Keops Piramidi, Khufu Piramidi ya da Büyük Piramit; günümüzde Mısır'ın başkenti Kahire'nin bir parçası olan Gize'yi çevreleyen antik "Gize mezar kenti"nde bulunan üç anıtsal piramitten en eski ve en büyük olanıdır. MÖ 2551-2560 yılları civarında yapıldığı sanılan bu anıtsal kompleks, Dünyanın yedi harikasından biri olup, bu yedi harika içinde günümüze kadar ulaşan tek eserdir.

Bu piramidin Mısır firavunu Khufu adına bir anıtsal mezar olarak inşa edildiğine inanılır ve yapımının yaklaşık yirmi yıl sürdüğü sanılmaktadır. 20. yüzyıl başlarına dek, yani 3800 yıl boyunca hacmi ve kütlesi bakımından Dünya'daki en büyük yapay (insan yapımı) yapı olarak kabul edilmiş ve yükseklik rekoru 4000 yıl boyunca kırılamamıştır. Büyük Piramidin orijinal halinde dış kısmı taş levhalarla kaplıydı. Günümüzde bu kaplama tabakası mevcut değildir. Büyük Piramit'in inşa tekniği hakkında günümüzde çok çeşitli varsayımlar bulunmaktadır. İnşa tekniği hakkındaki varsayımlardan birine göre yapılan spiral bir rampadan çıkarılan taş bloklar üst üste konuyordu. Rampa çamur kaplanıyor, sulanıyor ve taş bloklar itilerek kaydırılabiliyordu. Bir başka varsayıma göre taş bloklar dev manivelalarla kaldırılıyordu.

Büyük Piramit'in içinde üç oda saptanabilmiştir. Bunlardan yapının en altındaki oda, muhtemelen bitirilmemiş haldeki, piramidin üzerine inşa edildiği temel kayasının oyulmasıyla oluşturulmuş odadır. Sonradan "kral odası" ve "kraliçe odası" adları yakıştırılan odalar ise piramidal yapının üst kısmında yer alırlar. Büyük Piramit aslında, iki tapınaktan, bu iki tapınağı birbirlerine bağlayan bir yoldan, piramit çevresindeki mastaba adı verilen çeşitli küçük mezarlardan ve piramitlerden oluşan bir yapılar kompleksinin bir parçasıdır. Mısır'ın Eski İmparatorluk döneminden kaldığı sanılan bu taş eser, doğa koşullarının yıpratıcı etkilerine binlerce yıl karşı koyabilmiş olup, gizemleri bir bir ortaya çıkarılmakla birlikte, henüz tam olarak anlaşılamamış dev bir eser olarak varlığını sürdürmektedir.

İnşası

Birçok Mısırbilimciye göre Büyük Piramit Dördüncü Hanedan'dan firavun Khufu için bir mezar olarak ve kimilerine göre 14 ile 20 yıl civarındaki bir süre zarfında inşa edilmiş ve yaklaşık MÖ 2551 yılında tamamlanmış olmalıdır. Kimileri mimarının Khufu'nun veziri olan Hemon ya da  Hemiunu'nun olduğunu düşünürler. Büyük Piramit ya da Keops Piramidi, yontma taştan yapılma, 138 m yükseklikteki kare tabanlı bir piramittir. Bu piramidin orijinal yüksekliğinin 280 Mısır kübiti, yani 146,478 m olduğu sanılmaktadır. Fakat erozyon ve tepe kısmının yokluğu nedeniyle günümüzde yüksekliği 138,75 m'dir. Taban kenarlarından her biri 230,37 m (440 kübit) uzunluktadır. Yapılan hesaplamalara göre piramidin kütlesi 5,9 milyon ton ağırlığında, hacmi ise 2.500.000 m³'tür. Kimileri bu değerlerden yola çıkarak ve her gün 800 ton taşın yerleştirilebileceğini varsayarak inşaatın 20 yıl sürmüş olduğunu düşünmektedir.

Piramidin ilk kesin ölçümleri 1880-1882 yıllarında Sir Flinders Petrie tarafından yapılmış ve ölçümleri "Gize Piramitleri ve Tapınakları" (Pyramids and Temples of Gizeh) adlı kitabında yayımlamıştır. Kuzeydoğu taşlarının arasındaki açıklık 0,5 mm olarak saptanmıştır.

Piramidin tabanının dört kenarının birbirlerine, 58 mm'lik fark göz ardı edilirse, eşit olduğu görülmektedir. Taban yatay ve hemen hemen düzdür. Tabanın en alçak ve en yüksek noktaları arasındaki fark 21 mm'yi geçmez. Kare tabanın kenarları 4 açısal dakika göz ardı edilirse, manyetik kuzey yerine gerçek kuzey esas alınıp, tam olarak dört ana yöne oturtularak hizalanmıştır  ve 12 açısal saniye göz ardı edilirse, taban hatasız bir karedir. Petrie'nin ölçümlerine ve sonraki çalışmalarına göre, orijinal halinde, piramit 280 kübit yüksekliğinde idi ve  her bir kenarı 440 kübit uzunluğundaydı. Bu oranlar π/2'ye eşittir ki bu da 22/7'ye, yani %0,05'lik fark göz ardı edilirse π sayısına denk düşer. Bazı Mısırbilimcilere göre bu tesadüfi bir sonuç olmayıp, maksatlı olarak tasarlanmış bir orandır.

Verner konuya ilişkin olarak şöyle yazıyor: "Eski Mısırlılar π sayısını kesin olarak belirlememişlerse de bunu uygulamada kullandıkları görülmektedir." Piramitler üzerinde ilk hassas ölçümlerde bulunmuş uzman olan Petrie ise şu sonuca varmıştı: "Piramidin yüzeylerinin matamatiksel ilişkileri ve dairesel oranları rastlantıyla açıklanamayacak derecede, o kadar sistemlidir ki, bunların projede öngörüldüğünü, yani inşaatçilerin tasarımında mevcut bulunduğunu kabul etmek zorundayız." Petrie, daha o zamandan kitabında şöyle yazıyordu: "Buradan şu sonucu çıkarıyoruz ki dairenin çapına bölümünün yaklaşık oranı olan 22/7 oranını bilmekteydiler."  Eğimli yüzeylerde eğim birimi olarak seked'i kullanan eski Mısırlılar bu oranları piramidin eğimleri 51.843° ya da 51° 50′ 34″ olan dört dış yüzeyinde de uygulayarak, bu oranları bildiklerini bir kez daha ifade etmiş bulunmaktadırlar.

Malzemeleri

Büyük Piramit bir ana kayanın üzerine inşa edilmiştir, yapı 2,3 milyon kireçtaşı (kalker) taş bloktan oluşur. Bu taş blokların çoğu muhtemelen civardaki bir taş ocağından getirilmiş ve kaplamada kullanılan Tura kireçtaşı Nil nehrinden taşınmış olmalıdır. Piramitte kullanılmış en büyük taşlar olan "kral odası"nın granit taşları ise bölgeye 500 milden fazla bir uzaklıkta bulunan Aswan'dan getirilmiş olup, ağırlıkları 25 ton ile 85 ton arasında değişmektedir. Geleneksel olarak eski Mısırlılar taş blokları kayadan çekiçle takozlar çakma ve ıslatma yöntemlerini kullanarak koparırlardı. Kayaya çakılan takozların sayısı artınca taş blok çatlayan kayadan koparılırdı. Böylece koparılıp kesilen taş bloklar gemilerle Nil Nehri'nden taşınırdı. Keops'un inşasında kullanılan 3 milyon kayanın her birinin kütlesi 2,5 ton ağırlığında. Kayaların her birinin yukarı taşınması için yüzlerce insanın aralıksız olarak çalıştığı sanılıyor. Merdivenlerin inşasında bakır ve taş aletler kullanılmış Keopsun kayaları ise rampayla taşınmış.

Piramidin inşası tamamlanırken yapının dış kısmı eğik yontulmuş, son derece iyi perdahlanmış beyaz kireçtaşından  kaplama taşlarıyla kaplanmıştır. Bunlar  yapının yüzeylerine gereken eğimi (eski Mısır'da eğim ölçüsünü belirten seked birimiyle 5 1/2 palm) verecek şekilde özenle kesilmiş ve yerleştirilmiştir. Yapının orijinal hali günümüzdeki gibi değildi. M.S. 1300 yılında meydana gelen büyük bir deprem, kaplama taşlarının belli bir kısmını yerlerinden etmiş ve düşen taşlar Bahri Sultan An-Nasir Nasir-ad-Din al-Hasan tarafından 1356'da taşınıp Kahire yakınlarındaki kale ve camilerin yapımında kullanılmıştır. Günümüzde Büyük Piramidin bu yapılarda kullanılmış söz konusu taşları halen görülebilir durumdadırlar. Ayrıca, sonraki dönemlerde bölgeye gelmiş kaşiflerin raporlarına göre, sonraki çökmelerde de piramitten büyük taşlar kopmuştu ve bunlar piramidin dibine düşerek bir moloz yığını oluşturmuştu. Bu molozlar sonradan kazılar sırasında arkeolojik sit alanının temizlenmesi amacıyla alınıp uzağa atılmıştır.

Bununla birlikte kaplama taşlarından piramidin temele yakın kısımlarındaki bazıları  varlıklarını günümüze kadar sürdürebilmiştir,halen görülebilir durumdadır ve bunlar, piramidin yapımında gösterilen hassas işçilik ve ustalık hakkında yüzyıllarca aktarılagelmiş söylentileri kanıtlamaktadırlar.

Petrie hassas çalışmalarından sonra piramidin iç kısmı ile kaplama kısmının farklı yönlendirmelere göre düzenlenmiş olduğunu saptadı (fark 193 cm. ± 25 cm idi). Bunun üzerine Petrie, yapının iç kısmının inşaatının tamamlanılmasından sonra eski Mısırlılar'ın yapıyı kuzeye yönlendirmede bir hata yaptıklarının farkına varmış oldukları ve kaplama kısmındaki yeni yönlendirme düzenlemesiyle bu hatalarını kapatmaya çalışmış olabilecekleri sonucuna vardı.

İnşası hakkındaki varsayımlar

Büyük Piramidin inşa teknikleri hakkında birbirlerine karşıtlık gösteren vaya birbirleriyle çelişen birçok alternatif varsayım ortaya atılmıştır. Örneğin Davidovits taş blokların uzaktaki bir taş ocağından taşınmamış olduklarını, yapım mahallinde üretilmiş, bir tür katılaştırılmış kireçtaşı blokları olduklarını ileri sürer ki, bu diğer Mısırbilimcilerce rağbet görmemiş bir iddiadır. Büyük çoğunluk ise bu taşların bir taş ocağından elde edilmiş, taşınmış ve yapıda kaldırma veya yuvarlama yoluyla kullanılmış olduklarını düşünür.

Eski Yunanlar piramidin inşasında kölelerin kullanıldığına inanırlardı, Mısırbilimciler ise  inşaatta kölelerin de kullanılmış olduğunu kabul etmekle birlikte inşaatta onbinlerce vasıflı işçinin çalışmış olması gerektiğini düşünmektedirler. Bu işçilere ait olması gereken mezarlık arkeolog Zahi Hawass ve arkeolog  Mark Lehner tarafından 1990'da keşfedilmiştir.

Verner'e göre inşa ekibi hiyerarşik bir  şekilde organize edilmişti; 100.000 kişilik iki gruptan oluşuyordu ve her grup kendi içinde zaa ya da phyle adı verilen 20.000 kişilik gruplardan oluşuyordu ki, bu gruplar da işçilerin ustalık derecelerine göre  daha küçük gruplara ayrılmış bulunuyordu.

Piramidin inşa konusundaki gizemlerinden biri inşanın nasıl planlanabilmiş olduğudur. John Romer'in düşüncesine göre, eski Mısırlılar bu yapıda da daha önceleri ve daha sonraları diğer yapılarda uygulamış oldukları yöntemi uygulamışlardı: Planı ya da ana planın parçalarını yapıma girişmeden önce ölçekler kullanarak zemine çiziyorlardı. John Romer kitabının bir bölümünü başlı başına bu konuya ayırmıştır; söz konusu bölümde böyle bir planın mevcudiyetinin fiziksel  kanıtlarını ortaya koymaya çalışmıştır.

Taş blokların nasıl yerleştirildiği henüz anlaşılmış değildir. Bir varsayıma göre yapılan spiral bir rampadan çıkarılan taş bloklar üst üste konuyordu. Rampa çamur kaplanıyor sulanıyor ve taş bloklar itilerek kaydırılabiliyordu. Bir başka varsayıma göre taş bloklar dev manivelalarla kaldırılıyordu. Tarihçi Herodot'a göre, ağır granit blokları, piramidin üst bölümlerine çıkarmak için 925 metre boyunda, 19 metre genişlikte bir rampa yapılmıştır.

İç spiral rampa hipotezi
Gizemi uzun yıllardır araştırılan Mısır'ın dev piramitlerinin inşası konusunda 2006 yılında Fransız Mimar Jean Pierre Houdin, yeni bir hipotez ortaya atarak Mısır'daki Büyük Keops Piramidi'nin sırrını çözdüğünü açıkladı. Pierre, Giza Şehri yakınında bulunan piramidin yapımında kullanılan kayaların, piramidin içerisinde kurulan spiral rampa şeklindeki merdivenler yardımıyla yerleştirildiğini belirledi. Bilim insanları bundan önceki tezlerinde, taşların taşınmasında kullanılan merdiven veya iskelelerin dışarıdan inşa edildiğini öne sürmüşlerdi. Fransız Mimar Houdin ise inşası 4500 yıl önce tamamlanan Keops'un 42 metre yüksekliğe kadar olan kısmının dış merdiven kullanılarak 137 metreye kadar olan ikinci kısmının ise içeriden merdiven yardımıyla inşa edildiğini söyledi. 8 yıllık bir çalışma sonucu elde ettiği hipotezini 3 boyutlu sinevizyon gösterisiyle anlatan Mimar Jean Pierre Houdin'in sunumu, arkeoloji ve tarih dünyasında heyecanla karşılandı.

Hedefte kalıplara dökülmesi hipotezi
Piramitleri oluşturan taş bloklar bir yerden taşınarak değil, olduğu yerde kalıplara dökülen karışımın donarak taş haline gelmesiyle taş blokların oluşması hipotezisidir. Karışım kireçtaşı, su, sodyum karbonat, soda, kilden oluşmaktadır, bu karışım kalıba koyulup donarak taş blok haline gelir. Bu karışımı bulan Dr Davidovits, karışımı deneyerek 12 tonluk blok yapmıştır. Tonlarca ağırlıktaki kayaların, taş oldukları için hep kesilerek yapıldığı düşünülmüştür. Ancak bu hipoteze göre kayalar bir yerden kesilip getirilerek değil, olduğu yerde kalıpla oluşturulmuştur.

Yapının iç kısmı

Giriş, iniş ve çıkış dehlizleri
İniş dehlizine inmek mümkün olmakla birlikte, genellikle ziyaretçilere yasaktır. Son yıllarda piramide ziyaret günde yüz turist grubuyla sınırlandırılmıştır. Mısır Eski eserler Yüce Meclisi genel sekreteri Zahi Hawass yönetimince alınan bir kararla artık piramit içinde fotoğraf çekmek de yasak hale gelmiştir.

Orijinal girişten sonra 26° 31'23"'lik bir açıyla inen, 3'11" (ayak) yüksekliğinde ve 3'5" genişliğinde, İniş Dehlizi  denilen bir dehliz yer alır. 345' (ayak) mesafe sonrasında bu dehliz düzleşir ve  29' (ayak) boyunca ilerleyen, aşağıdaki odaya inen bir başka dehliz başlar; fakat bu dehliz, tamamlanmamış olduğu izlenimini vermektedir. Aşağıdaki odanın güney duvarında yatay bir dehliz devam etmektedir ve odanın zemininde kazılmış ayin amaçlı olabilecek bir kuyu bulunmaktadır. Bazı Mısırbilimciler, firavun Khufu'nun ilk gömülme yeri olarak bu odanın seçilmiş olup, daha sonra Khufu'nun karar değiştirerek daha yükseğe gömülmeyi tercih etmiş olabileceğini düşünmektedir. Mısırbilimci Bob Brier bu odanın Khufu'nun olası erken ölümü için hazırlanmış olabileceğini düşünmektedir. Fakat firavun ölmediğinden, Brier'a göre 5 yıl sonra ikinci bir odanın ("kraliçe odası") hazırlanmasına başlanmıştır. Fakat her nedense bu oda tamamlanmamış, yaklaşık on beş yıl sonra, daha  yukarıda ve piramidin merkezinde bulunan sonuncu oda, yani "kral odası" adıyla bilinen oda inşa edilmiştir.

"İniş Dehlizi"nin bir yerinde (girişten  33' mesafede) tavan kısmında kare biçiminde bir açıklık bulunur, bu "Çıkış Dehlizi"nin başlangıcı olup, orijinal halinde bir taş levhayla kapatılmış haldeydi. Al-Mamun'un adamlarınca yerinden oynatılan bu taş levha "İniş Dehlizi"nin zeminine düşmüştür. Al-Mamun'un adamları daha sonra sola doğru yönelmek zorunda kalmışlardır.

Çıkış Dehlizi (uzunluk 129') "İniş Dehlizi"yle aynı genişlikte ve yükseklikte olup, aynı açıda bir eğim gösterir. Çıkış Dehlizi'nin sonu üç büyük granit blokla (her birinin uzunluğu 5') kapatılmıştır. Serbest bırakıldıklarında müthiş bir hızla inen bu "granit tıpa blokları"nın aşağı salınmadan önce, vaktiyle Büyük Galeri'de yer aldıkları sanılmaktadır.

Büyük Galeri'nin başlangıcında, sağda duvara oyulmuş, günümüzde kapalı halde bulunan bir boşluk bulunur. Bu, İniş Dehlizi'ne kavuşan, piramit mimarisine kıyasla düzensiz bir yol izleyen dikey bir bacamsı tünelin (Kaçış Tüneli) başlangıcıdır. Kabaca yapılmış olması ve gizliliği işçilerin acil durumlarda kaçış için yapmış olduklarını akla getirmektedir.

Büyük Galeri'nin başlangıcında bir de Kraliçe Odası denilen odaya açılan yatay bir dehliz bulunur. Bu dehliz uzunluğunun büyük kısmında yüksektir (3'8"), kraliçe odasına yakın bir yerdeki basamaktan sonra ise dehlizin yüksekliği 5'8" olur. Yatay Dehliz denilen bu dehlizin sol duvarında belirli  bir açıyla eğim alarak aşağı doğru inen iki metal boru görülür. Bunlar Aşağı Oda'daki x ışınlarını ortaya çıkarmada kozmik ışınlardan yararlanan, piramitteki x ışınları etkinliği üzerine incelemelerde bulunan Japon arkeologlar tarafından eklenmiştir. Japon arkeologlar bu kuytu odalarda iki ilginç tuhaflık saptadılar. Fakat bu tuhaflıkları incelemek üzere daha derinlere indiklerinde karşılarına çöl kumuyla dolmuş odalar çıktı. Öyle görünüyor ki, buradaki taş bloklar bilinmeyen bir nedenle gerekli dayanıklılığı gösterememiş ve yerlerini çöl kumlarına bırakmıştı.

Kraliçe Odası

Kraliçe Odası kuzey ve güney yüzeylerin ortasında kalır (kuzeyden güneye 18'10", doğudan batıya 17'2") ve sivri bir çatı tepesine (20'5") sahiptir. Odanın doğu ucunda muhtemelen Khufu'nun bir heykelinin bulunduğu bir niş bulunmaktadır. Fakat burada vaktiyle bir heykel bulunduğuna dair hiçbir iz bulunmamaktadır. Orijinal derinliği (3'5") hazine avcıları tarafından yapılan kazma çalışmalarıyla bozulmuş ve derinliği arttırılmıştır.
Kraliçe Odası'nın kuzey ve güney duvarlarında havalandırma kanalları denilen iki kanal bulunur. Kral Odası'ndaki kanallardan farklı olarak yapılmış bu kanallar yukarı kıvrılmadan önce bir miktar yatay (6') giderler. Bu kanalların yatay güzergâhı 1872'de bu odada da Kral Odası'ndaki gibi kanalların olması gerektiğini düşünen İngiliz mühendis Waynman Dixon kazı çalışmalarıyla bulunmuştur. Waynman Dixon haklı çıkmakla birlikte kanalların piramidin dış yüzeylerine kadar uzanmadığı görülmüştür. Dolayısıyla, biri Sirius yıldızına yönelik olarak yapılmış bu kanalların açılma amacı bilinmemektedir. Dixon bu kanallardan birinin ucunda dioriate taşından yapılma siyah bir küre ve ne amaçla yapıldığı bilinmeyen bronz bir alet buldu. Her iki buluntu da günümüzde British Museum'da bulunmaktadır.

Kraliçe Odası'ndaki havalandırma kanalları 1992'de Upuaut 2 adını verdiği paletli bir robot kullanan Alman mühendis Rudolf Gantenbrink tarafından keşfedilmiştir. Gantenbrink kanallardan birinin iki aşınmış bakır kulplu, kireçtaşından yapılma yapılma kapılarla sonlandığını keşfetti. Fakat basın yoluyla yayımladığı bir haber yüzünden Zahi Hawass, Gantenbrink'in çalışmalarını Mısır'da sürdürmesini yasakladı. Birkaç yıl sonra National Geographic Society ürettiği Gantenbrink'ine benzer bir robot sayesinde söz konusu kapılardan güney kapısında küçük bir delik açtı, fakat yalnızca arkasında daha büyük bir kapının bulunduğunu saptayabildi. Kıvrımlı olması nedeniyle ilerlenmesi ve çalışma yapılması daha güç olan diğer kanal (kuzey kanalı) da bir kapıyla sonlanmaktadır.

Büyük Galeri

Çıkış Dehlizi'nin devamında Büyük Galeri  (yükseklik  28', uzunluk 153') yer alır. Başlangıçta 6'9", ileriki kısmında  7'6", üst kısmında ise yalnızca 3'5" genişliktedir. Duvardaki taş bloklar üç kenardan 3" içe doğru bindirilmiştir. Çatı taşları duvarlara hemen hemen dik açı yapacak tarzda yerleştirilmiştir. Büyük Galeri'nin üst ucunda, sağda çatıya yakın bir yerde, kısa bir tünele açılan bir açıklık bulunur. Bu kral Odasının üstündeki odacıklardan (İng. Relieving Chambers) en alttakine girişi sağlar. Bu odacıklar 1837-1938 yıllarında küçük patlayıcılar (düşük ölçüde barut) kullanarak tünelleri yukarı doğru kazan Howard Vyse ve J. S. Perring tarafından keşfedilmiştir. Büyük Galerinin rampalı zemininde bir merdiven bulunur. Galeri duvarlarında 27'si sağda 27'si solda olmak üzere, yatay ve dikey olarak yapılmış, ne amaçla yapıldıkları bilinmeyen 54 yuva (İng.slot) bulunur. Büyük Galeri'nin tepesinde 3'4"uzunluğundaki yatay bir dehlize açılan bir merdiven bulunur.  Bu dehlizdeki yuvalar, burada önceden granit kapıların bulunduğunu akla getirmektedir. İniş Dehlizi'nde Petrie tarafından bulunan granit parçalar muhtemelen bu kayıp kapılardan düşmüş olmalıdır.

Kral Odası

Orijinal Kral Odası 10 × 20 × 11,18 kübit, yani yaklaşık 5.24 m × 10.48 m × 5,86 m   ya da  5.23 m × 10.47 m × 5,84 m   boyutlarında olup (doğudan batıya 34'4", kuzeyden güneye 17'2), kare biçimlidir. Kimileri bu oranların rastgele olmayıp altın orana (φ, phi) göre belirlenmiş olduğu düşüncesindedir. Phi sayısı piramidin diğer ölçülerinde de göze çarpmaktadır.  Petrie'ye göreyse ölçülerin bu oranlarda olması sadece sembolik nedenlere dayanıyordu. Bununla birlikte Petrie Kral Odası'nın Mısır geometrisinin bir şaheseri olduğunu doğrular. Odanın uzunluğunun çevresine oranı 1'in pi sayısına (π) oranına eşittir.  Piramidin kendisi de aynı oranlara göre inşa edilmiştir.

Kral Odası üzerinde Havalandırma Kanalı denilen bir kanal girişi yer alan düz bir tavana sahiptir. Havalandırma kanalı girişine günümüzde havalandırmayı sağlamak üzere bir vantilatör yerleştirilmiştir. Piramitteki bu tür kanalların yapılış amacı bilinmemektedir, görünüşe göre yıldızlara yönelik olarak yapılmış, yıldızlara göre  hizalanmışlardır. Hangi amaçla yapılmış olurlarsa olsunlar bu kanalların piramidin havalandırılmasına katkı sağlamadıkları görülmektedir.

Kral Odası tümüyle granitten yontulmuştur. Taş blokları öyle ustaca, düzgün kesilmiştir ki aralarına ince bir kâğıt bile sokmak mümkün değildir. Toplam 400 ton gelen 9 büyük yassı taştan Tavanı üzerinde 5 odacık (İng. Relieving Chambers) bulunur. İlk dört odacık Kral Odası gibi düz tavana sahiptir, sonuncusunun  ise sivrileşen bir tavanı bulunur. Piramitteki tek yazı niteliğindeki referans, bu odacıklarından birinde bir taş üzerine işlenmiş, bir işçi ekibine aitmiş gibi görünen işarettir. Kral Odası'ndaki tek nesne bir köşesi kırık, dikdörtgen biçimli bir lahittir. Lahit, çıkış dehlizinden biraz daha geniştir; bu da lahitin odanın damı tamamlanmadan yukarıdan  indirilmiş olabileceğini göstermektedir. Oda duvarlarının ince, usta işçiliğine karşın, lahit sanki sonradan başkalarınca yapılmış gibi, son derece kaba bir işçilik göstermektedir. aynı dönemde yapılmış diğer piramitlerin dekore edilmiş, ince işçilikli lahitler barındırdığı göz önünde bulundurulursa Büyük Piramidin bu durumu bir çelişki arzetmektedir.Petri bu durumu, piramide taşınmak üzere yola çıkarılan asıl lahtin Nil'de taşınırken kaybedilmesi nedeniyle yerine başka bir lahtin konmuş olabileceği şeklinde açıklamışsa da, bu varsayım sonraki lahtin üzerinde niye sonradan ince süsler yapılmamış olduğu konusuna bir açıklık getirmemektedir.

Piramit kompleksi
Büyük Piramit, aslında, çevresindeki  çeşitli yapılarla bir bütün (kompleks) olarak ele alınır. Gize Büyük Piramidi "Gize yapılar kompleksi"nin ana parçası olup, bir tapınak kalıntısını da içerir. Büyük Piramidin tapınağı dış sınırları itibariye kuzeyden güneye 52,40 m uzunlukta ve doğudan batıya 40 m genişliktedir. Siyah bazalt döşemeleri hariç tutulursa tümüyle yok olmuş durumdadır. Kendisinden geriye piramidi vadiye ve varsayılan (var olduğu farzedilen) vadi  tapınağına bağlayan  birkaç yol  (şose) döşemesi kalıntısı kalmıştır. Bu, eğer var idiyse günümüzde Kafr es-Samman yerleşim biriminin altında gömülü haldedir.

Büyük Piramidin  güney tarafında günümüzdeki popüler tabiriyle Kraliçe Piramitleri adıyla sözü edilen ikinci derecede önem arzeden diğer piramitler bulunur. Bunlardan üçü hemen hemen orijinal yükseklikleriyle ayaktadır. Dördüncüsü öyle tahrip olmuştur ki varlığı bile tartışmalı hale gelmiştir. Fakat yakın zamanlarda bu piramidin taş pistinin ve birkaç kaplama taşının keşfedilmesi varlığı hakkındaki kuşkuları dağıtmıştır.
Herodot'un anlattıklarına  göre firavun Khufu Büyük Piramidin yapımı için gereken geliri elde edebilmek için kızını bile bir fahişe olarak çalıştıran bir zorbaydı. Buna karşılık kızı da müşterilerinin her birinden küçük bir taş isterdi ve kızı böylece bu taşlarla kendi küçük piramidini yapmıştı. Bu hikâyeyi destekler mahiyette hiçbir kanıt yoktur. Kraliçe Piramitleri'nin Khufu'nun eşleri için yapılmış olduğu söylenirse de hükümdarlık üyeleri için yapılmış olduğu konusunda kesin bir kanıt yoktur. Piramit çevresindeki döşeme altında Khufu'nun annesi ve Snéfrou'nun kızkardeşi ve aynı zamanda karısı olan  Hétephérès'in mezarı bulunur. 1925'te  Reisner'ın  kazılarında tesadüfen keşfedilmiştir. Mezar bulunduğunda hırsızlarca boşaltılmış durumdaydı. Reisner'a  göre Hétephérès kocasının piramidinin yakınına gömülmüş, fakat bir süre sonra mezarı hırsızlarca açılmıştı ve gömülme işleminden sorumlu rahipler de Khufu'nun annesinin cesedinin kayboluş durumun açıklamaya cesaret edememişlerdi.

Piramidin çevresinde içlerine gemi sığacak şekilde kazılmış gemi biçimli üç oyuk bulunur. İçlerinde birkaç ip ve tahta parçasından başka bir şey bulunamamış bu oyukların ne amaçla yapıldıkları bilinmemektedir. Bununla birlikte Mayıs 1954'te Mısırlı arkeolog  Kamal el-Mallakh, içinde ağırlıkları 15 tona varan taş levhalar altında 1224 tahta parçası bulunan, dikdörtgen biçimli dördüncü bir oyuk keşfetti. Hadj Ahmed Yusuf 14 yıl boyunca sistemli bir şekilde çalışarak tahta parçalarını birleştirmeyi başardı. Sedir ağacından yapılma 143' uzunluğunda bir gemi söz konusuydu.
Bu geminin su sızdırmazlık özelliğini neye borçlu olduğu henüz anlaşılamamıştır.

Dev taşlardan oluşan bir duvarla çevrili "Gize piramit kompleksi " esas olarak, Büyük Gize Sfenksi'nin eşlik ettiği Keops, Kefren ve Mikerinos adları verilen üç piramitten oluşur. Bölgeden keşfedilen diğer kalıntılar arasında mastabalar (firavun ve soyluların gömüldüğü dikdörtgen mezar), yatakhane, fırın, bira imalathanesi, yemekhane, hastane, mezarlık ve işçi lojmanları oldukları düşünülen kalıntılar sayılabilir. Pek çok yapı ve kompleksin Gize Haritalama Projesi ile keşfedilmesine devam edilmektedir.

Notlar

Referanslar (dipnotlar)

Kaynakça

 Bauval, Robert &, Hancock, Graham (1996). Keeper of Genesis. Mandarin books. ISBN 0-7493-2196-2.
 Brier, Bob &, Hobbs, A. Hoyt (1999). Daily Life of the Ancient Egyptians. Greenwood Press. ISBN 978-0-313-30313-5.
 Calter, Paul A. (2008). Squaring the Circle: Geometry in Art and Architecture. Key College Publishing. ISBN 1-930190-82-4.
 Clayton, Peter A. (1994). Chronicle of the Pharaohs. Thames & Hudson. ISBN 0-500-05074-0.
 Cole, JH. (1925). Determination of the Exact Size and Orientation of the Great Pyramid of Giza. Cairo: Government Press. SURVEY OF EGYPT Paper No. 39.
 Collins, Dana M. (2001). The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-510234-5.
 Cremin, Aedeen (2007). Archaeologica. Frances Lincoln. ISBN 978-0-7112-2822-1.
 Dilke, O.A.W. (1992). Mathematics and Measurement. University of California Press. ISBN 0-520-06072-5.
 Jackson, K. &, J. Stamp (2002). Pyramid : Beyond Imagination. Inside the Great Pyramid of Giza. BBC Worldwide Ltd. ISBN 978-0-563-48803-3.
 Gahlin, Lucia (2003). Myths and Mythology of Ancient Egypt. Anness Publishing Ltd. ISBN 1-84215-831-7.
 Lehner, Mark (1997). The Complete Pyramids. London: Thames and Hudson. ISBN 0-500-05084-8.
 Levy, Janey (2005). The Great Pyramid of Giza: Measuring Length, Area, Volume, and Angles. Rosen Publishing Group. ISBN 1-4042-6059-5.
 Lepre, J.P. (1990). The Egyptian Pyramids: A Comprehensive, Illustrated Reference. McFarland. ISBN 0-89950-461-2.
 Lightbody, David I (2008). Egyptian Tomb Architecture: The Archaeological Facts of Pharaonic Circular Symbolism. British Archaeological Reports International Series S1852. ISBN 978-1-4073-0339-0.
 Oakes, Lorana; Lucia Gahlin (2002). Ancient Egypt. Hermes House. ISBN 1-84309-429-0.
 Petrie, Sir William Matthew Flinders (1883). The Pyramids and Temples of Gizeh. Field & Tuer. ISBN 0-7103-0709-8.
 Romer, John (2007). The Great Pyramid: Ancient Egypt Revisited. Cambridge University Press, Cambridge. ISBN 978-0-521-87166-2.
 Scarre, Chris (1999). The Seventy Wonders of the Ancient World. Thames & Hudson, London. ISBN 978-0-500-05096-5.
 Seidelmann, P.Kenneth (1992). Explanatory Supplement to the Astronomical Almanac. University Science Books. ISBN 0-935702-68-7.
 Shaw, Ian (2003). The Oxford History of Ancient Egypt. Oxford University Press. ISBN 0-19-815034-2.
 Siliotti, Alberto (1997). Guide to the pyramids of Egypt; preface by Zahi Hawass.. Barnes & Noble Books. ISBN unknown.
 Smyth, Piazzi (1978). The Great Pyramid. Crown Publishers Inc.. ISBN 0-517-26403-X.
 Tyldesley, Joyce (2007). Egypt:How a lost civilization was rediscovered. BBC Books. ISBN 978-0-563-52257-7.
 Verner, Miroslav (2001). The Pyramids: The Mystery, Culture, and Science of Egypt's Great Monuments. Grove Press. ISBN 0-8021-1703-1.
 Verner, Miroslav (2003). The Pyramids: Their Archaeology and History. Atlantic Books. ISBN 1-84354-171-8.

Mısır'daki piramitler
Gize Yaylası

MÖ 26. yüzyılda tamamlanan yapılar

Keops Piramidi


El Arroyo Grande es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de Río Negro perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de Haedo y desemboca en el río Negro tras recorrer alrededor de 74 km.

Referencias

Enlaces externos

Cuenca del río Negro (Uruguay)
Grande
Grande

Arroyo Grande (Río Negro)


Talas Muharebesi, 751 yılında bugünkü Kırgızistan sınırları içindeki Talas Nehri civarında, Abbâsîler ve ortağı olan Karluklar ile Çinliler arasında yapılan ve 5 gün süren muharebe. Çin ordusunun yenilgisi ile sonuçlanan muharebe gerek Çin, gerekse Türk ve İslam tarihi açısından önemlidir.

Olayların gelişimi
Parçalanan Türgişlerin "Kara Türgişler" grubu 742'de Çinlilerin desteğiyle Tumoça komutasında bağımsızlıklarını korudu.

Keş'teki (bugünkü Taşkent) Kara Türgişlerin sonraki hükümdarı Bahadır Tudun, Çinli komutan Kao Siyen Çe (ya da Gao Hsien-çı) tarafından 751'de öldürüldü ve bütün mallarına el konuldu. Şehri yağma edildi. Çinli komutan, hükümdar ile antlaşma yaptığı halde ona komplo kurmuştu. Bu olaydan sonra kaçmayı başaran hükümdarın oğlu Araplardan yardım istedi.

Bu gelişmeden bir yıl önce Emevîler yıkılarak (750) yerlerine Abbasiler gelmişti. Ebu Hasan 745 yılında Emevîlerin Horasan valisi Nasr bin Seyyar'ı yenerek Horasan'dan çıkartmıştı. Bu olay Emevîlerden memnun olmayan Müslümanlar için bir kıvılcım oldu.
Türklere islam nasıl geldi?
Talas Muharebes
Çin kaynaklarına göre, Çin ordusundaki Karluklar ve Yağmalar muharebe sırasında taraf değiştirerek Arapların tarafına geçti ve Çin ordusuna arkadan saldırdı.

Sonuçları

Bu muharebe ile birlikte matbaa ilk defa Çin dışına çıkmıştır. Bunun yanı sıra barut, kâğıt ve pusulayı da Araplar öğrenmişlerdir. Bu önemli buluşlar Avrupa'ya ise Avrupa ülkelerinin İslam dünyasına karşı düzenlediği Haçlı Seferleri ile geçmiştir. Bu bakımdan da Talas Savaşı'nın dünya tarihi için çok önemli bir yeri vardır. Türk tarihi için de önemi büyüktür. Türkler bu savaşta Müslümanlığı yakından tanıma fırsatı bulmuştur ve çoğu tarih kaynaklarında Türklerin Müslümanlığın kabul etmesi konusunda başlangıç noktasını oluşturur.

Notlar

Kaynakça
 Bartold W. (1928) (1992). (Western) Turkestan Down to the Mongol Invasion. New Delhi: Munshiram Monohartal Publishers. ISBN 81-215-0544-3
 Bai, Shouyi et al (2003). A History of Chinese Muslim (Vol.s). Beijing: Zhonghua Book Company. ISBN 7-101-02890-X
 Xue, Zongzheng (1998). Anxi and Beiting Protectorates: A Research on Frontier Policy in Tang Dynasty's Western Boundry. Harbin: Heilongjiang Education Press. ISBN 7-5316-2857-0

Müslümanların Maveraünnehir'i fethi
Arap savaşları
Abbâsîler'in muharebeleri
8. yüzyılda Çin
Kâğıt

Talas Muharebesi


Patriarhul Irineu (nume la naștere Miroslav Gavrilović; ) a fost un preot ortodox sârb și cel de-al 45-lea patriarh al Bisericii Ortodoxe Sârbe în perioada 23 ianuarie 2010 - 20 noiembrie 2020. De asemenea, el a mai deținut și titlurile de arhiepiscop de Peć și mitropolit de Belgrad și Carloviț.

Biografie
Miroslav Gavrilović s-a născut în data de 28 august 1930, în satul Vidova, din municipalitatea Čačak, Regatul Iugoslaviei (astăzi în Serbia ). După ce a terminat liceul, s-a înscris la seminarul teologic din Prizren. A urmat apoi cursurile Facultății de Teologie din Belgrad. După absolvire, și-a îndeplinit stagiul militar, după care a fost tuns în monahism în anul 1959, la mănăstirea Racovița, primind numele de Irineu (Irinej în limba sârbă). A fost profesor la Seminarul din Prizren și a urmat parcursul de studii avansate în Atena. În anul 1969, a fost numit director al școlii monahale de la mănăstirea Ostrog. S-a întors ulterior la Prizren unde a fost numit rector al Seminarului teologic din Prizren.

În mai 1974, Irineu a fost ales episcop vicar de Moravița și hirotonit episcop de patriarhul Gherman. În mai 1975, a fost ales episcop de Niș și întronizat în Catedrala "Sfânta Treime" din Niș pe 15 iunie 1975. A rămas la cârma eparhiei de Niș până în anul 2010.

În data de 22 ianuarie 2010, a fost ales patriarh al Bisericii Ortodoxe Sârbe, după moartea patriarhului Pavle. A fost unul dintre cei trei candidați cu cele mai multe voturi dintre cei 45 de episcopi eligibili ai Bisericii Ortodoxe Sârbe, împreună cu fostul , Amfilohie al Muntenegrului și Irineu (Bulović) de Bačka. A fost întronizat pe 23 ianuarie 2010 în Catedrala "Sf. Mihail" din Belgrad.

Noul patriarh Irineu era considerat, atât în țară cât și peste hotare, ca un tradiționalist moderat, deschis dialogului interreligios.

A decedat în data de 20 noiembrie 2020, la vârsta de 90 de ani, la Belgrad, în urma infecției cu COVID-19.

Note

Nașteri în 1930
Nașteri pe 28 august
Decese în 2020
Decese pe 20 noiembrie
Episcopi ortodocși sârbi
Decese cauzate de pandemia de coronaviroză (COVID-19)

Patriarhul Irineu


Miguel Mario Díaz-Canel Bermúdez (, * 20. April 1960 in Falcón, Placetas) ist ein kubanischer Politiker und seit dem 19. April 2018 Präsident des Staats- und des Ministerrats der Republik Kuba. Seit dem 10. Oktober 2019 ist er Staatspräsident der Republik Kuba und seit dem 19. April 2021 außerdem Erster Sekretär der Kommunistischen Partei Kubas (PCC), beides als direkter Nachfolger von Raúl Castro.

Leben

Herkunft, Ausbildung und Studium
Díaz-Canel schloss 1982 sein Studium als Elektronikingenieur ab und arbeitete bis 1985 als Funk-Spezialist bei den kubanischen Streitkräften, wo er den Rang eines Oberstleutnants (Teniente Coronel) innehat. Ab April 1985 unterrichtete er an der Universidad Central "Marta Abreu" de Las Villas (UCLV) in Santa Clara. Neben seiner Lehrtätigkeit arbeitete er bis 1987 hauptamtlich für die Nachwuchsorganisation der Kommunistischen Partei, die Unión de Jóvenes Comunistas (UJC).

In den 1980er Jahren trug er seine damals noch blonden Haare lang, hörte Rockmusik und unterstützte den Erhalt eines Nachtklubs für Künstler, Rocker, Bohemiens und Transvestiten, was in Kuba als verdächtig galt.

Zwischen 1987 und 1989 erfüllte er internationalistische Missionen in Nicaragua, wo er politischer Kommissar der UJC-Sektion von MINFAR war. Als er zurückkehrte, wurde er Leiter der Union der jungen Kommunisten (UJC) in der Provinz Villa Clara. Er wurde zum Mitglied des Nationalkomitees der UJC und 1991 zum Mitglied des Zentralkomitees der Kommunistischen Partei Kubas gewählt. 1993 wurde er zum zweiten Sekretär des Nationalkomitees der UJC ernannt.

Politische Karriere bis zur Präsidentschaft
1993 wurde er Mitglied des Provinzkomitees der PCC in Villa Clara und 1994 zu dessen Erstem Sekretär gewählt, dem höchsten öffentlichen Amt auf regionaler Ebene. Unter seiner Führung wurde in der Provinz Villa Clara ein für kubanische Verhältnisse besonders tolerantes Kulturleben ermöglicht. Im Unterschied zu anderen Provinzfunktionären trug er damals oft T-Shirts und fuhr zudem lange mit dem Fahrrad zur Arbeit, bis ihm die Partei dies aus Sicherheitsgründen untersagte. 2003 wechselte er von Villa Clara in die Provinz Holguín, wo er ebenfalls den Posten des Ersten Parteisekretärs und damit den Regierungsvorsitz übernahm. Noch im selben Jahr wurde er auf Vorschlag Raúl Castros mit 43 Jahren als bisher jüngster Politiker ins Politbüro gewählt, das höchste Gremium der Partei, das aktuell 14 Mitglieder umfasst. Im Mai 2009 wurde er Minister für Hochschulbildung. Am 22. März 2012 gab er diesen Posten auf, um seine neue Position als Vizepräsident des Ministerrats aufnehmen zu können.

In der kubanischen Staatsführung waren seit 1959 maßgeblich dieselben, überwiegend in den 1920er Jahren geborenen ehemaligen Guerillakämpfer vertreten. Während der Präsidentschaft Raúl Castros gelangten weitere Angehörige des Militärs in hohe politische Ämter. Demgegenüber gehörte Díaz-Canel neben Marino Murillo zur jüngeren Generation erfolgreicher Parteikader. Wie die übrigen jüngeren Kader stand er innerhalb der streng hierarchisch organisierten politischen Ordnung für absolute Treue zur Staats- und Parteiführung. Díaz-Canels Aufstieg verlief schrittweise und stetig, wohingegen die politischen Karrieren mehrerer seiner früheren Vorstandskollegen des kommunistischen Jugendverbands nach zwischenzeitlicher Prominenz unrühmlich endeten, darunter die von Roberto Robaina, Otto Rivero, Carlos Valenciaga und Felipe Pérez Roque. Laut Berichten ausländischer Medien gehörte Díaz-Canel 2002 zu den Belastungszeugen gegen den in Ungnade gefallenen Außenminister Robaina und trat neben weiteren ehemaligen Mitarbeitern in einer rund zweistündigen Videodokumentation auf, die von der Parteiführung ausschließlich Parteikadern zum Beleg der Verfehlungen des entlassenen Funktionärs vorgeführt wurde. Im folgenden Jahr erfolgte dann Canels Berufung ins Politbüro.

Auf dem VI. Parteitag der PCC im April 2011 stellte Díaz-Canel dem Plenum den Beschlussentwurf zum zuvor von Staats- und Parteichef Raúl Castro vorgetragenen Hauptbericht vor. Diese prominente Rolle wurde als ein Zeichen seines Aufstiegs in der Parteihierarchie gewertet. Neben seiner exekutiven Position und seinen Parteiämtern vertritt Díaz-Canel den Wahlbezirk Holguín als Abgeordneter im nationalen Parlament, der Asamblea Nacional del Poder Popular.

Im Februar 2013 wurde Díaz-Canel als Nachfolger des 82-jährigen José Ramón Machado Ventura zum Ersten Vizepräsidenten des Staatsrates und damit zu Kubas "Nummer Zwei" nach Raúl Castro ernannt. Seit seiner Wahl zum Vorsitzenden der PCC (Erster Sekretär) im April 2021 auf dem 8. Parteitag der Kommunistischen Partei Kubas besitzt er die volle Macht im Staat.

Präsidentschaft

Díaz-Canel wurde am 19. April 2018 vom Parlament zum Nachfolger Raúl Castros als Präsident des Staats- und Ministerrats gewählt. Er ist damit der erste nach der Revolution geborene Präsident Kubas. Jedoch hat er zumindest vorerst nicht die Machtfülle der Castro-Brüder bekommen: Raúl blieb Chef der Kommunistischen Partei, der laut Verfassung die Führungsrolle im Staat zukommt. Stattdessen wird er laut Politikwissenschaftler Bert Hoffmann als "blasser technokratischer Parteikader" wahrgenommen. Er steht für maximale Kontinuität der bisherigen Machtelite, sei es auch auf Kosten der wirtschaftlichen und gesellschaftlichen Entwicklung.

Nach seiner Wahl zum Präsidenten des Staats- und Ministerrats erklärte er in seiner ersten Rede vor der Nationalversammlung: "Ich übernehme die Verantwortung, für die ich gewählt wurde, mit der Überzeugung, dass alle Kubaner dem Erbe des Oberbefehlshabers Fidel Castro treu bleiben werden", und betonte, den sozialistischen Weg verteidigen und perfektionieren zu wollen. Angesichts der schwierigen Wirtschaftslage sowie der unter Raúl angestoßenen, aber nur zum Teil umgesetzten Reformen bleibt jedoch der Druck groß, dass die Regierung Díaz-Canel weitere Veränderungen angehen muss.

Im April 2019 trat in Kuba die neue Verfassung in Kraft, nach der es erstmals seit 1976 wieder einen kubanischen Staatspräsidenten gibt. Am 10. Oktober 2019 wurde Miguel Díaz-Canel daraufhin zum Staatspräsidenten Kubas gewählt.

In der konstituierenden Sitzung der neu gewählten Nationalversammlung wurde er am 19. April 2023 für eine weitere fünfjährige Amtszeit gewählt. Als große Herausforderungen seiner zweiten Amtszeit werden die Inflation und die Versorgung der Insel mit Medikamenten, Nahrungsmitteln und Elektrizität genannt.

Privatleben
Miguel Díaz-Canel ist in zweiter Ehe mit der Kulturwissenschaftlerin und Tourismusfunktionärin Lis Cuesta Peraza verheiratet. Aus erster Ehe mit der Zahnärztin Marta Villanueva hat er zwei erwachsene Kinder.

Literatur

Weblinks

 Miguel Mario Díaz-Canel Bermúdez – Kurzlebenslauf auf der Webseite der Kommunistischen Partei Kubas (spanisch)
 Marco Wermann: Cuba's Next President-In-Waiting (mit Audio, 4:14 Min.), Interview auf PRI.org mit Peter Kornbluh über Díaz-Canel (englisch)

Einzelnachweise

Amtierendes Staatsoberhaupt
Präsident (Kuba)
Abgeordneter (Kuba)
PCC-Mitglied
Kubaner
Geboren 1960
Mann

Miguel Díaz-Canel


Pir Sultan Abdal, 1973 yılında yayınlanan Ruhi Su albümüdür.

Deyişler
Albümde 11 deyiş bulunmaktadır:
 Bulunmaz (Çıktım Yücesine)
 Gel (Gam Elinden Benim)
 Divan (Şem'i Baba'dan)
 Beni (Şu Kanlı Zalimin)
 Ben De Şu Dünyaya
 Olasın (Gel Benim Derdime)
 Gelin Canlar Bir Olalım
 Ali'm Ne Yatarsın Günlerin Geldi
 Sordum Sarı Çiğdeme
 Ağıt (Dün Gece Seyrimde)
 Yürü Bre Hızır Paşa

Ruhi Su albümleri
1973 albümleri

Pir Sultan Abdal (albüm)


An Sagittaria sprucei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Marc Micheli. An Sagittaria sprucei in nahilalakip ha genus nga Sagittaria, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sagittaria

Sagittaria sprucei


The anti-twister or antitwister mechanism is a method of connecting a flexible link between two objects, one of which is rotating with respect to the other, in a way that prevents the link from becoming twisted. The link could be an electrical cable or a flexible conduit.

This mechanism is intended as an alternative to the usual method of supplying electric power to a rotating device, the use of slip rings. The slip rings are attached to one part of the machine, and a set of fine metal brushes are attached to the other part. The brushes are kept in sliding contact with the slip rings, providing an electrical path between the two parts while allowing the parts to rotate about each other.

However, this presents problems with smaller devices. Whereas with large devices minor fluctuations in the power provided through the brush mechanism are inconsequential, in the case of tiny electronic components, the brushing introduces unacceptable levels of noise in the stream of power supplied. Therefore, a smoother means of power delivery is needed.

A device designed and patented in 1971 by Dale A. Adams and reported in The Amateur Scientist in December 1975, solves this problem with a rotating disk above a base from which a cable extends up, over, and onto the top of the disk. As the disk rotates the plane of this cable is rotated at exactly half the rate of the disk so the cable experiences no net twisting.

What makes the device possible is the peculiar connectivity of the space of 3D rotations, as discovered by P. A. M. Dirac and illustrated in his Plate trick (also known as the string trick or belt trick). Its covering Spin(3) group can be represented by unit quaternions, also known as versors.

See also
Quaternions and spatial rotation
Candle dance

References

External links

 An anti-twist mechanism made with LEGO

Electrical generators
Mechanisms (engineering)
Spinors

Anti-twister mechanism


Glazba u 1992. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.
  Nirvana – Nevermind Tour, 1991. – 1992.
 Blur, Dinosaur Jr., My Bloody Valentine, and The Jesus and Mary Chain – Rollercoaster Tour, 1992.
 Guns N' Roses and Metallica – Stadium Tour, 1992.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:
 Dječja Pjesma Eurovizije:

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
 22. srpnja – Selena Gomez, američka pjevačica i glumica
 20. kolovoza – Demi Lovato, američka pjevačica i glumica
 22. listopada – 21 Savage, američki reper
 23. studenog – Miley Cyrus, američka pjevačica i glumica

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Hrvatska

Dora

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 4. lipnja – Dino Jelusić

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

1992.
Godine 20. stoljeća

Glazba u 1992.


Cas Cay je nerazvijeni otok površine 0,2 km2 južno od Red Hooka na istočnoj strani Saint Thomasa na Američkim Djevičanskim otocima. Pod zaštitom je Ministarstva prirodnih resursa. Trajekti ovdje polaze iz marine Compass Point, istočno od Nadira.

Opis
Cas Cay je tropski otok koji ima stotinu stopa visoko brdo s vrstama ptica kao što su Phaethon aethereus i Phaethon lepturus. Također je dom endemskih biljnih vrsta kao što su orhideje, tabebuia, gumbo-limbos, kao i Coccoloba uvifera, Hippomane mancinella i brojne mangrove. Dom je guštera iz porodice Dactyloidae, roda Ameiva i gekoni. Na otoku je također velika gustoća štakora (Rattus rattus). Ima lagunu mangrova i jedno je od najvećih područja mangrova na Djevičanskim otocima. Osim ekosustava mangrova, utočišta divljih životinja, prirodnog vrtloga i puhala, mnogi posjećuju otok zbog rekreacijskih aktivnosti kao što su ronjenje s disalicom, ronjenje s bocama, vožnja kajakom i promatranje ptica. Obližnji morski rezervat i utočište za divlje životinje Cas Cay-Mangrove Lagoon nalazi se u zaljevu Jersey, neposredno sjeverno od Cas Caya.

Važno područje za ptice
Područje površine 225 ha, koje obuhvaća Cas Cay, susjedne otoke Bovoni Cay i Patricia Cay, zajedno s morskim rezervatom Mangrove Lagoon, BirdLife International je prepoznao kao važno područje za ptice (IBA) jer podržava populacije Eulampis holosericeus, Orthorhyncus cristatus, Margarops fuscatus i Loxigilla noctis.

Izvori

Otoci Američkih Djevičanskih otoka

Cas Cay


Carlephyton, rod kozlačevki smješten u tribus Arophyteae, dio je potporodice Aroideae. . Pripada mu četiri priznate vrste madagaskarskih endema.

Vrste roda Carlephyton su gomoljasti geofiti tropski listopadnih šuma, na vapnencu ili bazaltu i po pukotinama stijena.

Vrste
 Carlephyton darainense Bogner & Nusb.
 Carlephyton diegoense Bogner
 Carlephyton glaucophyllum Bogner
 Carlephyton madagascariense Jum.

Sinonimi

Izvori

Arophyteae

Carlephyton


ශංකර්–එහ්සාන්–ලෝයි () is an Indian musical trio consisting of ශංකර් මහාදේවන්, එහ්සාන් නූරානි සහ ලෝයි මෙන්ඩොන්සා. They have composed music for over 50 soundtracks across five languages - Hindi, Tamil, Telugu, Marathi and English.  Amongst the most critically acclaimed Indian musicians, the trio have won numerous awards, including National Film Award (India), Filmfare Awards, IIFA Awards. They are often referred to as the "Amar Akbar Anthony" of the Hindi film music industry.

References

External links

 Official Website
 Shankar-Ehsaan-Loy Youtube Channel

Filmfare Awards winners
Indian film score composers
Indian musical trios
Tamil film score composers
ජීවමාන ජනයා
Best Music Direction National Film Award winners
Tamil musicians
Indian male composers
Indian musical theatre composers
Telugu film score composers
Indian rock music groups
Musical groups established in 1997
Jingle composers
Male film score composers
Year of birth missing (living people)

ශංකර්–එහ්සාන්–ලෝයි


Mliječni proizvod hrana je proizvedena od mlijeka. Proizvodni pogon za preradu mlijeka naziva se mljekara ili tvornica mliječnih proizvoda. Mlijeko se obično dobiva od krava, ali također i od koza, ovaca i sl., koje se može prerađivati na licu mjesta ili transportirati u tvornicu mlijeka za preradu i eventualnu prodaju na veliko ili malo. Na piramidi pravilne prehrane mlijeko i mliječni proizvodi nalaze se na istoj razini kao meso, riba i jaja, a preporuka je da se konzumira 2-3 mliječna obroka dnevno.

Ovo je popis mliječnih proizvoda:

Galerija

Izvori

Mlijeko
Mliječni proizvodi

Popis mliječnih proizvoda


ديك نانينغا  مواليد 17 يناير 1949 في خرونينغن - الوفاة 21 يوليو 2015، كان لاعب كرة قدم هولندي كان يلعب كلاعب وسط. سبق له أن لعب في كأس العالم لكرة القدم مع منتخب بلاده.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هونغ كونغ
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص يعانون من اضطرابات الوعي
رياضيون من مدينة غرونينغن
رياضيون هولنديون مغتربون في هونغ كونغ
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو دوري هونغ كونغ لكرة القدم
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كرة قدم مغتربون في هونغ كونغ
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو كرة قدم هولنديون مغتربون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبو نادي رودا
لاعبو نادي فيندام
لاعبو نادي ماستريخت
مواليد 1949
هولنديون مبتورو الأطراف
وفيات 2015
لاعبو كرة قدم من مدينة غرونينغن

ديك نانينغا


The James W. Dalton Highway, usually referred to as the Dalton Highway (and signed as Alaska Route 11), is a  road in Alaska. It begins at the Elliott Highway, north of Fairbanks, and ends at Deadhorse (an unincorporated community within the CDP of Prudhoe Bay) near the Arctic Ocean and the Prudhoe Bay Oil Fields. Once called the North Slope Haul Road (a name by which it is still sometimes known), it was built as a supply road to support the Trans-Alaska Pipeline System in 1974.  It is named after James Dalton, a lifelong Alaskan and an engineer who supervised construction of the Distant Early Warning Line in Alaska and, as an expert in Arctic engineering, served as a consultant in early oil exploration in northern Alaska. It is also the subject of the second episode of America's Toughest Jobs and the first episode of the BBC's World's Most Dangerous Roads.

History
In 1966, Governor Walter J. Hickel opened the North Slope to oil extraction. To improve access to the oil fields, a 400-mile winter road was planned between Livengood and Prudhoe Bay. Construction started in November 1968, and the "Walter J. Hickel Highway" was completed by March 1969. Due to poor engineering, the construction of the road exposed the underlying permafrost to thawing, and the road was abandoned by April of that year. Maintenance was not performed as the route was farther west than the planned Trans-Alaska Pipeline System.

Following the failure of the Hickel Highway, oil companies still needed a route to the North Slope. The Alyeska Pipeline Service Company funded what would be the first stretch of the Dalton Highway from Livengood to the Yukon River in 1969.

Delays to the construction of the Trans-Alaska Pipeline System, and therefore the road, meant that work on it did not resume until April 29, 1974. Within 5 months, 390 miles of the road were built and construction was finished. The pipeline would not be completed until 1977. It was initially known as the "Wales Highway".

In 1979, Alyeska turned over control of the road to the state of Alaska, who gave it the official name of "James W. Dalton Highway". In 1981, the highway was opened to the public up to Disaster Creek at mile 211. In 1994, the public was allowed access to the entire length of the highway.

Route description
The highway, which directly parallels the pipeline, is one of the most isolated roads in the United States. There are only three towns along the route: Coldfoot (pop 34) at Mile 175, Wiseman (pop 12) at Mile 188, and Deadhorse (25 permanent residents, 3,500–5,000 or more seasonal residents depending on oil production) at the end of the highway at Mile 414.  Fuel is available at the E. L. Patton Yukon River Bridge (Mile 56), as well as Coldfoot and Deadhorse. Two other settlements, Prospect Creek and Galbraith Lake, are uninhabited except for campers and other short-term residents.

The road itself is mostly gravel, very primitive in places, and small vehicle and motorcycle travel carries significant risk.  The nearest medical facilities are in Fairbanks and Deadhorse.  Anyone embarking on a journey on the Dalton is encouraged to bring survival gear.

Despite its remoteness, the Dalton Highway carries a good amount of truck traffic through to Prudhoe Bay: about 160 trucks daily in the summer months and 250 trucks daily in the winter. The highway comes to within a few miles of the Arctic Ocean. Beyond the highway's terminus at Deadhorse are private roads owned by oil companies, which are restricted to authorized vehicles only.  There are, however, commercial tours that take people to the Arctic Ocean. All vehicles must take extreme precaution when driving on the road, and drive with headlights on at all times.  There are quite a few steep grades (up to 12%) along the route, as well.

As of July 2013,  of the highway are paved, in several sections, between the following mileages: 19 and 24; 37 and 50; 91 and 111; 113 and 197; 257 and 261; 344 and 352; and 356 and 361.

Truckers on the Dalton have given their own names to its various features, including: Taps, The Shelf, Franklin Bluffs, Oil Spill Hill, Beaver Slide, Surprise Rise, Sand Hill, Ice Cut, Gobbler's Knob, Finger Mountain, Oh Shit Corner, and the Roller Coaster. The road reaches its highest elevation as it crosses the Brooks Range at Atigun Pass, 4,739 feet (1,444 m).

The highway is the featured road on the third, fourth, fifth and sixth seasons of the History reality television series Ice Road Truckers, which aired May 31, 2009, to present. It is also the subject of the second episode of America's Toughest Jobs and the first episode of the BBC's World's Most Dangerous Roads featuring Charley Boorman and Sue Perkins. Polar bears are known to traverse the Arctic region of Alaska and can be seen wandering the outskirts of Deadhorse at the terminus of the Dalton Highway.

Floodings of the Sagavanirktok River, combined with melting of nearby ice roads under warmer climatic conditions have forced weeks-long closures of the road and the need for significant repairs, costing several million US dollars.

Major intersections and other features

Gallery

See also

 List of Alaska Routes
 Dempster Highway - Only other all-purpose road to go past the Arctic Circle in North America

References

External links

 BLM Alaska: Dalton Highway
 Bureau of Land Management 2011 Dalton Visitor Guide (24 pages)
 History Channel's "Ice Road Truckers" (Season Three)

State highways in Alaska
Transportation in North Slope Borough, Alaska
Transportation in Unorganized Borough, Alaska
Brooks Range
Roads within the Arctic Circle

Dalton Highway


An Comanthera xeranthemoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Gustav Heinrich von Bongard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni L.R.Parra och Ana Maria Giulietti. An Comanthera xeranthemoides in nahilalakip ha genus nga Comanthera, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. x. strigillosa
 C. x. xeranthemoides

Mga kasarigan

Comanthera

Comanthera xeranthemoides


Geraldine Ann "Geri" Jewell (née le ) est une actrice américaine, humoriste, consultante en diversité et conférencière de motivation, connue pour ses rôles dans la comédie des années 1980 Drôle de vie et dans les années 2000 dans Deadwood. Elle est connue pour être l'une des premières personnes à participer à une comédie de serie télévisée avec paralysie cérébrale, et elle aide à défendre les intérêts des personnes handicapées tout au long de sa carrière. Elle est également une défenseuse de la communauté LGBT depuis qu'elle a affiché publiquement son homosexualité dans son autobiographie en 2011.

Biographie
Originaire de Buffalo, New York, Jewell est l'enfant de Olga et Jack Jewell. Elle a deux frères, David et Fred; sa sœur Gloria est décédée en 2016.
En raison d'un accident de voiture, la mère de Jewell qui était enceinte lui a donnée naissance trois mois trop tôt. Ce qui lui cause une paralysie cérébrale diagnostiqué à l'âge de dix-huit mois. En grandissant, les parents de Jewell sont déterminés à ne pas l'élever différemment du reste de leurs enfants, de peur qu'elle ne pense qu'elle n'est pas aussi capable que ses frères et sœurs. Geri dit qu'elle est reconnaissante qu'ils l'aient encouragée à poursuivre ses passions.

Après son diagnostic de paralysie cérébrale, Jewell et sa famille déménage dans le comté d'Orange, en Californie, afin qu'elle ait accès à de meilleurs soins ainsi qu'à des écoles qui peuvent répondre à ses besoins. Jewell fréquente une école privée pour enfants atteints de paralysie cérébrale et y reste jusqu'à la première année. Après la première année, elle suit un programme d'éducation spéciale dans une école publique, où elle est victime de discrimination. Jewell décrit sa vie scolaire comme solitaire ; elle dit qu'elle n'a jamais eu de meilleure amie en grandissant et qu'elle n'a jamais été en mesure de mettre en pratique ses compétences sociales. Geri explique que cela l'a amenée à être émotionnellement immature pour son âge. Cependant, elle affirmé que, dans l'ensemble, elle a eu une bonne enfance grâce à ses parents et à ses enseignants qui croyaient en elle et encourageaient son talent pour la comédie.

Jewell est inspirée par Carol Burnett à qui elle écrit une lettre alors qu'elle n'a que treize ans. Elle lui demande conseil puisqu'elle veux elle aussi être une actrice comique. Burnett lui écrit : « continuer à mettre un pied devant l'autre jusqu'à ce qu'elle arrive là où elle veut aller », ce que Jewell fait. Plus tard dans sa vie, Jewell va avec une amie voir Carol Burnett se produire. Elle s'assoie au premier rang et peut enfin rencontré son idole d'enfance.

Bien qu'elle  s'intéressée toujours aux arts, Jewell étudie dans un 1er temps la comptabilité et la psychologie à l'université avant de s'engager dans le théâtre. Jewell va dans deux collèges juniors différents, Cypress College, puis Fullerton College. C'est au Fullerton College que Geri se lie d'amitié avec Alex Valdez, un comédien aveugle, qui l'encourage à aller au Comedy Store. Jewell déclare que mûrir émotionnellement était l'une de ses réalisations les plus difficiles. Après avoir abandonné l'université, Jewell commence à travailler comme stand-up comic au Comedy Store en 1978.

Drôle de vie

En 1980, Jewell se voit offrir un rôle dans Drôle de vie. La série est un spin-off de Arnold et Willy, qui met en vedette Edna Garrett, la femme de ménage de la maison Drummond. Garrett est inscrit dans la nouvelle série en tant que mère au foyer, et plus tard diététiste, à l'école fictive d'Eastland. Jewell est apparu pour la première fois lors de la deuxième saison de la série. Son rôle de Geri Tyler, la cousine de Blair, était révolutionnaire. Elle a été la première actrice handicapée à jouer un rôle récurrent dans une série télévisée. Elle a été sur Drôle de vie pendant douze épisodes et son contrat a pris fin en 1984. Non seulement Jewell est licenciée de Drôle de vie , mais son directeur de l'époque est également arrêté pour détournement de fonds et fraude en valeurs mobilières. Jewell est fauché et sans travail. Dans sa première autobiographie, Geri, publiée en 1984, Jewell a écrit sur la situation, « … J'avais un manager qui était un escroc. Les gens de ma vie me manipulaient et profitaient de moi. Alors Drôle de vie  n'a pas renouvelé mon contrat. Des années plus tard, ils m'ont offert un épisode au cours de la cinquième saison, et mon nouveau manager, Richard Lippin, qui essayait de corriger toutes les erreurs du manager précédent, l'a refusé. Il pensait qu'après tout ce que j'avais fait pour Drôle de vie, c'était une gifle qu'ils ne m'offriraient qu'un seul épisode. Si je l'avais eu à ma façon, je l'aurais accepté de toute façon. Mais je ne le blâme pas, parce qu'il avait raison. Le problème était qu'il pensait que j'étais indispensable, et ils ne l'ont pas fait. Il pensait qu'ils reviendraient avec quelque chose de mieux. Et - oups ! - ils ne l'ont jamais fait. Il m'a dit de ne pas m'en inquiéter, que j'allais trouver un autre travail parce que j'étais très talentueux, et j'ai été la première personne handicapée à innover dans une série. »

Après Drôle de vie

Les années qui ont immédiatement suivi ont été sombres pour Jewell et notamment à cause de sa dépendance aux somnifères. Une biographie à son sujet écrite par Stewart Weiner, également intitulée Geri, est publiée sans son autorisation.

On demande à Jewell de parler à la Maison Blanche de son handicap en 1985. Elle commence son discours : « L'amour et la peur ne peuvent exister en même temps. L'un ne peut exister en présence de l'autre... [les gens] ne naissent pas dans le monde avec des préjugés ; les préjugés sont un comportement appris. La peur est ce qui nous empêche d'aimer véritablement ». Jewell dit au public de la Maison Blanche de faire face d'abord à leurs peurs et à leurs incertitudes afin d'aimer les autres. Ce discours l'a amenée à son prochain chapitre en tant que conférencière motivante.

En 1986, Jewell déclare que son nouveau rôle de défenseuse des personnes handicapées lui permettait de recoller les morceaux de sa vie et de trouver un but. Elle connait également du succès en tant que consultante auprès de Fortune 500 avec la création de meilleurs aménagements et d'une culture plus inclusive pour la main-d'œuvre handicapée.

En 2011, Jewell publie son autobiographie, I'm Walking As Straight As I Can: Transcending Disability in Hollywood and Beyond, qui  par la suite remporte un Golden Halo Award 2013 et le UCP Life Without Limits Award 2013. Elle parle de la frustration d'être constamment choisie uniquement pour son handicap. Bien que la représentation soit importante, a-t-elle dit, elle aurait aimé qu'Hollywood la voie comme une actrice qui pourrait jouer des rôles qui ne sont pas spécifiquement écrits pour une personne atteinte de paralysie cérébrale. Elle écrit également au sujet de son divorce en 2002 avec son mari Richard Pimentel et s'affirme publiquement en tant que lesbienne. Le titre, I'm Walking as Straight as I Can, faisait référence à la fois à sa paralysie cérébrale et à son orientation sexuelle.

Deadwood
Jewell apparait en tant que personnage récurrent dans la série Deadwood de HBO de 2004 à 2006 et en 2009 dans le film suite.

Dans une interview accordée à Adrienne Faillace pour la Television, Jewell explique comment elle a co-créé son personnage sur Deadwood avec le réalisateur David Milch. Jewell décrit sa première rencontre avec Milch et ses écrivains, et comment, après leur réunion, Milch lui demande « d'oublier tout ce qui s'était passé ». Quand Milch lui dit cela, Jewell dit qu'elle croyait qu'elle n'était plus prise pour le rôle. Mais il l'a surprise, car il voulait qu'elle lui parle de ses idées sur le personnage et qu'elle lui dise ce qu'elle voyait avec précision pour une personne atteinte de paralysie cérébrale au XIXe siècle. Elle a dit qu'elle appréciait son respect pour ses talents d'écrivaine et d'actrice.

Récompenses
Jewell a reçu de nombreux prix, y compris le Founders Award de 1992, le Independent Living Legacy Award 2005 et un National Rehabilitation Hospital Victory Award (en 2006). Jewell est également récompensé par un Emmy Award pour son rôle dans la série à succès de HBO, Deadwood. La dernière autobiographie de Jewell, I'm Walking as Straight as I Can, a reçu le Gold Award 2012 des Independent Publishers. De plus, Jewel reçoit également le Golden Halo Award 2013 et le UCP Life Without Limits Award 2013.

Filmographie

Au cinéma

1981   Nice Dreams	dans le rôle d'une patiente.
1991	Wisecracks	dans son propre rôle.
2006	The Night of the White Pants dans le rôle de Tante Lolly
2012	Pie Head: A Kinda' True Story Film	 dans le rôle de Mme. Funker
2019	Deadwood, le film dans le rôle de Jewel
2019	Carol of the Bells dans le rôle de	Gloria

A la télévision
1980 : The Righteous Apples dans le rôle de Terry	Épisode: "L'amour A Deux Pieds Gauches"
1980-1984 : Drôle de vie dans le rôle de Geri Tyler	12 épisodes
1982 : I Love Liberty	dans son propre rôle
1982 : Two of a Kind dans le rôle d'Irène
1985 : Sesame Street dans son propre rôle	Épisode 2065
1989 : The New Lassie dans le rôle du Dr. Rita François	Épisode: "Slumber Party"
1990 : 21 Jump Street dans le rôle de Rebecca Scanlon	Épisode: "Tends inachevés"
2004 : Les Feux de l'amour dans le rôle de Rose	9 épisodes
2004-2006 : Deadwood (VF:Annie Le Youdec) dans le rôle de Jewel	23 épisodes
2005 : La Vie avant tout dans le rôle de Holly	Épisode: "Promising Treatment"
2012 : Alcatraz dans le rôle de Geri Tiller	Épisode: "Cal Sweeney"
2014 : Glee dans le rôle d'une productrice de télévision	Épisode: "Le plan de secours"

Livres
 Jewell, Geri; Stewart Weiner (1984). Geri. New York: Demain. .
 Jewell, Geri (2011). Je marche aussi droit que je peux. Toronto: ECW Press. .

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1956
Actrice américaine de cinéma
Naissance à Buffalo (New York)

Geri Jewell


Aad van Hardeveld (Baarn, 11. september 1930 – Huizen, 16. januar 2017) var en nederlandsk atlet, der skabte furore i sprint. I 1953, 1954 og 1955, han var nederlandsk mester i 200 m.

Sprintere fra Holland

Aad van Hardeveld


Napoléon Eugène Bonaparte, poznat i kao Luj Napoleon (Pariz, 16. ožujka 1856. – KwaZulu-Natal, 1. lipnja 1879.), francuski carski princ; jedini sin i nasljednik francuskog cara Napoleona III., nećaka cara Napoleona I. Nakon očeve smrti 1873. godine, bonapartisti su ga proglasili za nasljednika carskog prijestolja pod imenom Napoleon IV.

Rodio se kao jedino dijete oca Napoleona III. i majke Eugénie de Montijo. Sudjelovao je u francusko-pruskom ratu te je nakon očeva poraza u bitci kod Sedana 1870. godine, bio prisiljen napustiti Francusku i nastaniti se s obitelji u Velikoj Britaniji. Poslije očeve smrti, tri godine kasnije, postao je starješina dinastije Bonaparte i kandidat za carsku krunu.

U veljači 1879. godine, krenuo je kao britanski časnik u južnu Afriku, gdje je sudjelovao u britanskom ratu protiv Zulu plemena. Poginuo je tijekom jednog sukoba početkom lipnja iste godine, čime je nestala posljednja ozbiljnija nada za restauraciju dinastije Bonaparte u Francuskoj.

Vanjske poveznice

 Luj Napoleon, francuski princ - Britannica Online
 Napoleon Eugene Louis Jean Joseph Bonaparte, Prince Imperial (1856-1879) - napoleon.org
 Rođen Napoleon IV. – jedini sin posljednjeg francuskog cara – 1856. - povijest.hr

Bonaparte
Životopisi, Francuska

Napoléon Eugène Bonaparte


La Fourche () is a station of the Paris Métro, serving Line 13.

Location
The station is at the heart of a junction in two branches of line 13: the Asnières - Gennevilliers branch and the Saint-Denis branch. The first remains in a two-lane tunnel from the common trunk. On the other hand, the second is doubled: towards Saint-Denis, it leaves the double track just after the La Fourche station and finds the opposite way coming from Saint-Denis before the Guy Môquet station ; in the other direction, towards Châtillon, the track coming from Saint-Denis separates before La Fourche and passes under the double-track tunnel of the Asnières branch to serve a platform in a station located below and consisting of a single platform of this unique path; then it joins the double-track tunnel just before Place de Clichy station.

History
The station opened on 26 February 1911 as part of the Nord-Sud Company's line B from Saint-Lazare to Porte de Saint-Ouen. On 20 January 1912 it became a junction with the opening of the northwesterly branch to Porte de Clichy. On  27 March 1931 line B became line 13 of the Métro.

Its name refers to the place called "La Fourche" which, on the surface, designates the Y-shaped crossroads of Avenue de Saint-Ouen and Avenue de Clichy. At this point, the two branches of line 13 separate.

From the start of its conception, the resort was decorated in the very elaborate style of the Nord-Sud Company. From the 1950s until 2010, the upper station had a metallic bodywork with blue horizontal pillars, illuminated gold advertising frames complemented by blue colored Motte seats. The lower and upper stations were renovated in 2010, restoring, for the latter, the original North-South style.

In 2019, 2,563,103 passengers entered this station which places it in 204th position among metro stations for its attendance out of 302.

Passenger services

Access
The station has only one entrance located on the sidewalk at the corner of Avenue de Clichy and Avenue de Saint-Ouen. A SIEL sign located at the ticket hall indicates to travelers the waiting times allowing them to choose between the two platforms in the direction of Châtillon.

Station layout

Platforms
La Fourche has the particularity of having two stations located one above the other: the first is called the upper station; the second is called the lower station.

The upper station has a platform in the direction of Asnières and Saint-Denis and a platform in the direction of Châtillon-Montrouge served only by trains from Asnières. It is of standard configuration with two platforms separated by the metro tracks. The walls are vertical and the vault is semi-elliptical, characteristic of North-South stations. The tiles and ceramics, completely redone in 2010, takes up the original decoration with advertising frames and the surrounds of the name of the station in brown color, brown geometric designs on the walls and the vault, the name inscribed in white earthenware on a blue background of a small size above the advertising frames and of a very large size between these frames, as well as the directions incorporated in the ceramic on the tunnel exits. The bevelled white earthenware tiles cover the walls, the vault and the tympanums. The lighting is provided by two canopies and the seats, Akiko style, are yellow.

The lower station has a single platform towards Châtillon-Montrouge served only by trains from Saint-Denis. Renovated 2010 at the same time as the upper station, although never having been fitted with a bodywork, it uses the same advertising frames, the same surrounds for the name of the station, the same lighting and the same seats. Being located under the upper station, it has a concrete ceiling, undecorated, supported by vertical walls, unique for a North-South station. It also has on the wall, in front of the platform, several paintings referring to North-South society.

North of La Fourche station and heading south from Guy Môquet, the tracks on the Saint-Denis branch diverge, the northbound track ascending and joining with the tracks from Asnières - Gennevilliers just before reaching the station. The southbound track remains at the same level and enters the station underneath the rest of the tracks. Heading south from the station, the tracks from the upper level platforms descend and the southbound track from the lower level platform joins them just north of the Place de Clichy.

Bus connections
The station is served by lines 21, 54 and 74 and, at night, by lines N15 and N51 of the Noctilien network.

Gallery

See also
List of stations of the Paris Métro

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 17th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 18th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1911
Articles containing video clips

La Fourche station


කෝස්ටා රිකා ජනරජය. මධ්‍යම ඇමරිකාවේ, නිකරගුවා සහ පැනමා යන රටවලට මැදිව පිහිටි රටකි. විශාලත්වය ව.කි.මී. 51,100ක් වන මෙරට, 2007 වසරේ දී ජනයා 4,133,884ක් විසූහ. අගනුවර: සැන් ජොසේ. රජ බස: ස්පාඤ්ඤ බස.

උතුරු ඇමරිකානු රටවල්

කෝස්ට රිකා


Le finte gemelle (título original en italiano; en español, Las gemelas fingidas) es un intermezzo (o farsa) en dos actos con música del compositor Niccolò Piccinni basado en el libreto homónimo de Giuseppe Petrosellini. Se estrenó el 2 de enero de 1771 en el Teatro Valle de Roma, donde cosechó un gran éxito, tanto que fue repuesta en escena en otros teatros italianos y extranjeros (entre los cuales estaban París, Londres, Dresde, Mannheim, Lisboa y San Petersburgo). En París tuvo dos representaciones durante la famosa Querella Piccinni-Gluck: en la 'Académie Royale el 11 de mayo de 1778 y, posteriormente, en el Palacio de Versalles.

Enlaces externos

Óperas de Niccolo Piccinni
Óperas de 1771
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Roma

Le finte gemelle


A Igreja Protestante do Senegal - em francês Église protestante du Sénégal, geralmente abreviada como EPS - é uma denominação reformada no Senegal. Sua sede está localizada em Dacar. É a primeiro denominação protestante e a segunda denominação cristã reconhecida pelo estado, depois da Igreja Católica Romana.

A denominação é conhecida no país pelo seu trabalho social e é convidada pelo estado para eventos como a investidura do Presidente da República, o Dia da Independência ou a cerimónia de Vontade do Chefe de Estado.

História

Em 1863, a Sociedade de Missões Evangélicas de Paris (SMEP), da Igreja Reformada Francesa, iniciou seu trabalho no Senegal. Nos primeiros anos da missão, mais de 25 missionários passaram pelo país, sem que nenhum nacional fosse convertido. Todavia, os missionários serviram aos expatriados presentes no Senegal.

Em 1870, o missionário François Villégier chegou ao país. Em 1873 ocorreu o primeiro batismo de um senegalês, Mademba Casalis Guèye.

Em 1894, a primeira capela foi construída em São Luís (Senegal). Depois que Dacar se tornou a capital do Senegal em 1904, a SMEP colocou um missionário lá em 1906 e, eventualmente, uma igreja foi construída em 1913. Em 1952, a comunidade foi constituída como a Igreja Protestante de Dakar e a diáspora na África Ocidental Francesa com dois pastores - um para servir a comunidade de Dakar e o outro para servir os membros espalhados em outras partes do país.

Nos anos seguintes, a igreja não conseguiu se espalhar no país.

Após a independência do Senegal, em 1960, a igreja voltou a se concentrar na sua expansão. Em 1972, a Igreja Protestante do Senegal (EPS) foi fundada.  Em 1974, foi ordenado o primeiro pastor senegalês da EPS, Samuel Vauvert Dansokho. Em 2010, o segundo pastor nacional foi ordenado, Philippe Jean-Baptiste Mendy. Desde então, a igreja tem ordenado vários senegaleses em diversas funções.

Em 2015, a denominação tinha 1.000 membros, em 4 igrejas e congregações.

Doutrina

A igreja subscreve o Credo dos Apóstolos, Credo Niceno-Constantinopolitano e não permite a ordenação de mulheres.

Relações inter eclesiásticas

A denominação é membro da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas.

Membros do Conselho Mundial de Igrejas
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas
Denominações reformadas continentais no Senegal

Igreja Protestante do Senegal


Hammerschmiede war ein Gemeindeteil der Gemeinde Mönchsroth im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern). Mittlerweile ist der Ort zu einer Wüstung geworden.

Geographie
Die Einöde lag am rechten Rotach-Zufluss Katzenbach, der den unmittelbar westlich gelegenen Sägweiher speiste (früherer Name: Seegweyher). Im Norden lag das Flurgebiet Seegfeld, im Süden Am Seegfeld.

Geschichte
Das Hochgericht und die Grundherrschaft über die Hammerschmiede hatte das oettingen-spielbergische Oberamt Mönchsroth. Die Mühle gehörte zur Realgemeinde Mönchsroth.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Hammerschmiede dem 1809 gebildeten Steuerdistrikt und der im selben Jahr gebildeten Ruralgemeinde Mönchsroth zugeordnet. Sie war Haus Nr. 46 des Ortes Mönchsroth. Heute steht an ihrer Stelle ein Wohngebäude (Römerstraße 15).

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort war evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Oswald und Ägidius (Mönchsroth) gepfarrt. Die Katholiken waren nach St. Margareta (Wilburgstetten) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Mönchsroth
Einzelsiedlung
Wüstung im Landkreis Ansbach
Wüstwerdung im 20. Jahrhundert

Hammerschmiede (Mönchsroth)


ප්‍රබල වර්ණවත් බවක් නොමැති ඕනෑම වර්ණයක් 'අවර්ණයක්' ලෙස නම් වේ. පූර්ණ අවර්ණ ලෙස කළු , සුදු සහ සියළුම අළු පැහැයන් දැක්වෙන අතර 'ආසන්න උදාසීන" වර්ණ වන දුඹුරු පැහැයන් සහ අඳුරු  පැහැයන් ද එම ගණයේ වර්ණ වේ. මෙම වර්ණ ඕනෑම පාටකින් හෝ ඕනෑම ආලෝක තත්වයක තිබිය හැක.

පූර්ණ වර්ණ සුදු හෝ කළු සමග මිශ්‍ර කිරීමෙන්ද මෙම අවර්ණ නැතහොත් උදාසීන වර්ණ සාදා ගත හැකි අතර  අනුපූරක වර්ණ දෙකක් මිශ්‍රකළ ද එම වර්ණ ලැබේ. වර්ණ න්‍යායේදී දැක්වෙන ආකාරයට යාබද වර්ණ සමගින් වැඩි දියුණු කළ හැකි හොඳම වර්ණ වන්නේ මෙම උදාසීන වර්ණවන අතර ඉන් අනතුරුව එම වැඩි දියුණු කළ වර්ණ අනුපූරක වර්ණවල පෙනුමට සමාන වේ. දීප්තිමත් රතුපැහැය අසල අළු වර්ණයක් ඇති නම් එය නිසැකවම කොළ පැහැයට හුරු පැහැයක් ගනී.

කළු සහ සුදු යන පැහැයන් දෙක සෑම වර්ණයක් සමග සංයෝජනය කළ හැකි සුවිශේෂී හැකියාවකින් යුතු පැහැයක් වේ. කළු පැහැයෙන් යම් පැහැයක දීප්තිමත් බව වැඩි කරන අතර සුදු පැහැය ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව ක්‍රියා කරයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Color_theory#Achromatic_colors

අවර්ණ වර්ණ


Zanthoxylum panamense, es una especie de árbol perteneciente a la familia de las rutáceas. Es nativa de Costa Rica, Honduras, Nicaragua y Panamá.

Descripción
Son árboles, que alcanzan un tamaño de 8–12 m de alto, los troncos armados con acúleos, las ramitas ocasionalmente con pocas espinas. Las hojas son alternas e imparipinnadas, de 26-41 cm de largo, rachis terete, con 9-15 folíolos, el ápice obtuso. Las inflorescencias en panículas terminales o subterminales, de 8-16 cm de largo. El fruto en folículos con semillas de 4 mm de largo.

Distribución y hábitat
Es una especie poco común, se encuentra en los bosques húmedos, en la zona atlántica; a una altitud de 100–180 metros, desde el sur de México a Panamá.

Taxonomía
Zanthoxylum panamense fue descrita por Percy Wilson y publicado en Contributions from the United States National Herbarium 20(12): 479, en el año 1922.
Sinonimia
Zanthoxylum jaimei D.M.Porter

Referencias

panamense

Zanthoxylum panamensis


Sky & Telescope este o revistă ilustrată americană lunară, dedicată astronomilor amatori, publicată începând din noiembrie 1941, prin fuziunea a două reviste: The Sky și The Telescope. Sediul său este la Cambridge, Massachusetts.

Note

Legătură externă
 Site oficial

Reviste din Statele Unite ale Americii
Astronomie observațională
Fondări în 1941
Eponime ale asteroizilor

Sky & Telescope


Yuta Inagaki (født 8. januar 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fujieda MYFC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuta Inagaki


HSV-2 Swift is a hybrid catamaran. She was privately owned and operated by Sealift Inc., and was originally built under the JHSV program as a proof of concept. As part of this program, she was directly leased for evaluation from her builders by the United States Navy Military Sealift Command from 2003 to 2013, primarily as a mine countermeasures and sea basing test platform. Later during her official naval career she was mostly used for fleet support and humanitarian partnership missions.

In July 2015, the ship was leased by the United Arab Emirates National Marine Dredging Company and was used to carry aid through the Bab Al Mandab strait. On 1 October 2016, the ship was attacked and damaged off the coast of Yemen by Iranian-backed rebel Houthis, who at the time claimed to have sunk the ship. According to unnamed U.S. Department of Defense officials, the ship was damaged and was being towed to Eritrea. The vessel sustained serious damage to its bow, but remained afloat.

Design and description
The ship is a wave-piercing, aluminum-hulled, commercial catamaran with military enhancements, such as a helicopter flight deck, vehicle deck, small boat and unmanned vehicle launch and recovery capability, and a communications suite. She features a new, modular design, which will allow her to be refitted to support missions without requiring long shipyard periods. While from the front the vessel looks like a trimaran, the center hull does not rest in the water and is not used for buoyancy. As a logistics vessel, the ship does not have water-tight compartments or weapons systems. Propulsion is provided by directional water jets, so the ship does not have propellers or a rudder for steering, and can maneuver in  of water.

The HSV stands for "High Speed Vessel", and her home port while chartered as a MSC vessel was Naval Amphibious Base Little Creek in Norfolk, Virginia. The vessel had two CONMAR crews that typically rotated every three months to keep the ship deployed eleven months per year. The minimum crew size is 35; during her time with the MSC 18 were military with the balance civilian, provided through American Maritime Officers and Seafarers International Union of the United States Merchant Marine. On rare occasion that she was in a United States port, it was usually Naval Station Mayport, Florida, supporting the Fourth Fleet or Charleston, South Carolina, for major maintenance. Rota, Spain, was considered by the crew to be the "Mediterranean home away from home.

Construction and acquisition
The ship was constructed by the Australian shipbuilder Incat in Hobart, Tasmania, and was leased to the U.S. Navy through Bollinger/Incat of Lockport, Louisiana. She was the second catamaran the Navy leased to test new technologies and concepts associated with the Chief of Naval Operations's "Sea Power 21" plan. The contract value for the first year was $21.7 million.

Swift is the fourth Incat-built high-speed wave piercing catamaran to enter military service, following behind , United States Army Vessel (USAV) Theater Support Vessel  and .

US flagged service
The first ship of this class to be used by the Navy, Joint Venture (HSV-X1), proved her military mettle during the 2003 invasion of Iraq as a forward staging platform for Marine Fleet Anti-Terrorism and United States Navy SEAL teams in the shallow waters of Umm Qasr, Iraq. The Navy hoped to build upon lessons learned from Swift and her predecessor, and eventually use the information to create a new class of littoral combat ships.

In the autumn of 2003, while operating with the Fifth Fleet, Swift completed the fastest-ever transit of the northern Great Barrier Reef from Cairns to Booby Island, Australia, averaging slightly over . During flight deck certifications, Swifts crew conducted aircraft recovery while making  during one recovery and had  apparent winds during another recovery.

In November 2003 she began West African Training Cruise-04. She first visited the South African Navy (SAN) base at Durban on 3 November 2003. She then exercised with the SAN and the South African Air Force off Simon's Town in the Western Cape. As of early November 2003, as reported by Jane's Defence Weekly on 19 November 2003, exercises were also planned with Cameroon, Gambia, Ghana, Morocco, Senegal, and Sierra Leone. Swift had embarked a small United States Marine Corps (USMC) detachment for the cruise, 'which will draw on Norway Air-Landed Marine Expeditionary Brigade equipment for the exercises.' The Jane's Defence Weekly story said that Marine reservists will practice with the NALMEB (Norway Air-Landed Marine Expeditionary Brigade) equipment, and the cruise would also be used to evaluate an experimental lightweight ROWPU that was at that time being tested by the USMC warfighting laboratory. The vessel returned in early 2004. In 2004, the United States Navy tested the Australian built Swift in the multinational exercise RIMPAC.

In January 2005, Swift was tapped to provide logistical assistance during the tsunami relief effort in North Sumatra. Swift departed Naval Station Ingleside, Texas, on 3 January 2005. Swift was in Pearl Harbor 15 January 2005, on the way to provide assistance following the tsunami. The ship arrived in Singapore on 30 January 2005, Belawan, Indonesia 3 February 2005 and Sattahip, Thailand, on 7 February 2005.

Prior to arriving in the tsunami affected region, crews were swapped in Pearl Harbor, with Gold crew relieving Blue crew in less than eight hours. Swift embarked a helicopter detachment, and served as a base of operations for two helicopters and their crew for 30 consecutive days at sea. During the operation, Swift sailed for 30 straight days, supported a helicopter detachment and support crew and conducted two underway replenishments.

In 2005, Swift played a major role in Hurricane Katrina relief efforts. With most roads inaccessible along the Gulf Coast, Swift and her crew delivered the necessary supplies by water, traversing the Mississippi River multiple times hauling humanitarian aid between Pensacola, Florida, and New Orleans, Louisiana.

During the 2006 Israel-Lebanon conflict, Swift was used to transport humanitarian assistance materials from Cyprus to Beirut.

Swift departed Naval Station Mayport, Florida, on 25 April 2007, to serve as a Global Fleet Station (GFS). The ship hosted more than 1,000 host nation military and civilian personnel during twelve visits to seven countries such as Belize, Dominican Republic, Guatemala, Honduras, Jamaica, Nicaragua and Panama. In these countries, personnel on board Swift conducted 39,890 hours of subject matter expert exchanges in such areas as leadership, small boat operations, port security and small unit tactics.

The six-month U.S. Navy sponsored GFS deployment tested the Navy's GFS concept, a maritime security cooperation initiative aimed at strengthening global partnerships through training and cooperation activities. Swift transported U.S. military training teams to conduct maritime training with regional civil and maritime services.

During the last half of the deployment, more than  of medical and food supplies were donated through Project Handclasp. Swift hosted numerous dignitaries, including the Prime Minister of Jamaica and U.S. Ambassadors to Panama, Guatemala, Nicaragua, Honduras and Jamaica.

The GFS pilot mission was completed on 30 September 2007, when Swift returned to Naval Station Mayport, Florida.

On 5 May 2010, Swift, along with various embarked Navy and Marine Corps units, departed Naval Station Mayport for a five-month deployment for Southern Partnership Station (SPS) 2010.

While in port, Swift received 140 Project Handclasp pallets and two fire engines. The Wisconsin National Guard State Partnership Program donated the fire engines to Project Handclasp for transportation to Nicaragua, their partner nation.

Project Handclasp is a U.S. Navy program that accepts and transports educational, humanitarian and goodwill material on a space-available basis aboard U.S. Navy ships for distribution to foreign nation recipients.

SPS is an annual deployment of various specialty platforms to the U.S. Southern Command (USSOUTHCOM) area of responsibility (AOR) in the Caribbean and Latin America. The mission's primary goal is information sharing with navies, coast guards, and civilian services throughout the region.

In April 2013, a TIF-25K Tethered Aerostat (unmanned blimp) was tested from the stern of Swift. The aerostat could be positioned  above the vessel for surveillance.

Swift was to be replaced with  when that vessel came into service. Originally chartered in July 2003 as an interim mine warfare command and support ship for "transformational" mine warfare modular mission payload initiatives, the ship had been sent to the Persian Gulf, South Africa, the North Sea, and Hawaii within one year. Other locations included the Gulf of Mexico, Singapore, Thailand, Sicily, Spain, and southern California. As mine demonstration missions wore down, Swift was used in partnership missions, performing extended cruises to Africa, the Caribbean, and Central and South America. The five-year charter was renewed in 2008, and the ship continued to serve until the introduction of Joint High Speed Vessels. Swift ended her service with Military Sealift Command in 2013.

UAE flagged service
Swift returned to Incat at Hobart in July 2013 for refit for sale or charter. As of July 2015 the vessel was reportedly being operated by the UAE's National Marine Dredging Company. The ship was used to carry aid, wounded, and passengers as part of the Saudi-led intervention in Yemen through Bab Al Mandeb strait.

Attack off the coast of Yemen

On 1 October 2016, Iranian-backed rebel Houthis claimed to have attacked and sunk Swift off the Yemeni coast around Bab-el-Mandeb strait. The UAE military reported Swift had been involved in an "incident", but there were no casualties. UAE military reported that Swift was carrying aid when she was attacked and that the ship did not have any military capacity. Saudi Arabia reported that their forces rescued passengers from a damaged UAE ship at dawn on 1 October 2016. There are conflicting reports as to whether she was en route to Aden, a regular destination, or Mokha at the time she was attacked. Unnamed U.S. Defense officials reported that four "shoulder-fired rockets" were used in the attack, but Houthis said it was a C-802/Noor anti-ship missile. According to open source naval analyst and retired Navy Captain Chris Carlson, the shrapnel damage to Swift indicates she was hit by EFP warhead, most likely a C-802.

U.S. Navy destroyers  and , and amphibious transport dock  were dispatched to the area "to ensure that shipping continues unimpeded in the strait and the vicinity." Mason and Ponce were subsequently attacked on 9 October, 12 October and again on 15 October. U.S. Defense officials said that Swift was in tow to Eritrea as of 3 October 2016. Later photographs proved that she was still afloat, albeit heavily damaged, as of 5 October 2016.

Move to Greece
Social media reports showed her afloat in a Greek port in July 2017 with significant damage to the port bow. , Swift 1 is reportedly now owned by Greek ferry company Seajets. In 2018 she renamed Ift.

Gallery

Related developments
HMAS Jervis Bay (AKR-45) (Royal Australian Navy)
HSV-1 Joint Venture (US Navy)

References

External links

 US Navy Fact File - High Speed Vessel, Archived November 2005.
 Military Sealift Command - High-Speed Vessel Swift. Archive as of February 2013.
  - Summary of MSC service of HSV-2 Swift

Mine warfare vessels of the United States Navy
High speed vessels of the United States Navy
Catamarans of the United States Navy
Ships built by Incat
Incat high-speed craft
2003 ships
Experimental ships
Auxiliary ships
Troop ships
Amphibious warfare vessels of Australia
Ships of the Marshall Islands
Maritime incidents in 2016
United Arab Emirates Navy
Ships of the United Arab Emirates Navy
Military operations involving the United Arab Emirates
Military intervention in Yemen
Yemeni Crisis (2011–present)
Military catamarans
Ships of Seajets

HSV-2 Swift