Rafael Ferdinand van der Vaart (d. 11 Şubat 1983, Heemskerk), Oyun Kurucu mevkiinde forma giymiş Hollandalı eski futbolcudur.

Kulüp kariyeri

AFC Ajax
Futbola ilk adımını 2000 yılında Ajax'ın Altyapısında Atmıştır. 5 yıl Altyapıda kalan van der Vaart 2005 yılında Ajax'da profesyonel kariyerine başlamıştır.

Van der Vaart millî takımdaki takım arkadaşları John Heitinga ve Wesley Sneijder ile birlikte Ajax'da futbola başladı. Ajax formasını ilk defa 1999-2000 sezonunda henüz 17 yaşında iken 19 Nisan 2000 tarihinde 1-1 biten FC Den Bosch maçında forma giydi. 2000-01 sezonunda, Ajax teknik direktörü Co Adriaanse tarafından orta saha da oyun kurucu olarak görev verildi. 19 yaşında dönemin teknik direktörü Ronald Koeman tarafından Ajax takım kaptanlığını getirildi. Ajax gösterdiği performansla Avrupa'nın en iyi kulüplerinden bazı ilgisini çekmeye başladı.

Hamburger SV
(1. Dönem)
1 Haziran 2005 tarihinde adı İtalyan Milan takımı ile adı anılsa da Bundesliga takımlarından Hamburg'a 5.500.000 €'ya transfer oldu. Daniel van Buyten'in takımdan ayrılmasının ardından Hamburg takım kaptanı olmuştur. Hamburg Hollanda gazetesi De Telegraaf'a göre bu transferde Hollandalı efsane oyuncu Johan Cruyff büyük bir rol oynamıştır. 2005-2006 sezonu sonunda takımın en skorer oyuncusu oldu. 2006-07 sezonunda Daniel Van Buyten'in Bayern Münih'e transferinden sonra takım kaptanı üstlendi.

Van der Vaart 2007-08 sezonu sonunada  Atlético Madrid ve Juventus gibi çeşitli kulüplerde adı anılmaya başladı. Atlético Madrid'in yapmış olduğu 15.000.000 € teklif, Hamburg tarafından reddedildi.

Real Madrid CF
4 Ağustos 2008 tarihinde Hamburg takımı Real Madrid ile 13.000.000 € ya anlaşmaya vardı ve Van der Vaart Real Madrid'e transfer oldu.. Real Madrid gelinceye kadar hep 10 numaralı forayı giyen Van der Vaart, Real Madrid'de Ajax'dan ve  Hollanda millî takımından takım arkadaşı olan Wesley Sneijder'in Manchester City transfer olan Robinho boşalttığı 10 numaralı formayı almasıyla, Real Madrid'de 23 numaralı formayı tercih etti.

Van der Vaart ilk 4 maçta 4 gol 1 asist yapıp La Liga'ya çok iyi bir başlangıç yaptı. 24 Ağustos 2008 tarihinde Real Sporting de Gijón karşısında Real Madrid'in 7-1 yendiği maçta kariyerindeki ilk hat- trick'ini yapmıştır.. Van der Vaart, Ekim 2008 yılında, Ballon d' Or ödülüne aday gösterilse de ödülü o dönem Manchester United forma giyen ve gelecekteki takım arkadaşı olacak olan Cristiano Ronaldo kazandı.

2009 yazında başlayana, Van der Vaart ile teknik direktör Manuel Pellegrini arasındaki soğukluklar sebebi ile Real Madrid ayrıldı. Real Madrid'de Hollandalı vatandaşları Wesley Sneijder, Arjen Robben ve Klaas-Jan Huntelaar ile birlikte forma giyen Van der Vaart 2009-2010 sezonu sonunda takımdan ayrıldı.

Tottenham Hotspur FC
2010-2011
31 Ağustos 2010 tarihinde teknik direktör Harry Redknapp tarafından £ 8.000.000 luk teklif ile Tottenham transfer oldu. Van der Vaart Tottenham'da 11 numaralı formayı tercih etti. Van der Vaart 18 Eylül 2010 tarihinde Wolverhampton Wanderers karşısında 3-1 galip gelinen maçta penaltı'dan attığı gol Premier League'deki ilk golü oldu. Rafael van der Vaart ilk sezonunda toplam 28 kez forma giydiği Premier League'de 13 gol attı 9 da asist yapmayı başardı.

2011-2012
Tottenham'daki ilk sezonunda toplam 33	Premier League maçında forma giydi ve 11 gol 7 asistle oynadı.

Hamburger SV
(2. Dönem)
Van der Vaart, 31 Ağustos 2012 tarihinde, tekrar Bundesliga'ya döndü ve çok sevdiği 23 numaralı formasına kavuştu. Takımın 2.kaptanı yapılan Van der Vaart ilk sezonunda 27 maç 5 gol 10 asist ile oynadı. 2013-2014 sezonunda çeşitli sakatlıklar yaşana Van der Vaart 21 maçta forma giydi ve bu maçlarda 7 gol attı ve 6 asist yaptı.

İstatistikler

Kulüp istatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri
NOT: Ev sahibi olarak Hollanda baz alınmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tottenham Hotspur FC futbolcuları
Eredivisie futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
La Liga futbolcuları
Premier League futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Hollandalı gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
1983 doğumlular
AFC Ajax futbolcuları
Hamburger SV futbolcuları
Real Madrid CF futbolcuları
Hollandalı futbolcular
Hollanda millî futbol takımı futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Hollanda 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Hollanda 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Hollanda 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Danimarka'daki gurbetçi futbolcular

Rafael van der Vaart


Actinostachys, es un género de plantas vasculares pertenecientes a la familia Schizaeaceae.

Especies
Lista de especies aceptadas:
Schizaea biroi V.A.Richt.
Schizaea dichotoma (L.) J.Sm.
Schizaea digitata (L.) Sw.
Schizaea elegans (Vahl) Sw.
Schizaea fistulosa Labill.
Schizaea fluminensis Miers ex Sturm
Schizaea incurvata Schkuhr
Schizaea orbicularis (Baker) C.Chr.
Schizaea pectinata (L.) Sw.
Schizaea poeppigiana Sturm
Schizaea pusilla Pursh
Schizaea sprucei Hook.
Schizaea stricta Lellinger

Referencias

Enlaces externos

Schizaeaceae

Schizaea


Josef Šutara (* 18. Oktober 1943) ist ein tschechischer Mykologe aus Teplice. Sein offizielles Autorenkürzel lautet "Šutara".

Leben und Wirken
Šutara begann 1968 mit dem Studium der Mykologie als Amateur. In den letzten 35 Jahren (Stand 4/2012) widmete er sich vorwiegend der Anatomie und Taxonomie einiger Gruppen der Boletales, darunter z. B. die Familien Boletaceae, Suillaceae, Gyroporaceae, Paxillaceae und Holzkremplingsverwandte (Tapinellaceae).

Schriften (Auswahl)

Bücher

Einzelpublikationen

Weblinks

Einzelnachweise

Mykologe
Tscheche
Tschechoslowake
Geboren 1943
Mann

Josef Šutara


Aurel Căciulă () este un deputat român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat
Nașteri în 1959
Nașteri pe 5 noiembrie

Aurel Căciulă


Simon Andreassen (født 30. september 1997) er en dansk cykelrytter, der primært kører mountainbike og lidt cykelcross. Han kører for det amerikanske hold Cannondale Factory Racing.

Biografi
Simon Andreassen startede med at køre på mountainbike tilbage i 2004, hvor han deltog i motionsløb sammen med sin far.

Simon Andreassen har mange flotte resultater som ungdomsrytter, blandt andet tre juniorverdensmesterskaber i henholdsvis cykelcross og mountainbike, senest i MTB i 2015 i Andorra og en femteplads ved EM for U23-ryttere i 2016 i Huskvarna i Sverige. På det tidspunkt havde han allerede vist gode takter blandt seniorrytterne med sejre i en enkeltstartsetape i et UCI-løb i Serbien samt sejr i det amerikanske UCI HC Bonellei Park-løb, begge i foråret 2016.

Kort før OL vandt han sin første DM-titel som senior. Han deltog i denne disciplin for Danmark ved OL i Rio 2016 i en alder af blot atten, hvor han kørte sammen med eliten. Han sluttede som nummer 34.

I starten af 2017 vandt Simon Andreassen elite-DM i cykelcross, og blev få dage efter udtaget til U23-VM i cykelcross.

Store resultater
2014
Junior-verdensmester  i MTB XCO
2015
Junior-verdensmester  i cykelcross
Junior-verdensmester  i MTB XCO
2016
Danmarksmester  i cykelcross
Danmarksmester  i MTB XCO
2017
Danmarksmester  i cykelcross
2022
Danmarksmester  i cykelcross

Udmærkelser
 Årets Talent i dansk cykelsport (2015)

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Cykelryttere ved sommer-OL 2016
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2016
Cykelcrossryttere

Simon Andreassen


Edward Dahlberg (* 22. Juli 1900 in Boston, Massachusetts; † 27. Februar 1977 in Santa Barbara, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Schriftsteller und Essayist, der vor allem durch seinen autobiografischen Roman Denn ich war Fleisch bekannt wurde.

Leben
Dahlberg, Sohn einer Friseursalonbesitzerin, beendete 1917 seinen Besuch der Jewish Orphan's Asylum High School in Cleveland und leistete anschließend zum Ende des Ersten Weltkrieges 1918 seinen Wehrdienst in der US Army. 1922 begann er ein Studium an der University of California, Berkeley und wechselte dann 1923 zu einem Studium der Philosophie an die Columbia University, die er 1925 mit einem Bachelor of Philosophy beendete. Danach lebte er für einige Zeit in Paris sowie in Greenwich Village, dem Künstlerviertel von New York City.

Sein literarisches Debüt gab er 1929 mit dem Roman Bottom Dogs, dessen Einleitung von D. H. Lawrence verfasst wurde. Nach dem darauf folgenden Roman From Flushing to Cavalry (1932), beschrieb er in dem Roman Those Who Perish (1934) seine Erfahrungen und Erlebnisse während eines Aufenthalts im Berlin zur Zeit der Machtergreifung 1933. Ferner veröffentlichte Dahlberg, der von 1933 bis 1936 Mitglied der Kommunistischen Partei der USA war, zahlreiche weitere Bücher über Literaturkritik, Essays, Gedichte und Briefwechsel.

Dahlberg, der an zahlreichen Hochschulen wie dem Black Mountain College unterrichtete,
lebte 1955 zeitweise auf Bornholm sowie später auf Mallorca. Seinen größten Erfolg hatte er mit seinem 1964 veröffentlichten autobiografisch geprägten Roman Because I Was Flesh, der unter anderem auch in die deutsche Sprache übersetzt wurde und unter dem Titel Denn ich war Fleisch erschien. 1968 wurde er zum Mitglied des National Institute of Arts and Letters gewählt.

1968 wurde er in die American Academy of Arts and Letters gewählt. 1976 erhielt er ein Guggenheim-Stipendium und veröffentlichte im gleichen Jahr den Roman The Olive of Minerva.

Veröffentlichungen
 Bottom Dogs (1929, Roman)
 From Flushing to Calvary (1932, Roman)
 Those Who Perish (1934, Roman)
 Do These Bones Live? (1941, Kritiken)
 Flea of Sodom (1950)
 The Sorrows of Priapus (1957)
 Truth Is More Sacred (1961)
 Because I Was Flesh (1964, Memoiren)
 Alms for Oblivion (1964, Essays)
 Reasons of the Heart (1965, Maximen)
 Cipango's Hinder Door (1965, Gedichte)
 The Dahlberg Reader (1967, Anthologie)
 Epitaphs of Our Times (1967, Briefe)
 The Leafless American (1967)
 The Carnal Myth (1968)
 The Confessions of Edward Dahlberg (1971, Memoiren)
 The Olive of Minerva (1976, Roman)
 in deutscher Sprache
 Denn ich war Fleisch, München 1968

Weblinks

 Biografie (The Poetry Foundation)
 Biografie (The Literary Encyclopedia)
 Jonathan Lethem, "The Disappointment Artist: Edward Dahlberg's Recipe for Crocodile Tears". In: Harper's Magazine, 2003

Einzelnachweise

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Roman, Epik
Lyrik
Essay
Mitglied der American Academy of Arts and Letters
US-Amerikaner
Geboren 1900
Gestorben 1977
Mann

Edward Dahlberg


تسهر رابطة حماية الطبيعة في ألمانيا  على توجيه نظر واهتمام الناس إلى الطبيعة والعناية بها منذ أكثر من مئة سنة عام 1899 وتقع في برلين . تشرف المنظمة على مشاريع ملموسة لحماية الطبيعة وتشارك في الأنشطة السياسية والتوعية البيئية، هذا ويركز حوالي 400.000 عضو في المنظمة على توفير العناية والرعاية الملائمة لعالم الحيوان والنبات، ويمكن لمن يمثل مصالح الطبيعة اختيار وتعيين «عصفور السنة» كما يحق له المشاركة وممارسة الأبحاث العلمية في معهدين متخصصين.

الروابط الخارجية
 الموقع الرسمي للمنظمة

مراجع

الحفظ الطبيعي في ألمانيا
منظمات غير ربحية مقرها في برلين
تأسيسات سنة 1899 في ألمانيا
تأسيسات سنة 1990 في ألمانيا
جمعيات برلين
منظمات بيئية مقرها في ألمانيا
منظمات أسست في 1899
منظمات أسست في 1990
منظمات خيرية مقرها في ألمانيا
منظمات مقرها في برلين

رابطة حماية الطبيعة في ألمانيا


Brownian motors are nanoscale or molecular machines that use chemical reactions to generate directed motion in space. The theory behind Brownian motors relies on the phenomenon of Brownian motion, random motion of particles suspended in a fluid (a liquid or a gas) resulting from their collision with the fast-moving molecules in the fluid.

On the nanoscale (1-100 nm), viscosity dominates inertia, and the extremely high degree of thermal noise in the environment makes conventional directed motion all but impossible, because the forces impelling these motors in the desired direction are minuscule when compared to the random forces exerted by the environment. Brownian motors operate specifically to utilise this high level of random noise to achieve directed motion, and as such are only viable on the nanoscale.

The concept of Brownian motors is a recent one, having only been coined in 1995 by Peter Hänggi, but the existence of such motors in nature may have existed for a very long time and help to explain crucial cellular processes that require movement at the nanoscale, such as protein synthesis and muscular contraction. If this is the case, Brownian motors may have implications for the foundations of life itself.

In more recent times, humans have attempted to apply this knowledge of natural Brownian motors to solve human problems. The applications of Brownian motors are most obvious in nanorobotics due to its inherent reliance on directed motion.

History

20th century

The term "Brownian motor" was originally invented by Swiss theoretical physicist Peter Hänggi in 1995. The Brownian motor, like the phenomenon of Brownian motion that underpinned its underlying theory, was also named after 19th century Scottish botanist Robert Brown, who, while looking through a microscope at pollen of the plant Clarkia pulchella immersed in water, famously described the random motion of pollen particles in water in 1827. In 1905, almost eighty years later, theoretical physicist Albert Einstein published a paper where he modeled the motion of the pollen as being moved by individual water molecules, and this was verified experimentally by Jean Perrin in 1908, who was awarded the Nobel Prize in Physics in 1926 "for his work on the discontinuous structure of matter". These developments helped to create the fundamentals of the present theories of the nanoscale world.

Nanoscience has traditionally long remained at the intersection of the physical sciences of physics and chemistry, but more recent developments in research increasingly position it beyond the scope of either of these two traditional fields.

21st century
In 2002, a seminal paper on Brownian motors published in the American Institute of Physics magazine Physics Today, "Brownian motors", by Dean Astumian and Peter Hänggi. There, they proposed the then novel concept of Brownian motors and posited that "thermal motion combined with input energy gives rise to a channeling of chance that can be used to exercise control over microscopic systems". Astumian and Hänggi provide in their paper a copy of Wallace Stevens' 1919 poem, The Place of the Solitaries to elegantly illustrate, from an abstract perspective, the ceaseless nature of noise.

A year after the Astumian-Hänggi paper, David Leigh's organic chemistry group reported the first artificial molecular Brownian motors. In 2007 the same team reported a Maxwell's Demon-inspired molecular information ratchet.

Another important demonstration of nanoengineering and nanotechnology was the building of a practical artificial Brownian motor by IBM in 2018. Specifically, an energy landscape was created by accurately shaping a nanofluidic slit, and alternate potentials and an oscillating electric field were then used to "rock" nanoparticles to produce directed motion. The experiment successfully made the nanoparticles move along a track in the shape of the outline of the IBM logo, and serves as an important milestone in the practical use of Brownian motors and other elements at the nanoscale.Additionally, various institutions around the world, such as the University of Sydney Nano Institute, headquartered at the Sydney Nanoscience Hub (SNH), and the Swiss Nanoscience Institute (SNI) at the University of Basel, are examples of the research activity emerging in the field of nanoscience. Brownian motors remain a central concept in both the understanding of natural molecular motors and the construction of useful nanoscale machines that involve directed motion.

Theory

The thermal noise on the nanoscale is so great that moving in a particular direction is as difficult as "walking in a hurricane" or "swimming in molasses". The theoretical operation of the Brownian motor can be explained by ratchet theory, wherein strong random thermal fluctuations are allowed to move the particle in the desired direction, while energy is expended to counteract forces that would produce motion in the opposite direction. This motion can be both linear and rotational. In the biological sense and in the extent to which this phenomenon appears in nature, this exists as chemical energy is sourced from the molecule adenosine triphosphate (ATP).

The Brownian ratchet is an apparent perpetual motion machine that appears to violate the Second Law of Thermodynamics, but was later debunked upon more detailed analysis by Richard Feynman and other physicists. The difference between real Brownian motors and fictional Brownian ratchets is that only in Brownian motors is there an input of energy in order to provide the necessary force to hold the motor in place to counteract the thermal noise that try to move the motor in the opposite direction.

Because Brownian motors rely on the random nature of thermal noise to achieve directed motion, they are stochastic in nature, in that they can be analysed statistically but not predicted precisely.

Examples in nature
In biology, much of what we understand to be protein-based molecular motors may also in fact be Brownian motors. These molecular motors facilitate critical cellular processes in living organisms and, indeed, are fundamental to life itself.

Researchers have made significant advances in terms of examining these organic processes to gain insight into their inner workings. For example, molecular Brownian motors in the form of several different types of protein exist within humans. Two common biomolecular Brownian motors are ATP synthase, a rotary motor, and myosin II, a linear motor. The motor protein ATP synthase produces rotational torque that facilitates the synthesis of ATP from Adenosine diphosphate (ADP) and inorganic phosphate (Pi) through the following overall reaction:

ADP + Pi + 3H+out ⇌ ATP + H2O + 3H+in

In contrast, the torque produced by myosin II is linear and is a basis for the process of muscle contraction. Similar motor proteins include kinesin and dynein, which all convert chemical energy into mechanical work by the hydrolysis of ATP. Many motor proteins within human cells act as Brownian motors by producing directed motion on the nanoscale, and some common proteins of this type are illustrated by the following computer-generated images.

Applications

Nanorobotics
The relevance of Brownian motors to the requirement of directed motion in nanorobotics has become increasingly apparent to researchers from both academia and industry.

Artificial replication of Brownian motors are informed by and differ from nature, and one specific type is the photomotor, wherein the motor switches states due to pulses of light and generates directed motion. These photomotors, in contrast to their natural counterpartsˇ, are inorganic and possess greater efficiency and average velocity, and are thus better suited to human use than existing alternatives, such as organic protein motors.

Currently, one of the six current "Grand Challenges" of the University of Sydney Nano Institute is to develop nanorobotics for health, a key aspect of which is a "nanoscale parts foundry" that can produce nanoscale Brownian motors for "active transport around the body". The Institute predicts that among the implications of this research is a "paradigm shift" in healthcare "away from the "break-fix" model to a focus on prevention and early intervention," such as in the case with heart disease:

Professor Paul Bannon, an adult cardiothoracic surgeon of international standing and leading medical researcher, summarises the benefits of nanorobotics in health.

See also

 Molecular machines
Molecular motor

Brownian motion
 Brownian ratchet
 Nanoengineering
 Nanorobotics
Robert Brown
Peter Hänggi

Notes

External links

Brownian motor on arxiv.org

Nanotechnology
Thermodynamics

Brownian motor


Hans-Dieter Koch (* 19. April 1944; † 22. April 2017) war ein deutscher Fußballspieler. Der Abwehrspieler absolvierte von 1967 bis 1970 beim VfB Stuttgart zwölf Spiele in der Fußball-Bundesliga.

Von der Jugend der Sportgemeinschaft 07 Untertürkheim kam Koch zum VfB Stuttgart. Zur Runde 1967/68 wurde er wie auch Günter Eisele und Manfred Weidmann von den VfB-Amateuren zum Kader der Lizenzspieler übernommen. Von der VfB-Jugend wurden gleichzeitig Gerhard Heinze und Roland Weidle in den Ligakader von Trainer Gunther Baumann delegiert. Am 6. April 1968 kam der Abwehrspieler am 29. Spieltag der Saison 1967/68 in der Startelf des VfB Stuttgart beim Auswärtsspiel gegen Hannover 96 zu seinem Debüt in der Bundesliga. Sein Heimdebüt hatte der vormalige Amateur einen Tag nach seinem 24. Geburtstag, den 20. April, vor 45.000 Zuschauern gegen den FC Bayern München. Er hatte die Aufgabe den Bayern-Goalgetter Gerd Müller an die Kette zu legen und Heinze debütierte im Tor. Dem VfB gelang ein klarer 3:0-Heimerfolg. "Der junge Koch lieferte dabei gegen den späteren 'Bomber der Nation' eine derart überragende Partie, dass der Torjäger schier verzweifelte." Hans-Dieter Koch war auch in den verbleibenden Saisonspielen über die volle Spielzeit für den VfB im Einsatz und kam somit auf insgesamt sechs Saisoneinsätze. In der folgenden Saison absolvierte Koch vier Bundesligaspiele, in denen er jeweils eingewechselt wurde. Sein zweiter Einsatz in der Saison 1969/70 am 26. Spieltag gegen den Hamburger SV war Hans-Dieter Kochs letzter Bundesligaeinsatz. Er ließ sich im Sommer 1970 reamateurisieren und kehrte in das Amateurlager zurück.

Einzelnachweise

Weblinks

Fußballspieler (VfB Stuttgart)
Deutscher
Geboren 1944
Gestorben 2017
Mann

Hans-Dieter Koch (Fußballspieler)


The year 1896 in architecture involved some significant events.

Events
 February 21 — The original Union Station in Providence, Rhode Island was destroyed by fire.
 April 16 – The National Trust in England acquires its first building for preservation, Alfriston Clergy House, a 14th century Wealden hall house.
 A History of Architecture by Sir Banister Fletcher is published.
 Construction of Gasometer, Vienna, begins.
 The Arts and Crafts movement house Munstead Wood in Surrey, England, is designed by architect Edwin Lutyens for garden designer Gertrude Jekyll, his first major commission and the start of an influential partnership.
 Casa Martí in Barcelona designed by Josep Puig i Cadafalch.
 Millennial exhibition commemorating the Hungarian conquest of the Carpathian Basin in Budapest: Vajdahunyad Castle is built in City Park by Ignác Alpár, incorporating architectural styles of the Kingdom of Hungary; it is subsequently reconstructed as a permanent building. The Hungarian Parliament Building is inaugurated (although incomplete).

Buildings and structures

Buildings opened
 April 16 – 1896 Summer Olympics, the first modern international Olympic Games, open at the Panathinaiko Stadium, Athens, reconstructed to designs by architects Anastasios Metaxas and Ernst Ziller.
 May 14 – Garth Pier, Bangor, Wales, designed by J. J. Webster.
 October 1 – Theater des Westens, Berlin, designed by Bernhard Sehrings.

Buildings completed
 Annesley Lodge, Hampstead, designed by Charles Voysey.
 Church of Sant'Anselmo all'Aventino, Rome, Italy, by Francesco Vespignani.
 Marseille Cathedral, France, principally by Léon Vaudoyer and Henri-Jacques Espérendieu.
 National Gallery of Slovenia, Ljubljana, designed by František Škabrout.
 Museum of Applied Arts, Budapest, designed by Ödön Lechner.
 Temple Building (Toronto), Canada, designed by George W. Gouinlock (demolished 1970)
 Temple of Human Passions, Cinquantenaire Park, Brussels, Belgium, designed by Victor Horta.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Ernest George.
 Grand Prix de Rome, architecture: Louis-Charles-Henri Pille.

Births
 July 15 – Alfred Albini, Croatian architect and urban planner (died 1978)
 Nugent Cachemaille-Day, English ecclesiastical architect (died 1976)

Deaths
 October 3 – William Morris, socialist artist, interior designer and writer, associated with the Pre-Raphaelite Brotherhood and the English Arts and Crafts Movement (born 1834)

References

1896 in architecture


Demižon (rjeđe demižana, demižona, demižonka, damijana, demijana ili demejana) je staklena, vrbovom šibom ili slamom opletena posuda, od jednog do deset galona (1 engleski galon = 4,564 l, 1 američki galon = 3,785 l), rjeđe i veće zapremine. Također je poznat kao balon, stakleni balon, pleteni balon (jer se proizvode i pletene boce), pletara, pletenka te bocun. Zbog lakoće proizvodnje i cijene sve su više u uporabi demižoni zaštićeni plastikom. U vinarstvu se demižon rabi za otpremu (manjeg volumena), ali i za proizvodnju i skladištenje.

Nazivi vjerojatno potječu iz engleskog (demijohn), španjolskog (damajuna), odnosno talijanskog (damigiana).

U novije vrijeme popularan je i PVC demižon, posebno za prodaju vina u trgovinama.

Vidi
 Amfora

Izvori

Enologija

Demižon


Le quai des Carrières est une voie de Charenton-le-Pont, en France.

Situation et accès
Le quai des Carrières débute 2 avenue de la Liberté dans le prolongement du quai de Bercy après le passage sous le pont. Il marque le début de la rue des Bordeaux, face à la passerelle industrielle d'Ivry-Charenton, de la rue Victor-Hugo puis de la Rue de l'Embarcadère, passe sous la ligne de Paris-Lyon à Marseille-Saint-Charles et sous la rue Arthur-Croquette, et se termine au pont de Charenton.

Il longe l'autoroute A 4 parallèlement au quai de Charenton ou chemin de l'ancienne écluse  situé au bord de la Seine de l'autre côté de cette autoroute. Il fait partie de la route départementale 103.

Origine du nom
Son nom est dû aux carrières de pierres, dont certaines ont été utilisées dans la construction de Notre-Dame et du château de Vincennes, et qui étaient exploitées jusqu'au  dans la colline surplombant l'ancienne rue des Carrières parallèle au quai.

Historique
Avant la construction de l'autoroute A4, le quai des Carrières se limitait à la partie entre le quai de Bercy  (avenue de la Liberté) et la rue de l'Embarcadère et se prolongeait par le quai de Charenton jusqu'au pont.

Dans sa partie ouest (ou aval), de l'avenue de la Liberté à la limite des 76 et 78 (un peu en aval du débouché de la Villa Bergerac), il longeait les jardins du château de Conflans et de l'ancien séminaire (antérieurement, de 1653 à 1793, monastère des Bénédictines) en contrebas de ce parc. L'ancien parc était  au  et au début du  un terrain vague où a été construit en 1935 un ensemble d'immeubles HBM.

Dans sa partie centrale, le quai était bordé par des maisons de la rue des Carrières. Cette rue a été supprimée par les travaux entrepris de 1963 à la fin des années 1970 pour la construction de l'autoroute A4. Ces travaux ont fait disparaitre l'ensemble des immeubles de cette très ancienne rue, à l'exception de ceux de sa rive nord (côté ville) entre la rue Victor-Hugo et la rue de l'Embarcadère. Avant ces travaux, le quai était à l'emplacement actuel de l'autoroute. Sur le tronçon entre ces deux rues, le quai surplombait le bassin du canal de Saint-Maurice comblé au début des années 1950 pour le passage de la route nationale 4 remplacée en 1970 par l'autoroute.

En amont de la rue de l'embarcadère, le quai des Carrières est approximativement à l'emplacement de l'ancien quai de Charenton qui surplombait le bassin de l'ancien canal, l'environnement ayant également été transformé par la construction du viaduc du métro.

Le quai des Carrières dans la littérature
L'action du roman L'Écluse numéro 1 de Simenon se déroule en 1933  principalement quai des Carrières et rue des Carrières (disparue vers 1970) dans le milieu des mariniers dont les péniches étaient amarrées dans le bassin du canal Saint-Maurice, nommé « canal de la Marne », en amont de l'écluse de Charenton.

Annexes

Références

Carrières
Carrières
Carrières

Quai des Carrières


Le beignet de banane est un dessert ou une collation populaire dans la cuisine de l'Asie du Sud-Est et du sous-continent Indien, dont les principaux ingrédients sont des bananes, de l'huile (ou de la graisse) et de la farine (généralement de la farine), et d'autres ingrédients tels que du sel, du sucre, des œufs... Ce plat délicieux est préparé par la friture et doit être consommé pendant qu'il est encore chaud en raison de sa nature croustillante. C'est un dessert qui est facile à préparer et très populaire de la campagne à la ville, que ce soit à la maison ou dans les boutiques de trottoir et les restaurants… Les gâteaux à la banane fraîchement frits, parfumés et sucrés sont le casse-croûte idéal pour la saison froide.

Ingrédients
Les ingrédients de base de ce dessert sont : bananes ou mini bananes, huile de friture, pâte à frire. La pâte à frire utilise le plus souvent une combinaison de farine, soit de riz, soit de blé et de sel, de sucre et d'œuf. Plusieurs recettes peuvent ajouter du lait de coco ou du lait et de l'extrait de vanille à la pâte ou arroser de rhum ou de vin de riz et enflammer pour les rendre encore plus croustillants.

Préparation
Choisir des bananes épluchées et prêtes à l'emploi. Préparer un mélange de pâte en mélangeant la farine avec l'eau et des ingrédients tels que l'huile, le sel, le sucre, les œufs, le miel ou l'alcool… et remuer jusqu'à obtenir une pâte lisse. Ensuite, il faut rouler les bananes dans la farine et faire les frire dans une poêle à huile jusqu'à ce qu'elles soient dorées et croustillantes. Placer les bananes sur du papier absorbant pour absorber l'excès d'huile. Les bananes frites croustillantes et chaudes peuvent être utilisées immédiatement.

Variantes

Indonésie
Le pisang goreng est un délicieux beignet de plantain frit originaire d'Indonésie. Il a un goût naturellement sucré et une texture croustillante à l'extérieur et moelleuse à l'intérieur. Ce qui distingue la version des bananes frites de ce pays, c'est que les bananes choisies sont mûres, et non la banane Cavendish classique, qui a une consistance trop molle pour supporter un bain de friture.

Les variétés de bananes les plus utilisées pour ces beignets sont les pisang raja, pisang abu, pisang tadulk et pisang krepok. Les cultivateurs locaux cherchent à obtenir des variétés de bananes à la fois sucrées et tendres mais résistantes aux manipulations et à des cuissons poussées. La banane est souvent panée puis frite dans une grande quantité d'huile de palme. La pâte à frire utilise le plus souvent une combinaison de farine, soit de blé, de riz, de tapioca ou de chapelure. Plusieurs recettes peuvent ajouter du lait de coco ou du lait et de l'extrait de vanille dans la pâte pour ajouter de l'arôme.

Ce beignet frit extrêmement populaire se consomme généralement dans la rue pour le petit déjeuner ou comme collation de l'après-midi au moment du goûter. Le pisang goreng se mange en général avec une tasse de thé ou de café. Des établissements appelés warung kopi, la version locale du café, proposent des pisang goreng en accompagnement des boissons pour le petit déjeuner.

Malaisie
En Malaisie, les beignets de banane sont communément appelés goreng pisang, d'autres noms peuvent inclure cekodok pisang et jemput-jemput pisang. Le style de beignets de banane que l'on trouve couramment en Malaisie consiste à faire frire des bananes plantains panées dans de l'huile chaude. Ils sont souvent vendus par des vendeurs ambulants, bien qu'ils soient également proposés comme produit dans les magasins et les établissements de restauration.

Thaïlande
Le kluai khaek, parfois appelé kluai thot, est un délice thaïlandais classé dans la catégorie des aliments de rue car on le trouve couramment dans les échoppes de rue. Le mot kluai en thaï signifie "banane" et khaek signifie littéralement "invité" et est une expression familière utilisée pour les Indiens, les musulmans ou les hindous. On suppose que la raison pour laquelle il a été appelé, probablement parce qu'il a été adapté de la recette de ces personnes.

Ce beignet est traditionnellement préparé avec de bananes burro pelées et coupées en tranches, qui sont entièrement immergées dans un mélange fin de farine de riz, puis frites dans de l'huile chaude jusqu'à ce qu'elles soient tendres et croustillantes. La farine de riz, la farine tout usage, les graines de sésame, la levure chimique, le bicarbonate de soude, le sucre, le sel, les morceaux de noix, la noix de coco mûre et l'eau sont généralement utilisés dans le mélange de pâte à frire.

Les bananes frites sucrées et croustillantes, sont généralement vendues en sachets et consommées encore chaudes, comme collation, dessert ou hors-d'œuvre en Thaïlande. Bien que les bananes frites soient traditionnellement consommées seules, elles sont maintenant fréquemment servies avec une variété de garnitures telles que de la crème glacée, de la vanille, de la crème fouettée, de la sauce au chocolat ou du miel.

Vietnam
Au Vietnam, les beignets de bananes sont appelés les chuối chiên. Ces délicieuses fritures également connus sous le nom de crêpes à la banane vietnamiennes, font partie des sucreries traditionnelles les plus populaires du pays. Elles sont incroyablement croustillantes, légèrement sucrées mais un peu grasses.

La version vietnamienne utilise la mini-banane, ou la banane siamoise (chuối xiêm), qui est largement disponible dans les supermarchés asiatiques. Il est essentiel que la banane soit mûre (mais pas trop) pour qu'elle soit la plus sucrée et la plus facile à frire.

La technique clé pour le beignet de banane au Vietnam consiste à aplatir délicatement la banane sans l'écraser, en veillant à ne pas la casser, avec une petite planche en bois ou en verre. Il est recommandé de manger ce plat pendant qu'il est encore chaud.

Notes et références

Voir aussi

 Jian dui
 cendol

Dessert malaisien
Dessert vietnamien
Cuisine de rue en Indonésie
Dessert

Beignet de banane


Proteobakteriler (Proteobacteria), bakteriler üstaleminin ana gruplarından birisini meydana getiren ve önemli cins ve türleri içeren şubesidir.  Çeşitli hastalık etmenleri (Escherichia, Salmonella, Vibrio, Helicobacter gibi) ve başka çok bilinen cinsler bu gruba dahildir. Ayrıca doğada serbest yaşayan türleri ve azot fiksasyonundan sorumlu pek çok bakteri türünü de içerir.  Bu grup ribozomal RNA (rRNA) dizinlerine göre tanımlanmıştır. Bakteri biçimlerinin çeşitliliğinden dolayı grup, ismini Yunan mitolojisinde yer alan, her şekle girebilen tanrı Proteus'tan almıştır. (Proteus aynı zamanda Proteobakterilerde yer alan bir cinsin de adıdır.)

Proteobakteriler Gram-negatif özelliklidir, dış zarları başlıca lipopolisakkaritlerden oluşur.  Çoğu flagella ile hareket eder ama bazıları hareketsizdir veya bakteriyel kayma kullanırlar. Bu sonuncu yöntemi kullananlar arasında bulunan Miksobakteriler, kümeleşerek çok hücreli "meyve gövdeleri" oluştururlar.  Metabolizma tipleri bakımından da bu grupta büyük bir çeşitlilik vardır.  Çoğu seçmeli veya zorunlu anaerobik ve heterotrofiktir ama pek çok istisna da mevcuttur.  Birbiriyle yakın ilişkisi olmayan bazı cinsler fotosentez yoluyla ışığı enerjiye dönüştürürler.  Bunlar kırmızımsı pigmentlerini kullanan mor bakterilerdir.

Bölüm veya sınıflar

Proteobakteriler öncelikli olarak ribozomal RNA dizilimine göre sınıflandırılmıştır. İlk başta yunan harfleri (alfa, beta, delta, epsilon ve gamma) ile isimlendirilen 5 sınıf belirlenmiş, daha sonra (bazıları öncesinde alt sınıf olan) Acidithiobacillia , Oligoflexia, Zetaproteobacteria ve Hydrogenophilalia sınıflarının eklenmesiyle, tamamı monofiletik toplam 9 sınıf olmuştur.

Alphaproteobacteria
Alfaproteobakteriler çoğunlukla ışığı kullanarak organik madde üreten (fototrof) bakteri cinslerini içerir, ama bunlara ek olarak azot fiksasyonu yapan bakteri türleri, hayvan ve bitki simbiontları (örn. Rhizobia) ve tehlikeli bir patojen grubu olan Rickettsiaceae 'yı da kapsar.  Ökaryotik hücrelerdeki mitokondrinin atasının da bu bakteri grubundan kaynaklandığı düşünülmektedir (bkz. endosimbiont teorisi)

Betaproteobacteria

Betaproteobakteriler, yıkım yetenekleri bakımından zengin olan aerobik veya seçmeli anaerobik bakteri gruplarından oluşur, ama kemolitotrofik cinsler (örn. amonyak yükseltgeyen Nitrosomonas) ve bazı fototroflar (Rhodocyclus ve Rubrivivax) de içerir.  Çoğu doğada, örneğin atık sularda veya toprakta bulunur.  Bu sınıfta yer alan patojen türler Neisseriaceae familyasındaki (frengi ve meningoensefalit etmenleri) ve Burkholderia cinsindeki türlerdir.

Gammaproteobacteria
Gammaproteobakteriler arasında, Enterobacteriaceae, Vibrionaceae ve Pseudomonadaceae gibi tıbben ve bilimsel olarak önemli sayılan gruplar bulunur.  Çok büyük sayıda patojen bu gruba aittir, örneğin  Salmonella (enterit and tifo etmeni), Yersinia (veba), Vibrio (kolera), Pseudomonas aeruginosa (hastanede yatan veya kistik fibroz hastalarında görülen akciğer enfeksiyonu).

Deltaproteobacteria
Deltaproteobakteriler büyük oranda aerobik cinslerden, meyve gövdesi oluşturan miksobakteriler ve zorunlu anaerobik cinslerin bir dalından oluşur.  Bu gruba ait zorunlu anaeroblar arasında sülfat indirgeyici (Desulfovibrio, Desulfobacter, Desulfococcus, Desulfonema, vs.) ve kükürt indirgeyici (örn., Desulfuromonas) bakteriler ve farklı fizyolojileri olan bazı başka anaerobik bakteriler (örn., demir-III indirgeyici Geobacter ve sintrofik Pelobacter ve Syntrophus türleri) bulunur.

Epsilonproteobacteria
Epsilonproteobakteriler yalnızca birkaç cinsten oluşurlar bunlar başlıca burgulu Wolinella, Helicobacter ve Campylobacter 'dir.  Bunlarin hepsi insan ve hayvan sindirim sisteminde ya simbiont olarak (ineklerde Wollinella) ya da patojen olarak (midede Helicobacter, duodenumda Campilobacter)  yaşarlar.

Zetaproteobacteria
Demir oksitleyen, nötrofilik, kemoototrof, tüm tatlı su ve deniz ekosistemlerinde yaygın bulunan bakterilerdir. Tip ordosu Mariprofundales'dir.

Hydrogenophilalia
Zorunlu termofildirler. Heterotrof veya ototrof olabilirler. Tip ordosu Hydrogenophilales'dir.

Acidithiobacillia
Sülfür, demir ve uranyumu oksitleyebilen ototrof bakterilerdir. Acidithiobacillus gibi ekonomik olarak önemli mikroorganizmaları içeren Acidithiobacillales tip ordosudur.

Oligoflexia
Filamentöz aeroblardır. Tip ordosu Oligoflexales, tip cinsi Oligoflexus'dur.

Kaynakça

 Madigan, Michael; Martinko, John (editors) (2005). Brock Biology of Microorganisms, 11th ed., Prentice Hall ISBN 0-13-144329-1

Proteobakteriler


Die Denmark Open 1987 im Badminton fanden vom 23. bis zum 25. Oktober 1987 in Esbjerg statt.

Finalergebnisse

Weblinks
 denmarkopen.dk
 https://eresources.nlb.gov.sg/newspapers/Digitised/Page/straitstimes19871026-1.1.31

1987
World Badminton Grand Prix 1987
Sportveranstaltung in Esbjerg Kommune

Denmark Open 1987


Vagten kan være:
 Vagten — dansk tidsskrift
 Vagten (film) — sovjetisk film

Vagten (flertydig)


Princess Astrid, Mrs. Ferner (Astrid Maud Ingeborg; born 12 February 1932) is the second daughter of King Olav V and his wife, Princess Märtha of Sweden. She is the older sister of King Harald V of Norway and younger sister of the late Princess Ragnhild.

Life
Princess Astrid was born on 12 February 1932 at Villa Solbakken to the future King Olav V and Crown Princess Märtha. She was baptized in the Palace Chapel on 31 March 1932 and her godparents were: her paternal grandparents, King Haakon VII and Queen Maud of Norway; her maternal grandparents, Prince Carl and Princess Ingeborg of Sweden; her maternal aunt, Princess Astrid, Duchess of Brabant; Elizabeth, Duchess of York (later Queen Elizabeth The Queen Mother); her grandaunt, Princess Thyra of Denmark; her granduncle, Prince Eugen of Sweden; and Prince George of the United Kingdom. Princess Astrid was named after her maternal aunt, paternal grandmother, and maternal grandmother.

Princess Astrid grew up on the royal estate of Skaugum in Asker and was privately educated during her childhood. During World War II, she joined her family fleeing the Nazis and spent the war with her mother, brother and sister in exile in Washington, DC. Following the royal family's return to Norway she attended Nissen's Girls' School and graduated with the examen artium university entrance exam in 1950. She then studied economics and political history for two years at Oxford University.

Her Confirmation took place on 9 May 1948 in the Palace Chapel.

The princess later learnt other skills including dressmaking and cooking and pursued her interests in handicrafts. Princess Astrid studied ceramics with Halvor Sandøs.

Princess Astrid's mother died on 5 April 1954 from cancer at age 53 when Astrid was 22 years old. From her mother's death until her brother's marriage in August 1968, Princess Astrid was the senior lady of the court and acted as first lady of Norway, working side-by-side with her father on all representation duties, including state visits. Princess Astrid raised her family in Vinderen; she now lives in Nordmarka, Oslo. Her hobbies include knitting, embroidery, reading and painting porcelain.

In 2002, the Government granted the Princess an honorary pension in recognition of all her efforts on behalf of Norway both during and following her years as first lady. In 2005, she took part in ceremonies marking the 60th anniversary of the end of World War II, including the unveiling of a plaque marking the Norwegian monarch's exile in London.

In February 2012, Princess Astrid celebrated her 80th birthday with a private dinner at the Royal Palace in Oslo.

Marriage and children
Princess Astrid married divorced commoner Johan Martin Ferner in Asker Church on 12 January 1961. Together, the couple have five children, seven grandchildren, and as of 2023, three great-grandchildren.

Patronages

Princess Astrid is chair of the board of Crown Princess Märtha's Memorial Fund which provides financial support to social and humanitarian initiatives carried out by non-governmental organisations.

She is a patron of several organisations. She has been particularly involved in work for children and young people with dyslexia, herself having that condition.
 Foundation 3,14 – Gallery 3,14 (Hordaland International Art Gallery)
 The Norwegian Women's Public Health Association
 The Norwegian Women's and Family Association
 The Norwegian Women's Defence League
 Oslo Art Association
 The Norwegian Women's Voluntary Defence Association
 Inner Wheel Norway
 The Norwegian Dyslexia Association
 Dissimilis Norway
 Foreningen for Kroniske Smertepasienter ("The Norwegian Association of Chronic Pain Patients")
 Trondheim Symphony Orchestra

Titles, styles and honours

Titles
 12 February 1932 – 12 January 1961: Her Royal Highness Princess Astrid of Norway
 12 January 1961 – present: Her Highness Princess Astrid, Mrs. Ferner

Honours

Princess Astrid has been awarded the following orders and decorations:

National honours
 : Grand Cross with Collar of the Order of Saint Olav
 : Dame of the Royal Family Order of Haakon VII of Norway
 : Dame of the Royal Family Order of King Olav V of Norway
 : Dame of the Royal Family Order of King Harald V of Norway
 : Recipient of the King Haakon VII Golden Jubilee Medal
 : Recipient of the Medal of the 100th Anniversary of the Birth of King Haakon VII
 : Recipient of the King Olav V Silver Jubilee Medal
 : Recipient of the King Olav V Commemorative Medal
 : Recipient of the Medal of the 100th Anniversary of the Birth of King Olav V
 : Recipient of the Royal House Centenary Medal
 : Recipient of the King Harald V Silver Jubilee Medal
 : Recipient of the Holmenkollen Medal

Foreign honours
 : Grand Cross of the Order of the Crown
 : Grand Cross of the Order of the White Rose
 : Grand Cross of the Order of Merit
 : Grand Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
 : Grand Cross of the Order of the Falcon
 : Grand Cordon of the Order of the Star of Jordan
 : Grand Cross of the Order of Adolphe of Nassau
 : Grand Cross of the Order of the House of Orange
 : Grand Cross of the Order of Merit
 : Dame Grand Cross of the Order of Isabella the Catholic
 : Commander Grand Cross of the Royal Order of the Polar Star
 : Recipient of 90th Birthday Badge Medal of King Gustav V
 : Recipient of 50th Birthday Badge Medal of King Carl XVI
 : Dame Grand Cross of the Order of Chula Chom Klao

Honorific eponym
 Antarctica: Princess Astrid Coast

Ancestry
Astrid is a great-granddaughter of King Edward VII of the United Kingdom and thus a second cousin to Queen Elizabeth II. At the time of her birth, she was 18th in the line of succession to the British throne.

References

External links
 Website of the Royal House of Norway: Princess Astrid

1932 births
Living people
Norwegian princesses
House of Glücksburg (Norway)
Recipients of the Order of the Crown (Belgium)
Grand Crosses of the Order of the Crown (Belgium)
Grand Cross of the Ordre national du Mérite
Grand Crosses 1st class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Recipients of the Order of the Falcon
Knights Grand Cross of the Order of the Falcon
Recipients of the Order of the House of Orange
Grand Crosses of the Order of the House of Orange
Recipients of the Order of the Crown (Netherlands)
Grand Crosses of the Order of the Crown (Netherlands)
Grand Crosses of the Order of Merit (Portugal)
Recipients of the Order of Isabella the Catholic
Knights Grand Cross of the Order of Isabella the Catholic
Commanders Grand Cross of the Order of the Polar Star
Knights Grand Cross of the Order of Chula Chom Klao
Presidents of the Organising Committees for the Olympic Games
Holmenkollen medalists
Daughters of kings

Princess Astrid, Mrs. Ferner


Das English Masters 1984 im Badminton fand vom 11. bis 13. Oktober 1984 in Portsmouth, England, statt. Das Einladungsturnier wurde nach seinem Sponsor British Airways Masters genannt.

Finalresultate

Referenzen
 Martin Knupp: YONEX Badminton Handbuch. 1986 S. 79

1984
Badminton 1984
Badmintonwettbewerb in Portsmouth

English Masters 1984


Luis Navarro puede referirse a:

 Luis Navarro Garnica (1904-1995), militar español y Presidente del Club Atlético de Madrid.
 Luis «El Hueso» Navarro (1937-2015), deportista venezolano.
 Luis Navarro Lucas (1947-), ingeniero agrónomo e investigador español.
 Luis Navarro Origel (1897-1928), cristero mexicano.
 Luis Navarro Amorós (1929-2011), ciclista español.
 José Luis Navarro Martínez (1962-), ciclista español.
 José Luis Navarro Rivas (1965-), boxeador español.
 José Luis Navarro del Valle (1936-), futbolista español.

Luis Navarro


Mossley (/ˈmɒzli/) is a town and civil parish in Tameside, Greater Manchester, England. It is located in the upper Tame Valley and the foothills of the Pennines,  south-east of Oldham and  east of Manchester.

The historic counties of Lancashire, Cheshire and the West Riding of Yorkshire meet in Mossley and local government wards and church parishes correspond to their boundaries. Mossley had a population of 10,921 at the 2011 Census. It is the only parished area of Tameside, having had a parish council since 1999.

History

Toponymy
Believed to originate in around 1319, the name Mossley means "a woodland clearing by a swamp or bog".

Events
Mossley—alongside neighbouring Stalybridge and Uppermill in Saddleworth—helped launch the annual Whit Friday Band Contest, an internationally known brass band event. This came about when the three towns held unconnected brass band events on 6 June 1884.

Public venue
George Lawton, the son of magistrate and alderman John Lawton, inherited a family fortune and when he died in August 1949, he left the bulk of his wealth to the people of Mossley. Part of his £77,760 wealth () was left to build a public meeting place, the George Lawton Hall.

Governance

Following the passing of the Public Health Act 1848 and the Local Government Act 1857, a Local Board of Health was established in Mossley in 1864. On 13 March 1885 Mossley was granted a Charter of Incorporation to become a municipal borough, replacing the local board. The whole borough was unified under the administrative county of Lancashire under the Local Government Act 1888. In 1974 the borough of Mossley was absorbed under the provisions of the Local Government Act 1972 into the new metropolitan borough of Tameside in the metropolitan county of Greater Manchester. It became an unparished area.

Under the provisions of the Local Government and Rating Act 1997 local electors were given the right to request that a new parish and council be created in unparished areas. The people of Mossley exercised this right and a civil parish for Mossley was established in 1999. The civil parish council voted to adopt town status and Mossley now has a town mayor. The town has three parish wards based on the historic county borders, with four members representing the Cheshire part, three members the Lancashire part and two members the Yorkshire part. The town's unofficial coat of arms includes Cheshire's sheaf of corn, Lancashire's red rose and Yorkshire's white rose to signify the historic demarcation.

Parliament
From 1918 to 1950 the town gave its name to the Mossley constituency which returned a Member of Parliament; for most of the period, the MP was Austin Hopkinson, who was notable for being elected as an Independent candidate. The town is now represented by the MP for Stalybridge and Hyde.

Geography

Mossley lies amongst the foothills of the Pennines, on the western edge of Saddleworth Moor.

Churches

The eccesiastical parishes correspond to the boundaries of the historic counties:
St. Joseph's Church, in the centre of Mossley, is Roman Catholic
All Saints' Church is in Micklehurst, aligned to Cheshire
St John the Baptist Church is of Yorkshire
St George's Church is of Lancashire

Education

Primary schools
St. Joseph's R.C. Primary School
Livingstone Primary School
St. George's Primary School
Milton St. John's Primary School
All Saints Micklehurst

Secondary school
Mossley Hollins High School

Transport
Mossley railway station is sited on the Huddersfield line. Services are operated by TransPennine Express to locations including Manchester Piccadilly, Stalybridge, Huddersfield, Leeds and Hull.

Several bus routes serve Mossley, including:
 343: operated by Stotts, travelling between Hyde and Oldham; this is the only bus route to connect nearby Carrbrook with Mossley.
 350: operated by First Greater Manchester and Stagecoach Manchester between Oldham and Ashton.
 356: operated by Nexus Move, between Ashton-under-Lyne, Uppermill and Oldham.

A tram network operated by the SHMD Joint Board ran lines through Mossley from 1904 to 1945, until their replacement by buses. The second-generation tramway Manchester Metrolink currently terminates at nearby Ashton-under-Lyne for connections to the city centre.

Twinning
Mossley's French twin town is Hem, situated near Lille, in the Nord département.

Sport
Local sport teams include Mossley A.F.C., Mossley Mayhem Softball Club, Mossley Athletic JFC, Mossley Juniors F.C., Mossley AFC Running Club and Micklehurst Cricket Club.

Fairtrade
Mossley's Town Council passed a resolution in November 2009 to make Mossley a Fairtrade Town. A group of local campaigners and activist have started the Fairtrade Mossley group to make 2010 the year that Mossley becomes a Fairtrade Town.

Notable people
 Ernest Sykes, recipient of the Victoria Cross
 Melanie Sykes, TV presenter and model
 John Mayall, mill owner and owner of the largest cotton spinning company in the world (1803–1878)
 Jon Courtenay, Britain's Got Talent winner in 2020
 Lee Broadbent and Eoghan Clifford, members of the hard rock band Cabbage
 Ray Hill, anti-fascist
 Peter McGarr - British Award winning composer, lives in Mossley.
 Chris Cyprus - artist

See also

Listed buildings in Mossley

References

External links

Mossleyweb, The Original Official Mossley AFC Website
Mossley Council - Mossley Town Council's Web Site
MossleyOnline, Mossley's Interactive Online Community
Welcome to Mossley, History and Photo Guide to Mossley
Tameside Council - Mossley Coat of Arms
Mossley Hollins High School
Mossley Business Association - Supporting Mossley's Businesses

Towns in Greater Manchester
Civil parishes in Greater Manchester
Towns and villages of the Peak District
Geography of Tameside

Mossley


Niño Josele (* 24. April 1974 in Almería als Juan José Heredia) ist ein spanischer Flamenco-Gitarrist und gilt als großes Talent: Sogar Chick Corea gehört zu seinen Fans. Er widmet sich einem erneuerten Flamenco, den er stilistisch um Elemente des Jazz bereichert. Seine Inspiration bezieht er auch aus der Klassik und speziell der Zwölftonmusik.

Leben und Wirken
Josele, der aus einer Familie klassischer Flamencomusiker stammt und der Roma-Ethnie angehört, lernte das Gitarrenspiel von seinem Vater, der selbst Gitarrist war und ihm die ersten Schritte auf der Gitarre beibrachte. Mit 22 Jahren gewann er den Wettbewerb junger Interpreten auf der Flamenco-Biennale in Sevilla.

Zunächst eher am klassischen Flamenco orientiert, hat er 2006 mit Paz ein Album vorgelegt, das Kompositionen von Bill Evans, aber auch von Steve Swallow, Freddy Cole und Paul Simon mit diesem Stil fusionierte. Er arbeitete vor allem mit Flamenco-Musikern wie Paco de Lucía, Pepe de Lucía, Camarón de la Isla, dessen unzertrennlichen Gefährten El Cigala, Jorge Pardo, El Chocolate, Tomatito, Duquende, Montse Cortés, Remedios Amaya und Enrique Morente sowie den Jazzmusikern Jerry González und Marc Johnson. Es ergaben sich aber Kooperationen mit Vertreten der Popmusik wie Lenny Kravitz, Alicia Keys, Andrés Calamaro, Joan Manuel Serrat und Elton John. Auch im Fado-Genre tummelte er sich schon im Zusammenspiel mit María Berasarte.

Diskografie
 1995: Calle Ancha
 2001: El Sorbo mit Javier Limón und den Musikern Javier Limón (Klavier und Keyboard), Lucky Losada (Percussion), Israel Porrina "Piraña" (Violine), Bernardo Parrilla (Gitarre), Juan José Suárez "Paquete", Lucas Vargas und José Heredia (Klatschen), Diego El Cigala, José El Francés, Esperánza Fernández, Montse Cortés, Pepe Luis Carmona, Juan Antonio Salazar und Sara Baras
 2002: Teatro Real mit Diego El Cigala (wurde live am 25. Juli 2002 im Teatro Real in Madrid aufgenommen)
 2003: Niño Josele
 2006: Paz
 2009: La venta del alma
 2009: Española
 2012: El mar de mi ventana
 2014: Chano & Josele mit Chano Domínguez
 2014: Amar en paz mit Estrella Morente

Als Gastmusiker
 2000: Entre Vareta y Canasta von Diego El Cigala und Javier Limón
 2001: Corren tiempos de alegría von Diego El Cigala und Javier Limón mit Bebo Valdés (Piano), Jerry González  (Trompete und Congas), Jorge Pardo (Flaute), Ramón Porrina (Percussion), Israel Porrina "Piraña", Sabú Porrina, Alex Hernández Coros (Kontrabass), Loli Abadía, Fili Navarro, José Losada und Los Pirates del Flamenco (Palmas)
 2001: Siete ríos celestes von Jose Sóto Sorderita (Gitarre und Gesang; ehem. Ketama), Jose Losada und Paquete
 2002: El Corazón de mi gente von Pepe de Lucía mit Parrita, Vicente Amigo, Malú, Tomatito, Manzanita, Remedios Amaya, Juan Manuel Cañizares, Camela
 2002: Y Los Piratas Del Flamenco von Jerry González
 2002: Brillo de luna von Guadiana mit Viejín, Juan Carmona (Ketama), José Miguel Carmona (Ketama), Caracolillo, Paquete, Montoyita, Manuel Parrilla, Camarón de Pitita, Jesús del Rosario
 2003: El pequeño reloj von Enrique Morente mit Pepe Habichuela
 2003: Daray von Chonchi Heredia mit José Luis Garrido, Juan Carmona, Angie Bao, Carles Benavent
 2003: Lágrimas Negras von Bebo Valdés und Diego El Cigala mit Javier Colina, Paquito D'Rivera, Federico Britos, Israel Porrina Piraña und Caetano Veloso
 2004: La Rosa Blanca von Montse Cortés mit Farruquito, Tomatito und Potito
 2004: Tributo flamenco a Don Juan Valderrama von Pepe de Lucía mit José El Francés
 2004: El cantante von Andrés Calamaro mit Jerry González
 2004: Y los piratas del flamenco von Jerry González mit Piraña und Diego El Cigala
 2005: Vientos Flamencos von Jorge Pardo mit Juan Diego, Antono Serrano, Piraña, Jorge Palomo, Diego Amador, Luis Amadro, Dr. Kelly, Cora Pardo, Antonio Gómez, Victor Merlo, Tino di Geraldo, Antonio Ximenez, Moy Natenzon
 2005: Limón von Javier Limón (Komposition) mit Bebo Valdés, Andrés Calamaro und Jerry González
 2006: La Negra von La Negra mit Javier Limón und Jerry González
 2009: Todas las horas son viejas von María Berasarte mit José Peixoto
 2012: Huellas von Jorge Pardo
 2012: Mano a mano: Un tributo a Manzanero von Enrique Heredia Negri

Film
Er spielt im Film gelegentlich in Gastrollen den Flamenco-Gitarristen, so im Jahr 2000 in dem spanischen Film Los almendros – Plaza nueva und 2011 in dem österreichischen Film Black Brown White.

Weblinks

 Offizielle Website
 Interview auf DeFlamenco (spanisch)

Einzelnachweise

Flamenco-Gitarrist
Fusion-Musiker
Pseudonym
Roma (Person)
Spanier
Geboren 1974
Mann

Niño Josele


Festivalul Internațional de Film de la Cannes din 1946 a fost primul festival de film organizat în orașul Cannes. S-a desfășurat între 20 septembrie și 5 octombrie 1946.

Componența juriului
Membri juriului pentru filmele de lung și scurt-metraj prezentate au fost:
Georges Huisman - istoric, președinte al juriului (Franța)
Iris Barry (USA)
Beaulieu (Canada)
Antonin Brousil (Cehoslovacia)
J.H.J. De Jong (Olanda)
Don Tudor (România)
Samuel Findlater (UK)
Sergei Gerasimov (Uniunea Sovietică)
Jan Korngold (Polonia)
Domingos Mascarenhas (Portugalia)
Hugo Mauerhofer (Elveția)
Filippo Mennini (Italia)
Moltke-Hansen (Norvegia)
Fernand Rigot (Belgia)
Kjell Stromberg (Suedia)
Rodolfo Usigli (Mexic)
Youssef Wahby (Egipt)
Helge Wamberg (Danemarca)

Referințe

Cannes
1946
1946 în Europa


V98 est un sigle qui peut faire référence à :
 Autres accidents de transport précisés, d'après la classification internationale des maladies ;
 V98, l'édition de 1998 du V Festival.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

V98


ෆීෆා ලෝක කුසලාන පාපන්දු තරගාවලියේදී එක් එක් රටෙහි ගෝල් රැස් කරන්නන් මෙම ලිපිය විසින් ලැයිස්තු ගත කෙරෙයි . ලෝක කුසලාන පාපන්දු අවසන් තරගාවලි 20 තුලදී රැස් කෙරුණු ගෝල 2300 ට වැඩි ප්‍රමාණය සඳහා ගෝල රැස් කරන්නන් 1200 වඩා සිටිති.

සම්මතය ප්‍රකාර, පහර එල්ල කිරීම් වලදී ලකුණු බවට හැරවුනු  දඬුවම් පහර නොසලකා හැර ඇත.

වැඩිම ගෝල රැස් කළ ක්‍රීඩකයෝ

සටහන: තදකුරු වලින් දක්වා ඇති ක්‍රීඩකයෝ, 2014 ෆීෆා ලෝක කුසලාන පාපන්දු තරගාවලිය තුල තවමත් ක්‍රීඩා කරති.
 රවුම් වරහන් වලින් දක්වා ඇති තරගාවලී, නිද., (1982): තරගාවලිය තුලදී ක්‍රීඩා කෙරුණු නමුත් ගෝලයක් හෝ රැස් නොකෙරිණි
සතරැස් වරහන් වලින් දක්වා ඇති තරගාවලී: නිද., [1994]: තරගාවලිය සඳහා පිරිසෙන් කොටසක්ව සිටි මුත්, තරග නොකලේය

ෆීෆා ලෝක කුසලාන පාපන්දු තරගාවලියේ ගෝල රැස් කරන්නන් ලැයිස්තුව


Hosťovce este o comună slovacă, aflată în districtul Zlaté Moravce din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 759 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hosťovce este atestată documentar din 1209.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hosťovce, Zlaté Moravce


Harriet Jessica P. "Hetti" Bywater (Hafood, Inglaterra; ) es una actriz británica, conocida por haber interpretado a Lucy Beale en la serie EastEnders.

Carrera
En 2011 apareció como invitada las series Casualty y Doctors.

Ese mismo año apareció en las películas Counting Backwards, dirigida por Sean De Sparango, y St George Day, dirigida por Frank Harper.

El 12 de enero de 2012, se unió a la exitosa y aclamada serie británica EastEnders, donde interpretó a Lucy Beale hasta el 18 de abril de 2014. En 2015 regresó a la serie brevemente, después de que se emita en flashbacks la muerte de Lucy.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy Celebrity News :: Hetti Bywater

Actrices de televisión de Gales
Actrices infantiles de Inglaterra

Hetti Bywater


Louis Althussse (Birmandreis, Alžir, 16. listopada 1918. – La Verrière, 22. listopada 1990.) bio je francuski filozof i sociolog poznat po marksističkom pristupu u filozofiji.

Životopis

Althusser je rođen u Alžiru 1918. no brzo s obitelji dolazi u Francusku. Na pariškom sveučilištu École Normale Supérieure počinje studij filozofije koji prekida radi sudjelovanja u Drugom svjetskom ratu gdje biva i zarobljen. Studij završava tek 1947. te na istom sveučilištu počinje graditi nastavnu karijeru. Ratno iskuskustvo ga je promijenilo u načinu razmišljanja; prije rata smatrao se konzervativcem, no tijekom rata upoznao se s marksizmom te će nakon povratka iz rata postati jedan od vodećih francuskih marksista. Podržavao je rad francuske komunističke partije te je od 1984. njezin član.

Rat je utjecao i na njegovo psihičko stanje. Najtragičniji primjer je ubojstvo svoje žene 16. studenog 1980. zbog čega je završio i u psihijatrijskoj ustanovi nakon čega se nije pojavljivao u javnim krugovima. Iako je bio marksist i imao revolucionarne poglede na svijet, Althusse nije sudjelovao u velikim studentskim nemirima u Parizu 1968. No iako je bio psihički nestabilna osoba, Altusse je jako utjecao na mnoge suvremene filozofe.

Filozofski rad

Althusse ima drugačiji pristup maksizmu od ostalih. On smatra da je većina marksista pogrešno shvatila Marxove ideje te Althusse u svojim radovima pokušava ispraviti tu nepravdu. To se jasno može vidjeti u nekoliko Althusseovim glavnim idejama:

 Althusse smatra kako se krivo tumači termin Baza i nadogradnja kod koji mogu opstati samo ako postoje radnici, sredstva za rad i vlasnici koji prisvajaju rezultate proizvodnje". Althusse stoga polazi od stajališta kako zbog ekonomskog determinizma ove tri karakteristike se trebaju zamijeniti ideologijom i politikom.
 Althusse ideologiju smatra kao stvarni društveni odnos, a ne kao iluziju.
 Na temelju Gramcijevog koncepta hegemonije, Althuse razvija termin ideološki aparat države prema koji, prema njemu, reproducira proizvodnju kako bi stvorili određenu hegemoniju u društvu. Kao primjere takvog aparata, navodi religijske i obrazovne institucije, medije, obitelj, političke stranek te sindikate.
 On smatra da pojedinci čine strukturu društvenih odnosa čime se odmiče od klasičnih marksističkih ideja o klasama kao skupovima pojedinaca.

Upravo će ovo posljednje biti ključno za razvoj strukturalnog marksizma, čiji je Althusse jedan od začetnika. Strukturalni maksizam proučava nevidljive strukture u kapitalističkom društvu te pokušava dokazati kako u svijetu postoje strukture koje ograničavaju mišljenja pojedinca. Sljedbenici tog pravca privaćaju značaj ekonomije na način da ju prihvaćaju kao determinantu u društvu te smatraju kako politika i ideologija imaju relativnu autonomiju. Pojedinci i akteri samo popunjavaju takve strukture te su ograničeni njihovim pravilima. Rušenje stuktura i sistema treba biti usredotočeno na proturječu u sistemu, a ne na proturječja u kojima je pojedinac suočen.

Popis djela

 Za Marxa, 1965.
 Kako čitati Kapital, s Etienne Balibar, 1965.
 Filozofija i spontana filozofija znanstvenika, 1967.
 Lenjin i filozofija, 1969.
 Elementi samokritike, 1974.
 Budućnost traje dugo, postumno 1992.

Izvori

Francuski filozofi
Francuski sociolozi
Marksistički filozofi

Louis Althusser


خوطا هي شكل من أشكال الرقص الدارج في إسبانيا، وتنسب إلى مخترعها العربي ابن خوتا في القرن الثاني عشر. وغالب الظن أنها نشأت في منطقة أرغون في شمال إسبانيا، يختلف شكل الرقصة من منطقة لأخرى ولكل منطقة طابعها الخاص في الرقصة، عادة ما تكون الخوطا على شكل استعراض حيث تُغنَّى الخوطا وتُرقص بمصاحبة الكاستانيت (الصنوج) ويرتدي مؤدوا الرقصة ثياباً فلكلورية تمثل المنطقة، في فالنسيا كانت الخوطا تمارس حتى في المراسم الجنائزية.

يميل مؤلفوا موسيقى الخوطا إلى استخدام الإيقاع (رتم) 4/3 إلاّ أن البعض يميل لاستخدام إيقاع 8/6 وتستخدم عادة كلمات من ثمانية مقاطع مقسمة إلى رباعيات،، يدخل في عزف موسيقى الخوطا ألات الجيتار والبندوريا (آلة وترية مشابهة للمندولين) واللوت (آلة شبيهة للعود) وتستخدم في منطقة قشتالة الطبول بينما تستخدم مزامير القربة والبومبو (الطبول الأرجنتينية) في مناطق الغاليكان.

يحرص المؤدون المسرحيون على ارتداء الملابس الفلكلورية واستخدام الكاستانيت بعكس المؤدين التقليديين في الشارع، ولموسيقى ورقصة الخوطا مواضيع مختلفة تتدرج من التعبير عن الانتماء الوطني إلى الدين إلى الشهوات الجنسية، ساهمت موسيقى الخوطا في تكون ورفع الوعي والإحساس بالهوية الوطنية.

من الموسيقيين غير الأسبان الذين ألفوا الخوطا
 جورج بيزيت: موسيقي وملحن فرنسي (1838-1875) ألّف أوبرا كارمن وكانت الحركة الرابعة منها (Aragonaise) عبارة عن رقصة خوطا.
 ميخائيل غلينكا: موسيقي روسي (1804-1857) وبعد سفره في أنحاء إسبانيا ألف عملاً مستوحى من الخوطا هو .
 فرانز ليست: عازف بيانو هنغاري (1811-1886) ألّف خوطا للبيانو.
 كميل سان سينز: موسيقي فرنسي (1835-1921) ألف خوطا أوركسترالية.
 بالاكيريف: موسيقي روسي (1837-1910) ألف خوطا أوركسترالية أيضاً.
 راؤول لابارا: موسيقي فرنسي (1876-1943) ألف أوبرا بعنوان .

الخوطا الأراغونية

تعتبر الخوطا الأراغونية أحد أبرز معالم الفلكلورية لمنطقة أرغون، يعود تاريخها إلى القرن الثامن عشر للميلاد وقد بلغت أوجها في منتصف القرن التاسع عشر ونتيجة لتعقيد حركاتها ونمط غنائها المميز فقد شهدت الخوطا تغيرات عدة، واليوم نرى نمط الخوطا الراقص ظاهراً في كثير من الأعمال الفنية كالزرزولا والأفلام والكرنفالات ز غيرها.

الخوطا القشتالية
أكثر ما يميز الخوطا القشتالية هو نمط رقصها حيث تكون أيادي الراقصين فوق مستوى رؤوسهم وغالباً ما ترافقهم الكاستانيت، عادة ما تكون حركات الخوطا القشتالية أسرع وأكثر قوة مقارنة ب الخوطا الأراغونية، تكون الأغاني المصاحبة للخوطا القشتالية هزلية وتتناول مواضيع الحياة والحب والزواج والدين.

مراجع

أنواع أنواع موسيقى الرقص
رقص مبني على الموسيقى الكلاسيكية
رقصات شعبية
موسيقى إسبانية
موسيقى فلكلورية
موسيقى فلكلورية إسبانية

خوطا (موسيقى)


Fahd Daifi (en ), né le , est un footballeur marocain. Pouvant jouer au poste de milieu défensif, il joue au Rapide Oued-Zem.

Biographie

Formation à l'Académie Mohammed VI (-2016)
Fahd Daifi est formé à l'Académie Mohammed VI, principale académie marocaine pour la formation des joueurs.

Débuts en Botola Pro (2016-2019)
Il rejoint ensuite le Kawkab de Marrakech, ce qui lui permet de faire ses débuts en Botola Pro et de disputer 27 matchs. Toutefois, le club sera relégué 3 saisons plus tard, lors de la saison 2018-2019, en  division.

Parcours en Botola Pro2 (2019-2021)
Il poursuit six mois au Kawkab de Marrakech, avant de rejoindre en janvier 2020 le TAS de Casablanca, qui évolue aussi en  division, où il restera moins d'une saison.

Il continue son parcours en Botola Pro 2 en signant pour Chabab Atlas Khénifra en novembre 2020.

Retour en Botola Pro (2021-)
Le 26 août 2021, il retrouve la Botola Pro, en signant au Rapide Oued-Zem. Il a cependant une place de remplaçant, prenant part à seulement sept matchs sur 15 possibles à la mi-saison.

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Naissance au Maroc
Naissance en mars 1998
Footballeur marocain
Footballeur formé à l'Académie Mohammed VI
Joueur du Kawkab de Marrakech
Joueur du TAS Casablanca
Joueur du Rapide Oued Zem

Fahd Daifi


علي بن الحاج حسين الشرايري البلوي (1878-25 يونيو 1960) عسكري وسياسي أردني ولد في إربد.

حياته
تلقى علومه الابتدائية في إربد، ودفعه طموحه إلى تحصيل مزيد من العلم، فذهب إلى دمشق سيراً على الأقدام، والتحق بالمدرسة الإعدادية العسكرية وتخرج منها سنة 1892، ولتفوقه التحق بالكلية الحربية في إسطنبول عام 1895، وكان في الثامنة عشر من عمره، وتخرج برتبة ملازم ثاني في الجيش العثماني عام 1902 م. التحق بكلية المدفعية ليرفّع بعد التخرج منها إلى رتبة ملازم أول، وكان ذلك في العام 1905 م.

عرف علي الشرايري بالكفاءة العلمية والعسكرية، وقد لفت انتباه قادته في الجيش، وحصل على تقارير أشادت بقدراته وكفاءته، مما سارع بترقيته، حتى احتل مكانة متقدمة في الجيش وتم منحه لقب خلقي، فعين قائداً للسرية السابعة المدفعية في الفرقة (51) المتواجدة في منطقة الدردنيل، ثم انتقل إلى القوقاز وتركستان للاشتراك في الحرب ضد الجيش الروسي.

منحته قيادة الأركان وسام الشجاعة من المرتبة الأولى، ورفّعته إلى رتبة رئيس أول. وفي عام 1906 م أصبح في قيادة المدفعية في الفرقة نفسها، وشهدت تلك الفترة الكثير من التحولات السياسية والعسكرية، في مختلف المناطق التابعة للدولة العثمانية، وعلى حدودها المختلفة نتيجة لضعف بنية الدولة.

في نهايات عام 1907 م نُقل الشرايري إلى قيادة الفرقة (14) المتمركزة في لبنان وسوريا والأردن، وفي الفترة نفسها رُفّع إلى رتبة قائم مقام عسكري، ولم تدم إقامته في سوريا، حيث نُقل سنة 1908 م إلى اليمن للمشاركة في مواجهة الثورة العارمة هناك، التي أشرت على ضعف الدولة، ودخولها مرحلة التراجع السريع. اخر الرتب العسكرية التي حصل عليها كانت ميرلوا«أمير لواء».

ساهم بالمفاوضات التي منحت الإمام يحيى سلطات حقيقية واسعة، ودعماً مالياً كبيراً.

وكانت القوات الإيطالية قد بدأت بغزو ليبيا فأرسل علي خلقي الشرايري للمشاركة في الحرب ضد الجيوش الإيطالية عام 1911 م، لكن ضعف الدولة وتخلّف نظمها العسكرية أدى إلى سقوط ليبيا في يد الإيطاليين، فعاد بعدها الشرايري إلى إسطنبول في العام 1913م.

التحاقه بالثورة العربية الكبرى

أصبح علي الشرايري حاكماً عسكرياً لمنطقة مكة المكرمة، وهناك التحق بالثورة العربية الكبرى بقيادة الشريف الحسين بن علي، واستطاع إقناع الجنود والضباط العرب في الحامية العثمانية بالوقوف إلى جانب جيش الثورة العربية، وبذلك أعلن الولاء للشريف الحسين في قيادة الثورة، وقد كان لعلي خلقي الشرايري دور بارزً في مجريات الأحداث والمعارك التي قادها العرب، لتحقيق انتصارات متتالية على القوات التركية حتى تم تحرير المنطقة العربية وصولاً إلى شمال مدينة حلب.

دوره في الثورة السورية ضد الاستعمار الفرنسي ومعركة ميسلون

أوفده الشريف الحسين بن علي في أواخر شهر تشرين الأول من عام 1918 م بعد أن أقسم علي خلقي الشرايري بين يديه قسم الولاء للثورة العربية الكبرى إلى الهند لإقناع الضباط والجنود العرب الذين أسرتهم القوات البريطانية في حربها ضد الدولة العثمانية بالانضمام إلى الثورة. نجح الشرايري في تشكيل قوة من حوالي 800 من الضباط والجنود العرب والقدوم بهم على متن باخرة من الإسكندرية إلى العقبة للانضمام إلى جيش الثورة الذي كان يقوده الأمير فيصل بن الحسين.
عيَّـنه الأمير فيصل حاكما عسكريا لمنطقة الكرك في شهر آب من عام 1919م، ثمَّ نقل حاكما عسكريا لمنطقة الجولان، وتزامن ذلك مع حشد المحتلين الفرنسيين قوة عسكرية بقيادة الجنرال غورو للهجوم على دمشق للقضاء على الحكومة العربية التي تشكلت فيها بزعامة الأمير فيصل بن الحسين.
استبق المجاهدون العرب الهجوم الفرنسي بإعلان الثورة على الفرنسيين في معظم المناطق السورية، وقام القائم مقام علي خلقي الشرايري في 5 / 12 / 1919 م بالانتقال سرا إلى القنيطرة ليبدأ فعاليات الثورة ضدَّ المحتلين الفرنسيين وكان يرافقه عدد من الضباط الأردنيين منهم سليمان التميمي ونصوح منور ومحمود أبوغنيمة وسيف الدين القائد وتيسير ظبيان ومحمد حافظ معاذ وفريد رحمون وشوكت العائدي وطارق الجندي وخلف محمد التل، وبعد وصوله إلى القنيطرة بعث الشرايري موفدين إلى شرقي الأردن لاستنفار المزيد من المجاهدين.
يشير القاء مقام علي خلقي الشرايري في مذكراته أنه يُسجِّـل بمداد الفخر والاعتزاز انضمام بعض المجاهدين من سنجق عجلون» لواء عجلون» إلى قوات الثورة في القنيطرة كان منهم القائدان محمد علي العجلوني ومحمود أبوراس (الروسان) والضباط أحمد التل (أبوصعب) وأحمد أبوراس وعبد الله التل (أبوعز الدين)، وكان يرافقهم ثلاثون مجاهدا من ناحية بني عبيد وثلاثون مجاهدا من الكورة وثلاثون مجاهدا من الوسطية وعشرون مجاهدا من الكفارات وعشرون مجاهدا من السروإلى جانب 120 مجاهدا من مناطق أخرى من شرقي الأردن ويذكر الشرايري أن قدوم هذه القوة أثار حمِّاس الثوار وقوَّى من عزيمتهم، وتمكـَّـن الثوار الأردنيون من القيام بعمليات ناجحة ضد المحتلين الفرنسيين، فقد شنَّت مجموعة بقيادة أحمـد التـل» أبوصعب» على مستعمرة (المطلة) اليهودية التي كانت تحت حماية الجيش الفرنسي.
حصلت المجموعة على غنائم وفيرة، وفي 4 / 1 / 1920م، اجتازت القوات الأردنية الموحدة بقيادة محمد علي العجلوني نهر الغجر وشنـَّـت هجوما مباغتا على المحتلين الفرنسيين الذين اضطرُّوا للفرارفلاحقهم أحمد التل (أبوصعب) وتمَّ أسر (35) ضابطا وجنديا فرنسيا، ثمَّ احتلَّ الثوَّار الأردنيون (مرجعيون) بعد معركة استمرت بضع ساعات تمكـَّـن الثوار خلالها من قتل عدد كبير من جنود الحامية الفرنسية وتمَّ رفع العلم العربي فوق قلعـتها (مرجعيون).
خاض الثوار الأردنيون مع الثوار السوريون واللبنانيون معارك ضد المحتلين الفرنسيين منها معركة النبطية ومعركة الحولة ومعركة (الحمارى) ومعركة (القليعة) ومعركة (تل النحاس) ومعركة (إبل السقي) ومعركة (الخصاص)، ولكن عندما وصلت أنباء وصول الجيوش الفرنسية بقيادة الجنرال غوروإلى مشارف دمشق إلى القائم مقام علي خلقي الشرايري سارع للانضمام مع الثوار الأردنيين إلى الجيش العربي الذي كان يقوده القائد يوسف العظمة وشاركوا إلى جانبه في معركة ميسلون التي ارتقى فيها المئات من الشهداء في مقدمتهم القائد البطل يوسف العظمة، وبعد أن حسمت المعركة لصالح المحتلين الفرنسيين أصدروا مئات أحكام الإعدام على المجاهدين العرب وكان منهم العديد من المجاهدين الأردنيين وفي مقدمتهم القائم مقام علي خلقي الشرايري وخلف محمد التل» أبوهاجم / أبومعن» وتيسير ظبيان.

دوره في الحكومات المحلية في الأردن وتأسيس إمارة شرق الأردن

بعد خروج الملك فيصل من سوريا، عمد الشرايري بالتعاون مع أبناء الأردن إلى تشكيل حكومات الحكم المحلي، مثل حكومة اربد التي ترأسها علي خلقي الشرايري، نظراً لخبرته ومكانته في الثورة وصحبته للملك فيصل الأول، وعمل على تنظيم قوة عسكرية في شمال الأردن وأجزاء من جنوب سوريا، وتم إقامة مؤتمر عام في أم قيس من أجل إنشاء هذه الحكومة المحلية التي ضمت وجهاء عشائر اربد ومحيطها وضمت أيضاً أحمد مريود عن منطقتي الجولان وحوران، في دلاله على التوجه القومي حتى لدى حكومات الحكم المحلي الأردنية، لان علي خلقي كان يتطلع إلى تحرير البلاد العربية، من كل قوى الاستعمار والاستبداد.

وتعتبر هذه الحكومة ممهدة لقيام إمارة شرق الأردن، بقيادة الأمير عبد الله الأول ابن الحسين، حيث نص أحد بنودها على تأسيس حكومة عربية وطنية مستقلة برئاسة أمير عربي هاشمي، وقد تميزت علاقة الشرايري بالأمير عبد الله المؤسس بالحميمية القائمة على الود والتقدير.

بعد تأسيس الإمارة الأردنية عُيِّـن علي خلقي باشا الشرايري مشاوراً للأمن والانضباط (وزير الداخلية) في أول حكومة للإمارة تشكـَّـلت في 11 / 4 / 1921 م برئاسة اللبناني الأصل رشيد طليع وكان الشرايري الشرق الأردني الوحيد في تلك الحكومة، وأثار هذا الاختيار أستياء الحكومة البريطانية، وزاد من استيائها اختياره ليكون مشاوراً للأمن والانضباط وهومنصب يوازي في أيامنا وزارة الداخلية، وقد تجلى هذا الاستياء من خلال الوثيقة التي تحتفظ بها دار الوثائق البريطانية في الملف رقم (2/732 C.O)، ونشرها المؤرخ الأستاذ سليمان الموسى في كتابه «وجوه وملامح» حيث حملت الوثيقة نص برقية أرسلها المندوب السامي البريطاني في فلسطين «هيربرت صموئيل» إلى وزير المستعمرات البريطاني ونستون تشرشل يبلغه فيها بتعيين علي خلقي باشا الشرايري مشاوراً للأمن والانضباط ومديراً للأمن العام في الإمارة فردَّ تشرشل ببرقية أكد فيها عدم ارتياحه لتعيين علي خلقي الشرايري في هذا المنصب الخطير وأشار إلى أن ذلك التعيين سيثير الفرنسيين الذين يرون في علي خلقي الشرايري واحدا من أخطر أعدائهم، وطلب تشرشل من المندوب السامي البريطاني هيربرت صموئيل أن يرجوالأمير عبد الله بإعادة النظر في تعيين علي خلقي مشاوراً للأمن والانضباط (وزير داخلية)، ولكن الأمير المؤسِّـس لم يتجاوب مع مطلب الإنجليز بل لم يمانع من عودة الشرايري ناظرا للمعارف (وزيرا للمعارف) في حكومة الرئيس حسن خالد أبوالهدى الصيَّادي المشكـَّـلة في 5/9/1923م حيث زاره الأمير (الملك فيما بعد) في منزله في اربد عدة مرات حيث أصبح الشرايري ناظر المعارف واشترك في عدد من اللجان والمهام ذات التأثير في بناء الدولة.

كان علي خلقي الشرايري رجل دولة، جمع بين العلم والخبرة العسكرية الاحترافية، وكان عروبي الانتماء أردني الولاء، وقدم حياته كلها خدمة لبلده وأمته، وكان من ابرز رجالات جيل الرواد، الذين تركوا بصماتهم الذهبية على مسيرة التحرر العربي، وبناء الدولة في ظروف بالغة القسوة وغنية بالتحولات الكبيرة.

تسلم علي خلقي الشرايري مناصب عديدة في إمارة شرق الأردن، والمملكة الأردنية الهاشمية فيما بعد، حتى وافاه الأجل في 25 حزيران (يونيو) العام 1960.
ويقول في مذكراته:
"اتخذت في لقاء عقدته الحكومة في 10 أيلول (سبتمبر) 1920 م في منزلي بموافقة أعضاء حكومتي العربية قراراً بتوجيه كتاب لمأمور الأراضي لوضع إشارة على جزء من حوض الحميرة ليُصار عليها بناء جامعة لأبناء الأردن خاصة والعرب عامة تـُسمَّى "جامعة اليرموك الأردنية" لأنها تقع بين سوريا وفلسطين ولبنان.
لكن «حكومة عجلون العربية» لم تتمكن من تحقيق حلمها حيث لم تلبث أن حلت نفسها بعد تأسيس الإمارة الأردنية وتشكيل حكومة مركزية عاصمتها عمَّـان لتلتحق بالحكومة المركزية فتوقف مشروع بناء الجامعة، وبعد حوالي أربعين عاما وتحديدا في العام 1958 م عادت فكرة إنشاء جامعة أردنية إلى الظهور من جديد من إربد عبر إصدار مجلة «وحي العروبة» التي كانت تصدرها مدرسة العروبة الثانوية في اربد عددا خاصا يحمل لواء الدعوة لتاسيس جامعة أردنية، وفي كلمة التحرير التي كتبها رئيس تحريرها مدير مدرسة العروبة الأستاذ محمود أبو غنيمة إنطلقت أول دعوة على مستوى الأردن لتأسيس جامعة أردنية وطنية على تراب الأردن من خلال هذه العبارات: «إن مستقبل الأردن في عالم الغد المأمول، يحتاج إلى زنود قوية، وعقول نيـِّـرة، وهذا ما يجعلنا نفكر جدِّيا بتأسيس معامل الرجولة النيِّـرة، وأعني بذلك الجامعة ومايتبعها من كليَّـات للتخصصات المختلفة».

ولم تلبث الفكرة أن طرقت مسامع الملك الراحل الحسين بن طلال فصدرت الإرادة الملكية في 9/2/1962 بتأسيس أول جامعة في الأردن تحمل اسم الجامعة الأردنية، وقام رئيس الحكومة في حينه الرئيس وصفي التل باختيار موقع مستنبت وزارة الزراعة في الجبيهة ليكون موقعا دائما للجامعة الأردنية للاستفادة من إمكانيات المستنبت في تأسيس كلية للزراعة في الجامعة لتساهم في تطوير القطاع الزراعي الذي كان الرئيس التل يوليه اهتماما خاصا، وتمَّ تشكيل لجنة ملكية برئاسة الرئيس سمير الرفاعي للإشراف على تأسيس الجامعة الأردنية.

المصادر

محطات في ذاكره اربديه زياد أبو غنيمه
 ما يخطر على البال عن أهل الشمال. الكاتب: تحسين التل
 مجلة رسالة الأردن، عدد15، ايلول. 1960م. الكاتب: تيسير ظبيان
 مجلة رسالة الأردن، عدد4، شباط، 1959م. الكاتب: سليمان الموسى
 وجوه وملامح: صور شخصية لبعض رجال السياسة والقلم، وزارة الثقافة، عمان،1980م -الجزء الأول -ص: 12 - 44 الكاتب: سليمان الموسى

أشخاص من إربد
خريجو أكاديمية الجيش التركي
سياسيون أردنيون
عسكريون عثمانيون
مواليد 1295 هـ
مواليد 1878
مواليد في إربد
وزراء أردنيون
وزراء تربية وتعليم أردنيون
وزراء داخلية أردنيون
وفيات 1379 هـ
وفيات 1960

علي الشرايري


Polyt I/II var et ensædet, højvinget og åbent svævefly, afstøttet med barduner og udviklet til skolebrug af Polyteknisk Flyvegruppe.  Polyt I var prototypen, og fik designationen 'II' efter nogen ændringer. Flyets udvikling foregik i løbet af den tyske besættelse af Danmark under 2. verdenskrig.

På trods af det beskedne styktal, dannede tankerne bag flyet skole. Efterkrigstidens 2G er et eksempel på dette: byg selv, byg billigt, byg med de forhåndenværende materialer.

Design og udvikling
Datidens mest anvendte skolefly, Stamer-Lippisch "Zögling" var forældet, og der måtte ikke nybygges yderligere eksemplarer. Der fandtes en afløser, SG-38, som godtnok havde udmærkede egenskaber til træningsbrug, men som var dyr og vanskelig at bygge for selvbyggere. Som følge blev de udslidte 'Stamere' lappet og repareret mere end godt var.

Medlemmerne af Polyteknisk Flyvegruppe besluttede sig for at konstruere deres eget skolefly. Flyet skulle være simpelt og robust, billigt og lavet af let tilgængelige materialer, være hurtigt at samle og skille ad for transport og opbevaring, have god rorkontrol, gode stallegenskaber og et højt glidetal. Det sidste punkt var, set med nutidens øjne, relativt; en moderne pilot fra Polyteknisk beskrev glidetallet som "...de faldt som en sten." De fleste fly fra denne tid havde et glidetal omkring 8.

Det var også vigtigt at flyet havde en lav egenvægt; det var vanskeligt at skaffe brændstof under krigen, ofte måtte traileren med flyet transporteres af 8-9 mand på cykel, og de fleste starter foregik med gummitov.

Operationel historie

Polyt I/II var et skolefly, og det gav træning på mere en een måde.

Udviklingen af flyet var en øvelse i flydesign for et hold unge ingeniører - og en øvelse i det fysiske håndværk der indgår. Den praktiske del har formodentligt været ganske nyttig for de i overvejende grad bogligt uddannede ingeniørstuderende.

Flyveuddannelsen var meget forskellig fra den der kendes i dag. Piloter under uddannelse ville bruge megen tid på at sidde på jorden i flyet, med næsen op mod vinden, og balancere flyet: en hjælper ville løfte vingetippen op, give slip og piloten ville holde vingerne vandret ved hjælp af balanceklapperne.

Havde piloten tilstrækkeligt 'tjek' på dette, ville han og flyet blive slæbt med lav fart hen af jorden. Nu skulle piloten - ud over at holde balancen - også sørge for at holde flyet korrekt i længderetningen ved hjælp af sideroret.

Når begge dele var rimeligt indlært, fik eleven lov til sit første lille 'hop': et gummitov, udstrakt i 'V' form ville blive spændt op af 4-6 personer, mens to personer holdt fast i flyets hale. Når de gav slip, ville flyet lette i 4-5 sekunder. Under den meget korte flyvning skulle piloten betjene alle rorflader korrekt. Når piloten viste rimelig kompetence i dette, ville gummitovet blive spændt hårdere, af flere hjælpere, og der kunne opnås flyvninger på omkring 15 sek. varighed.

Til slut ville pilot og fly blive startet mod vinden fra en stejl bakketop. Vinden der blev presset opad af terrænet kunne nu give tilstrækkeligt med opdrift til egentlig flyvning. Under denne kunne instruktøren kun vejlede eleven ved hjælp af flagsignaler fra jorden.

Det siger sig selv at denne form for træning ikke var ideel. Som oftest blev der brugt mere tid i værkstedet med at udbedre skader efter havarier, end der blev brugt på at flyve.

Varianter
Polyt I
 Den oprindelige model, prototypen, plus en enkelt efterbygning (OY-98/OY-BEX) fra 1946.

Polyt II
 Samme fly efter nogle ændringer, produktionsmodellen

Operatører

 Flyet i civil anvendelse i Danmark, hovedsageligt ved Polyteknisk Flyvegruppe.

Overlevende fly

I brug
Der eksisterer p.t. ingen flyvedygtige Polyt I/II.

Udstillede
OY-55
 Formodentligt prototypen af Polyt I/II, bygget i 1943. Udstillet som museumsfly af Dansk Svæveflyvehistorisk Klub på Svæveflyvecenter Arnborg.
OY-65/OY-AFX
 Bygget 1945. Flyet styrtede 27. Marts 1959 på den daværende flyveplads  i Avedøre. Det er nu udstillet i Danmarks Tekniske Museum, Helsingør.
OY-98/OY-BEX
 Bygget 1946 som Polyt I af Herning Svæveflyveklub. Var udstillet på Danmarks Flymuseum i Stauning, men er August 2016 blevet overdraget til Dansk Svæveflyvehistorisk Klub.
OY-118
 Bygget 1949. Flyet styrtede 1. Juli 1956 i Vandel og udgik af flyregisteret i 1958. Det vides ikke om resterne af flyet er bevaret.

Specifikationer (Polyt II)

Se også
Lignende fly:
Stamer-Lippisch Zögling
DFS SG 38 Schulgleiter
Høgslund / Traugott-Olsen 2G

Referencer

Eksterne links
Dansk Svæveflyver Union

Dansk Svæveflyvehistorisk Klub

Polyteknisk Flyvegruppe

Dansk Civilt Flyregister

Fly fra Danmark
Svævefly

Polyt I/II


Into the Unknown peti je studijski album danskog heavy metal sastava Mercyful Fate. Album je 20. kolovoza 1996. godine objavila diskografska kuća Metal Blade Records.

O albumu
Into the Unknown komercijalno je najuspješniji album Mercyful Fatea do danas. Album se našao na 31. mjestu finske službene ljestvice albuma te se zadržao dva tjedna među top 40. Ovo je ujedno i jedini album sastava koji se pojavio na glazbenim ljestvicama.

Kako bi promovirao album, Mercyful Fate je u kolovozu 1996. otišao na turneju po Brazilu i Argentini; naknadno je tijekom listopada i studenog iste godine nastupao diljem Sjeverne Amerike, dok je koncerte u Europi održao u ožujku 1997.

Za pjesmu "The Uninvited Guest" bio je snimljen glazbeni spot.

Popis pjesama

Recenzije
Stephen Thomas Erlewine, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri od pet zvjezdica te je izjavio: "Izvorna se postava Mercyful Fatea ponovno okupila kako bi snimila Into the Unknown, ali umjesto da ponovno uhvati iskru svojih prvih albuma, sastav se jednostavno čini umornim. Radio je na istome teritoriju koji ga je učinio slavnim te je to vjerojatno i dio problema -- ovako žestoku [...] glazbu skladao je i u prošlosti, samo bolje. Into the Unknown je u velikoj mjeri efektivan argument grupama da se ponovno ne okupljaju".

Osoblje

Mercyful Fate
King Diamond – vokali, miksanje, produkcija
Hank Shermann – gitara, miksanje
Michael Denner – gitara
Sharlee D'Angelo – bas-gitara
Bjarne T. Holm – bubnjevi

Ostalo osoblje
Brian Slagel – izvršna produkcija
Troy Scheer – inženjer zvuka
Howie Weinberg – mastering
Lars Flaenø Nielsen – fotografija
Brian J Ames – dizajn
Tim Kimsey – produkcija, inženjer zvuka, miksanje

Izvori

Albumi iz 1996.
Albumi sastava Mercyful Fate

Into the Unknown (album Mercyful Fatea)


Tadsíska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Tadsíkistan í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið hefur aldrei komist í úrslitakeppni heimsmeistaramóts.

Asísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Tadsíkistan

Tadsíska karlalandsliðið í knattspyrnu


Pierre Nkurunziza (Bujumbura, 18. prosinca 1964. – Karuzi, 8. lipnja 2020.) bio je burundijski političar i predsjednik Burundija od kolovoza 2005. godine do svoje smrti.

Bio je pripadnik etničke skupine Hutu. Karijeru je započeo kao nastavnik tjelesnog odgoja. Prije izbijanja burundijskog građanskog rata postaje pripadnik umjerene pobunjeničke organizacije Nacionalno vijeće za obranu demokracije - Sile za obranu demokracije (CNDD - FDD). Nakon što je postao predsjednik CNDD-a i FDD-a, zalagao se za političko rješenje sukoba. Izabran je za predsjednika Burundija 2005. godine. Dužnost je obnašao tri mandata, a ne dva koja su dopuštena u ustavu, izazvavši značajne javne nemire u 2015. godini. Najavio je da se neće kandidirati za četvrti mandat.

Nkurunziza je umro na dužnosti 8. lipnja 2020. godine, neposredno nakon predsjedničkih izbora. Naslijedio ga je Évariste Ndayishimiye.

Životopisi, Burundi
Politika Burundija
Predsjednici

Pierre Nkurunziza


Albert Collon war ein belgischer Eishockeyspieler.

Karriere
Albert Collon nahm für die belgische Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil. Mit seinem Team belegte er den achten von elf Rängen. Er selbst kam im Turnierverlauf zu drei Einsätzen. Auf Vereinsebene spielte er für Le Puck Antwerpen.

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Belgien)
Olympiateilnehmer (Belgien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Geboren im 19. oder 20. Jahrhundert
Gestorben im 20. oder 21. Jahrhundert
Mann
Belgier

Albert Collon


Mango (Indijski mango, lat. Mangifera indica) drvo je i plod iz porodice Anacardiaceae iz roda Mangifera (mangovaca). Mango se uzgaja u brojnim tropskim i suptropskim krajevima.

Domovina manga je Indijski potkontinent, zapravo Assam i Mjanmar.

Mango je neraskidivo povezan s folklornim i vjerskim običajima u Indiji. Plodovi i listovi manga koriste se za ukrašavanje svatova te javnih i religijskih ceremonija. I sam Buda je sjedio ispod drveta manga kad je doživio prosvjetljenje pa se mango i danas koristi u mnogim obredima.

Rasprostranjenost
Mango je oko 500. pr. Kr. prenesen iz Indijskog potkontinenta u ostale dijelove tropske Azije. Vjerojatno se zbog teškoća u transportu sjemena (koje vrlo brzo propadne) mangova stabla nisu dugo mogla presaditi po zapadnoj hemisferi; tek oko 1700. uspješno su zasađena prva stabla po Brazilu, a na Karibima tek oko 1740.

Ime mango izvedeno je iz tamilskog man-kay ili man-gay, kojeg su Portugalci čuli kao mango kad su se naselili u zapadnoj Indiji.

Karakteristike
Stablo manga je zimzeleno, naraste od 15 do 18 metara u visinu i živi izuzetno dugo (do 300 godina). Listovi manga su duguljasti te narastu do 30 cm. Cvjetovi su mali, ružičasti i neobično mirisni, a rastu u velikim bokorima. Poligamni su, odnosno neki imaju i prašnik i tučak, a drugi samo prašnike.

Plodovi manga variraju kako veličinom tako i ostalim osobinama. Najmanji nisu puno veći od šljiva, dok najveći mogu težiti od 1,8 do 2,3 kg. Oblik im varira od ovala, lopte, kruške do srcolike forme. Neki plodovi su jarko obojeni crvenom i žutom, dok su drugi jednolično zeleni. U sredini ploda je velika plosnata sjemenka, okružena sočnim mesom od žute do narančaste boje, vrlo prepoznatljivog okusa.

Postoji oko 35 vrsta i oko 500 podvrsta manga.

Stabla manga ne zahtijevaju nikakvu posebnu zemlju, ali ako je tlo dobro i suho stablo daje više plodova. Ako raste na vlažnom tlu, obolijeva od gljivične bolesti antraknoze koja uništava cvijeće i mlade plodove.

Mango se razmnožava presađivanjem ili kalemljenjem plemki na postojeća stabla. Po Aziji se prakticira relativno skup i zamoran postupak kalemljenja novih stabljika. Po Floridi su razvijene efikasnije metode kalemljenja plemki, koje se danas koriste u komercijalne svrhe.

Mango kao hrana
Mango se najviše uzgaja za prehranu, ali se od njega proizvode i sokovi te sirupi, koristi se kao začin te kao sirovina za proizvodnju mirisa i boja. Bogat je izvor vitamina A, C i D.

Obilje antioksidansa iz svježeg manga djeluje povoljno u prehrani ljudi s problemima kardiovaskularnoga sustava. Kako ima mnogo vlakana, koristan je ljudima s usporenom probavom.

Izvori

Vanjske poveznice

Rujevke
Voće

Mango


Urugvajsko društvo književnika (španjolski: Cámara Uruguaya del Libro) je udruga koja okuplja književnike u Urugvaju s ciljem objavljivanja njihovih djela, održavanja usavršavanja književnika i širenja jezične kulture među građanima. Sjedište Društva nalazi se u glavnom gradu Montevideu.

Osnovano je 1944., kao kulturna institucija koje je, potkraj Drugog svjetskog rata, trebalo pomoći očuvanju urugvajske književnosti i razvijanju književne i čitalačke kulture među građanima. Od samoga osnutka Društvo je član Međunarodnog i Međuameričkog udruženja izdavača

Urugvajsko društvo književnika održalo je 1978. u Montevideu prvi međunarodni sajam knjiga, koji se kasnije proširio i u druge gradove poput Salta,   Rivere, San Joséa, Maldonada, Durazna. Društvo je organizator i Međunarodnog sajma dječje knjige i Montevideškog sajma dječje književnosti.

Društvo svake godine dodjeljuje tri književne nagrade urugvajskim književnicima, izdavačima i osoba istaknutim u razvijanju čitalačke kulture u Urugvaju:

 Nagrada Bartolomé Hidalgo
 Premio Libro de Oro
 Premio Legión del Libro

Urugvajsko društvo književnika ima više od 250 aktivnih ubilježenih članova.

Izvori

Urugvajska književnost
Udruge

Urugvajsko društvo književnika


(plus communément « Dale ») est une entreprise norvégienne fondée en 1879. Elle reste réputée pour ses pulls en pure laine vierge et principalement ses tricots norvégiens. Elle est installée à , centre administratif de la commune de Vaksdal. L'entreprise appartient au groupe français Rossignol depuis 2018, lui même appartenant au groupe suédois .

Historique

 (1824-1892) établi pour la première fois une usine textile à Dale en 1872 ; celle-ci est achevée sept ans plus tard et porte le nom de . Le site reste un endroit idéal pour établir une usine de production textile utilisant l'énergie hydroélectrique naturelle, à proximité du fleuve Dale.
À partir de 1912, l'entreprise Dale assure la production de laine peignée dans une nouvelle filature.

Après la Seconde Guerre mondiale, l'usine développe les exportations de ses pulls en maille. À partir de 1954, la marque collabore avec l'équipe nationale norvégienne de ski alpin et deux ans plus tard, Dale of Norway devient l'équipementier des pulls de cette équipe, puis fourni le survêtement pour l'ensemble des participants norvégiens aux Jeux Olympiques (entraineurs, sportifs ou staff). L'entreprise reçoit du Comité international olympique le droit d'utiliser les symboles olympiques. Les pulls créés pour les Jeux olympiques, année après année, portent le nom des manifestations comme « Sarajevo », « Calgary » ou « Lillehammer ». En complément des pulls, Dale commercialise également bonnets, écharpes, mitaines ou jambières. Chaque pull bénéficie du sigle Woolmark.

En 2018, le groupe Rossignol achète Dale of Norway.

Références

Source

Articles connexes
 Bruno Cercley
 Pulls Marius
 Unn Søiland Dale

Entreprise ayant son siège en Norvège
Marque d'équipement de loisir
Entreprise fondée en 1879
Histoire du tricot

Dale of Norway