An Taeniophyllum potamophyllum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Taeniophyllum potamophyllum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum potamophyllum


Maliye bölümü, kökü Ankara Mülkiye'ye dayanan 1981 sonrası yükseköğretimin yeniden yapılanmasıyla diğer iktisadi fakültelerde de açılan ve ilgi alanı kamu kesimi ekonomisi olan bölüm.

Cumhuriyet döneminde İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi ile İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi Türkiye'de Maliye bölümlerinin doğmasına katkı sunmuştur.

Maliye lisans eğitimi dünya genelinde Türkiye'de ve birkaç Uzakdoğu ülkesinde verilmektedir. Batı ülkelerinde "Maliye" adı altında lisans programı yoktur. Batılı ülkelerde mali konularda daha çok "Kamu Ekonomisi" adı altında yüksek lisans ve doktora eğitimi verilmektedir.

Maliye bilimi

Maliye bilimi, bir tarafı iktisata bir tarafı da hukuka uzanan disiplinlerarası bir bilim dalıdır. Maliye biliminin ilgi alanı, iktisat biliminin ilgi alanının özel bir bölümü olduğundan iktisat temelinde yükselen bir bilim dalıdır. Maliye, devlet ile toplum arasındaki mali olayları ve ilişkileri inceleyen bilim dalıdır.

Maliye teriminin İngilizce'deki karşılığı "Public Finance", Fransızca'daki karşılığı "Finance Publique"dir. Başta devlet olmak üzere tüm kamu kurumlarının kamusal ihtiyaçlarını karşılamak üzere, kamusal mal üretmek amacıyla yaptıkları harcamaları ve bu harcamaları yapabilmek için gerekli gelirleri, ayrıca gelir ve gider arasındaki dengeyi inceleyen bilim dalıdır.

Türkiye'de alt bilim dalları şu şekilde oluşturulmuştur.

Maliye Teorisi: Mikro Kamu Ekonomisi
Mali İktisat: Makro Kamu Ekonomisi
Mali Hukuk: Kamu Ekonomisinin Hukuki Boyutu
Bütçe ve Mali Planlama: Kamu Ekonomisi Pratiği
 Maliye Tarihi: Kamu Ekonomisinin Tarihi Boyutu
 Mali Yönetim: Kamu Ekonomisinin İdari ve İşlevsel Boyutu

Bölümün amacı

Maliye bölümleri, öncelikle devletin mali personel ve uzman ihtiyaçlarını karşılama amacıyla kurulmuştur. Bölümün amacı öğrencileri yurt içi ekonomisine ve dünya ekonomilerine dair işleyiş kuralları konusunda eğitmek, kamu sektörünün ihtiyaçları doğrultusunda yetiştirmektir. Bunun yanında özel sektörde etkinlik gösteren finansal kuruluşların ihtiyaçlarını da karşılamaktadır.

Öğrenciler maliyenin temel dersleri yanında iktisat ve işletme alanında teorik ve pratik dersler yanında hukuk, siyaset bilimi gibi dersler alırlar. İstatistik ve matematik gibi dersler de destekleyici dersler olarak yer alır.

Bölüm mezunları Hazine ve Maliye, Ticaret, İçişleri başta olmak üzere birçok bakanlıkta, bunlara bağlı Vergi Denetim Kurulu vb. kurumlarda, Cumhurbaşkanlığına bağlı Strateji ve Bütçe Başkanlığı, Türkiye Varlık Fonu gibi kurumlarda, yanı sıra birçok mali müşavirlik, danışma, muhasebe, denetim firmaları başta olmak üzere özel sektör kurumlarında çalışmaktadırlar.

Lisans eğitimi veren üniversiteler
 Örgün eğitim veren üniversiteler;

 Uzaktan öğretim veya açıköğretim veren üniversiteler;
 Sakarya Üniversitesi
 İstanbul Üniversitesi
 Anadolu Üniversitesi

Lisansüstü eğitim veren üniversiteler

Maliye Sempozyumu

1985 yılından beri, her yıl Mayıs ayında Türkiye'deki tüm Maliye bölümlerinin katıldığı sempozyum düzenlenmektedir. 1985 yılında Anadolu Üniversitesi öncülüğünde başlamıştır. 1996 yılında ve koronavirüs pandemisi nedeniyle 2020 yılında düzenlenememiştir.

Temel dersleri

Altyapı oluşturma dersleri

 Mikro İktisat
 İdare Hukuku
 Borçlar Hukuku
 Anayasa Hukuku
 Temel Hukuk
 Medeni Hukuk
 Sosyoloji
 Makro İktisat
 Ekonometri
 Uluslararası İktisat
 İktisadi Düşünceler Tarihi
 Türkiye Ekonomisi

İktisadi dersler

Mikro

 Kamu Ekonomisi
 Maliye Bilimine Giriş
 Kamu Maliyesi veya Maliye Teorisi
 Vergi Teorisi
 Mali Teşvik Sistemleri
 Yerel Yönetimler Maliyesi
 Altyapı Ekonomisi
 Eğitim Ekonomisi
 Sağlık Ekonomisi
 Parafiskal Yükümlülükler
 Uluslararası Maliye

Makro

 Maliye Politikası
 Devlet Borçları
 Hazine İşlemleri

Hukuki dersler

 Mali Hukuk
 Vergi Hukuku
 Vergi Yargılama Hukuku
 Vergi Ceza Hukuku
 Vergi İcra Hukuku
 Harcama Hukuku
 Türk Vergi Sistemi
 Uluslararası Maliye Hukuku

Bütçe dersleri

 Kamu Bütçesi veya Bütçe Teorisi
 Kamu Politikası
 Harcama Politikası
 Sosyal Politika
 Vergi Politikası
 Kamu Borçlanması
 Kamu Mali Yönetimi
 Devlet Muhasebesi Teorisi

Diğer alan dersleri

 Maliye Tarihi
 Mali Sosyoloji
 Mali Psikoloji

Pratiğe yönelik dersler

 Vergi Denetimi
 Vergi İdaresi
 Vergi Uygulamaları
 Devlet Muhasebesi

Kaynakça

İç bağlantılar
 Maliye

Dış bağlantılar
 T.C. Maliye Bakanlığı
 T.C. Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğü
 T.C. Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğü
 Anadolu Üniversitesi İİBF - Maliye Bölümü
 Anadolu Üniversitesi İKTİSAT FAKÜLTESİ - Maliye Bölümü

Bölüm
Akademik bilim dalları

Türkiye'de maliye eğitimi


Carl Frank Macek (September 21, 1951 – April 17, 2010) was an American screenwriter, script editor, producer and voice actor on numerous English language adaptations of anime during the 1980s and 1990s. His work is considered by many to have been instrumental in creating mainstream awareness of Japanese animation in the United States.

Career

Robotech and Harmony Gold USA
Macek came to public attention in 1985 as the producer and story editor of the influential animated television series Robotech, which he produced for Harmony Gold USA. Robotech is considered one of the titles most responsible for igniting anime fandom in North America and internationally. Macek intended to produce a sequel to Robotech, Robotech II: The Sentinels, but this project was canceled. While at Harmony Gold, Macek also produced the little-known, rarely-seen Captain Harlock and the Queen of a Thousand Years (which combines the almost-unrelated stories of Space Pirate Captain Harlock and Queen Millennia).

Later career
Macek went on to co-found (with Jerry Beck) Streamline Pictures in 1988. Joining him were writers who had worked with him on Robotech, most notably, Steve Kramer, Tom Wyner, Gregory Snegoff, and Ardwight Chamberlain, each of whom are also experienced voice actors. Streamline Pictures was one of the first American companies to successfully deal in the regular production of imported Japanese animation. Among the titles released by Streamline are Lensman, Robot Carnival, Doomed Megalopolis, Twilight of the Cockroaches, Crying Freeman, Wicked City,  the Fist of the North Star film, Akira, Lupin III: Mystery of Mamo as well as the original English dub versions of Hayao Miyazaki's Lupin III: Castle of Cagliostro, Laputa: Castle in the Sky, My Neighbor Totoro, and Kiki's Delivery Service. As of 1993, Streamline Pictures distributed their anime through Orion Pictures and was eventually purchased by Orion in 1996. Both companies shut themselves down, but Orion was resurrected for television in 2013 and as a whole in 2014, all by Metro-Goldwyn-Mayer, while Streamline stays defunct.

He was working as a scriptwriter for the English dub of Naruto and Bleach for Viz Media, and consulting for Harmony Gold on Robotech: The Shadow Chronicles before his death.

Other works
Macek was a co-editor of McGill's Survey of the Cinema and Film Noir—An Encyclopedic Reference to the American Style (1979). He authored The Art of Heavy Metal: Animation for the Eighties and Robotech Art 3: The Sentinels in which he chronicles in detail the conception and what went wrong during the production of the latter aborted animated series. He also worked as a scriptwriter for the animated series C.O.P.S., was the executive consultant for the animated film Heavy Metal 2000, and wrote the animated adaptation of Brian Pulido's Lady Death.

Macek adapted the treatment by Merian C. Cooper (the producer of King Kong) for the unproduced film project War Eagles into a novel and screenplay in 2008. The book was published in the summer of 2008 by Angelgate Press.

Legacy in anime
Macek became one of the most controversial figures amongst English anime fandom. Streamline Pictures-dubbed anime were among the first to be available on home video as well as broadcast on cable. Over the years, he has seen his share of detractors and proponents, for while he did help to bring Japanese animation titles and series to the United States, his edits, re-rewrites and mash-ups (particularly The Robotech Saga) angered many fans of the original titles and series. To this day, anime fans still remain divided between appreciation and scorn for his work.

Death
Jerry Beck, one of Macek's former business partners, revealed that Macek died of a heart attack on Saturday, April 17, 2010.  Barely three months before his sudden death, Macek recorded a lengthy two-and-a-half-hour podcast interview with Anime News Network, offering an extensive retrospective on his entire career.

His brief obituary in the Los Angeles Times reported the place of death as Topanga Canyon. The obituary shows a picture of him surrounded by several Robotech characters from all three series.

After Macek's death, a short documentary, Carl Macek's Robotech Universe, was produced.

Writer
 series head writer denoted in bold

Anime television series dubs
 Robotech (1985)
 Captain Harlock and the Queen of a Thousand Years (1985)
 Zillion (1990): eps 1-5
 Lupin the Third Part II (1993)
 Divergence Eve (2003)

Original television scripts
 COPS (1988-1989)

Anime film dubs
 Robotech: The Movie (1986)

OVA dubs
 Zillion: Burning Night (1988)
 Casshan: Robot Hunter (1995)

Live action dubs
 2009: Lost Memories (2000)
 Yesterday (2002)

Original film scripts
 Robotech II: The Sentinels (1988)
 Computer Warriors: The Adventure Begins (1990)
 Heavy Metal 2000 (2000)
 Lady Death: The Movie (2004)
 Robotech 3000 (2007)
 Robotech: Love Live Alive (2013)

Producer

Television
 Captain Harlock and the Queen of a Thousand Years (1985)
 Robotech (1985)
 Zillion (1990): eps 1-5
 Lupin the Third Part II (1993)
 A.D. Police: To Protect and Serve (2001)
 Divergence Eve (2003)

Anime films
 The Brave Frog (1985)
 The Brave Frog's Great Adventure (1985)
 Codename: Robotech (1985)
 Robotech: The Movie (1986)
 Lily C.A.T (1987 Film)
 Akira (1989)
 Lensman (1990)
 Fist of the North Star (1991)
 Robot Carnival (1991)
 The Castle of Cagliostro (1992)
 Golgo 13: The Professional (1992)
 Neo Tokyo (1992)
 Twilight of the Cockroaches (1992)
 Vampire Hunter D (1993)
 Wicked City (1993)
 The Mystery of Mamo (1995)
 My Beautiful Girl, Mari (2002)

OVAs
 Zillion: Burning Night (1990)
 Silent Möbius (1992)
 8 Man After (1994)
 Crying Freeman (1994-1995): eps 1-5
 Doomed Megalopolis (1995)
 Casshan: Robot Hunter (1995)

Live action films
 Cyber Ninja (1988)
 Zeiram (1994)
 2009: Lost Memories (2000)
 Yesterday (2002)

Original films
 Computer Warriors: The Adventure Begins (1990)
 Robotech: Love Live Alive'' (2013)

References

External links

1951 births
2010 deaths
American casting directors
American film directors
American male screenwriters
American male television writers
American male voice actors
American storyboard artists
American television writers
California State University, Fullerton alumni
Robotech cast and crew
Screenwriters from Pennsylvania
Television producers from Pennsylvania
American voice directors
Writers from Pittsburgh

Carl Macek


Jackson Thomas "Buddy" Boeheim (Fayetteville, 11 de novembro de 1999) é um jogador norte-americano de basquete profissional que joga no Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA) e no Motor City Cruise da G-League.

Ele jogou basquete universitário pela Universidade de Syracuse. Ele é filho do treinador de basquete de Syracuse, Jim Boeheim.

Carreira no ensino médio
Boeheim estudou na Jamesville-DeWitt High School em DeWitt, Nova York. Em sua terceira temporada, ele teve médias de 26,3 pontos e 9,8 rebotes, sendo nomeado o Jogador do Ano da Central New York Large School. Em sua última temporada, Boeheim foi transferido para a Brewster Academy em Wolfeboro, New Hampshire, onde atuou como capitão do time. Ele se comprometeu a jogar basquete universitário em Universidade de Syracuse, onde seu pai é o treinador principal.

Carreira universitária
Boeheim foi reserva em sua temporada de calouro e teve média de 6,8 pontos. Ele entrou como titular em seu segundo ano e teve média de 15,3 pontos. Em 11 de março de 2021, Boeheim marcou 31 pontos, o recorde de sua carreira, na derrota por 72-69 para Virginia nas quartas de final do Torneio da ACC. Em seu jogo seguinte, ele marcou 30 pontos em uma vitória por 78-62 sobre San Diego State na primeira rodada do Torneio da NCAA. Em sua terceira temporada, Boeheim teve médias de 17,8 pontos e 2,6 assistências e foi nomeado para a Primeira-Equipe da ACC.

Carreira profissional

Detroit Pistons (2022–Presente)
Depois de não ser selecionado no draft da NBA de 2022, Boeheim assinou um contrato de mão dupla com o Detroit Pistons.

Estatísticas da carreira

Universitário

Fonte:

Vida pessoal
Seu pai é o treinador de basquee, Jim Boeheim, por quem jogou na Universidade de Syracuse. Dois de seus irmãos jogam basquete universitário: seu irmão mais velho, Jimmy, que jogou com ele em Syracuse, e sua irmã gêmea, Jamie, em Rochester.

Ligações externas
 Biografia de Syracuse Orange

Basquetebolistas do Detroit Pistons
Basquetebolistas de Nova Iorque
Pessoas vivas
Nascidos em 1999

Buddy Boeheim


Grebčine, arheološko nalazište u Košutama na području Grada Trilja, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Arheološko nalazište Grebčine nalazi se uz državnu cestu Trilj – Sinj oko 300 metara istočno od Džakulinih kuća u Košutama na području Grada Trilja. Na ovom položaju evidentirano je kasnosrednjovjekovno groblje sa stećcima. Srednjovjekovno groblje sa stećcima pruža se na blago uzvišenom položaju s lijeve i desne strane ceste u dužini oko 150 metara. Između gustog i niskog raslinja nalazi se petnaestak stećaka, od toga 6 položenih u obliku sanduka i jedan u obliku križa (križina). Analogno drugim kasnosrednjovjekovnim grobljima na području Cetinske krajine, groblje u Košutama može se datirati od 13. do početka 16. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-5787 zavedene su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Trilj

Grebčine (Košute)


وكالة مهر للأنباء  هي وكالة أنباء إيرانية. أنشأت في طهران في العام 2003. الوکالة لديها 14 خدمة خبرية فعالة في اقسام الثقافة والأدب، الثقافة والفن، الدين والفكر، الحوزة والجامعة، التقنيات الحديثة، الشؤون الاجتماعية، الاقتصاد، السياسة، الشؤون الدولية، الرياضة، الطاقة النووية، الدفاع المقدس، الصور والجرافيك.
كذلك لديها 5 مكاتب إقليمية و30 مكتبا محليا نشطا في جميع أنحاء البلاد وأكثر من 300 مراسل ومحرر يعملون في هذه المكاتب.

تبث وكالة مهر، خدمتها الأخبارية بسبع لغات رسمية وهي الإنجليزية والفارسية والعربية والأردو والتركية والكردية.
وعقدت وكالة مهر للانباء اتفاقيات تعاون مع 17 وكالة أجنبية وهي شينخوا (الصين)، كيودو (اليابان)، بي تي آي (الهند)، برناما (ماليزيا)، يونهاب (كوريا الجنوبية)، في أن أي (فيتنام)، افي (إسبانيا)، برنسا لاتينا (كوبا)، جيهان (تركيا)، آنتارا (إندونيسيا)، ترند (أذربيجان)، مونتسامه (منغوليا)، سانا (سوريا)، أي بي بي (باكستان)، بی ان ای (فیلیبین)، آوا (أفغانستان) وبيرولي (جورجيا).

وانضمت الوكالة إلى عضوية اتحاد وكالات أنباء آسيا والمحيط الهادئ (آوانا) في عام 2007 أثناء انعقاد الاجتماع الثالث عشر للجمعية العامة للإتحاد في العاصمة الأندونيسيةجاكرتا.
واستضافت في عام 2009 بطهران الاجتماع الحادي والثلاثين للجنة التنفيذية والاجتماع الخامس للجنة الفنية لإتحاد وكالات أنباء آسيا والمحيط الهادئ، وابتكرت لأول مرة تصميم علم آوانا.

وشاركت وكالة مهر للانباء بشكل فاعل في مؤتمرات دولية هامة مثل الأولمبياد الإعلامي (الصين 2009)، مؤتمر مدراء وكالات أنباء اتحاد آوانا (كوريا الجنوبية 2010) والاجتماع الرابع عشر للجمعية العامة لاتحاد آوانا (إسطنبول 2010)، وشاركت بصفة ضيف خاص في المؤتمر الدولي الثالث لوكالات الأنباء (الأرجنتين 2010)، كما شاركت في الاجتماع الفني والتنفيذي لآوانا في منغوليا عام 2011.

مدراء الوكالة
يعتبر برويز اسماعيلي الذي يشتغل حالياً مساعد رئيس مكتب رئاسة الجمهورية لشؤون الاتصال والاعلام، أول مدير لوكالة مهر للأنباء تبعه رضا مقدسي.
ويتولى إدارة المؤسسة حالياً الدكتور علي عسكري.
ومن الوجوه المعروفة التي اشتغلت في الوكالة كانت المحلل السياسي حسن هاني زاده والذي تبوأ منصب رئيس تحرير القسم العربي  وثم أصبح مديرا لقسم الاخبار الخارجية في وكالة مهر للأنباء وحالياً يشتغل لقناة الأهواز.
يذكرأن المحلل السياسي الإيراني محمد مظهري يتبوأ منصب رئاسة تحرير النسخة العربية لوكالة مهر للأنباء منذ عام2014.

مراجع

وصلات خارجية
 وكالة مهر للأنباء (عربي)
 حساب وكالة مهر للأنباء على تويتر
 حساب وكالة مهر للأنباء على انستغرام (النسخة العربية)

إعلام في طهران
تأسيسات سنة 2003 في إيران
حكومة الجمهورية الإسلامية الإيرانية
حكومة إيران
سياسة إيران
منظمات أسست في 2003
مواقع ويب مرخصة برخصة المشاع الإبداعي
وكالات أنباء إيرانية

وكالة مهر للأنباء


A reserva zoológica de Taman–Zaporojskaya () é um santuário zoológico federal de importância nacional da Rússia, localizado na baía de Taman, raion de Temryuksky, krai de Krasnodar.

A reserva tem uma área de  e os seus limites passam por vários assentamentos: Ilich, Batareyka, Zaporojskaya, Beregovoy, Malyy Kut, Rubanova Kosa, Tatarskiy, Sennaya, Primorskiy e Taman, além do lado sudeste da península de Tuzla, do lado noroeste da península de Chushka, na costa do mar de Azov. Cerca de  da reserva é composta por territórios marinhos, enquanto  são planícies elevadas.

História
A reserva zoológica federal de Taman–Zaporojskaya foi criada por decisão do Comité Executivo do Conselho Regional de Deputados do Povo de Krasnodar em 13 de outubro de 1967, unindo as reservas de Taman () e Zaporojskaya (). Os limites da reserva foram descritos no anexo à decisão do Comité n.º 64 de 5 de fevereiro de 1986, e em 1989, o prazo da decisão sobre os limites em termos dere atribuição de territórios a reservas zoológicas estaduais foi prorrogado até 2020 pelo decreto n.º 371 do chefe da administração do krai de Krasnodar de 6 de julho de 1998.

Por ordem do Governo da Federação Russa n.º 591-r datada de 4 de dezembro de 1996, a reserva foi classificada como uma área natural especialmente protegida de subordinação federal. Em 2011, a reserva de Taman–Zaporojskaya tornou-se subordinada à administração do krai de Krasnodar por ordem do Governo da Rússia n.º 685-r de 21 de abril de 2011.

Fauna
A reserva é um importante local de repouso para aves, durante as migrações, cerca de 1 milhão de aves pararam na área da reserva até 2000 e cerca de 87 500 entre 2003 e 2006. Algumas espécies de aves encontradas na reserva incluem galeirão-comum (Fulica atra), ostraceiro-europeu (Haematopus ostralegus longipes), pato-real (Anas platyrhynchos), zarro-bastardo (Aythya marila) e zarro-comum (Aythya ferina). Além de aves, também existem animais aquáticos, como brema (Abramis brama), carpa-comum (Cyprinus carpio), esturjão-estrelado (Acipenser stellatus), esturjão-branco (Huso huso), golfinho-nariz-de-garrafa-do-mar-Negro (Tursiops truncatus ponticus), Alburnus chalcoides, Rutilus heckelii e Vimba vimba.

Conservação
A reserva e algumas áreas adjacentes pertencem a uma área importante para a preservação de aves (IBA).

Em 19 de novembro de 2007, um desastre ecológico ocorreu no estreito de Querche. Um petroleiro com óleo combustível e quatro cargueiros com enxofre afundaram na costa da península de Chushka, resultando no derramamento de mais de  toneladas de óleo combustível e cerca de  toneladas de enxofre. A baía de Taman e algumas pequenas ilhas próximas a Chushka ficaram contaminadas e milhares de pássaros morreram.

Galeria

Ligações externas

Taman–Zaporojskaya
Krai de Krasnodar
1967 na União Soviética

Reserva zoológica de Taman–Zaporojskaya


Agrilus cisses é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1932.

Referências

cisses

Agrilus cisses


Nemesis er en dansk kortfilm fra 2010 instrueret af Jesper Troelstrup og efter manuskript af Glenn Ringtved og Jesper Troelstrup.

Handling
14-årige Thomas bliver mobbet af især Lasse, der tolker Thomas' evindelige toiletbesøg som tegn på onani-afhængighed og giver ham øgenavnet Gokke. Fantasien løber af med Lasse og hans to venner, som udråber Thomas til at være bøsse. Mobberiet udarter sig til en blodig hændelse i Thomas' hjem, og pludselig er det Lasse, der for alvor har fået problemer.

Medvirkende

 Frej Spangsberg, Lasse
 Jonatan Tulestedt, Torp
 Benjamin Engell, HT
 Joshua Berman, Thomas alias Gokke
 Kim Bodnia, Betjent Dahl
 Magnus Bruun, Betjent Buus
 Andrea Vagn Jensen, Thomas' mor
 Camille Rommedahl, Sygeplejerske
 Ejnar Hans Jensen, Overlægen
 Klaus Hjuler, Idrætslærer

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Ungdomsfilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Nemesis (film fra 2010)


Grå påfuglefasan () er en fasanfugl, der lever i det sydøstlige Asien. Det er Burmas nationalfugl.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Påfuglefasaner
Fugle fra Sydøstasien

Grå påfuglefasan


La protubérance occipitale interne est un relief osseux situé sur la face interne de l'écaille de l'os occipital.

Elle se situe à l'intersection des quatre branches de l'éminence cruciforme.

Latéralement de chaque côté partent deux sillons : les sillons du sinus transverse.

Elle se situe en vis-à-vis de la protubérance occipitale externe.

Galerie

Voir aussi
 Protubérance occipitale externe

Notes et références

Crâne

Protubérance occipitale interne


Leigh A. Bortins, priznata je američka pedagoginja najpoznatija po svojoj kritičnosti i sposobnosti da demistificira pristup učenju. Kao nastavnica, autorica i teoretičarka obrazovanja, Leigh je jedna od vodećih figura u američkom pokretu koji se zalaže za obrazovanje kod kuće. Završila je studij zrakoplovnog inženjerstva na Sveučilištu Michigan i radila je u zrakoplovnoj industriji prije nego što se počela baviti edukacijom. Gotovo 20 godina poučava odrasle i djecu tehnikama obrazovanja i za to vrijeme napisala je nekoliko knjiga, među kojima su The Foundations Program: A Classical Curriculum (a teaching guide) i The Essentials of English Language Guide (a teaching guide for language arts from the classical perspective). Osnovala je Clasical Conversations Inc., organizaciju koja se bavi osposobljavanjem odraslih svih dobi za učenje kod kuće. Njezina radijska emisija o obrazovanju Leigh at Lunch! sluša se u cijelom SAD-u. Živi nedaleko od mjesta Pinehurst u Sjevernoj Karolini. Ističe da "Samo klasično obrazovanje omogućuje nam sudjelovanje u razgovorima s najvećim umovima čovječanstva i njihove riječi omogućuju nam da se s više samopouzdanja suočimo s problemima svakodnevnog života". Djela: Klasika i dr.

Izvori

Američki pedagozi

Leigh A. Bortins


Snapchat je besplatna mobilna aplikacija za Android i iOS uređaje te je jedna od najpopularnijih, najbrže rastućih aplikacija. Od veljače 2018. godine, Snapchat broji 187.000.000 aktivnih korisnika.

Povijest
Snapchat su kreirali 2011. godine tadašnji stanfordski studenti Evan Spiegel, Bobby Murphy i Reggie Brown.

Značajke
Aplikacija Snapchat je jedinstvena po tome što su fotografije, videozapisi i poruke primatelju dostupne samo kratko vrijeme nakon što ih je dobio. Fotografije i videozapise može se uređivati dodajući im filtere i efekte, tekstualne opise i crteže. Snapove možemo poslati privatno određenim kontaktima, na polujavni "Story" ili na javni "Story" zvan "Our Story". Mogućnost slanja videozapisa je dodana u prosincu 2012. godine.

Vanjske poveznice
 Što je Snapchat i kako ga koristiti?, tportal.hr
  What is Snapchat, how does it work, and what is it used for?, pocket-lint.com

Mobilna telefonija

Snapchat


Gymnosphaera, biljni rod iz porodice  cijatovki (Cyatheaceae). Postoji 40 vrsta u pantropima, uglavnom u Starom svijetu (mnoge vrste na Madagaskaru), svega dvije vrste u neotropima. Rod se često uključuje u cijate (Cyathea)

Vrste

 Gymnosphaera acrostichoides (Alderw.) S.Y.Dong
 Gymnosphaera alticola Tardieu
 Gymnosphaera andersonii (J.Scott ex Bedd.) Ching & S.K.Wu
 Gymnosphaera andohahelensis (Tardieu) Tardieu
 Gymnosphaera annae (Alderw.) S.Y.Dong
 Gymnosphaera atropurpurea (Copel.) Copel.
 Gymnosphaera austroyunnanensis (S.G.Lu) S.G.Lu & Chun X.Li
 Gymnosphaera baileyana (Domin) S.Y.Dong
 Gymnosphaera biformis (Rosenst.) Copel.
 Gymnosphaera boivinii (Mett. ex Ettingsh.) Tardieu
 Gymnosphaera capensis (L.fil.) S.Y.Dong
 Gymnosphaera commutata (Mett.) S.Y.Dong
 Gymnosphaera denticulata (Baker) Copel.
 Gymnosphaera dimorpha (Christ) S.Y.Dong
 Gymnosphaera gigantea (Wall. ex Hook.) J.Sm.
 Gymnosphaera glabra Blume
 Gymnosphaera henryi (Baker) S.R.Ghosh
 Gymnosphaera hornei (Baker) Copel.
 Gymnosphaera impolita (Rakotondr. & Janssen) S.Y.Dong
 Gymnosphaera khasyana (T.Moore ex Kuhn) Ching
 Gymnosphaera lurida (Blume) S.Y.Dong
 Gymnosphaera metteniana (Hance) Tagawa
 Gymnosphaera mildbraedii (Brause) S.Y.Dong
 Gymnosphaera nicklesii Tardieu & F.Ballard ex Tardieu
 Gymnosphaera ogurae (Hayata) Tagawa
 Gymnosphaera olivacea (Brause) S.Y.Dong
 Gymnosphaera phlebodes (Lehnert & Coritico) S.Y.Dong
 Gymnosphaera podophylla (Hook.) Copel.
 Gymnosphaera poolii (C.Chr.) S.Y.Dong
 Gymnosphaera ramispina (Hook.) Copel.
 Gymnosphaera ramispinoides (M.Kato) S.Y.Dong
 Gymnosphaera rebeccae (F.Muell.) S.Y.Dong
 Gymnosphaera rouhaniana (Rakotondr. & Janssen) S.Y.Dong
 Gymnosphaera rubella (Holttum) S.Y.Dong
 Gymnosphaera salletii (Tardieu & C.Chr. ex C.Chr. & Tardieu) S.Y.Dong
 Gymnosphaera salvinii (Hook.) S.Y.Dong
 Gymnosphaera scandens (Brause) S.Y.Dong
 Gymnosphaera schlechteri (Brause) Copel.
 Gymnosphaera schliebenii (Reimers) S.Y.Dong
 Gymnosphaera subdubia (Alderw.) S.Y.Dong

Izvori

Cijatovke

Gymnosphaera


محمد بلبشير الحسني دكتور، أستاد، باحث وقيدوم الدراسات الإسلامية بالمغرب ورئيس لجنة التنسيق لشعب الدراسات الإسلامية بالمغرب، كان أول عميد لكلية الآداب بالرباط، أمين عام لرابطة الجامعات الإسلامية وأمين اللجنة الوطنية للتربية والثقافة والعلوم. يمثل للمملكة المغربية في المجلس التنفيذي الإسيسكو والإلسكو لسنين عديدة، كما شغل مدير ديوان وزير التربية الوطنية ومدير الحي الجامعي بالرباط سابقا.

في سنة 1980 حينما تقرر إحداث شعبة الدراسات الإسلامية كان رئيس هذه الشعبة، وقبلها كان رئيس شعبة اللغة العربية. حاضر في مؤتمرات متعددة في المغرب وخارجه، في إطار منظمات الإيسيسكو والإليسكو، ورابطة الجامعات الإسلامية. يعتبر من المدافعين عن اللغة العربية في المغرب.

مؤلفاته

له عدة كتابات منها:
 مدونة القيم في القرآن والسنة
 «في سبيل تأصيل الإسلامية وتجديد الفكر».
 «المنهج القرآني في الدعوة والتبليغ».

انظر أيضا
 محمد بن شريفة
 فؤاد بوعلي
 عبد العزيز بن عبد الله
 عبد القادر الفاسي الفهري
 علي الكتاني

وصلات خارجية
 مقالات محمد بلبشير الحسني في ببليو إسلام.
 حوار مع الدكتور محمد بلبشير الحسني عن واقع اللغة العربية في المغرب حوار نشر في جريدة التجديد، من موقع شبكة صوت العربية.

لغويون مغاربة
لغويون عرب في القرن 20
لغويون عرب في القرن 21

محمد بلبشير الحسني


منطقة منبج منطقة سورية إدارية تتبع محافظة حلب  ومركزها مدينة منبج، بلغ تعداد سكان المنطقة 408,143 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة منبج
ناحية مركز منبج
ناحية أبو قلقل
ناحية خفسة
ناحية مسكنة
ناحية أبو كهف

المراجع

منطقة منبج
منبج

منطقة منبج


Šuňava este o comună din Slovacia aflatâ în districtul Poprad, regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.975 de locuitori. Se învecinează cu comuna Liptovská Teplička.

Istoric
Šuňava este atestată documentar din 1298.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šuňava


Fethi Gürcan (1922, Ereğli, Konya - 27 Haziran 1964, Ankara), Türk asker ve binici. 1956 Yaz Olimpiyatları'nda iki dalda yarıştı. Kurtuluş Savaşı kahramanı alaylı Yüzbaşı Mehmet Hamdi Bey ve Halime Hanım'ın dört çocuğundan biridir.

Harp Okulunu süvari teğmeni rütbesiyle 1943 yılında bitirdi. Çeşitli yarışmalarda başarı göstererek 1954 yılında binicilik millî takımına seçildi. 1956 yılında Viyana konkurhipiklerinde; bir gün içinde dresaj ve engel atlama dalında iki birincilik birden kazandı. Kara Harp Okulu Komutanı Alb. Talat Aydemir yönetimindeki 22 Şubat 1962 ayaklanmasına katıldığından; binbaşı rütbesiyle, ayaklanmaya katılan diğer genç subaylarla birlikte ordudan tart edildi. 20 Mayıs 1963 ayaklanmasınında öncüleri arasında yer aldı ve Mamak Askerî Cezaevi'nde yargılanarak idama mahkûm edildi ve hüküm 27 Haziran 1964 Cuma günü sabaha karşı yerine getirildi. Darbe girişiminin diğer lideri Albay Talat Aydemir ise 5 Temmuz 1964'te yine sabaha karşı idam edildi.

Kaynakça

Türk binbaşılar
1922 doğumlular
1964 yılında ölenler
Darbe girişiminde bulunanlar ve planlayanlar
İdam edilmiş askerler
İdam edilmiş Türkler
Ereğli, Konya doğumlular
Ankara'da ölenler
Türkiye tarafından idam edilmiş kişiler
Türk erkek biniciler
Türk Olimpiyat binicileri
1956 Yaz Olimpiyatları binicileri
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Süvari subaylar
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler

Fethi Gürcan


Bódísea (einnig ritað sem Boudica, Boudicca eða Boadicea) var keltnesk drottning þjóðflokks Ísena sem bjuggu þar sem nú er Norfolk í Englandi. Hún leiddi uppreisn gegn hernámsliði Rómverja á Bretlandi árið 60 eða 61.

Ritað var um uppreisn Bódíseu í verkum sagnaritaranna Tacitusar og Cassiusar Dio. Þessi verk voru enduruppgötvuð á endurreisnartímanum en á Viktoríutímabilinu var í auknum mæli farið að bera Bódíseu saman við Viktoríu Bretadrottningu og henni lyft upp á stall sem bresku þjóðartákni og þjóðhetju.

Nafn
Allt fram á 20. öld var nafn Bódíseu yfirleitt ritað sem Boadicea, sem er líklega stafsetning sem upprunnin er úr stafavillum þegar verk Tacitusar voru endurrituð á miðaldahandrit. Í ritum Tacitusar birtist nafnið bæði sem Boadicea og Boudicea. Í verkum Cassiusar Dio birtist nafnið sem Βουδουικα, Βουνδουικα og Βοδουικα. Næsta víst er að nafnið hafi upphaflega verið Boudica eða Boudicca, sem samræmist kvenkynsmynd frumkeltíska lýsingarorðsins *boudīka (sú sigursæla), sem er skylt keltneska orðinu  *bouda (sigur), írska orðinu bua eða buadh og velska orðinu buddug. Nafnið hefur fundist skrifað "Boudica" í Lúsitaniu, "Boudiga" í Bordeaux og "Bodicca" í Bretlandi.

Með hliðsjón af seinni þróun velsku og írsku ályktar Kenneth Jackson að rétt stafsetning úr bretónsku sé Boudica [bɒʊˈdiːkaː]. Næsta samsvörun fyrsta sérhljóðans í nafninu í nútíma ensku er líkt og hljóðið "ow" í orðinu bow. Framburður nafnsins á ensku er [buːˈdɪkə].

Bakgrunnur og fjölskylda
Tacitus og Dio skrifa báðir um Bódíseu að hún hafi verið af konungaættum. Dio segir að hún hafi verið "greindari en flestar konur" og að hún hafi verið með langt, rautt hár sem náði niður að mjöðmum, með hrjúfa rödd og stingandi augnaráð. Hún á að hafa verið með gullinn hálshring (hugsanlega svokallaðan torque-hring), í marglitum kyrtli og þykkri skikkju sem var haldið uppi með sylgju.

Eiginmaður Bódíseu var Prasutagus, konungur Ísena, sem átti með henni tvær dætur.

Drottning, uppreisnarleiðtogi og herforingi

Bandalag með Róm
Ísenar réðu yfir landsvæði sem samsvarar nokkurn veginn sýslunni Norfolk í dag. Upphaflega var ríki þeirra ekki hluti af Rómarveldi en þeir höfðu gert bandalag við Rómverja af fúsum og frjálsum vilja eftir að Claudius keisari fyrirskipaði innrás í Bretland árið 43. Þeir voru stoltir af sjálfstæði sínu og höfðu gert uppreisn árið 47 þegar þáverandi landstjóri Rómverja, Publius Ostorius Scapula, hafði hótað að afvopna þá. Prasutagus, eiginmaður Bódíseu, lifði langa ævi og ákvað að til þess að halda völdum innan fjölskyldu sinnar skyldi hann arfleiða bæði Rómarkeisara og konu sína og tvær dætur að ríki sínu.

Á þessum tíma tíðkaðist það að Rómverjar leyfðu bandalagsríkjum sínum að viðhalda sjálfstæði á ævi leiðtogans sem hafði gert bandalagið en að hann féllist á að gefa Rómarveldi ríkið eftir dauða sinn. Til dæmis má nefna innlimun Rómverja á ríkinu Biþyníu og Galatíu samkvæmt slíku fyrirkomulagi. Í Rómarrétti voru erfðir jafnframt eingöngu viðurkenndar í karllegg.

Innlimun Rómar á ríki Ísena
Þegar Prasutagus lést hundsuðu Rómverjar óskir hans um að kona hans og dætur tækju við stjórn ríkisins og limuðu konungdæmið beint inn í Rómarveldi. Landeignir voru gerðar upptækar og margir háttsettir einstaklingar hnepptir í þrældóm. Samkvæmt Tacitusi var Bódísea lamin með svipum og dætrum hennar nauðgað. Dio Cassius skrifar að margir rómverskir viðskiptamenn og fjárfestar, meðal annars Seneca yngri, hafi endurinnheimt skuldir sem þeir höfðu áður greitt Ísenum. Tacitus minnist ekki á þetta en hann gagnrýnir rómverska landstjórann Catus Decianus. Svo virðist sem Prasutagus hafi lifað á lánuðu fé og að eftir dauða hans hafi komið að skuldardögum fyrir þegna hans.

Upphaf uppreisnarinnar
Árið 60 eða 61 fór þáverandi landstjóri Rómverja, Gaius Suetonius Paulinus í herför á eyjuna Mónu (núverandi Öngulsey) í norðurhluta Wales, sem var þá vígi uppreisnarmanna og drúída. Ísenar nýttu sér tækifærið til að hefja eigin uppreisn ásamt Trínóvöntum. Að sögn Tacitusar voru Keltarnir undir innblæstri af sögu Arminiusar, höfðingja Kerúska sem hafði rekið Rómverja frá Germaníu árið 9, og af fordæmi Kelta sem höfðu rekið Julius Caesar frá Bretlandseyjum. Dio skrifar að Bódísea hafi reitt sig á spádóma, að hún hafi ákallað sigurgyðjuna Andraste og sleppt lausum héra til að sjá í hvaða átt hann færi. Nafn Bódíseu kann einnig að hafa skipt máli, en nafn hennar merkir "sigur" eða "sú sigursæla".

Árásin á Camulodunum
Fyrsta verk uppreisnarmanna var að ráðast á borgina Camulodunum (nú Colchester), hinn gamla höfuðstað Trínóvanta sem var orðinn rómversk nýlenda þar sem rómverskir uppgjafarhermenn bjuggu. Rómverjarnir í borginni höfðu farið illa með keltnesku frumbyggjana og hofið sem Rómarkeisari hafði látið reisa þar á kostnað heimamanna sjálfum sér til heiðurs gerði borgina að táknrænu skotmarki. Rómverjarnir í Camulodunum báðu Catus Decianus landstjóra um liðsauka en hann sendi þeim aðeins 200 varamenn. Hermenn Bódíseu lögðu undir sig illa varða borgina og lögðu hana í rúst. Síðustu varnarliðar Rómverjar leituði skjóls í hofinu og urðu að gefast upp eftir tveggja daga umsátur. Fornleifarannsóknir hafa sýnt fram á að bærinn var síðan vísvitandi og kerfisbundið jafnaður við jörðu.

Þáverandi foringi níundu spænsku hersveitarinnar, Quintus Petillius Cerialis (síðar landstjóri) reyndi að bjarga borginni en sá hluti sveitarinnar sem tók þátt í aðgerðinni var þurrkaður út og aðeins foringinn og nokkrir knapar komust undan. Catus Decianus flúði til Gallíu.

Árásirnar á Londinium og Verulamium
Þegar fréttirnar af uppreisninni bárust til Suetoniusar fór hann eftir Watling Street í gegnum yfirráðasvæði óvinarins til borgarinnar Londinium (London). Londinium var þá tiltölulega ung borg sem hafði verið stofnuð eftir yfirtöku Rómverja árið 43, en hún hafði fljótt orðið mikilvæg verslunarmiðstöð þar sem fjöldi kaupmanna bjó ásamt rómverskum embættismönnum. Suetonius íhugaði að taka sér varnarstöðu í Londinium en hann var á móti mun fjölmennari óvinaher og þar sem hann vissi af ósigri Petilliusar ákvað hann að fórna borginni til þess að bjarga skattlandinu. Her Bódíseu réðst á Londinium, brenndi borgina og tóku íbúana af lífi. Fornleifarannsóknir hafa sýnt fram á ummerki um bruna innan rómversku borgarmarkanna í London þar sem finna má myntir og keramík frá árinu 60.

Talið er að samanlagt hafi um 70.000 til 80.000 manns látist í árásum herja Bódíseu á bæina þrjá. Tacitus skrifar um þessa atburði að Bretónarnir hafi ekki haft áhuga á að taka eða selja gísla, aðeins á að drepa borgarbúa. Dio skrifar að konurnar af besta ætterninu hafi verið stjaksettar í fórnarskyni, brjóst þeirra afskorin og fest við varir þeirra. Þetta mun hafa átt sér stað á helgistöðum til að helga konurnar gyðjunni Andraste.

Orrustan við Paulerspury / Watling Street

Suetonius náði að safna liði með fjórtándu tvíburaherdeildinni, nokkrum deildum úr tuttugustu hersveitinni Valeria Victrix og öllum fáanlegum varaliðum.  Poenius Postumus, leiðtogi annarrar Ágústusarhersveitarinnar, hundsaði köll Suetoniusar eftir liðsauka en þrátt fyrir þetta tókst Suetoniusi að safna saman um tíu þúsund hermönnum. Hann kom hernum fyrir á ýmsum stöðum, líklega meðfram rómverska veginum Watling Street í Vestur-Miðhéruðunum, í gljúfri fyrir framan skóg.

Samkvæmt Dio taldi árásarherinn nú til sín um 230.000 menn, en þessi tala er óáreiðanleg þar sem hún kemur úr ritum sem tekin voru saman löngu síðar og þar sem sagnaritarar ýktu gjarnan tölur óvinarins. Samkvæmt Tacitusi voru Keltarnir um 100.000 talsins.

Bódísea stýrði her sínum í hervagni með dætur sínar við hlið sér. Tacitus hefur eftir henni stutta ræðu þar sem hún lýsir sjálfri sér ekki sem aðalskonu sem hafi glatað auði sínum heldur sem venjulegri manneskju sem vilji hefna glataðs frelsis síns, svívirðinga á líkama sínum og heiðurs dætra sinna. Í ræðunni segir hún málstað sinn réttlátan, Guðina vera við hlið sér og að síðasta hersveit Rómverja sem vogaði sér gegn henni hafi farist. Hún, kona, hafi svarið að vinna sigur eða deyja. Vildu menn lifa í þrældómi væri það val þeirra sjálfra.

Þegar kom að viðureign herjanna stóðu þeir ójafnt að vígi. Keltneski herinn naut ekki lengur yfirburða vegna mannfjölda þar sem Suetonius hafði valið þröngt gil sem vígvöll. Keltarnir voru jafnframt óvanir hernaði af þessu tagi og skorti reynslu af því að stýra svo stórum hersveitum. Rómverjarnir bjuggu yfir betri búnaði og meiri heraga.

Keltarnir byrjuðu á vel heppnuðu framáhlaupi á rómverska herinn sem gekk. Rómverjarnir stóðu þétt saman að baki 800 metra langrar varnarlínu. Þeir héldu velli og köstuðu spjótum gegn keltnesku áhlaupsmönnunum. Þegar ekki var meira eftir af spjótum börðust þeir í návígi við annað áhlaup Keltanna. Rómverjarnir voru með stutt sverð sem hentuðu til stunguárása en Keltarnir með lengri sverð sem ætlað var til höggárása á opnari vettvangi. Þungabrynjur og stórir skildir Rómverjanna skýldu þeim og ef einn dáti lést tók sá næsti við. Þegar Rómverjarnir í fremstu línu sóttu fram í oddfylkingu reyndu Keltarnir að hörfa en gátu það ekki vegna vagna borgara og varaliða sem höfðu verið settir við öftustu víglínu sem síðasta varnarlínan.

Afleiðingar
Tacitus skrifar að næstum 80.000 Keltar hafi fallið í valinn, þar á meðal óbreyttir borgarar og varaliðar, en aðeins 400 Rómverjar. Samkvæmt honum fyrirfór Bódísea sér með því að innbyrða eitur. Dio skrifar hins vegar að hún hafi látist úr sjúkdómi og hafi hlotið glæsilega útför.

Þegar Postumus bárust fregnir af sigri Rómverja fyrirfór hann sér með því að kasta sér á sverð sitt. Catus Decianus, sem hafði flúið til Gallíu, veik úr embætti fyrir Gaius Julius Alpinus Classicianus. Suetonius leiddi refsileiðangra gegn þjóðunum sem höfðu tekið þátt í uppreisninni en gagnrýni frá Polyclitusi, þræli Nerós keisara, leiddi til rannsóknar þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að þessar aðgerðir væru líklegar til að espa upp frekari uppreisnir. Suetonius var því einnig leystur úr embætti og hans í stað tók við Publius Petronius Turpilianus.

Sagnaritarinn Gaius Suetonius Tranquillus ritar að uppreisn Bódíseu hafi nánast sannfært Neró um að það væri tímabært að Rómverjar yfirgæfu Bretland.

Munnmælasögur um Bódíseu
Margar munnmælasögur og þjóðsögur eru til um Bódíseu.

Ein saga sem rekja má aftur til 19. aldar gengur út á að Bódísea gangi aftur í Lincolnshire. Hún á að sjást keyrandi um á stríðsvagni sínum og margir vegfarendur segjast hafa komið auga á hana. Óvíst er hve lengi þetta á að hafa verið að gerast. Sumir segja að drottningin hafi gengið aftur allt frá dauða sínum en aðrir vilja meina að reimleikarnir hafi hafist um það leyti sem áhugi Breta jókst á sögu Bódíseu á 19. öld.

Samkvæmt annarri sögu er gröf Bódíseu að finna undir brautarpalli 8, 9 eða 10 á King's Cross-járnbrautarstöðinni í London. Þessi sögusögn kemur frá bænum Battle Bridge, sem var áður þar sem járnbrautarstöðin er nú. Íbúar Battle Bridge töldu að bærinn hefði hlotið nafn sitt eftir orrustunni sem Bódísea tapaði. Þetta er í dag talið vera blekking sem birtist fyrst í bókinni Boadicea - Warrior Queen of the Britons (1937), þar sem þetta er staðhæft án heimildar. Líklegri skýring á örnefninu Battle Bridge er að þetta sé skrumskæling á heitinu Broad Ford Bridge. Einnig hafa verið færðar fram kenningar um að gröf Bódíseu sé að finna í Parliament Hill, Hampstead eða í Suffolk.

Heimildir

Tilvísanir

Drottningar
Dauðsföll af völdum sjálfsmorða
Fólk fætt á 1. öld
Fólk dáið á 1. öld
Keltar
Saga Bretlands

Bódísea


Sydney Thompson Dobell ( - ) est un poète et critique anglais, membre de l'école dite spasmodique.

Biographie
Dobell est né à Cranbrook, Kent. Son père, John Dobell, est un marchand de vin et sa mère Julietta est une fille de Samuel Thompson (1766-1837), un réformateur politique de Londres. Il est un frère aîné du chirurgien Horace Dobell. La famille déménage à Cheltenham lorsque Dobell a douze ans. Il reçoit une éducation privée et n'a jamais fréquenté ni l'école ni l'université. Il y fait référence dans quelques lignes sur Cheltenham College à l'imitation de Chaucer, écrit dans sa dix-huitième année. Après cinq ans de fiançailles, il épouse, en 1844, Emily Fordham, une fille de bonne famille. La connaissance de James Stansfeld et du prédicateur-politicien de Birmingham George Dawson (prédicateur) nourrit l'ardeur du jeune enthousiaste pour le libéralisme de l'époque, et conduit plus tard à la fondation de la Société des Amis de l'Italie.

Pendant ce temps, Dobell écrit un certain nombre de poèmes mineurs, imprégnés d'un désir passionné de réforme politique. Le Roman paraît en 1850, sous le nom de plume de Sydney Yendys. L'année suivante, il voyage à travers la Suisse avec sa femme ; et après son retour, il se lie d'amitié avec Robert Browning, Philip James Bailey, George MacDonald, Emanuel Deutsch, Richard Monckton Milnes, John Ruskin, William Holman Hunt, Giuseppe Mazzini, Alfred Tennyson et Thomas Carlyle. Son deuxième long poème, Balder, paraît en 1854. Les trois années suivantes se passent en Écosse. Dobell écrit également The Ballad of Keith of Ravelston et Tommy's Dead .

Son ami le plus proche à cette époque est sans doute Alexander Smith. Ensemble, ils publient, en 1855, un certain nombre de sonnets sur la Guerre de Crimée, qui sont suivis d'un volume sur l'Angleterre en temps de guerre . Bien qu'en aucun cas un homme riche, il est toujours prêt à aider les hommes de lettres dans le besoin, et c'est grâce à ses efforts que les poèmes de David Gray sont publiés. En 1869, un cheval qu'il monte tombe et roule avec lui. Sa santé, qui a nécessité pendant plusieurs années de passer l'hiver à l'étranger, est gravement affectée par cet accident, et il est à partir de ce moment plus ou moins invalide jusqu'à sa mort à Nailsworth, Gloucestershire  .

Poésie
En tant que poète, Dobell appartient à l'école de poésie spasmodique, comme l'a nommé William Edmondstoune Aytoun, qui en a parodié le style dans Firmilien : une tragédie spasmodique. L'épithète, cependant, est d'abord appliquée par Carlyle à Byron. L'école comprend George Gilfillan, Philip James Bailey, John Stanyan Bigg, Dobell, Alexander Smith et, selon certains critiques, Gerald Massey. Elle est caractérisée par un sous-courant de mécontentement face au mystère de l'existence, par de vains efforts, une lutte sans récompense, une agitation sceptique et une tension inquiète vers l'inaccessible. Elle reflète ainsi fidèlement une certaine phase de la pensée du .

Opinions religieuses et politiques
Dans ses opinions religieuses, Dobell est un chrétien du type Broad church et socialement, il est l'un des hommes les plus aimables et les plus sincères. Dobell croit également que la religion est une lutte personnelle entre une personne et la spiritualité qui existe au plus profond de sa propre psyché. Sa poésie se concentre davantage sur la présence spirituelle qui existe dans la vie plutôt qu'après la vie. Il est aussi un fervent partisan des droits des femmes. Son premier intérêt pour la cause des nationalités opprimées, montré dans son amitié avec Kossuth, Emanuel Deutsch et d'autres, n'a jamais diminué, bien que ses opinions sur la politique intérieure aient subi quelques changements par rapport aux opinions radicales de sa jeunesse. Dans le Gloucestershire, Dobell est bien connu comme défenseur de la réforme sociale et il est un pionnier dans l'application du système coopératif de l'entreprise privée .

Chiens de chasse
Sydney Dobell est également célèbre comme l'un des premiers éleveurs de chiens de chasse. L'un lui est offert par M. Ronald McDonald de Skye. Elle est censée descendre des chiens de chasse de Cher Foreman McDonald. Les générations suivantes de ses chiens de chasse sont peintes par le beau-frère de Sydney Dobell, Briton Rivière, notamment dans La chaise vide, qui est exposée pour la première fois à la Dudley Gallery de Londres en 1869. Il est acheté très cher par Howard Dobell, son oncle. Il appartient en 1924 à Ralph Dobell, Brooklands, Cheltenham qui le prête à une exposition à la Cheltenham Art Gallery & Museum.

Bibliographie
Parmi les travaux publiés de Sydney Dobell figurent :

Références

liens externes

Poète anglais du XIXe siècle
Décès en août 1874
Naissance en avril 1824
Décès à 50 ans

Sydney Thompson Dobell


La bibliothèque municipale de Vantaa () est un réseau de bibliothèques de la ville de Vantaa en Finlande.

Présentation
La bibliothèque principale est la bibliothèque de Tikkurila à Tikkurila.

En 2018, les collections de la bibliothèque comprenaient environ 533 800 éléments, dont environ 376 900 étaient des livres.
L'information et la fiction sont disponibles en finnois, suédois et anglais, ainsi que dans plusieurs autres langues étrangères.
Les collections comprennent également de la musique et des films.

Bibliothèques du réseau

La bibliothèque municipale de Vantaa compte 11 bibliothèques et deux voitures de bibliothèque.

Groupement Helmet de bibliothèques
La bibliothèque municipale de Vantaa fait partie du réseau de bibliothèques Helmet, qui est un groupement des bibliothèques municipales d'Espoo, d'Helsinki, de Kauniainen et de Vantaa ayant une liste de collections commune et des règles d'utilisation communes.

Références

Voir aussi

Liens externes

 Bibliothèques Helmet

Liens internes

Bibliothèque municipale de Vantaa

Bibliothèque municipale de Vantaa


Katodoluminescencija je vrsta elektroluminescencije, a nastaje bombardiranjem luminescentne tvari elektronima. J. Plücker je 1858. ustanovio da elektroda u izbojnoj posudi, isisanoj (evakuiranoj) do određenog stupnja vakuuma, emitira zrake koje se mogu otkloniti u magnetskom polju. To se opaža pomicanjem svijetle mrlje koju emitira stijenka staklene posude na mjestu gdje zrake iz katode udaraju na nju. Tako luminescentna emisija stakla omogućava da se uoči nevidljivo zračenje. Pokusi su pokazali da ovo zračenje može uzrokovati jaku luminescentnu emisiju iz mnogih luminescentnih tvari. Eugen Goldstein je ustanovio da se ovo zračenje može otkloniti u električnim poljima i nazvao ga je katodnim zrakama. Niski tlak pri kojemu se to događa naziva se katodni vakuum. Kasnije je J. J. Thomson 1897. dokazao da su to električki nabijene čestice. Poslije 1900. te se nabijene čestice nazivaju elektronima. Brojne su tvari bile izložene djelovanju katodnih zraka. Upadljiva luminescencija dobila se iz platinocijanida, uranijevih soli, dijamanta, rubina i nekih drugih čvrstih tvari. K. F. Braun je 1897. napravio katodnu osciloskopsku cijev. Ta je cijev omogućavala promatranje brzih električnih i magnetskih promjena, koje se nisu mogle pratiti mehaničkim putem. Početkom 1920. Braunova cijev je izmijenjena (modificirana) i poboljšana djelotvornijim katodoluminescentnim tvarima i uvođenjem postupka za modulaciju jakosti (intenziteta) elektronskog mlaza. Katodna se cijev upotrebljava i kao televizijski i radarski kineskop. Također se, na primjer, katodoluminescentne tvari upotrebljavaju kao premaz na zastorima elektronskog mikroskopa, čime se nevidljiva elektronska slika pretvara (transformira) u vidljivu sliku s vrlo sitnim detaljima.

Elektroluminiscencija

Elektroluminiscencija je svijetljenje nekih dielektričnih tvari pod utjecajem električne struje (na primjer kada se nalaze u polju izmjenične struje). Pojavljuje se često kod tvari koje fluoresciraju ili fosforesciraju, ali i kod tvari koje ne pokazuju ni jednu od tih pojava. Iskorištava se za takozvane kondenzatorske svjetiljke, izvedene poput kondenzatora, koje – priključene na izmjeničnu struju – emitiraju difuznu svjetlost, a da za to nije potreban naročito visok napon. Na staklenoj ploči nalazi se vodljivi kovinski sloj koji služi kao jedna elektroda, ispod njega dielektrična ploča koja sadržava zrnca elektroluminiscentne tvari, a ispod toga kovinska ploča kao druga elektroda kondenzatora. Boja svjetlosti ovisi o frekvenciji izmjenične struje i o tvari. Primjenjuje se za izradbu brojčanika zidnih satova, za "svijetleće stropove", da predmeti postanu u mraku vidljivi (na primjer rasvjetne sklopke) i tako dalje. Elektroluminiscencija se primjenjuje i u pojačalima slike, na primjer u posebnim vrstama fluorescentnih zastora za rad s rendgenskim aparatima. Pod djelovanjem električnog polja slika se na zastoru pojača, pa se tako omogućuje rad sa znatno manjom jačinom (intenzitetom) rendgenskih zraka.

Izvori

Fizika čvrstog stanja
Luminiscencija

Katodoluminescencija


Les épreuves de hockey sur luge aux Jeux paralympiques d'hiver de 1994 se tiennent du  au  à l'Håkons Hall de Lillehammer. C'est la première apparition du para-hockey dans le programme paralympique avec une épreuve ouverte qui est officiellement mixte même si pour ce tournoi, la seule hockeyeuse est  qui intègre l'équipe norvégienne.

Résultats

Tour préliminaire

Phase finale

Match pour la troisième place

Finale

Classement final

Médaillés

Références

Liens externes
 Résultat officiel

1994
Jeux paralympiques d'hiver de 1994
Compétition de hockey sur glace en Russie
Hockey sur glace en 1994

Hockey sur luge aux Jeux paralympiques de 1994


ගාමිණී ජයවික්‍රම පෙරේරා (ඉංග්‍රීසි: Gamini Jayawickrama Perera) තිරසාර සංවර්ධන හා වනජීවි අමාත්‍ය,  හිටපු ආහාර සුරක්ෂිතතාව අමාත්‍යතුමා,, එක්සත් ජාතික පක්ෂ සභාපතිවරයාවේ.  කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී.

Prasa

ජීවන සටහන්

මොහු  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි. 1958 සිට 1960 දක්වා මෙතුමා කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ  ජේෂ්ට ක්‍රිකට් පිලේ ක්‍රීඞා  කල අතර 1960 දී ආනන්ද - නාලන්ද මහා ක්‍රිකට් තරගයට නාලන්දාව වෙනුවෙන් ක්‍රීඞා කලහ.  1960 දී  මෙතුමා කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ  ජේෂ්ට ක්‍රිකට් පිලේ නායකත්වය දැරීය. හිටපු නියෝජෘ ඇමති  හන්දුන්නෙත්තිගේ රන්ඔලු (එච්. ආර්) පියසිරි, මිත්‍ර සිරිවර්ධන, ප්‍රේමසර ඈපාසිංහ මොහුගේ නාලන්දා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ සමකාලීනයකි.

ලින්කන් පෙරේරා මොහුගේ සොහොයුරා වෙයි.

ආශ්‍රිත
ගාමිණී ජයවික්‍රම පෙරේරාගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු දේශපාලනඥයින්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
සිංහලයෝ
1941 උපත්

ගාමිණී ජයවික්‍රම පෙරේරා


Otidea leporina (August Batsch, 1783 ex Leopold Fuckel, 1870), este o ciupercă comestibilă, saprofită din încrengătura Ascomycota, în familia Pyronemataceae și de genul Otidea. Buretele este denumit în popor urechea iepurelui sau urechea vulpii. Soiul se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord, crescând mai ales în grupuri și tufe, dar și solitar, preferat în regiuni montane, prin păduri de conifere pe sol și între mușchi, adesea și pe trunchiuri moarte de rășinoase aflate  în putrefacție. Timpul apariției este din (iulie) august până la sfârșitul lui noiembrie.

Epitetul se trage din cuvântul latin (=iepure),

Taxonomie
Specia fost descrisă pentru prima dată drept Peziza leporina de botanistul german August Batsch în volumul 1 al lucrării sale Elenchus Fungorum latine et germanice din 1783 și transferată la genul Otidea de către renumitul compatriot al lui, anume Leopold Fuckel, de verificat în publicația sa în jurnalul micologic Jahrbücher des Nassauischen Vereins für Naturkunde din 1870. Toate celelalte încercări de redenumire sunt acceptate sinonim, dar, nefiind folosite, sunt neglijabile.

Descriere

 Corpul fructifer: cu o înălțime de 2-5 cm și o lățime de 2-3 cm, are formă de ureche cu marginea răsfrântă spre interior, fiind în cele mai multe cazuri alungit și ascuțit la vârf pe o parte precum despicat până la abordarea pediculului, fiind descentrat față de picior (dacă există). Suprafață inferioară (superioară), cea fertilă (adică cea căptușită cu stratul himenal care va produce sporii) este netedă, de culoare variabilă de la galben deschis, ocru, peste palid maroniu, brun-gălbui până la castaniu, dar fără nuanțe roșiatice. Partea exterioară și sterilă este netedă până cleioasă și diferă de asemenea în colorit, care poate fi ocru-gălbui, ruginiu sau brun ca scorțișoara. Astfel seamănă adesea unei urechi de vulpe sau iepure.
 Piciorul: lipsește destul de des. Dacă există, este scurt (0,5-1,0 cm) și rudimentar, ușor striat, fiind la bază alb-pâslos.
 Carnea: este destul de fragilă și ceroasă, cu un miros slab și plăcut și un gust dulceag.
 Caracteristici microscopice: are spori cu o mărime de 12-15 x 6-8 microni, sunt netezi, elipsoidali, hialini (translucizi), fiecare din ei conținând două picături uleioase. Culoarea lor este albicioasă. Ascele cilindrice precum la bază atenuat pețiolate măsoară în general 180-240 x 10-12 microni și conțin câte 8 spori fiecare. Parafizele sunt înguste (2-2,5 µm) cu capete spintecate sau curbate. Hifele măsoară 60-80 x 8-12 microni.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute pentru ciupercă, dar ascele ei nu se decolorează cu iod albastru.

Confuzii
Otidea leporina poate fi confundată cu mai multe specii de ciuperci neotrăvitoare, ca de exemplu: Caloscypha fulgens (inferioară), Discina ancilis sin. Discina perlata (comestibilă), Helvella silvicola sin. Wynnella silvicola (necomestibilă), Otidea abietina (inferioară), Otidea alutacea (fără valoare culinară), Otidea auricula (inferioară), Otidea bufonia (fără valoare culinară),</ref> Otidea cochleata (inferioară), Otidea concinna (comestibilă), Otidea grandis (inferioară), Otidea onotica (comestibilă),  Otidea umbrina (inferioară), Peziza muralis (inferioară) sau Peziza succosa (inferioară).

Specii asemănătoare

Valorificare
Mai întâi trebuie menționat, că urechea vulpii ar putea fi mâncată crud, spre deosebire de aproape toate celelalte ascomicete. De altfel buretii pot fi preparați ca zbârciogii, de exemplu tăiați mărunt într-un sos.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-3, 5 (vezi sus)
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ernst Gäumann: "Vergleichende Morphologie der Pilze", Editura Gustav Fischer, Jena 1926
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963

Legături externe

 Otidea leporina, film german

Otidea
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1783 în știință

Otidea leporina


بلدية بيغيس (بالكاتالانية: Begues) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 5.898 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 جوان نوغويرا

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في باش ليوبريغات

بيجاس


Florent Parmentier, né en 1980, est secrétaire général du CEVIPOF / Sciences Po, chercheur associé au Centre de géopolitique de HEC.

Biographie
Florent Parmentier soutient sa thèse : L'état de la politique européenne de voisinage : contribution à une sociologie historique des États ukrainien et moldave sous la direction de Jacques Rupnik à l'Institut d'études politiques de Paris en 2009.

Depuis décembre 2019, il est secrétaire général du CEVIPOF.

Œuvres
 Florent Parmentier, La Moldavie à la croisée des chemins, 2003
 Didier Chaudet, Florent Parmentier, Benoît Pélopidas, L'empire au miroir : stratégie de puissances aux États-Unis et en Russie, 2007
 Florent Parmentier, Moldavie : les atouts de la francophonie, 2010
 Florent Parmentier, Les chemins de l'État de droit : la voie étroite des pays entre Europe et Russie, 2014
 Josette Durrieu, Florent Parmentier, La Moldavie à la croisée des mondes 2019
 Élodie Chapel, David Gruson, Delphine Jaafar, Pierre Loulergue, Judith Mehl, Florent Parmentier, Anaïs Person, La révolution du pilotage des données de santé : enjeux juridiques, éthiques et managériaux, 2019
 Florent Parmentier, Pierre Verluise (dir.), L'Europe 3 décennies après l'ouverture du Rideau de fer, 2020

Notes et références

Liens externes

Politologue français
Historien français du XXIe siècle
Docteur en science politique de l'Institut d'études politiques de Paris
Naissance en 1980

Florent Parmentier


Tritonaclia este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Tritonaclia

Tritonaclia


Pampilhosa da Serra belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Pinhal Interior Norte altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 3 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Graça
 Pedrógão Grande
 Vila Facaia

Pinhal Interior Norte belediyeleri

Pedrógão Grande


Sebastian Linnet John (født 26. marts 1996 i Viborg) er en dansk fodboldspiller, der spiller i den danske klub Fc Fredericia  som målmand.

Klubhold
Sebastian John begyndte at spille fodbold i Viborg-klubben Søndermarkens Idræts Klub. Som U13-spiller skiftede han til elitesamarbejdet FK Viborg, der har hjemsted på Viborg FFs klubanlæg.

Som 16-årig skrev Sebastian John i juni 2012 en 3-årig kontrakt med Viborg FF. Her skulle han ved siden af skolegang på handelsskolen, passe målet på U17-holdet, ligesom han skulle træne med klubbens bedste hold. Ti dage forinden havde han for første gang været i truppen, da klubben spillede hjemmekamp mod FC Vestsjælland i 1. division. I løbet af de næste to år rykkede han op i U19-rækken, fik spilleminutter for klubbens 1. hold i træningskampe, og ofte passede målet i Reserveligaen. Allerede i august 2014 forlængede klub og spiller kontrakten, som stod til udløb i juni 2015. Fra 1. juli 2015 bandt parterne sig til en kontrakt gældende til sommeren 2018, ligesom Sebastian John ville blive rykket op i klubbens trup i Superligaen, som reservemålmand for Peter Friis Jensen.

Første gang Sebastian John var i truppen til en kamp i Superligaen var 6. april 2014, da han sad på bænken på Viborg Stadion i hjemmekampen mod OB. Til og med hjemmekampen mod Silkeborg IF den 17. april 2017 havde Sebastian John været reservemålmand for Viborg FF i to kampe i 1. division og 58 kampe i Superligaen, uden at spille ét minut. Han havde spillet fire hele kampe i DBU Pokalen.

I slutningen af maj 2018 blev det offentliggjort, at John ikke fik forlænget sin kontrakt med Viborg FF.

Fremad Amager
Efter at have været til prøvetræning i flere uger skrev John i juli 2018 under på en kontrakt med Fremad Amager.

Landsholdskarriere
Den 5. februar 2013 fik Sebastian John debut på et landshold under Dansk Boldspil-Union, da han spillede hele kampen for Danmarks U/17-fodboldlandshold i en international turneringskamp mod Slovakiet på La Manga Club i Spanien. Sebastian John blev i Marts 2018 udtaget til det danske U-21 landshold, og fik sin debut den 22. marts 2018, i en træningskamp mod Østrig. I alt har han spillet 9 landskampe for forskellige ungdomslandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Superligastatistik på danskfodbold.com

Personer fra Viborg
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Viborg FF
Fodboldspillere fra Fremad Amager

Sebastian John


Daisy Lopes Lúcidi Mendes (Río de Janeiro, 10 de agosto de 1929-ib., 7 de mayo de 2020) fue una actriz, política y locutora de radio brasileña.

Biografía
Fue concejal y representante del Estado de Río de Janeiro por el PDS, PFL y el PPR, respectivamente. Dirigió el programa Hola, Daisy, en la Rádio Nacional de Río de Janeiro, entre 1971 y 2020. Al mismo tiempo, dirigió y protagonizó varios episodios del programa radial Teatro Misterio.

Fue la viuda del periodista deportivo Luiz Mendes y madre del también fallecido cantante y compositor Junior Mendes. Falleció a los noventa años en el Hospital São Lucas de Río de Janeiro el 7 de mayo de 2020 a causa de la COVID-19.

Filmografía

Televisión
 2015 - Mujeres ambiciosas - Dulce de Medeiros Melo Porto
 2014 - Geração Brasil .... Marlene
 2013 - Tapas y beijos .... Amélia (Participación especial)
 2010 - Passione .... Valentina
 2008 - Essa História Dava um Filme - Multishow .... Correctora de Inmóviles (Participación especial)
 2007 - Paraíso Tropical .... Iracema
 1976 - O Casarão .... Alice Sousa Lins
 1975 - Bravo!
 1974 - Supermanoela .... Maria Elvira
 1973 - João da Silva .... Norma
 1969 - Enquanto Houver Estrelas .... Liliane
 1967 - O Homem Proibido
 1962 - Nuvem de Fogo

Cine
 2013 - Vendo ou Alugo ... Kita
 2012 - As Aventuras de Agamenon, o Repórter ... Isaura Coroa
 1974 - Quatro contra o Mundo ... —
 1972 - Eu Transo, Ela Transa ... Dedé
 1952 - Dentro da Vida ... Marta
 1948 - Folias Cariocas ... —

Referencias

Nacidos en Río de Janeiro
Actrices de Brasil
Políticas de Brasil
Diputados estatales de Río de Janeiro
Miembros del Partido Demócratas (Brasil)
Concejales de Río de Janeiro
Fallecidos por pandemia de COVID-19 en Brasil
Fallecidos en Río de Janeiro

Daisy Lúcidi


දකුණු කොරියාව අයත් වන්නේ එක් වේලා කලාපයකට ය. එය, කොරියා සම්මත වේලාව (UTC+09:00), හෙවත් KST ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. වර්තමානයෙහි දකුණු කොරියාව දිවාලෝක සංරක්ෂණ සමයකට හිමිකම් නොකියයි. නමුත් සෝල් හි 1988 ග්‍රීෂ්ම ඔලිම්පික් උළෙලේ දී එය අත්හදා බලන ලදී.

ආශ්‍රේයයන්

දකුණු කොරියාව

දකුණු කොරියාවේ වේලාව


Marcelino Martínez Cao eller bare Marcelino (født 29. april 1940 i Ares, Spanien) er en spansk tidligere fodboldspiller (angriber).

Marcelino spillede størstedelen af sin karriere hos Real Zaragoza, som han repræsenterede i 11 sæsoner. Han nåede at spille mere end 200 ligakampe for klubben, og var med til at vinde både to udgaver af Copa del Rey samt UEFA Messebyturneringen i 1964.

Marcelino spillede desuden 14 kampe for det spanske landshold. Han blev europamester med holdet ved EM 1964 på hjemmebane, og deltog også ved VM 1966 i England.

Titler
Copa del Rey
 1964 og 1966 med Real Zaragoza

UEFA Messebyturnering
 1964 med Real Zaragoza

EM
 1964 med Spanien

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966
Fodboldspillere fra Real Zaragoza

Marcelino Martínez


سِيدِي عَبْد الله (كان اسمها سِيدِي عَبْد الله بِالحَاج) قرية تقع بمعتمدية الشبيكة بولاية القيروان من الوسط التونسي. ترقيمها البريدي هو 3121.

قرى ولاية القيروان

سيدي عبد الله (القيروان)


النبات الحولي أو السنوي  هو نبات يكمل دورة حياته، من الإنبات إلى إنتاج البذور، خلال موسم زراعة واحد، ثم يموت. يختلف طول مواسم الزراعة والفترة التي تحدث فيها حسب الموقع الجغرافي، وقد لا تتوافق مع التقسيمات الموسمية التقليدية الأربعة للسنة. فيما يتعلق بالمواسم التقليدية، يتم تصنيف النباتات السنوية عمومًا إلى الحولية الصيفية والحولية الشتوية. تنبت الحولية الصيفية خلال الربيع أو أوائل الصيف وتنضج بحلول خريف نفس العام. تنبت الحولية الشتوية خلال الخريف وتنضج خلال ربيع أو صيف السنة التقويمية التالية.

يمكن أن تحدث دورة حياة واحدة من البذرة إلى البذرة سنويًا في أقل من شهر في بعض الأنواع، على الرغم من أن معظمها يستمر لعدة أشهر. يمكن أن ينتقل رابا البذور الزيتية من بذرة إلى بذرة في حوالي خمسة أسابيع تحت مجموعة من مصابيح الفلورسنت. غالبًا ما يستخدم هذا النمط من النمو في الفصول الدراسية للتعليم. العديد من النباتات الحولية الصحراوية عبارة عن نباتات ثيروفيتية،  لأن دورة حياتها من البذور إلى البذور تستغرق أسابيع فقط وتقضي معظم العام كبذور للبقاء على قيد الحياة في ظروف الجفاف.

من أمثلة النباتات الحولية القمح والشعير والشوفان والشيلم والأرز والذرة والفول وفول الصويا والحمص والبازيلاء.

النباتات الحولية
هي نباتات تنمو وتزهر وتعطي البذور خلال حول (أي عام) وتتجدد زراعتها سنوياً ولذلك سميت بالحوليات، وهناك نوع آخر ينمو والبذور في السنة الثانية وتسمى نباتات ذات الحولين، ولزراعة البذور يستعمل طمي نظيف منخول وتكون زراعتها في مكان مظلل ويراعى عدم جمع البذور قبل اكتمال نضجها فتقل نسبة الإنبات وتوضع البذور في أكياس وتخزن في مكان نظيف بعيد عن الآفات، وتحفظ البذور في مكان بارد مهوى. وتنقسم النباتات الحولية إلى:

الحوليات الصيفية
هي مجموعة من النباتات العشبية ذات الأزهار المتباينة وتنمو هذه النباتات وتزهر في فصل الصيف والخريف وتزرع بذورها في منتصف فبراير حتى أبريل وتزهر من يونيو الي نوفمبر , ومن امثلة هذه المجموعة
1/نباتات الزينة من الأعشاب المزهرة مثل نبات الزينيا ودوار الشمس وعرف الديك ومن الأبصال الكرينم

2/الحشائش مثل نبات مغد أسود

3/النباتات الطبية والعطرية مثل الكركديه

الحوليات الشتوية
تنمو نباتات هذه المجموعة وتزهر في فصلى الشتاء والربيع حيث تزرع بذورها في الفترة من يوليو إلى سبتمبر بينما يبدأ موسم الأزهار في الفترة من ديسمبر إلى مايو ومن أمثلة هذه المجموعة

1/نباتات الزينة من الأعشاب المزهرة مثل نبات الخطمية الوردية والأقحوان

2/الحشائش مثل نبات زوان متعدد الأزهار

3/النباتات الطبية والعطرية مثل نبات الكزبرة

النباتات ذات الحولين
هي مجموعة من النباتات العشبية تكمل دورة حياتها في موسمين زراعين متتالين فتزرع بذورها في شهر مايو وديسمبر نموها الخضرى طوال العام ثم تبدأ في الأزهار في شهر مايو ويونيو من العام التالي للزراعة، ومن أمثلة هذه المجموعة بوصير وبصل وثوم وبقدونس

انظر أيضاً
 نبات ثنائي الحول
 نبات معمر

مراجع

بستنة وحدائق
تسميات علم النبات
دورة حياة النبات
علم بيئة النبات
نباتات الحدائق
نباتات حسب التكيف

نبات حولي


Edgard Victor Achille Charles Varèse, također znan i kao Edgar Varèse (Pariz, 22. prosinca 1883. – New York, 6. studenoga 1965.), američki je skladatelj francuskoga podrijetla.

Kod Varèseove glazbe naglašen je timbar i ritam. Vlastitoj glazbenoj estetici nadjenuo je izraz "organizirani zvuk". Varèseova koncepcija glazbe odražava njegovu viziju "zvuka kao žive materije" i "glazbenoga prostora koji je otvoren, a ne ograničen". Elemente glazbe zamišljao je kao "zvučne mase" i smatrao je da je njihova organizacija nalik prirodnom fenomenu kristalizacije. Varèse je smatrao da "se tvrdoglavo prilagođenim ušima sve novo u glazbi oduvijek nazivalo bukom" i ustvrdio je: "Što je glazba osim organizirane buke?"

Iako njegova cjelovita preživjela djela sveukupno traju oko tri sata, nekoliko značajnih skladatelja kasnoga 20. stoljeća istaknuli su njegovu utjecajnost. Varèse je vidio potencijal u korištenju elektroničkih medija za proizvodnju zvuka; zbog upotrebe novih glazbala i elektroničkih resursa dobio je titulu "oca elektroničke glazbe", a Henry Miller nazvao ga je "stratosferskim divom zvuka".

Varèse je također aktivno promicao izvedbe djela drugih skladatelja 20. stoljeća, godine 1921. osnovao je International Composers' Guild, a 1926. godine Pan-American Association of Composers.

Životopis

Rani život
Edgard Victor Achille Charles Varèse rođen je 22. prosinca 1883. godine u Parizu. Kada je bio star nekoliko tjedana, njegovi su ga roditelji poslali prastricu po majki i drugoj rodbini u selo Le Villars u Burgundiji kako bi ga oni odgojili. Tamo je postao vrlo blizak s Claudeom Cortotom, djedom s majčine strane, koji je također bio djed pijanistu Alfredu Cortotu, Varèseovome prvome rođaku. Njegova ljubav prema djedu bila je veća nego njegova ljubav prema roditeljima.

U kasnim 1880-ima vratio se roditeljima. Godine 1893. bio je priseljen preseliti se s roditeljima u Torino u Italiji, dijelom kako bi živio s očevom rodbinom jer je njegov otac bio talijanskoga porijekla. Ondje mu je prvu pravu glazbenu poduku držao Giovanni Bolzoni, dugogodišnji direktor torinskoga konzervatorija. Godine 1895. skladao je svoju prvu operu pod nazivom Martin Pas, koja je danas izgubljena. Pod utjecajem svojega oca, koji je bio inženjer, upisao se na Politehničko sveučilište u Torinu te je tamo počeo studirati inženjerstvo. Njegov interes za glazbu nije se svidio njegovome ocu, koji je zahtijevao da se Edgard u potpunosti posveti inženjerstvu. Taj sukob postajao je sve veći i veći, a pogotovo nakon smrti njegove majke 1900. godine. Sukob je prestao 1903. godine kada se Edgard odselio u Pariz.

Godine 1904. počeo je studirati na konzervatoriju Schola Cantorum de Paris, čiji su osnivači bili učenici Césara Francka. Među Varèseovima učiteljima bio je i Albert Roussel. Nakon toga otišao je studirati skladanje na Conservatoire de Parisu s Charles-Marieom Widorom. U tome razdoblju skladao je velik broj ambicioznih orkestralnih skladbi, no njih je samo izvodio Varèse u transkripciji za klavir. Jedna od takvih skladbi je Rhapsodie romane, koja je nastala oko 1905. godine. Tu je skladbu nadahnula romanička crkva sv. Filiberta u Tournusu. Godine 1907. preselio se u Berlin i iste se godine oženio francuskom glumicom Suzanne Bing s kojom je imao kćer. Razveli su se 1913. godine.

Tijekom tih godina upoznao se s Erikom Satiejem, Richardom Straussom, Claudeom Debussyjem i Ferrucciom Busonijem, koji su u to vrijeme naročito utjecali na njega. Sprijateljio se s Romainom Rollandom i Hugom von Hofmannsthalom, čije je djelo Œdipus und die Sphinx počeo prilagođavati u operu koja nikada nije bila dovršena. Dana 5. siječnja 1911. godine u Berlinu je održana prva izvedba njegove simfonijske pjesme Bourgogne.

Godine 1915., nakon što je otpušten iz francuske vojske jer je tijekom Prvoga svjetskoga rata postao invalid, preselio se u Sjedinjene Američke Države.

Rane godine u SAD-u
Edgard Varèse u Sjedinjenim se Američkim Državama prvi put počeo baviti glazbenim radom 1918. godine, kad je dirigirao Berliozov Grande Messe des morts, također poznat i kao Requiem.

Svoje prve godine u Sjedinjenim Američkim Državama proveo je u Greenwich Villageu, gdje je bio redoviti gost u kafiću Romany Marie. Ondje je upoznao važne doprinositelje američkoj glazbi, promicao svoju viziju o novim elektroničkim glazbalima, dirigirao je orkestrima i osnovao orkestar New Symphony Orchestra koji je kratkotrajno postojao. U New Yorku upoznao je Léona Theremina i druge skladatelje koji su istraživali granice elektroničke glazbe.

Otprilike u to vrijeme Varèse je počeo raditi na Amériques, svojoj prvoj skladbi skladanoj u Sjedinjenim Američkim Državama. Skladba je dovršena 1921. godine, no prvi put ju je izveo Filadelfijski orkestar 1926. godine pod vodstvom Leopolda Stokowskoga (koji je već 1924. izveo Varèseovu skladbu Hyperprism i koji je 1927. premijerno izveo skladbu Arcana). Gotova sva djela koja je napisao u Europi izgubljena su ili uništena u požaru u jednome berlinskome skladištu, tako da je u Sjedinjenim Američkim Državama počeo ispočetka. Čini se da je njegovo jedino sačuvano djelo nastalo tijekom njegovoga ranoga djelovanja pjesma Un grand sommeil noir, nastala na temelju stihova Paula Verlainea. Varèse je još tada imao sačuvanu skladbu Bourgogne, no mnogo godina kasnije u naletu je depresije uništio partituru.

Nakon što je završio skladbu Amériques, Varèse je s Carlosom Salzedom osnovao International Composers' Guild, posvećen izvedbama novih skladbi sjevernoameričkih i europskih skladatelja. U manifestu International Composers' Guilda iz srpnja 1921. godine nalazi se izjava:

Godine 1922. Varèse je posjetio Berlin, gdje je osnovao sličnu njemačku organizaciju s Ferruccijem Busonijem.

Nakon večeri tijekom koje je na Brooklyn Bridgeu pio s Francisom Picaboijom, Varèse je poslao pjesmu dadaističkome časopisu 391. Isti je časopis izjavio da orkestrira djelo naziva Cold Faucet Dance. Kasnije te godine upoznao je Louise McCutcheon (tada Norton), urednicu dadaističkoga časopisa Rogue koji je uređivala s tadašnjim suprugom. Kasnije se udala za Varèsea i postala poznata kao Louise Varèse; prevodila je radove francuskih pjesnika, a njezina prilagodba pjesama Arthura Rimbauda za izdavačku kuću New Directions Jamesa Laughlina posebice je bila utjecajna.

Varèse je skladao mnoga djela za orkestralna glazbala i glasove pod pokroviteljstvom ICG-a tijekom njegovih šest godina postojanja. Tijekom prve polovice 1920-ih skladao je Offrandes, Hyperprism, Octandre i Intégrales.

U listopadu 1927. godine uzeo je američko državljanstvo. Nakon dolaska u Sjedinjene Američke Države Varèse se uglavnom služio oblikom imena 'Edgar', no od 1940-ih nadalje nedosljedno se ponovno služio oblikom 'Edgard'.

Život u Parizu
Godine 1928. Varèse se vratio u Pariz kako bi promijenio jedan dio skladbe Amériques i u nj uvrstio nedavno konstruirano glazbalo zvano Martenotovi valovi. Oko 1930. godine skladao je Ionisation, prvu skladbu klasične glazbe za čiju izvedbu su se isključivo koristile udaraljke. Iako je skladana za već postojeća glazbala, skladba Ionisation je primjer istraživanja novih zvukova i metoda njihova stvaranja.

Godine 1928., kad je pitan što misli o džezu, rekao je da on ne predstavlja Ameriku, nego da je "crnački prozvod koji eksplotiraju Židovi. Svi njegovi skladatelji su Židovi", misleći na učenike Louisa Gruenberga i Nadije Boulanger, među kojima su Aaron Copland i Marc Blitzstein.

Godine 1931. bio je kum prijatelju Nikolaju Slonimskome na njegovu vjenčanju u Parizu. Godine 1933., dok je još uvijek bio u Parizu, napisao je pismo Guggenheim Foundationu i Bell Telephone Laboratoriesu u nadi da će dobiti subvenciju za razvijanje studija za elektroničku glazbu. Njegova iduća skladba Ecuatorial dovršena je 1934. godine, a sadrži dijelove za dva teremina violončela, puhačka glazbala, udaraljke i bas. Očekujući da će dobiti jednu od subvencija, Varèse se s nestrpljenjem vratio u Sjedinjene Američke Države kako bi realizirao svoju elektroničku skladbu. Na premijeri Ecuatoriala, koja se održala 15. travnja 1934. godine u New Yorku, dirigent je bio Slominski.

Povratak u SAD
Varèse je nedzgo zatim napustio New York i otišao u Santa Fe, San Francisco i Los Angeles. Godine 1936. skladao je solo djelo za flautu zvano Density 21.5. Također je reklamirao teremin na svojima putovima po Zapadu, a jedan je i predstavio tijekom predavanja na Sveučilištu u Novome Meksiku u Albuquerqueu 12. studenoga 1936. godine. (Sveučilište u svojemu arhivu čuva teremin RCA-e, koji je vjerojatno upravo onaj koji je Varèse predstavio.) Kada se krajem 1938. godine Varèse vratio u New York, Lev Sergejevič Termen, izumitelj teremina poznat kao Léon Theremin u Sjedinjenima Američkima Državama, vratio se u Rusku Sovjetsku Federativnu Socijalističku Republiku. To je iznimno razočaralo Varèsea, koji se nadao da će moći raditi s njime na dorađivanju njegova glazbala.

Varèseu je pristupio glazbeni producent Jack Skurnick, s kojim je izradio EMS Recordings #401. Objava toga uratka označila je prvi put da su se djela Integrales, Density 21.5, Ionisation i Octandre pojavila na gramofonskoj ploči; na snimci su se pojavili flautist René Le Roy, Juilliard Percussion Orchestra i New York Wind Ensemble, kojima je dirigirao Frederic Waldman. Ionisation je i prvi Varèseov rad snimljen tijekom 1930-ih; izvedbom je dirigirao Nikolaj Leonidovič Slominski, a objavljena je kao Columbijina ploča sa 78 okretaja. K tome, krajem 1930-ih snimljena je i skladba Octandre, koja je također objavljena na diskovima sa 78 okretaja – kao cjelovito djelo (New Music Quarterly Recordings 1411) i kao isječak (3. stavak, Columbia DB1791). Le Roy također je kao solist nastupio na snimci Density 21.5 objavljenoj 1948. godine.

Kad je koncem 1950-ih Varèseu pristupio izdavač koji je želio objaviti Ecuatorial, teremini su postali vrlo rijetki, a pogotovo teremeni s vratom; zbog toga je dionicu za teremin prilagodio za Martenotove valove. Ta je nova inačica skladbe premijerno izvedena 1961. godine. (Ecuatorial je ponovno izvedena s tereminima s vratom u Buffalu u New Yorku 2002. godine i na Holland Festivalu u Amsterdamu 2009. godine.)

Pozadina u znanosti
Dok je živio sa svojim ocem inženjerom, Varèse je bio primoran studirati na Institute Techniqueu, visokoj školi u Italiji specijaliziranoj za podučavanje matematike i znanosti. Ondje su Varèse naročito počela zanimati djela Leonarda da Vincija. Počeo je proučavati zvuk zbog svoje ljubavi prema znanosti. Izjavio je:

Varèse je započeo svoje glazbene studije s Vincentom d'Indyjem (dirigentom) u Schola Cantorum de Parisu; ti su studiji trajali od 1903. do 1905. godine. Dok je bio u Parizu, Varèse je doživio još jedno ključno iskustvo tijekom izvedbe Beethovenove VII. simfonije u Salle Pleyelu. Tijekom scherzo stavka, možda zbog rezonancije dvorane, Varèse je osjetio kako se glazba raspada i projicira u prostor. Ta ideja ostala je s njime do kraja njegovoga života, a kasnije će je opisati da se glazba sastoji od "zvučnih predmeta koji lebde u prostoru".

Nedovršeni projekti
Od kasnih 1920-ih do kraja 1930-ih Varèse se kreativno uglavnom posvetio dvama ambicioznima projektima koji nikada nisu dovršeni i čiji je veći dio materijala uništen, premda su neki elementi iz njih uvršteni u manje radove. Jedan od njih bilo je opsežno scensko djelo koje je u različitima vremenima nosilo različite nazive, a uglavnom se zvalo The One-All-Alone ili Astronomer (L'Astronome). To djelo prvotno se trebalo temeljiti na legendama Indijanca, no kasnije je postalo futuristička drama o svjetskoj katastrofi i istovremenom komunikacijom sa zvijezdom Sirius. Libreto za tu drugu inačicu, na kojoj je Varèse radio u Parizu od 1928. do 1932. godine, napisali su Alejo Carpentier, Georges Ribemont-Dessaignes i Robert Desnos. Prema Carpentieru napisan je značajan dio toga djela, ali ga je Varèse napustio u korist novoga pristupa u nadi da će moći surađivati s Antoninom Artaudom. Artuad je napisao libreto zvan Il n'y a plus de firmament za Varèseov projekt te mu ga je poslao kada se Varèse vratio u SAD, no dotada je Varèse počeo raditi na drugome velikome projektu.

Drugi projekt na kojem je Varèse radio bila je koralna simfonija zvana Espace. Prema izvornom konceptu tekst za zbor trebao je napisati André Malraux. Kasnije se Varèse odlučio za višejezični tekst hijeratskih fraza koji su trebali pjevati sinkronizirani zborovi u Parizu, Moskvi, Pekingu i New Yorku kako bi stvorili svjetski radiofoni događaj. Varèse je želio da tekstu doprinese Henry Miller, koji je u svome memoaru The Air-Conditioned Nightmare sugerirao da se ta veličanstvena koncepcija – također neostvarena – na koncu preobrazila u Déserts. Tijekom rada na obama projektima Varèsea je iznimno razočarao manjak elektroničkih glazbala kojima je planirao ostvariti svoje vizije. Međutim, ipak se poslužio određenima materijalima iz djela Espace kako bi stvorio kratko djelo Étude pour espace; premijerno je izvedeno 1947. godine i zapravo je njegovo jedino pravo djelo nakon više od deset godina. Chou Wen-chung izjavio je da je Varèse na različite, međusobno proturječne načine izmijenio Étude pour espace, zbog čega nije više bilo moguće ponovno izvesti to djelo, no na Holland Festivalu iz 2009. godine, na kojem su se izvodila Varèseova "kompletna djela" tijekom vikenda od 12. do 14. lipnja 2009. godine, Chou je odlučio osmisliti novu izvedbenu inačicu, u kojoj bi se pojavila slična limena i drvena puhačka glazbala kao u djelu Déserts i u kojoj bi se služio projekcijom prostornoga zvuka. Tu inačicu premijerno su izveli ansambl Asko/Schönberg i Cappella Amsterdam 14. lipnja 2009. godine u koncertnoj dvorani Gashouder, Westergasfabriek, Amsterdam. Izvedbom je dirigirao Péter Eötvös.

Međunarodno priznanje

Do početka 1950-ih Varèse je počeo komunicirati s novom generacijom skladatelja, među kojima su Pierre Boulez i Luigi Dallapiccola. Kad se vratio u Francusku kako bi dovršio dionice za trake na skladbi Déserts, u tom mu je podvigu pomogao Pierre Schaeffer, koji je tražio prikladne prostore u kojima bi to mogao napraviti. Prva izvedba orkestra i zvuka uz pomoć vrpce održala se kao dio ORTF-ova programa između djela Mozarta i Čajkovskoga.

Philips je angažirao Le Corbusiera da predstavi paviljon na Svjetskoj izložbi 1958. godine i, usprkos protivljenju sponzora, Le Corbusier je inzistirao na radu s Varèseom, koji je za taj prostor skladao Poème électronique, skladbu koju je ondje čulo oko dva milijuna ljudi. Koristeći se zvučnicima kojih je u unutrašnjem prostoru bilo 400 Varèse je oblikovao zvučnu i prostornu instalaciju, kojom je namjeravao stvoriti iskustvo zvuka dok se pomiče kroz prostor. To je djelo u pitanje dovelo očekivanja publike i tradicionalne oblike skladanja, a jednako tako je udahnulo život elektroničkoj sintezi i prezentaciji. Dobilo je miješane kritike.

Godine 1962. pozvan je da se pridruži Kraljevskoj švedskoj glazbenoj akademiji, a 1963. je dobio Kusevitskijevu nagradu za međunarodne snimke.

Godine 1965. dodijeljena mu je medalja Edwarda MacDowella.

Glazbeni utjecaji
Varèsea je tijekom prvih godina skladanja nadahnjivala srednjovjekovna i renesansna glazba. Tijekom svoje karijere osnovao je i dirigirao nekoliko zborova posvećenima tome repertoaru, kao i izvedbi glazbe Aleksandra Nikolajeviča Skrjabina, Erika Satieja, Claudea Debussyja, Hectora Berlioza i Richarda Straussa. U djelu Arcana također su prisutni jasni utjecaji i sjećanja na rana djela Igora Fjodoroviča Stravinskoga, pogotovo na Petrušku i Posvećenje proljeća.

Studenti i utjecaj

Studenti
Varèse je bio učitelj mnogima značajnima skladateljima, među kojima su Chou Wen-chung, Lucia Dlugoszewski, André Jolivet, Colin McPhee, James Tenney i William Grant Still.

Utjecaj na klasičnu glazbu
Među skladateljima koji su potvrdili ili u svojima djelima pokazali utjecaj Varèsea su: Milton Babbitt, Harrison Birtwistle, Pierre Boulez, John Cage, Morton Feldman, Brian Ferneyhough, Roberto Gerhard, Olivier Messiaen, Luigi Nono, John Palmer, Krzysztof Penderecki, Silvestre Revueltas, Wolfgang Rihm, Leon Schidlowsky, Alfred Schnittke, William Grant Still, Karlheinz Stockhausen, Iannis Xenakis, Frank Zappa i John Zorn.

Utjecaj na popularnu glazbu
Varèseovo isticanje timbra, ritma i novih oblika tehnologije nadahnuo je generaciju glazbenika koji su počeli djelovati tijekom 1960-ih i 1970-ih. Jedan od najvećih Varèseovih obožavatelja bio je američki gitarist Frank Zappa, koji ga je počeo stalno slušati otkad je prvi put poslušao primjerak albuma The Complete Works of Edgard Varèse, Vol. 1. Taj primjerak albuma objavio je EMS Recordings 1950. godine, a na njemu se nalaze skladbe Intégrales, Density 21.5, Ionisation i Octandre.

Zappi je 21. prosinca 1955. njegova majka za njegov 15. rođendan dopustila da obavi skup međugradski poziv i nazove Varèsea na njegov kućni telefon u New Yorku. U to je vrijeme Varèse bio u Bruxellesu u Belgiji, pa je Zappa razgovarao s njegovom suprugom Louise. Na koncu su Zappa i Varèse razgovarali telefonom i raspravljali o tome da se upoznaju uživo. Iako se to nikada nije dogodilo, Varèse je Zappi poslao pismo. Zappa ga je uokvirio i čuvao u svojem studiju do kraja života. Varèseova privrženost eksperimentiranju kojim je izbrisao granice onoga što je prethodno bilo moguće u glazbi ostavila je trag i u Zappinoj karijeri. Zappin posljednji projekt bio je The Rage and the Fury, snimka Varèseovih djela. U knjižicama ranijih albuma često je djelomično pogrešno citirao navod iz manifesta ICG-a pišući "Skladatelj sadašnjice odbija umrijeti."

Počasti
 Diskografska kuća Varèse Sarabande Records nazvana je po skladatelju.
 Klavijaturist Robert Lamm iz jazz rock grupe Chicago napisao je pjesmu "A Hit by Varèse" za album Chicago V (iz 1972.).
 Skladatelj John Zorn objavio je šest CD-a posvećenih Varèseu i Antoninu Artaudu: Moonchild, Astronome, Six Litanies for Heliogabalus, The Crucible, Ipsissimus i Templars: In Sacred Blood.
 Alan Clayson na svoj je album One Dover Soul iz 2012. uvrstio aranžman skladbe "Un grand sommeil noir".

Glazbena filozofija i skladanje

Pretpostavke
U nekoliko je navrata Varèse razmišljao o tome kako bi tehnologija mogla sve promijeniti glazbu u budućnosti. Godine 1936. pretpostavio je da će nastati glazbeni strojevi koji će moći izvoditi glazbu istog trena kad skladatelj u njih ubaci partituru. Ti bi strojevi mogli reproducirati "bilo kakve frekvencije" i sama bi partitura morala biti "seizmografska" da bi mogla ilustrirati njihov pravi potencijal. Godine 1939. proširio je taj koncept i izjavio da bi tim strojem "svatko mogao klikom na gumb mogao reproducirati glazbu na jednak način kako ju je skladao skladatelj – bilo bi to jednako otvaranju knjige." Varèse nije ostvario te namjere sve dok nije počeo eksperimentirati s elektroničkom vrpcom tijekom 1950-ih i 1960-ih.

Idée fixe
Neka Varèseova djela, pogotovo Arcana koriste se nečime što se naziva idée fixe, fiksiranom temom koja se ponavlja nekoliko puta u djelu. Najpoznatija upotreba idée fixe prisutna je u Symphonie fantastique Hectora Berlioza; općenito se ne prenosi, zbog čega se razlikuje od lajtmotiva koji je koristio Richard Wagner.

Djela

 Un grand sommeil noir, pjesma nastala na temelju stihova Paula Verlainea.
 Amériques za veliki orkestar (1918. – 1921., dorađeno 1927.)
 Offrandes za sopran i komorni orkestar (pjesme Vicentea Huidobra i Joséa Juana Tablade) (1921.)
 Hyperprism za puhačka glazbala i udaraljke (1922. – 1923.)
 Octandre za sedam puhačkih glazbala i kontrabas (1923.)
 Intégrales za puhačka glazbala i udaraljke (1924. – 1925.)
 Arcana za veliki orkestar (1925. – 1927.)
 Ionisation za trinaest udaraljkaša (1929. – 1931.)
 Ecuatorial za bas (glas) ili jednoglasan muški zbor, limena puhačka glazbala, orgulje, udaraljke i teremine (dorađeno 1961. godine za Martenotovi valove (autor teksta Francisco Ximénez) (1932. – 1934.)
 Density 21.5 za solo flautu (1936.)
 Tuning Up za orkestar (skicirano 1946., završio Chou Wen-chung 1998.)
 Étude pour espace za sopran solo, zbor, dva klavira i udaraljke (1947., orkestrirao i obradio Chou Wen-chung za puhačka glazbala i udaraljke za spacijaliziranu izvedbu uživo 2009. godine.) (autori teksta Kenneth Patchen, José Juan Tablada i Sveti Ivan od Križa)
 Dance for Burgess za komorni ansambl (1949.)
 Déserts za puhačka glazbala, udaraljke i elektroničku vrpcu (1950. – 1954.)
 La procession de verges za elektroničku vrpcu (glazba za film Around and About Joan Mirò, režiser Thomas Bouchard) (1955.)
 Poème électronique za elektroničku vrpcu (1957. – 1954.)
 Nocturnal za sopran, muški zbor i orkestar, tekst je prilagođen iz djela The House of Incest od Anaïs Nin (1961.), postumno doradio i dovršio Chou Wen-chung (1968.)

Izvori

Literatura

 . (Excerpts from lectures by Varèse, compiled and edited with footnotes by Chou Wen-chung.) Partly reprinted in .

Dodatna literatura
 "Varese, Ultra-Modernist Composer, Prophesies Symphonies in 'Space'". The Lewiston Daily Sun. December 8, 1936.
 Bodian, Alan. "Varese of Sullivan Street – A Composer with a Future". The Village Voice. October 10, 1956.
 "Library Honors Edgar Varese". The Village Voice. December 4, 1957.
Entretiens avec Edgar Varèse par Georges Charbonnier (1954–55), 2CD INA coll. Mémoire Vive (2007)
 Charbonnier, Georges (2007). 8 entretiens avec Edgar Varèse par Georges Charbonnier (1954–55) (MP3). INA Mémoire vive. ASIN B001KMZ42G. Također je prisutan s 2 CD-a s Varèseovim Déserts, Orchestre National de France, dirigira Hermann Scherchen, ASIN B001KMZ3ZO.

Vanjske poveznice

 Edgard Varèse, Wikicitat na engleskoem
 Edgard Varèse na IMDB-u

 BBC.co.uk: Music Profiles: Edgard Varèse
 Edgard Varèse:Composer, Sound Sculptor, Visionary  edited by Felix Meyer and Heidy Zimmermann (Boydell Press in association with the Sacher Foundation 2006). This large format and profusely illustrated book of essays on the composer was published to coincide with an exhibition at the Museum Tinguely in Basel.
Thereminvox.com
 Interview with musicologist Olivia Mattis about Edgard Varèse's Ecuatorial and the Theremin Cello
 A Letter to Leon Theremin by Edgard Varèse
 OHM- The Early Gurus of Electronic Music: Varese
 SoNHoRS: Edgard Varèse (in French)
 Excerpts from sound archives  of Varèse's works
 WNYC.org: A Musical Tribute to Edgar Varèse, April 17, 1981

Francuski skladatelji
Američki skladatelji
Klasični skladatelji 20. stoljeća
Operni skladatelji
Skladatelji elektroakustičke glazbe

Edgard Varèse


Ellie Delvaux (n. 10 iunie 1999), mult mai cunoscută după numele de scenă Blanche, este o cântăreață și compozitoare belgiană. Ea a reprezentat Belgia la Concursul Muzical Eurovision 2017 cu piesa "City Lights", unde s-a clasat pe locul 4 cu un punctaj cumulat de 363 de puncte. Blanche a participat anterior în sezonul 5 al The Voice Belgia, ca membră a duo-ului Cats on Trees.

Note

Nașteri în 1999
Oameni din Bruxelles
Cântăreți belgieni
Cântărețe din secolul al XXI-lea
Belgieni în viață
Belgieni din secolul al XXI-lea

Blanche (cântăreață)


Gustav-Adolf von Zangen (* 7. November 1892 in Darmstadt; † 1. Mai 1964 in Hanau) war ein deutscher General der Infanterie im Zweiten Weltkrieg sowie von 1944 bis 1945 Oberbefehlshaber der 15. Armee.

Leben
Zangen absolvierte sein Abitur und trat anschließend am 24. Februar 1910 als Fahnenjunker in das Infanterie-Leib-Regiment "Großherzogin" (3. Großherzoglich Hessisches) Nr. 117 in Mainz ein. 1911 wurde er in das 9. Rheinische Infanterie-Regiment Nr. 160 versetzt und hier am 18. August 1912 zum Leutnant befördert. Er wurde Zugführer in der 4. Kompanie und später Adjutant des III. Bataillons. Am 18. August 1912 stieg er als Oberleutnant zum Regimentsadjutant auf.

Im August 1914 zog er mit seinem Regiment in den Ersten Weltkrieg und wurde mehrfach verwundet. Im Frühjahr 1917 avancierte er zum Brigadeadjutant und wurde dann 1. Ordonnanzoffizier im Stab der 15. Infanterie-Division.

Nach Kriegsende wurde Zangen am 31. Januar 1920 aus der Armee entlassen und bei der Polizei eingestellt. Dort stieg er bis zum Polizei-Oberstleutnant auf und wurde mit diesem Dienstgrad am 1. August 1935 in die Wehrmacht übernommen. Er wurde zum Kommandeur des II. Bataillons des Infanterieregiments 51 ernannt. Er wurde am 1. März 1938 zum Oberst befördert und am 10. November 1938 zum Kommandeur des Infanterieregiments 88, welches Bestandteil der 15. Infanterie-Division war, ernannt.

Zweiter Weltkrieg
Mit diesem nahm er am Westfeldzug (Mai und Juni 1940) teil. Ab dem 22. Juni 1941 (Beginn des Unternehmens Barbarossa) kämpfte er in Russland. Für seine Führungsleistung während der Schlacht um Moskau erhielt er am 15. Januar 1942 das Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes. Am 25. Dezember 1941 erhielt er die Führung der 17. Infanterie-Division, deren Kommandeur er am 1. Februar 1942 wurde. Gleichzeitig wurde er zum Generalmajor befördert. Am 1. Januar 1943 folgte die Beförderung zum Generalleutnant. Am 1. April 1943 wurde Zangen mit der Führung des LXXXIV. Armeekorps beauftragt, das in der Normandie stationiert war. Im Juni 1943 wurde er zum General der Infanterie befördert und Kommandierender General des LXXXIV. Armeekorps. Am 1. August 1943 wurde er Kommandierender General des LXXXVII. Armeekorps. Mit diesem marschierte er,  nachdem Mussolini am 27. Juli 1943 abgesetzt worden war, in Oberitalien ein ("Fall Achse"). Danach wurde er Oberbefehlshaber der Armeeabteilung von Zangen in Oberitalien. Am 12. Juli 1944 wurde er zusammen mit General Erich Brandenberger ins Führerhauptquartier befohlen. Zangen war als Armeebefehlshaber vorgesehen. Vorher wurde er am 27. Juli 1944 von Generalfeldmarschall Albert Kesselring für eine Sonderaufgabe zur Verfügung gestellt: Er sollte im Süden des Reiches zusammen mit den Gauleitern die Reichsverteidigung organisieren und "Feste Plätze" bzw. "Festungen" organisieren (eine Idee von Hitler aus dem Frühjahr 1944).

Am 20. August 1944 wurde Zangen dann Oberbefehlshaber der 15. Armee im Westen. Zangen führte die Armee hinter die Schelde zurück und auf die Halbinsel Walcheren; von dort aus verteidigte diese die Scheldemündung zwei Monate lang. Dafür wurde ihm am 5. November 1944 das Eichenlaub zum Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes verliehen. Damit konnten die Alliierten den Hafen von Antwerpen, den sie Anfang September erobert hatten und den sie dringend für ihren Nachschub brauchten, erst nutzen, nachdem kanadische Truppen die verlustreiche Schlacht an der Scheldemündung (2. Oktober und dem 8. November 1944) gewonnen und die zahlreichen Seeminen geräumt hatten. Erst am 28. November fuhr der erste alliierte Konvoi in den Hafen ein.

Zangens Kommando wurde anschließend am Westwall eingesetzt, Anfang 1945 musste er sich an den Rhein zurückziehen. Teile seiner Armee kämpften Anfang März bei der Operation Lumberjack, in deren Rahmen am 7. März 1945 die Ludendorff-Brücke bei Remagen erobert wurde.

Im April 1945 wurde die 15. Armee im Ruhrkessel vernichtet; Zangen geriet in US-amerikanische Kriegsgefangenschaft. Nach seiner Entlassung 1948 kehrte er nach Hanau zurück.

Weblinks
 www.bundesarchiv.de

Literatur
 Walther-Peer Fellgiebel: Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945. 2000, Podzun-Pallas-Verlag, ISBN 3-7909-0284-5, S. 92, 455.

Einzelnachweise

Hauptmann (Preußen)
Polizist (Deutsches Reich)
General der Infanterie (Heer der Wehrmacht)
Kommandeur einer Infanterie-Division (Heer der Wehrmacht)
Kommandierender General des LXXXIV. Armeekorps (Heer der Wehrmacht)
Kommandierender General des LXXXVI. Armeekorps (Heer der Wehrmacht)
Oberbefehlshaber einer Armee (Heer der Wehrmacht)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Person im Zweiten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Person (deutsche Besetzung Italiens 1943–1945)
Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub
Kommandeur eines Infanterie-Regiments (Heer der Wehrmacht)
Adliger
Deutscher
Geboren 1892
Gestorben 1964
Mann

Gustav-Adolf von Zangen


Din adamı, herhangi bir organize dinde çeşitli dinî görevleri yerine getiren kişi. Değişik dinlerdeki karşılığı farklılık göstermekle birlikte genellikle dini ayinlerin yönetilmesi işlerini vazife edinmiş ve bu konuda bilgili kişiler için kullanılan bir tabirdir. Çoğu din adamı bu unvanlarını yerel ve resmî bir otoritenin onayıyla alır.

Teologlar
Nadiren din konusunda akademik unvan sahibi teologların da din adamı diye nitelendirildiği olur. Bunun sebebi birçok teologoun aynı zamanda mensup olduğu dinin otoriteleri tarafından yetkilendirilmiş olmasıdır.

Din adamı unvanı veren bazı resmî kurumlar;

 Birçok İslam ülkesinde, resmî kurumlar
 ABD'de ve birçok Hristiyan çoğunluğun yaşadığı ülkede, yerel dini otorite (Kilise)

Lâikât sınıfı mensupları
Gayriresmî olarak din adamı unvanı kazanılması da mümkündür. Bütün dinler mezhep ve tarikâtlara ayrılmış durumdadır. Mezheplerin ve tarikatların önde gelenleri genelde hayatlarını bu işe adamış insanlardır. Bu durum bu kişilerin, mezhebin mensupları tarafından gayriresmî olsa dahi, din adamı olarak görülmesine sebep olur.

Bazı dinlerde kullanılan unvanlar
Din adamı kabul edilebilecek kişilerin kullandığı resmî ve gayriresmî unvanlardan bazıları: İmam, hoca, vâiz (hatip), müftü, şeyh, derviş, molla, ayetullah, şeyhülislam, mutasavvıf, pir, dede, evliya, şaman, rahip, rahibe, haham, peder, aziz, azize, kardinal, patrik, papaz, papa, başpiskopos.

Müslüman-Lâikât sınıfı mensupları
Din adamı olarak kabul edilemeyecek fakat din konusunda akademiksel olarak veya kendini yetiştirip uzmanlaşarak herhangi bir yetiye sahip olunduğunu ifade eden unvanlardan bazıları: Hâfız, müezzin, muhaddis, müfessir, fâkih, teolog (ilâhiyatçı).

İslamda Din gorevlisi kavrami vardir;Din adamlığı yoktur;Her mümin kendi dininin (imanının)Adami olmak zorunlulugu vardır.!.
Ismail Ciklaatli.

Din adamı


Saw 3D er en amerikansk horrorfilm fra 2010. Filmen er den syvende film i Saw filmserien. Filmen er instrueret af Kevin Greutert.

Medvirkende
 Tobin Bell som Jigsaw
 Costas Mandylor som Mark Hoffman
 Betsy Russell som Jill Tuck
 Sean Patrick Flanery som Bobby Dagen
 Cary Elwes som Dr. Lawrence Gordon
 Gina Holden som Joyce
 Chad Donella som Gibson
 Rebecca Marshall som Suzanne
 Chester Bennington som Evan
 Naomi Snieckus som Nina
 Dean Armstrong som Cale

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2010
3D
Engelsksprogede film
Gyserfilm fra USA

Saw 3D


ماعز الألب هي سلالة ماعز محلية_(تُعرف أيضاً باسم ماعز الألبين، معروفة بقدرتها الجيدة جدا على إنتاج الحليب.

هذه السلالة متعددة الألوان ولا توجد بها علامات. تمتاز بآذان وقرون منتصبة، ووجه مقعر.

نشأت السلالة في جبال الألب السويسرية (سبب التسمية). ويبلغ وزن الناضجة منها 57كجم. تتنوع ألوانها بين الأبيض والرمادي والبني والأسود. ماعز الألب جيدة لإنتاج الحليب، ويستخدم حليبها في إنتاج الجبن، والصابون، والمثلجات.

اقرأ كذلك
 قائمة مزدوجات الأصابع حسب العدد

مراجع

بقريات
ثدييات أوروبا
سلالات ماعز
سلالات ماعز الحليب
سلالات ماعز نشأت في سويسرا
سلالات ماعز نشأت في فرنسا

ماعز الألب


Pride er en britisk comedy-dramafilm fra 2014, instrueret af Matthew Warchus og skrevet af Stephen Beresford.

Filmen er baseret på virkelige begivenheder og handler om en gruppe af homoseksuelle aktivister i Margaret Thatchers Storbritannien, der under den britiske minearbejderstrejke beslutter sig for at indsamle penge til at hjælpe minearbejderne og deres familier.

Stephen Beresford og David Livingstone modtog en BAFTA for bedste debut af britisk forfatter, instruktør eller producer. Filmen blev nomineret til en Golden Globe i kategorien bedste film - musical eller komedie, en BAFTA i kategorien bedste britiske film og bedste kvindelige birolle til Imelda Staunton.

Medvirkende

 Ben Schnetzer som Mark Ashton
 Joe Gilgun som Mike Jackson
 Faye Marsay som Stephanie Chambers
 Dominic West som Jonathan Blake
 Andrew Scott som Gethin Roberts
 Freddie Fox som Jeff Cole
 Chris Overton som Reggie Blennerhassett
 Joshua Hill som Ray Aller
 George MacKay som Joe "Bromley" Cooper
 Imelda Staunton som Hefina Headon
 Jessica Gunning som Siân James
 Liz White som Margaret Donovan
 Nia Gwynne som Gail Pritchard
 Menna Trussler som Gwen
 Lisa Palfrey som Maureen Barry
 Bill Nighy som Cliff Barry
 Paddy Considine som Dai Donovan
 Rhodri Meilir som Martin James
 Karina Fernandez som Stella
 Jessie Cave som Zoe
 Monica Dolan som Marion Cooper, Bromleys mor
 Matthew Flynn som Tony Cooper, Bromleys far
 Olwen Medi som Gethins mor
 Kyle Rees som Carl Evans
 Jack Baggs som Gary

Referencer

Eksterne henvisninger

Britiske film fra 2014
Dramafilm fra Storbritannien
Komediefilm fra Storbritannien
Film baseret på virkelige begivenheder
LGBT-relaterede film fra Storbritannien
Engelsksprogede film

Pride (film fra 2014)