 - Maria Conga
1955 - O Belo Indiferente
1955 - O Paroquiano Inevitável

Ligações externas

Atrizes de cinema do Brasil
Atrizes de teatro do Brasil
Brasileiros de ascendência polonesa
Poloneses expatriados no Brasil

Shulamith Yaari


An Zygostates grandiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Rudolf Mansfeld. An Zygostates grandiflora in nahilalakip ha genus nga Zygostates, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zygostates

Zygostates grandiflora


Morten Korch - Solskin kan man altid finde er en portrætfilm fra 1999 instrueret af Christian Braad Thomsen efter eget manuskript.

Handling
Morten Korch var modsætningsfyldt, både som menneske og som forfatter. Han er Danmarks mest læste forfatter, men litterater har frakendt hans bøger enhver kunstnerisk værdi, og bibliotekarer ville i mange år ikke udlåne hans bøger. I offentligheden talte Morten Korch for livsvarig troskab i ægteskabet, men i en hemmelig dagbog har han udførligt beskrevet sine udenomsægteskabelige erobringer: "... den Kjærlighedsnydelse, der er ulovlig, er den største, denne Fare, denne Forsigtighed, selv det forbudne ved det, giver Elskovsakten en Charme, der aldrig kan naas i legitime Forhold". Filmen rummer hidtil ukendte optagelser med Morten Korch, interviews med sønnen, med forfattere og filmfolk, samt klip fra de populære Morten Korch-film.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Christian Braad Thomsen
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1999


ඩොන්බාස් හෝ දොන්බාස් (යුක්‍රේන: Донба́с; රුසියානු: Донба́сс) යනු ගිණිකොන යුක්‍රේනයේ ඇති ඓතිහාසික, සංස්කෘතික සහ ආර්ථිකමය කලාපයකි. රුසියානු-යුක්‍රේන යුද්ධය අතරතුර එහි ඇතැම් ප්‍රදේශවල පාලන බලය බෙදුම්වාදී කණ්ඩායම් විසින් අත්පත් කරගෙන ඇති අතර ඔවුන් එහි ඩොනෙට්ස්ක් මහජන ජනරජය සහ ලුහාන්ස්ක් මහජන ජනරජය නමින් රාජ්‍යයන් දෙකක් පිහිටුවාගෙන ඇත.

ආශ්‍රිත

ඩොන්බාස්


Giulio Alfieri ist der Name folgender Personen:

* Giulio Alfieri (Schauspieler) (1879–??), italienischer Schauspieler
 Giulio Alfieri (Automobilingenieur) (1924–2002), italienischer Automobilingenieur

Giulio Alfieri


I vampiri este un film de groază italian din 1957 regizat de Riccardo Freda și Mario Bava.

Distribuție
 Gianna Maria Canale
 Carol D'Angelo
 Dario Michaelis
 Wandisa Guida
 Antoine Balpêtré
 Paul Muller

Lansare
"I Vampiri" a fost lansat în Italia pe 5 aprilie 1957 în San Remo. În timpul rulajului său inițial în cinematografe, a obținut un total de 125,3 milioane de lire italiene. Cu toate acestea, filmul nu a avut succes la box office nici în Italia, nici în Franța. În 1960, a fost lansat în SUA într-o versiune puternic modificată sub titlul "The Devil's Commandment". Această versiune a filmului a inclus scene noi scrise de J. V. Rhems și filmate de Ronald Honthauer în New York. În Regatul Unit, filmul a fost lansat sub titlul "Lust of the Vampire". În 1992, biograful lui Mario Bava, Tim Lucas, a scris că o altă versiune a filmului, intitulată și "Lust of the Vampire", a fost asamblată în SUA și a inclus scene cu nuditate.

Note

Legături externe

Filme din 1957
Filme de groază din anii 1950
Filme italiene
Filme în limba italiană
Filme cu acțiunea în Paris
Filme regizate de Mario Bava
Filme de groază

I vampiri


Hemşinliler ( Hamşentsiner,  Amşentsı), yoğun yaşadıkları yerler Türkiye'nin Rize, Erzurum'un Tortum, İspir ve Artvin'in Hopa ve Kemalpaşa ilçeleri Trabzon Araklı Sürmene ilçelerinde olan, nüfusu yaklaşık iki yüz bin kişiden oluşan ve Hemşince veya Türkçe ana dilli etnik gruptur. Hemşinli tanımı Hemşin'de yaşayanları değil kendine ait ortak bir kültürü, dili olan topluluğu ifade etmektedir. Hemşinlilerin önemli bir kısmı bugün Türkiye'nin büyük şehirlerine ve Rusya, Gürcistan, Özbekistan gibi başka ülkelere dağılmış durumdadır. Bunun siyasi, ekonomik ve dini pek çok nedeni bulunmaktadır. Hemşinlilerin çoğunluğunun mensup olduğu din İslam'dır.

Etimoloji
Hemşin adının kökeni Prens Hamam'ın isminden kaynaklanmaktadır. Prens Hamam'ın adını taşıyan prenslik başkenti zaman içinde Hamameşen şeklini almış, daha sonra ise Hemşin şeklini alarak tüm bölgeyi tanımlayan bir ad haline gelmiştir.

Coğrafi dağılım
Bert Vaux; Hemşinlileri doğu, batı ve kuzey olarak üç kategoride incelemiştir.
 Doğu Hemşinlileri: Artvin ilinin Hopa (özellikle Kemalpaşa) ve Borçka ilçelerinde yaşayan, anadili Ermenice'nin batı lehçelerinden biri olup yerli halkça Homşetsi/Hemşotsi, Homşetsi lizu (Hemşinli dili) veya Hemşince olarak adlandırılan dil olan Sünni Müslüman gruptur. Dilbilimci Vaux bu dili Homşetsma olarak adlandırmıştır.
 Batı Hemşinlileri: Rize'nin Hemşin, Çamlıhemşin ilçeleri ile Fındıklı, Çayeli, Güneysu, Pazar, Ardeşen ve İkizdere ilçelerinin yüksek ve dağlık kesimlerinde yaşayan, anadili Türkçe olan Sünni Müslüman gruptur.
 Kuzey Hemşinlileri: Günümüzde Abhazya'da ve Rusya'nın Kuzey Kafkasya'daki topraklarında yaşayan, Osmanlı döneminde Hemşin'den ayrılmak zorunda kalmış ve göç ettikleri Samsun, Ordu, Trabzon ve Giresun'da 1915 yılına dek yaşayan, anadili Homşetsi olan Hristiyan gruptur.

Tarih

Hemşin Prensliği'nin kuruluşu

Edwards, Hemşinlilerin MS 8. yüzyılın ikinci yarısında, Prens Hamam Amatuni öncülüğünde bölgeye yerleştiği, Haçikyan göçmenlerin Ararat bölgesindeki Kotayk ve Aragatsotn'dan olduğu, R. Benninghaus ise 11. yüzyılın ikinci yarısında, Ani şehrinden bölgeye göç olduğunu belirtmektedir.

Tarihte, Amatunilerin lideri Prens Hamam ve akrabalarının bu bölgeye yerleştikleri bilgisi mevcuttur. Bu bilgiler ise kaynak olarak; Mamikonlu Hohanes'in; "Daron tarihi" adlı eseri kaynak göstermektedir; Bu bilgiye göre, "626 yılında Gürcü Beyi Vastyan'ın, Çoruh'u geçerek Balkar dağlarının kuzey yamacındaki Dampur denilen şehri yıktığından onun yeğeni Amatunili Hamam bu şehri yeniden imar ederek kendi adını vermiş ve Hamameşen (Hemşin) olarak anılmasını sağlamıştır." Dampur bölgesinin bugünkü Hemşin olduğu söylense de bu kesinlik kazanmamıştır. Bir diğer kaynaktan elde edilen bilgilerde ise; " Ülkeleri yağmalanıp yoksul düşen, çok kalabalık kimse, Amatunili Hamam'ın öncülüğünde Kol (Göle) üzerinden Tayk (Oltu-Narman)'a geldiler. Oradan da kuzeybatıya giderek Egeristan'a (Eceristan-Acara) oradan da, Post'a (Karadeniz) dökülen Akapsis'i (Çoruh) geçerek batıya geldiler. Bunu haber alan Bizans (797-780) onlara kendi ülkesinde verimli topraklar verdi." diyerek önceki bilgiye biraz daha detaylı bilgi eklemektedir. Levon Haçikyan 789-790 yıllarında meydana geldiği tahmin edilen bu olayı doğrulayarak, "...bu olaya Arap Vostikan Obayduullah ve onun vekili "Beterin beteri namlı Süleyman'ın sebep olduğu.."' bildirilmektedir.

Rahip Gevond'un 1887'de yazılı olarak bıraktığı belgelerden elde edilen bilgilerde; Ayarart eyaletinden, Arap istilasından ötürü göçen 12 binden fazla topluluğun başındaki liderlerin Amatuni Prensi Şapuh ve oğlu Prens Hamam ile diğer Ermenilerden oluşan süvarilerin olduğu ve Araplara karşı savaşmış oldukları belirtilmektedir. Arap istilasından kaçan bu Amatuni topluluğu, arkalarından gelmekte olan Arapları, Gürcistan sınırında karşılayıp burada bozguna uğratmışlar. Bu savaştan sonra Çoruh Nehrini (Çorokh) geçerek batıya yönelmişler. Bunları burada karşılayan Konstantin onlara yerleşip yurt edinebilecekleri topraklar vermiş. Bu grup verilen topraklar üzerinde 789-790 yıllarında kurdukları prensliğe Hamam demişlerdir. Bu ad zamanla Hamameşen ve en sonunda da Hemşin şeklinde değişikliğe uğrayarak tüm bölgeyi tanımlayan bir ada dönüşmüştür.

Haçikyan; Amatunilerin öz yurdunun Ararat bölgesinin Aragatsion ve Kotayk'ı (Bugünkü Ermenistan'ın orta yeri sayılabilir) kapsayan topraklar olup başkentlerinin ise Osakan kenti olduğunu ifade etmektedir. Fahrettin Kırzıoğlu ise durumu "Alagaz dağı ile Gökçe Göl arasında merkezi Osaga Kalesi olan bölgeye yerleşen bu kavime, geldikleri Hamadan bölgesinden dolayı "Amatuni" (Hamad Hanedanı) denilmiştir." şeklinde ifade etmektedir.

Burada Haçikyan onların Ermeni olduğunu kanıtlayabilmek için, bu toprakların, onların öz yurdu olduğunu söyler. Her ne olursa olsun ortak bir mutabakat vardır ki; Hemşinlilerin atalarının Kotayk, Ani ve Ararat bölgesinden çeşitli yollarla gelip söz konusu bölgelere yerleşmiş olmasıdır.

Hemşin Prensliği'nin tarihini genel hatlarıyla vermek zordur, verilerin tamamen eksik olmasından dolayı Amatuni Prenslerinin Hemşin'de ne kadar süre iktidarda bulunduklarını saptamak mümkün değildir.

15. yüzyılın başlarından itibaren Hemşin Prensliği, Lord Arakel (Arraquiel) ismi ile birlikte anılmaya başlar. İspanyol diplomatı Clavijo, vatanına dönüş yolunda Sperin (İspir) Müslüman emirinin misafiri olduktan sonra, Prens Arakel'in ismiyle anılan "Arakel'in memleketine" (Hemşin) hareket eder. Clavijo, Arakel ülkesi sakinlerinin Ermeni Hristiyanlar olmasına rağmen onu vergi almadan topraklarından geçirmek istemediklerinden şikâyet etmektedir. Çünkü Sper Emiri tarafından saygıyla konuk edilmiş olan Clavijo'nun, Arakel'in ülkesinden geçmek için vergi ödemeye mecbur olması Arakel'in, Sper Emirine tâbiliğinin sembolik olduğunu göstermektedir. Ayrıca bugün Çamlıhemşin sınırları içinde olan tarihi Zilkale'yi ise Hemşinlilerin lordu Arakel'in yaptırdığı tarihçiler tarafından ifade edilir.

Türk egemenliğine giriş, dil ve din

Bryer'e göre, Hemşinliler 15. yüzyılda İslam'ın etkisine girmiş ve 18. yüzyılda topluca Müslüman olmuş, Hristiyan kalmayı tercih edenler ise başta Trabzon olmak üzere diğer Karadeniz kentlerine dağılmışlardır. Gürcü araştırmacı Lortkipanidze de, Hemşinliler hakkında şu bilgiyi not etmektedir. "Hemşinliler Çoruh batısında, yüksek yaylalarda, kıyı boyu Lazistan'a bitişik bölgelerde yaşarlar. İşgal ettikleri topraklar Karadeniz'i iç noktalara bağlayan önemli geçitlerden biridir. Hemşinliler Türkiye'de önemli derecede kalabalık, "ilginç bir etno-inanç" grubudur. Gerçek inancını dışa vurmayan kesimi saymazsak, Hemşinliler bugün Sünni-Hanefi mezhebine bağlı Müslümandırlar. Bilim adamlarının ortak görüşüne göre; Ermenilerin Müslümanlığa girişleri 17. ve 18. yüzyılda yoğunluk kazanmasına karşın, 20.yüzyılda bile halen Hristiyanlık dinini ve Ermenice dilini kullanan kişilere rastlanmaktadır." Burada söz konusu yazar da Haçikyan gibi; Hemşinlileri, Müslüman Ermeniler olarak tanımlamaktadır.

Antik Çağda Ermeniler ve İranlılar arasında bir bağlantı olduğunu ve zamanla birbirlerinden ayrıldıklarını bildiren Vaux, Batı Hemşinlilerin 16. ve 18. yüzyılda büyük kitleler halinde, küçük bir bölümün ise 20. yüzyılın başlarında, Doğu Hemşinlilerinin ise 17. yüzyılın sonlarında İslam'a geçtiğine inanmaktadır.

Lortkipanidze; "Kanuni devrinde, Hemşin üç nahiyeden ibaretti. Hemşin, (Karahemşin), ve (Eksanos). Eksanos nahiyesi bugünkü Kaptanpaşa olarak adlandırılmış olan Senoz bölgesini içine alıyordu. Karahemşin denilen yer ise Çamlıhemşin'in üst kısımları idi. Hemşin'in 34 köyü ve iki de kalesi vardı (Kale-i bala, Kale-i zir)."
Konuya ilişkin olarak ise O.Naci Ak şu bilgiyi vermektedir. "....tarihi Hemşin kazası; Hemşin, Çamlıhemşin ilçeleri ile Çayeli-Kaptanpaşa bölgesini içine alan geniş bir alana yayılmıştı. Hatta Cimil'e kadar bile uzanıyordu. Hemşin'de mahalle adı altında iki yerleşim yeri vardı. Bunlardan biri 40 haneli Külar, diğeri de 25 haneli Nekür idi. Bu iki yerin günümüzdeki Hemşin'in merkezi olabileceğini düşünüyoruz. Aynı zamanda bu iki isim, 30 haneli ve kısmen Müslüman olan Çoço yani Levent karyesinden sonra gelmektedir. Genel hatları ile tarihi Hemşin coğrafyası sahilden paralel olarak yaklaşık 20 km içeriden başlayarak Kaçkar zirvelerine kadar olan bölge, Hemşin diyarını oluşturur. Bu o kadar belirgindir ki, Kaçkar aşıtlarından kuzeye doğru gidildiğinde sahile 20 km kalana kadar Hemşin köylerinin içinden geçilir ve bu bölge Hemşinlik olarak bilinir. Hemşin'in en batısı Anzer-Cimil Hemşin olup Acara'daki üç Hemşin Köyü ise Hemşin coğrafyasının en doğu ucunu oluşturur.

Tarihi Hemşin kazası 9 ana bölgeden oluşmaktadır sırasıyla; (Cimil Hemşin: İkizdere deki dağlık Hemşin köyleri, (Senoz Hemşin: Bugünkü Çayeli ilçesinin dağlık kesimindeki Hemşin köyleridir, (Nahiye Hemşin: Bugünkü Hemşin ilçesinin tümünü kapsamaktadır. Osmanlı döneminde Büyük Hemşin kazasının merkezi olup. Bütün Hemşin coğrafyası buraya bağlıdır, (Büyükdere Hemşin: Bugünkü Çamlıhemşin İlçesi ile Zilkale arasındaki köyleri kapsar, (Yukarı Hemşin: Zilkale'den Kaçkar zirvelerine kadar olan köyleri kapsar, (Hala Hemşin: Çamlıhemşin ilçesinden başlayıp Kaçkar zirvelerine kadar ulaşan Haladeresi havzasını kapsar, (Abo Hemşin: Fındıklı ilçesindeki Çağlayan vadisi ile çevresindeki Hemşin köylerinden oluşur. (Hopa Hemşin: Hopa ve Borçka'yı birleştiren Cankurtaran bölgesi ile Kemalpaşa'daki Hemşin köylerinden oluşur. (Acara Hemşin: Bugün Gürcistan'da kalan 3 Hemşinli köyünden oluşur. Bu ana yörelerden başka Kaçkardağlarının güneyinde  Hevek (Yaylalar), Hoderçur (ispir Sırakonaklar) Hemşin coğrafyasına dahildirler.

Hemşin'de yaşayan Hristiyanlar, Müslümanlığı topluca kabul etmedikleri için buralara Müslüman Türkler getirilmiş ve Hristiyan Hemşinliler de; Araklı (Karadere Vadisi), Trabzon ve Çarşamba'ya göçmüşlerdir. Müslümanlığı seçen Hemşinliler ise köylerinde kalmış, Türklerle çeşitli biçimlerde akrabalıklar kurarak ana dillerini unutmuşlardır. Bölgede tamamen Türkçe hakim bir dil olmuştur." demektedir. Konuya ilişkin bir başka kaynaktan aktaracağımız bilgilerde ise 1690-1700 bölgede yaşayan nüfusun zorla Müslümanlaştırıldığı iddia ediliyor. Bjişkyan'ın bir andaçından alıntılanan bilgide; "Karadere Ermenilerinin Sper'den Baberd'den ve özellikle Hamşen'den din değiştirmekten kurtulmak amacıyla 1690-1700'lü yıllarda göçtüklerini" ifade ettikten sonra devamla; "Hamşen ilinde kalan nüfusun tamamini tacikleştirdiler (İslamlaştırdılar). Ondan sonra saldırılar Karadereye yönelince; binlerce aile Trabizon, Ordu, Yuniya, Çarşamba, Pafra, Sinop ve Adapazarı illerine sığındılar." demektedir.

Bazı tarihçilerin ifade ettiği bir olayla ilintili olarak Hemşin'de Ermeni yönetiminin 14. yüzyılın sonunda sona erdirildiği bilgisine ulaşılmaktadır. Her ne kadar bu tarihlerde Hemşinlilerin yönetimi dağıtılmış olduğu ifade ediliyor olsa da bazı kaynaklar, Hemşin'in Osmanlılaştırılması ve Müslümanlaştırılması 16. yüzyıl (I. Selim zamanını) göstermektedir. Bu İslamlaştırmaya ve Osmanlılaştırmaya karşı kendini korumaya çalışan köyler de elbette ki vardı. Bu köyler daha iç ve uç noktalardaki köylerdi. Bunlardan biri olan Elevit oldukça direnip, dinlerini ve milliyetlerini koruyup mevcudiyetlerini devam ettirebilmek için kilisedeki faaliyetlerini sürdürmeye çalışmıştır. Ancak bölge tamamen kuşatılınca, bu faaliyet içerisinde bulunan Ermeni din adamları da Elevit'ten kovulduktan sonra Bu halkın tüm hayalleri sönmüş oldu.

İbrahim Karaca söz konusu kitabına konuyla ilgili olarak Ali Taşpınar'dan yaptığı alıntıda; "..Doğal olarak, Hristiyan örf ve adetleri eski nesille birlikte ve din görevlilerinin planlı mücadelesinin de etkileriyle unutulup yok olacaktı." P. Tumayantz'ın belirttiğine göre koca ülkenin tek (Yeğnovit) Elevit Köyünde Hristiyanlığını koruyan yirmi aile kalmış. 1840'lı yıllarda İslam'ı kabul eden birkaç ailenin Hristiyanlığa geri dönmesi bu tür olayları önlemek için mollaları harekete geçirdi. Onlar halkı etkilemek üzere Müslümanlar için "yedi Ermenice sözcük bir küfre eşittir" diye fetva verdiler. Fakat Türkçe bilmeyen kadınlar birkaç köyden mollaları sopalarla kovdular. Buna karşın erkekler, katliam korkusuyla toplandılar ve her Ermenice konuşanın ağaya beş koyun ceza vermesine karar verdiler." 1877–1878 yılları Rus-Türk savaşına kadar Hemşin kazasının 33 köyünde 13 binden fazla Ermenice konuşan kaydedilmişti.

Bu şartlar dâhilinde Hemşinlilerin, komşu halklar olan; Türkler, Lazlar, Pontus Rumları haricinde Hristiyan Ermenilerle de çok az ilişki içinde olmaları dikkate şayandır. Bu şekilde, git gide dış dünyadan farklılaşarak kendi "Hamşenli" veya "Hemşinli", bir nevi gururlu dağlı benliğiyle süregelme fenomeni içlerinde şekillenmiştir. Böylelikle, yarı yarıya olma hususu, sadece Türkleşmeye yol açmamakla kalmayıp, aynı zamanda resmi makamlar tarafından benliklerine karşı yapılan saldırılara karşı da güçlü bir kalkan teşkil etmekteydi.

Fransız seyyah Cuinet, 1890'larda Hemşinlilerin çocuklarını hala vaftiz ettiklerini bildiriyordu. Bugün de Hemşinliler, ilk zamanlardaki dini anlamını yitirmiş görünse de, İsa Mesih'in suretinin değişimini simgeleyen Vartavar'ı (Batı Hemşinlilerde Vartivor) her yıl otlak alanlarda da özel bir festivalle kutluyorlar. Ayrıca Hemşinliler bugün halen Ermeni dilini de korumaları nedeniyle Ermenice konuşan tek Müslüman topluluk olma özelliğine sahip. "Pontus Tarihi" eserinin yazarı Minas Bıjışkyan, 19. yüzyıl başlarında bu yöreleri ziyaret etmiş ve İslamlaşmış Hemşinliler hakkında, "Hemşinliler yarı yarıyadır (yarı Hristiyan, yarı İslam), çoğu dinlerini değiştirmiş, fakat Hristiyan adetlerini koruyup kiliselere gitmek ve zekât vermekten kaçınmazlar; hemen herkes Vartavar ve Verapokhum bayramında kiliseye gidip, mum yakıp atalarının ruhu için kurban keserler... Hristiyanlığı bilen ihtiyarlar var, onlar haçı sayarlar ve kiliselere gizlice zekât verirler" diye yazmıştır.

Gerçekte, "Hemşinli yarı yarıyalar"ın büyük kısmı geri kalan Ermenilerden hemen hemen hiçbir konuda farklı değildi, çoğunlukla Türkçeyi kötü konuşur, bazıları ise hiç konuşamazdı. Bir kısmı da Türkçe ile Ermenice karışımı bir dil konuşmaktaydı. "Yarı yarıyalar"'ın bir kısmı Ermenice isim ve soyadı taşımakta ve sadece soyadlarında Türkçe "oğlu" son eki bulunmaktaydı. Örneğin; Kirakosoğlu, Vasapoğlu, Petrosoğlu, Kasparoğlu, Paluşoğlu, Hapeloğlu, Grigoroğlu vs. Gezginlerin "hangi ulustansınız?" sorusuna, milliyetleri hakkında hiçbir bilgi vermeyen "İslam'ım" cevabını vermekteydiler. 1840'larda bölgeyi ziyaret eden Alman gezgin Karl Koch'a göre bu terimle Osmanlı'da sadece Osmanlı Türkleri nitelendirilmekteydi.

Benzer İslamlaştırma veya Türkleştirme olayları her ne kadar yaygın olmuşsa da kazanın Ermeni çehresi değişmemiştir: "Fakat bunlar arasında Hristiyanlar da kalmıştı, bunların, köylerinde eskiden kalmış kiliseleri de var, fakat rahipleri yok". Din adamı olarak zaman-zaman (Yeğnovit) köyünden papaz gelip dini törenleri ifa etmekteydi. İslamlaştırılmış Ermenilere "Taciklere" gelince, onlar "...hâla Ermenice konuşmaktalar, köylerde vaftiz babası ve vaftiz anası anarlar, Hristiyanlara has oruçları ve diğer törenleri yerine getirirler, kiliseye giderler vs., bazıları inanç açısından yarı yarıyadır ve Türklüğü sadece dıştan gösterirler.

Yer isimlerinin, ağaç ve bitki çeşitlerinin isimlerinin eski Ermenice kalmış olması hususu da Hemşin'e özgün bir durum olmuştur. Kazanın en bereketli vadileri oradan geçen çayların ismiyle Yeğnovit (Yuğhovit) ve Balovit (Balhovit) olarak anılmaya devam etmekteydi. Yeğnovit vadisinde aynı isimli bir köy ve ünlü bir manastır bulunmaktaydı. Balhovit, yıl boyunca deri rengini değiştiren keçileri, boz ayıları ve farklı hayvanları içinde barındıran sık ormanlarıyla ünlüydü. Verjnbak ve Kaçkar zirveleri, Khaçevana manastırı ve aynı isimli çayı, Çoruh Nehri'nin kolu olan Pejankert Deresi ile Hamşen (Hemşin), Tap, Koştents, Metzmun, Janıntnots, Moşevints, Uskurtu, Şınçiva, Vordnents, Makrevints, Khapag, Khala, Yukarı ve Aşağı Vija köyleri ünlüydü. Bu yerleşim yerleri 18. yüzyıl sonlarında Hristiyan Ermenilerle meskûn olmadığı veya en iyi şartlarda yarı yarıya'larla yerleşik olduğu halde isimleri Ermenice olarak kalmıştı. Hemşinlilerin gerek bu gün kullandıkları lehçeleri, gerekse de yer ve çeşitli eşya adları itibarıyla Ermenilerle yoğun bir ilişki ya da akrabalıkları olduğu ortadadır.

Grup kimliği
Bugün birkaç yerleşim biriminde yaşayan Hemşinliler Doğu Karadeniz'in en eski halklarından biridir. Türkiye Hemşinlilerinin her iki bölümü aynı grup kimliğine sahip olmakla birlikte birçoğu kendisini Türk olarak tanımlama, Ermeni kültür ve kimliğiyle ilişkilendirilmekten rahatsız olmaktadır.

Batı grubu ile doğu grubu arasında kültüre bağlı bir uzaklık bulunmaktadır. Yine bir görüşmede aşağıdaki görüşler kaydedilmiştir:

"Dini Müslüman, dili Türkçe, Hemşinli gibi yiyip-içen, yaşayan, köyde de, gurbette de ocağını tüttüren Hemşinlidir. Hemşinliler çalışkan, atik, keskin olur"
Hemşinliler kendilerini kesinlikle Rizeli olarak tanımlamamakta, gerek batı, gerekse doğu gruplarının, komşuları Lazlar ile de arası iyi olmayıp, sosyal açıdan izole bir hayat sürmektedirler sahilde yaşayan ve Hemşinli olmayan Rizelileri ise (Bk) Horumi (< Rum, Romalı) olarak tanımlayarak kendilerinden ayırmaktadırlar. Balıkçı tez çalışmasında, Hemşinlilerin kendilerini Rizeli kabul etmediklerini belirtmiş ve Hemşinlilerin kendilerini kimlik tanımını kaydetmiştir:

"Kaynak kişilerin hiçbiri doğrudan "Rizeliyim" yanıtını vermiyor. Ancak üstelendiğinde 'Rize'nin, Pazar ilçesinin.... köyündenim' yanıtı alınabiliyor. Bu yöre insanı kendini Rizeli kabul etmiyor, ilden kendini tamamiyle soyutlamış görünüyor. Ciddi sağlık problemi olmadıkça halk Rize'ye gitmiyor. Yöre halkı "nerelisin?" sorusuna Mollaveyis'liyim, Mermonatlı'yım, Çingitli'yim, Meleskurlu'yum, " yanıtını verdikten sonra üstüne basa basa "Hemşinliyim', 'Bize Hemşinli derler', 'Biz Hemşinliyiz' şeklinde açıklama yapılmaktadır..."

Kültür

Dil

Doğu Hemşinlilerinde köyden köye farklılık gösteren en az iki Hemşince lehçesi var olup Türkçe ve Lazcadan ödünçlenmiş pek çok terim kullanılmaktadır.

Batı Hemşinlerinde ise genel olarak Trabzon-Rize lehçeleri içerisinde değerlendirilen; ama kendine özgü farklılıklara sahip, Ermenice ve Hemşince kelimelerinde bulunduğu Rumca ve Lazcadan ödünç terimler içeren bir Türkçe lehçesi kullanılmaktadır. Kaynaklarda Batı Hemşinlilerde 450 civarında Hemşince kelimenin var olduğu söylense de bu kelimeler Türkçe konuşma içerisinde kullanılmakta, yalnızca Hemşince kelimelerle konuşulmamaktadır.
Homşotsi'de tıpkı Batı Hemşin Türkçesinde olduğu gibi:
 /e/ > /a/ (Farsça > Türkçe= Belki > Homşotsi= balki)
 /i/ > /u/ (Türkçe= şişe > Homşotsi= şuşe) dönüşümleri karakteristiktir.

Din
Gerek batı, gerekse doğu Hemşinlileri Sünni İslam'ın Hanefi mezhebinden olmakla birlikte, önemsiz uygulama farklılıkları bildirilmiştir. Gürcistan ve Rusya'da yaşayan Kuzey Hemşinlileri ise Ermeni Apostolik Kilisesine bağlıdırlar.

Sanat
Hemşince yapılan ilk müzik albümü, anonim halk müziklerinden oluşan Vovadır. Geleneksel ezgilerin günümüz formlarıyla birleştirilmiş bir altyapı üzerine oturtulan albüm, ilk olması açısından belge niteliği taşıyan Hemşinlilere özgü bir çalışmadır. Batı Hemşinli sanatçı Gökhan Birben de, Hemşin ezgilerini Türkçenin Rize ağzı ve Hemşince söylediği şarkılarıyla Hemşin müzik kültüründe önemli bir yere sahiptir. Doğu Hemşinli yönetmen Özcan Alper'in Sonbahar filmi Hemşinlilere özgü bir film olup çekimleri Çamlıhemşin ve Hopa'da yapılmıştır. Türkçe ve Hemşince dillerinde çekilen film, 6 Haziran 2008 tarihinde 15. Altın Koza Film Festivali kapsamında ilk kez gösterime girmiştir. Ulusal Uzun Metrajlı Film Yarışması bölümünde en iyi film seçilmiştir. Yönetmenin Momi adlı Hemşince çekilen kısa filmi de bulunmaktadır.

Yaşam tarzı
Yaz mevsiminde hayvanların otlatılması, kışlık çayır biçilmesi amacıyla yaylalara çıkılmaktadır. Osmanlı döneminde, Çarlık Rusya'sına giderek fırıncılık ve pastacılık mesleğini öğrenen Hemşinliler, bu ülkede kendi fırın ve pastanelerini açmışlar, kazandıkları paralarla köylerinde lüks konaklar yaptırmışlardır. 1917'deki Ekim Devrimi'nin ardından bir kısmı Türkiye'ye dönmeyi başarırken, bir bölümü Rusya'da mahsur kalmış, hatta bazıları Josef Stalin döneminde Rus olmayan diğer azınlıklarla birlikte Sibirya'ya sürgüne gönderilmişlerdir. Fırıncılık ve nakliye işleri yapan Hemşinliler arasından siyaset alanlarında da isimler çıkmıştır; Murat Karayalçın ve Mesut Yılmaz.

Günümüzde Hemşinliler

Osmanlı Devleti'nin 1463'ten sonra Doğu Karadenizi fethiyle başlayan değişimler bölgede yaşayan diğer halklarda olduğu gibi Hemşinliler arasında da yaşanmıştır. Bölgede en az nüfusa o dönemde de sahip olan Hemşinliler dönem itibarıyla asimilasyon sürecine girmiş bu, toplumda dinsel ve dilsel farklıları meydana getirmiştir. Hemşinliler bugün 3 gruba bölünmüş olup birbirlerinden kopuk bir yaşam sürdürmektedirler. 1915 yılında Hristiyan Hemşinlilerin Ermeni Kırımı'na ve tehcire uğramaları, Rize'de, Artvin'de yaşayan Hemşinlilerin ise daha sonraları ekonomik sebeplerle çevre illere ve Türkiye'nin büyük şehirlerine dağılmaları Hemşinlilerde ikinci bir bölünmeye neden olmuştur.

Bugün birçok alanda millet bilincinin ana değeri olan dil ve kültürlerini korumaya çalışsalar da Hemşince UNESCO tarafından yok olma tehlikesi altında olan diller listesine eklenmiştir. Müslüman ve Hristiyan tüm Hemşinliler hakkında bilgi ve haberler yayınlayıp Hemşinlilerin "sesi olmaya" çalışan; araştırmacı ve gazeteci yazar, Sergey Vartanyan tarafından 2004'te kurulup yayın hayatına başlayan ve aylık olarak yayınlanan "Dzayn-Hamşenakan" Hemşinlilerin Sesi gazetesi Hemşin toplumunda ilk olup önemli bir yere sahiptir. Sohum kentinde Hemşinliler tarafından kurulan "Ermeni Hemşin Bilimsel, Enformasyon ve Kültür Merkezi" adlı kuruluş, bölgede yaşayan kültürel mirası kurtarmak için özel projeler üzerinde çalışmaya başlamıştır. Sohum'da Hemşin adlı bir Ermeni gazetesi de yayımlanmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Trabzon İmparatorluğu
 Türkiye'deki azınlıklar
 Kolhis
 Lazlar
 Svanlar
 Megreller
 Gürcüler

Kaynakça

Notlar

Etnik Ermeniler
Ermenistan'daki etnik gruplar
Gürcistan'daki etnik gruplar
Rusya'daki etnik gruplar
Türkiye'deki etnik gruplar

Hemşinliler


Baron es una convención utilizada en el juego de bridge para solicitar el inicio de la declaración de los palos cuartos en forma ascendente por ambos miembros de la pareja.
El canto se hace inmediatamente después de un remate de ST, mediante la declaración de Trébol al nivel inmediatamente superior.

Por ejemplo:
2 — 2
3 Sin Triunfos — 4 (Baron)
4 — 4

4  promete 4 cartas en el palo.
4 promete asimismo 4 cartas, negando a la pasada, poseer 4 cartas de

Esta convención es incompatible con la convención Stayman, que utiliza el canto de  para preguntar por palo mayor.

Sin embargo, es posible combinar ambas convenciones, utilizando, por ejemplo, Stayman para la pregunta de 2  y Baron para los niveles superiores.

Referencias

convenciones

Baron (bridge)


Samo ti pričaj je hrvatska humoristična serija autora Steve Cvikića. Serija je krenula s emitiranjem 2015. godine na programu Nove TV.

Radnja
Seriju prati život tri generacijski različita para i njihove dnevne humoristične situacije koje su lako prepoznatljive svim ljudima u braku i vezama.

Glumačka postava

Glavna glumačka postava

Gostujuće uloge
 Edin Mehemdović kao Edin
 Nada Abrus kao Jelena
 Helena Buljan kao Ivanova mama
 Domagoj Janković kao Igor
 Nela Kocsis kao Goga
 Stjepan Perić kao anketar
 Matija Prskalo kao Luce Šimić
 Martina Stjepanović kao Ana Pavlova

Izvori

Hrvatske humoristične serije
Televizijske serije iz 2015.

Samo ti pričaj (televizijska serija)


Metropoltanski okruzi su vrsta lokalne samouprave u Engleskoj i poddioba je metropolitanskih grofovija. Stvorene 1974. Zakonom o lokalnoj samoupravi iz 1972. (Local Government Act 1972), metropolitanske općine su engleskim zakonom definirane kao metropolitanski okruzi. Međutim, svima su dodijeljene ili opetovano dodijeljene kraljevske povelje (Royal charter) kako bi dobili ili zadržali status općine (Borough), a u nekim slučajevima dodijeljen je i city status. Od ukidanja vijeća metropolitanskih grofovija Zakonom o lokalnoj samoupravi iz 1985. (Local Government Act 1985), metropolitanski okruzi zapravo su područja unitarne uprave. Međutim, metropolitanski okruzi velik dio svoje vlasti udružuju u zajedničke odbore i druge aranžmane koji pokrivaju cijele metropolitanske grofovije, poput city regija ili kombiniranih vlasti.

Povijest

Izraz "metropolitanske općine" prvotno se koristio za administrativne podjele Grofovije London (County of London) između 1900. i 1965. godine. Bilo je 28 takvih metropolitanskih općina, koje je 1965. zamijenio novi sustav većih londonskih općina, kada je Grofovija London zamijenjena grofovijom Širi London.

Trenutni metropolitanski okruzi

Sadašnji metropolitanski okruzi stvoreni su 1974. godine kao pododjela novih metropolitanskih grofovija, formiranih da pokriju šest najvećih urbanih područja u Engleskoj izvan Velikog Londona. Novi okruzi zamijenili su dotadašnji sustav grofovijskih općina, općinskih četvrti te urbanih i ruralnih okruga. U okruzima obično živi od 174 000 do 1,1 milijuna stanovnika.

Metropolitanski okruzi izvorno su bili dijelovi dvorazinske strukture (two-tier structure) lokalne uprave i dijelili su vlast s vijećem metropolitanskih grofovija (MCC - Metropolitan County Councils).
Razlika od nemetropolitanskih okruga bila je u podjeli vlasti između okružnih i grofovijskih vijeća. Metropolitanski okruzi bili su lokalne vlasti nadležne za obrazovanje, a bili su odgovorni i za socijalne službe i biblioteke, dok su u nemetropolitanskim grofovijama te službe bile odgovornost grofovijskih vijeća.

1986. godine sukladno Zakonu o lokalnoj upravi iz 1985. godine, ukinuta su vijeća metropolitanskih grofovija, a većina njihovih funkcija prenesena je na metropolitanske okruge, čineći ih u velikoj mjeri unitarnim upravama. Međutim, istodobno su neke funkcije ukinutih vijeća metropolitanskih grofovija preuzela zajednička tijela poput tijela za prijevoz putnika, te zajednička tijela za vatrogastvo, policiju i zbrinjavanje otpada.

Popis metropolitanskih okruga

U Engleskoj ima ukupno 36 metropolitanskih okruga:

Izvori

Metropolitanski okruzi


L'expression japonaise  est utilisée au Japon pour désigner les personnes qui disparaissent volontairement de leur vie établie sans laisser de trace, abandonnant leur travail et leur famille. Ce phénomène peut être observé partout dans le monde, comme aux États-Unis, au Royaume-Uni et en Allemagne. Cependant, il est plus répandu au Japon compte tenu de certains facteurs culturels.

La démarche des Japonais désirant disparaître est facilitée par l'existence d'entreprises tout à fait légales qui aident leur clients à disparaître en leur proposant une assistance logistique, ou juste grâce à des guides vendus en librairie qui expliquent comment devenir jōhatsu. Ces personnes sont rarement retrouvées en raison des lois japonaises très strictes sur la vie privée qui empêchent le traçage des transactions financières ou l'accès aux images de caméras de surveillance, et la police n'interviendra qu'en cas de crime ou d'accident.

Contexte
Il est émis l'hypothèse que la , combinée au manque de soutien familial et communautaire, contribue à la prévalence du jōhatsu au Japon. De plus, quitter une entreprise est considéré comme honteux dans la culture japonaise. Les issues potentielles à cette vie sont donc le suicide, la mort au travail (karōshi) ou devenir jōhatsu. Cela peut également épargner à la famille les coûts élevés qui peuvent être associés au suicide (par exemple, les dettes, les frais de nettoyage et les frais d'interruption de service dans le contexte des suicides sur les voies ferrées).

Des pressions sociétales similaires sont théorisées comme contribuant à la prévalence des hikikomori et à un taux de suicide relativement élevé.

Histoire
Le terme jōhatsu commence à être utilisé dans les années 1960. À cette époque, il est utilisé dans le contexte des personnes qui décident d'échapper à des mariages malheureux plutôt que de subir une procédure de divorce officielle.

Au cours des années 1990, l'économie japonaise décline, entraînant une augmentation du nombre de jōhatsu et de suicides, de nombreux salarymen ayant perdu leur emploi et/ou accumulé des dettes.

Prévalence
Au Japon, le sujet du jōhatsu est tabou dans les conversations, tout comme celui du suicide. Il est estimé que  Japonais disparaissent chaque année, et cela peut être sous-estimé dans les chiffres officiels. En 2015, la police japonaise a enregistré  personnes disparues dont  ont été retrouvées avant la fin de l'année. En comparaison, la même année, la Grande-Bretagne reçoit  appels pour signaler une personne disparue, bien que sa population soit environ la moitié de celle du Japon. De plus, il n'existe pas de base de données des personnes disparues au Japon.

L'Association japonaise de soutien à la recherche de personnes disparues, une organisation à but non lucratif dédiée au soutien des familles du jōhatsu, estime que des centaines de milliers de personnes disparaissent chaque année.

Motivation
Les gens deviennent jōhatsu pour un certain nombre de raisons, notamment la dépression, la dépendance, l'inconvenance sexuelle et le désir d'isolement. Parfois, cela est utilisé pour échapper à la violence familiale, aux dettes de jeu, aux cultes religieux, aux harceleurs, aux employeurs et aux situations familiales difficiles. La honte de perdre son emploi, de divorcer et même d'échouer à un examen peut aussi motiver les gens à disparaître. Dans certains cas, devenir jōhatsu est un moyen de prendre un nouveau départ. Lorsqu'ils disparaissent, ils peuvent abandonner leurs anciennes résidences, emplois, familles, noms et même apparences.

Industrie
Les entreprises qui assistent les jōhatsu s'appellent yonige-ya, ce qui signifie « boutiques de nuit ». Ces établissements sont relativement accessibles et possèdent leur propre site Internet. Un yonige-ya en particulier peut facturer entre  ¥ (450 $) et  ¥ ( $) pour ses services, qui dépendent d'un certain nombre de facteurs comme le montant des biens, la distance, s'il s'agit d'un déménagement nocturne, si les enfants sont inclus et si le client se soustrait à des agents de recouvrement. Parfois, les gens disparaissent d'eux-mêmes sans l'aide de yonige-ya. Pour les moins fortunés, il existe également des guides qui peuvent aider à devenir jōhatsu avec des titres évocateurs comme L'évaporation parfaite : reprenez votre vie à zéro ou Le manuel complet de la disparition.

Des agences de détectives sont parfois utilisées pour retrouver des jōhatsu. Parfois, ces personnes passent du temps dans des salles de pachinko et des chambres d'hôtel bon marché, et d'autres fois, elles se sont suicidées. San'ya, un quartier pauvre de Tokyo qui abritait auparavant des milliers de travailleurs journaliers, serait un lieu de cachette pour les jōhatsu. Kamagasaki à Osaka est un autre quartier où il est possible de vivre sans pièce d'identité et est donc également favorisé. Ces communautés sont des bastions yakuza, car beaucoup d'emplois y sont rémunérés en espèces. La plupart du temps, surtout en raison des strictes lois sur la vie privée au Japon, les jōhatsu sont introuvables. La plupart des affaires judiciaires de jōhatsu sont des affaires civiles et les données personnelles ne sont pas facilement accessibles. La police n'interviendra pas à moins qu'il n'y ait un crime ou un accident.

Voir aussi
 L'Évaporation de l'homme

Notes et références

Bibliographie

Relation humaine
Culture japonaise
Attitude
Personnalité disparue

Jōhatsu


Gordini je bila bivša momčad Formule 1 i proizvođač sportskih automobila koju je osnovao Amédée Gordini 1946., dok je danas dio Renaulta.

Momčad je nastupala u Formuli 1 od 1950. do 1956., a najbolji plasman koji je Gordini postigao je bilo treće mjesto Jeana Behre u Švicarskoj 1952. i treće mjesto Roberta Manzona u Belgiji iste godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Gordini - Stats F1

Momčadi Formule 1
Automobilizam u Francuskoj

Gordini


Öznur Cüre, née le , est une archère handisport turque concourant en classe W2. Elle est médaillée d'argent par équipes aux Jeux de 2020.

Biographie
Aux Jeux de 2020, Öznur Cüre et son partenaire Bülent Korkmaz remporte la médaille d'argent dans l'épreuve par équipes mixtes en arc à poulies, s'inclinant en finale face aux Chinois Lin Yueshan et He Zihao 153-152. C'est la première médaille de la Turquie aux Jeux paralympiques depuis la création de ceux-ci.

Références

Liens externes

Archère handisport turque
Médaillée d'argent paralympique turque
Archère aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en octobre 1997

Öznur Cüre