Catherine Sauvage, geboren als Janine Saunier (* 29. Mai 1929 in Nancy; † 20. März 1998 in Bry-sur-Marne (Département Val-de-Marne)), war eine französische Chansonnière und Schauspielerin.

Leben
Janine Saunier, die schon früh vom Theater begeistert war, kam im Jahr 1947 nach Paris, wo sie nach einem früheren Freund den Künstlernamen Sauvage annahm. Sie nahm Schauspielunterricht bei Jean-Louis Barrault und begann in Cabarets wie dem Rose Rouge, L'Écluse,  Quod Libet, Tabou, L'Arlequin und Trois Maillets Chansons zu singen. Im La Huchette lernte sie 1949 Leo Ferré kennen und war fasziniert von seinem Auftritt. Als sie Jacques Canetti vier Jahre später in seinem Caberet Les Trois Baudets engagierte, sang sie Ferrés Chansons wie Monsieur William, Les Amoureux du Havre, Paris canaille, Le Piano du pauvre, L'Ile Saint-Louis, L'Homme und Le Guinche. Mit diesem Vortrag feierte sie auch Erfolge im Olympia und erhielt im Jahr 1954 den Grand Prix du Disque.

Sauvage sagte über ihre Anfangszeit Ende der 1940er bis Anfang der 1950er Jahre in Paris:

Sauvages besonderes Interesse galt der Interpretation anspruchsvoller Texte von Schriftstellern. So hatte sie neben Liedern von Gilles Vigneault, Jean-Roger Caussimon, Félix Leclerc, Georges Dor, Serge Gainsbourg und Jean-Claude Darnal auch Texte von Jacques Prévert, Charles Baudelaire, Bertolt Brecht, Colette, Alfred Jarry, Pierre Mac Orlan, Henri Michaux und Louis Aragon in ihrem Programm. Letzterer sagte über ihren Vortrag seiner Gedichte:  Georges Brassens urteilte über ihren Vortrag:

Nachdem Sauvage 1961 noch einen zweiten Grand Prix du Disque erhalten hatte, trat sie während der Popmusik-Welle, die Frankreich Anfang der 1960er Jahre überschwemmte, in der Hintergrund und arbeitete hauptsächlich als Theaterschauspielerin, ehe sie im Jahr 1968 im Bobino ein Comeback feierte. Im Jahr 1992 nahm sie noch einmal eine Platte zu Ehren Jacques Préverts auf, im Juli 1994 hatte sie in La Rochelle ihren letzten Auftritt, ehe sie vier Jahre später an Krebs starb.

Diskografie (Auswahl)
 1961: Chansons de Louis Aragon
 1961: Chansons de coeur… chansons de tête
 1964: Chansons d'amour et de tendresse, chansons des amours déchirantes
 1966: Chansons françaises du Canada
 1968: Le Bonheur. Catherine Sauvage à Bobino 1968
 1969: Le Miroir aux alouettes
 1969: Chansons libertines
 1970: Larguez les amarres
 1971: Avec le temps
 1992: Colette: Dialogues de bêtes

Filmografie (Auswahl)
 1956: Paris canaille
 1966: Deux heures à tuer
 1977: Kommissar Moulin (Commissaire Moulin, Fernsehserie, 1 Folge)
 1983: La Fiancée qui venait du froid
 1988: Le Miroir aux alouettes

Theater (Auswahl)
 1954: Der gute Mensch von Sezuan von Bertolt Brecht, Regie Roger Planchon, Festival de Lyon, Théâtre de la Comédie Lyon
 1958: Der gute Mensch von Sezuan von Bertolt Brecht, Regie Roger Planchon, Théâtre de la Cité Villeurbanne
 1959: L'Échange von Paul Claudel, Regie Hubert Gignoux, Centre dramatique de l'Est
 1962: Frank der Fünfte von Friedrich Dürrenmatt, Regie Claude Régy und André Barsacq, Théâtre de l'Atelier
 1963: Divines Paroles nach Ramón María del Valle-Inclán, Regie Roger Blin, Théâtre de l'Odéon
 1963: Le Roi de l'univers von Gabriel Arout, Tournee
 1977: Die Nacht des Leguan von Tennessee Williams, Regie Andreas Voutsinas, Théâtre des Bouffes du Nord

Weblinks

 Biographie in Le Hall de la Chanson (französisch)

Einzelnachweise

Chansonsänger
Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Franzose
Geboren 1929
Gestorben 1998
Frau

Catherine Sauvage


Lagos is the largest city and commercial capital  of Nigeria.

Lagos may also refer to:

Places

France
 Lagos, Pyrénées-Atlantiques, a commune in the département of Pyrénées-Atlantiques

Greece
 Lagos, Evros, a settlement in the regional unit of Evros
 Lagos, Xanthi, a settlement in the regional unit of Xanthi

Mexico
 Lagos de Moreno, a city and municipality in Jalisco

Nigeria
 Lagos State, a state in south-western Nigeria
 Lagos Colony, former British Colony in south-western Nigeria
 Lagos Island, in the city of Lagos

Portugal
 Lagos, Portugal, a town on the Algarve coast

Turkey
 Lagos (Phrygia), a town of ancient Phrygia in Asia Minor

People

Given name
 Lagus, father of Ptolemy I Soter
 Lagos Kunga (born 1998), American soccer player

Surname
 Anastasios Lagos (born 1992), Greek footballer
 Buzz Lagos, American soccer coach
 Cristhian Lagos (born 1984), Costa Rican footballer
 Diego Lagos (born 1986), Argentine footballer
 Edith Lagos (1962–1982), Peruvian rebel
 Ernesto Lagos (born 1930), Chilean athlete
 Ioannis Lagos (born 1972), Greek politician
 Manny Lagos (born 1971), American soccer player
 Mariana Lagos (born 1992), Chilean field hockey player
 Mauricio Lagos (born 1984), Chilean footballer
 Orlando Lagos (1913–2007), Chilean photographer
 Óscar Lagos (born 1973), Honduran footballer
 Ovidio Lagos (1825–1891), Argentine journalist
 Panagiotis Lagos (born 1985), Greek footballer
 Pedro Lagos (1832–1884), Chilean infantry commander
 Penelope Lagos, American actress and model
 Ricardo Lagos (born 1938), President of the Republic of Chile (2000–2006)
 Rosângela Lagos (born 1980), Cape Verdean basketball player

Other uses
 Lagos (Buffyverse), a fictional demon in the TV series Buffy the Vampire Slayer
 Lagos (jewelry), American jewelry company
 , a Battle-class destroyer of the Royal Navy

See also
 Lago (disambiguation)
 Los Lagos (disambiguation)

Lagos (disambiguation)


A síntese articulatória refere-se a técnicas computacionais para sintetizar a fala com base em modelos do trato vocal humano e nos processos de articulação que ocorrem ali. A forma do trato vocal pode ser controlada de várias maneiras, o que geralmente envolve a modificação da posição dos articuladores da fala, como a língua , a mandíbula e os lábios. A fala é criada simulando digitalmente o fluxo de ar através da representação do trato vocal.

Ligações externas

 Praat

 Introduction to Articulatory Speech Synthesis
 or a description from the BBC on .
Pink Trombone bare-handed speech synthesis online tool &

Aplicações de inteligência artificial

Síntese articulatória


An Fimbristylis eremophila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Latz. An Fimbristylis eremophila in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis eremophila


El puente de Saint-Nazaire  es un puente atirantado multicable en abanico de Francia que se extiende sobre el estuario del Loira y conecta la ciudad de Saint-Nazaire (en el lugar llamado de Penhoet, a través de la comuna de Montoir-de-Bretagne, donde el puente realmente despega) sobre la margen derecha, al norte, con Saint-Brevin-les-Pins, en la margen izquierda, al sur.

La estructura metálica atirantada tiene  y el conjunto de la obra con los viaductos de acceso tiene una longitud total de .

Historia

El puente de Saint-Nazaire fue puesto en servicio el , después de tres años de construcción. Con un vano central de , la estructura metálica de  ostentó en el momento de su construcción el récord mundial de vano de un puente atirantado de acero.

En 1992, el Consejo General de Loire-Atlantique tomó el control de la SAEM del puente de Saint-Nazaire concesionario de la construcción y explotación de la obra. El acceso al puente es libre tras la supresión del peaje el .

La obra fue costeada por el consejo general de la Loire-Atlantique, lo que garantiza la gestión y mantenimiento desde el . Desde su creación, el intercambio entre el norte y el sur del estuario ha crecido considerablemente.

Características y construcción
La obra consta de dos viaductos de acceso de hormigón pretensado de , el norte, y de {, el sur, y una estructura principal de acero atirantado de  de longitud. Es utilizado por la carretera departamental RD213.

La construcción del puente fue confiado a un grupo de empresas:

 construcción metálica: Compañía francesa de empresas metálicas (compagnie française d'entreprises métalliques, CFEM);
 estructuras de hormigón: Sociedad general de empresas (société générale d'entreprises, SGE) (Los cimientos fueron subcontratado a las empresas, Morillon-Corvol, Courbot et Dodin).

Viaducto de hormigón
Viaducto independiente de vigas pretensadas:
 22 tramos al norte y 30 al sur, de  de luz;
 208 vigas pretensadas de  de altura y de 190 toneladas;
 un ancho de losa de  entre barandillas, con   de ancho útil (utilizado en 3 calzadas carreteras), y dos pasajes de servicio de;
 pendientes longitudinales del 5,6%.

Montaje
Fabricación en el suelo de las vigas, después transportadas en un remolque, y lanzamiento mediante un lanzador metálico que permite el desplazamiento transversal.

Obra principal metálica
 Un cajón metálico atirantado de  de largo y una altura de , en 3 tramos de ,  y , presentando una malla ortotrópica de  de ancho;
 Una altura libre de  por encima del agua más baja, en un ancho de ;
 72 tirantes (del tipo cables cerrados) en 4 abanicos, fijados a dos pilonas metálicas en V invertida, articulados en el pie, y cuya cabeza está aproximadamente a  sobre el nivel del agua más baja.

Montaje
 Fabricación de dos secciones de 96 m en cadariberal, suministradas por vía marítima desde la fábrica de Fos-sur-Mer, por el estrecho de Gibraltar;
 Montaje en dos barcazas de cada tramo de ribera de  de longitud (con falsa puerta de   de luz central);
 Levantamiento del cajón ensamblado y de cada pilona tendida, por cremalleras y bastidores;
 Levantamiento de las pilonas;
 Izados sucesivos en secciones del vano central de tramos de  y puesta en el sitio y reglaje con avance de los tirantes;
 Anclaje.

Pilonas

 Las pilonas corrientes (52, con exclusión 2 pilares) están constituidas por dos husos en forma de H de  hasta  de altura, descansando sobre una base soportada por cuatro pilotes de  o  de diámetro.
 Dos pilas principales a ambos lados del canal, huecas y formadas por cuatro celdas verticales cimentadas sobre un grupo de 18 pilotes de  de diámetro.
 El conjunto de pilotes de hormigón armado revestido y anclados a la roca (unos 260) varían en longitud desde 15 hasta .

Las pilonas fueron construidas mediante la técnica de encofrado deslizante.

Condiciones del tráfico

La velocidad está limitada a . El tráfico puede ser prohibido a algunos o todos los vehículos por fuertes vientos.

El Consejo general ha puesto en marcha un sistema de gestión de las vías del puente, que permite a final del día, o en función de eventos únicos, dedicar una segunda vía en el sentido de la circulación más solicitada. Este sistema se traduce en barreras plegables, puntos luminosos de color rojo incrustados en el recubrimiento y pórticos de paneles luminosos con señalización (flechas verde/naranjas o cruces rojas) para indicar el sentido de circulación afectado a cada una de las tres vías.

Único en Francia, este sistema se puso en servicio el 25 de agosto de 2010 y se considera «experimental». De hecho, esta es una exigencia de los servicios estatales que el código de la ruta prevea una señalización blanca en el suelo. El consejo general de Loire Atlantique ha recibido una autorización de 1 año, con posibilidad de renovación.

Dos puntos todavía se pueden mejorar:

 El balizado luminoso ya que los LED son demasiado frágiles.
 El aumento de tráfico durante la temporada de verano que, a pesar del nuevo sistema, provoca muchos atascos de tráfico.

Deportes

Este puente es la dificultad no natural mayor que existe en las carreras ciclistas. Así, es la única cota cuyo origen no es natural cuando se atraviesa en el Tour de Francia (de cuarta categoría).

Galería de imágenes

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Info circulation sur le site du Conseil général de Loire-Atlantique

 Le pont de Saint-Nazaire sur Sétra (service d'étude sur les transports, les routes et les aménagements

Saint-Nazaire
Saint-Nazaire
Saint-Nazaire
Saint-Nazaire
Infraestructuras de la región de Países del Loira
Loira Atlántico
Arquitectura de Francia de los años 1970
Francia en 1975

Puente de Saint-Nazaire


Le HMS Sjöbjörnen était un sous-marin de classe Sjölejonet de la marine royale suédoise.

Construction
Le navire a été commandé à Kockums Mekaniska Verkstads AB à Malmö et sa quille a été posée en 1936. Le navire a été lancé le  et a rejoint la flotte le

Carrière
Le navire a été retiré du service le  et vendu en 1967 à Ystad pour démolition.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .
 .
  : photos du HMS Sjöbjörnen.
 .
 .

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1938
Nom de bateau
Navire construit en Suède

HMS Sjöbjörnen (1938)


Maturino Blanchet (nume complet: Angelo Maturino Blanchet; n. 3 martie 1892, Gressan – d. 9 noiembrie 1974, Saint-Pierre, Valle d'Aosta) a fost un episcop catolic italian, episcop al Diecezei de Aosta din 1946 până în 1968, precum și episcop titular al Diecezei de Limata din 1968 până în 1974.

El a participat la toate cele patru sesiuni ale Conciliului Vatican II.

Pe parcursul celor 22 de ani în care a fost episcop de Aosta, a înființat sau a reînființat 7 parohii și a consacrat 78 de noi preoți.

A murit la mănăstirea Saint-Jacquême din Saint-Pierre în 1974.

Note

Legături externe
  Site-ul oficial al Diecezei Aosta

Nașteri în 1892
Nașteri pe 3 martie
Decese în 1974
Decese pe 9 noiembrie
Episcopi romano-catolici italieni
Italieni din secolul al XX-lea

Maturino Blanchet


KRP steht für:
 Carpatair, zweitgrößte rumänische Fluggesellschaft, Sitz in Timișoara, nach dem ICAO-Code
 Flughafen Karup in Karup, Region Midtjylland, Dänemark, nach dem IATA-Code

krp steht für:
 Korop (Sprache) (ISO-639-3-Code), Cross-River-Sprache

Abkürzung

KRP


Ini-Teššub war ein hethitischer Vizekönig in Karkemiš. Er war der Sohn von Šaḫurunuwa, dem er in der Regierungszeit Ḫattušili III. auf dem Thron folgte und dann vor allem unter Tudḫaliya IV. herrschte. Tontafeln mit seinem Siegel belegen, dass er mit Bentešina und Šaušgamuwa von Amurru sowie mit Ammistamru II. von Ugarit korrespondierte.

Literatur
 Horst Klengel: Syria. 3000 to 300 B.C. A Handbook of Political History. Akademie Verlag, Berlin 1992, ISBN 3-05-001820-8, S. 124–127.

Vizekönig (Karkemiš)
Geboren im 14. oder 13. Jahrhundert v. Chr.
Gestorben im 13. Jahrhundert v. Chr.
Mann

Ini-Teššub


O legătură sau o punte disulfurică (sau disulfidică) este un tip de legătură covalentă realizată prin oxidarea proteinelor, prin procese post-translaționale. Această legătură sau puncte se formează între atomii de sulf ale funcțiilor tiolice a două resturi de cisteină dintr-o secvență peptidică sau proteică. În mod analog, molecula rezultată prin legarea a două molecule de cisteină se numește cistină.

Proprietăți
Legăturile disulfurice sunt legături puternice, cu o energie de disociere a legăturii de 60 kcal/mol (251 kJ/mol). Totuși, fiind cu aproximativ 40% mai slabe decât legăturile carbon-carbon și carbon-hidrogen, sunt de obicei privite ca legături ce se pot desface ușor în cadrul multor molecule. Mai mult, datorită polarizabilității sulfului divalent, legătura S-S este susceptibilă ruperii de către agenți polari, atât electrofili, cât și nucleofili:
RS–SR + Nu− → RS–Nu + RS−
O legătură disulfurică are o lungime de aproximativ 2,05 Å, fiind cu aproximativ 0,5 Å mai lungă decât o legătură de tip carbon-carbon.

Vezi și
 Cisteină
 Cistină
 Vulcanizare

Referințe

Legături chimice
Sulf
Modificări post-translaționale

Legătură disulfurică


Charles Bathurst PC (1754 – 13 August 1831), known as Charles Bragge from 1754 to 1804, was a British politician of the early 19th century.

Background and education
Born Charles Bragge, Bathurst was the son of Charles Bragge, of Cleve Hill in Gloucestershire, and his wife Anne Bathurst, the granddaughter of Sir Benjamin Bathurst, younger brother of Allen Bathurst, 1st Earl Bathurst. He was educated at Winchester School and New College, Oxford and studied law at Lincoln's Inn in 1772, being called to the bar in 1778. In 1804 he assumed by royal licence the surname of Bathurst in lieu of Bragge when he inherited Lydney Park in Gloucestershire from his maternal uncle Poole Bathurst.

Political career
Bathurst sat as a member of parliament (MP) for Monmouth from 1790 to 1796, for Bristol from 1796 to 1812, for Bodmin from 1812 to 1818 and for Harwich from 1818 to 1823. He was invested a member of the Privy Council in 1801 and held office under Henry Addington as Treasurer of the Navy from 1801 to 1803 and as Secretary at War from 1803 to 1804. He also served under the Duke of Portland as Master of the Mint (1806–07) and under Lord Liverpool as Chancellor of the Duchy of Lancaster (1812–23) and President of the Board of Control (1821–22).

In 1796 Bathurst was made an honorary freeman of the Society of Merchant Venturers, due to his support for the slave trade.

Family
Bathurst died in August 1831. He had married Charlotte, daughter of Anthony Addington, in 1781 and with her had 2 sons and 2 daughters. He was succeeded in turn by their eldest son Charles and their younger son, Reverend William Hiley Bathurst who became the grandfather of Charles Bathurst, 1st Viscount Bledisloe. His wife survived him by eight years and died in May 1839.

References

External links

1754 births
1831 deaths
People educated at Winchester College
Alumni of New College, Oxford
Members of Lincoln's Inn
Masters of the Mint
Members of the Parliament of Great Britain for English constituencies
British MPs 1790–1796
British MPs 1796–1800
Members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
UK MPs 1801–1802
UK MPs 1802–1806
UK MPs 1806–1807
UK MPs 1807–1812
UK MPs 1812–1818
UK MPs 1818–1820
UK MPs 1820–1826
Chancellors of the Duchy of Lancaster
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Members of the Parliament of the United Kingdom for constituencies in Cornwall
Charles
Members of the Society of Merchant Venturers
Presidents of the Board of Control

Charles Bathurst


Simulakrum (çoğulu Simulakra) doğadaki cansız maddelerin kendiliğinden, bir anda veya zamanla bir canlıya benzer biçim almasına ve bu tür oluşumlara verilen addır. Felsefede ise Jean Baudrillard görüşüne göre orijinali, gerçeği, ilk örneği olmayan; kendisi zaten kopya olan bir şeyin kopyasını anlatan bir terimdir.

Felsefede simulakrum
Simülasyon evreninin ortaya çıkışı II. Dünya Savaşının sonuçlarıyla bağlantılıdır. Baudrillard'a gore II. Dünya Savaşı sonrası sağ, solun işlevlerini yerine getirmeye başlamış; yâni, sosyal devlet ilkesi ortaya çıkmıştır. Ayrıca sanayi ve tarım sektörlerinin belirleyiciliği iletişim ve hizmetler sektörlerinin belirleyiciliğinin ardına düşmüştür. Bu veriler batıda bir çeşit durağanlığa sebep olmuş ve batı kendi ekseni etrafinda dönmeye başlamıştır. Bu kendi etrafında dönüş süreci kavramların içlerinin boşaltılması sonucunu doğurmuştur. Artık her kavram televizyonlardan akmakta, insanlar teknolojinin onlara sağladığı bu rahatlık sayesinde herhangi bir şeyi derinlemesine düşünememektedir ve iletişimi sağlamak adına yaratılan cansız kitle iletişim araçları kendilerine yüklenen işlevden, yani aracı olma konumundan çıkıp bağımsız bir kendilik haline gelmiştir. Birey ise bu durumu çaresizlik içinde izlemektedir; her şeyin farkındadır, fakat rahatlığından da taviz vermek istememektedir. Baudrillard'ın örneğine bakacak olursak: Birey televizyonda Sudan iç savaşını, herhangi bir tuvalet kağıdı reklamıyla aynı duyarsızlıkla izlemektedir. Televizyonu kapattıktan sonra Sudan'daki iç savaş devam etse bile onun için bitmiştir. İşte bireyin yaşadığı bu evren simülasyon evrenidir. Her şey görüntülerden ibarettir ve cansızdır.

Rekreasyonda simulakrum
Simulakra fenomenine Türkiye'den gösterilebilecek örneklerden biri, Mustafa Kemal Atatürk'ün naaşının Etnografya Müzesi'nden Anıtkabir'e nakledildiği yıl olan 1953'te, Yozgat'ta, gökyüzünde, bulutlarda Atatürk'ün bir görüntüsünün oluşmasıdır. Bu görüntünün fotoğrafı halen Anıtkabir Müzesi'nde bulunmaktadır. Simulakra fenomenine erozyona uğramış kayalarda sıkça rastlanır. Balıkesir'in Burhaniye ilçesindeki Atatürk'ü izleme mevki bu oluşuma örnektir: kayalarda Atatürk'ün ellili yaşlardaki profilinin görüntüsü seçilebilir.

Kaynakça
 Sarp Erk Ulaş - Felsefe Sözlüğü, Bilim ve Sanat Vakfı Yayınları, Ankara, 2003.

Felsefi kavramlar
İlahiyat
Büyü
Postmodernist sanat

Simulakrum


An Inti in uska genus han Liliopsida. An Inti in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Inti

Inti


Pistacia khinjuk, jedna od 10 priznatih vrsta iz roda tršlja ili pistacija koja raste po umjerenim i tropskim predjelima Azije i Afrike, odnosno u Afganistanu; Egiptu (Sinaj); Indiji (Himachal Pradesh, Jammu i Kashmir); Iranu, Iraku; Jordanu; Nepalu; Pakistanu; Saudijskoj Arabiji; Siriji; Tadžikistanu; Turskoj, i to na visinama 400 do 2 400 metara.

Ova vrsta ima jestive crvene plodove. Biljka se koristi i u liječenju želučanih ulkusa i opeklina, a mastik iz kore kao aroma u proizvodnji alkoholnog pića arak (arapski: عرق).

Vanjske poveznice

Izvori

Pistacija

Pistacia khinjuk


La gare de Saint-Servais était une gare ferroviaire belge, réservée aux marchandises, de la ligne 142A, de Namur à Saint-Servais, située dans le quartier Namurois de Saint-Servais, en Région wallonne, dans la province de Namur.

Elle est mise en service en 1890 par les Chemins de fer de l'État belge et ferme en 1980. Le Hall Octave Henry du Basket Namur-Capitale et Namur Volley occupe le site.

Situation ferroviaire
La gare de Saint-Servais constitue le point kilométrique (PK) 2,2 de la ligne 142A, de Namur à Saint-Servais (fermée et démontée).

Histoire
Le , la Compagnie du chemin de fer de Tamines à Landen met en service la section finale de Namur à Ramillies de l'actuelle ligne 142. Les négociations avec la Grande compagnie du Luxembourg quant au partage d'une courte section de la ligne Bruxelles-Namur ont retardé la fin des travaux. L'État belge rachète la ligne dès 1870-1871.

La gare de Saint-Servais est mise en service le  par les Chemins de fer de l'État belge, lorsqu'ils ouvrent à l'exploitation une nouvelle ligne embranchée sur la ligne de Ramillies et Tirlemont. La gare doit servir à centraliser les échanges de marchandises avec les industries et carrières voisines, accessibles au moyen d'un raccordement passant sous le talus de la ligne principale. Il n'y aura jamais de trafic voyageurs sur cette ligne en impasse.

Elle est dotée d'un bâtiment de plan type 1893 qui se caractérise par une petite aile de quatre travées disposée à droite dont les fenêtres sont toutes de dimensions réduites en raison de l'absence de salle d'attente pour les voyageurs.

À partir des années 1960, la ligne 142 perd ses trains de voyageurs et ferme par étapes. Le déclin finit par toucher aussi la ligne 142A qui ferme en 1980. Les rails de la gare marchandises sont démontés. Le dernier trafic sur la ligne 142 prend, lui, fin en 1988.

Après la fermeture
Avant même la fermeture, le démolition du bâtiment a été décidée afin de disposer de terrains pour le Hall Octave Henry, construit en 1968, qui accueille désormais le Basket Namur-Capitale et Namur Volley. La « friche » ou se trouvait le reste des voies sert de parking.

Le souterrain du raccordement vers les carrières et usines sous le talus de la ligne 142 sert désormais d'extension au pont routier de la rue de l'industrie.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 142 (Infrabel)
 Liste de gares en Belgique
 Saint-Servais (Belgique)

Gare disparue dans la province de Namur
Ligne 142 (Infrabel)
Gare à Namur
Gare mise en service en 1890

Gare de Saint-Servais


Orgens Portekiz'de Viseu belediyesine bağlı olan, 10,53 km2 yüzölçümüne sahip, 3.462 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viseu

Orgens


بلدوين الخامس هو بلدوين الخامس ابن غي دي لوزينيان وسيبيلا ملكة أورشليم أخت بلدوين الرابع حكم مملكة بيت المقدس لمدة قصيرة (579 هـ – 582 هـ/1183-1186م) تحت وصاية خاله جوسلين.

توليه للعرش
في (عام 579هـ/ 1183م) اشتد مرض بلدوين الرابع وطلب منه التنازل عن منصبه الملكي لكنه رفض ذلك وعين صهره غي دي لوزينيان وصيا على المملكة، ولكن غي دي لوزينيان برهن على عدم كفاءته وقدرته لذلك قرر بلدوين الرابع إلغاء ما عهد به إليه وأراد إرغامه على طلاق أخته وعين بلدوين الخامس ابن سيبيلا ملكا على القدس وكان دون الخامسة من عمره، وتمّ تتويجه في كنيسة القيامة، وعهد بلدوين الرابع إلى خاله جوسلين الثالث كونت الرها بشؤون رعاية الملك الطفل وعهد الملك بلدوين الرابع إلى كونت طرابلس ريموند الثالث برعاية المملكة وإدارتها .

وفاته
وفي (عام 582 هـ/ 1186م) مات بلدوين الخامس في عكا ،بسبب قتله من قبل امه لاراحته من المرض. وبعد وفاته قام جوسلين بانقلاب ضد ريموند الثالث وأبعده إلى طبريا .

مراجع

 حروب الفرنجة

حكام أطفال في العصور الوسطى
حكام توفوا أطفالا
ملوك كاثوليك
ملوك مملكة بيت المقدس
مواليد 1177
مواليد في القدس
وفيات 1186
وفيات في عكا
ملوك القدس القرن 12

بلدوين الخامس


Samson (HWV 57) is a three-act oratorio by George Frideric Handel, considered one of his finest dramatic works. It is usually performed as an oratorio in concert form, but on occasions has also been staged as an opera. The well-known arias "Let the bright Seraphim" (for soprano), "Total eclipse" (for tenor) and "Let their celestial concerts" (the final chorus) are often performed separately in concert.

Background and composition

The German-born Handel had been resident in London since 1712 and had there enjoyed great success as a composer of Italian operas. His opportunities to set English texts to music had been more limited. He had spent the years 1717 to 1719 as composer in residence to the wealthy Duke of Chandos, where he had written church anthems and two stage works, Acis and Galatea and Esther. He had composed vocal music to English words for various royal occasions, including a set of Coronation anthems for George II in 1727, which had made a huge impact. In 1731, a performance of the 1718 version of Esther, a work in English based on a Biblical drama by Jean Racine, was given in London without Handel's participation and had proved popular. He thus revised the work and planned to present it at the theatre where his Italian operas were being presented. However, the Bishop of London would not permit a drama based on a Biblical story to be acted out on the stage; Handel therefore presented Esther in concert form, thus giving birth to the English oratorio.

Esther in its revised form proved a popular work, and Handel, though still continuing to focus on composition of Italian operas, followed it with two more sacred dramas with English words to be presented in concert form, Deborah, and Athalia (which, like Esther, was also based on a Biblical drama by Racine), both in 1733.
Such was the success of his oratorios in English that eventually Handel abandoned Italian opera, his last being Deidamia in 1741, and produced a string of masterpieces of oratorio in English.

Handel began the composition of Samson immediately after completing Messiah on 14 September 1741. It uses a libretto by Newburgh Hamilton, who based it on Milton's Samson Agonistes, which in turn was based on the figure Samson in Chapter 16 of the Book of Judges. Handel completed the first act on 20 September 1741, the second act on 11 October that year, and the whole work on 29 October. Shortly after that he travelled to Dublin to put on the premiere of Messiah, returning to London at the end of August 1742 and thoroughly revising Samson.

The premiere was given at Covent Garden in London on 18 February 1743, with the incidental organ music probably the recently completed concerto in A major  (HWV 307).  The oratorio was a great success, leading to a total of seven performances in its first season, the most in a single season of any of his oratorios. Samson retained its popularity throughout Handel's lifetime and has never fallen entirely out of favor since.

Premiere cast

Synopsis

Samson, Judge of Israel, married a Philistine woman, Dalila, who discovered that his supernatural strength derived from his never cutting his hair. Dalila shore his hair while he was sleeping and betrayed him to her people, the Philistines, enemy of the Israelites. The Philistines captured Samson and put his eyes out. The scene is set in front of the prison in Gaza. Since it is a festival day in honour of the Philistine god Dagon Samson is allowed to come out of his prison cell, albeit in chains, and receive visitors.

Act 1

The Philistines celebrate the holiday in honour of their god as Samson, blind and in chains, bewails his fate.
Samson's friend Micah, allowed to visit on this special day, is appalled by how low their once invincible hero has fallen, seeing in Samson's humiliation a symbol of Israel's defeat, but Samson insists it is all his own fault for having been unable to keep the secret of his magical strength from the woman who betrayed him. Samson bitterly laments his loss of sight.

Samson's father Manoah finds Samson and is shocked by his transformation. Samson longs for death, but is comforted by the Chorus of Israelites that he will triumph over death and time.

Act 2
Micah and the Israelites implore divine assistance as Samson still wishes to die. Dalila, with a group of young women, appears and tells Samson she is sorry for what she did and that she did not realise how serious the consequences would be. She attempts to convince him that she still loves him, but he angrily repudiates her.

The Philistine Harapha comes to insult Samson, who challenges him to a duel. Harapha, however, reviles Samson, claiming it is beneath his dignity to fight with a blind man. Samson mocks him as a braggart. Micah proposes to measure the power of Dagon against that of the god of the Israelites. The Israelite and Philistine choruses both praise their God.

Act 3
Harapha arrives to take Samson to the feast of the Philistines and show him off there. Samson at first refuses to be present at the worship of Dagon, but then thinks of a plan and agrees to go to the festival, though he warns the Israelites to stay away from it.

Manoah arrives with plans for the children of Israel, including how to free Samson. From a distance are heard the songs of the Philistines, calling on Dagon. Suddenly these sounds turn to noise and panic.

An Israelite messenger arrives and tells the Israelites what has happened: Samson pulled down the building on himself and the Philistines. Samson's dead body is brought out to a funeral march and the children of Israel lament his death. The work ends on a note of thanksgiving as the Israelites praise their God.

Musical features

Samson is richly orchestrated by the standards of its day, calling for strings, two oboes, two bassoons, two horns, two flutes, two trumpets, timpani and continuo instruments.
Handel's characterisation through music is much in evidence throughout the work, not only in the music for soloists such as Dalila's would-be seductive aria with alluring violins or in the swagger of Harapha's music, but also in the choruses, with the solemn gravity of the Israelites' music sharply contrasted with the hedonistic carefree choruses with added horns for the Philistines.

Recordings

Bibliography
 Winton Dean: Handel's Dramatic Oratorios and Masques. Clarendon, Oxford 1989, , (Originalausgabe: Oxford University Press, Oxford 1959)
  Hans Joachim Marx: Händels Oratorien, Oden und Serenaten. Ein Kompendium. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1998, .
  Albert Scheibler, Julia Evdokimova: Georg Friedrich Händel. Oratorien-Führer. Edition Köln, Lohmar 1993, .

References

External links

 Full-text libretto online
 Score of Samson (ed. Friedrich Chrysander, Leipzig 1861)

Oratorios by George Frideric Handel
Samson
1741 operas
Oratorios based on the Bible

Samson (Handel)


Cimri (Özgün adı: L'Avare), Fransız komedi yazarı Molière tarafından yazılmış 5 perdelik bir oyundur. İlk kez 1668 yılında Palais Royal'da oynamıştır. Eser, Plautus'un Altın Çömlek (Yunanca: Aulularia) adlı komedyasına dayanır. Bozkurt Kuruç'a göre yazar, Ludovico Aristo'nun Isuppositi, Pierre de Larivey'in Les Esprits ve François de Boisropert'in La Belle Plaideuse adlı komedilerinden de yararlanmıştır.

Moliere, eserde o zamanın Paris burjuvasının para tutkusunu öne çıkarır. Parayı bütün insani değerlerin üstüne koyan, kendisine yabancılaşan ve para karşısında özgürlüğünü yitiren insanları ve para temelinde biçimlenen toplumsal ilişkileri hicveder.

Konusu
Paris'in zengin ve cimri burjuvalarından Harpagon, kızı Elise ve oğlu Cléante'yi varlıklı kişilere vermeye niyetlidir. Halbuki Elise, babasının yardımcısı olan Valère'yi, Cléante ise maddi sıkıntılar çekmekte olan Mariane'yı sevmektedir. Çocuklarının niyetlerini bilmeyen Harpagon, onlar hakkında kurduğu planı anlatır. Ayrıca Mariane'yi kendisine ayarlaması için çöpçatan Frosine'i devreye sokar. Cléante, babasının niyetini öğrenince acele para bulmaya çalışır ve tefeciden para bulmaya çalışır. Harpagon ise sürekli çalınır korkusu ile yaşadığı altınlarını bir sandığın içinde bahçeye gömmüştür.

Harpagon planını uygulayabilmek için Mariane'yi yemeğe davet eder. Davete çöpçatan Frosine'i ve kızı Elise'yi evlendirmeyi düşündüğü Anselme'yi de çağırır. Cléante ve Mariane ise Frosine'den yardım isterler. Frosine'e göre Harpagon'un Mariane'den vazgeçmesi için ona varlıklı ve soylu bir kadın bulmak gerekir. Ancak bu arada Harpagon, oğlunu Mariane'ye duygularını ilan ederken duyar. Evde patırtı koptuğu sırada Harpagon, sandığın yerinde olmadığını fark eder, eve polis şefini çağırır ve herkesten kuşkulandığını belirtir. Sandığı Cléante'nin uşağı La Flèche bulmuş ve efendisine vermiştir. Her şeyi kaybettiğini düşünen Valère, yaşam öyküsünü anlatır. Napolili soylu bir aileden gelmesine rağmen, bir deniz kazasında ailesini kaybetmiştir. Öykü bitince Valère'nin Anselme'nin oğlu, Mariane'nin de erkek kardeşi olduğu anlaşılır. Sonunda Harpagon, Anselme'nin düğün giderlerini karşılaması koşuluyla çocuklarının sevdikleri ile evlenmelerine karar verir.

Kişiler
 Harpagon: Zorba bir aile reisi, Cléante ve Elise'in babası,  Mariane'a aşık.
 Cléante: Harpagon'un oğlu, Mariane'in sevgilisi.
 Valère: Anselme'in oğlu, Mariane'in erkek kardeşi, Élise'e aşık.
 Frosine: Çöpçatan. Entrikacı bir kadın. La Flèche'in yeğeni.
 La Flèche: Cléante'in uşağı.
 Jacques Usta: Harpagon'un aşçısı ve arabacısı.(Aynı role bürünerek oynar.)
 Élise: Harpagon'un kızı. Valère'e aşık.
 Sinyor Anselme: Valère ve Mariane'in babası.
 Simon Usta, Tefeci.
 Brindavoine ve La Merluche: Harpagon'un dalkavukları.
 Bir subay ve yazıcısı.
 Mariane: Anselme'in kızı. Valère'in kız kardeşi. Cléante'a aşık.
 Mistress Claude: Harpagon'un hizmetkarı.

Sahnelenme
Eserin ilk sahnelenişi 1668 yılında Palais Royal'da gerçekleştirilmiş ve Harpagon rolünü, o sırada kronik öksürük sorunu olmasına rağmen Moliere'in kendisi oynamıştır.Oyun XIV. Louis tarafından da desteklenmişti.

Eser  Louis de Funès ve Jean Girault tarafından 1980 yılında L'Avare adıyla filme çekilmiştir.  Louis de Funès, başrolü de kendisi oynamıştır.

Türkiye'de sahnelenmesi
Oyun Nihat Akçan (1977/78), Bozkurt Kuruç (1987/88) ve Işıl Kasapoğlu (2003) tarafından Devlet Tiyatrolarında da sahnelenmiştir.

Kent Oyuncuları
Oyun Kenter Tiyatrosu'nda Mehmet Birkiye yönetiminde 11 Kasım 2009'da prömiyer yapmıştır.

Oyuncu kadrosu
 Mehmet Birkiye/Müşfik Kenter - Harpagon
 Demet Evgar - Elise
 Engin Hepileri - Cleante
 Kadriye Kenter
 Derya Aslan
 Bülent Şakrak
 Hare Sürel
 İlker Ayrık
 Emrah Eren
 Çağlar Tüfekçi
 Seval İşgören
 Cem Bahşi
 Ersin Olgaç
 Güneş Sayın
 Simge Defne
 Hüseyin Sevimli
 Salih Bademci
 Çağrı Şensoy
 Tara Demircioğlu
 Algı Eke

Teknik kadro
 Sabahattin Eyüboğlu - Çevirmen
 Mehmet Birkiye - Yönetmen
 Barış Dinçel - Dekor tasarım
 Başak Özdoğan - Kostüm tasarım
 Cem Yılmazer - Işık tasarım
 Cihan Yöndem - Koreografi
 Çiğdem Erken - Müzik

Kaynakça

Fransız tiyatro oyunları
Molière oyunları
1668 tiyatro oyunları
Komedi oyunları

Cimri (oyun)


Bosna i Hercegovina zauzima položaj između jadranske obale i unutrašnjosti (Panonske nizini, i Moravskoga bazena). Stoga su i glavni putni pravci u tim smjerovima. Glavna teškoća zemlje je njen vrlo izražen planinski karakter i teška neprohodnost, što je znatno doprinijelo sporom razvoju prometa u zemlji.

Postoje cestovni, željeznički, riječni (riječna luka Bosanski Brod) te zračni promet. U BiH cestovni promet loše je razvijen zbog nepristupačnog reljefa u njezinom središnjem dijelu. Neke željezničke pruge napravljene su za vrijeme Austro-Ugarske, dok se danas koriste tek povremeno zbog toga što su u ratu uništene. Zračne luke nalaze se u Mostaru, Tuzli, Sarajevu te Banjoj Luci. Trenutno se gradi suvremena autocesta Koridor 5c.

Željeznički promet

Ukupna dužina željezničke mreže u Bosni i Hercegovini je 1,021 km (1995. godine), od toga 795 km elektrificirano (2002. godine). Ovo se odnosi na pruge standardne širine kolosijeka, jer u zemlji postoji i niz nekada korištenih pruga uskog kolosijeka još iz razdobljaAustro-Ugarske. U državi dominiraju dva željeznička pravca s glavnim križanjem u Doboju. Ti pravci su:
 Tuzla–Doboj–Banja Luka–Bosanski Novi–Bihać–granica s Hrvatskom
 Šamac (granica s Hrvatskom)–Doboj–Sarajevo–Mostar–granica s Hrvatskom

Pored njih u Zvorniku i Bijeljini postoje priključci na željezničku mrežu Srbije. Jedini grad s tramvajskim prijevozom je Sarajevo.

U Bosni i Hercegovini rade dva željeznička poduzeća. U Republici Srpskoj rade Željeznice Republike Srpske, dok na području Federacije rade Željeznice Federacije Bosne i Hercegovine.

Cestovni promet

Ukupna dužina cesta u Bosni i Hercegovini je 21,846 km (2005. godina), dok je i 11,425 km s čvrstom podlogom (betonski, asfaltni). Dužina autoputeva trenutno je neznatna i iznosi svega 30-40 km i to su ulazne magistrale u dva najveća grada u državi, Sarajevo i Banja Luku.

Kroz Bosnu i Hercegovinu prolaze sljedeći europski koridori i njihovi nastavci:
  Autocesta E-65 – vrlo kratka dionica preko hercegovačkog primorja (Neum) - Republika Hrvatska započela je izgradnju mosta do Pelješca čime bi ova europska autocesta zaobišla teritorij BIH-a.
  Autocesta E-73 – Bosanski Brod (granica s Hrvatskom) - Doboj - Zenica - Sarajevo - Mostar - Čapljina (granica s Hrvatskom) - Ovo je najvažniji cestovni put u zemlji, a predstavlja alternativnu trasu autocesti E-65.
  Autocesta E-661
  Autocesta E-761 - dionica Bihać - Jajce - Donji Vakuf - Zenica - Sarajevo - Pale - Višegrad (granica sa Srbijom).
  Autocesta E-762 - dionica Sarajevo - Foča (granica s Crnom Gorom).

Vodeni promet
Bosna i Hercegovina ima vrlokratku morsku obalu kod Neuma i nema pristup međunarodnim vodama, pa stoga nema pomorskih luka. Od luka drugih država najveći značaj za njeno gospodastvo ima luk Ploče u Hrvatskoj, koja je najbliža Sarajevu i upravo razvijena zahvaljujući bosanskom zaleđu. Riječni promet je bolje razvijen, ali ni izbliza iskorišten prema mogućnostima. Teškoća je njen pogranični karakter. Glavni plovni put je rijeka Sava, koja kao pritoka Dunava povezuje državu s drugim državama Srednje Europe. Važne luke na Savi su Brčko, Bosanski Šamac i Bosanski Brod.

Plinovodi i naftovodi
Plinovod: Dužina je 90 km (1992. godine) uz napomenu da će se u budućnosti mreža razvijati.

Naftovod: Dužina je 174 km (1992. godine).

Zračni promet

U Bosni i Hercegovini postoji 27 službeno upisanih zračnih luka (Dodatak:Popis zračnih luka Bosne i Hercegovine), ali samo je 4 od njih uvršteno na popis zračnih lukasa IATA kodom (IATA Airport Code):
 Zračna luka "Mahovljani" Banja luka - BNX
 Zračna luka Mostar - OMO
 Zračna luka "Butmir" Sarajevo - SJJ
 Zračna luka Tuzla - TZL

Najveća i najvažnija zračna luka je u Sarajevu.

U Bosni i Hercegovini službeno su upisana i 4 heliodroma (1999. godine).

Promet Bosne i Hercegovine


Kromozom 4, 22 çift otozomal insan kromozomlarından 4. olanıdır. İnsanlarda normalde bir çift halinde bulunur. 186 milyon baz çiftine ve toplam hücre DNA'sının %6 ve %6,5'ine sahiptir. Kromozom 4 muhtemelen 700 ile 1,100 arasında gen içermektedir.

Genler

Kromozom 4'te bulunan genlerden bazıları;

 ANK2: ankyrin 2, nöral
 EVC: Ellis van Creveld sendromu
 EVC2: Ellis van Creveld sendromu 2 (limbin)
 FGFR3: fibroblast gelişme faktörü reseptörü 3 (akondroplasia, thanatophoric dwarfism)
 FGFRL1: fibroblast gelişme faktörü benzeri 1
 HD: huntingtin (Huntington hastalığı)
 MMAA: metilmalonik asidura (kobalamin eksikliği) cblA tipi
 PKD2: polikistik böbrek hastalığı 2 (otozomal baskın)
 QDPR: kuinoid dihidropteridin redüktaz
 SNCA: sinüklein, alfa (A4 amyloid prekursor bileşensiz)
 UCHL1: ubikuitin karboksil-terminal esteraz L1 (ubikuitin tiolesteraz)
 WFS1: Wolfram sendromu 1 (wolframin)

Hastalıklar
Kromozom 4 üzerinde bulunan genlerin yol açtığı hastalıklardan bazıları şöyledir;

 akondroplazi
 mesane kanseri
 Krouzonodermoskeletal sendromu
 Ellis-van Creveld sendromu
 Huntington hastalığı
 hipokondroplazi
 metilmalonik asidemi
 Muenke sendromu
 sendromik olmayan sağırlık
 sendromik olmayan sağırlık, otozomal baskın
 Parkinson hastalığı
 polikistik böbrek hastalığı
 Romano-Ward sendromu
 SADDAN
 tetrahidrobiopterin eksikliği
 thanatophoric displazi
 thanatophoric displazi, tip 1
 thanatophoric displazi, tip 2

Düzensizlikleri

Uzun ve kısa kollarda trizomiler ve "4q Sendromu" denilen uzun kolun 1/3-1/2 oranında delesyonu ile Wolf-Hirschhorn Sendromu en karakteristik düzensizliklerdir. Wolf-Hirschhorn sendromu düşük doğum ağırlığı, vücudun orta çizgisinde defektler ve mental gerilik ile sonuçlanan kısa kol delesyonudur.

Kromozom 4 (insan)


Râpa lui Tofan este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Călărași, Republica Moldova. Este amplasat la marginea vestică a satului Vălcineț. Are o suprafață de 5 ha. Obiectul este administrat de Întreprinderea Agricolă "Vălcineț".

Referințe

Tofan, Râpa lui
Raionul Călărași

Râpa lui Tofan


Bolu, Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nin Batı Karadeniz Bölümü'nde yer alan bir il.

Bolu ilinin nüfusu 314.802'dir. Bu nüfusun %74,4'ü şehirlerde yaşamaktadır (2020 sonu). İlin yüzölçümü 8.313  km2'dir. İlde km2'ye 38 kişi düşmektedir. (Bu sayı Merkez'se 132'dir.) İlde yıllık nüfus %0,42 oranında azalmıştır. İl merkezinin denizden yüksekliği 741 m.'dir.

2020 yılında TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 9 İ

ilçe, 12 belediye, bu belediyelerde 93 mahalle ve ayrıca 487 köyü vardır.

Tarihçe
Bolu yöresine ilk yerleşenlerin Bebrikler olduğu sanılmaktadır. Bebrikya adıyla anıldığı sanılan bu yöreye MÖ 8. yüzyıl sonra batıdan gelen Bithynialılar yerleşti. Daha sonra Bithynia olarak adlandırılan bu topraklardaki başlıca yerleşme yerleri Kienos (daha sonra Prusias, bugün Konuralp) ile Bithynion (bugünkü Bolu)'du. İskender'in ölümünü izleyen dönemde Bolu yöresinde bağımsız Bitinya Krallığı kuruldu.

Roma döneminde Bithynium olarak anılan kente İmparator Claudius'un hüküm sürdüğü yıllarda Claudiopolis adı verildi. M.S. 12. yüzyıl başlarında İmparator Hadrianus'un sevgilisi Antinoos'un doğum yeri olması nedeniyle önem kazanan kent daha sonra Hadrionapolis olarak adlandırılmaya başlandı. Bir piskoposluk merkezi olan ve Bizans döneminde Polis denen kenti, 11. yüzyılda yöreye gelmeye başlayan Türkmenler Bolu olarak adlandırdılar.

Roma döneminde önemi artan Bithynia, Bizans yönetimi altındayken elverişli doğal konumu sayesinde 7. ve 9. yüzyıllardaki Arap akınlarından etkilenmedi. 11. yy'dan sonra Bizanslılar ile Anadolu Selçuklular arasında el değiştiren yöre 13. yüzyılda Anadolu Selçuklularının, daha sonra İlhanlıların eline geçti. Osman Gazi döneminde (1299-1324) Konur Alp tarafından Osmanlı topraklarına katıldı ve sancak merkezi yapıldı. 1324-1692 dönemine Bolu'yu yöneten sancak beyleri arasında Konur Alp, Gündüz Alp, I. Süleyman (Kanuni) ve Zor Mustafa Paşa dikkat çeker.

Bu dönemde, bir ara İsfendiyaroğulları'nın istila ettiği Bolu, 1692'de sancak beyleri yerine atanan Voyvodalarca yönetildi. 1811'de II. Mahmud voyvodalığı kaldırınca, Bolu-Viranşehir adıyla yeniden sancak oldu. 1864 Vilayet Nizamnamesi ile Bolu Sancağı Kastamonu Vilayeti'ne bağlandı. II. Meşrutiyet ilan edildiğinde Bolu Kastamonu'ya bağlı olduğundan, ilk Bolu Mebusları Kastamonu mebusları arasında yer almıştır. II. Meşrutiyetten (1908) Cumhuriyet dönemine kadar bağımsız sancak olarak yönetilen Bolu, 1923'te Vilayet haline getirildi. Bolu'nun son Mutasarrıfı Ahmet Fahrettin Bey, Bolu'nun ilk valisi oldu. Batı Anadolu ağzı kullanılmaktadır.

Coğrafya

Türkiye yüzölçümünün %1,015'lik bölümünü kaplayan Bolu İli, 8.276 km² (827.600 Ha.) yüzölçümü ile Karadeniz Bölgesi'nin Batı Karadeniz bölümünde yer alır. İl arazisinin yaklaşık %18'ini tarım alanlar oluşturmaktadır. Orman alanları ise %59'luk bir oran ile Türkiye ormanları içinde %2,55'lik paya sahiptir. Çayır ve meraların kapladığı alan yaklaşık %15'tir. Geriye kalan %8 dolayında alan ise tarım dışı alanlardır.

Ortalama rakım 1000 m, merkez ilçe rakımı ise 725 m civarındadır. Matematiksel konum açısından 30 derece 32 dakika - 32 derece 36 dakika  doğu boylamları ile 40 derece 06 dakika - 41 derece 01 dakika  kuzey enlemleri arasındadır.

Bolu, Karadeniz iklimi ile karasal iklim arasındaki geçiş alanında bulunur. Karadeniz kıyısındaki ilçelerde Karadeniz ikliminin özellikleri ağır basarken; iç bölgelere gidildikçe, kıyıya paralel uzanan dağların Karadeniz üzerinden gelen nemli havanın önünü kesmesiyle iklim karasallaşır. Seben, Mudurnu ve Kıbrısçık, Gerede'nin en güneyi ve Dörtdivan'ın güneyinde karasal iklim özellikleri ağır basmaktadır.

Bolu, iklimlerin kesiştiği bir il olmasından ötürü çok çeşitli flora ve fauna özelliklerine sahiptir. Kıyılardaki otsu bitkiler yıl boyu yeşil kalırken; karasal iklimin görüldüğü güney kesimlerde yaz kuraklığı ile sararırlar. Orman oranı açısından en zengin illerimizden biridir. Karadeniz iklimin görüldüğü kıyı bölgelerde kayın ve meşe, yüksek yerlerde göknar ve sarıçam türleri ağır basmaktayken; karasal olan iç bölgelerde antropojen bozkırlar görülür. Karasal yerlerdeki yüksek dağlarda yer yer karaçam ve meşe topluluklarına rastlanmaktadır.

Bolu İl Merkezine göre; Dörtdivan, Yeniçağa ve Gerede İlçeleri doğuda, Mengen kuzeydoğuda, Göynük ve Mudurnu İlçeleri güneybatıda, Seben ve Kıbrıscık İlçeleri ise güneyde yer almaktadır. Bolu'nun, batısında Düzce ve Sakarya, güneybatısında Bilecik ve Eskişehir, güneyinde Ankara, doğusunda Çankırı, kuzeyinde Zonguldak ve kuzey doğusunda Karabük İlleri yer alır. İl sınır uzunluğu 621,4 km.dir.

Düzce'nin 584 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile (09.12.1999 tarih ve 23901 sayılı R.G.) il olarak ayrılmasıyla, Bolu'nun denizle bağlantısı kalmamıştır.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclisleri oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Bolu Valisi, 1973-Sürmene doğumlu Erkan Kılıç'dır. 12.5.2022/209 sayılı kararla Sivil Toplumla İlişkiler Genel Müdür Vekili iken atanmıştır.

Bolu Belediye Başkanı, 1973-Bolu doğumlu Tanju Özcan(CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %52,71 oy oranıyla seçilmiştir. Bolu Belediye Başkanı seçilen Tanju Özcan, 2018 yılında seçildiği 27. dönem Bolu milletvekilliğinden istifa etmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Bolu İl Genel Meclisi üye sayısı, 16 AK PARTİ, 5 CHP ve 2 MHP olmak üzere 23'dür. Bolu Belediye meclisi ise 18 CHP ve 13 AK PARTİ olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Türkiye genel seçimleri sonucuna göre Bolu'nun  Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki üye sayısı 3'tür: AKP ( Arzu Aydın ve Fehmi Küpçü) ve CHP (Tanju Özcan-Bolu Belediye Başkanı seçilip, milletvekilliğinden istifa etmiştir.)

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Bolu ili nüfusu: 320.824'dir. Bu nüfusun %75,42'si şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 8.313  km2dir. İlde  km2'ye 39 kişi düşmektedir. (Bu sayı Merkezde 136'dir.) İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,25olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Gerede (% 1,25)- Kıbrıscık (% -6,02)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 9 İlçe, 12 belediye, bu belediyelerde 93 mahalle ve ayrıca 487 köy vardır.

{| class="wikitable"
|-bgcolor="#33FFCC"
| colspan="12" |2022 yılı sonunda Bolu ili ve ilçelerinin yerleşim yeri ve  nüfusla ilgili sayısal bilgileri
|-
|-bgcolor="#CCFFCC"
|İlçe
|Nüfus
2021
|Nüfus
2022
|Nüfus
Artışı %
|Belediye
Sayısı
|Mahalle
Sayısı
|Köy
Sayısı
|Köy
Nüfusu
|Şehir
nüfusu
|Şehirde
oturan %
|Alanı
 km2| km2'ye düşen kişi|-
|Dörtdivan
|6.540
|6.418
| -1,88
|1
|8
|24
|3.737
|2.681
|41,77
|634
|10
|-
|Gerede
|33.833
|34.257
|1,25|1
|8
|92
|10.378
|23.879
|69,71
|1060
|32
|-
|Göynük
|14.679
|14.434
| -1,68
|1
|6
|66
|10.102
|4.332
|30,01
|1407
|10
|-
|Kıbrıscık
|3.114
|2.932
|-6,02|1
|2
|22
|1.825
|1.107
|37,76
|562
|5
|-
|Mengen
|13.679
|13.578
| -0,74
|2
|8
|56
|6.401
|7.177
|52,86
|874
|16
|-
|Merkez|217.935
|219.476|0,71
|2
|44
|112
|31.199
|188.277
|85,78
|1616
|136|-
|Mudurnu
|18.629
|18.456
| -0,93
|2
|12
|71
|10.724
|7.732
|41,89
|1314
|14
|-
|Seben
|4.767
|4.648
| -2,53
|1
|2
|28
|2.309
|2.339
|50,32
|683
|7
|-
|Yeniçağa
|6.838
|6.625
| -3,16
|1
|3
|16
|2.196
|4.429
|66,85
|163
|41
|-
|-bgcolor="#AFEEEE"
|Bolu|320.014|320.824|0,25|12|93|487|78.871|241.953|75,42|8.313|39|}

 İlin yıllara göre nüfusları

 Konum

 Özel Gün ve Etkinlikler

 İzzet Baysal Şükran Günleri

Bolu Valiliği, Bolu Belediye Başkanlığı ve Abant İzzet Baysal Üniversitesi işbirliği ile, çeşitli sivil toplum örgütlerinin de katılımıyla, her yıl Mayıs ayının 2. haftasında düzenlenen ve bir hafta devam eden günlerdir. Boluluların "Bolu'nun Babası" lütfuna mazhar olmuş Merhum İzzet Baysal, bu günlerde düzenlenen çeşitli sanatsal ve kültürel etkinliklerle anılır.

 Aşçılık ve Turizm Festivali

Bolu'nun Mengen ilçesinde, her yıl Haziran ayında düzenlenmektedir. Türkiye'de tek aşçılık okulunun bulunduğu yer olan Mengen'de düzenlenen festivalde çeşitli etkinlikler düzenlenmektedir.

 Köroğlu Yayla Şenlikleri

Dörtdivan'a bağlı Köroğlu Yaylası'nda her yıl Temmuz ayı içinde düzenlenmekte; halk oyunları gösterileri, yarışmalar, güreş müsabakaları, konserler gibi çeşitli etkinlikler yapılmaktadır.

 Atatürk'ün Bolu'ya Gelişi

Atatürk'ün Bolu'ya geliş tarihi olan 17 Temmuz 1934 yılından beri her yıl aynı gün düzenlenmektedir. Atatürk'ün Bolu'ya gelişi, çeşitli sanatsal, kültürel ve sportif etkinliklerle kutlanmaktadır.

 Etkinlik ve Günlerin Takvimi

İzzet Baysal Günleri: Mayıs ayı 2. haftası (Bolu)
Akşemsettin Anma Günü: Mayıs ayı son Pazar günü (Göynük)
Babahızır Anma Günü: Haziran ayı son Pazar günü (Mengen)
Şair Dertli Anma Günü: Temmuz ayı içinde (Yeniçağa)
Şeyh-ül Ümran Günü: Temmuz ayı 1. Pazar günü (Mudurnu)
Tekke Ümmi Kemal Günü: Temmuz ayı ilk Cuma günü (Bolu)
Hayrettin-i Tokadi Günü: Temmuz ayı 3. Pazar günü (Bolu)
Atatürk'ün Bolu'ya Gelişi: 17 Temmuz (Bolu)
Ahilik Kültür Haftası: Ekim Ayı 2. haftası (Mudurnu)

 Festival ve Şenlikler
Karagöl Şenlikleri: Haziran ayı içinde (Kıbrıscık)
İpekyolu Kültür Festivali: Haziran ayı içinde (Mudurnu)
Aşçılık ve Turizm Festivali: Haziran ayı 3. hafta sonu (Mengen)
Dörtdivan Şenlikleri: Temmuz ayı içinde (Dörtdivan)
Sarıalan Yayla Şenliği: Temmuz ayı 2. hafta sonu (Bolu)
Yamaç Paraşütü Festivali: Temmuz ayı 3. hafta sonu (Abant/Mudurnu)
Esentepe Yağlı Güreşleri: Temmuz ayı içinde (Gerede)
Elma Festivali: Ekim ayı ilk haftası (Seben)
Bolu Beyaz Et Festivali: Temmuz Ayı içinde (Bolu)
Marka Şehir Bolu ve Uluslararası Köroğlu Festivali Eylül-Ekim (Bolu)

Bunlar dışında Bolu merkez ve ilçelerindeki yaylaların hemen hemen hepsi, yaz aylarında kendi yaylalarında yayla bayramları düzenlemektedir.

 Panayırlar
Bolu'da, Temmuz-Ağustos ayları içinde yaklaşık 1 ay boyunca devam eden panayır düzenlenmekte iken, depremden sonra panayır kaldırılmış, sadece lunapark eğlencesi devam etmektedir. Bazı ilçelerde de her yıl düzenli olarak panayırlar açılmaktadır. Bolu'nun olduğu kadar Türkiye'nin de en ünlü panayırları arasında yer alan Gerede Panayırı bunların en önemlisidir. Gerede Panayırı her yıl Eylül ayının üçüncü cuma günü başlamaktadır.

 Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Futbol takımı Boluspor, 1.Ligde 9. olmuştur. BAL 'daki takımı Yeniçağaspor küme düşmüştür. Voleybol Kadınlar liglerinde 2 takımı ligde kalmıştır. Basketbol erkeler 2.ligde Boluspor 5. olmuştur. Hentbol erkeler 1.liginde Seben Gençlik 5.olurken, kadın 1.ligindeki Bolu Belediyespor küme düşmüştür.

Futbol Türkiye Kupası 'nda, Yeniçağaspor 1.turda elenirken, Boluspor, son 16 turunda Galatasaray 'a elenmiştir. Hentbol Türkiye Kupası'nda Seben Gençlik Spor, 2.tur grubunda elenmiştir.

Bolu'nu önemli spor tesisleri: Bolu Atatürk Stadyumu (8.881), Merkez Karaçayır Spor Salonu (3.000), Karaçayır Kapalı Yüzme Havuzu-y.olimpik (250) ve Kartalkaya, Dorukkaya, Esentepe Aykut Kayak merkezleri.

 Bolu'da Yerel Medya Bolu Yerel TV KanallarıKöroğlu TVBolu Yerel Radyo KanallarıYankı FM (91.0)
Kartal FM (93.7)
Bolu FM (95.7)
Radyo Şafak (96.5)
Bolu Polis Radyosu (97.1)
Gerede FM (92.3)Bolu Yerel Gazeteleri'''
Bolu Gazetesi
Bolu Köroğlu Gazetesi
Bolu Express Gazetesi
Bolu Haber Gazetesi
Bolu Şampiyon Gazetesi
Bolu Gündem Gazetesi
Bolu Olay Gazetesi
Bolu Takip Gazetesi
Bolunun Sesi Gazetesi
Bizim Bolu Gazetesi
Boluda Yeni Hayat Gazetesi
Gerede Haber Gazetesi
Gerede MedyaTakip Gazetesi
Geredemiz Gazetesi
Gerede Hayat Gazetesi
Gerede Gazetesi (Mercan Medya)
Yeni Ufuk Gazetesi
Üniversitenin Sesi Gazetesi
Mudurnu Haber Gazetesi

Ayrıca bakınız
 Bolu ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bolu Valiliği
 Bolu Belediyesi

Bolu (il)


([],  für "Wenn ich dich kriege!") ist ein Lied des brasilianischen Sängers Michel Teló. Der Song war international erfolgreich und belegte in vielen Ländern Platz eins.

Hintergrund

Entstehung
Die Ursprünge des Lieds liegen bei einer Veranstaltung im Jahr 2006 von Sharon Acioly, die da bereits seit vielen Jahren Sängerin und Unterhalterin im Freizeitressort Axé Moi in Porto Seguro war. Sie holte mehrere Studentinnen auf eine Veranstaltungsbühne, die dort gemeinsam vorsangen, und es entstand der Refrain des Liedes, den sie in den kommenden Jahren weiter einsetzte. Acioly hatte bereits mit der Dança do Quadrado einen nationalen Hit gehabt und machte 2008 die Animationsnummer Ai Se Eu Te Pego! zusammen mit Antônio Dyggs zu einem richtigen Lied. Die Band von Dyggs, Meninos de Seu Zeh, machte die erste Aufnahme davon. Durch weitere Versionen von Garota Safada und von Cangaia de Jegue wurde das Lied zu einem regionalen Hit im Nordosten von Brasilien.

Europaweiter Erfolg
Der Sänger Michel Teló hörte das Lied bei einem Auftritt in der Region und nahm es 2011 für sein zweites Album Michel na Balada auf. Teló hatte zuvor schon einige Hits und machte auch Ai Se Eu Te Pego! zu einem Nummer-eins-Radiohit in Brasilien. Über den Fußball und Spieler, die die Tanzbewegungen zu dem Lied nach einem Torerfolg auf dem Platz nachahmten, wurde das Stück auch in Europa bekannt und wurde nach und nach ausgehend von Spanien ein Nummer-eins-Erfolg in vielen europäischen Ländern (Belgien, Deutschland, Frankreich, Italien, Niederlande, Österreich, Schweden, Schweiz, Slowakei).

Urheberrechtsfrage
Nach dem Erfolg des Lieds meldeten sich drei Studentinnen, die an der ursprünglichen Entstehung beteiligt gewesen waren, bei Sharon Acioly, um Urheberrechtsansprüche anzumelden. Acioly einigte sich mit den dreien über die Beteiligung als Co-Autoren. Der ursprüngliche Gesang der Studentinnen war aber offenbar auf einer Busreise in die USA ins Disneyland entstanden und es existiert ein Video von der Busfahrt. Drei weitere Teilnehmerinnen der Tour reichten Klage vor Gericht ein, um ebenfalls eine Beteiligung an den Acioly und Dyggs zustehenden Tantiemen zu erhalten. Bis zu einer Klärung wurden die Einnahmen für die Autoren vom Gericht eingefroren. Michel Teló ist von dieser Frage um den Ursprung seines Hits nicht betroffen, da ihm selbst nur die Einnahmen als Interpret zustehen.

Versionen
Neben den ursprünglichen Versionen aus der Região Nordeste von Brasilien zum Beispiel von Meninos de Seu Zeh, Garota Safada, Cangaia de Jegue und Alexandre Peixe gibt es mehrere Versionen von Michel Teló. Neben seiner ursprünglichen Aufnahme veröffentlichte er auch eine englische Version mit dem Titel Oh, If I Catch You!. Außerdem nahm er einen Remix zusammen mit dem Rapper Pitbull auf.

Weitere Versionen des Liedes entstanden im Zuge des Erfolgs unter anderem von Play & Win, Inna, Daniel Lopes, Nossa Nossa (produziert von Niklas Hermes) und Mic Rola. Hallux feat. Marcus, die Gipsy Rumba Latina Band und die Banda del Diablo brachten das Lied eine Woche vor erscheinen der Teló-Version in Spanien in die Charts und kamen damit auf Platzierungen zwischen sieben und 12. Gerard Joling und Willem Barth nahmen jeweils unterschiedliche niederländische Versionen auf mit dem Titel Dan voel je me beter bzw. Zeg me, die beide in die Top-100-Charts, aber nicht in die Nederlandse Top 40 kamen.

Charts und Chartplatzierungen
Michel Teló

In Österreich ist das Lied das am häufigsten heruntergeladene Stück aller Zeiten (Stand: 15. August 2014).

Nossa Nossa

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Weblinks

 , Bruno Dias, Contigo! Online, 21. Dezember 2011 (portugiesisch)

Einzelnachweise

Lied 2011
Popsong
Nummer-eins-Hit
Mehrfach-Platin-Lied (Deutschland)
Mehrfach-Platin-Lied (Schweiz)
Mehrfach-Platin-Lied (Österreich)

Ai Se Eu Te Pego!


Ulises Antonio Gutiérrez Reyes O. de M. (Pedregal, 29 de abril de 1951) - sacerdote católico venezuelano, arcebispo de Ciudad Bolívar desde 2011.

Em 27 de dezembro de 1977 foi ordenado sacerdote na Ordem de Nossa Senhora das Mercês. Ele foi, entre outros, pároco de paróquias monásticas, conferencista no seminário de Caracas, provincial e reitor do seminário que fundou em Palmira.

Em 5 de dezembro de 2003 foi nomeado Bispo Ordinário da Diocese de Carora. Foi ordenado bispo em 27 de fevereiro de 2004 pelo então Arcebispo de Coro - Roberto Lückert.

Em 27 de agosto de 2011, o Papa Bento XVI o nomeou Arcebispo Metropolitano de Ciudad Bolívar.

Ver também

Arcebispos católicos da Venezuela

Ulises Antonio Gutiérrez Reyes


Pandora es una pintura al óleo creada en 1896 por John William Waterhouse.

El cuadro se titula Pandora en honor a la que fue la primera mujer según la mitología griega. creada por orden de Zeus para introducir todos los males en la vida de los hombres, después de que Prometeo, en contra de la voluntad divina, les otorgara el don del fuego.

El momento recreado es aquel en el que Pandora se apresta a abrir el cofre que encerraba los males del género humano (la vejez, la enfermedad, la pasión, la pobreza y otros).

Su curiosidad causó que todos, a excepción de la esperanza, se escaparan y diseminaran por el mundo.

El tema, muy representado desde la Antigüedad, fue ilustrado por el también pintor prerrafaelita Dante Gabriel Rossetti en su obra Pandora.

Véase también

 Pandora
 Hermandad Prerrafaelita

Referencias

Mitología griega en la pintura
Cuadros de Reino Unido de los años 1890
Cuadros de 1896
Reino Unido en 1896
Agua en el arte

Pandora (Waterhouse)


Harry Martin né le 23 octobre 1992 à Ipswich, est un joueur de hockey sur gazon anglais et britannique. Il évolue au poste de milieu de terrain au HC Rotterdam et avec les équipes nationales anglaise et britannique.

Sa sœur, Hannah Martin est une joueuse anglaise et britannique de hockey sur gazon et évolue au poste de milieu de terrain ou d'attaquant avec les équipes nationales anglaise et britannique.

Carrière

Coupe du monde
 Top 8 : 2014, 2018

Championnat d'Europe
  : 2017
 Top 8 : 2013, 2015, 2019, 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2012, 2020

Références

Liens externes

Joueur britannique de hockey sur gazon
Naissance en octobre 1992
Naissance à Ipswich
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2012
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Harry Martin


Pentru alte utilizări ale numelui propriu Newry, a se vedea Newry (dezambiguizare).

Newry (; ) este un oraș din Irlanda de Nord, aflat la circa 55 km (sau 34 mile) de Belfast și 108 km sau 67 de mile) de Dublin. În 2011, populația sa fusese de 29.946.

Istoric

Newry a fost fondat în 1144, alături de o mănăstire cisterciană, deși există referiri la existența altor așezări din zonă, create anterior.  newry este una dintre cele mai vechi localități din Irlanda.

Etimologia numelui

Numele Newry este derivat, prin anglizare, al numelui propriu An Iúraigh, o varietate a cuvintelor An Iúrach, care semnifică "dumbrava arborilor [din familia sau de genul] Taxaceae".

Note

Legături externe

 Discover Northern Ireland
 Newry Times
 Destination Newry and Mourne

 Newry and Mourne District Council
 ActivNewry.com – Newry's business, events, and community directory
 Newry City.com
 Newry.ie – All things Newry with Events, Photograph Archive from the 80's and latest News
 Newry Memoirs

Fondări în 1144

Fondări în secolul al XII-lea
Parohia civilă Newry

Newry


Li Bai ya da Li Po (李白) (d.701- ö.762) Sıklıkla Çin'in Altın Çağı olarak anılan Tang dönemi'nde yaşamış Çinli bir şairdir.

Doğum yerinin bugünkü Kırgızistan ve Doğu Türkistan dolaylarında olduğu varsayılmaktadır. Küçük yaşta edebiyat alanındaki yeteneğiyle dikkat çekti. 25 yaşında evini bırakıp Çin'i gezmek için yollara düştü, 20 yıl durmaksızın gezdi. Du Fu'nun aksine maddi açıdan varlıklı olduğu için seyahat etmiştir.

"Ölümsüz Şair" olarak çağrılan Li Bai, Du Fu ile beraber Çin edebiyat tarihinin en büyük iki şairinden biri olarak gösterilir. Günümüzde 1100'e yakın şiiri mevcuttur. Batı dünyası Li Bai'nin şiirleriyle Japonca tercümelerinin Ezra Pound tarafından 19'uncu yüzyılda tercüme edilmesiyle tanışmıştır.

Li Bai genelde, abartılı ve vurucu Taoizm görselliğinin şiirlerine yansıtmasıyla tanınır. Liköre büyük bir sevgi beslemiştir.

Söylenceye göre; sarhoşken Yangtze nehrinde teknesinden nehre eğilip ayın yansımasını öpmeye çalışırken düşmüş ve boğularak ölmüştür.

En bilinen şiiri Ay Altında Yalnız İçerken (月下獨酌, Yuè Xià Dú Zhuó)'dir.

花間一壺酒。Çiçek açan ağaçların altında,bir kadeh şarap

獨酌無相親。Hiç dostum yok, öylece yalnız içiyorum

舉杯邀明月。Kadehimi parlak ayın şerefine kaldırıyorum

...

相期邈雲漢。Sonunda göğün bulutlu nehrinde buluşacağız.

Etkileri ve Anısı
Adı Merkür gezegeninde bir kratere verilmiştir.

Avusturyalı besteci Gustav Mahler, "Das Lied von der Erde(Dünyanın Şarkısı)" eserinde şiirlerinden esinlenmiştir.  Ernest Fenollosa'nın eserlerinde yer aldı ve Ezra Pound'a ilham kaynağı oldu. Brezilyalı şarkı sözü yazarı Beto Furquim ve Amerikan besteci Harry Partch eserlerinde Li Po'ya atıflarda bulundular.

Lİ Po, Mao Zedong'un şiirlerini etkiledi.

Kimsenin ölümü,
Çinli şair Li Po'nun ki kadar güzel olamaz.

Li Po sandaldaydı, yeterince içmişti.

Hava açıktı.

Günaçığı değil de, ayaçığı bir gece.

Li Po, ayın sudaki görüntüsünü bütünüyle kucaklamak istedi.

Bunun için suya sarktı.

Kollarını gepgeniş açarak daha da sarktı.

Cemal Süreya

Kaynakça

Çinli şairler
701 doğumlular
762 yılında ölenler

Li Bai


Yukarıdere, Zonguldak ilinin Çaycuma ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1903 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 50 km, Çaycuma ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çaycuma belde ve köyleri

Yukarıdere, Çaycuma


Čoltovo este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 477 de locuitori.

Istoric
Localitatea Čoltovo este atestată documentar din 1291.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Čoltovo


Larga duración puede referirse a los siguientes términos:
Larga duración: término con que se designa un nivel del tiempo histórico correspondiente a las estructuras cuya estabilidad es muy grande en el tiempo.
Larga duración: disco de vinilo de 12" (30,5 cm) de diámetro.
Larga Duración de Paulino Monroy 2015

Larga duración


සංජයි ලීලා භන්සාලී (; born 24 February 1963) is an Indian director, producer, screenwriter, and music director who is known for his work in Hindi cinema. Bhansali is the recipient of several awards, including five National Film Awards, eleven Filmfare Awards and a BAFTA nomination. In 2015, the Government of India honoured him with the Padma Shri, the fourth highest civilian award.

Bhansali made his directorial debut with Khamoshi: The Musical (1996), for which he received the Filmfare Critics Award for Best Film. He rose to prominence in Hindi-language cinema with the commercially successful romantic drama Hum Dil De Chuke Sanam (1999), the epic romantic drama Devdas (2002) — for which he received a nomination for the Best Film Not in the English Language at British Academy of Film & Television Awards (BAFTA) —  and the drama Black (2005), for all of which he received multiple Best Director Awards and Best Film Awards along with additional Critics Award for Best Film for the latter at Filmfare Awards, and multiple National Film Awards for the latter two. He followed it by directing consecutive commercially unsuccessful films such as Saawariya (2007) and Guzaarish (2010), however, Guzaarish received positive reviews from critics and audiences.

This changed with his adaptation of Shakespeare's Romeo and Juliet — the tragic romance Goliyon Ki Raasleela Ram-Leela (2013) — opened to positive reviews and strong box office collections, for which he received several awards and nominations. His home production biographical sports film Mary Kom (2014), had him receive his third National Film Award. His period dramas Bajirao Mastani (2015) and Padmaavat (2018) both rank among the highest-grossing Indian films of all time. For the former, he won the National Film Award for Best Direction, as well as Filmfare Awards for Best Director and Best Film; and for the latter, he won National Film Award for Best Music Direction and Filmfare Award for Best Music Director.

He is an alumnus of the Film and Television Institute of India. He is the founder of the production house Bhansali Productions.

Personal life
Sanjay Leela Bhansali was born in Bhuleshwar, South Mumbai to a Gujarati Baniya family. His mother, Leela used to sew clothes to make ends meet. He speaks Gujarati at home and loves Gujarati food, music, literature and architecture.

Career

Bhansali began his career as an assistant to Vidhu Vinod Chopra and was involved in the making of Parinda, 1942: A Love Story and Kareeb. However, they had a falling-out when Bhansali refused to direct Kareeb. In 1996, he made his directorial debut with Khamoshi: The Musical, the commercially unsuccessful but critically acclaimed narration of a daughter's struggle to communicate with her deaf-mute parents. The film earned the Critics Award for Best film at Filmfare. He rose to prominence in Indian cinema with a triangular love story, Hum Dil De Chuke Sanam, starring Aishwarya Rai, Salman Khan, and Ajay Devgan, which established his individualistic stamp for visual splendour and creating auras of celebration and festivity. The film was premiered in the Indian Panorama section at the 1999 International Film Festival of India. It was a great commercial and critical success, and won numerous awards including four National Awards and nine Filmfare Awards.

His next film, Devdas, starring Shah Rukh Khan, Aishwarya Rai and Madhuri Dixit, was Bhansali's ode to the novel of the same name, which became the highest-grossing film of 2002. The film also received unanimous acclaim from the critics and won all the major accolades at Filmfare, emerging as the most awarded film in Filmfare, (tied with the 1995 Dilwale Dulhania Le Jayenge). At the 50th National Film Awards, it won five awards including Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment. It received a nomination for the Best Foreign Film at the British Academy of Film & Television Awards (BAFTA). It was India's submission for the Academy Award for Best Foreign Language Film. The film was also screened at the 2002 Cannes Film Festival. It stood eighth in Time magazine's "The 10 Greatest Movies of the Millennium (Thus Far)". His next film, Black, starring Amitabh Bachchan and Rani Mukerji, broke his own all-time record of Devdas by garnering eleven awards, the highest number of awards ever given to a single film at Filmfare. It stood fifth in Time (Europe)'s "10 Best Movies of the Year 2005" among films from across the world. At 53rd National Film Awards, he received his second National award for Best Feature Film in Hindi. Hum Dil De Chuke Sanam, Devdas and Black earned him multiple Best Director and Best Film Awards at Filmfare, the latter also received additional Critics Award for Best Film. In 2006, Bhansali participated as a judge on reality TV show Jhalak Dikhhla Jaa alongside Farah Khan and Shilpa Shetty.

Bhansali's next film Saawariya (released in 2007) was met with sharp criticism and poor collections at the box office. In 2008, Bhansali staged the opera Padmavati, an adaption of the 1923 ballet written by Albert Roussel. The show premiered in Paris at the prestigious Théâtre du Châtelet and next at the Festival dei Due Mondi, where it received "fifteen minutes of standing ovation and seven curtain calls at the end of the first show." Bhansali received many positive comments from international critics for his work. In 2010, Bhansali released Guzaarish, starring Hrithik Roshan and Aishwarya Rai, in which he also made his debut in music direction. The film received positive to mixed reviews from critics, but could not perform well at the box office. Guzaarish earned him a Best Director nomination at Filmfare. In 2011, he became a judge on the Indian music talent show X Factor India Season 1. The same year, he also produced the musical comedy film My Friend Pinto, which also received mixed reviews and tanked at the box office. In 2012, Bhansali produced Rowdy Rathore, a remake of the Telugu film Vikramarkudu, starring Akshay Kumar and Sonakshi Sinha and directed by Prabhu Deva. The film received mixed reviews from critics and became a major commercial success, Box Office India labelled it as a blockbuster film. The following year, he produced Shirin Farhad Ki Toh Nikal Padi which also received mixed reviews, but could not perform well at the box office.

In 2013, Bhansali directed Goliyon Ki Raasleela Ram-Leela, an adaptation of Shakespeare's Romeo and Juliet, starring Ranveer Singh and Deepika Padukone . Some religious groups opposed the movie claiming that the former title Ramleela was misleading, because the movie had nothing to do with Ramlila, the traditional enactment of the life and story of Hindu deity, Lord Rama. The film's release had been stayed by Delhi High Court due to the controversy over its title, claiming that the movie hurt the religious sentiments of Hindus. Later the film's title was changed to Goliyon ki Rasleela Ram-Leela, and eventually released in India as scheduled. However, after a week of release, Lucknow bench of Allahabad High Court banned the movie's release in Uttar Pradesh.  Despite the controversy and limited release, the film opened to critical acclaim and strong box office collections worldwide, ultimately earning ₹2.02 billion (US$31 million) and emerging as the fifth highest-grossing film of 2013. The film garnered several award nominations for Bhansali including Best Film and Best Director nominations at Filmfare. The same year, Bhansali debuted in television with the show Saraswatichandra, starring Gautam Rode and Jennifer Winget, which he later left after few episodes.

The following year, he produced the biographical sports film Mary Kom starring Priyanka Chopra, which premiered at the 2014 Toronto International Film Festival, becoming the first Hindi film to be screened on the opening night of the festival. The film became both a commercial and critical success and received various accolades along with Best Film nomination at Filmfare. At 62nd National Film Awards, Bhansali received another National Award for Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment for the film. In 2015, he the produced action drama film Gabbar Is Back starring Akshay Kumar, which also emerged as a commercial success with positive reviews from the critics. Bhansali's next directorial venture was his dream project, the period romance Bajirao Mastani (2015), based on the love story between Peshwa Baji Rao I and his second wife Mastani. Ranveer Singh and Deepika Padukone played the title roles, while Priyanka Chopra played Bajirao's first wife Kashibai. The film was announced in 2003 and was constantly in the news regarding the cast, including such actors as Salman Khan, Shah Rukh Khan, Aishwarya Rai Bachchan, Kareena Kapoor and Rani Mukerji. The descendants of Bajirao I and Mastani expressed their disapproval of this film, claiming excessive creative liberty by Bhansali causing wrongful portrayal of their ancestors. A petition was filed in Bombay High Court seeking a stay on the film, but the High Court refused to interfere with its release. It received tremendous critical acclaim across the world and was listed among the best films of 2015 by several sources. Despite the controversy, the film emerged as one of the highest-grossing Indian films of all time. The film received many accolades at various award ceremonies in India. At the 63rd National Film Awards, Bajirao Mastani won seven awards and Bhansali won the National Award for Best Director. The film was featured at the 2016 Indian Panorama section of the International Film Festival of India. Bajirao Mastani was selected as India's official entry for the Best Foreign Language Film for the 74th Golden Globe Awards. The following year, he produced the Marathi film Laal Ishq.

Bhansali directed period drama film Padmaavat, jointly produced by him and Viacom 18 Motion Pictures, and also written by him. The film features Deepika Padukone in the title role as Rani Padmini, alongside Shahid Kapoor and Ranveer Singh in the title roles of Rawal Ratan Singh and Alauddin Khalji respectively. During the shooting of the film in January 2017 in Jaipur, the members of Shri Rajput Karni Sena protested at the sets at Jaigarh Fort, physically attacked Bhansali and his crew members, alleging that he misrepresented historical facts and depicted them erroneously in the film, and also tried to vandalise the sets. On 6 March 2017, members of Shri Rajput Karni Sena vandalised the Chittor Fort again and broke the mirrors installed in the palace of Rani Padmini. On 15 March 2017, a group of unidentified vandals again attacked and set fire to the sets of this movie in Kolhapur which led to the production set, costumes and jewelleries being burnt. The film earned 30 million dollars in the first four days after its release.

In 2021, Bhansali is coming up with Gangubai Kathiawadi, a biographical, crime film based on a chapter of Hussain Zaidi's book Mafia Queens of Mumbai. The film about Gangubai Kothewali, stars Alia Bhatt as Gangubai, and is scheduled for release on 30 July 2021.

Filmography

Films

Frequent Actor and Artist Collaborations as Director

Television
 Jhalak Dikhhla Jaa 1 (Judge) – 2006
 X Factor India (Judge) – 2011
 Saraswatichandra (Producer) – 2013 - 2014

Stage
 Stage Opera Padmavati (Director) – 2008

Awards and nominations

References

External links

ජීවමාන ජනයා
Film directors from Mumbai
Hindi-language film directors
Best Director National Film Award winners
Filmfare Awards winners
Screen Awards winners
International Indian Film Academy Awards winners
Zee Cine Awards winners
Film and Television Institute of India alumni
Hindi film score composers
Indian male screenwriters
Hindi film producers
Recipients of the Padma Shri in arts
1963 උපත්
Film producers from Mumbai
20th-century Indian film directors
21st-century Indian film directors
Gujarati people
Indian Jain directors
Producers who won the Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment National Film Award
Directors who won the Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment National Film Award

සංජයි ලීලා භන්සාලි


බලපිටිය කාර්මික විද්‍යාලය (Technical College - Balapitiya) තරුණ කටයුතු හා නිපුණතා සංවර්ධන අමාතයාංශය යටෙත් ඇතිකාර්මික අධ්‍යාපන හා පුහුණු කිරීෙම් ෙදපාර්තෙම්න්තුව  යටෙත් පාලනය වන කාර්මික විද්‍යාල 38 න් ඒකකි. මෙය ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ බලිපිටිය නගරෙය් පිහිටා ඇත. බලපිටිය නගරෙය් සිට කිලෝ මීටර එකක් පමණ අභයන්තරයට වන්නට  රමණිය කදු ගැටයක පිහිටා ඇති මෙම කාර්මික විද්යා ලය තිබූ ස්ථානයේ පෙරදි  ප්රා ථමික පාඨශාලාවක් පැවත ඇති අතර එය වැසි යෑමෙන් පසුව ගාල්ල කාර්මික විද්යායලයට අනුබද්ධ ආයතනයක් ලෙස ආරම්භ නෙරී ඇත. පසුව 1990 දශකයේ ස්වාධින කාර්මික විද්යා ලයක් බවට පත් කෙරුණු අතර අතර දශක දෙකක පමණ කීර්තිමත් ඉතිහාසයකට උරුම කම් කියයි. ගාල්ල දිස්ත්රිරක්කයේ  සිසු දරුවන්ගේ කාර්මික අධ්යාශපනය හා වෘත්තීය පුහුණුව ඉහල නැංවීමට මෙම ආයතනය විසින් එදා මෙදා තුර ඉටු කරනා ලද සේවය ප්රවශංසනාත්මකය.

දැනට ඉංජිනේරු අංශයේ පාඨමාලා, වාණිජ අංශයේ පාඨමාලා සහ ඉංග්රිශසී පාඨමාලා පැවැත්වේ. පාඨමාලා දෙයාකාරයකි. එනම් සතියේ දින වල පැවැත්වෙන පූර්ණ කාලීන පාඨමාලා (සඳුදා සිට සිකුරාදා පෙ:ව: 8.00 සිට ප:ව: 5.00 දක්වා) සහ සති අන්තයේ දිනවල පැවැත්වෙන අර්ධ කාලීන පාඨමාලා(සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා පෙ:ව: 8.00 සිට ප:ව: 5.00 දක්වා) වශයෙනි. පූර්ණ කාලීන පාඨමාලා පාසල හැර යන සිසුන් ඉලක්ක කර සකස් කොට ඇති අතර සති අන්ත පාඨමාලා රැකියාවල නියුක්තවූවන් ඉලක්ක කර සැකසී ඇත.

පාඨමාලා වර්ග
1. පූර්ණ කාලීන පාඨමාලා (සඳුදා සිට සිකුරාදා පෙ:ව: 8.00 සිට ප:ව: 5.00 දක්වා)

I. National Certificate in Secretarial Practice English

Entry Qualifications - Passed G.C.E.(O/L) in 6 subjects
Course Duration - One Year

II. National Certificate for Accounting Technicians

Entry Qualifications - Passed G.C.E.(O/L) in 6 subjects
Course Duration - Two Years

III. National Certificate in Engineering Craft Practice - Industrial Electrician

Entry Qualifications - Passed G.C.E.(O/L) in 6 subjects
Course Duration - Two Years

IV. National Certificate in Engineering Craft Practice - Gas and Arc Welder

Entry Qualifications - Completed Year 10
Course Duration - One Year

V. National Certificate in Engineering Craft Practice - Building Construction Technology

Entry Qualifications - Passed G.C.E.(O/L) in 6 subjects
Course Duration - One Year

බලපිටිය කාර්මික විද්‍යාලය


Kalidiatou Niakaté (Aubervilliers, 15 de março de 1995) é uma handebolista profissional francesa, campeã olímpica.

Carreira

Niakaté conquistou a medalha de ouro com a Seleção Francesa de Handebol Feminino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após derrotar a equipe do Comitê Olímpico Russo na final por 30–25.

Handebolistas olímpicos da França
Handebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões olímpicos da França

Kalidiatou Niakaté


Sanford Berman (born October 6, 1933) is a librarian (specifically, a cataloger). He is known for radicalism, promoting alternative viewpoints in librarianship, and acting as a proactive information conduit to other librarians around the world. His vehicles of influence include public speaking, voluminous correspondence, and unsolicited "care packages" delivered via the U.S. Postal Service. Will Manley, columnist for the American Library Association (ALA) publication, American Libraries, has praised Berman: "He makes you proud to be a librarian."

Biography
Berman was born in Chicago, Illinois. He attended University of California at Los Angeles, where he earned a BA in Political Science with minors in Sociology, Anthropology, and English, and where he was elected a member of Phi Beta Kappa. After acquiring an MS in Library Science from The Catholic University of America in Washington, D.C., Berman began work as a librarian. He worked for the U.S. Army Special Services Libraries, West Germany (1962–1966), where he helped edit an underground press GI magazine titled, Yin/Yang; Schiller College, Kleiningersheim, West Germany (1966–1967); University of California at Los Angeles Research Library (1967–1968), where he rescued back runs of I. F. Stone's Weekly from the trash bin; University of Zambia Library, Lusaka, Zambia (1968–1970); Makerere Institute of Social Research, Makerere University Library, Kampala, Uganda (1971–1972); and Hennepin County Library, Minnesota (1973–1999).

Alternative subject headings
Berman has been a leading critic of biased headings in the Library of Congress Subject Headings. His 1971 publication, Prejudices and Antipathies: A Tract on the LC Subject Heads Concerning People, sparked a movement to correct biased subject headings. Berman listed 225 headings with proposed alterations, additions, or deletions and cross-references to "more accurately reflect the language used in addressing these topics, to rectify errors of bias, and to better guide librarians and readers to material of interest." Berman stated, "The fact that a number of meanings may be assigned to a given word explains why messages are subject to misinterpretation and why our communication is open to misunderstandings."  He asserted that messages and therefore subject headings must convey an idea in a fashion free from prejudice. Berman realized the continued use of biased subject headings would significantly limit the ability of a patron to access materials in the collection. Berman also thought the use of language in headings should be clear and concise, and should reflect the current use of everyday people rather than only scientific or technical terms. Overall, the use of common language in subject headings would enable prompt retrieval of materials by the end user.

Berman also openly criticized centrally performed cataloging and standard cataloging tools that supported bias in subject headings. He stated, "[O]ur national cataloging products and services can't be completely trusted and should not be accepted automatically nor uncritically by anyone who genuinely believes that cataloging should make material more rather than less accessible and retrievable." Cataloging that was outrightly erroneous or inadequate rendered material inaccessible even though it was in the collection. Berman thought poor cataloging was a serious form of censorship. Libraries were supposed to oppose censorship and provide the widest possible spectrum of cultural, social, economic, political, religious, and sexual information. With this in mind, Berman indicated local libraries should make a conscious effort to describe accurately all materials in the catalog for a patron. A considerable amount of conscious effort meant including "public notes" to clarify unfamiliar concepts for patrons. The public notes would let a patron know whether an item would suit the information needs. Furthermore, Berman opposed the practice of not cataloging all important aspects of works. Patrons cannot access materials when they have not been fully catalogued.

The spark of Berman's cataloging revolution was the inclusion in Library of Congress Subject Headings (LCSH) of the term kaffir, which he came across while working in Zambia, where the term is considered a racial slur. This motivated him to systematically address subject heading bias in his work at Hennepin County Library and in writing Prejudices and Antipathies: a Tract on the LC Subject Heads Concerning People. The work, published in two editions, examines racism, sexism, a Christian-centric worldview, and other biases inherent in the LCSH. Berman also is known for his role in encouraging the Library of Congress to drop such archaic headings as "Water Closet" in favor of contemporary terminology.

With other Minnesota librarians, as well as those nationally and internationally, Berman is known for promoting activist librarianship in which social justice is part and parcel of professional work. Thanks to this advocacy, the American Library Association's official policy recognizes the key role of librarians in addressing social ills.

With librarian James P. Danky, Berman was the editor of Alternative Library Literature, (1982–2001) a biennial compilation of alternative essays on librarianship from a wide variety of other sources. Berman's other titles include The Joy of Cataloging and Worth Noting. He is the original radical librarian; his followers refer to themselves as "Sandynistas" or guerrilla cataloguers. He was a founding member of a group known as the "Revolting Librarians," which published a manifesto about library-related issues.

He is the founder of the American Library Association's Hunger, Homelessness, and Poverty Task Force, a division of The Social Responsibilities Round Table, which he also co-founded. During recent years, he has written and lectured on the failure of ALA and American libraries to help the poor and homeless. In June 2005, he gave the Jean E. Coleman Library Outreach Lecture at the annual ALA conference, dedicated to the founder of OLOS.

During the last six months of 2005, working with the assistance of Steve Fesenmaier, Berman convinced the Library of Congress to create many new subject headings, including "American Dream," "Plutocracy," "West Virginia Mine Wars, 1897-1921," "The Battle of Blair Mountain, 1921," and several others.

The Sanford Berman papers  are part of the American Library Association (ALA) Archives held by the University of Illinois Library. The data files of the Hennepin County Library catalog are included in this collection.

Later work
Having retired in 1999, Berman continues to solicit the Library of Congress for additions and modifications to the LCSH system. Since 2005, he has led an effort to honor American labor leaders Mary Harris "Mother" Jones and Eugene Debs with commemorative postage stamps. In 2013, McFarland & Company published a collection of his "Unabashed Librarian" columns as a book called Not in My Library. In December 2019, the Edina Human Rights and Relations Commission recognized Berman's commitment to social justice with the Tom Oye Award.

References

Further reading

 Pashak, Barrett. "Women do it to Dewey." Alberta Report 20 Sep 1999: 34. Academic OneFile. 13 Oct 2014.

External links

Berman website on the Wayback machine
The Sanford Berman website 2/8/2020

1933 births
American activists
American librarians
Living people
People from Chicago
People from Hennepin County, Minnesota
Catholic University of America alumni
University of California, Los Angeles alumni
American librarianship and human rights

Sanford Berman


Barthélemy Tremblay, nacido hacia 1568 en Louvres y fallecido el año 1629, fue un escultor francés de comienzos del .

Vida y obras
Nacido en la localidad de Louvres, en la región natural de Parisis, bajo el reinado de Enrique III de Francia. Permaneció activo como escultor durante los reinados de Enrique IV de Francia (del que realizó su estatua en pie visible en el castillo de Pau) y de Luis XIII, con trabajos en Fontainebleau y en el Palacio del Louvre.

Realizó también la tumba del pintor Martin Fréminet (fallecido en 1619), enterrado en la abadía cisterciense de Barbeau. El contrato por la ejecución de esta obra data del 21 de junio de 1622. De este monumento, sólo un busto del difunto subsiste, adquirido por Alexandre Lenoir (1761-1839) en 1806 para el Museo de los monumentos franceses, y actualmente conservado en el Museo del Louvre (Sala 19). Fréminet está representado como gentilhombre, y portando la cadena de caballero de la Orden de San Miguel.

Obras

Entre las mejores y más conocidas obras de Barthélemy Tremblay se incluyen las siguientes:
 Estatua de Enrique IV de Francia y III de Navarra en el Castillo de Pau
Una copia en yeso pintado de negro, de esta escultura, se conserva en el Pritaneo Nacional Militar de La Flèche. Esta pieza fue producida en 1817 y donada por el mariscal duque de Feltre.

(pulsar sobre la imagen para ampliar) </center>
 Trabajó junto a Thomas Boudin en los relieves históricos que adornaban el pedestal de la estatua ecuestre instalada en el Puente Nuevo de París del rey  Enrique IV. Los relieves completaban hacia 1635, la decoración del monumento con la intervención del Cardenal Richelieu
(pulsar sobre la imagen para ampliar) </center>
 Tumba del pintor Martin Fréminet(posterior a 1619)

 Busto de Enrique IV en el museo Condé. La atribución de esta obra es imprecisa, muchos de los bustos de Enrique IV serían copias de no original de Tremblay.

Notas y referencias

Bibliografía
 Henri Stein, « Les sculpteurs Barthélemy du Tremblay et Germain Gissey à Fontainebleau», Annales de la Société historique et archéologique du Gâtinais, 1901, t.XIX, p.232-239.

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XVI
Escultores de Francia del siglo XVII
Escultores de Isla de Francia
Fallecidos en París
Nacidos en Louvres

Barthélemy Tremblay


Le musée Danri de Nikki est un des sites historiques du Bénin, situé dans le quartier de Danri au Bénin. Il se consacre à l'histoire du peuple Baatombu.

Histoire
Situé au sud du palais royal de Nikki dans le quartier de Danri au Bénin, le musée Danri est un musée public qui s'intéresse à la culture du peuple Baatombu et de son histoire.

Ce musée tend à disparaître malgré les efforts du gouvernement.

Activités

 Formation des jeunes sur la culture des peuples Nikki.

Collections
Ce musée regroupe des collections d'histoire dans les spécialités:
 Royaume de Nikki à travers ces rois et des monuments et des tombes;
 Patrimoine culturel de Nikki;
 Site Sounon Sero Mare aux crocodiles;
 Danse Tèkè;
 Culture du cheval.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Tourisme au Bénin
 Liste de musées au Bénin
 Fonds mondial pour les monuments
 Liste de l'observatoire mondial des monuments (2012)

Musée au Bénin

Musée Danri de Nikki


Niksar, Tokat ilinin bir ilçesi ve bu ilçenin merkezi olan bir yerleşim yeridir. 1891 yılından beri belediye teşkilatına sahiptir.

Tarihçe
Pers İmparatorluğu'nun sona ermesiyle kurulan Pontus Krallığı döneminde Caberia adıyla anılan Niksar, sayfiye alanlarına pek çok tapınak, saray ve yerleşim birimi inşa edilmiştir. MÖ 72 yıllarında Romalılar'la Pontuslular arasında cereyan eden Mithridatis Savaşları'nın üçüncüsü Niksar'da yapıldı ve şehir Romalılar'ın hakimiyetine geçti. Romalılar, şehre Neocaesarea (Kayser'in yeni şehri) adını verdi ve Neocaesarea ismi, zaman içinde Niksar'a dönüşmüş.

Niksar, Romalılar döneminde ayrıca Diospolis, Sebaste isimleriyle anılmıştır. 1672 yılında Niksar'a gelen Evliya Çelebi ise Seyahatname'sinde Niksar ismi hakkında şöyle bir hikâyeyi nakleder:''Bu Niksar'ın doğusu Nik Hisar, yani iyi hisar olup, hafifletmek suretiyle yanlış olarak Niksar denir.''Roma İmparatorluğu'nun MS 395 yılında ikiye bölünmesiyle Niksar, Bizans egemenliğine girdi. 11'inci yüzyılda Türkler'in Anadolu'ya yaptıkları akınlarda 1067 yılında Alp Arslan'ın komutanlarından Afşin Bey tarafından fethedildi, ancak 1068 yılında tekrar Bizans'ın eline geçti. Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında ise Artuk Bey tarafından fethedilen Niksar, 1073'te tekrar elden çıktı.

Niksar'ın asıl fatihi Danişmendli Devleti'nin kurucusu olan Gümüştegin Melik Ahmed Gazi oldu. Danişmend Gazi, fetihten sonra Niksar'ı sahil Rumlarına karşı mücadelede kendisine hem bir üs hem de bu devletin başkenti olarak seçmiştir. Bu dönemde Niksar ilim ve kültür merkezi haline gelmiştir.

1175'te II. Kılıçaslan zamanında Selçuklu topraklarına katılan Niksar, Moğol istilası ile 1341'de önce Eretna Devleti'nin daha sonra da Tacettinoğulları Beyliği'nin hâkimiyetine girmiş ve bu beyliğin merkezi olmuştur.

1387 yılında Niksar'ı ele geçiren Kadı Burhaneddin'in bir savaşta öldürülmesi üzerine bölge halkı Yıldırım Bayezid'tan yardım istemiş ve Yıldırım Beyazıt'ın oğul Süleyman Çelebi 1398'de Niksar'ı Osmanlı topraklarına katmıştır.

Fatih Sultan Mehmet'in Trabzon Seferi, Yavuz ve Kanun'nin doğu seferleri sırasında uğradıkları Niksar, Osmanlılar'ın son yıllarında Tokat sancağına bağlı bir kaza olarak varlığını sürdürdü.

Niksar, 1867'de Trabzon Vilayeti'nin kurulmasından sonra, bu vilayetin Canik sancağının Ünye kazasına bağlı bir nahiye oldu.  Trabzon vilayetinin ilk salnâmesi olan 1869 tarihli salnâmeye göre, Niksar nahiyesinin sadece erkek nüfusu tespit edilmişti. Buna göre Niksar nahiyesinde 6.636 Müslüman erkek, 648 Rum erkek ve 665 Ermeni erkek yaşıyordu. Toplam erkek sayısı, 7.950 kişiydi. Bu tarihte sadece yetişkin erklerin tespit edildiği bilinmektedir. Bu durumda Niksar nahiyesinin tahmini toplam nüfusu yetişkin erkeğin dört katıdır. Buradan hareketle bu nüfusun 31.800 kişinden oluştuğu söylenebilir.

Bu tarihte Niksar nahiyesi 116 köyü kapsıyordu ve nüfusunun yüzde 16,5'i Hıristiyanlardan oluşuyordu. Trabzon Vilayeti sınırları içinde yaşayan Rumlar, Trabzon Rum Metropolitliği'ne bağlıydı. Trabzon kentinde olan bu metropolitlik, dört piskoposluktan oluşuyordu. Bunlardan biri Niksar Piskoposluğu'ydu. Niksar'ın yanı sıra Ordu, Fatsa, Ünye ve Terme kazalarında yaşayan Rumlar, Niksar kasabasında bulunan bu piskoposluğa bağlıydı.

Tarihî geçmişinin simgesi olarak Roma, Bizans, Selçuklu, Danişmendli ve Osmanlı Devleti'nden kalma pek çok eser hala şehrin tabii bir parçası olarak ayaktadır. İstiklal Savaşı sırasında Rum ve Ermeni çetelerinin baskılarıyla karşılaşan Niksar, diğer taraftan memleketimizi işgal eden düşmanlara karşı, 16 Haziran 1919'da İzmir'in İşgali'ni protesto etmek amacıyla Anadolu'daki ilk mitinglerden birini gerçekleştirerek, cumhuriyetten bugüne kadar varlığını sürdürmektedir.

20 Haziran 1919'da İzmir'in Yunanlar tarafından işgal edilmesi üzerine Tokat'taki ilk toplanma Niksar'da yapıldı. Binlerce kişinin katıldığı toplanma sonunda Redd-i İlhak Cemiyeti Reisi Hacı Mahir Bey'in imzası ile İtilaf Devletleri temsilcilerine aşağıdaki metinle telgraf çekilmiştir.Niksarlılar!

Hukûkun hâmisi olduğunu iddia eden Wilson'a ve diğer devletlere müracaat ediyoruz. Artık bizim feryadlarımıza kulak tıkamayınız. Bizim tamamiyet-î mülkiyemize, mevcudiyet-î millîyemize tecâvüze devamı kastediyorsanız, en kısa yol bizi öldürmektir.

Geliniz, öldürünüz!

Biz Türk olarak en küçük vatan parçasının Türk kalmasını istiyoruz, siz de buna söz vermiştiniz. Şimdi ise sözünüzde durmadığınızı görüyoruz. Anadolu'ya uzatılacak bir tecavüz bizi öldürmek için uzatılan bir adımdır.

Tarihî eserleri
Niksar Ulu Camii
Taşmektep
Talazan Köprüsü
Yağıbasan Medresesi
Melikgazi Türbesi
Kırkkızlar Türbesi
Akyapı Kümbeti
Kulak Tekkesi
Niksar Kalesi
Çıkrıkçı Baba Türbesi
Erzurumlu Emrah Türbesi
Leylekli (Yılanlı) Köprü
Kaya Mezarlar
Niksar Müzesi
Niksar Evleri

Coğrafya

Niksar'ın rakımı ortalama 350 metre olup kuzeyinde Canik Dağları, güneyinde Dönek Dağı ve bu iki dağın arasında ise Niksar Ovası yer almaktadır. Canik Dağları Karadeniz'e paralel uzanan platolarla kaplıdır. Bu platolardan Çamiçi Yaylası yalnız Niksar'ın değil Tokat'ın da en önemli yaylalarındandır.

Akarsular bakımından oldukça zengin olan Niksar topraklarını Kelkit Çayı ve bu çayın irili ufaklı kolları sular. Kelkit Çayı'nın suladığı ve taşıdığı alüvyonlarla bereketine bereket kattığı Niksar Ovası, Karadeniz Bölgesi'nin en önemli ovalarından birisidir.

Tarım arazisi bakımından elverişli bir ovaya sahip olan ilçenin %53'ü orman ve fundalıklarla, %12'si çayır ve meralarla kaplıdır. İlçe topraklarının %32'si ekilip dikilirken, yalnızca %3'ü tarıma elverişli değildir. Tokat'taki ormanların % 12'si Niksar ilçesi sınırları içerisinde kalır.

Niksar, Karadeniz iklimiyle, İç Anadolu'nun karasal iklimi arasında bir geçiş bölgesindedir. Kışlar genellikle ılık ve yağışlı, yazlar sıcak geçer. Her ay yağış alan ilçenin yıllık yağış ortalaması 563 mm., yıllık sıcaklık ortalaması ise 13,9 derecedir.

Niksar'ın kuzeyindeki yüksek kesimlerde kayın, çam, gürgen, ladin; alçak kesimlerdeki düzlüklerde kavak ve söğüt; ovada otsu bitkiler; vadilerde ise meyvelikler bitki örtüsünü oluşturur. Dağ ve ormanlarda yaşayan başlıca av hayvanları sansar, tavşan, kurt, tilki, vaşak, ayı ve domuzdur. Kuş türleri içinde ise keklik, yaban ördeği ve bıldırcın önemli yer tutar.

Ekonomik ve sosyal hayat
İlçede ekonomik hayat geniş ölçüde tarıma dayalı olmakla birlikte, son yıllarda sanayide de önemli ölçüde ilerlemeler kaydedilmiştir. Kelkit ırmağının suladığı Niksar ovası tümüyle tarıma ayrılmıştır. Ayrıca Karadeniz ile İç Anadolu arasında bir geçit bölgesinde yer alan ilçede iklim şartları da tarımsal üretime elverişli bir ortam yaratır. Ekime elverişli alanların % 37,8 gibi büyük bir bölümünde tahıl üretimi yapılmaktadır. İlçede tahıl üretimi yapılan alanları sırasıyla meyvelikler, endüstri bitkileri, sebzelikler ve baklagil üretimi yapılan alanlar izlemektedir. İlçede yetiştirilen başlıca tahıllar; buğday, arpa ve mısırdır. Bunun yanında şeker pancarı, tütün, ayçiçeği, patates ve mahlep gibi sanayiye ham madde olan ürünlerde üretilmektedir. İlçede en çok yetiştirilen meyveler; üzüm, elma, kiraz, şeftali ve cevizdir. Cevizin Niksar'da önemli bir yeri vardır. İlçe ekonomisine büyük bir katkı sağlayan ceviz, kırım atölyelerinde içleri çıkarıldıktan sonra genellikle yurt dışına satılmaktadır. Niksar'da büyük ölçüde kavak üreticiliği de yapılmaktadır.

Çamiçi Yaylası ile yayla turizminin önemli merkezlerinden biri olma yolunda ilerleyen Niksar geçmişte düzenlemiş olduğu Yayla Şenlikleriyle bu konuda önemli adımlar atmıştır.

Önceleri daha çok tarıma ve küçük sanayiye dayanan sanayi yapısı günümüzde büyük ölçüde gelişme göstermiş, başta gıda, konfeksiyon, dokuma ve ağaç işleme sanayiinde birçok işyeri kurularak önemli ölçüde istihdam sağlayan teşebbüsler haline gelmiştir.

Dünyanın en yumuşak ve içimi en leziz olan Niksar Ayvaz Suyu'nun da ilçe ve ülke ekonomisine büyük bir katkısı vardır. Dolum tesislerinde şişelenen sular yurdun her bölgesine dağıtılmakta ve yurt dışına ihraç edilmektedir.

Nüfus

Kardeş şehirler

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Niksar Kaymakamlığı
 Niksar Belediyesi

Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Pontus
Türkiye'deki Romalı arkeolojik sitler

Niksar


1917 වසරේ පටන් බ්‍රිතාන්‍ය රජ පවුල අයත් වන්නේ වින්ඩ්සර් රාජ වංශයටයි.
බ්‍රිතාන්‍ය රජ පවුල
වින්ඩ්සර් රාජ වංශය

වින්ඩ්සර් රාජ වංශය