ජොසොන්හි ජොංජොං (ජූලි 18, 1357 – ඔක්තෝබර් 15, 1419) හෙවත් උපන් නාමය යි බං-ග්වා, වෙනස් කළ නාමය යි ග්යොං යනු කොරියාවේ ජොසොන් (හෙවත් චෝසුන්) රාජවංශයේ (1399–1400) දෙවන පාලකයායි. ඔහු මෙම රාජවංශයේ පළමු රජු වූ ජොසොන්හි තේජෝගේ දෙවන පුත්‍රයායි.

1357දී යි බං-ග්වා යන නාමයෙන් උපන් මොහු, දූරදර්ශී, ආචාරශීලී, අභීත සහ දක්ෂ යුධ නායකයෙකි. බිඳවැටෙමින් පැවති ගෝර්යෝ රාජවංශයේ අවසාන කාලයේ ජොංජොං සිය පියා වූ යි සොං-ග්යේ අනුගමනය කරමින්, ඔහු වෙනුවෙන් යුධ වැදුණේ ය. 1392දී ඔහුගේ පියා රජු බවට පත්වීමත් සමග ඔහු කුමරෙකු බවට පත් විය.

තේජෝ රජුට භාර්යාවන් දෙදෙනකු සිටියේ ය.—ඉන් පළමුවැන්නිය, තේජෝ සිහසුනට පත්වීමට පෙර ජොංජොං ඇතුළු පුත්‍රයින් සයදෙනකු බිහිකර තිබිණි. තේජෝට සිය දෙවන බිසවට දාව පුතුන් දෙදෙනකු විය. රජු ප්‍රිය කළේ දෙවන බිසවගේ බාලම පුත්‍රයාටයි. ප්‍රධාන අමාත්‍ය ජොං දෝජොන් ද ඔහුව අනුප්‍රාප්තිකයා බවට පත්කිරීමට අනුබල දුන්නේ ය. මෙය සෙසු කුමාරවරුන්ගේ පිළිකුලට භාජනය විය. 1398දී, තේජෝ රජුගේ පස්වන පුත් යි බං-වොන් (පසුව ජොසොන්හි තේජොං රජු බවට පත් වූ) යුධ නිලධාරීන් සමග එක් වී කුමන්ත්‍රණය කර ඔහුගේ සොයුරන් දෙදෙනාථ ප්‍රධාන අමාත්‍ය ජොං සහ ඔහුගේ බොහෝ පාක්ෂිකයන් ඝාතනය කළේ ය. මුලින් යි බං-වොන් තමන්ට සිහසුනට ආශාවක් නොමැති බව පෙන්වන්නට උත්සාහ ගනිමින්, සිය වැඩිමහල් සොයුරා වූ ජොංජොංව (එවිට වැඩිමහල්ම පුත්‍රයා වූ) කිරුළහිමි කුමරු ලෙස පත්කිරීමට යොමු කළේ ය. අප්‍රසාදයට පත් තේජෝ රජු සිහසුන අත්හැරි අතර, ඊළඟ අවුරුද්දේ එනම් 1399දී ජොංජොං රජු බවට පත් විය. එම වර්ෂයේම, ඔහු විසින් අගනුවර නැවත පැරණි ගෝර්යෝ අගනුවර වූ ගේග්යොං වෙත ගෙනගියේ ය.

1400දී, යි බං-වොන් සහ ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරකු වූ යි බං-ගන් අතර ආරවල් ඇති විය. යි බං-වොන්ගේ සේනාව, බං-ගන්ගේ සේනාවට පහර දී පරාජය කොට, බං-ගන් සහ ඔහුගේ පවුල පිටුවහල් කළේ ය. බං-වොන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමට බං-ගන්ව පෙළඹවූ බක් බෝ සෙන්පතියාට දඬුවම් ලබාදිණි. රාජධානියේ ක්‍රියාකාරී රජු සිය බාල සොයුරු බං-වොන් බව වටහාගත් ජොංජොං රජු ඔහුව කිරුළහිමි කුමරු තනතුරට පත්කළ අතර, ඉන් දින කිහිපයකට පසු ජොංජොං රජු ස්වෙච්ඡාවෙන්ම සිහසුන අත්හැරී ය.

සිය රාජ්‍ය සමය පුරා රජපවුලේ රුධිර වැගිරීම් සිදු වුව ද, ජොංජොං කාර්යශූර, ඥානවන්ත පාලකයෙකු ලෙස සැලකේ. කිරුළහිමි බං-වොන් කුමරුගේ උපදේශය මත ඔහු සියලු පෞද්ගලික සේනා තහනම් කළේ ය. 1419දී ජොංජොං මියගිය අතර, ඔහුගේ දේහය කේසොං අසල භූමදානය කරන ලදී.

පෙළපත

පූර්වජයන්

</center>

පවුල

පියා: ජොසොන්හි තේජෝ (태조)
මව: අන්බ්යොන් හන් වංශයේ ෂින්'උයි අගබිසව (신의왕후 한씨, චන්ද්‍ර දිනය සැප්තැම්බර් 1337-ඔක්තෝබර් 21, 1391)
බිසෝවරුන් සහ ඔවුන්ගේ දරුවන්:
 ග්යොංජු කිම් වංශයේ ජොං'අන් අගබිසව(정안왕후 김씨, ජනවාරි 22, 1355 – අගෝස්තු 2, 1412) - දරුවන් නැත
 චුංජු ජි වංශයේ සොං-බින් (성빈 지씨, දින නොදනී)
 යි හු-සේං, දොක්චොන්-ගුන් කුමරු (이후생 덕천군, 1397–1465), 10වන පුත්‍රයා
 යි මල්-සේං, දොප්යොං-ගුන් කුමරු (이말생 도평군, 1402-1439), 12වන පුත්‍රයා
 චුංජු ජි වංශයේ සුක්-උයි (숙의 지씨)
 යි වොන්-සෙං, උයිප්යොං-ගුන් කුමරු (이원생 의평군, ?–1461), 3වන පුත්‍රයා
 යි මු-සෙං, සොන්සොං-ගුන් කුමරු (이무생 선성군, දින නොදනී), 4වන පුත්‍රයා
 යි හෝ-සෙං, ඉම්සොං-ගුන් කුමරු (이호생 임성군, දින නොදනී), 5වන පුත්‍රයා<ref name="adoption">ඔහුගේ බිරිඳ වූ ලී ආර්යාවට (군부인 이씨) දරුවන් නොසිටි හෙයින්, ඔහු සිය බාලම අර්ධ සොයුරු සොක්බෝ-ගුන්''' කුමරුගේ 3වන පුත් යි ගුම්-සොන් හදාගත් අතර, ඔහු පසුව ගොක්සොං-ගුන් කුමරු (이금손 곡성군) බවට පත් විය.</ref>
 හම්'යං කුමරියසේජොංගේ ක්‍රමයට අනුව ඇගේ නිල නාමය "හම්'යං කුමරිය" (함양군주) යන්නයි. (함양옹주, දින නොදනී), 1වන දියණිය
 හෙංජු කි වංශයේ කි ජා-ජේ, සුක්-උයි (숙의 기자재, ?–1457)
 යි ගුන්-සේං, සුන්ප්යොං-ගුන් කුමරු (이군생 순평군, ?–1456), 6වන පුත්‍රයා
 යි උයි-සේං, ග්‍යුම්ප්යොං-ගුන් කුමරු (이의생 금평군, ?–1435), 7වන පුත්‍රයා
 යි යුං-සෙං, ජොංසොක්-ගුන් කුමරු (이융생 정석군, 1409-1464), 8වන පුත්‍රයා
 යි සොන්-සෙං, මුරිම්-ගුන් කුමරු (이선생 무림군, 1410-1474), 9වන පුත්‍රයා
 සුක්ෂින් කුමරිය (숙신옹주, 1401-1486), 2වන දියණිය
 ගෝසොං කුමරියසේජොංගේ ක්‍රමය අනුව ඇගේ අනුරූප නාමය "ගෝසොං කුමරිය" (고성군주) වේ. (고성옹주, දින නොදනී), 4වන දියණිය
 සං'වොන් කුමරියසේජොංගේ ක්‍රමය අනුව ඇගේ අනුරූප නාමය "සං'වොන් කුමරිය" (상원군주) යන්නයි. (상원옹주, දින නොදනී), 5වන දියණිය
 ජොන්සන් කුමරියසේජොං ක්‍රමය අනුව ඇගේ අනුරූප නාමය "අන්සොං කුමරිය" (안성군주) යන්නයි. (전산옹주, දින නොදනී), 6වන දියණිය
 මුන් වංශයේ සුක්-උයි (숙의 문씨)
 යි ග්වයි-සෙං, ජොං'උයි-ගුන් කුමරු (이귀생 종의군, 1393–1451), 10වන පුත්‍රයා
 ලී වංශයේ සුක්-උයි (숙의 이씨)
 යි ජොං-සෙං, ජින්නම්-ගුන් කුමරු (이종생 진남군, 1406–1470), 11වන පුත්‍රයා
 හේප්යොං යූන් වංශයේ සුක්-උයි (숙의 윤씨, චන්ද්‍ර දිනය ජනවාරි 1368-චන්ද්‍ර දිනය ඔක්තෝබර් 1417)
 යි දොක්-සෙං, සුදෝ-ගුන් කුමරු (이덕생 수도군, ?-1449), 12වන පුත්‍රයා
 යි නොක්-සෙං, ඉම්'ඉයොන්-ගුන් කුමරු (이녹생 임언군, 1399-1432), 13වන පුත්‍රයා
 යි බොක්-සෙං, සොක්බෝ-ගුන් කුමරු (이복생 석보군, 1399-1447), 14වන පුත්‍රයා
 යි බෝ-සෙං, ජංචොන්-ගුන්'' කුමරු (이보생 장천군, දින නොදනී), 15වන පුත්‍රයා
 ඉන්චොන් කුමරියn (인천옹주, දින නොදනී), 7වන දියණිය
 හම්'අන් කුමරිය (함안옹주, දින නොදනී), 8වන දියණිය
 චොගුංජං (초궁장)
 නොහඳුනන බිසවක්
 දොක්චොන් කුමරිය (덕천옹주, දින නොදනී), 3වන දියණිය

ඔහුගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා ජොංජොං ගොංජොං උයිමුන් ජංමු ඔනින් සුන්හ්යෝ රජ
 정종공정의문장무온인순효대왕
 定宗恭靖懿文莊武溫仁順孝大王

මේවාත් බලන්න
 කොරියාවේ ඉතිහාසය
 කොරියාවේ පාලකයින්

සටහන්

ජෝසුන් පාලකයින්
1357 උපත්
1419 මරණ
14වන සියවසේ කොරියානු පාලකයින්
15වන සියවසේ කොරියානු රජවරුන්

ජෝසුන්හි ජොංජොං රජ


Nijer Nehri (Fransızca: Niger), 4.000 kilometreyi aşan uzunluğuyla Batı Afrika'daki en büyük nehirdir. Gine, Mali, Nijer ülkelerinden geçerek Benin - Nijerya sınırının bir kısmını oluşturur ve Nijerya topraklarına sokularak bir delta yapar ve Atlas Okyanusu'nun bir kolu olan Gine Körfezi'ne sularını boşaltır. Doğduğu kaynaktan döküldüğü yerin doğrultusu bir hilâli andırır.

Nehrin adının kaynağı

Nijer Nehri, adını zannedildiği gibi Nijer ve Nijerya gibi ülkelerden almamıştır. Aksine bu ülkeler adlarını bu nehirden alır. Nehrin adının nereden geldiğini gösteren kesin hiçbir kaynak bulunmaz. Her ne kadar elde bir kanıt olmasa da nehrin adının Latince'de kara anlamına gelen Niger sözcüğünden geldiği genel olarak kabul edilen varsayımdır. Bunun yanında bu yörelere ilk ayak basan Portekizli kâşiflerin kendi dillerinde kara anlamına gelen Negro kelimesinin değişerek Nijere dönüşmesi de muhtemeldir. Fakat Nijer Nehri'nin suyunun  kara olmaması bu tezleri sarsar. (Bir nehrin suyunun kara olması, çamurlu, kahverengi olması anlamındadır.)

Bu nedenle nehrin adının kökenini bulmak için yapılan araştırmalarda Nijer adının bölgedeki yerel dillerden birinden kaynaklandığı düşünülmüşse de nehrin suladığı ülkelerde nehrin yakınında konuşulan 30 yerel dilden hiçbirinde böyle ya da buna benzer bir ad bulunamamıştır. Nehir için Nijerin dışında kullanılan en yaygın isimler ise Jeliba, Joliba, Kwora, Quora şeklindedir.

Coğrafya

Nijer Nehri, Nil'e göre oldukça berraktır. Bunun sebebi yatağındaki materyalin iyice aşınmış antik kaya kütleleri olmasından kaynaklanır. Nil Nehri'nde ise taşınan alüvyon Nijer Nehri'nin 10 katından fazladır. Nijer Nehri aynı [Nil gibi yılın belirli dönemlerinde taşar, Nijer Nehri'nin sularının yükselme mevsimi eylül'de başlar ve kasım'da zirveye ulaşır ve mayıs ayına gelindiğinde normale döner.

Nijer Nehri'nin pek sık görülmeyen bir özelliği de eğiminin iyiden iyiye düştüğü yerde bir iç delta yapmasıdır. Nehrin kollara ayrıldığı yerde birçok çay, bataklık ve göl oluşur. Mevsimi geldiğinde taşan nehrin tarıma elverişe yaptığı katkı bu kadar büyükken nehrin onlarca, kola ayrıldığı bu delta bölgesinde daha da artar ve balıkçılık ile tarıma elverişli geniş topraklar sağlar.

Nijer Nehri, akarsuların yol alabileceği en ilginç doğrultulardan birini izler. Atlas Okyanusu'na sadece 150 mil (240 km) uzaklıktayken denize değil de kıtanın içine Sahra Çölü'ne doğru yönelip oradan da keskin bir dönüşle tekrar okyanusa dönmesi tüm dünyada coğrafyacılara hayret vermektedir.

Tarih

Antik Romalılar nehrin Nil'in bir kolu olduğunu düşünüyorlardı. İbn Battuta'nın da sandığı gibi bazı Avrupalı kâşifler Nijer Nehri'nin batıya doğru ilerlediğini ve Senegal Nehri ile birleşerek denize döküldüğünü sanıyordu.

Fakat nehrin bu denli ilginç şeklinin kaynağı Nijer Nehri'nin aslında iki eski nehrin birleşmesiyle oluşmasından kaynaklanır. Günümüzde birçok coğrafyacı tarafından kabul edilen açıklamaya göre, Yukarı Nijer Nehri, bugünkü gibi Gine'den doğuyor ve Sahra'ya doğru ilerleyerek günümüzde bulunmayan bir göle dökülüyordu. Aşağı Nijer Nehri'de bu gölün yakınlarında bir tepeden doğuyor ve güneye Atlas Okyanusu'na ilerliyordu. Fakat M.Ö. 4000'li yıllarda Sahra'nın kuruyup çölleşmesi ile Yukarı Nijer Nehri yönünü değiştirdi ve Aşağı Nijer ile buluşarak tek bir nehir hâlini aldı.

Galeri

Ayrıca bakınız
Dünyanın en uzun nehirleri

Notlar

Dış bağlantılar

  Information and a map of the Niger's watershed
  Map of the Niger River basin at Water Resources eAtlas
  Niger Currents: Exploring life and technology along the Niger River

Nijer Nehri


يحمل درجة البكالوريوس في الإعلام – صحافة من جامعة أم القرى بمكة المكرمة. عمل في الصحافة كمحرر غير متفرغ لعدة سنوات وتنقل بين الصحف المحلية: الندوة، عكاظ، المدينة، البلاد ثم عمل بعد تخرجه من الجامعة محررا متفرغا في صحيفة عكاظ لمدة ثلاث سنوات كما عمل كمراسل صحفي في المملكة لعدد من المطبوعات العربية. يحمل درجة البكالوريوس في الإعلام – صحافة من جامعة أم القرى بمكة المكرمة. عمل في الصحافة كمحرر غير متفرغ لعدة سنوات وتنقل بين الصحف المحلية:

الندوة، عكاظ، المدينة، البلاد ثم عمل بعد تخرجه من الجامعة محررا متفرغا في صحيفة عكاظ لمدة ثلاث سنوات كما عمل كمراسل صحفي في المملكة لعدد من المطبوعات العربية. نشر إنتاجه القصصي في عدد من الصحف والمجلات السعودية والعربية منها: الندوة، عكاظ، الرياض، المدينة، اليوم، الوطن، الجزيرة، المجلة العربية، مجلة الإعلام والاتصال.
صحيفة 26 سبتمبر اليمنية، مجلة صباح الخير المصرية.

أصدر أربع مجموعات قصصية هي:

 «الغروب الأخير» 2002
 «أحلام في الظلام» 2003
 «حكايات من القلب» 2005
 «هموم دفينة» مارس 2007م

•له اهتمام بالتوثيق الإعلامي وقد نشر عدة بحوث إعلامية حول الصحافة السعودية في مجلات: «الحرس الوطني» و«المجلة العربية» و«الإعلام والاتصال».
صدر له في الصحافة:
1- «أوراق من تاريخ الصحافة السعودية».
2- «معجم الصحفيين في المملكة العربية السعودية».

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
صحفيون سعوديون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة

سمير مرتضى


HMS Ambush is an Astute-class nuclear-powered attack submarine of the Royal Navy, the second boat of her class.

Ambush is the third vessel, and the second submarine, to bear the name in Royal Naval service. She was ordered in 1997, laid down in 2003 and commissioned in 2013.

Design

Propulsion
Ambush'''s nuclear reactor will not need to be refuelled during the boat's 25-year service. Since the submarine can purify water and air, she will be able to circumnavigate the planet without resurfacing. The main limit is that the submarine will only be able to carry three months' supply of food for 98 officers and ratings.

WeaponsAmbush has provision for up-to 38 weapons in six  torpedo tubes. The submarine is capable of using Tomahawk Block IV land-attack missiles with a range of  and Spearfish heavyweight torpedoes.

Construction and commissioningAmbush was ordered from GEC's Marconi Marine (now BAE Systems Submarine Solutions) on 17 March 1997. She was laid down at Barrow-in-Furness on 22 October 2003, officially named on 16 December 2010, launched on 6 January 2011, completed her initial dive test on 30 September 2011, and departed Barrow for sea trials on 15 September 2012. Ambush was commissioned in a ceremony at HM Naval Base Clyde on 1 March 2013.

Operational history
Following her commissioning, Ambush continued sea trials throughout much of 2013. In May 2013, she carried out berthing trials with forward support ship  and, in August 2013, she successfully conducted her first live torpedo and cruise missile firings.

In October 2014, Ambush completed a maiden deployment to the United States, visiting Brazil's Port Canaveral along the way and taking part in its submarine force's centenary celebrations. In April 2015, Ambush participated in Exercise Joint Warrior, the largest military exercise held in Europe, alongside 55 other naval ships of NATO navies. She further participated in Exercise Dynamic Manta 15.

Collision
On 20 July 2016, while surfacing on an exercise in the Strait of Gibraltar, Ambush collided with the Panama-flagged merchant ship , sustaining significant damage to the top of her conning tower where some of her sonar equipment is housed. It was reported that no crew members were injured during the collision and that the submarine's nuclear reactor section remained completely undamaged. Repairs cost £2.1 million and the commander, who was training a group of students at the time, was sentenced to forfeiting a year of seniority for negligently hazarding the vessel.

AffiliationsAmbush is affiliated to:
 Newark Sea Cadets: The Sea Cadet unit TS  Newark Castle
 The city of Derby
 The Dolphin ward of Royal Derby Hospital
 Bemrose School Derby
 The Sea Cadet unit TS  Kenya''
 Rolls-Royce Marine Division, Derby
 Royal Naval Association, Derby Submariners' Association, Derby branch
 National Memorial Arboretum

References

External links
Royal Navy HMS Ambush (royalnavy.mod.uk)

Astute-class submarines
Ships built in Barrow-in-Furness
2011 ships
Submarines of the United Kingdom
Non-combat naval accidents
British submarine accidents

HMS Ambush (S120)


Türkmenler çoğunlukla Türkmenistan'da, ufak bir kısmı da İran'da yaşayan Türk halkıdır. Tarihi bakımdan bütün Oğuz kolundan Batı Türklerine (Anadolu ve Suriye) Türkmen denilmesine karşın günümüzde Türkmen kelimesi uluslararası kullanım olarak genellikle Türkmenistan'da ve Orta Asya'nın bazı bölgeleri ile Kafkasya'da (Kafkas Türkmenleri) yaşayan halklar ve Irak Türkmenleri için kullanıldığı gibi yaygın biçimde Türkiye Türkmenleri için de kullanılmaktadır. Türkiye Türkmenleri genellikle bozkır alanlarda yaşamlarını sürdürmektedirler.

Türkmen adıyla anılan Oğuzlar

İlk kez 8. yüzyılda bir Söğüt mektubunda geçen, 10. yüzyıldan itibaren genel bir adlandırma olarak yerleşik hayata geçmiş Türkler için, ağırlıklı olarak da Müslüman Oğuz boyları için kullanılmaya başlanılan Türkmen adı bugün dar manada Türkmenistan Cumhuriyeti'nde yaşayan Türkmenler ile Irak, İran, Suriye ve Anadolu'daki Türkmen boylarına mensup olanlar için kullanılmaktadır. Türkmenler, İslâmiyet'i kabul etmiş Oğuz boylarıdır. Türkmenler (Oğuzlar) 24 boydan oluşur. Başta Türkmenistan, Türkiye ve Azerbaycan olmak üzere Afganistan, Balkanlar, Rusya, Irak, Suriye ve İran'da yaşamaktadırlar. Türkiye, Balkanlar, Irak ve Suriye'de yaşayan Türkmenler de, Türk olarak adlandırılır. Azerbaycan ve İran'dakiler ise Azeri adını almışlardır. Anadolu Türklüğü'nün belkemiğini Türkmenler oluşturur ve bağları oldukça güçlüdür. Hazar Denizi'nin ötesinde yaşayan Türkmenlere "Yaka Türkmenleri", Anadolu'da yerleşik Türkmenlere ise "Anadolu Türkmenleri" denir.

Türkmen adı, Türk men "ben Türküm", Türk men "Türk insanı", Tyurkman, Tyurkban > Türkmen "Türkler'in yurdu", Türk iman > Türkmen "İmanlı Türk", Tirkeman > Türkmen "ok atıcı halk", Türkmen "Türklerin esası, hakiki Türk", Türk-manend > Türkmen "Türk'e benzer" gibi değişik anlamlarında açıklanmıştır.

"Türkmen" kelimesi, İbn Kesir gibi bazı müelliflere göre imanlı Türk anlamına gelir. İranlılar, Müslüman Oğuzları şamancı olanlardan ayırmak için Türkî iman (inanmış Türk) demekteydi. Başka kaynaklarda ise, Türklerin şaman geleneklerinden kopup İslamiyete geçmelerinden sonra Araplar tarafından Terk-i iman (imanını terk etmiş) yani eski şaman inançlarını terk etmelerinden dolayı bu ismin verildiği söylenir. Bu da süreç içinde Türkman ve nihâyet Türkmen'e çevrilmiştir. Oğuzlar'a "Türkmen" veya "Turkoman" denir. Son zamanlarda Türkmen terimi Müslüman Türk demektir. Fransız Türkolog Jean Deny görüşüne göre ise "men" kuvvet ekidir ve Türkmen "Türkler'in de Türk'ü', soyca Türk ya da soyu Türk ve öz be öz Türk''" anlamına gelmektedir.

Modern Türkmenlerin tamamı, Orta Asya'nın büyük bir kesimini içine alan Batı Türkistan yöresindeki Oğuzların soyundan gelmektedirler. Oğuz kabileleri 7. yüzyılda Altay Dağları'ndan Sibirya stepleri üzerinden batıya hareket etmişler ve Güney Rusya ve İdil içlerine kadar girmişlerdir.

Türkmen dili
Türkmence, Türkçenin Oğuz grubundan bir dildir. Türkmenistan'da yaşayan 6 milyondan fazla Türkmen ile İran'da 20 milyon Azeri ve Afganistan, Rusya, Azerbaycan, Balkanlar, Irak, Suriye gibi ülkelerde yaşayan yaklaşık 30 milyon kişi tarafından konuşulmaktadır.

Resimler

Ayrıca bakınız
 Kafkas Türkmenleri
 Atal Türkmenleri
 Afganistan Türkmenleri
 Azerbaycan Türkmenleri
 Türkiye Türkmenleri
 Oğuzlar
 Türkler
 Türk dilleri

Kaynakça

Türk halkları
Modern göçebeler
Oğuz Türk etnik grupları

Türkmenler


Ron Donachie (* 26. April 1956 in Dundee, Schottland als Ronald Eaglesham Porter) ist ein schottischer Schauspieler.

Biografie
Ron Donachie wurde in Dundee geboren und studierte in Glasgow am Madras College, an der St. Andrews und an der University of Glasgow Drama und Englische Literatur. 1979 schloss er das Studium mit einem Master of Arts-Grad ab.

Donachie machte sich vor allem als langjähriger Theaterdarsteller einen Namen und trat auf zahlreichen Theaterbühnen in klassischen Stücken auf. Er hat bisher in mehr als 80 Fernsehserien und Filmproduktionen mitgewirkt.

Seit 1989 ist Donachie mit Fiona Biggar verheiratet und Vater von zwei Kindern. Sein Sohn Daniel Portman ist ebenfalls als Schauspieler aktiv.

Filmografie (Auswahl)

 1984: Comfort and Joy
 1984: Coronation Street (Fernsehserie, 1 Episode)
 1988: Gesprengte Ketten – Die Rache der Gefangenen (Great Escape II: The Untold Story)
 1992–2015: Casualty (Fernsehserie, 3 Episoden)
 1994: Das Dschungelbuch (Rudyard Kipling's The Jungle Book)
 1995: Für alle Fälle Fitz (Cracker, Fernsehserie, 1 Episode)
 1997: Wilde Kreaturen (Fierce Creatures)
 1997: Titanic
 2000: Beautiful Creatures
 2002: Inspector Lynley (The Inspector Lynley Mysteries, Fernsehserie, 1 Episode)
 2002: Auf Wiedersehen, Pet (Fernsehserie)
 2002: Gerichtsmediziner Dr. Leo Dalton (Silent Witness, Fernsehserie, 2 Episoden)
 2005: Rosamunde Pilcher – Zauber der Liebe (Fernsehfilm)
 2005, 2007: Heartbeat (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2006: Doctor Who (Fernsehserie, 1 Episode)
 2006: Flying Scotsman – Allein zum Ziel
 2008: Verliebt in die Braut (Made of Honor)
 2008: Die Jagd nach dem Stein des Schicksals (Stone of Destiny)
 2008: Blick des Bösen – Sie will nur spielen (The Daisy Chain)
 2008: Max Manus
 2010: Lewis – Der Oxford Krimi (Lewis, Fernsehserie, 1 Episode)
 2011–2016: Doctors (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2011–2012: Game of Thrones (Fernsehserie, 13 Episoden)
 2012: Downton Abbey  (Fernsehserie,  1 Folge, Himmel und Hölle)
 2013: Atlantis (Fernsehserie, 1 Folge)
 2013: Drecksau (Filth)
 2013–2014: Blandings (Fernsehserie, 4 Episoden)
 2014: Ein Schotte macht noch keinen Sommer (What We did on our Holiday)
 2015: Sunset Song
 2015: Father Brown (Fernsehserie, Episode 3x15)
 2017: Steel Rain
 2018: Vera – Ein ganz spezieller Fall (Vera, Fernsehserie, Episode 8x01)
 2018: Outlaw King

Weblinks

Filmschauspieler
Schotte
Brite
Geboren 1956
Mann

Ron Donachie


Borohidrura de sodiu, denumită și tetrahidroborat de sodiu  este un compus anorganic cu formula chimică NaBH4. Este un solid alb, de obicei întâlnit sub formă de pudră, și este un reactiv de o importanță ridicată fiind un puternic agent reducător. Are aplicații atât în laborator, cât și la scară industrială. Compusul este solubil în alcooli și în unii eteri, dar reacționează cu apa în absența mediului bazic.  A fost descoperit în anii 1940 de Hermann Irving Schlesinger.

Proprietăți chimice

Reactivitate
NaBH4 poate reduce foarte mulți compuși carbonilici, dar depinde de condițiile de reacție. În majoritate, este folosit în laborator pentru reducerea aldehidelor și cetonelor la alcoolii corespunzători. De asemenea poate reduce și cloruri de acil, esteri tiolici și imine. În condiții obișnuite nu poate reduce esteri, amide și nici acizi carboxilici.

Reactivitatea compusului NaBH4 poate fi mărită cu ajutorul unor compuși.  Oxidarea cu iod în tetrahidrofuran are ca rezultat formarea unui complex de tetrahidrofuran și bor, care poate reduce acizii carboxilici.

Formarea de compuși complecși
BH4− poate fi ligand pentru ioni metalici. Astfel de complecși de borohidruri pot fi preparați prin reacția dintre NaBH4 și o halogenură a metalului corespunzător. Un exemplu este următorul compus organo-titanic:
2 (C5H5)2TiCl2  +  4 NaBH4   →   2 (C5H5)2TiBH4  +  4 NaCl  +  B2H6  +  H2

Sursă de hidrogen
În prezența catalizatorilor metalici, borohidrura de sodiu reacționează cu formare de hidrogen:

NaBH4 + 2 H2O → NaBO2 + 4 H2 (ΔH < 0)

Vezi și
Hidrură de litiu și aluminiu
Agent reducător

Referințe

Compuși ai sodiului
Agenți reducători
Hidruri
Substanțe higroscopice și delicvescente

Borohidrură de sodiu


Ușor poate oricine este un film românesc din 2012 regizat de Paul Mureșan.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2012 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2012

Ușor poate oricine


Folkekøkkener opstod i slutningen af 1700-tallet som spisesteder med nærende og billig mad til den fattige del af befolkningen, enten gratis eller meget billigt.

Andre betegnelser for folkekøkkener er suppekøkkener og fx Frelsens Hærs dampkøkken.

Det første danske folkekøkken åbnede på privat basis i 1859 i Odense, og tanken blev videreført af kirkelige organisationer, der oprettede folkekøkkener i de større byer. Det første kommunale folkekøkken i Danmark så dagens lys i København i 1917. Folkekøkkenerne havde deres største betydning og udbredelse i krigstider og i arbejdsløshedstider som 1930'erne. Efter 2. verdenskrig blev mange folkekøkkener nedlagt; men i slutningen af 1900-tallet steg de igen i antal især i København, hvor det i dag er muligt at spise på folkekøkken hele ugen.

Brugergrupperne er forskellige, for foruden varmestuegruppen er der nu grupper af miljøbevidste borgere, der samles i folkekøkkener som et socialt samlingspunkt og i stigende grad med vegetarmad.

Ideen til folkekøkkener kom i slutningen af det 18. århundrede fra Benjamin Thompson, greve af Rumford, der gav anvisning på tilberedning af billige næringsmidler (eksempelvis Rumfordsuppe) og konstruerede et særligt sparekomfur. Under nøden i begyndelsen af det 19. århundrede (navnlig 1813-17) oprettedes i Tyskland talrige folkekøkkener mest som velgørenhedsanstalter. Det første egentlige folkekøkken blev oprettet i 1845 i Norge i Trondhjem, Trondhjems Spiseindretning. I 1849 blev der oprettet et folkekøkken i Leipzig. Det andet folkekøkken i Skandinavien var Kria Dampkøkken, der oprettedes 1857, væsentlig efter Leipzig-køkkenets mønster; det efterfulgtes i 1859 af Dampkøkkenet i Odense, og noget senere oprettedes et lignende i København.

Kilder
 https://denstoredanske.lex.dk/folkekøkken
 http://runeberg.org/salmonsen/2/8/0395.html

Køkken
Velgørenhed

Folkekøkken


Guldfløjten er en dansk dokumentarfilm fra 1995 instrueret af Flemming Arnholm.

Handling
Om fløjtebyggeren Johan Brögger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Guldfløjten


Kongealbatros () er en newzealandsk stormfugl, der lever på den sydlige halvkugle.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra New Zealand
Stormfugle

Kongealbatros


Ervin Klarić (Split, 1919. — 19. travnja 1942.), hrvatski pripadnik pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu i komunist

Životopis
Rodio se je u Splitu. Organizirao je mladež od 1938. godine. Jedan od urednika Napredka, omladinskog lista. Upisao je studij. Od napada Italije sudionik je u više akcija. Talijanski okupatori ubrzo su otkrili njegovu veliku aktivnost zbog čega je poslije djelovao kao ilegalac. Vodio je osnivanje partizanske čete ožujka 1942. godine. Četa je imala četiri voda. Zatim se je vratio u Split. Poginuo je skupa sa Slavenom Burićem na jednoj od tajnih zadaća. Talijanski organi su ga otkrili i ubili.

U Splitu se je u doba socijalističke Jugoslavije po Klariću i Buriću zvala jedna ulica.

Izvori

Životopisi, Split
Pripadnici pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu
Hrvatski komunisti do 1945.

Ervin Klarić


El Campeonato Uruguayo 1924 constituyó el 24.º torneo de primera división del fútbol uruguayo organizado por la AUF.

El torneo consistió en un campeonato a dos ruedas de todos contra todos. En él participaron 12 equipos, coronándose campeón el Club Nacional de Football por decimoprimera vez en su historia, y tercera de manera consecutiva.

Equipos participantes

Relevos temporada anterior

Datos de los equipos

Notas: Los datos estadísticos corresponden a los campeonatos uruguayos oficiales. Las fechas de fundación son las declaradas por cada club. La columna «Estadio» refleja el estadio donde el equipo más veces juega de local, pero no indica que sea su propietario. Véase también: Estadios de fútbol de Uruguay.

Tabla de posiciones

</center>

Referencias

Enlaces externos
 Uruguay - Todas las posiciones 1900-2000

1924
Fútbol en 1924
Uruguay en 1924

Campeonato Uruguayo de Primera División 1924


est un jeu vidéo de rôle développé par  sur Android and iOS, sorti au Japon en . Le jeu est un spin-off de l'anime de 2011 Puella Magi Madoka Magica. Il suit l'histoire de Iroha Tamaki, personnage absent de l'œuvre originale, qui se rend dans la ville de Kamihama à la recherche de sa sœur disparue.

Une adaptation en manga, dessinée par Fujino Fuji, est prépubliée dans le magazine  depuis le . Une pièce de théâtre adaptée de l'œuvre se produit en 2018. Une adaptation en série d'animation est réalisée par le studio Shaft. Les trois saisons sont diffusées respectivement entre janvier et , entre août et , et en . En France, la série est d'abord diffusée par Wakanim, puis par Crunchyroll après la fusion.

Synopsis
L'histoire du jeu vidéo Magia Record est scindée en deux arcs narratifs. Le premier arc se compose de deux scénarios parallèles ; l'histoire principale qui tourne autour d'Iroha et de ses relations avec les uwasa et les Magius, et l'autre histoire (), qui suit les événements de la ville de Kamihama du point de vue des personnages principaux de Puella Magi Madoka Magica. Le deuxième arc couvre les événements après la résolution du conflit avec les Magius où Iroha traite des kimochi, un phénomène distinct des uwasa ou des sorcières.

Jeu vidéo

Système de jeu
Magia Record est un  au tour par tour dans lequel des magical girls contrôlées par le joueur  affrontent des sorcières et des familiers . Les magical girls sont sélectionnées l'équipe en choisissant trois des cinq disques d'attaque trouvés . Il existe trois types d'attaques que le joueur peut utiliser : « Accele », qui augmente les points de magie ; « Blast », qui peut cibler plusieurs ennemis dans une rangée ou une colonne ; et « Charge », qui augmente la puissance de la prochaine attaque. Les magical girls sont également capables d'utiliser des compétences et des « Magia ».

L'histoire principale du jeu est séparée en chapitres, eux-mêmes divisés en épisodes. Une fois qu'un épisode est terminé, le joueur reçoit des récompenses, des points d'expérience pour chaque magical girl dans l'équipe, et un score de réussite de la bataille et peut rejouer l'épisode ou passer au suivant. Si le joueur perd une bataille dans un épisode, il peut continuer en utilisant des pierres de Magia, l'une des monnaies du jeu. Terminer les missions secondaires récompense le joueur avec des matériaux pour améliorer ses magical girls ou de la monnaie pour acheter ledit matériel.

Développement et publication
Le jeu est officiellement annoncé en , lors de l'événement nommé « Madogatari » pour le  anniversaire du studio d'animation Shaft, qui a produit l'anime Puella Magi Madoka Magica. , la créatrice des personnages de cette série d'animation, gère la conception des personnages du jeu, avec plus de dix personnages créés spécialement pour le jeu, dont la protagoniste Iroha Tamaki. L'animation de la scène d'ouverture et des transformations en magical girl sont produites par Shaft. Le jeu est produit par Yusuke Toyama et Masaki Sato.

La sortie de Magia Record est initialement prévue pour  au Japon. Cependant, elle est repoussée, d'abord à juillet, puis finalement au .

Manga
Une adaptation du jeu vidéo en manga, dessinée par Fujino Fuji, est prépubliée dans le magazine Manga Time Kirara Forward depuis le .

Anime
Une adaptation en anime produite par le studio Shaft est annoncée en . Initialement prévue pour 2019, elle est finalement diffusée entre le  et le  sur Tokyo MX, GYT, GTV, BS11 et MBS. La série est réalisée et scénarisée par Doroinu de Gekidan Inu Curry, avec  comme assistant réalisateur, Junichirō Taniguchi en tant que character designer et Takumi Ozawa composant les musiques de la série. Akiyuki Shinbo supervise l'animation. La distribution vocale est reprise de celle du jeu vidéo.  interprète la chanson thème d'ouverture de la série, , tandis que ClariS interprète la chanson thème de fin, .

La première saison est composée de 13 épisodes et la deuxième saison est annoncée dans le dernier épisode de la première. La deuxième saison, intitulée , est diffusée du  au . ClariS interprète la chanson thème d'ouverture, , tandis que TrySail interprète la chanson thème de fin, . La troisième et dernière saison, intitulée , est initialement prévue pour fin 2021, mais est retardée en raison de problèmes de production. Les quatre épisodes de la série sont finalement diffusés simultanément le . ClariS et TrySail interprètent la chanson thème de fin de la troisième saison, intitulée .

Liste des épisodes

Représentation théâtrale
Le jeu a également inspiré une adaptation théâtrale, représentée entre le  et le . Les personnages sont interprétés par les idols du groupe . Le Blu-ray et le DVD de l'adaptation scénique sortent le .

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

  sur Nelke Planning

Jeu vidéo développé au Japon
Jeu Android
Jeu iOS
Jeu vidéo sorti en 2017
Seinen manga
Adaptation d'un jeu vidéo en manga
Manga publié par Hōbunsha
Animation réalisée par Shaft
Série diffusée sur Crunchyroll

Magia Record: Puella Magi Madoka Magica Side Story


Gerardo González  (2 de noviembre de 1953) es un actor mexicano de teatro, cine y televisión de los años 1970 y años 1980.

Debutó en teatro con "La Pandilla" (Godspell) y de ahí saltó a la fama con la serie de televisión ¡¡ Cachún Cachún ra ra!!, donde dio vida a "Porkirio". Posteriormente intervino en la obra de teatro basada en la exitosa serie y continuó con una larga cadena de éxitos teatrales.

Bajo la dirección musical de Julissa participó en El show de terror de Rocky. Posteriormente actuó en Qué plantón y El mago. Su siguiente trabajo escénico fue con el director Benjamín Cann y con Ana Silvetti en Muertos de la risa. Más tarde trabajó en Los infiernos y La noche de Epifanía.

Posteriormente formó parte de la compañía de El diluvio que viene, en una producción de Manolo Fábregas. Después intervino en La fiesta y No más sexo, y fue asistente de Lía Jelín en la dirección de Nosotras que nos queremos tanto. A principios de 1999 actuó en Con el nudo en la garganta.

En televisión ha interpretado una gran cantidad de personajes, destacando sus participaciones en telenovelas como La pícara soñadora y Con toda el alma; y en la serie Los papás de mis papás. En la pantalla grande ha intervenido en varias películas, destacando su participación en Sobrenatural.

Trayectoria

Teatro (como actor)
 Niño Perdido (2018-2020) (México)
 40. El Musical (2018-2019) (México)... Arturo
 Hoy no me puedo levantar (2017)... Venancio
 Los Locos Addams (2014-2015)...Tío Lucas
 40. El Musical (2009) (España)... Arturo
 La bella y la bestia (musical basado en la película de Disney)
 Hoy no me puedo levantar (2006) ... Venancio
 El violinista en el tejado... Tevye
 El pájaro azul
 Jesucristo Superestrella ...Herodes
 El fantasma de la ópera ... Lefevre
 El diluvio que viene ....Totó
 El show de terror de Rocky (1986)
 Vacachunes (1985) Teatro de los Insurgentes .... Porkirio
 El Show de los Cachunes (Musical de 1983) Teatro San Rafael y los Televiteatros (hoy Centro Cultural Telmex) .... Porkirio
 Jesucristo Superestrella (1983)
 Godspell

Teatro (como Director
 Las viejas vienen marchando
 Los productores
 Confesiones de mujeres de 30

Telenovelas
 La Dona (2016-2017)
 Siempre tuya Acapulco (2014)….Bernardo "Bernie" Urástegui
 Un nuevo amor (2003) …. Marcos
 Romántica obsesión (1999)
 Al norte del corazón (1997)
 Con toda el alma (1996)

Programas de Televisión
Televisa
 Los papás de mis papás (1994)
 ¡¡Cachún Cachún Ra Ra!! (1981-1987) .... Porkirio (1981-1984)

Cine
 Sobrenatural
 Morirse en domingo
 ¡¡Cachún cachún ra-ra!! (Una loca, loca, preparatoria) (1984) …. Porkirio

Enlaces externos
 YouTube "¡¡Cachún Cachún Ra Ra!! – Libre" (1984) Televisa
 YouTube "¡¡Cachún Cachún Ra Ra!! – ¿Qué le ha Pasado al Sábado? (Hot Patootie) El show de terror de Rocky" (1986) Televisa
 YouTube "Historias Engarzadas - ¡¡Cachún Cachún Ra Ra!!" (2007) TV Azteca

Referencias

Nacidos en Ciudad de México
Actores de México
Actores de televisión de México

Gerardo González (actor)


نادي جامعة العلوم التطبيقية الخاصة لكرة السلة  ناد كرة سلة أردني تأسس عام 2006 واستطاع فرض نفسه على الساحة الأردنية لكرة السلة. يتبع النادي لجامعة العلوم التطبيقية التي يحمل اسمها.

انضم النادي للاتحاد الأردني لكرة السلة وشارك بفريقه الأول وحصل على بطولة أندية الدرجتين الأولى والثانية لموسم 2007 وبذلك أصبح النادي ضمن أندية الدرجة الممتازة و شارك ببطولات الفئات العمرية 14 سنة 16سنة 18سنة  ودوري كاس الأردن لموسم 2007 . كما شارك النادي ببطولات موسم 2008 بكافة الفئات العمرية 13 15 17 19 سنة وكاس الأردن وبطولة الدرجة الممتازة . تم ترشيحه للمشاركة ببطولة الأندية العربية التي أقيمت في بيروت وحصل على المركز الثالث عربياً .

في 31 يناير 2015 اتخذ مجلس إدارة الفريق قرارا بشكل نهائي ولا رجعة فيه بإغلاق النادي وتجميد نشاطات كرة السلة للفئات جميعها وذلك على خلفية الأحداث التي رافقت مباراة الفريق أمام النادي الأرثوذكسي في الجولة الختامية لبطولة المربع الذهبي.

اللاعبون

المشاركات
استطاع النادي التعاقد مع بعض نجوم السلة الأردنية أمثال زيد عباس وإسلام عباس ونضال الشريف وعبد الله أبو قورة بالإضافة إلى فيصل النسور وآخرين. فرض نادي التطبيقية سيطرة مطلقة على دوري الجامعات الأردنية لعدة أعوام. شارك في كأس الأردن لأول مرة في موسم 2007/2008 وكانت النتائج مقبولة وشارك لأول مرة في الدوري الأردني الممتاز لكرة السلة في موسم 2008/2009.

مراجع

جامعة العلوم التطبيقية الخاصة
فرق كرة سلة في الأردن
أندية كرة سلة في الأردن

نادي جامعة العلوم التطبيقية لكرة السلة


ආචාර්ය ගුණදාස සූරියආරච්චි අමරසේකර (ඉංග්‍රීසි: Gunadasa Amarasekara) ශ්‍රී ලංකාවෙන් බිහිවූ විශිෂ්ට සිංහල නවකතාකරුවෙකි; කෙටිකතාකරුවෙකි; කවියෙකි; විචාරකයෙකි; චින්තකයෙකි.

ජීවන සටහන්
ඔහු ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ  යටලමත්ත ප‍්‍රදේශයේ ගුරු නිවසේ 1929  නොවැම්බර් 12 වැනි දා උපත ලැබී ය. අමරසේකරගේ මව පාසැල් ගුරුවරියකි. පියා සිංහල වෙද මහතෙකි. ගාල්ල මහින්ද සහ නොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලය යන විද්‍යාල වලින් මූලික සහ ද්විතීයික අධ්‍යාපනය ලැබීය. ආරම්භක සභාපති ලෝක අක්ෂි දාන සංගමය දේශබන්දු වෛද්‍ය හඩ්සන් සිල්වා, කරුණාරත්න අබේසේකර, හිටපු දේශිය වෛද්‍ය ඇමති ගෞරවණීය (වෛද්‍ය) ධර්මසේන ආටිගල, හිටපු වැවිලි ඇමති ගෞරවණීය රුපා කරුනාතිලක, සිංහලයේ මහාසම්මත භූමිපුත්‍ර පක්ෂයේ නායක ආචාර්ය හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග, ප්‍රවීන චිත්‍රපට නළු සහ වේදිකා නළු, නාටක කර්තෘ ආචාර්ය හෙන්රි ජයසේන, හිටපු සිලෝන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක හා එන්ගලන්ත ලැන්කශයර් ක්‍රීඩක ස්ටැන්ලි ජයසිංහ,  චිත්‍රපට නළු රවීන්ද්‍ර රූපසේන,  චිත්‍රපට නළු ආනන්ද වීරකෝන්, කීර්තිමත් සිවිල් නිලධාරි රිජ්වේ තිලකරත්න  ගුණදාස අමරසේකරසේකරයන්ගේ නොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ සමකාලීනයෝය.

ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයේ උපාධිධාරියකු වන අමරසේකර වෘත්තියෙන් දන්ත වෛද්‍යවරයෙකි. සිය සාහිත්‍ය සේවාව උදෙසා ආචාර්යඋපාධියෙන් පුද ලැබුවෙකි.

අමරසේකර නූතන ලාංකීය සාහිත්‍යයේ බොහෝ අවදානයට ලක් වූ පේරාදෙණි ගුරුකුලයේ සමාරම්භකයෙකි. සිය නිර්මාණවල වස්තු විෂය සහ ලේඛන ශෛලිය නිසා හෙතෙම සාහිත්‍ය ලෝකයේ මහත් ආන්දෝලනාත්මක චරිතයක් විය. පසුකාලීනව ගන්ධබ්බ ආපදානය වැනි කෘති මඟින් සිය මුල් නිර්මාණ සහ සාහිත්‍ය දර්ශනය පිළිබඳ ස්වයං විවේචනයක නිරත වූ අමරසේකර නව දැක්මකින් නිර්මාණකරණයට පිවිසිණි.

1970 න් පසු ඔහු සමාජ සංස්කෘතික සහ දේශපාලනික විවේචනයන්ට යොමු විය. 1980 සිට වර්තමානය දක්වා සිංහල විද්වත් සංවාදය තුළ ආධිපත්‍යය දරන ජාතික චින්ත සතවාදය නිර්මාණය කිරීමට නලින්ද සිල්වා සමග ගුණදාස අමරසේකරද පුරෝගාමී විය.

කෝට්ටේ යුගයෙන් පසු ක්‍රමයෙන් පරිහානියට පත් සිංහල කවිය නැවත සම්ප්‍රදාය සිය සම්ප්‍රදාය මත පිහිටුවීමෙහිලා අමරසේකර මූලික විය. 18 මත් සිව්පදයට සිර වූ ජනප්‍රිය කොළඹ කවිය මෙන් ම ඊට විකල්පයක් ලෙස ගෙන ආ නිසඳැස් කවිය ද ප්‍රතික්ෂේප කළ ඔහු සිංහල කවියේ අගමුල සොයා ගියේ ය. ඡන්දසින් විනිර්මුක්තව සිංහලෙන් කවි ලිවිය නොහැකි බව අවධාරණය කළ අමරසේකර වස්තු විෂයට අනුකූල විවිධ විරිත් ඔස්සේ සදාතනික පද්‍ය නිර්මාණ ගොන්නක් නිර්මාණය කළේ ය.

සිංහල සාහිත්‍යය විෂයයෙහි අමරසේකරගේ සම්ප්‍රදානයට බුහුමන් ලෙස 2008 නොවැම්බර් මස සිට 2009 නොවැම්බර් දක්වා අමරසේකර ප්‍රත්‍යාවලෝකණ වසර ලෙස නම් කර තිබේ.

වසර 2009 දී ඔහු ඉගෙන ගත් නාලන්දා විද්‍යාලය ඔහුට නාලන්දාවේ වැදගත්ම ආදි සිසුවාට පිරිනමන නාලන්දා කීර්ති ශ්‍රී සම්මානය පිරිනැමුවේය.

කෘතීන්

නවකතා
ධාතුසේන
කරුමක්කාරයෝ
යළි උපන්නෙමි
දෙපා නොලද්දෝ
ගන්ධබ්බ ආපදානය
අසත්‍ය කථාවක්
පේ‍්‍රමයේ සත්‍ය කථාව
ගමනක මුල
ගම්දොරින් එළියට
ඉණි ම‍ඟේ ඉහළට
වංකගිරියක
යළි මඟ වෙත
දුරු රටක දුකට කිරියක
ගමනක මැද
අතරමඟ
ගමනක අග

කෙටිකතා
රතු රෝස මල(1953)
ජීවන සුවඳ(1960)
එක ම කථාව(1969)
එක්ටැමෙන් පොළවට
කථා පහක්
ගල් පිළිමය සහ බොල් පිළිමය
මරණ මංචකයේ දුටු සිහිනය
පිළිම ලොවයි පියවි ලොවයි
විල් තෙර මරණය
කවන්ධයක කතන්දරය?
කියනු මැන දිවි අරුත

පද්‍ය
භාව ගීත (1955)
උයනක හිඳ ලියූ කවි (1957)
අමල්බිසෝ
ගුරුළු වත
ආවර්ජනා
අසක් දා කව

විචාර
අලියා සහ අන්ධයෝ (1966)
අබුද්දස්ස යුගයක්
අනගාරික ධර්මපාල මාක්ස්වාදීද ?
ගණඳුරු මැදියම දකිනෙමි අරුණලූ
අරුණලුසෙරෙන් අරුණෝදයට
ජාතික චින්තනයයි සහ ජාතික ආර්ථිකයයි
සිංහල කාව්‍ය සම්ප්‍රදාය
සමාජ-දේශපාලන විචාර I
සමාජ-දේශපාලන විචාර II
නොසෙවුනා කැඩපත - නවකතාවේ පරිහානිය

ආශ්‍රිත ලිපි
 නාලන්දා කීර්තී ශී‍්‍ර ගෞරව සම්මානය
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ව්‍යෛද්‍යවරු

මූලාශ්‍ර

බාහිර බැඳි සහ ආශ්‍රිතයන්
ගුණදාස අමරසේකර, ලයිබ්රරි ඔෆ් කොන්ග්‍රස්, නව දිල්ලි කාර්යාලයය.
"ගුණදාස අමරසේකර: ද ඩෙන්ටිස්ට් — ෆිලෝසෆර් රූටඩ් ඉන් සින්හල සො‍යිල්" මලින්ද සෙනෙවිරත්නගේ ලිපියක්
අමරසේකර විවරණය
 ආදි නාලන්දයීය ව්‍යෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමය

 Pinbara Udesana (පින්බර උදෑසන) | 2017-02-12 | 8.30 AM (නාලන්දා විද්‍යාලය (කොළඹ 10))

1929 උපත්
සිංහලයන්
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ දන්ත ශල්‍ය‍වෛද්‍යවරු
ශ්‍රී ලංකීය නවකතාකරුවන්
ශ්‍රී ලාංකික පද්‍ය රචකයෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ ලේඛකයෝ
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයෝ

ගුණදාස අමරසේකර


Peneios ( oder Peneus) ist in der griechischen Mythologie der Flussgott des gleichnamigen Flusses in Thessalien, der heute Pinios genannt wird.

Peneios ist der Sohn des Okeanos und der Tethys. Mit der Najade Krëusa bekam er die Kinder Hypseus und Stilbe (Tochter des Peneios) vereinzelt werden auch Andreus, Iphis, Menippe, Larissa und Kyrene als seine Kinder genannt. Letztere wird auch als Enkelin des Peneios bezeichnet. Nach Ovid ist er auch der Vater der Daphne. Peneios und seine Nachkommen spielten in der Geographie Thessaliens eine große Rolle. Sein Sohn Atrax soll die gleichnamige Stadt Atrax gegründet haben und Trikke (Trikala) soll nach einer Tochter des Flussgottes benannt sein.

Der Name wird von dem Wort , ein schmückender Einschlagfaden beim Weben, hergeleitet, da sich der Fluss wie ein schöner Faden durch die Landschaft ziehe, oder von dem Wort .

Literatur

Weblinks
 Peneios im Theoi Project (englisch)
 Peneios im Greek Myth Index (englisch)

Einzelnachweise

Griechischer Flussgott
Männliche Gottheit

Peneios (Mythologie)


اللواء 188 مدرع باراك هو لواء مدرع إسرائيلي تشكل في عام 1948 وألحق بالقيادة الشمالية للجیش الإسرائيلي، خاض حرب أكتوبر على الجبهة السورية ودمرت أغلب وحداته في أيام الحرب الأولى وقتل آمره العقيد إسحاق بن شوهام.

مراجع

ألوية إسرائيل
القيادة الشمالية للجيش الإسرائيلي
حرب 1948

لواء باراك المدرع


Onthophagus sulawesijohkii é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Ochi, Kon & Barclay em 2016.

Referências

Ligações externas

sulawesijohkii
Coleópteros descritos em 2016

Onthophagus sulawesijohkii


A fan club is an organized group of fans, generally of a celebrity. Most fan clubs are run by fans who devote considerable time and resources to support them. There are also "official" fan clubs that are run by someone associated with the person or organization the club is centered on. This is the case for many musicians, sports teams, etc.

People in a fan club usually have either a T-shirt or a pin to indicate which fan club they are a part of. All fan clubs have unique paraphernalia that are given or sold to fans to use as an indication. Barbz, who support Nicki Minaj, Hollanders, who support Tom Holland, Carats, who support Seventeen, and Swifties who support Taylor Swift are examples of a fan club.

Etymology
The origin of the
term fan in reference to a dedicated zealot is unclear. The word may have
emerged in the 1800s, when boxing supporters were said to take a "fancy" to pugilistic
sports. Among modern sports fans, however, the title is considered a
shortened version of the word fanatic, as in "boxing fanatic," an indication
of the dedication of fan club members.

Functions
Larger fan clubs may organize events and fundraising relating to what they are based on. In some cases, the money that is raised goes directly to fan club members or to fund the club itself.

There are two main kinds of fan clubs, there are fan clubs that do not require an official registration process and others that do. Fan clubs that do require a formal registration usually require a membership fee. Different fan clubs have different systems, however most clubs have an annual membership fee. These fees will be used to run the foundation. If the fan clubs are for certain fashion brands, they may use those fees for advertisement.

The term groupie is a slang that is commonly used in reference to fans of a particular musician, band, or celebrity who follow the group- or individual- while they are touring, or who attend as many of their public appearances as possible. The word is often used to describe female fans seeking sexual relationships with musicians. They often value musicians themselves over their music.

Groupies are more personally affiliated with the band or celebrity they follow, however fans are not affiliated as they are more reserved than groupies would be. Most fan clubs are online and fans who are a part of these clubs, do not usually get to have personal connections with whom they are fans of.

Internet

Today, many fan clubs have websites to support their efforts. Technology allows individuals in fan clubs to communicate across the world.  These sites usually have photos and information on the object of their affection. For example, a fan site dedicated to musicians might have photos, videos, discussion boards, and information on upcoming concerts.

Fan clubs are growing in number thanks to technological advances and influences on social media.

References

Fan club


Celina Escher est une réalisatrice suisse et salvadorienne.

Biographie
Celina Escher étudie l'art en Suisse, le film de fiction à Mexico et le film documentaire à l'EICTV, à San Antonio de los Baños. En 2021, elle réalise Nuestra libertad est son premier long métrage. Au Salvador, les femmes qui recours au service d'urgence obstétricale sont automatiquement suspectées d'avoir subi un avortement. Elles sont emprisonnées et condamnées pour meurtre. Le Salvador est un des pays où la législation est la plus dure. Les féminicides ne sont pas punis, la maternité précoce est ignorée et les fausses couches sont jugées comme si les femmes étaient des criminelles.

Teodora Vázquez, est l'une d'entre elles. Teodora Vázquez a passé dix ans en prison. Enceinte de neuf mois, elle est agressée dans un bus. Trois jours plus tard, elle accouche d'un bébé mort-né, sur son lieu de travail. La police l'arrête et l'emmène directement en prison. Elle est condamnée à 30 ans de prison pour homicide aggravé. En 2018, la cour suprême de justice commue sa peine. Elle est libérée .

Films

 Motriz, 13 min, 2016
 Verde olivo, 12 min, 2017
 Luz para ellas, 2018
 Nuestra libertad (Fly so far), 88min, 2021

Notes et références

Réalisatrice suisse
Réalisateur salvadorien

Celina Escher


O Troféu Kopa é um prêmio de futebol da associação concedido ao jogador de melhor desempenho com menos de 21 anos. É organizado pela France Football.
O prêmio leva o nome do ex-futebolista francês Raymond Kopa e o vencedor é escolhido pelos ex- vencedores da Bola de Ouro . Ao contrário do prémio Golden Boy , o Troféu Kopa, ainda que menos prestigioso, também está aberto a quem joga fora da Europa.

Vencedores

Vitórias por jogador

Vitórias por país

Vitórias por clube

Troféu Kopa


RFA Olna (A216) was one of two ships built for Shell. She was originally named Hyalina and taken up for Fleet Service soon after building.

She was taken into service as a fleet tanker of the Royal Fleet Auxiliary (RFA). The ship was built for service with the British Pacific Fleet against Japan, and was commissioned into the Royal Navy for that purpose. However, after the Second World War the ship was quickly transferred to the RFA, making the move in 1946. Olna was crucial to the development of replenishment at sea doctrines for the British fleet, and saw service up until 1966.

In 1955 when serving with the Mediterranean fleet, Olna was used in the making of the film Battle of the River Plate to depict the German supply ship .

References
 RFA Olna at RFA Ships

Tankers of the Royal Fleet Auxiliary
1944 ships

RFA Olna (A216)


Pietro Cascella (February 2, 1921 – May 18, 2008) was an Italian sculptor. His principal work consisted of
large monumental sculptures, including the International Monument to the Victims of Fascism in the Auschwitz II-Birkenau death camp in Poland (1957–1967), and an underground mausoleum for Silvio Berlusconi at his villa in Arcore in the 1980s.

Life
Cascella was born into a family of artists in Pescara on February 2, 1921. His father was Tommaso Cascella, a painter and ceramicist, and his mother was Susanna Federman. His elder brother  was a sculptor. Two of his uncles were also artists, the painter Michele Cascella and painter and ceramicist Gioacchino Cascella, as was his grandfather, the painter, ceramicist, and lithographer Basilio Cascella. In 1945 he married Anna Maria Cesarini Sforza, an artist. From 1977 he lived with his second wife, , in the mediaeval  in the comune of Fivizzano, above Carrara. He died in Pietrasanta in 2008.

Work

In the late 1930s he moved to Rome and studied at the Accademia di Belle Arti under Ferruccio Ferrazzi, who taught both painting and sculpture. He had work in the Quadriennale di Roma painting exhibition of 1943, and in the twenty-fourth Biennale di Venezia in 1948. He also participated in the twenty-eighth Biennale in 1956.

In the years after the Second World War Cascella, with his brother Andrea and various friends, worked in ceramics and mosaic in a brick-works in the , the brick-making district of Rome. In about 1949 he and his wife Cesarini Sforza were commissioned to create mosaics for the third-class waiting-room of the Stazione Termini, the principal railway station of Rome. In 1950, the two completed a large mosaic for a Roman cinema, the Cinema America. At about this time he also made small-scale reliefs in various materials, some of them drawing inspiration from the work of Roberto Matta, who was a friend.

In 1950–1953 some ceramic work was included in the large American exhibition Italy at Work: Her Renaissance in Design Today.

In 1962 his work was included in an exhibition of ceramics at the Galleria dell'Obelisco in Rome. He had a solo show at the Galleria del Milione in Milan in the same year, and another at the Galería Bonino in New York. In the following year, and again in 1972, he had a room at the Biennale. In 1968 his work was shown at the Galèrie du Dragon in Paris and at the Musée d'Ixelles in Brussels. In 1971 Cascella participated in the twenty-third  in Paris.

In April 2006 he received the Italian Medal of Merit for Culture and Art.

References

1921 births
2008 deaths
People from Pescara
20th-century Italian painters
Italian male painters
21st-century Italian painters
20th-century Italian sculptors
20th-century Italian male artists
Italian male sculptors
21st-century Italian sculptors
Italian contemporary artists
21st-century Italian male artists

Pietro Cascella


Luohu District is a district of Shenzhen, China, located north of the New Territories of Hong Kong, east of Futian District, southeast of Longgang District, southwest of Pingshan District, and west of Yantian District. It is one of the oldest parts of the city, having represented Shenzhen as a fishing village before 1953 and a market town from 1953 to 1979, when Bao'an County was promoted to a prefecture-level city and renamed Shenzhen.

History
Prior to the establishment of Shenzhen Special Economic Zone (SEZ), an original town called Shenzhen (or Shum Chun; Sham Chun) Hui () was located within the current Luohu district. It was of size 350,000 m2 and has a population of little less than 30,000. The town centred at the present-day Dongmen, where a Tin Hau Temple once stood.

The name Shenzhen was first mentioned in 1410 though the town was only first documented in 1688 but was believed to be inhabited long before this. The market town prospered and expanded out of its boundaries in the early 20th century, following the completion of the Kowloon–Canton Railway, which the town was a stopping station. The town was occupied by Japanese forces between 1942 and 1945. It was promoted from market town to an official town status in 1950. In 1953, the administrative centre of San On County was moved to Shum Chun from Nantou.

After Shenzhen was promoted to city status in October 1979, Luohu district was established as the first district in Shenzhen. Several small mountains were flattened to facilitate its infrastructure during initial construction phases. In November 1997, Yantian area became an independent administrative district.

Some of the tallest and most recognizable buildings in Shenzhen, including Shun Hing Square, KK100 and the Guomao Building are located within the district.

Geography
The size of Luohu district is about  and contains 10 subdistricts.

Luohu is located in the southern part of Shenzhen, with Futian district on its west, Yantian district on its east, and Longgang district on its north. The Shenzhen River, which separates the district from North District, Hong Kong forms its southern limits.

It is also one of the six administrative districts of the Shenzhen Special Economic Zone (SEZ) of Shenzhen City of the People's Republic of China.

Luohu has an uneven geography and contains a number of natural fresh water sources, including Donghu (), Honghu (), and Xianhu (), among others. Shuiku (), or "Water Reservoir", is also located in Luohu and is an important source of water for both Shenzhen and Hong Kong.

Shenzhen's highest peak, Wutong Mountain (944m) () is in Luohu District.

The district's west boundary with Futian is Hongling Road, and its east boundary with Yantian is Wutong Mountain.

Subdistricts

Immigration Control Point

Luohu serves as an important immigration control between Hong Kong and mainland China. Two immigration control points, Luohu and Man Kam To, are located in the Luohu district. The Luohu immigration point is the busiest land boundary patrol connecting Hong Kong and mainland China. It consists of the Luohu Port on the mainland side, and the Lo Wu Control Point on the Hong Kong side.

Entertainment

Shopping

Luohu is known in Hong Kong and Guangdong for shopping. Most one-day visitors from Hong Kong limit their shopping to Luohu Commercial City (), located right outside the Luohu Immigration Control Point, but the areas of Dongmen (), Guomao (), and Diwang () are also important shopping districts.

Nightlife
Luohu district is also known for its nightlife. Though most expatriates residing in Shenzhen live in Shekou, visitors to Shenzhen from Hong Kong and other places typically frequent bars, KTV (karaoke) lounges, and night clubs in the Luohu area.

Education

As of the end of 2012, there were 221 educational institutions in Luohu District, amongst which 17 were secondary schools.

 Schools operated by the Shenzhen city government
Shenzhen Middle School
  (深圳市第二实验学校)
 Shenzhen Primary School (深圳小学)

Schools operated by the district government:
Luohu Foreign languages School
Cuiyuan Middle School
Binhe Middle School

Transportation

Trunk roads
Shennan East Road()
Dongmen Road ()
Yanhe Road() and Chunfeng Road Flyover ()
Nigang Road ()
Luosha Highway ()
Taoyuan Road

Buses and minibuses
Buses and minibuses serve as popular means of transportation modes in Luohu.

Shenzhen Railway
Shenzhen railway station (深圳火車站|深圳火车站) is located here. It serves as a terminal for train routes towards tens of cities in China.

Shenzhen Metro
Luohu is currently served by nine metro lines operated by Shenzhen Metro:

   - Luohu (  via Lo Wu), Guomao, Laojie , Grand Theater
   - Grand Theater , Hubei, Huangbeiling , Xinxiu, Liantang Checkpoint, Xianhu Road, Liantang
   - Laojie , Shaibu, Cuizhu, Tianbei , Shuibei, Caopu
   - Buxin, Tai'an , Yijing, Huangbeiling
   - Yinhu
   - Hongling North , Sungang, Honghu, Tianbei , Tai'an
   - Liantang , Wutong Mountain South
   - Yinhu , Nigang, Hongling North, Yuanling, Hongling , Hongling South, Ludancun, Renmin South, Xiangxicun, Wenjin
   - Luohu North

See also
List of tallest buildings in Shenzhen
Lo Wu (Hong Kong part of the original town of Luohu/Lo Wu within the Frontier Closed Area)

References

External links
Luohu Government Online

External links

Shopping in Dongmen

Districts of Shenzhen
Divided cities

Luohu District


Natalja Dmitrijewna Iwanowa (, englische Transkription Natalja Ivanova; * 2. Oktober 1967) ist eine russische Badmintonspielerin.

Karriere
Natalja Iwanowa siegte 1991 bei den USSR International. 1992 und 1993 gewann sie bei den russischen Badmintonmeisterschaft insgesamt drei Goldmedaillen. 1991 und 1993 nahm sie an den Badminton-Weltmeisterschaften teil.

Weblinks

Badmintonspieler (Russland)
Badmintonspieler (Sowjetunion)
Russischer Meister (Badminton)
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1967
Frau

Natalja Dmitrijewna Iwanowa


Stellantis er fjölþjóðlegur bifreiðaframleiðandi sem var stofnað 16. janúar 2021 vegna sameiningar PSA samstæðunnar og Fiat Chrysler Automobiles. Skrifstofa þess er í Amsterdam og lögform þess er því háð hollenskum viðskiptalögum.

Stellantis samsteypan rekur og markaðssetur fjórtán bílamerki, þar af fimm frá PSA Group (Citroën, DS Automobiles, Opel, Peugeot og Vauxhall) og níu frá FCA (Abarth, Alfa Romeo, Chrysler, Dodge, Fiat, Jeep, Lancia og Maserati).

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða Stellantis

Fyrirtæki
Framleiðslufyrirtæki
Frönsk fyrirtæki

Stellantis


WAKL (106.7 MHz, branded 106.7 K-Love) is a non-commercial FM Christian contemporary radio station licensed to Gainesville, Georgia. Owned by the Educational Media Foundation, WAKL serves the Atlanta metropolitan area as the local affiliate for the national K-Love network.  Besides a standard analog transmission, WAKL broadcasts in the HD Radio hybrid format.

WAKL is a Class C FM radio station, with an effective radiated power (ERP) of 77,000 watts.  In 1985, the transmitter location was moved from the Gainesville area to a site off Piney Grove Road in Loganville, Georgia, bringing it about 30 miles closer to Intown Atlanta, though Gainesville remains as its city of license.  WAKL programming is heard on an FM translator station, 19–watt W223BP, 92.3 MHz in Dallas, Georgia.

History

Early years (1949-1984)
On April 3, 1949, this facility first signed on as WDUN-FM.  It was co-owned with WDUN (1400 AM; now at 550 AM).  At first it was only powered at 300 watts and it simulcast its AM sister station.  In the 1960s, the station moved to 106.7 MHz and power was dramatically increased to 50,000 watts.  It switched to an automated beautiful music format.

By late 1976, WDUN-FM was WWID "Wide 107", continuing its easy listening format.  Then it became WWLT "Lite 106" in early 1983, playing soft adult contemporary music.

Country (1984-2008)
WWLT was sold to Katz Broadcasting in 1984.  On June 25, 1984, the call sign changed to WYAY, flipping to a country music format as "Y106", a moniker it retained until 2000.  From 1989 to 1994, Y106 was paired with a station known as "Y104", on the opposite (southwest) side of metro Atlanta, broadcasting at 104.1 MHz.  Y106 and Y104 simulcast their programming, except for advertisements.  104.1 FM became urban adult contemporary WALR-FM after it was sold to Cox Radio in late 1994.

In 1993, WYAY was bought by ABC Radio for $19 million.  ABC kept the country format in place, with popular disc jockey Rhubarb Jones hosting mornings.

On September 1, 2000, at 3 p.m., the station changed to a classic country format as "Eagle 106.7".  The station still played some current music but mainly focused on the classics. The first song on the new "Eagle" was "T-R-O-U-B-L-E" by Marietta native Travis Tritt.

In late 2005, WYAY changed transmitter locations to a new tower in Loganville, that the station shares with Salem-owned WFSH-FM, which improved south metro coverage for the 106.7 signal.  In 2007, ABC, under the ownership of The Walt Disney Company, decided to sell all of its radio stations to Citadel Media.

Oldies/classic hits (2008-2012)
On February 29, 2008, Citadel announced that WYAY would drop its country format for oldies. A majority of the on-air talent was released, including Rhubarb Jones, who had served at the station since 1985. This format change was triggered by Citadel's financial hardships that occurred after the company's purchase of ABC Radio.  Jones had been the longest-running morning DJ on Atlanta radio.  Dallas McCade and traffic reporter Greg Talmadge were the only on-air survivors of the switch to oldies.  They later moved to co-owned country station WKHX.  Jones died in 2017.

On March 9, 2008 at 12:56 p.m., WYAY played its last country song, "Stealing Cinderella" by Chuck Wicks. The station then aired a live NASCAR radio broadcast (the Kobalt Tools 500 from Atlanta Motor Speedway). Then at 7:00 p.m., just after the race had finished, the station switched to an oldies format, rebranding itself as "True Oldies 106.7". The first song played was "Revolution" by The Beatles. The station featured the syndicated Imus in the Morning and ABC's The True Oldies Channel all day, similar to a format flip that occurred on sister station WJZW in Washington, D.C., on February 29, 2008. The oldies format had been absent from the metro Atlanta area for several years.  WYAY promoted a playlist of over 5,000 songs, while most oldies stations only play a fraction of that many titles.

On November 7, 2008, WYAY announced that it would not carry NASCAR races in 2009, and would become the new FM home of Georgia Tech football and men's basketball.

On April 6, 2009, it was announced that Imus would move from WYAY to talk station WCFO.  The "Spiff & Fred Show", hosted by former Fox 97 personality Spiff Carner with co-host Freddie Brooks, moved from afternoons to mornings to replace Imus.

On November 22, 2010, the station changed its branding to "106.7 Atlanta's Greatest Hits", dropping The True Oldies Channel network, and shifted its format to a mix of hit songs from the 1970s and 1980s, eliminating songs from the 1960s.

Citadel merged with Cumulus Media on September 16, 2011.

All news (2012-2014)

On April 6, 2012, Cumulus registered the domain name AllNews1067.com. On April 27, Cumulus announced the switch to "All News 106.7" would be sometime in May. CNN Radio, based in Atlanta, had discontinued operations several months earlier, with WYAY hiring many former CNN Radio employees to staff the station, including Greg Black, Maria Boynton, Andy Rose, Andy Flick, Michelle Wright and Jackie Howard. The station also hired Marshall Adams, former program director for KDKA in Pittsburgh.  WYAY also partnered with WAGA-TV for weather and traffic reports, as well as WCNN for sports updates.

In May 2012, an application was filed with the FCC to change the frequency from 106.7 to 106.5, change the city of license from Gainesville to Sandy Springs, and change class from C to C1, any of which would require a rulemaking proceeding to amend the FCC table of allotments.  In addition, it would affect co-channel WSKZ in Chattanooga, also owned by Cumulus. That station would have to reduce its signal strength toward the south and southeast to prevent RF interference between the two.  WYAY's application lists the Inman Park tower east of downtown Atlanta as the proposed site. This was built for WUPA, although that station has since moved.  However, in June 2012, the FCC denied the application.

On May 29, 2012 at 4:50 a.m., WYAY ended its classic hits format by playing "Another One Bites the Dust" by Queen, "Last Dance" by Donna Summer, and "A Day in the Life" by the Beatles. This would be followed by a 10 minute stunt montage of random song and movie soundclips, with a common theme of them being themed around news. At 5:00 a.m., the station began its all-news format. Ratings during this time were poor.

On October 21, 2013, Cumulus announced the first of two changes to the station's programming, with former WGST host Kim Peterson, better known as "The Kimmer", hosting a midday talk and interview program for WYAY known as "Newsmakers" beginning the following month.  WYAY also became the flagship station for the Atlanta Braves Radio Network effective with the start of the 2014 season.

News/talk (2014-2019)

On May 12, 2014, WYAY relaunched with a news/talk format, branded as "Newsradio 106.7".  The station began to focus more on talk shows and slowly phased out its remaining all-news blocks.  Over time, the only all-news block was weekday morning drive time.  In January 2018, the station relaunched again as "Talk 106.7" with an emphasis on personality-driven programming, and no all-news blocks.

On February 13, 2019, Cumulus Media announced it would sell six stations, including WYAY, to the Educational Media Foundation for $103.5 million.  Also included were stations in New York City, Washington, D.C., San Jose, Savannah and Syracuse.  As a result of the impending format change, Atlanta Braves broadcasts would move back to WNNX and WCNN.

Christian music (2019-present)
On May 31, 2019, WYAY concluded its talk format. Throughout the day, the hosts allowed listeners to call in and share their thoughts about the end of the station. At 7:00 p.m. that evening, EMF officially took over the station and began airing K-Love programming. Upon taking over the station, EMF changed the station's call letters to WAKL, a call sign previously held on what is now WKVR in Flint, Michigan.

The Atlanta radio market is now served by three Contemporary Christian music stations: WAKL, Salem-owned WFSH-FM, and WVFJ-FM. WAKL and WVFJ are supported by listener contributions, while WFSH, one of the market's top rated stations, is a commercial radio outlet.

EMF turned on the HD signal on July 30, 2019, and has its sister networks "Air 1" on 106.7-HD2, and Classic contemporary Christian Music "K-Love Classics" on 106.7-HD3.

References

External links

AKL (FM)
K-Love radio stations
Educational Media Foundation radio stations
Contemporary Christian radio stations in the United States
Radio stations established in 1949
1949 establishments in Georgia (U.S. state)
AKL (FM)
Former subsidiaries of The Walt Disney Company

WAKL (FM)


Nothocladus, rod crvenih algi iz porodice Batrachospermaceae, dio reda Batrachospermales. Postoje 17 priznatih vrsta a tipična je slatkovodna alga N. nodosus.

Rod je opisan 1934.

Vrste
 Nothocladus afroaustralis Skuja
 Nothocladus antiquus (Entwisle & Foard) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus bourrellyi (P.Reis) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus debilis (Entwisle & Foard) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus diatyches (Entwisle) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus discors (Entwisle & Foard) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus kraftii (Entwisle & Foard) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus latericius (Entwisle) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus lindaueri Skuja
 Nothocladus nodosus Skuja - tip
 Nothocladus prominens (Entwisle & Foard) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus pseudogelatinosus (Entwisle & M.L.Vis) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus ranulifer (Entwisle & Foard) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus terawhiticus (Entwisle & Foard) Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus theaquus (Entwisle & Foard) Entwisle & Vis
 Nothocladus verruculosus Entwisle & M.L.Vis
 Nothocladus wattsii (Entwisle & Foard) Entwisle & M.L.Vis

Izvori

Batrachospermaceae

Nothocladus


Die Eighth Avenue (auch 8th Avenue; Englisch Eighth = Achte-s/-r/-n) ist eine Straße in New York. Sie verläuft in Nord-Süd-Richtung durch New York Citys Stadtbezirk Manhattan.

Lage und Verlauf
Die Eighth Avenue beginnt als Einbahnstraße im Viertel West Village am Abingdon Square und verläuft über 44 Blocks durch die Viertel Chelsea, Garment District, das östliche Ende von Hell's Kitchens, Midtown Manhattan und den Theater District, bevor sie an der 59th Street in den Columbus Circle mündet.

Nördlich des Columbus Circle heißt die Straße Central Park West, die entlang des Central Parks verläuft – auf diesem Abschnitt nicht als Einbahnstraße. Nördlich des Frederick Douglass Circle an der 110th Street heißt die Avenue dann Frederick Douglass Boulevard, obwohl sie hier inoffiziell manchmal immer noch als 8th Avenue bezeichnet wird. Der Fredrick Douglass Boulevard endet schließlich in der Nähe des Harlem River am Harlem River Drive ungefähr auf Höhe der 159th Street. Obwohl die Avenue auf verschiedenen Abschnitten unterschiedliche Namen trägt, ist sie eigentlich eine durchgehende Straße.

Nahverkehr
Unter der 8th Avenue verläuft die IND Eighth Avenue Line, eine U-Bahn-Stammstrecke der New York City Subway. Sie wird durch die Linien , , ,  und  bedient.

Soziales & Kulturelles
Seit den 1990er Jahren ist der Teil der Eighth Avenue, der durch Greenwich Village und das angrenzende Viertel Chelsea verläuft, zu einem Zentrum der Schwulenszene geworden – mit Bars und Restaurants für homosexuelle Männer. So findet auch jährlich New Yorks Gay Pride Parade auf dem Abschnitt der Eighth Avenue statt, der durch Greenwich Village verläuft.

Nördlich hiervon war die Eighth Avenue in den späten 1960er Jahren sowie in den 1970er und 1980er Jahren zusammen mit dem Times Square von der 42nd Street bis zur 50th Street das informelle Rotlichtviertel New Yorks. Durch eine umstrittene Sanierung der Gegend während der Amtszeit des Bürgermeisters Rudolph Giuliani wurde dieser Abschnitt familienfreundlicher.

Sehenswürdigkeiten
Folgende Sehenswürdigkeiten finden sich auf der 8th Avenue oder max. einen Block davon entfernt:
 Das Chelsea Hotel in der 23rd Street zwischen der Seventh Avenue und der Eighth Avenue
 Das Fashion Institute of Technology an der 26th Street/27th Street
 Madison Square Garden und Penn Station (zwischen der 31st Street und 33rd Street)
 James Farley Post Office
 Der New York Times Tower an der 40th Street
 Der Port Authority Bus Terminal (zwischen der 40th Street und 42nd Street)
 One Worldwide Plaza
 Spyscape, Spionagemuseum an der 55th Street
 Hearst Tower
 Die Soros Foundation und Open Society Institute haben ihren Hauptsitz an der on West 59th Street
 An der 111 Eighth Avenue befindet sich ein Art-Déco-Gebäude des früheren Inland Freight Terminal der Port Authority – das achtgrößte Gewerbegebäude in Manhattan, das auch der Ostküsten-Hauptsitz von Google ist.
 Das St. Urban ist ein exklusives, traditionsreiches Beaux-Arts Gebäude an der W89th Street.
 The Dakota (auch Dakota Building genannt), ein Appartementhaus mit berühmten Bewohnern.

Einzelnachweise

Weblinks

 New York Songlines: Eighth Avenue – ein virtueller Spaziergang (englisch)

Straße in Manhattan

Eighth Avenue (Manhattan)


Clopotul din Islanda (în ) este un roman istoric scris de Halldór Laxness. A fost creat ca o trilogie, având trei părți: Clopotul din Islanda (1943), Fecioara luminoasă (Hið ljósa man, 1944) și Pîrjol în Kopenhaga (Eldur í Kaupinhafn, 1946).

Romanul are loc în secolul al XVIII-lea, în mare parte în Islanda și Danemarca. Ca multe dintre lucrările lui Laxness, povestea pictează o imagine tragică și ironică a stării teribile a populației islandeze din secolul al XVIII-lea.

Titlu
Clopotul din Islanda se referă la o perioadă din istoria Islandei când poporul stăpânea doar un lucru ce putea fi prețuit în bani. Anume clopotul ce atârna pe fața Casei dreptății și a judecăților din Þingvellir (Tingvellir). Clopotul suna doar când avea loc adunarea poporului sau vreo execuție.

Prezentare

I: Clopotul din Islanda (1943)
Prima parte spune povestea fermierului Jón Hreggviðsson și bătălia sa cu autoritățile islandeze. Jón este condamnat la moarte pentru uciderea unui călău, un oficial al regelui Danemarcei, dar reușește să fugă din Islanda în Danemarca, unde speră să obțină o audiență la rege pentru a-l convinge să-i acorde o grațiere.

II: Fecioara luminoasă (1944)
Snæfríður Íslandssól este protagonista din partea a doua. Ea este îndrăgostită de un colecționar de manuscrise pe nume Arnas Arnaeus, dar este căsătorită cu un bețiv.

III: Pîrjol în Kopenhaga (1946)
A treia parte este despre Arnas Arnaeus, colecționarul de manuscrise și despre soarta colecției sale din Copenhaga. Până la urmă, Arnas nu se căsătorește cu femeia inimii sale, Snæfríður, dar rămâne alături de bogata sa soție daneză, care i-a finanțat munca vieții.

Context
Personajul Arnas Arnæus este bazat pe Árni Magnússon, un savant islandez care a colectat și păstrat o mulțime de manuscrise medievale. Pictorul islandez Jóhannes Sveinsson Kjarval a înfățișat scena "doborârii clopotului" din Íslandsklukkan într-un tablou cu același nume, care în prezent este expus în muzeul Kjarvalstadir, din Reykjavík.

Analiză
Concepția romanului urmează o tendință generală a literaturii contemporane islandeze de a integra în spiritul modern tradițiile vechi literare - vibrația lirică, suflul epic al vechilor saga islandeze. Astfel, romanul este o saga modernă, iar autorul un skald al secolului al XX-lea. Acțiunea are loc într-o atmosferă de poezie aspră a nordului, redată cu o autenticitate care exclude feeria convențională, exotismul de mucava vopsită.

Limbajul romanului este poetic, ca al vechilor poeți (skalzi), narația are pe alocuri rezonanțe de baladă. Dialogul este ori ceremonios și metaforic, ori direct și frust, în funcție de condiția socială și comportamentul eroilor.

Atmosfera evului mediu cu tot alaiul ei de orori și mizerii este descrisă prin imagini parcă desprinse  din gravurile baroce ale lui Jacques Callot.

Călătoria lui Hreggviðsson și întâlnirea sa cu pastorul gigant și femeile sale sau recrutarea sa cu arcanul amintesc de romanul picaresc, așa cum găsim în textele lui Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen (Aventurosul Simplicius Simplicissimus).

Note

 Halldor Laxness- Clopotul din Islanda, roman, ESPLA, 1956
 Halldor Laxness- Clopotul din Islanda, roman, Biblioteca pentru toți  nr. 120, Editura pentru Literatură, 1962.  În românește de Mihai Isbășescu (tradus din germană). Prefață de Modest Morariu.

Legături externe
  Materiale didactice despre Clopotul din Islanda

Romane din 1943
Trilogii
Romane istorice
Romane de Halldór Laxness

Clopotul din Islanda


The Will to Live is a 1997 album by Ben Harper which showed his continuing folk-centric focus, while at the same time expanding on his rock talents.  This was his third album, his second with the Innocent Criminals (uncredited), and was packaged with a special bonus CD in certain countries.

The record would yield his first UK Singles Chart single, "Faded". To date it remains his only UK single entry.

Track listing
All songs written by Ben Harper except as noted.
"Faded" – 4:48
"Homeless Child" – 3:51
"Number Three" – 1:43
"Roses from My Friends" – 6:23
"Jah Work" – 4:54
"I Want to Be Ready" – 4:02
"The Will to Live" – 4:57
"Ashes" – 3:52
"Widow of a Living Man" – 4:10
"Glory & Consequence" – 5:40
"Mama's Trippin'" (Harper, Jean-Pierre Plunier) – 3:45
"I Shall Not Walk Alone" – 5:13

Personnel

Musicians
Ben Harper – guitar, saz, vocals, weissenborn
Louis Allen – bass guitar
Alan Anderson – guitar
Agnes Baddoo – background vocals
Brett Banduci – viola
Patrick Brayer – fiddle
Dean Butterworth – drums
Danielle Charles – violin
Juan Nelson – bass, background vocals
Eric Person – saxophone
Amy Piatt – background vocals
Emily Wright – cello

Production
Producer: J.P. Plunier
Engineer: Todd Burke
Assistant engineers: Peter Doell, Erica Stephenson, Dann Thompson
Mixing: Eric Sarafin
Mastering: Dave Collins
Art direction: J.P. Plunier
Design: Flavia Cureteu
Photography: Annalisa, J.P. Plunier

Charts

Certifications

References

Ben Harper albums
1997 albums
Virgin Records albums

The Will to Live


Agrilus thoracellus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Gory & Laporte, 1837.

Referências

thoracellus

Agrilus thoracellus


An Dendrochilum panduratum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrochilum panduratum in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum panduratum


Afanassi Semjonowitsch Rogowitsch, ukrainisch Опана́с Семе́нович Рого́вич, , wiss. auch Athanasi Semenovich Rogowicz, (* 18. Januar 1812 in Rogowle, Gouvernement Tschernigow; † 1878) war ein Botaniker, Geologe und Paläontologe. Sein botanisches Autorenkürzel lautet "Rogow." bzw. "ROG."

Rogowitsch war adliger Herkunft und besuchte das Gymnasium in Tschernihiw. Er studierte Naturwissenschaften an der Wladimir-Universität in Kiew mit dem Abschluss 1838, wobei er mit einer Goldmedaille ausgezeichnet wurde. Danach war er Lehrer für Mathematik an höheren Schulen in Kiew. 1843 war er auf Auslandsreise nach Deutschland, Italien, der Schweiz, Frankreich, England und Schweden zum Studium insbesondere der Geologie und Mineralogie. Ab 1847 hielt er an seiner alten Universität Vorlesungen über Botanik und erhielt 1852 die Oberaufsicht über deren Herbarium und deren Botanischen Garten. 1850 machte er eine Abschlussarbeit für Geologie und Mineralogie über fossile Fische in seiner heimatlichen Ukraine und 1853 wurde er zum Doktor der Naturwissenschaften promoviert. Er erforschte im selben Jahr auf Reisen die Flora seiner Heimat und wurde außerordentlicher und ab 1855 ordentlicher Professor für Botanik an der Wladimir-Universität. 1868 ging er sich (im Rang eines Staatsrats) an der Universität in den Ruhestand. Er war Mitglied der kaiserlich russischen mineralogischen Gesellschaft und der Kiewer Gesellschaft der Naturforscher.

Von ihm stammen zahlreiche Publikationen über die Flora der Provinz Kiew, deren Paläontologie und Geologie und auch archäologische Arbeiten. Unter anderem veröffentlichte er auch ein Wörterbuch volkstümlicher Pflanzennamen aus dem Südwesten Russlands bzw. der Ukraine. Seine Arbeit über fossile Fische der Provinz Kiew erhielt 1862 den Demidow-Preis.

Weblinks

Belege
 Russische Biographie
 Rudolf Schubert, Günther Wagner: Botanisches Wörterbuch – Pflanzennamen und botanische Fachwörter. 12. Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8252-1476-1.
 O. Schmeil: Flora von Deutschland und angrenzender Länder. 89. Auflage, Quelle und Meyer 1993; S. 214

Botaniker (19. Jahrhundert)
Paläontologe
Russe
Geboren 1812
Gestorben 1878
Mann

Afanassi Semjonowitsch Rogowitsch


Jacob Vandsø Rasmussen (født 29. maj 1997 i Odense) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Brøndby IF i den danske superliga.

Karriere

Klub
Jacob Rasmussen kommer fra Fyn og spillede som ungdomsspiller i Næsby Boldklub og OB, inden han blev købt af FC Schalke 04 til deres ungdomsakademi, hvor han var i to år. Derefter skiftede han til FC St. Pauli i sommeren 2016. Han fik nogle kampe på klubbens andethold, inden han i januar 2017 skiftede videre til Rosenborg BK.

Landshold
Rasmussen har spillet på samtlige danske ungdomslandshold, og han blev udtaget til slutrunden om U/21 EM i 2017, hvor han spillede en enkelt kamp, men til gengæld fik fuld spilletid i kampen mod .

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Odense Boldklub
Fodboldspillere fra FC Schalke 04
Fodboldspillere fra FC St. Pauli
Fodboldspillere fra Rosenborg BK
Fodboldspillere fra Empoli F.C.
Fodboldspillere fra ACF Fiorentina
Fodboldspillere fra FC Erzgebirge Aue
Fodboldspillere fra SBV Vitesse
Fodboldspillere fra Feyenoord Rotterdam
Fodboldspillere fra Brøndby IF

Jacob Vandsø Rasmussen


George Marion Jr. (30. august 1899 – 25. februar 1968) var en amerikansk manuskriptforfatter. Han skrev for 106 filmproduktioner mellem 1920 og 1940. I 1929 var han nomineret til en Oscar for bedste mellemtekst.
Han blev født i Boston og døde i New York af et hjerteanfald. Hans far var skuespilleren George F. Marion.

Eksterne henvisninger

Manuskriptforfattere fra USA

George Marion, Jr.


LEGO Fonden er en dansk fond, der er blandt landets ti største uddelende fonde. Den ejer blandt andet 25 % af LEGO-koncernen, og har en egenkapital på omkring 10 milliarder kr.

Sidsel Marie Kristensen har været CEO for LEGO Fonden siden februar 2023.

Se også
 Kirkbi

Referencer

Eksterne henvisninger
 LEGO Fondens websted

Fonden
Fonde fra Danmark
Etableret i 1986
Virksomheder i Billund

LEGO Fonden


عبد العزيز جاسم (1 فبراير 1957 - 14 أكتوبر 2018)، ممثل قطري. وأحد مؤسسي الحركة الفنية في قطر، اُشتهر بأدوار الشر في غالبية أعماله.

عن حياته
كانت بدايته في التمثيل عام 1977 مع مسرح السد وثم بدأ العمل مع الفنان غانم السليطي، عام 1979 وشكلا ثنائيا كوميديا لعدة سنوات، عمل في العديد من الأعمال الفنية في أدوار الشر والطيب سواء في الدراما أو حتى الكوميديا.

يعتبر مسلسل «يوم آخر» الذي قدم خلاله شخصية مدمن الخمر الذي يهمل أسرته، هي بداية النجاح وتعريف الجمهور به أكثر. استغل ذلك النجاح بتقديم الكثير من الأعمال الذي نالها نفس النجاح مثل بعد الشتات، عندما تغني الزهور، نعم ولا وغيرها، معاناته مع المرض في أواخر حياته قللت من مشاركته بالأعمال وكان آخر أعماله في العام 2017 بعمل مسرحي بعنوان «ديرة العز».

وفاته
توفي في 14 أكتوبر 2018 الموافق 5 صفر 1440 هـ في بانكوك في تايلند بعد صراع طويل مع المرض عن عمر يناهز 61 سنة.

أعماله

في التلفزيون

في الإذاعة
 تجار المخشر.
 يتيم.

في المسرحيات

 المال مال ابونا.
 نجوم على الرصيف.
 رحلة جحا إلى جزيرة النزهاء.
 منصور قاهر العملاقين.
 الفيل ياملك الزمان.
 من يضحك اخيراً.
 المناقشة.
 أنين الصواري.
 الشرير والاقزام.
 سجلات رسمية.
 رحلة الأحلام.
 الفرسان.
 ا - ب - ت.

الأوبريتات
شارك في أوبريت كلنا الكويت وهو للتضامن مع الكويت خلال الاحتلال العراقي عام 1990.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من الدوحة
إعلاميون قطريون
مسرحيون قطريون
ممثلون قطريون
مواليد 1376 هـ
مواليد 1957
مواليد في الدوحة
وفيات 1440 هـ
وفيات 2018
وفيات في بانكوك

عبد العزيز جاسم


Arheološko nalazište je mjesto na kojemu postoji veća količina izrađevina, ekofakata i tvorevina iz prošlosti. Na osnovu njih moguće je proučavanje načina života, razvoja kulture i civilizacije čovjeka još od starijeg kamenog doba preko prapovijesti, antike te sve do ranog srednjeg vijeka. Na istaknutom mjestu među arheološkim nalazištima su naselja kao predstavnici materijalne i duhovne kulture nekog razdoblja te grobovi uz kojih je moguće upoznavanje duhovnih nazora i društvenih prilika ranih zajednica.

Izvori

Arheologija

Arheološko nalazište


Vojarna Rainer u gradiću Sinju, ul. Domovinskog rata, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Nekadašnja vojarna Rainer za domobranstvo, u Ulici Domovinskog rata u Sinju, iz 1901.g. monumentalan je primjer vojne arhitekture iz perioda druge austrijske uprave. To je dvokatnica pravokutnog izduženog simetričnog tlocrta s tri istaknuta krila na sjeveru, građena od kamena i žbukana. Krov je višeslivan s kamenim profiliranim vijencem i pokrovom valovitog salonita. Otvori pročelja su drveni, uokvireni kamenim pragovima. Ulazni portal u sredini južnog pročelja, te otvori vertikalne osi portala i 1. kata, naglašeni su stilskim elementima. Zgrada ima predvrt i okruženje visokog zelenila. Prema južnoj prometnici ograđena je kamenim zidom sa stupovima, te ogradom i vratima od kovanog željeza.

Zaštita
Pod oznakom Z-6987 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Sinju

Vojarna Rainer u Sinju


Izgon iz Raja je Masacciova freska u firentinskoj crkvi Santa Maria del Carmine predstavlja jednu od prvih renesansnih slika u kojoj su prvi put upotrijebljena pravila linearne perspektive, ali i snažnih emocija, koje su bile novina rane renesanse. No, najpoznatija je kao prvo djelo, nakon antike, koje prikazuje realistična i naga ljudska tijela, aktove.

Odlike

Slika je utjelovljenje biblijske priče o progonu Adama i Eva iz Edena (Knjiga Postanka, 3. poglavlje), ali s mnogo umjetničke slobode prikaza. Masaccio je prikazao prizor kada prve ljude, Adama i Evu, anđeo protjeruje iz edenskog vrta nakon što su pojeli plodove sa stabla "spoznaje dobra i zla". Na freski su prikazana tri lika, Adam i Eva u dinamičnom iskoraku, Adam se hvata za lice, a Eva bolno urla, dok je Anđeo prikazan s mačem u desnoj ruci i s lijevom rukom koja pokazuje Adamu i Evi izlaz iz Raja.
Oblici Masacciojevih Adama i Eve konstruirani su ne linijski, već s jako diferenciranim područjima svjetla i mraka (kjaroskuro) što im daje izraženi trodimenzionalni osjećaj reljefnosti. Masolinoove figure u istoj kapeli izgledaju fantastično, dok su Masacciove izražajnog volumena i dramatičnih izraza lica, te izgledaju kao da postoje u svijetu gledatelja, osvijetljene prirodnim svjetlom. Izražajni pokreti i geste koje Masaccio daje Adamu i Evi snažno prenose svoju tjeskobu zbog toga što su bili protjerani iz Edenskog vrta i dodaje psihološku dimenziju impresivnom fizičkom iluzionizmu tih figura. Masaccievo djelo čini gledatelja svjesnim srama i bola kroz koji su Adam i Eva prolazili.
U Masacciovoj slici Adam, iako grješnik, nije izgubio svoje dostojanstvo; on se ne doimlje ni oštećenim niti degradiranim, a ljepota njegovog tijela je spoj klasičnih arhetipova i inovativnih oblika izražavanja. Znanstvenici su isticali kako su vjerojatni uzori za lik Adama bili npr. klasični modeli kao što su mitološki Laokont i satir Marsijas. Što se tiče Eve, ne može se zaobići nešto ranije tumačenje grčko-rimske "Venere Pudice" (grčka Afrodita Knidska) iz 14. stoljeća (npr. Nicola Pisano). Ali Masacciojeva Eva je samo slična onoj u njezinoj gesti, jer njezino tijelo štoviše dramatično izražava sve patnje na svijetu. No, svo ovo posuđivanje iz klasike Masaccio je upotrijebio na vrlo osoban način, kako bi izgradio potpuno originalan krajnji proizvod koji je doista impresionirao svoje suvremenike. Ovaj rad je tako posebno utjecao na Michelangela koji je ovu temu na sličan način prikazao na svodu Sikstinske kapele.

Genijalnost ovoga djela je i u vješto riješenom problemu formata koji je izrazito vertikalno izdužen. Masaccio je prikazao perspektivu prostora jednostavno stavivši visoka i u dubinu skraćena lučna vrata u lijevu stranu slike i anđela koji se nalazi malo za vratima, ali iznad Adama i Eve. Adamova peta kao da je ostala malo unutar tih vrata.

Pokreti debelim kistom i jako sjenčanje čine Adama i Evu savršeno ljudskima. Uporaba suptilnog izvora svjetlosti s desne strane slike omogućava Masacciu da naglasi detalje njihovih tijela. Kao i kod kasnijih njegovih djela, likovi nisu definirani linijama i potezima, nego detaljima i bojama.

Prikaz golotinje ovu sliku je u njezino vrijeme činilo jako kontroverznom, da bi kasnije prikazana golotinja bila prikrivena smokvinim lišćem koje nije bilo otklonjeno sve do restauracije osamdesetih godina devetnaestog stoljeća.

Za ovo djelo s pravom možemo reći da je za to vrijeme bilo revolucionarno jer označava kraj gotike i početak talijanske renesanse, a Masaccio kao prvi slikar renesanse predstavlja tradicionalnu kršćansku temu i prizor iz Biblije živahnim detaljima i revolucionarnom uporabom perspektive.

Izvori

Vanjske poveznice

 ItalianRenaissance.org: Masaccio's Expulsion of Adam and Eve from Eden

Renesansne slike
Ikonografija
Slike iz 15. stoljeća

Izgon iz Raja (Masaccio)


صموئيل شميد  (ولد في 8 يناير 1947) هو أحد أعضاء المجلس الفيدرالي السويسري منذ عام 2000، ورئيس الهيئة الفيدرالية للدفاع، الحماية المدنية والرياضة (بمثابة وزير دفاع لسويسرا).

انتُخب شميد في المجلس الفيدرالي السويسري في 6 ديسمبر 2000، وكان قبل ذلك ينتمي إلى حزب الشعب السويسري، أما الآن فهو أحد أعضاء الحزب الديمقراطي المحافظ، ويعمل رئيسا للهيئة الفيدرالية للدفاع، الحماية المدنية والرياضة. أصبح نائب رئيس الاتحاد الفيدرالي السويسري في عام 2004، ورئيسه عام 2005.

في 12 نوفمبر 2008، أعلن شميد نيته الاستقالة في نهاية 2008 من منصبه كوزير للدفاع. شميد برر استقالته بأسباب صحية وعائلية، إلا أن محللين أعزوا السبب إلى الضغوط التي مارسها حزب الشعب السويسري عليه طوال الأشهر الماضية.

مراجع

وصلات خارجية

 معلومات عنه من موقع المجلس الفيدرالي السويسري

أشخاص على قيد الحياة
بروتستانت سويسريون
خريجو جامعة برن
سياسيون سويسريون في القرن 21
منشطات في روسيا
مواليد 1947
Members of the Swiss Federal Council
سياسيو حزب الشعب السويسري

صموئيل شميد