Swiss Bank Corporation was a Swiss investment bank and financial services company located in Switzerland. Prior to its merger, the bank was the third largest in Switzerland, with over CHF 300 billion of assets and CHF 11.7 billion of equity.

Throughout the 1990s, SBC engaged in a large growth initiative, shifting its focus from traditional commercial banking into investment banking, in an effort to match its larger Swiss rival Credit Suisse. As part of this strategy, SBC acquired US-based investment bank Dillon Read & Co. as well as London-based merchant bank S.G. Warburg in the mid-1990s. SBC also acquired Chicago-based Brinson Partners and O'Connor & Associates. These acquisitions formed the basis for a global investment banking business.

In 1998, SBC merged with Union Bank of Switzerland to form UBS, the largest bank in Europe and the second largest bank in the world. The company's logo, which featured three keys, symbolizing "confidence, security, and discretion", was adopted by UBS after the 1998 merger. Although  the combination of the two banks was billed as a merger of equals, it quickly became evident that from a management perspective, it was SBC that was buying UBS. Nearly 80% of the top management positions were filled by legacy Swiss Bank professionals. Today, what was SBC forms the core of many of UBS's businesses, particularly UBS Investment Bank.

History

Swiss Bank Corporation traces its history to 1854.  In that year, six private banking firms in Basel, Switzerland, pooled their resources to form the Bankverein, a consortium that acted as an underwriting syndicate for its member banks.  Among the original member banks were Bischoff zu St Alban, Ehinger & Cie., J. Merian-Forcart, Passavant & Cie., J. Riggenbach and von Speyr & Cie.  The establishment of joint-stock banks in Switzerland such as Swiss Bank's earliest predecessors (often structured as a Swiss Verein) was driven by the industrialization of the country and the construction of railroads in the mid-19th century.

The Basler Bankverein was formally organized in 1872 in Basel, replacing the original Bankverein consortium.  Basler Bankverein was founded with an initial commitment of CHF 30 million, of which CHF 6 million of initial share capital was paid in.  Among the Bankverein's early backers was the Bank in Winterthur, one of the early predecessors of the Union Bank of Switzerland.  The bank experienced initial growing pains after heavy losses in Germany caused the bank to suspend its dividend in favor of a loss reserve.   By 1879, Basler Bankverein has accumulated enough capital to resume dividends, initially at an 8% annual rate and then increasing to 10% in 1880.

Basler Bankverein later combined with Zürcher Bankverein in 1895 to become the Basler & Zürcher Bankverein.  The next year, Basler Depositenbank and Schweizerische Unionbank were acquired.  After the take-over of the Basler Depositenbank, the bank changes its name to Schweizerischer Bankverein (Swiss Bank).  The English name of the bank was changed to Swiss Bank Corporation in 1917.

1900–1939

SBC continued to grow in the early decades of the 20th century, acquiring weaker rivals.  In 1906, SBC purchased Banque d'Espine, Fatio & Cie, establishing a branch in Geneva, Switzerland, for the first time.  Two years later, in 1908, the bank acquired Fratelli Pasquali, a bank in Chiasso, Switzerland, its first representation in the Italian-speaking portion of the country.  This was followed by the 1909 acquisition of Bank für Appenzell (est. 1866) and the 1912 acquisition of Banque d'Escompte et de Dépots.

The onset of World War I put a hold on much of the bank's development.  Although SBC survived the war intact, it suffered the loss of its investments in a number of large industrial companies.  Nevertheless, the bank surpassed CHF 1 billion for the first time at the end of 1918 and grew to 2,000 employees by 1920.  In 1918, SBC purchased Métaux Précieux SA Métalor to refine precious metals and produce bank ingots.  the company would be established as a separate subsidiary in 1936 and spun off in 1998.  The impact of the stock market crash of 1929 and the Great Depression would be severe, particularly as the Swiss franc suffered major devaluation in 1936.  The bank would see its assets fall from a 1929 peak of CHF 1.6 billion to its 1918 levels of CHF 1 billion by 1936.

In 1937, SBC adopted its three keys logo symbolizing confidence, security and discretion.  The logo was designed by a Swiss artist and illustrator, Warja Honegger-Lavater.

Activities in World War II
On the eve of World War II, SBC was the recipient of large influxes of foreign funds for safekeeping.  Just prior to the outbreak of World War II, in 1939, Swiss Bank Corporation made the timely decision to open an office in New York City. The office was able to begin operations, located in the Equitable Building, just weeks after the outbreak of the war and was intended as a safe place to store assets in case of an invasion.   During the war, the bank's traditional business fell off and the Swiss government became its largest client.  Overall, SBC saw its business grow as a result of its wartime government underwriting business.

Decades after the war, it was demonstrated that Swiss Bank Corporation likely took an active role in trading stolen gold, securities and other assets during World War II.

In 1997, the World Jewish Congress lawsuit against Swiss banks (WJC) was launched to retrieve deposits made by victims of Nazi persecution during and prior to World War II.  Negotiations involving SBC's successor UBS, Credit Suisse, the World Jewish Congress and Stuart Eizenstat, on behalf of the US, ultimately resulted in a settlement of US$1.25 billion in August 1998 paid by the two large Swiss banks UBS and Credit Suisse.  The settlement, which coincided with UBS's merger with Swiss Bank, together with the bank's embarrassment in the Long Term Capital Management collapse in 1998 brought a degree of closure to the issue.

1945–1990
Swiss Bank Corporation found itself in relatively strong financial condition at the end of World War II, with CHF 1.8 billion of assets.    By contrast, the Basler Handelsbank (Commercial Bank of Basel), founded in 1862 and one of the largest banks in Switzerland, was insolvent at the end of the war and was consequently acquired by SBC in 1945.  SBC remained among the Swiss government's leading underwriters of debt in the post-war years.  However, by 1947 SBC was shifting its focus back to its traditional business of lending money principally to private companies as part of the postwar rebuilding of Europe.  Meanwhile, the firm continued its expansion to international markets, particularly the United States where SBC focused primarily on commercial banking for corporate clients.  Within Switzerland, SBC remained a full-service bank with a domestic retail banking network and an asset management business.

SBC prospered throughout the 1950s and embarked on a period of sustained growth.  The bank, which had entered the 1950s with 31 Branch Offices in Switzerland and three abroad,  more than doubled its assets from the end of the war to CHF 4 billion by the end of the 1950s and doubled assets again by the mid-1960s, exceeding CHF 10 billion in 1965.  SBC acquired Banque Populaire Valaisanne, Sion, Switzerland, and the Banque Populaire de Sierre.  The firm continued to open new offices in the US in the mid-1960s and it was also at this time that SBC began to expand into Asia and opened representative offices throughout Latin America.  The bank opened a full branch office in Tokyo in 1970.  The bank also made a number of acquisitions to enhance its position in various products.  SBC acquired a controlling interest in Frei, Treig & Cie. in 1968, Warag Bank in 1970 and Bank Prokredit in 1979 (later sold to GE Capital in 1997). All three banks focused on consumer lending.  Similarly, SBC acquired a number of banks in the private banking sector, including Ehinger & Cie. in 1974;  Armand von Ernst & Cie. and Adler & Co. in 1976; and a majority interest in Geneva-based Ferrier Lullin & Cie. in 1978.  The bank continued its consolidation of Swiss banks acquiring Banque Commerciale de Sion in 1978 and in 1979 acquired Handwerkerbank Basle, the Banca Prealpina SA and Bank für Hypothekarkredite.

As its own home market was highly competitive, SBC focused on commercial banking for American and other multinational companies.  Through 1979, SBC was consistently the largest of the three major Swiss Bank by assets, except for short periods in 1962 and 1968 when UBS temporarily moved ahead of SBC.  After 1979, although its balance sheet had grown to CHF 74 billion of assets, the bank would typically rank second to UBS which firmly established itself as the largest Swiss bank in the 1980s.  SBC would retain this position for the next 15 years until Credit Suisse leapfrogged into the top spot following its 1995 acquisitions of Schweizerische Volksbank and Winterthur Group.

Aggressive acquisitions (1990–1998)

Swiss Bank began the 1990s as the weakest of the "Big Three" Swiss banks but by the end of 1997 would be the driving force behind the merger with Union Bank of Switzerland.  SBC had been impacted by losses on its real estate investments and a series of minor controversies, despite the bank's historically conservative posture.  Beginning in the 1980s, SBC along with its Swiss peers began to embrace a more aggressive strategy to keep up with competitors in the US, Japan, Germany and the UK.  The bank signaled its new posture in 1990 when it opened its new US headquarters, Swiss Bank Tower, a 29 floor building on 49th Street, adjoining Saks Fifth Avenue.

SBC shifted its focus from traditional commercial banking toward investment banking with an emphasis on building its trading operations.  To bolster its trading initiative, in 1992, SBC acquired O'Connor & Associates, a Chicago-based options trading firm, with an expertise in  financial derivatives.  O'Connor was founded in 1977 by mathematician Michael Greenbaum and was named for Edmund (Ed) and Williams (Bill) O'Connor.  The O'Connor brothers had made a fortune trading grain on the Chicago Board of Trade and founded a First Options, a clearing house business.  The O'Connors provided Greenbaum, who had run risk management for First Options, with the capital to start his own firm.  SBC had established a strategic relationship with O'Connor, which was the largest market maker in the financial options exchanges in the US, beginning in 1988.  O'Connor had been looking to partner with a larger financial institution and in 1989 entered into a currency joint venture with SBC that proved to be the first step towards a sale of O'Connor to SBC.    Following the merger, O'Connor was combined with SBC's money market, capital market and currency market activities to form a globally integrated capital markets and treasury operation.  A number of O'Connor executives were brought into key positions within the bank in an attempt to cultivate a more entrepreneurial culture at SBC.

In 1994, SBC followed up its acquisition of O'Connor by acquiring Brinson Partners an asset management firm focused on providing access for US institutions to global markets.  Founded by Gary P. Brinson, an innovator in financial management, Brinson Partners had emerged as one of largest managers of pension plans and also managed a series of mutual funds.  Brinson was a pioneer in the development of the theory of asset allocation which had largely become conventional wisdom among money managers in the 1980s and 1990s.  Brinson had begun working at First Chicago Corporation in the 1970s and by 1981 began building the business that would become Brinson Partners.  In 1989, Brinson led a US$100 million management buyout of his firm from First Chicago Corporation and over the next five years built up the firm to approximately US$36 billion of assets under management.  SBC paid US$750 million to acquire Brinson Partners, which resulted in a profit to Brinson and his partners of US$460 million on the sale of their 75% stake in the company.  Following the acquisition of Brinson Partners, Gary Brinson ran SBC's asset management business and after the merger with UBS, Brinson was named chief investment officer of UBS Global Asset Management.

SBC's next made a major push into investment banking with the acquisition of S.G. Warburg & Co. a leading British investment banking firm in 1995 for US$1.4 billion.  S.G. Warburg was founded by Siegmund Warburg, a member of the Warburg banking family.  After World War II, S.G. Warburg established a reputation as a daring merchant bank that grew to be one of the most respected investment banks in London.  Following a flawed and costly expansion into the US, in 1994 a merger was announced with Morgan Stanley, but the talks collapsed.  The following year S.G. Warburg was purchased by Swiss Bank Corporation.  The bank merged S.G. Warburg with its own existing investment banking unit to create SBC Warburg, which became a leading player in global investment banking.

Two years later, in 1997, SBC paid US$600 million to acquire Dillon, Read & Co., a white shoe US investment banking firm considered to be a member of the bulge bracket.  Dillon, Read, which traced its roots to the 1830s was among the powerhouse firms on Wall Street in the 1920s and 1930s and by the 1990s had a particularly strong mergers and acquisitions advisory group.  Dillon Read had been in negotiations to sell itself to ING which owned 25% of the firm already, however Dillon Read partners balked at ING's integration plans.  After its acquisition by SBC, Dillon Read was merged with SBC-Warburg to create SBC-Warburg Dillon Read.  The Dillon Read name was discontinued after the merger with Union Bank of Switzerland although it was brought back in 2005 as Dillon Read Capital Management, UBS's ill-fated hedge fund operations.

Merger with Union Bank of Switzerland

Aggressively pushing ahead its various acquisitions, UBS was mired in a series of entanglements with activist shareholders who were critical of bank's relatively conservative management.  Martin Ebner, through his investment trust, BK Vision became the largest shareholder in UBS and attempted to force a major restructuring of the bank's operations.  The groundwork for the merger of SBC and UBS was actually laid by their mutual competitor, Credit Suisse which had approached UBS about a merger that would have created the second largest bank in the world in 1996.  UBS's management and board unanimously rebuffed the proposed merger.  Ebner, who supported the idea of a merger, led a major shareholder revolt that resulted in the replacement of UBS's chairman, Robert Studer.  Studer's successor Mathis Cabiallavetta would be one of the key architects of the merger with SBC.

On December 8, 1997, Union Bank of Switzerland and SBC announced an all-stock merger.  At the time of the merger, Union Bank of Switzerland and Swiss Bank Corporation were the second and third largest banks in Switzerland, respectively, both trailing Credit Suisse.  Discussions between the two banks had begun several months earlier, less than a year after rebuffing Credit Suisse's merger overtures.

The all-stock merger resulted in the creation UBS AG, a huge new bank with total assets of more than US$590 billion.  Also referred to as the "New UBS" to distinguish itself from the former Union Bank of Switzerland, the combined bank became the second largest in the world, at that time, behind only the Bank of Tokyo-Mitsubishi.  Additionally, the merger pulled together the banks' various asset businesses to create the world's largest money manager, with approximately US$910 billion in assets under management.

The merger, which was billed as a merger of equals, resulted in SBC's shareholders receiving 40% of the bank's common shares and Union Bank's shareholders receiving 60% of the combined company.  SBC's Marcel Ospel was named chief executive officer while Union Bank's Mathis Cabiallavetta became chairman of the new bank.  However, it quickly became evident that from a management perspective, it was SBC that was buying UBS as nearly 80% of the top management positions were filled by legacy Swiss Bank professionals.  Additionally, UBS professionals suffered more headcount reductions, particularly in the investment banking unit where there were heavy cuts in the corporate finance and equities businesses.  Prior to the merger, Swiss Bank Corporation had built a global investment banking business, Warburg Dillon Read through its acquisitions of Dillon Read in New York and S.G. Warburg in London.  SBC was generally considered to be further along than UBS in developing its international investment banking business, particularly in the higher margin advisory businesses where Warburg Dillon Read was considered to be the more established platform.

After the merger was completed, it was widely speculated that a series of losses suffered by UBS on its equity derivative positions in late 1997 provided SBC with the leverage it required to consummate the merger.  It would become clear that the derivatives losses prompted UBS to accept the terms proposed by SBC more readily than they otherwise would have.

After the merger

UBS, the successor of the Union Bank of Switzerland, is among the largest diversified financial institutions in the world.  As of 2010, UBS operated in all of the major financial centers worldwide with offices in over 50 countries and 64,000 employees globally.

In November 2000, UBS merged with Paine Webber an American stock brokerage and asset management firm led by chairman and CEO, Donald Marron.  The acquisition pushed UBS to the top Wealth and Asset Management Firm in the world. Initially the business was given the divisional name "UBS PaineWebber" but in 2003 the 123-year-old name Paine Webber disappeared when it was renamed "UBS Wealth Management USA."

The bank would grow considerably in the 2000s, building a large investment banking franchise to compete with the major US and European bulge bracket firms.  However, UBS suffered major setbacks in 2007, 2008 and 2009.  UBS suffered among the largest losses of any European bank during the subprime mortgage crisis and the bank was required to raise large amounts of outside capital from the Government of Singapore Investment Corporation, the Swiss government and through a series of equity offerings in 2008 and 2009.

Acquisition history
Swiss Bank Corporation, prior to its merger with Union Bank of Switzerland was the result of the combination of dozens of individual firms, many of which date to the 19th century.  The following is an illustration of the company's major mergers and acquisitions and historical predecessors, although this is not necessarily a comprehensive list:

See also

 UBS, successor following merger with Union Bank of Switzerland
 Banking in Switzerland

References

External links
  (Data are insider information from Swiss juridical circles, 2014).

Defunct banks of Switzerland
Former investment banks
Banks established in 1854
Banks disestablished in 1998
UBS
Swiss companies disestablished in 1998
Swiss companies established in 1854

Swiss Bank Corporation


O Festival de Vassouras, no Vale do Café, é um festival de cinema do Brasil, idealizado pelo cineasta Bruno Saglia e pela atriz e produtora executiva Jane Saglia e realizado no município de Vassouras, no estado do Rio de Janeiro. O evento foi anunciado pela primeira vez em novembro de 2019 com a promessa de a primeira edição ser realizada no ano de 2020. Entretanto, com a eminência da pandemia de COVID-19, o evento precisou ser adiado, estreando em 22 de maio de 2022.

O festival é dedicado a promover e exibir obras audiovisuais nacionais por meio de mostras competitivas, de filmes longa-metragem brasileiros, longa-metragem documentários, filmes de longa-metragem de animação, curta-metragem brasileiros e regionais.

O evento busca realizar propostas que vão além da exibição dos filmes, com atividades gratuitas envolvendo o público em debates, mesas temáticas com diálogos do audiovisual. A primeira edição do festival realizada entre 22 e 29 de maio de 2022 realiza ações que destacam e enfatizam a história da cidade, gerando empregos, intensificando o entretenimento e levando cultura à população.

Ver também

 Lista de festivais de cinema

Ligações externas
 Site oficial

Festivais de cinema do Brasil

Festival de Cinema de Vassouras


2013 în științifico-fantastic — 2014 în științifico-fantastic — 2015 în științifico-fantastic
2014 în științifico-fantastic implică o serie de evenimente:

Nașteri

Decese
 16 februarie : Michael Shea, scriitor american (născut în 1946).
 18 martie : Lucius Shepard, scriitor american (născut în 1943).
 12 mai : H. R. Giger, artist elvețian (născut în 1940)
 30 mai : Michael Szameit, scriitor german (născut în 1950).
 1 iunie : Jay Lake, scriitor american (născut în 1964).
 15 iunie : Daniel Keyes, scriitor american (născut în 1927).
 30 iunie : Frank M. Robinson, scriitor american (născut în  1926).
 13 iulie : Thomas Berger, scriitor american (născut în 1924).
 10 decembrie : Donald Moffitt, scriitor american (născut în 1931).

Cărți

Romane
 Annihilation, de Jeff VanderMeer.
 Ancillary Sword, de Ann Leckie.
   Imperfect Sword, de John G. Hemry.
  Steadfast, de John G. Hemry.
  Involution, de Johan Heliot.
  Der Jesus-Deal, de Andreas Eschbach.
  Maul: Lockdown, de Joe Schreiber.
 Mentats of Dune, de Brian Herbert și Kevin J. Anderson.
 Catacombes și Hooligans, primele două romane al trilogiei Les Particules réfractaires, de Mikhaïl W. Ramseier.
 Cibola Burn de James S.A. Corey
 Earth Awakens de Orson Scott Card
 War Dogs de Greg Bear

Filme
 The Anomaly, de Noel Clarke.
 Area 51, de Oren Peli.
 Divergent, de Neil Burger.
 Edge of Tomorrow, de Doug Liman.
 Extraterrestrial, de Colin Minihan.
 The Giver, de Phillip Noyce.
 Godzilla, de Gareth Edwards.
 Guardians of the Galaxy, de James Gunn.
 Interstellar, de Christopher Nolan.
 The Maze Runner, de Wes Ball.
 Lucy, de Luc Besson.
 Monsters: Dark Continent, de Tom Green.
 Dawn of the Planet of the Apes, de Matt Reeves.
 Predestination, de  Frații Spierig.
 Project Almanac, de Dean Israelite.
 The Last Druid: Garm Wars, de Mamoru Oshii.
 RoboCop, de José Padilha.
 Schnitzel, de Asaf Epstein.
 Space Station 76, de Jack Plotnick.
 Teenage Mutant Ninja Turtles, de Jonathan Liebesman.
 Transcendence, de Wally Pfister.
 Transformers: Age of Extinction, de Michael Bay.
 Zero Theorem, de Terry Gilliam.

Seriale TV
 100, de Kass Morgan și Jason Rothenberg.
 2Day, creat de Ben Wiener și Manu De Maleprade, regizat de Ben Wiener.
 Ascension, de Philip Levens și Adrian A. Cruz.
 Star Wars Rebels : sezonul #1.

Jocuri video
 Elite: Dangerous, dezvoltat și editat de Frontier Developments.
 Wasteland 2, dezvoltat și editat de inXile Entertainment și Obsidian Entertainment.
 Destiny
Premii
 Premiul Saturn
 Cel mai bun film SF:  Gravity Premiul Nebula pentru cel mai bun roman
 Annihilation de Jeff VanderMeer
 Premiul Hugo pentru cel mai bun roman
 Ancillary Justice'' de Ann Leckie

Referințe și note

Vezi și
 2014 în literatură

2014 în științifico-fantastic

2014 în științifico-fantastic


Gerry Morgan, né le  à Belfast en Irlande et mort le  dans la même ville, est un footballeur international nord-irlandais. Il notamment joué pour le Nottingham Forest Football Club. Il est international nord-irlandais à huit reprises. Une fois sa carrière de joueur terminée il devient entraineur d'abord au Linfield Football Club puis en équipe nationale nord-irlandaise où il est l'adjoint de Peter Doherty. A ce titre, il participe à la Coupe du monde de football 1958 en Suède.

Biographie

Carrière de joueur

Carrière en club
Gerry Morgan n'est resté que deux saisons au Linfield Football Club mais il est présent lors de la « saison parfaite » où le club remporte les sept compétitions dans lesquelles il est engagé. Lors de la saison 1921-1922, il remporte le championnat, la Coupe, la Gold Cup, la City Cup, le County Antrim Shield, l'lhambra Cup et la Belfast Charity Cup. Il se fait en conséquence remarqué par les recruteurs des clubs professionnels anglais. C'est Nottingham Forest qui l'engage. Il y reste six saisons. Le club évolue alors en première ou deuxième division anglaise. Il joue 219 matchs avec Forest et marque six buts.

Carrière en équipe nationale
Gerry Morgan compte huit sélections en équipe d'Irlande de football. Il en gagne deux, et en perd cinq. Il est sélectionné la première fois alors qu'il évolue à Linfield.

Carrière d'entraîneur
Au terme de sa carrière de joueur, Gerry Morgan devient entraîneur. Il sera fidèle à deux équipes.

La première est le club de ses débuts, le Linfield Football Club. Il passe l'essentiel de sa carrière avec les blues comme préparateur physique et entraîneur, toujours dans l'ombre d'un manager. Beaucoup y trouveront quelque chose de paradoxal, lui le catholique dans un club ouvertement protestant.

La deuxième est l'équipe d'Irlande du Nord de football. Il devient après guerre l'adjoint de Peter Doherty. Avec lui il fait partie de la période glorieuse de l'équipe nord-irlandaise qui participe à la Coupe du monde de football 1958 en Suède. Il est très proche des joueurs qui le surnomment souvent "uncle Gerry". Beaucoup de joueurs loueront son influence après coup dans la réussite de l'équipe nationale qui est éliminée en quarts de finale de la Coupe du monde.

Palmarès
 Avec Linfield FC
 Championnat d'Irlande (1) :
 Vainqueur : 1921-22.
 Coupe d'Irlande :
 Vainqueur : 1921-22.
 Gold Cup (1) :
 Vainqueur : 1921-22.
 City Cup (1) :
 Vainqueur : 1921-22.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international nord-irlandais
Joueur du Nottingham Forest FC
Joueur du Linfield FC
Joueur du Luton Town FC
Joueur du Cliftonville FC
Naissance en juillet 1899
Naissance à Belfast
Décès en mars 1959
Décès à Belfast
Décès à 59 ans

Gerry Morgan


Olacaceae, biljna porodica u rodu santalolike (Santalales). Po nekim izvorima postoji pedesetak vrsta unutar pet rodova, ali je na popisu znatno veći broj rodova i vrsta. ime je došlo po rodu Olax

Opis
Taksonomski sporne Olacaceae su još jedna tropska drvenasta porodica, sa 14 do 30 rodova i oko 100 do 165 vrsta drveća, grmlja i lijana. Iako se mnogi članovi možda ne čine parazitima (smatraju se hemiparazitima), oni imaju haustorijske veze sa svojim domaćinima. Pripadnici Olacaceae daju prilično velike orahe, često s postojanom čaškom koja oblikuje okovratnik oko baze ploda. Pojedinačne sjemenke, koje sadrže endosperm (posebno hranjivo tkivo), obično ovise o pticama za njihovo širenje.

Rodovi

 Anacolosa (Blume) Blume
 Aptandra Miers
 Brachynema Benth.
 Cathedra Miers
 Chaunochiton Benth.
 Coula Baill.
 Curupira G.A.Black
 Diogoa Exell & Mendonça
 Douradoa Sleumer
 Engomegoma Breteler
 Erythropalum Blume
 Harmandia Pierre ex Baill.
 Heisteria Jacq.
 Hondurodendron C.Ulloa, Nickrent, Whitef. & D.L.Kelly
 Maburea Maas
 Malania Chun & S.K.Lee
 Minquartia Aubl.
 Ochanostachys Mast.
 Octoknema Pierre
 Olax L.
 Ongokea Pierre
 Phanerodiscus Cavaco
 Ptychopetalum Benth.
 Scorodocarpus Becc.
 Strombosia Blume
 Strombosiopsis Engl.
 Tetrastylidium Engl.
 Ximenia Plum. ex L.l>

Izvori

Porodice santalolikih
Biljne porodice

Olacaceae


Gara Aluniș este o stație de cale ferată care deservește comuna Aluniș, județul Mureș, România.

Aluniș

Gara Aluniș


Josip (Bepo) Diminić (Sveti Lovreč Labinski, 17. lipnja 1937. – Labin, 17. svibnja 2019.) bio je hrvatski kipar i grafičar. Bio je profesor kiparstva na Pedagoškom fakultetu u Rijeci. U drvu, kamenu, bronci i obojenoj plastici u početku oblikuje stiliziranu asocijativnu, često erotičnu skulpturu. Od 1980. priklanja se figuraciji i radi keramoskulpture tematski vezane uz ptice, često antropomorfnih oblika. Izveo je spomenike i parkovne skulpture u Labinu, Rijeci, Karlovcu i dr. Objavio više grafičkih mapa. Suosnivač je mnogih hrvatskih likovnih manifestacija i izložaba od čega se posebno ističe Mediteranski kiparski simpozij iz kojeg je nastao Park skulptura Dubrova kraj Labina.

Životopis
Nakon pučkoškolskog obrazovanja u Svetom Lovreču Labinskom i Labinu, završio je 1957. Školu primijenjene umjetnosti (slikarstvo) u Zagrebu i upisao Akademiju likovnih umjetnosti na kojoj je 1963. diplomirao slikarstvo u klasi Marina Tartaglie.

Već 1955. dobio je prvu nagradu zagrebačkog lista Polet za najbolji crtež, 1959. prvi put je samostalno izlagao akvarele u Malinskoj i Labinu, a 1960. izradio amblem grada Labina. Bio je grafički suradnik lista Raški rudar od 1960. do 1964.

U Labin se vraća 1965. i sljedeće godine u starogradskoj jezgri otvara atelijer. Umjetnički je voditelj ustanove Suvenir Istre od 1966. do 1968. te ravnatelj labinskoga Narodnog muzeja od 1968. do 1969. Od 1966. do 1969. uz slikarstvo se intenzivno bavi keramikom i keramoskulpturom. Godine 1968. idejni je začetnik i suosnivač Labinskih ateliera, umjetničke grupacije koja je postala likovnim fenomenom ondašnje Jugoslavije i koja je Labin iz postrudarske depresije stavila na mapu umjetničkih gradova. Jedan je od osnivača izložbe Ars Histriae.

Godine 1970. imenovan je tajnikom Stručnog savjeta Mediteranskoga kiparskog simpozija (MKS) u Dubrovi kod Labina, koji je osnovan 1969. prema njegovoj zamisli. Za predsjednika stručnog savjeta MKS-a imenovan je 1992., a paralelno rukovodi i Ljetnom studentskom kiparskom školom Montraker u Vrsaru. Prema njegovoj zamisli nastala je Bijela cesta koja vodi kroz MKS, tj. Park skulptura u Dubrovi, rađena u kamenu i djelo je skupine istaknutih umjetnika (svaki je umjetnik imao rješenje za svoju dionicu dugu 25 metara). Godine 1999. postao je članom Međunarodne umjetničke udruge Art addiction.

Od 1979. je docent, a od 1984. do 2007. redoviti profesor na Odsjeku za likovnu umjetnost Filozofskog fakulteta u Rijeci, odnosno od 2005. na Akademiji primijenjenih umjetnosti u Rijeci, čiji je bio suosnivač. Od 2008., kada je umirovljen, nosio je zvanje profesora emeritusa.

Kiparstvom se bavio kontinuirano od 1970-ih. Osim u kamenu, radio je u obojenom fiberglasu i drvu. Sudjelovao je u radu više kiparskih kolonija u zemlji i inozemstvu. Kao kipar, slikar i grafičar imao je više od 120 samostalnih izložbi i sudjelovao na više od 400 skupnih. Izlagao je u gotovo svim istarskim gradovima, diljem Hrvatske i u inozemstvu. Oblikovao je brojne spomenike i skulpture u javnim prostorima Istre, Rijeke, Primorja i drugdje: amfiteatar u MKS-u u Dubrovi, Istarski vol ispred hotela Parentium kraj Poreča, spomenik borcima NOR-a u Trgetu, Jela u Delnicama, Kruha i ploda u Slovenj Gradecu, Uzlet 1 u Karlovcu (1984. – 1985.), Obluci – varijanta A u parku hotela Maestral u Novigradu, Nar na Gradskom trgu u Rovinju, Ptica na Zemljinoj kugli i Ptice dolazeće i odlazeće u Labinu, spomenik poginulim hrvatskim braniteljima u Rijeci, skulptura sv. Nikole u Kraljevici itd.

Ilustrirao je nekoliko knjiga istaknutih hrvatskih pjesnika. Autor je 11 grafičkih mapa. Od 1975. do 1984. godine bio je član reprezentativne grupe autora Galerije Forum u Zagrebu. Autor je skulpture-nagrade Ptica na prstenac za pobjednika Trke na prstenac u Barbanu, Arene pulskog filmskog festivala i prvog Kiklopa – godišnje nagrade Pulskog sajma knjiga. Čest motiv u Diminićevim radovima, posebice od 1982. naovamo, su ptice i ljudi-ptice, prema njegovim riječima – simboli slobode.

O njemu su objavljene monografije: Vlado Bužančić, Diminić (Rijeka 1982.); Vlado Bužančić i Mladenka Šolman, Josip Diminić (Zagreb 2000.) te Josip Diminić – Rišem i pišem s oko tisuću crteža i stotinjak umjetnikovih pisanih misli i bilješki (urednik Nikola Perić, Karlovac 2012.).

Diminić je dobitnik dvadesetak likovnih nagrada i priznanja, između ostalog, izvedbene nagrade za skulpturu Slavoluk novih urbanih prostora na Zagrebačkom salonu (1978.), otkupne nagrade na VII. međunarodnoj izložbi originalnog crteža u Rijeci (1980.), nagrade za skulpturu na IV. jesenjem salonu u Dubrovniku (1982.) i na VII. izložbi Saveza udruženja likovnih umjetnika Jugoslavije (Skoplje 1981.). Za umjetnički rad dobio je nagrade "Mijo Mirković" (1972.) i "Josip Račić" (1976.), nagradu "Istriana" za istarsku osobu godine u oblasti kulture (2010.), a posmrtno Nagradu za životno djelo Grada Labina (2019.).

Izvori

Hrvatski kipari
Hrvatski grafičari

Josip Diminić


Ülkücülük, Türk-İslam Ülküsü veya Türkeşçilik, Milliyetçi Hareket Partisinin; Türkçülük ve İslamcılık üzerine temellenmiş kurucu ideolojisidir.

__İÇİNDEKİLER__

Köken
İsminin kökenleri Ziya Gökalp'ın kullandığı "millî mefkure (ülkü)"' ve Nihal Atsız ve Türkçülerin kullandıkları "millî ülkü" terimlerine kadar uzanır. 1950-1953 yılları arasında Türk Milliyetçileri Derneği tarafından kullanılmıştır. Ülkü, kelime anlamı bakımından "ideal" demektir. Ülkücülük ise, "idealizm"in karşılığıdır.

Türk Ocağı bünyesinde yer alan ve Türkçülük akımını millî politika olarak yerleştirmek isteyen Atsız devrin başbakanı Şükrü Saracoğlu'na Orhun dergisinde 1 Mart 1944'te ve gene bir ay sonra 1 Nisan 1944'te olmak üzere iki açık mektup kaleme alır. Mektupta devletin Atatürk zamanındaki Türkçülük ekseninden uzaklaştığını, yabancı etkilerin arttığını yazmaktadır. Sabahattin Ali, Nihal Atsız'ın fikirlerini tehlikeli görerek mahkemeye verir. 3 Mayıs 1944 günü Nihal Atsız ve arkadaşlarının tutuklanmasını protesto eden binlerce gençten oluşan büyük bir grup, Ankara adliyesinden Ulus meydanına kadar yürür. O devirde Nihal Atsız'ın yanına gelip gitmekte olan genç bir üsteğmen olan Alparslan Türkeş de tutuklananlar arasındadır.

Türkçülük ve CKMP
1965'te Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'nin (CKMP) yöneticisi Alparslan Türkeş'in Atatürk'ün ilkelerini temel alan ve kapsayan görüşlerinin toplanarak yayımlandığı Dokuz Işıkta komünizm, kapitalizm ve emperyalizm dışında Türk milletine uygun olan ulusal kalkınma modeli için "üçüncü yol" ve "ülkücü yol" terimleri kullanılmıştır.

1966 ve 1968'deki Senato seçimlerinde "Tek idealist parti" (idealist, "ülkücü"nün İngilizce'sidir) sloganı kullanıldı. CKMP'nin gençlik hareketi için kullanılan "milliyetçi toplumcu" sıfatının "nasyonal sosyalist"i çağrıştırmasından dolayı "ülkücü" sıfatı ön plana çıkmıştır. Çünkü, savunulan görüş faşizme ve sosyalizme karşıydı ve bu isimle ilişkilendirilmek istenmiyordu.

MHP ve Türk-İslam Ülküsü
CKMP partinin kitleselleşmesi için Türkeş de "Tanrı Dağı kadar Türk, Hira Dağı kadar Müslümanız" sloganını kullandığı gibi hareketin ideolojisini genişletmeye çalışmıştır. Seyyid Ahmet Arvasi ve Dündar Taşer gibi ideologların girişimleriyle "Türk-İslam Ülküsü" denilen şeklini almıştır. Türkeş, asker kökenli bir lider olarak Atatürkçülük konusunda tavizsiz idi. "Türk-İslam Ülküsü" fikrini şekillendirirken laiklik konusunda hassasiyetleri koruyarak Atatürk'ün Türk milliyetçiliği konusundaki fikirlerini ön plana çıkarmayı hedeflemişti. Ancak bunu yaparken Atatürk'ün açıkça savunduğu, din ve ırk ayrımı gözetmeksizin, ulus tanımını dil, kültür ve siyasi birliktelik değerlerine dayandıran milliyetperverlik anlayışı yerine daha Turancı bir yaklaşım yürütmüştür.

CKMP'nin adının Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) olarak değiştirildiği ve üç hilalli ambleminin kabul edildiği 1969 Adana Kongresi'nde Türkeş "ülkücü Türk gençleri, bozkurtlarım" diye hitap etmiş ve "ülkücü" söylemi yaygınlaşmaya başlamıştır.

Ancak daha önce Ötüken dergisinde Türkeş ve CKMP'yi desteklemiş olan Hüseyin Nihal Atsız, bu kongrede MHP'nin Türkçülük fikriyatı ile bağdaşmadığını ve İslamcı bir görünüme kavuştuğunu "Sen git güvendiğin Araplara biat et!, Oy toplamak için Arap develere bin!" söylemleriyle eleştirmiş ve ardından parti kimliklerini bırakarak kongreden ayrılmışlardır.

1970'li yılların ikinci yarısında Ülkü Ocakları Derneği'nin faaliyetleriyle birlikte Seyyîd Ahmed Arvâsî'nin "Türk-İslam Ülküsü" fikri, özellikle taşralı dindar ve muhafazakâr gençleri örgütlenmek ve millî değerleri aşılamak için yararlı olmuştur. Bilhassa anti-komünist söylemler ve Sünnî-Hanefî kimlik, Anadolu'dan harekete katılımları hızlandırmıştır. Bu süre zarfında Necip Fazıl Kısakürek'in ülkücü gençlik mahfilleri üzerindeki etkisi büyüktür. Ülkücü derneklerde İslamî eğitim ve terbiye ağırlık kazanmaya başlamıştır.

12 Eylül 1980 Darbesi'nden sonra kapatılan MHP'nin yerine 1987'de kurulan Milliyetçi Çalışma Partisi'nin (MÇP) gençlik örgütlenmesinde yine "Türk-İslam Ülküsü" söylemleri kullanılmıştır. 1991 genel seçimlerinde MÇP Refah Partisi ve Islahatçı Demokrasi Partisi ile seçim ittifakını kurduğunda "İnananlar Birleşti" sloganıyla ifade edilmiştir. Bu süreç de fazla uzun sürmemiş ve Milliyetçi Hareket Partisi tekrar meclisteki yerini almıştı.

BBP ve ayrılma süreci
1991'de MHP'nin Doğru Yol Partisi (DYP)-Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) koalisyon hükûmetini desteklemesiyle Ülkücü Hareket içinde İslamcı düşüncelere sahip olan bir kısım ülkücü, yollarını ayırmıştır. Sovyetler Birliği'nin dağılması ve "komünizm tehlikesinin" ortadan kalkmasıyla Ülkücü Hareket'in tabanına hitap etmek için Türkçü ve milliyetçi söylemlerine ağırlık vermesine uygun bir durum oluşmuştur. Hatta Alparslan Türkeş, MHP kongresinde yaptığı bir konuşmaya Nazım Hikmet'in bir şiirini eklemiş, bu durumu soran gazetecilere "milliyetçi sol gruplara uzatılan bir zeytin dalı" olarak ifade etmiştir.

1992 yılı Ülkücü Hareket için bir dönüm noktası olmuştur. Laiklikten hiçbir zaman sapmadığını ifade eden Ülkücü Hareket, kendi yayın organlarında "Müslümanlık bizim ideolojimiz değil, dinimizdir" tarzı yazıları görünmeye başladığı gibi İslamcılığa mesafeli davranmıştır. Özellikle 70'li yıllarda İslamcı ve Cihat muhtevâlı söylemler terk edilmeye başlanmış, Atatürkçü rejime yakınlık duyulmaya başlanmıştır. Özellikle Devlet Bahçeli'den başlayarak parti içerisinde, ulusalcı-milliyetçi karakter mevzîlenmiştir. Atsız'ın ölüm yıldönümü olan 10 Aralık'ın tekrar anılmaya başlandığı gibi ideolojik açıdan da Türkçüleşme eğilimini göstermiştir. Fakat bunlara rağmen "Türklük bedenimiz İslamiyet ruhumuzdur. Ruhsuz beden ceset olur." sözleri Ülkücü camia için birleştirici bir slogan niteliği taşımaktaydı. Milliyetçi Hareket Partisi, bir yeniden doğuş hareketi içerisinde Türkeş'in belirlediği 9 Işık yolunda bir tüzük hazırlamış ve koşulsuz şartsız tüm parti mensuplarından tevazu beklemiştir.

"Türk-İslam Ülküsü"ne daha İslamcı açıdan bakan, parti içerisinde "Hilâlciler" olarak tanınan, laikliğe sıcak bakmayanlar ayrılmış ve bunlardan eski Ülkü Ocakları genel başkanı Muhsin Yazıcıoğlu ve arkadaşları, 1992 Temmuz'unda arkadaşlarıyla beraber, Ankara Dedeman Oteli'nde basına açık toplantılarında, partiden ayrıldıklarını bildirerek 1993 yılının Ocak ayında Büyük Birlik Partisi'ni kurmuştur. Yazıcıoğlu, Büyük Birlik Partisi ile gençleri örgütlemek için daha İslamî ve radikal görüşleri savunan Alperen Ocakları ve Nizam-ı Alem Ocakları gibi dernekler kurmuştur. Bu ocaklar da kendilerini ülkücü olarak tanımlamakla birlikte, Ülkü Ocakları ile fikir ayrılıkları mevcuttur. Fikir ayrılıklarının ana ekseni, İslamcılık temelli bir Türkçülük üzerinedir.

Milli Güvenlik Kurulu tarafından 1997'de ülkücü mafya bir tehdit olarak tanımlandı. Alınan önlemlerden sonra iç güvenliği tehdit edecek bir aşırı sağ terörü bulunmadığı gerekçesiyle Milli Güvenlik Siyaset Belgesi'nin tehdit unsuru listesinden 2005 yılında çıkarıldı.

1997 yılında Alparslan Türkeş'in vefatı ile Milliyetçi Hareket Partisi'nin genel başkanlığına Devlet Bahçeli seçilmiştir. Ülkücülük hâlen devam eden bir siyasi harekettir.

Alparslan Türkeş'in ölümü ile MHP'nin önde gelen isimlerinden olan Sinan Oğan, Ümit Özdağ, Meral Akşener partiden ihraç edilmiş veya ayrılmıştır. Başta Meral Akşener ve Ümit Özdağ İyi Parti'yi kurmuş, daha sonra Ümit Özdağ İyi Parti'den de ayrılarak kendi partisi olan Zafer Parti'sini kurmuştur.

İdam edilen Ülkücüler
12 Eylül 1980 Darbesi'nden sonra, 1972'den beri infaz edilmeyen ölüm cezaları uygulanmaya başladı. Askerî rejim döneminde 48 mahkûm idam edildi. Bunların 24'ü adli suçlu, 15'i sol görüşlü, 1'i ASALA militanı iken 8'i de Ülkücüler oldu. İdam edilen Ülkücüler şu maddede listelenmiştir:

Yayın organları
<noinclude>

Ayrıca bakınız
 Milliyetçi Hareket Partisi
 Milliyetçi Türkiye Partisi
 Ülkü Ocakları
 Hüseyin Nihal Atsız
 Irkçılık-Turancılık davası
 Alparslan Türkeş
 Ondörtler
 Osman Bölükbaşı
 9 Işık Doktrini
 Üç Tarz-ı Siyâset
 Türk-İslam sentezi
 Rüzgar Birliği
 Ülkücü Komando Kampları
 Türkiye'de sağ-sol çatışması
 12 Eylül Darbesi'ne giden süreç

Kaynakça

 Hakkı Öznur, Ülkücü Hareket, (6 Ciltli), Alternatif Yayınları, Ankara, 1999. ISBN 975-8356-00-3 (Tk.No)
 Hüdavendigar Onur, Türk Sağı Sözlüğü, Burak Yayınları, İstanbul, 2001. ISBN 975-7645-78-8
 Jacom M. Landau, Pan-Turkism - From Irredentism to Cooperation, Indiana University Press, Indiana, 1995, ISBN 0-253-32869-1

Ülkücülük


Boyfriend ist englisch für "festen Freund" und bezeichnet:

 ein Lied von Justin Bieber, siehe Boyfriend (Justin-Bieber-Lied)
 ein Lied von Big Time Rush, siehe Boyfriend (Big Time Rush-Lied)
 ein japanischer Manga, siehe Boyfriend
 eine südkoreanische Band, siehe Boyfriend (Band)
 eine locker sitzende und weiter geschnittene Damenjeans, siehe Boyfriend-Jeans
 ein Spielfilm von 1971 mit Twiggy in der Hauptrolle, siehe Boyfriend (Film)

Boyfriend (Begriffsklärung)


Pagasae or Pagases (), also Pagasa, was a town and polis (city-state) of Magnesia in ancient Thessaly, currently a suburb of Volos. It is situated at the northern extremity of the bay named after it (Παγασητικὸς κόλπος, or ).

Pagasae is celebrated in mythology as the port where Jason built the ship Argo, and from which he sailed upon his adventurous voyage: hence some of the ancients derived its name from the construction of that vessel, (from πήγνυμι), but others from the numerous and abundant springs which were found at this spot. Apollonius of Rhodes describes the setting vividly in the first book of his Argonautica. Pagasae was conquered by Philip II of Macedon after the defeat of Onomarchus; in Diodorus's report the place is spelt Παγαί - Pagaí. On the foundation of Demetrias in 290 or 293 BCE, Pagasae was one of the towns whose inhabitants were transferred to the new city; but after the Roman conquest Pagasae was restored, and again became an important place. In the time of Strabo it was the port of Pherae, which was the principal city in this part of Thessaly. Pagasae was 90 stadia from Pherae, and 20 from Iolcos.

As of the nineteenth century, the ruins of the ancient city were to be seen near Volos, which has given the modern name to the bay. The acropolis occupied the summit of some rocky heights above Cape Angkístri, and at the foot of the rocks are many copious sources of water, of which Strabo speaks. But as these springs are rather saline to the taste, the city was provided in the Roman times with water from a distance by means of an aqueduct, the ruined piers of which are still a conspicuous object. The accepted site is in the modern village of Nees Pagasees in the municipality of Volos; however, the most recent excavations seem to indicate that Pagasae may be the ruins at nearby Soros, also in the municipality of Volos.

See also
 List of ancient Greek cities

References

Populated places in ancient Thessaly
Former populated places in Greece
Thessalian city-states
Cities in ancient Greece
Ancient Magnesia
Volos

Pagasae


ييلان  هي مدينة في مقاطعة فولغوغراد أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 15038 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1691
حكومة ساراتوف
مدن مقاطعة فولغوغراد
تأسيسات سنة 1691 في روسيا

ييلان (فولغوغراد)


هو إبراهيم حسن خيته المعروف باسمه الفني إبراهيم غنام، فنان تشكيلي من مواليد عام 1930 في قرية الياجور الكرملية في قضاء حيفا بفلسطين.

حياته
هجّر مع والده حسن خيته وزوجة والده سعدى غنام وأخيه محمد خيته من فلسطين إلى لبنان خلال النكبة، حيث استقرت العائلة في مخيم ويفل قرب بعلبك في سهل البقاع. انتقل لاحقا للسكن في مخيم تل الزعتر بالقرب من العاصمة اللبنانية بيروت ثم انتقل بعد اندلاع الحرب الأهلية اللبنانية إلى منطقة قصقص حيث توفي سنة 1984 ودفن في مقبرة الشهداء التي كان منزله يطل عليها.

كان قد تزوج من اللبنانية إحسان «ليلى» ثلج ورزق منها بولدين، خليل (1974) وإبراهيم (1985) الذي ولد بعد وفاة الأب بأسابيع قليلة.

اقعدته اصابته بمرض النقرس/داء الملوك في سن مبكرة.

مسيرته الفنية
مارس الرسم من باب الهواية منذ طفولته لكن شهرته كرسام محترف انطلقت من مخيم تل الزعتر.
يعتبر من مؤسسي الحركة الفنية التشكيلية الفلسطينية. ركزت لوحاته على عرض الحياة اليومية للشعب الفلسطيني في بلاده قبل النكبة بأسلوب الرسم الفطري وبالألوان المشرقة ، معتمدا على ذاكرته التي توصف بالفوتوغرافية لاستحضار أدق التفاصيل.

كان عضواً مؤسساً في الإتحاد العام للفنانين التشكيليين الفلسطينيين إلى جانب الفنان الراحل توفيق عبد العال وفنانين آخرين، والإتحاد العام للفنانين التشكيليين العرب. حصل على درع الشهيد غسان كنفاني.

من أشهر لوحاته، البيادر، الدبكة، الطهور، زفة النبي صالح، في باحة الدار وغيرها. كما اعتبرت لوحة «العيد» من أكثر اللوحات تعبيرا عن العيد وبهجة الأطفال. في حين نشرت مؤسسة الاعلام الموحد التابعة لمنظمة التحرير الفلسطينية بوستراً يمثل لوحة الدبكة.

قام الجيش الإسرائيلي أثناء غزو بيروت سنة 1982 بالإستيلاء على بعض اللوحات من أحد معارض منطقة الصنائع ببيروت. قسم آخر من لوحاته مجهول المصير بعد أن كانت متواجدة في الكويت أثناء الغزو العراقي. [بحاجة لمصدر]

ألّف العديد من الأغاني عن القضية الفلسطينية، شعراً وألحاناً وغناءً (منها على سبيل المثال: «سجل يا تاريخ»، وغيرها).

إصدارات عن إبراهيم غنام
الفنان إبراهيم غنام هو موضوع الفيلم الوثائقي «رؤى فلسطينية» لعدنان مدانات لسنة 1977.

أطلق عليه الناقد الروسي أناتولي بغدانوف لقب «مغني الأرض وفنان الضيعة الفلسطينية».

يقول غنام في حوار نشره جوناثان ديمبلي في كتابه «الفلسطينيون»:

"أشعر أن حياتي توقفت عند سن 17 عاما، فذلك كان عمري عندما غادرت، وحلم تلك الأيام هو ما يبقيني حياً."

روابط

صورة للوحة الحصاد، معرض «ريشة واحدة» - الرياض
 http://youtu.be/QlUaQea6MA0 تلفزيون فلسطين، هؤلاء أسلافي

مراجع

أشخاص من منطقة حيفا
رسامون توضيحيون فلسطينيون
رسامون توضيحيون لبنانيون
رسامون فلسطينيون
رسامون معاصرون
فنانون فلسطينيون
فنانون لبنانيون
فنانون من بيروت
مواليد 1930
وفيات 1984

إبراهيم غنام


මහාභාරත් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවෙන් විකාශය වූ ඉන්දියානු හින්දි-භාෂා මිත්‍යාමය රූපවාහිනී මාලා නාට්‍යයකි. සංස්කෘත වීර කාව්‍යයක් වන මහාභාරතය ඇසුරෙන් නිර්මිත මෙය එම නාමයම සහිත 1988 රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ප්‍රතිනිර්මාණයක් ලෙස සැලකේ. මෙය විකාශය වූයේ ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ 2013 සැප්තැම්බර් 16 සිට 2014 අගෝස්තු 16 දින දක්වා ය.

මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ස්වස්ති පොඩක්ෂන්ස් සීමාසහිත පෞද්ගලික සමාගම විසිනි. මෙහි ප්‍රධාන නළු නිළියන් සැලකූ විට සෞරාභ් රාජ් ජායින් විසින් ශ්‍රී ක්‍රිෂ්ණාගේ චරිතයත්, ෂාහීර් ෂෙයික් විසින් අර්ජුනගේ චරිතයත්, පූජා ෂර්මා විසින් ද්‍රෞපදී ලෙසත්, අහම් ෂර්මා කර්ණා ලෙසත්, ආරව් චෞධරි භීෂ්ම ලෙසත් සහ අර්පිත් රන්කා විසින් දුර්යෝධනගේ චරිතයත් නිරූපණය කරනු ලබයි.

කථාපුවත

මහාභාරත් මගින් හස්තිනාපුරයේ සිහසුන පිළිබඳ කථාපුවතක් නිරූපණය වේ. කුරු වංශිකයින් විසින් පාලනය කළ මෙම රාජධානියේ රාජ්‍යත්වය සඳහා කෞරව සහ පාණ්ඩව සොහොයුරන් අතර අරගලයක් ඇති වේ. දුර්යෝධන් සහ යුධිෂ්ඨීර් යන දෙදෙනාම සිහසුනට පළමු උරුමකරුවන් ලෙස සමසමව අයිතිවාසිකම් දක්වති. වැඩිමහල්ම පාණ්ඩවයා වන යුධිෂ්ඨිර් දුර්යෝධන්ට වඩා වයසින් වැඩි ය.

දුර්වාස ඍෂිවරයා විසින් කුන්ති හට වරයක් ලබා දෙයි. මෙම වරය අනුව ඇයට ඕනෑම දේවතාවකු වෙනුවෙන් යැදීමෙන් එම දේවාතාවාට දාව දරුවකු ලබාගත හැකි ය. කුතුහලයෙන් යුතුව මෙම වරය අත්හදා බැලීමට සිතන කුන්ති සූර්ය දෙවියන් වෙනුවෙන් යාඥා කරමින් මන්ත්‍රය පවසයි. එවිට ඇයට කර්ණා නම් පුත්‍රයකු හිමි වේ. මේ වනවිටත් අවිවාහක තරුණියක වූ හෙයින් කුන්ති, එම දරුවාව ගංගා නදියේ පා කර හරින්නේ දැඩි සිතකින් යුතුව ය. එසේ සිදුකරන්නේ විවාහයට පෙර දරුවකු සිටීමෙන් ඇයට සිදුවන නින්දාව වළක්වා ගැනීමට ය. පණ්ඩු සමග විවාහ වීමෙන් පසු, කුන්ති සෙසු දෙවිවරුන්ට යාඥා කොට ඔවුන්ගෙන් යුධිෂ්ඨීර්, භීම, අර්ජුන්, නකුල් සහ සහදේව් යන පුතුන් ලබාගත්තා ය. කුරුක්ෂේත්‍ර යුද්ධයේ අවසානය වනතෙක්ම කිසිදු පාණ්ඩවයකු හෝ කර්ණ හෝ කර්ණගේ සැබෑ අනන්‍යතාව දැනසිටියේ නැත. සිය දිවිය පුරාම අවාසනාව වෙනුවෙන් කර්ණ සටන් වැදුණු අතර, ඔහුව යුධ රිය ධාවකයකුගේ පුත්‍රයකු ලෙස සලකා අපහාස කිරීම සිදු විය. (ගංගා නදියේ පාවෙමින් සිටි කර්ණ බිළිඳාව තමන්ගේම දරුවකු ලෙස හදාවඩාගන්නා ලද්දේ ආදිරථ නැමැති රිය ධාවකයා සහ ඔහුගේ භාර්යාව වූ රාධා විසිනි) කර්ණහට උපකාර කළ එකම පුද්ගලයා නම්, පාණ්ඩවයන්ගේ පරම සතුරා වූ දුර්යෝධන් ය. පාණ්ඩවයින් පවා ඔහු දක්ෂ දුනුවායකු නමුත් පහත් ජන්මය සලකා පරිභව කොට තිබේ. මේ නිසා කර්ණ සිය දිවිය ඇති තෙක් දුර්යෝධන්ව ආරක්ෂා කිරීමට ප්‍රතිඥා දෙයි. ඔහු කුරුක්ෂේත්‍ර යුද්ධයේ දී පාණ්ඩවයන්ට එරෙහිව සටන් වැදුණේ ය.

භීෂ්ම සිය අන්ධ බෑණනුවන් වූ ධ්‍රැතරාෂ්ට්‍රහට විවාහ කරදීම වෙනුවෙන් ගන්ධාරි කුමරියගේ අතපැතී ය. මේ අවස්ථාවේ ඇගේ සොහොයුරා වූ ශකුණි කෝපයට පත් විය. නමුත්, පසුව ඔහු එයට එකඟත්වය පලකළේ ධ්‍රැතරාෂ්ට්‍ර හට අනාගතයේ හස්තිනාපුරයේ රාජ්‍යත්වය හිමිවන බවට භීෂ්ම පැවසූ හෙයිනි. අභිෂේක මංගල්‍යයේ දී, ධ්‍රැතරාෂ්ට්‍රගේ බාල සොහොයුරු පණ්ඩු රජු ලෙස පත්වන්නේ විදුරගේ (ධ්‍රැතරාෂ්ට්‍රගේ තවත් බාල සොහොයුරෙකි) දැඩි මැදිහත් වීම නිසායි.

තමන් රැවටුණු බව ශකුණිහට හැඟී ගියේ ය. මේ නිසා ඔහු තමන් කුරු වංශය විනාශ කරන බවට දිවුරාගත්තේ ය. ඔහු නව යොවුන් වියේ පසුවූ ඛෞරවයන් (ධ්‍රැතරාෂ්ට්‍රගේ පුතුන්) සහ පාණ්ඩවයින් (පණ්ඩුගේ පුත්‍රයින්) අතර කුඩා කලසිටම ද්වේශයේ බීජ වපුරන්නට වූයේ දුර්යෝධන්ගේ මනසට විෂ පොවමිනි. මෙලෙසින් ඔහු වැඩිමහල්ම කෞරවයා පාණ්ඩවයන්ට එරෙහිව විරසක කළේ ය.

කුරුක්ෂේත්‍ර යුද්ධයේ ප්‍රතිඵල වශයෙන් ශ්‍රී ක්‍රිෂ්ණා සිය පාණ්ඩව මස්සිනා වූ අර්ජුනහට භගවද් ගීතාව බෙදා දෙන ලදී. මෙම සටනේ දී භීෂ්ම, කර්ණ ඇතුළු බොහෝදෙනකු මරණයට පත් විය. ධ්‍රැතරාෂ්ට්‍ර සහ ගන්ධාරිගේ සියලුම පුතුන් මියගියේ ය.

චරිත නිරූපණය

 සෞරාභ් රාජ් ජායින්, ක්‍රිෂ්ණා/විෂ්ණු ලෙස
 ෂාහීර් ෂෙයික්, අර්ජුන ලෙස
 පූජා ෂර්මා, ද්‍රෞපදී ලෙස
 අහම් ෂර්මා, කර්ණා ලෙස
 ආරව් චෞධරි, භීෂ්ම ලෙස
 ප්‍රණීත් භාට්, ශකුණි ලෙස
 රෝහිත් භාරද්වාජ්, යුධිෂ්ඨිර ලෙස
 සෞරව් ගුර්ජර්, භීම ලෙස
 අර්ජිත් රන්කා, දුර්යෝධන ලෙස
 වින් රානා, නකුල් ලෙස
 ලාවන්‍ය භාරද්වාජ්, සහදේව ලෙස
 නිර්භයි වාධ්වා, දුෂාසන් ලෙස
 අංකිත් මෝහන්, අශ්වාත්ම ලෙස
 ඨාකුර් අනූප් සිං, ධ්‍රැතරාෂ්ට්‍ර ලෙස
 රියා දීප්සි, ගන්ධාරි ලෙස
 ෂෆාක් නාස්, කුන්ති ලෙස
 නවීන් ජිංගර්, විදුර් ලෙස
 විභා ආනන්ද්, සුභද්‍රා/යෝග්මායා ලෙස
 පල්ලවී සුභාෂ්, රුක්මිණී ලෙස
 රතන් රාජ්පුත්, අම්බා ලෙස
 නිසාර් ඛාන්, ද්‍රෝණාචාර්ය ලෙස
 සායාන්තනි ඝෝෂ්, සත්‍යවතී ලෙස
 කණිෂ්කා සෝනි, පරෂ්වී ලෙස
 ශිඛා සිං, ශිඛණ්ඩිනී කුමරිය
 කරන් සුචක්, ධ්‍රැෂ්ටද්‍යුම්න ලෙස
 පරස් අරෝරා, අභිමන්‍යු ලෙස
 රිචා මුඛර්ජී, උත්තරා ලෙස
 හේමන්ත් චෞධරි, ක්‍රිපාචාර්ය ලෙස
 සුදේශ් බෙරී, දෲපද් ලෙස
 ප්‍රවිෂ්ඨ මිෂ්රා, උත්තර් ලෙස
 නාසියා හසන් සයිඩ්, වෘශාලි ලෙස
 තාපා සුදානා, ශල්‍යා ලෙස
 සංදීප් අරෝරා, විකර්ණ ලෙස
 කේතකී කාදම්, රාධා ලෙස
 ප්‍රීති පූරි චෞධරි, දේවකී ලෙස
 තරුන් ඛන්නා, බලරාම ලෙස
 අජේ මිෂ්රා, සංජේ ලෙස
 අලි හසන්, තක්ෂක්/ජයද්‍රථ ලෙස
 අංජු ජාධව්, සුඛාදා ලෙස
 අර්ජුන් රානා, පණ්ඩු ලෙස
 සුහානි ධාන්කි, මද්‍රි ලෙස
 ගරීමා ජායින්, දුෂාලා ලෙස
 වෛෂ්ණවී ධන්රාජ්, හිදිම්බි ලෙස
 කේතන් කරණ්ඩේ, ඝටොත්කච් ලෙස
 ජෝයි මාථුර්, ශිශුපාල ලෙස
 විවානා සිං, ගංගා ලෙස
 සමීර් ධර්මාධිකාරි, ශාන්තනු ලෙස
 අපර්ණා දික්සිත්, අම්බිකා ලෙස
 මාන්සි ෂර්මා, අම්බාලිකා ලෙස
 අර්යමාන් සෙත්, විචිත්‍රවීර්ය ලෙස
 අතුල් මිෂ්රා, වේද් ව්‍යාස් ලෙස
 පුනීත් ඉසාර්, පර්ශුරාම ලෙස
 මෝහිත් රයිනා, ශිව ලෙස
 නිඛිල් ආර්යා, ඉන්ද්‍ර ලෙස
 කුණාල් භාටියා, අග්නි ලෙස
 අලාම් ඛාන්, දුර්යෝධන් ලෙස
 නීල් සාත්පුදා, ප්‍රතිවින්ධ්‍ය ලෙස
 ජය සෞමික් ජෝෂි, ශාතනික ලෙස
 අමන් ෂර්මා, සුතසෝම ලෙස
 අක්ෂය බී, ශ්‍රැතසේන ලෙස
 යාෂ් ජොෂි, ශ්‍රැතකර්ම ලෙස
 දීපක් ජේති, විරාත ලෙස
 මල්ලිකා, සුදේශ්නා ලෙස
 තිනූ වර්මා, ජාරසන්ධා ලෙස
 ගුර්ප්‍රීත් සිං, රුක්මි කුමරු ලෙස
 ජයන්තිකා සේන්ගුප්තා, අර්ෂි ලෙස
 රියෝ කපාඩියා, සුබාල ලෙස
 ශ්වේතා ගෞතම්, සුධර්මා ලෙස
 චාන්දනී ෂර්මා, ක්‍රිපි ලෙස
 රාජ් ප්‍රේමි, කාලයාවන් ලෙස
 සිද්ධාන්ත් ගෞතම්, ඒකලාව්‍ය ලෙස
 අනන්‍යා අගර්වාල්, මාලිනී ලෙස
 අඛිලේන්ද්‍ර මිෂ්රා, කන්ස ලෙස
 රූමි ඛාන්, කීචක ලෙස

නිෂ්පාදනය සහ ප්‍රවර්ධනය
ස්ටාර් ආයතනය විසින් මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 100ක (ඇ.ඩො. මිලියන 15) මුදලක් සහ මෙහි අලෙවිකරණය සඳහා තවත් ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 20ක (ඇ.ඩො. මිලියන 3.1) මුදලක් වැය කළේ මෙය ඉන්දියාවේ වියදම් අධිකම රූපවාහිනී කතාමාලාව බවට පත්කරමිනි.

නිෂ්පාදක සිද්ධාර්ත් තිවාරි අනුව තිවාරි විසින් අධ්‍යක්ෂනය කළ ද්‍රෞපදී චීර් හරන් (සළු ඉවත් කිරීමේ) දර්ශනය රූගත කිරීමට දින විස්සක් ගත විය.

පිළිගැනීම සහ බලපෑම
Rediff වෙනුවෙන් නිෂි තිවාරි රචනා කොට ඇත්තේ, "මෙමගින් රචකයාගේ ගුණාත්මකභාවය නිරූපණය වන අතර, ප්‍රවීණ රංගන ශිල්පීන් විසින් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කිරීමත් නිසා අප අතර තවත් ජයග්‍රාහකයකු වේ". DNA විසින් මෙහි වස්ත්‍ර, දර්ශන සහ රාජ් මෝහන් සිංහා විසින් ලබාදුන් ක්‍රිෂ්ණාගේ බටනලා තේමාව අගය කොට ඇත. එසේම CGI විශේෂ ප්‍රයෝග බොහෝමයක් අගය කොට ඇතිමුත්, කථාවේ වේගය වැඩි බව පවසා තිබේ.

Iමෙහි ආරම්භක දර්ශනය ජනයා මිලියන 8.4ක පමණ පිරිසක් විසින් නරඹා තිබේ. මෙම කතාමාලාව ඉන්දියාවේ පසුගිය වර්ෂ තුන තුළ ඉහළ ප්‍රතිචාර ලත් සතියේ මිත්‍යාමය වැඩසටහන බවට පත් විය.

2013 දෙසැම්බර් 1 සතියේ මෙය ලද ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර ප්‍රමාණය 9,801 TVTs වේ. දාදු කැට ක්‍රීඩාව සහ ද්‍රෞපදීගේ සළු හරණය විකාශය වූ කථාංග මහාභාරත්ව උච්චතම ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශතය හිමි කරගත්තේ ය. (10TVTs.4 TVM)

2013 ස්ටාර් ගිල්ඩ් සම්මාන උළෙලේ දී හොඳම නාට්‍යයට හිමි සන්නාමය ඇතුළු සම්මාන ගණනාවක් මෙයට හිමි විය. 2014 ඉන්දියානු ටෙල්ලි සම්මාන උළෙලේ දී  සහාය චරිතයක හොඳම නළුවා (නාට්‍ය) සම්මානය මෙහි කර්ණාගේ චරිතය නිරූපණය කළ අහම් ෂර්මාට හිමි විය. එසේම ඍණාත්මක චරිතයක නළුවා සම්මානය ප්‍රණීත් භාට් හට හිමි විය. මීට අමතරව මෙහි නිර්මාණ කණ්ඩායම රූපවාහිනී වැඩසටහනක් සඳහා හොඳම වස්ත්‍ර, හොඳම රංග රචනා ශිල්පී සහ හොඳම මෝස්තර නිර්මාණ ශිල්පී යන සම්මාන ද හිමිකරගත්තේ ය.

මෙම කතාමාලාව බෙංගාලි, මරාථි, ඕරියා, මලයාලම් , දෙමළ සහ තෙලිඟු ඇතුළු භාෂා ගණනාවකින් හඬකැවිණි.

ඉන්දුනීසියාව තුළ ඉන්දුනීසියානු බසින් හඬකවන ලද මෙම නාට්‍යය 2014 මාර්තු මාසයේ සිට antv නාළිකාවෙන් විකාශය විය. මහාභාරත්හි රංගන ශිල්පීන්හට ජකර්තා සහ බාලි යන ප්‍රදේශවල රසික හමුවක් පැවැත්වීමට ද ආරාධනා කෙරිණි. 2014දී ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා පුවත්පත වාර්තා කළේ මෙහි ප්‍රධාන රංගන ශිල්පීන් ඉන්දුනීසියාව වෙත පැමිණීමටආරාධනා කිරීමට තරම් සුවිසල් රසික අනුගමනයක් පැවති බවයි. මහාභාරත්හි ප්‍රධාන රංගන ශිල්පීන් 2014 වර්ෂයේ දී "Mahabharat Show: Fan Meeting Tour" නම් ප්‍රසංගයක් ද පවත්වා ඇත.

2015 දෙසැම්බර් 6 සිට ඉංග්‍රීසි උපසිරැසි සමග මෙහි මුල් සංස්කරණය මොරිෂස්හි MBC Digital 4 නාළිකාවෙන් සෑම ඉරිදා දිනකම විකාශය විය. 2014 වර්ෂයේ දී සිංහල බසින් හඬකවන ලද මෙම කතාමාලාව මහාභාරත් යන නාමයෙන්ම ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වර්ණවාහිනී නාළිකාව මගින් සතියේ දිනවල විකාශය කරන ලදී.

තායිලන්තයේ දී තායි බසින් හඬකවන ලද මෙම මාලානාට්‍යය චැනල් 5 නාළිකාව ඔස්සේ 2016 ජනවාරි 2 සිට විකාශය වීම ඇරඹිණි.

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය - හොට්ස්ටාර් තුළ

ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු මිත්‍යාමය රූපවාහිනී කතාමාලා
2013 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2014 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
මහාභාරත පාදක කරගත් නිර්මාණ
රූපවාහිනී කතාමාලා
 කාව්‍ය පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්

මහාභාරත් (2013 රූපවාහිනී කතාමාලාව)


este o actriță japoneză.

Referințe

Nașteri în 1982
Actrițe japoneze
Gravure idol japoneze
Oameni în viață

Misako Yasuda


Cratylos(în greacă veche: Κρατύλος, Kratylos) a fost un filosof grec de la sfârșitul secolului al V-lea î.Hr.

A fost un reprezentant al relativismului. Cratylos a preluat ideea lui Heraclit - că o persoană nu se poate scălda de două ori în același râu, deoarece între cele "două date ale problemei" (corpul, pe de o parte, și apa acelui râu, pe de altă parte) au apărut alterări (modificări) - și a condus-o (ideea) mai departe. Potrivit lui Aristotel, Cratylos a proclamat (mai mult decât Heraclit) că nu poți face baie în același râu nici măcar o singură dată.

Dacă lumea este într-o permanentă schimbare, apoi și râul se află în schimbare perpetuă. Pe același principiu și cuvintele se află în perpetuă schimbare (metamorfoză). În consecință, Cratylos a conchis că sub incidența acestei continue metamorfoze, comunicarea între oameni este practic imposibilă și și-a invitat, la modul figurat, contemporanii să renunțe la a mai vorbi și să se limiteze la a indica cu degetul ceea ce ar dori sa reprezinte cu ajutorul cuvintelor metamorfozante.

Cratylos l-a cunoscut pe Socrate în anul 407 î.Hr. și în următorii 8 ani s-a dedicat a-l învăța.

Note

Legături externe
 : Fragmente din pre-socratici (Mor Fragment der Vorsokratiker). Prima ediție a fost elaborată în 1903 la Berlin, cu un aparat critic realizat chiar de Diels. Începând de la a 5-a ediție, Diels este înlocuit de către .
 52: Kratylos.
 Textul grec: 1 ed., 1903, în  electronic Arhiva Internet.

Vezi și
 Cratylos, unul din dialogurile lui Platon

Atenieni antici
Presocratici

Cratylos


الجمعية العربية لنقاد المسرح : هي منظمة عربية مجتمعية مستقلة تأسست عام 2007 من خلال عدداً من نقاد المسرح من عدة دول عربية بهدف صياغة تنظيم مهنى موحد للنقد المسرحى العربى ودعم التعاون بين نقاد المسرح و الباحثين العرب .

أهداف الجمعية

 دعم ورعاية المشتغلين بالبحث والنقد المسرحي علمياً ومهنياً.
 نشر أعمال الأعضاء وإبداعاتهم ومناقشتها على أوسع نطاق .
 تبادل المعلومات والخبرات فيما بين أعضاء الجمعية من خلال الندوات والمؤتمرات العلمية.
 التواصل المستمر مع المشهد النقدي العالمي، والاطلاع على الجديد في النظرية النقدية.
 المشاركة في المؤتمرات والمهرجانات المسرحية العربية والعالمية.
 تمثيل نقاد المسرح العربي في المحافل الدولية.
 إقامة المسابقات في مجال البحث المسرحي .
 اقامة المسابقات في مجال البحث المسرحي.
 تأسيس مركز لدراسات المسرح العربي.

المؤسسون

1. حاتم عودة –العراق

2. د. أحمد عبد الله بدوي - مصر

3. د. تهاني الغريبي - السعودية

4. د. حسام عطــا – مصر

5. د. حسن عطية – مصر

6. د. حسين الأنصاري – العراق

7. د. رضا غالب – مصر

8. د. رياض عصمت- سوريا

9. د. سامية حبيب – مصر

10. د. سعيد الناجي – المغرب

11. د. سيد الإمام – مصر

12. د. شكير فيلالة – المغرب

13. د. عبد الحكيم الزبيدي -الإمارات

14. د. عبد المجيد شكير- المغرب

15. د. عصام الدين أبو العلا – مصر

16. د. مصطفى يوسف منصور- مصر

17. د. منى صفوت – مصر

18. د. نرمين الحوطي – الكويت

19. د. وطفاء حمادي- لبنان

20. د.جلال جميل – العراق

21. د.كريم عبود -العراق

22. د.محمد حسين حبيب –العراق

23. سباعي السيد- مصر

24. صباح الانباري – العراق

25. عباس الحايك – السعودية

26. عبد الجبار خمران – المغرب

27. عزالدين جلاوجي –الجزائر

28. عزة القصابي – سلطنة عمان

29. عصام أبو القاسم- السودان

30. عصمان فارس –العراق

31. ناهد عز العرب – مصر

32. د. عبد الرحمن بن زيدان - المغرب

33. ياسر مدخلي - السعودية

34. صلاح عبيد - عُمان

لتقديم طلب العضوية، الرجاء إرسال السيرة الذاتية، موضحا فيها الإنتاج النقدي المنشور إلى البريد التالي:

firstname.lastname@example.com

مراجع

مسرح عربي
منظمات عربية
نقاد

الجمعية العربية لنقاد المسرح


Aarhus er en dansk portrætfilm fra 2005 instrueret af Jørgen Leth efter eget manuskript.

Handling
Jørgen Leth fortæller om sin barndom, de hemmelige steder, aftryk fra lune sommeraftener, barndommens helte, skolerne, æggemadderne, det våde korkbælte, det kolde vand og et frikvarters forelskelse. Det er barndommen, skolegang, fritiden, forældre og bedsteforældre, onkler og tanter, som befolker denne film. En familie med borgerlige erhverv som motorlokomotivpasser, marketenderske i Salling og cykelbanechef. Et liv befolket med en mangfoldighed af sanselige indtryk, som vil underholde børn og deres voksne, i den stadige "plagen": Fortæl om dengang, du var dreng ... da du var lille.

Medvirkende

 Jørgen Leth

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2005

Aarhus (dokumentarfilm fra 2005)


Papa Klement XII. za vrijeme svoga pontifikata (1730. – 1740.) održao je 15 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 35 kardinala.

Konzistorij 14. kolovoza 1730. (I.)
 Neri Maria Corsini, apostolski protonotar, tajnik Memoriali, papin nećak

Konzistorij 2. listopada 1730. (II.)
 Alessandro Aldobrandini, rodijski naslovni nadbiskup, nuncij u Španjolskoj
 Girolamo Grimaldi, edeski naslovni nadbiskup
 Bartolomeo Massei, atenski naslovni nadbiskup, nuncij u Francuskoj
 Bartolomeo Ruspoli, apostolski protonotar, tajnik Svete kongregacije za širenje vjere

Konzistorij 24. rujna 1731. (III.)
 Vincenzo Bichi, laodicejski naslovni nadbiskup, bivši nuncij u Portugalu
 Sinibaldo Doria, beneventanski nadbiskup, bivši prefekt kućanstva Njegove Svetosti
 Giuseppe Firrao, aversanski nadbiskup-biskup, bivši nuncij u Portugalu
 Antonio Saverio Gentili, petranski naslovni nadbiskup, bilježnik Njegove Svetosti
 Giovanni Antonio Guadagni, O.C.D., arezanski biskup

Konzistorij 1. listopada 1732. (IV.)
 Troiano Acquaviva d'Aragona, larisanski naslovni nadbiskup, prefekt Apostolske palače
 Agapito Mosca, klerik Apostolske komore

Konzistorij 2. ožujka 1733. (V.)
 Domenico Riviera, apostolski protonotar, tajnik Svete kongregacije konzulte

Konzistorij 28. rujna 1733. (VI.)

 Marcello Passeri, nazijanski naslovni nadbiskup, saslušatelj Njegove Svetosti
 Giovanni Battista Spinola, rimski guverner i vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve

Konzistorij 24. ožujka 1734. (VII.)
 Pompeio Aldrovandi, jeruzalemski naslovni patrijarh, rimski guverner i vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve
 Serafino Cenci, beneventanski nadbiskup
 Pietro Maria Pieri, O.S.M., generalni prior svoga reda
 Giacomo Lanfredini, tajnik Svete kongregacije Tridentskoga sabora

Konzistorij 17. siječnja 1735. (VIII.)
 Giuseppe Spinelli, napuljski nadbiskup

Konzistorij 19. prosinca 1735. (IX.)

 Luis Antonio Jaime de Borbón y Farnesio, španjolski kraljevski infant

Konzistorij 20. prosinca 1737. (X.)
 Tomás de Almeida, lisabonski patrijarh, Portugal
 Henri-Osvald de la Tour d'Auvergne de Bouillon, vienski nadbiskup, Francuska
 Joseph Dominicus von Lamberg, knez-biskup od Passaua
 Gaspar de Molina y Oviedo, O.E.S.A., malaški biskup, Španjolska
 Jan Aleksander Lipski, krakovski biskup, Poljska
 Raniero D'Elci, rodijski naslovni nadbiskup, nuncij u Francuskoj
 Carlo Rezzonico, stariji, saslušatelj Svete Rimske rote.

Konzistorij 23. lipnja 1738 (XI.)

 Domenico Silvio Passionei, efeški naslovni nadbiskup, nuncij u Austriji

Konzistorij 19. prosinca 1738. (XII.)

 Silvio Valenti Gonzaga, nicejski naslovni nadbiskup, nuncij u Španjolskoj

Konzistorij 23. veljače 1739. (XIII.)
 Gaetano Stampa, milanski nadbiskup
 Pierre-Guérin de Tencin, embrunski nadbiskup, Francuska

Konzistorij 15. srpnja 1739. (XIV.)
 Marcellino Corio, rimski guverner i vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve

Konzistorij 30. rujna 1739. (XV.)

 Prospero Colonna, saslušatelj Apostolske komore
 Carlo Maria Sacripante, glavni blagajnik Apostolske komore

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Klement 12
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Klementa XII.


Olaylar

Doğumlar
 III. Gregorius, papa (ö. 741)

Ölümler
 Batbayan, Bulgar hükümdar
 Bera bin Azib, sahabe (d. 600)

690


eLS (previously known as the Encyclopedia of Life Sciences) is a reference work that covers the life sciences; it is published by Wiley-Blackwell.

As of June 2012, there were more than 4,800 article topics published in eLS online.  eLS is updated monthly and over 400 articles are added to eLS each year.

eLS is available online and in a print edition. The online edition was launched in April 2001, with the print edition published in January 2002.  Full access to eLS requires a subscription. Article abstracts, key concepts, figures and references are freely accessible.
At the end of 2004, eLS was acquired by Wiley-Blackwell from the Nature Publishing Group.

References

External links
eLS website

Biological literature
Encyclopedias of science
American online encyclopedias
Internet properties established in 2001
Biology websites
21st-century encyclopedias

Encyclopedia of Life Sciences


පියසේන කහඳගමගේ (1938-2003) සිංහල නවකතා රචකයෙක් සහ කවියෙකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ගාල්ල නඟරයේ බද්දෙගම දී උපත ලැබූ ඔහු වෘත්තියෙන් ගුරුවරයෙකු වූ අතර සංගම් නායකයෙක් ද විය. 1977  දී එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව බලයට පැමිණීමත් සමඟ ඔහු අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ බිංතැන්න ග්‍රාමයට මාරු කර යවනු ලැබිණි. (ඔහුගේ දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම්වලට දඬුවමක් වශයෙන්) ඔහුගේ බොහෝ නවකතා සඳහා ඔහු මෙම ප්‍රදේශය පදනම් කර ගත්තේය.
1980 මහා වැඩ වර්ජනයෙන් පසු ඔහුට සිය රැකියාව අහිමි විය. ඔහු දිවයින පුවත් පත සඳහා කොටස් වශයෙන් පළ කෙරෙන නවකතා සහ ලිපි බොහෝ ගණනක් ලිවීම ආරම්භ කළේය. ඔහුගේ බොහෝ කතා, ඔහු ජීවත් වූ සහ රැකියාව කළ දඹාන ප්‍රදේශය වටා ගොඩ නැඟී ඇත. ඔහු වැදි සංස්කෘතිය, භාෂාව සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ගොවිතැන් ක්‍රම සම්බන්ධ ප්‍රබන්ධ නොවන බොහෝ කෘති රචනා කර ඇත.
ඔහු විසින් වැද්දන් අතර ජීවත් වෙමින් ලැබූ අද්විතීය අත්දැකීම් ඇසුරින් ලියූ කෘති, ලෙනාඩ් වුල්‍ෆ් සහ මායා රන්ජන් වැනි ග්‍රාමීය සිංහල ජනයා සහ වැද්දන් පිළිබඳ ලියූ ලේඛකයන් කිහිපදෙනා අතරට ඔහු එක් කරයි. ඔහුගේ "වනගත චාරිකා" නැමැති කෘතිය තිලක් බාලසූරිය විසින් "Jungle Juants" නමින් ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කර ඇත.පියසේන කහදගමගේ නම් වූ පුද්ගලයා මෙරට සාහිත්‍යයේ නව් පිටුවක් විය.ඔහුගෙන් සාහිත්‍යයට අති විශාල මෙහෙයක් සිදුවී ඇත..

කෘති
 රන්වන් කරල්
	බිංතැන්නේ ජනකවි
	බිංතැන්නේ විත්ති
	දකුණු පළාතේ කතා බහ
	දිගාමඩුලු ජනවහර
	ඉබේම නැළවියන් පුතේ (කාව්‍ය සංග්‍රහය, 1979)
	ජනශ්‍රැතිය හා ජනතාව
	කටක මහිම : කමත
	කටක මහිම : කුඹුර
	කටක මහිම : කෙම්පහන්
	කොහොඹනේ වට්ට විදානේ
	මා දුටු බිංතැන්න
	නිමනායතේ අන්දරේ
	පනාමුරේ ඇත් රාජා
	ප්‍රාදේශීය ඇත් රජා
	ප්‍රාදේශීය ව්‍යවහාර
	වනගත චාරිකා
	වන වදුලේ වසන්තය
වනේ ඇඳුනු පිය සටහන්

පියසේන කහඳගමගේ


Sarmaşık, Sinop ilinin Türkeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1487 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 125 km, Türkeli ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkeli belde ve köyleri

Sarmaşık, Türkeli


Ordet Brummen har flere betydninger::

Brummen – slangudtryk for fængsel.
Brummen (Nederlandene) – kommune i Nederlandene.
Brummen (band) – dansk hiphop-gruppe.
Brummen (lyd) – en svag lyd.

Brummen


Borno se poate referi la:

 Borno, Lombardia, comună în Provincia Brescia, Italia
 Borno, stat în nord-estul Nigeriei

Borno


ඔනෙරෙ ඪෞමීර් යනු ප්‍රංශ ජාතික චිත්ර ශිල්පියෙකු, මුද්රණ ශිල්පියෙකු, ප්‍රතිමා නිර්මාපකයෙකු, විකට චිත්‍රකරුවෙකු හා සුවිශාල නිර්මාණ රැසක් කළ කැටයම් කරුවෙකු වෙයි.

ගැලරිය

චිත්‍ර ශිල්පීන්
1808 උපත්
1879 මරණ

ඔනෙරෙ ඪෞමීර්


Le manoir de Tarperon est un  château moderne situé à Beaunotte (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation

Le château est situé sur la RD 901 au hameau de Tarperon, à la limite ouest de Beaunotte.

Historique
Le château de Tarperon est un manoir érigé par un maître de forges entre la fin du  et le début du .

Des tableaux et objets ayant appartenu au corsaire et amiral Jean Bart (1650-1702), longtemps présents au manoir par des descendants, ont fait l'objet d'une vente en novembre 2021 à Semur-en-Auxois.

Architecture
C'est un château du   flanqué d'une tour ronde.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or

Liens externes

Tarperon

Manoir de Tarperon


هي النسخة الحادية عشرة من  بطولة أمريكا الجنوبية  والتي تمت باستضافة مدينة ليما، عاصمة بيرو من 30 أكتوبر إلى 27 نوفمبر، 1927. الدول المشاركة كانت الأرجنتين، بوليفيا، بيرو، والأوروغواي. قررت منتخبات البرازيل، تشيلي وباراغواي الانسحاب من البطولة. فيما كانت هذه البطولة أول بطولة يشارك بها منتخب البيرو لكرة القدم. واعتبرت البطولة ضمن التصفيات المؤهلة لمسابقة كرة القدم في في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 1928 وتلقى كل من الأرجنتين وأوروغواي في وقت لاحق الدعوة لدخول المنافسة.

المباريات
اقيمت البطولة بنظام الدوري من دور واحد، بحيث يلعب كل فريق مباراة واحدة أمام الفرق الأخرى. فيما يحصل الفائز على نقطتين، ونقطة واحدة للتعادل فيما لا يكتسب الخاسر أي نقطة.
30 أكتوبر، 1927

1 نوفمبر، 1927

6 نوفمبر، 1927

13 نوفمبر، 1927

20 نوفمبر، 1927

27 نوفمبر، 1927

الترتيب

الفائز

الهدافين
3 أهداف
  الفريدو اليبيري - سيغوندو لونا
  روبرتو فيغيروا - بيدرو بترون - هيكتور سارون

2 هدف
  مانويل فيريرا - خوان خوسيه ماغنيو - همبرتو - مانويل سوان
  خوسيه بوستامانتي
  هيكتور كاسترو - انطونيو ساكو

1 هدف
  ماريو البورتا
  البرتو مونتالانو - ديميتريو نيرا - خورخي سارمينتو - اليخاندرو فيلانوفا
  خوان ارمون

بالخطأ في مرماه
  دانيال أولوا
  أديمار كانفيسي

وصلات خارجية
 South American Championship 1927 at RSSSF

بوليفيا في 1927
أحداث أكتوبر 1927 الرياضية
أحداث نوفمبر 1927 الرياضية
بطولات كوبا أمريكا
تصفيات كرة القدم مؤهلة إلى الألعاب الأولمبية الصيفية
ليما في عقد 1920
كرة القدم الأرجنتينية في 1927
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1927
كرة القدم الأوروغويانية في 1927
كرة القدم البيروفية في 1927
كرة القدم في دورة ألعاب أولمبية صيفية 1928
منافسات رياضية في ليما
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها بيرو

كأس أمريكا الجنوبية 1927


Liste over et udvalg af værker på Ribe Kunstmuseum der ikke er ophavsretlig beskyttet.

Lister over værker

Værker på Ribe Kunstmuseum


La Coupe d'Arménie 2013-2014 est la  de la Coupe d'Arménie depuis l'indépendance du pays. Elle prend place entre le  et le .

Un total de huit équipes participe à la compétition, correspondant à l'ensemble des clubs de la première division 2013-2014.

La compétition est remportée par le Pyunik Erevan, tenant du titre, qui s'impose contre le Gandzasar Kapan à l'issue de la finale pour gagner sa septième coupe nationale. Cette victoire permet au Pyunik de se qualifier pour la Ligue Europa 2014-2015 ainsi que pour l'édition 2014 de la Supercoupe d'Arménie.

Quarts de finale
Les matchs aller sont disputés le 18 septembre et le 2 octobre 2013, et les matchs retour le 23 octobre et le 6 novembre suivants.

Demi-finales
Les matchs aller sont disputées les 18 et 19 mars 2014, et les matchs retour un mois plus tard les 15 et 16 avril suivants.

Finale
La finale de cette édition oppose le Pyunik Erevan au Gandzasar Kapan. Le Pyunik, actuel tenant du titre, affiche une certaine expérience à ce niveau de la compétition en disputant sa dixième finale depuis 1992, totalisant six succès en tout ; le Gandzasar atteint pour sa part ce stade pour la première fois de son histoire.

La rencontre est disputée le 7 mai 2014 au stade Républicain Vazgen-Sargsian d'Erevan. Au cours de celle-ci, il faut attendre le temps additionnel de la première période pour voir l'ouverture du score en faveur du Pyunik par l'intermédiaire de Kamo Hovhannisyan. Le club d'Erevan accroît son avance à l'heure de jeu sur un but de . Malgré la réduction de l'écart de  dans la foulée, aucun autre but n'est inscrit et le match s'achève sur une victoire 2 buts à 1 du Pyunik qui remporte ainsi sa septième coupe nationale, la deuxième d'affilée.

Références

Liens externes
 Coupe d'Arménie 2013-2014 sur Soccerway.com.
 Coupe d'Arménie 2013-2014 sur le site de la RSSSF.

Arménie M
Sport en Arménie en 2013
Sport en Arménie en 2014
2013-2014

Coupe d'Arménie de football 2013-2014


Katharina M. Trebitsch (* 25. Oktober 1949 in Hamburg) ist eine deutsche Fernsehproduzentin.

Leben
Die Tochter des Hamburger Film- und Fernsehproduzenten Gyula Trebitsch und seiner Frau, der Kostümbildnerin Erna Sander, besuchte von 1964 bis 1970 ein Gymnasium in Hamburg-Farmsen. 1967/68 war sie als Austauschschülerin in London. Von 1970 bis 1975 studierte sie in München Jura, ein Studienaufenthalt führte sie 1976/77 nach Mexiko. Zurück in Hamburg, begann Katharina Trebitsch 1977 ein Referendariat. Diese Zeit beendete sie mit dem zweiten juristischen Staatsexamen.

1980 stieg Katharina Trebitsch als Produzentin in das Fernsehgeschäft ein. Mit der Objectiv Film GmbH, die seit 1985 zur Trebitsch Produktion Holding (TPH) gehörte, gründete Katharina Trebitsch als Geschäftsführende Gesellschafterin in ihrer Heimatstadt ihre erste eigene Produktionsfirma. Für eine ihrer ersten Produktionen, Es gibt noch Haselnußsträucher, konnte sie 1982 den 80-jährigen Heinz Rühmann gewinnen, der 1956 ihrem Vater mit Der Hauptmann von Köpenick sein Nachkriegs-Comeback verdankte. 1988 wurde Trebitsch Geschäftsführerin und Mitgesellschafterin von Die Zeit tv GmbH (bis 1996), 1989 gründete sie in Kapstadt die Produktionsfirma Two Oceans Production.

Rasch landete die Produzentin sowohl Publikums- als auch Kritikererfolge mit Trebitsch-Produktionen (Serien wie auch Einzelproduktionen) wie Die Bertinis, Diese Drombuschs und Mit Leib und Seele. 1991 übernahm die Ufa nahezu zwei Drittel der Anteile an der TPH, deren geschäftsführende Gesellschafterin und Vorsitzende der Geschäftsführung Trebitsch wurde.

Gelegentlich unternahm Katharina Trebitsch auch Ausflüge zum Kinofilm. Von ihr mitproduziert wurden beispielsweise 1999 die Verfilmung des Lebens von Marlene Dietrich (Marlene) und das Familiendrama Grüne Wüste. Im März 2004 stieg Trebitsch aus der TPH aus, blieb aber weiterhin als Fernsehproduzentin (für die am 1. April 2004 neu gegründete Trebitsch Entertainment GmbH) tätig. Ihre späten Produktionen lassen das gesellschaftliche Engagement manch ihrer frühen Arbeiten vermissen; stattdessen konzentrierte sich Katharina Trebitsch nahezu ausschließlich auf reine Unterhaltung und produziert vor allem an exotischen Drehorten entstandene Romanzen sowie Serienkrimis (Bella Block, Donna Leon, Commissario Laurenti).

Seit 2005 ist sie als Professorin für Filmregie und Filmproduktion an der Hamburg Media School (HMS) tätig. Dort ist sie nicht nur Dozentin, sie leitete bis Herbst 2007 auch den Studiengang Film an der HMS.

Ehrenämter, Auszeichnungen und Ehrungen

Über ihre Produzentin- und Lehrtätigkeit hinaus war bzw. ist Katharina Trebitsch in einer Fülle von anderen Bereichen aktiv.

So war sie beispielsweise von 2000 bis 2008 Mitglied der Monopolkommission der Bundesregierung, im Aufsichtsrat der Deichtorhallen, Hamburg, im Kuratorium des Max-Planck-Instituts für ausländisches und internationales Privatrecht, Hamburg, im Beirat der Deutsche Bank AG im Vorstand des Kulturkreises der Deutschen Wirtschaft beim Bundesverband der Deutschen Industrie, Berlin, in der Versammlung Eines Ehrbaren Kaufmanns zu Hamburg e. V., Hamburg, in der Freitagsgesellschaft bei Alt-Bundeskanzler Helmut Schmidt, Hamburg, im Verein zur Verleihung des Hanns-Joachim-Friedrichs-Preises für Fernsehjournalismus, Hamburg, im Kuratorium des Übersee-Club e. V., Hamburg und im Kuratorium Deutsche Welthungerhilfe.

Außerdem war bzw. ist sie im Aufsichtsrat des Deutschen Schauspielhauses, im Aufsichtsrat des Thalia Theater, im Plenum der Handelskammer und im Ausschuss für Medien der Handelskammer, alles in Hamburg.

Katharina Trebitsch war in folgenden Jurys vertreten: Deutscher Drehbuchpreis beim Bundesminister des Innern von 1993 bis 1998, Deutscher Drehbuchpreis bei "Die Beauftragte der Bundesregierung für Kultur und Medien" 1998–2001, Telestar 1997, Deutscher Preis für Medienpublizität (Grimme-Institut) 1997, Int. Emmy Cologne Conference, Vorauswahl 2002, Int. Emmy, Kategorie Final Jury 2003, Int. Emmy, Kategorie Drama Final Jury 2004 und Filmfest München.

1996 erhielt sie den Telestar in der Kategorie "beste Produzentin", 1999 das Bundesverdienstkreuz.

Sonstiges
Von 1964 bis 1973 war Katharina Trebitsch Mitglied der deutschen Golf-Nationalmannschaft und gewann auch mehrere Titel. Ihr Bruder ist der Fernsehproduzent Markus Trebitsch (* 1950).

Filmografie

Weblinks

 Biografie in GQ

Einzelnachweise

Fernsehproduzent
Gyula Trebitsch
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Hochschullehrer (Hamburg Media School)
Deutscher
Geboren 1949
Frau

Katharina Trebitsch


Roderich Fick (16 de noviembre de 1886 - 13 de julio de 1955) fue un arquitecto alemán de los más relevantes durante el régimen nazi en Alemania.

Fick aprendió con Theodor Fischer, llegó a ser profesor en la Universidad Técnica de Múnich en 1935; diseñó la residencia en Múnich de Rudolf Hess en 1936; se unió al Partido Nacionalsocialista Obrero Alemán en 1937, y con ello se aseguró varios proyectos nazis en Ordensburg Sonthofen, el complejo de Adolf Hitler, como los acuartelamientos de las SS. Fick también recibió el encargo de rediseñar Linz, en el que sería relevado por Hermann Giesler.

Después de la guerra, Fick fue oficialmente clasificado "como una persona pasivamente cómplice de los crímenes nazis, participó en la reconstrucción de Linz, y se retiró de la arquitectura en Baviera.

Véase también
 Arquitectura nazi

Referencias

Arquitectos del nazismo
Miembros de la Academia Bávara de Bellas Artes
Nacidos en Wurzburgo
Fallecidos en Múnich

Roderich Fick


Juniper Networks ağ ürünleri geliştiren ve pazarlarlayan, merkezi Sunnyvale, Kaliforniya olan çok uluslu bir şirkettir. Ürünleri; yönlendiriciler (Router), anahtarlar (Switch), ağ yönetimi yazılımları, ağ güvenlik ürünleri (Firewall, VPN) ve yazılım tanımlı ağ teknolojisi ürünlerini içermektedir.

Juniper, Pradeep Sindhu tarafından 1996 yılında kurulmuştur. Şirket 1999 yılında halka açılmaya gitmeden önce girişim sermayederleri ve telekomünikasyon şirketleri çevresinden finansman aldı. Şirket, 2000 yılında gelirlerinde 673 milyon $ büyüdü ve ağ ürünlerinde Cisco'nun baskın pazar payını zorladı. 2004 yılında gelirleri 4 milyar $ ve 2014 yılında 4.63 milyar $ 'a ulaşmıştır. 2008 yılında CEO olarak Kevin Johnson'ı, 2013 yılında Shaygan Kheradpir'i ve 2014 yılında Rami Rahim'i atamıştır.

Juniper Networks, esasen IP adresi aramaları ve doğrudan internet trafiğini yönetmek için internet servis sağlayıcıları (ISS) tarafından kullanılan çekirdek yönlendiriciler (Core Router), üzerinde odaklandı. 2002 yılında Unisphere'i satın alarak, ISS'ler tarafından kullanılan ve bireysel tüketicilere internet trafiğini yönlendiren kenar yönlendiriciler pazarına girdi. 2003 yılında kendi JProtect güvenlik araç seti ile BT güvenliği pazarına girdi ve ertesi yıl güvenlik şirketi NetScreen Technologies şirketini satın aldı. 2000'li yılların başında kurumsal ürün pazarına girdi, bu pazar 2005 gelirlerinin üçte birini oluşturdu. 2014 itibarıyla, Juniper yeni yazılım tanımlı ağ ürünleri geliştirmeye odaklanmıştır.

Tarihçe

Kuruluşu ve finansmanı
Juniper Networks, Xerox'un Palo Alto Research Center (PARC)'ta bilim adamı olan Pradeep Sindhu tarafından Şubat 1996 yılında kuruldu. 1995 yılında tatil yaparken Juniper'i kurmak fikri aklına gelmiştir. İnternet trafiği için kullanılan yönlendiricilerin çoğu telefon görüşmeleri için tasarlanmıştı ve her bir arayan için ayrılmış devre vardı; Sindhu, Internet trafiği için optimize edilmiştir paket tabanlı yönlendiriciler yaratmak istiyordu. Sindhu'ya Sun Microsystems'ten Bjorn Liencres ve MCI Communications'dan Dennis Ferguson mühendis olarak katıldı.

Ürünler
Juniper; Networks yönlendiriciler, anahtarlar ve IT güvenlik ürünleri gibi ağ ürünleri tasarlar, üretir ve pazarlar. ISS'ler için çekirdek yönlendiriciler satarak işe başlamıştır. Şubeler ile diğer erişim noktaları için toplama cihazları ve ağ kenar yönlendiriciler, veri merkezleri ürünleri, kablosuz ağ ürünlerini içine katarak ürün ailesini genişletmiştir.

Juniper, ISS'ler tarafından kullanılan anahtarları ve yönlendiriciler için en büyük pazar payına sahip üçüncü şirkettir. Analist firması Dell'Oro Group'a göre, kenar yönlendiriciler için en büyük dördüncü ve çekirdek yönlendiriciler için % 25 pazar payı ile ikinci sırada yer almaktadır. Aynı zamanda güvenlik duvarı pazarında % 24.8 pay ile güvenlik duvarı ürünleri içinde ikinci en büyük pazar payı sahibidir. Veri merkezi güvenlik cihazlarında, Juniper; pazar lideri Cisco'nun ardından ikinci pazar payı sahibidir. Kablosuz ağ pazarında Aruba Networks ile ortak geliştirme ve pazarlama anlaşması ile düşük bir olan pazarda daha büyük bir paya sahiptir.

Juniper teknik destek ve hizmetini J-Care programı aracılığı ile vermektedir.

Şubat 2015 itibarıyla, Juniper'in ürün aileleri şunlardır:

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri merkezli şirketler
Sunnyvale, Kaliforniya
1996'da Kaliforniya'da kurulan oluşumlar
1996'da kurulan yazılım şirketleri

Juniper Networks


A corrida de tampinha é um tipo de jogo presente na cultura brasileira e que foi muito popular nos anos 1990. Consiste em um conjunto de pessoas que empurram tampinhas em uma pista que pode ser traçada em diversos tipos de terrenos na qual os participantes buscam a superação individual. No projeto das pistas os participantes exercitam uma série de capacidades tais como criatividade, coordenação motora e raciocínio. Atualmente existe modalidade digital da corrida de tampinha.

Ver também

 Bolinha de gude
 Tazo
 Streetball
 Amarelinha
 Bobinho
 Pega-pega

Jogos de rua
Tampas

Corrida de tampinha


الاتحاد العام لنساء العراق منظمة خاصة بالنساء العراقيات تضم في عضويتها النساء العراقيات بغض النظر عن انتماءاتهن الحزبية أو العرقية.أنشأها حزب البعث الاشتراكي بالعراق عام 1969. وأُسّسَ الاتحاد رسميًا علي يد نوار حلمي، ومنال يونس ورمزية الخيرو في الرابع من نيسان/إبريل عام 1969.كان الاتحاد تحت قيادة أعضاء من حزب البعث وكانت الدولة تقوم بتمويل ميزانيته كما كان يقوم الحزب بتنسيق برامج الاتحاد. أرسي مجلس قيادة الثورة بالعراق أربعة أهداف للاتحاد في عام 1972:

1-العمل من أجل المجتمع العربي الاشتراكي الديمقراطي

2-ضمان المساواة بين المرأة والرجل في الحقوق والاقتصاد والدولة

3-المساهمة في التنمية الاقتصادية والاجتماعية في العراق

4-دعم الأمهات والأطفال داخل بنية العائلة.

في عام 1975 دُمج مع الاتحاد رابطة المرأة العراقية التي قادتها الشيوعية، لتكون جزءاً من تحالف مؤقت بين الشيوعيين وحزب البعث والجبهة الوطنية التقدمية.وقد كان لها فروع في جميع أنحاء البلاد.
قام صدام حسين بتعيين منال يونس، وهي أحد الأعضاء المؤسسين للاتحاد، لمنصب رئاسة المنظمة. وكان عدد الأعضاء بالمنظمة يقدر ب 200.000 عضوة في عام 1982، وبحلول عام 1989 وصل عدد الأعضاء بالمنظمة لأكثر من 300.000 عضوة، وكان للاتحاد عدة فروع في بغداد والمحافظات، وكان مقره الرئيسي في منطقة الوزيرية في بغداد، وبعد الاحتلال الأمريكي للعراق أصبحت بناية الاتحاد مقراً لوزارة البيئة.

مراجع

أحزاب العراق
حزب البعث
منظمات أسست في 1969
منظمات نسائية
منظمات نسائية مقرها في العراق

الاتحاد العام لنساء العراق


Das Parktheater in Kempten (Allgäu) ist ein in Art Déco gehaltenes Veranstaltungsgebäude mit der Hausanschrift Linggstraße 2 aus den 1930er Jahren. Es war eines der ersten Lichtspielhäuser in Kempten. Das Stadttheater Kempten war bereits von 1921 bis 1932 als Lichtspielhaus verpachtet, um die Betriebskosten des Bauwerks zahlen zu können. Heute dient das Park, wie es schlicht auch genannt wird, als Diskothek. Das Gebäude besitzt nach Süden einen kreisförmigen und nach Norden einen rechteckigen Grundriss. Es befindet sich am Kemptener Stadtpark.

Geschichte
An ungefährer Stelle des heutigen Parktheaters stand die Gaststätte Hasengarten, sie wurde am 11. Januar 1931 abgerissen.

Das Parktheater wurde von September 1937 bis 1938 von der Familie Zacharrias als Lichtspielhaus an der reichsstädtischen Stadtmauer errichtet. Bei den Gründungsarbeiten fand man Silbertaler aus der Zeit um 1775, die in den Fundus des Allgäuer Heimatmuseums überführt wurden. Das in Art-Déco-Architektur ausgeführte Gebäude beherbergte bis zur Schließung des Lichtspielhauses den größten Kinosaal Bayerns.

Durch die Erweiterung des Colosseum Centers Kempten, eines Multiplex-Kinos mit sieben Sälen, verlor das mit nur einem großen Saal ausgestattete Parktheater zum Jahr 2003 an Bedeutung und wurde geschlossen. Daraufhin wurde es zu einer Diskothek umgebaut und im Jahr 2004 eröffnet. Die inneren Ausstattungselemente im Stil des Art Déco wurden jedoch entfernt.

Einzelnachweise

Weblinks

 Die Entstehung des im Jahre 1937/38 erbauten Park-Theaters in Kempten. (Zeitgenössisches Entstehungsvideo)
 Bilder des Parktheaters vor dem Umbau

Kinogebäude in Bayern
Kultur (Kempten (Allgäu))
Bauwerk des Art déco in Deutschland
Bauwerk der Moderne in Bayern
Erbaut in den 1930er Jahren
Diskothek (Bayern)
Unternehmen (Kempten (Allgäu))
Umgenutztes Bauwerk in Kempten (Allgäu)

Parktheater (Kempten)


Noćnik je vjetar koji noću puše niz obronke planine prema dolini, a u priobalnom pojasu prema moru. To je noćna grana obalnoga ili planinskoga kruženja zraka. Noćnik nastaje u neporemećenim vremenskim stanjima zbog hlađenja zraka ižarivanjem topline površinskih slojeva tla.

Doljnjak

Doljnjak, danji vjetar ili danik je mjesni dolinski dnevni vjetar, koji nastaje Sunčevim zagrijavanjem planinskih padina. Najjači je na prisojnoj strani, u toplome dijelu godine i u neporemećenim vremenskim stanjima. Puše iz doline uz padine.

Nastanak vjetra

Vjetar je posljedica više čimbenika:
 razlike tlaka između dvaju područja (vjetar struji od područja višega tlaka prema području nižega tlaka i to je jači što je ta razlika veća),
 Zemljine vrtnje ili rotacije,
 Coriolisove sile (vjetar zbog njezina djelovanja na sjevernoj polutki skreće u desno, na južnoj u lijevo),
 centrifugalne sile kada su putanje čestica zraka zakrivljene,
 sile trenja s podlogom.

Pri tlu je u umjerenim širinama često bezvjetreno stanje, to jest tišina, no u uvjetima velikih razlika tlaka, kao u uraganima, tornadima i tropskim ciklonima, brzina vjetra može dosegnuti vrijednosti i od više stotina kilometara na sat te prouzročiti velika razaranja. Na strujanje zraka mogu znatno utjecati i reljef (na primjer doljnjak, noćnik) i temperaturne razlike između kopna i mora, pa su poznati sustavi vjetrova obalne cirkulacije (zmorac i burin). Određeni dijelovi Zemlje poznati su po postojanim i jakim zapadnim vjetrovima, kao što su to olujna područja oceana, uglavnom oko 40° sjeverne zemljopisne širine. Brzina vjetra se redovito povećava s visinom i najveće se brzine obično pojavljuju u blizini troposfere.

Strujanja u atmosferi

Strujanje zraka ne ovisi samo o silama koje djeluju u atmosferi, nego i o trenutnom stanju atmosfere. To stanje može biti barotropsko (to jest gustoća zraka je funkcija jedino tlaka), ili baroklinsko (to jest gustoća zraka ovisi, osim o tlaku, i o drugim termodinamskim uvjetima). Zbog mnogobrojnosti i međusobnosti utjecaja čimbenika koji uzrokuju i utječu na gibanje atmosfere, mehanizam strujanja zraka u atmosferi vrlo je složen i može se samo približno opisati matematičkim izrazima.

Zračna se masa Zemljine atmosfere neprestano giba s obzirom na površinu Zemlje. Dva su osnovna razloga gibanju zraka u atmosferi: vrtnja ili rotacija Zemljine kugle i nejednoliko zagrijavanje njene površine i atmosfere.

Zbog Zemljine vrtnje u višim slojevima atmosfere djeluju na čestice zraka Coriolisova sila i sila centrifugalnog ubrzanja, a u prizemnom sloju djeluju još i sile trenja između zračnog omotača i Zemljine površine, te između čestica zraka. Rezultat je djelovanja tih sila uglavnom vodoravno strujanje zraka. Zbog zakrivljenosti Zemljine površine i gibanja Zemlje s obzirom na Sunce, kao i nejednakog zagrijavanja podloge, ukupna se atmosfera nejednoliko zagrijava, što uzrokuje poremećaj gradijenta tlaka, pa nastaju strujanja zraka koja nastoje izjednačiti razlike tlaka.

Izvori

Vjetrovi

Noćnik