Tinariwen (Tamasheq: ; with vowels ; plural of ténéré meaning "desert") is a collective of Tuareg musicians from the Sahara region of northern Mali. Considered pioneers of desert blues, the group's guitar-driven style combines traditional Tuareg and African music with Western rock music. They have released nine albums since their formation and have toured internationally.

The group was founded by Ibrahim Ag Alhabib; he and bandmates Alhassane Ag Touhami and Abdallah Ag Alhousseyni have all been present since 1979. Tinariwen first started to gain a following outside the Sahara region in 2001 with the release of the album The Radio Tisdas Sessions. Their most recent album Amatssou was released in 2023.

The group has been nominated for Grammy Awards three times, and their 2012 album Tassili won the award for Best World Music Album in 2012. NPR calls the group "music's true rebels", AllMusic deems the group's music "a grassroots voice of rebellion", and Slate calls the group "rock 'n' roll rebels whose rebellion, for once, wasn't just metaphorical".

Biography

Background
At four years old, Ibrahim Ag Alhabib witnessed the execution of his father, a Tuareg rebel, during a 1963 uprising in Mali. After seeing a western film in which a cowboy played a guitar, Ag Alhabib built his own guitar out of a "plastic water can, a stick and some fishing wire", according to future bandmate Abdallah Ag Alhousseyni. During his childhood, Ag Alhabib lived in Algeria in refugee camps near Bordj Badji Mokhtar and in the deserts around the southern city of Tamanrasset, where he was given a guitar by an Algerian man, who also taught him how to play the Algerian way of the Tergui music.

Later, Ag Alhabib resided in Algeria and Libya with other Tuareg exiles. He acquired his first real acoustic guitar in 1979. During this period he formed a band with Alhassane Ag Touhami and brothers Inteyeden and Liya Ag Ablil to play at parties and weddings. While the group had no official name, people began to call them Kel Tinariwen, which in the Tamashek language translates as "The People of the Deserts" or "The Desert Boys".

In 1980 Libyan ruler Muammar al-Gaddafi put out a decree inviting all young Tuareg men who were living illegally in Libya to receive full military training. Gaddafi dreamed of forming a Saharan regiment, made up of young Tuareg fighters, to further his territorial ambitions in Chad, Niger, and elsewhere in the region. Ag Alhabib and his bandmates answered the call and received nine months of training. During such exercises, the band met additional Tuareg musicians and formed a loosely-organized collective to create songs about the issues facing the Tuareg people. They built a makeshift studio and vowed to record music for free for anyone who supplied a blank cassette tape. The resulting homemade cassettes were traded widely throughout the Sahara region.

In 1989 the collective left Libya and moved to Ag Alhabib's home country of Mali, where he returned to his home village of Tessalit for the first time in 26 years. In 1990 the Tuareg people of Mali revolted against the government, with some of the musicians of the collective participating as rebel fighters. After a peace agreement known as the Tamanrasset Accords was reached in January 1991, the musicians left the rebel movement and devoted themselves to music full-time. In 1992 some members of Tinariwen went to Abidjan, Côte d'Ivoire, to record a cassette at JBZ studios. They played occasional gigs for far-flung Tuareg communities throughout the Sahara region, gaining word-of-mouth popularity among the Tuareg people.

1998–2009: International recognition

In 1993, the Tuareg humanitarian Manny Ansar became the group's manager. Ansar initially organized concerts for the collective in Bamako, until realizing that there was international demand for Tuareg music. Tinariwen was then organized as an official band with about a dozen named members. In 1998, Tinariwen came to the attention of the French world music ensemble Lo'Jo and their manager Philippe Brix. That group traveled to a music festival in Bamako and met two members of the Tinariwen collective. In 1999, some members of Tinariwen traveled to France and performed with Lo'Jo under the name Azawad.

In 2001, Ansar organized the inaugural Festival au Désert in Tin Essako, Mali, in collaboration with Lo'Jo and the Belgian Sfinks Festival, with Tinariwen headlining. Their debut full-length album, The Radio Tisdas Sessions, was recorded by Justin Adams and Jean-Paul Romann at the radio station of the same name in Kidal, Mali (the only Tamashek-speaking station in the region) and released in 2001. It was Tinariwen's first recording to be released outside of northern Africa.

Since 2001 Tinariwen have toured regularly in Europe, North America, Asia, and Australia. Also since 2001 the collective has added several younger Tuareg musicians who did not live through the military conflicts experienced by the older members but have contributed to the collective's multi-generational evolution. Newer members include bassist Eyadou Ag Leche, percussionist Said Ag Ayad, guitarist Elaga Ag Hamid, and guitarist Abdallah Ag Lamida.

Their 2004 album Amassakoul ("The Traveller" in Tamashek) and their 2007 album Aman Iman ("Water Is Life") were released worldwide and gained the notice of celebrity fans including Carlos Santana, Robert Plant, Bono, The Edge, Thom Yorke, Chris Martin, Henry Rollins, Brian Eno, and members of TV on the Radio. In 2005, Tinariwen received a BBC Award for World Music, and in 2008 they received Germany's prestigious Praetorius Music Prize. The band's 2009 album Imidiwan: Companions was recorded in a mobile studio by Jean-Paul Romann in Tessalit. The band appeared at the Glastonbury Festival in 2009.

2010–present

In 2010, Tinariwen represented Algeria in the opening ceremony of the 2010 FIFA World Cup in South Africa, and completed a lengthy American tour. The band released their fifth album Tassili in 2011, featuring guest appearances by Nels Cline, The Dirty Dozen Brass Band, and Tunde Adebimpe and Kyp Malone of TV on the Radio. Ian Brennan produced the album. The album won the Award for Best World Music Album at the 54th Grammy Awards. Their world tour in 2011 included performances at the End of the Road Festival and All Tomorrow's Parties. Tinariwen appeared on The Colbert Report on 29 November 2011 with Adebimpe and Malone to play two songs from Tassili. Group members Ibrahim Ag Alhabib, Alhassane Ag Touhami, and Eyadou Ag Leche participated in a translated interview with Colbert. They appeared at the January 2012 Festival au Désert, where they were joined on stage by Bono and Bassekou Kouyate.

In early 2012 there was another Tuareg rebellion in Tinariwen's home region of northern Mali, with the National Movement for the Liberation of Azawad declaring independence and forming the short-lived unrecognized state Azawad. Another party in the rebellion, the militant Islamist group Ansar Dine, denounced the presence of popular music in the territory, and Tinariwen was targeted specifically during this campaign. During this period, Tinariwen had scheduled a tour of Australia and New Zealand, but Ibrahim Ag Alhabib and Elaga Al Hamid were not able to get out of Mali due to the conflict. Members of Lo'Jo joined the rest of Tinariwen on stage at the WOMADelaide festival.

In a January 2013 confrontation with Ansar Dine militants, who had denounced Tinariwen and their music, Abdallah Ag Lamida was abducted while trying to save his guitars. A few weeks later, Tinariwen reported that Ag Lamida had been released and was "safe and free". During Ag Lamida's captivity, several other members of Tinariwen fled from the conflict and resettled temporarily in the southwestern United States to record their sixth album, Emmaar, with guests including Josh Klinghoffer, Fats Kaplin, Matt Sweeney, and Saul Williams. Recording took place at Joshua Tree National Park in California, which features a desert environment similar to that of Tinariwen's homeland. Emmaar was released worldwide in 2014. Tinariwen then embarked on a tour of Europe and North America, but without group leader Ibrahim Ag Alhabib, who decided to remain in Mali to attend to family issues caused by the latest political crisis. Bassist Eyadou Ag Leche assumed the role of musical director, and a new singer/guitarist named Iyad Abderrahmane was recruited to perform Ag Alhabib's parts during the tour.

In 2016, the group returned to Joshua Tree National Park to record parts of their seventh album, Elwan, with additional recording in France and the remote settlement of M'Hamid El Ghizlane in southern Morocco (home of the Festival Taragalte). The album was released in 2017 and featured guest appearances by Matt Sweeney, Kurt Vile, Mark Lanegan, and Alain Johannes. Tinariwen then embarked on an American tour with Dengue Fever as support. The group toured Europe, Asia, Australia, and New Zealand through 2018, with another appearance at WOMADelaide. After the international tour, Tinariwen were unable to return to their home area in northern Mali due to ongoing sectarian violence and threats from Islamist militants. The group instead decamped in Morocco and embarked on a multi-month journey through Western Sahara and Mauritania, collaborating with local musicians at several stops along the way and writing songs while camped out in the desert.

Their eighth album, Amadjar, was recorded outdoors with mobile equipment near Nouakchott, Mauritania and was released in 2019. Amadjar featured guest appearances by Noura Mint Seymali, Micah Nelson, Cass McCombs, Stephen O'Malley, and Warren Ellis. In 2022, Tinariwen began a project to reissue several of their earlier albums in new formats; the first such release was the album Kel Tinariwen, which collects several of the group's early recordings from the 1990s. Their ninth album, Amatssou, was produced by Daniel Lanois and was released in May 2023. Another world tour included a performance at the Glastonbury Festival.

Musical style and influence
Tinariwen's sound is primarily guitar-driven, in the style known as assouf among the Tuareg people. The group's guitar style has its roots in West African music and other traditional styles practiced by the Tuareg and Berber peoples, and has often been characterized as "desert blues". Tinariwen was also influenced by traditional Malian musicians, most notably Ali Farka Touré, and regional pop singers like Rabah Driassa. While the Tinariwen style is possibly a distant relative of blues music, via West African music, members of Tinariwen claim to have never heard actual American blues music until they began to travel internationally in the early 2000s. Tinariwen was also influenced by American and British rock acts whose bootlegged albums had made it to the Sahara region, such as Dire Straits, Santana, Led Zeppelin, Bob Dylan, and Jimi Hendrix.

Tinariwen has been named as a formative influence on a growing Tuareg rock scene, made up of younger musicians who were not rebels like the members of Tinariwen but have experienced their region's recent struggles with poverty and terrorism. The band Imarhan is led by Sadam Iyad Moussa Ben Abderamane, who has collaborated with Tinariwen and is the nephew of bassist Eyadu ag Leche. Kel Assouf and Tamikrest have gained notice as younger Tuareg rock bands that cite Tinariwen as a fundamental influence. The band Terakaft also consists of several musicians who have played with Tinariwen.

Band members

Tinariwen is a collective of singers, songwriters, and musicians who come together in different combinations to play concerts and to record. This is because of the nomadic lifestyle of the Tuareg people and the difficulties of transportation and communication in the Sahara region. The group rarely brings a consistent line-up on its international tours, though several members tour regularly.

Active touring members
 Ibrahim Ag Alhabib – guitar, vocals (founding member)
 Alhassane Ag Touhami – guitar, vocals (founding member)
 Abdallah Ag Alhousseyni – guitar, vocals (founding member)
 Eyadou Ag Leche – bass guitar, guitar, percussion, vocals, backing vocals
 Said Ag Ayad – percussion, backing vocals
 Elaga Ag Hamid – guitar, backing vocals

Non-touring or previous members

 Inteyeden Ag Ablil – guitar, vocals (founding member; died 1994)
 Liya "Diarra" Ag Ablil – guitar, vocals (founding member)
 Abdallah "Intidao" Ag Lamida – guitar, backing vocals
 Mohammed Ag Tahada – percussion
 Iyad Moussa Abderrahmane – guitar, vocals
 Mohammed "Japonais" Ag Itlale – guitar, vocals (died 2021)
 Kedou Ag Ossad – guitar, vocals
 Sweiloum – guitar, vocals
 Foy Foy – guitar, vocals
 Abouhadid – guitar, vocals
 Wonou Walet Sidati – vocals
 Kesa Malet Hamid – vocals
 Mina Walet Oumar – vocals
 Wonou Walet Oumar – vocals (died 2005)

Awards
 In 2012 Tinariwen won Best Group at the Songlines Music Awards.
 In 2012 Tassili won the Grammy Award for Best World Music Album.
In 2017 Elwan was nominated for the Grammy Award for Best World Music Album.
 In 2020 Amadjar was nominated for the Grammy Award for Best Global Music Album.
 In 2020 Amadjar won the Libera Award for best world music album.

Discography

Studio albums

Compilations
Kel Tinariwen (2022)

Others

Contributing artist
 The Rough Guide to Desert Blues (2010)
 The Imagine Project – Herbie Hancock (2010) ("Tamatant Tilay/Exodus" with K'naan and Los Lobos)

References

External links

 Official Tinariwen site

Malian musical groups
Tuareg culture
Wrasse Records artists
Berber music
Grammy Award winners
Outside Music albums
Independiente Records artists
Algerian music
Desert blues
1979 establishments in Algeria
Musical collectives
Political music groups

Tinariwen


Manteo Mitchell (* 6. Juli 1987) ist ein US-amerikanischer Sprinter.

Mit der US-Mannschaft gewann er bei den Leichtathletik-Hallenweltmeisterschaften in Istanbul Gold in der 4-mal-400-Meter-Staffel.

Manteo Mitchell ist Trainerassistent an seiner Alma Mater, der Western Carolina University.

Bei den Olympischen Spielen 2012 lief er im Halbfinale der 4-mal-400-Meter-Staffel trotz eines Wadenbeinbruchs weiter und verhalf seiner Staffel zum Finaleinzug. Dort belegte sie nur Platz zwei hinter Überraschungssieger Bahamas.

Persönliche Bestzeiten
 200 m: 20,47 s, 29. Juni 2012, Eugene
 Halle: 21,29 s, 8. März 2008, Blacksburg
 400 m: 44,96 s, 24. Juni 2012, Eugene
 Halle: 46,17 s, 26. Februar 2012, Albuquerque

Weblinks

 Athletenporträt von Manteo Mitchell bei der IAAF (englisch)

Fußnoten

Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
200-Meter-Läufer (Vereinigte Staaten)
400-Meter-Läufer (Vereinigte Staaten)
4-mal-400-Meter-Staffel-Läufer (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1987
Mann

Manteo Mitchell


Dana Dembinski Medeleanu (n. 25 septembrie 1960,  comuna Tulgheș, Harghita) este o actriță de film, radio, televiziune, scenă și voce română.

Biografie

Filmografie
 Dragoste și apă caldă (1993)
 Îngerașii (2008) - Violeta Strâmbu
 Marți, după Crăciun (2010)
 Iubire și onoare (2011) - Rania
 Fetele lu' dom' Profesor (2014) -  Cerasela
 Aniversarea (2017) - Larisa

Teatru
 Fazanul de Georges Feydeau, regia Emil Mandric, (1992)
 Migrena de Hanibal Stănciulescu, regia Radu Băieșu, (1993)
 Lunile lunii, regia Liana Ceterchi, (1997)
 Noaptea încurcăturilor de Oliver Goldsmith, regia Petru Vutcărău, (1997)
 Domnișoara Iulia de August Strindberg, regia Liana Ceterchi, (1999)
 Valsul câinilor de Leonid Andreev, regia Nona Ciobanu, (1999)
 Popcorn de Ben Elton, regia Răzvan Săvescu, (2001)
 Lolita de Vladimir Nabokov, regia Cătălina Buzoianu, (2003)
 Jacques sau supunerea de Eugene Ionesco, regia Florin Fătulescu, (2007)
 Hamelin, legea tăcerii de Juan Mayorga, regia Claudiu Goga, (2008)
 Primăvara doamnei Stone la Roma de Martin Sherman, după Tennessee Williams, regia Liana Ceterchi, (2012)
 Mata Hari – dincolo de legendă de Philippe Collas și Eric Villedary, regia Liana Ceterchi, (2015)

Legături externe
 Dana Dembinski Medeleanu pe CineMagia
 Dana Dembinski Medeleanu pe IMDb
 Dana Dembinski Medeleanu  pe CinemaRX
 Dana Dembinsky Medeleanu pe Port.hu
Biografie
 Dana Dembinski Medeleanu - Biografie FamousWhy.ro
 Actrița Dana Dembinski Medeleanu: "Voiam să ajung cea mai bună balerină din lume"  04 mai 2017, tvhappy.ro
Interviu
 "Lumea este făcută ca unele să curgă din altele și nimic nu e întâmplător" 14 aprilie 2011, Ivana Iancu, revistaioana.ro

Nașteri în 1960
Nașteri pe 25 septembrie
Actori români în viață
Actrițe de film române
Actrițe de radio române
Actrițe de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actrițe de voce române
Oameni din județul Harghita
Actrițe române din secolul al XX-lea
Actrițe române din secolul al XXI-lea

Dana Dembinski Medeleanu


Daniel Glazman is a JavaScript programmer, best known for his work on Mozilla's Editor and Composer components and Nvu, a standalone version of the Mozilla Composer, created for Linspire Corporation. He lives in France.

Glazman studied at , graduating in 1989, and Télécom ParisTech, graduating in 1991. He started work at Grif SA, a software company specialising in SGML editors. He worked at the Research & Development Centre of Electricité de France from 1994 to 2000, holding several positions from research engineer to team manager. During 2000 he also worked at Amazon.fr and Halogen before joining Netscape Communications Corporation to work on Mozilla's CSS rendering, Editor and Composer.

Glazman was involved in the standardization of HTML 4 and CSS 2 and remains active in W3C's CSS Working Group. He was appointed co-chairman of the CSS Working Group in April 2008.

He runs his own company, Disruptive Innovations, which produces the latest iteration of his work on web editors, BlueGriffon.

From September 2013-June 2014 he worked at the Samsung Open Source Group.

References

External links
 Daniel Glazman's home page
 Disruptive Innovations
 BlueGriffon

Mozilla developers
Free software programmers
Open source people
Netscape people
Computer programmers
Web developers
World Wide Web Consortium
Living people
École Polytechnique alumni
Year of birth missing (living people)

Daniel Glazman


Bo Hansen er navnet på flere personer:

 Bo Hansen – en dansk fodboldspiller
 Bo Hansen (politiker) – borgmester i Svendborg
 Bo Hr. Hansen – dansk manuskriptforfatter

Bo Hansen (flertydig)


ألوان الوحدة العربية هي الألوان المستخدمة في العديد من أعلام الدول العربية سواء المستخدمة حالياً أو السابقة، وهي الأحمر والأسود والأبيض والأخضر. استخدمت الألوان في علم الثورة العربية في الحرب العالمية الأولى، حيث دلت الألوان الأسود والأخضر والأبيض على الخلافة العباسية والراشدية والأموية على التوالي، فيما دل اللون الأحمر على دم الشهداء. واستخدمت هذه الألوان لاحقاً في رايات عدة دول عربية، مثل الأردن والعراق والكويت وسوريا وفلسطين.

ألوان العلم مقتبسة من البيت الشعري للشاعر صفي الدين الحلي:

على اليسار يوجد مثلث أحمر يتصل بثلاثة خطوط أفقية وهي سوداء وخضراء وبيضاء.
  الأحمر يدل على «البيت الهاشمي» لنبي الإسلام محمد.
  الأسود يدل على الخلافة الراشدة والدولة العباسية في بغداد (750–1258)
  الأخضر يدل على الخلافة الراشدة والدولة الأموية في قرطبة (756–1031)
  الأبيض يدل على الخلافة الراشدة والدولة الأموية في دمشق (661–750)

الأعلام الحالية التي تستخدم ألوان الوحدة العربية

دول ذات سيادة

دول غير معترف بها أو معترف بها جزئياً

أعلام ورايات الحكام

أعلام وطنية سابقة استخدمت ألوان الوحدة العربية

أعلام ورايات حكام سابقين

أعلام حركات سياسية وشبه عسكرية عربية استخدمت ألوان الوحدة العربية

أعلام تشبة ألوان الوحدة العربية غير عربية

مراجع

انظر أيضًا
 ألوان الوحدة الإيرانية
 ألوان القومية الأفريقية

أعلام حسب التصميم
أعلام وطنية
اتحادات عربية
الوطن العربي
رموز قومية عربية
علم الرايات
قوائم ومعارض أعلام
لون في الثقافة
مخططات الألوان

ألوان الوحدة العربية


Trialism (din  'trei' sau din  'conținâd trei') este denumirea dată eforturilor austroslaviste din a doua jumătate a secolului al XIX-lea de a reorganiza Dubla Monarhie austro-ungară într-un stat cu trei componente, prin crearea unei părți slave. Francisc Ferdinand, urmașul la tronul austro-ungar, era considerat a fi un susținător al trialismului.

Variante
Boemia, Moravia și Silezia Austriacă
Croația cu Dalmația și posibil Bosnia-Herțegovina
Galiția și părți din sudul Poloniei actuale:

Vezi și
 Compromisul austro-ceh
 Compromisul croato-maghiar
 Statele Unite ale Austriei Mari

Note

Naționalism
Politica Austro-Ungariei

Trialism


Le raïon de Loubny (en ) est un raïon (district) dans l'oblast de Poltava en Ukraine.
Avec la réforme administrative de 2020, le raïon de Loubny absorbe les raïons de Pyriatyn, de Khorol, d'Orzhytsia, d'Hrebinka, de Lokhvytsia et de Chornukhy.

Lieux d'intérêt
Le parc national de Pyriatyn, classé.

Références

Loubny

Raïon de Loubny


Guznag, de son vrai nom Julien Schmidt, né le  à Neuchâtel, est un illustrateur et caricaturiste suisse.

Biographie
Julien Schmidt, alias Guznag, naît le  à Neuchâtel, de parents jurassiens de Saint-Ursanne. Il a une sœur. Leur mère est secrétaire et leur père micromécanicien. La famille emménage à Porrentruy alors qu'il est âgé de quatre ans.

Après avoir obtenu une maturité de type artistique, il étudie de 2005 à 2009 à l'École professionnelle des arts contemporains (EPAC) à Saxon, dans le canton du Valais, grâce à la prise en charge des frais d'écolage par son canton de résidence, qui ne disposait pas d'école équivalente. Après un stage de six mois dans une école secondaire, il décide de se consacrer entièrement à son art en tant qu'indépendant.

Il habite à Porrentruy, dans le canton du Jura. Il y a aussi son atelier, dans lequel il a de nombreux animaux empaillés.

Il est en couple et a deux enfants.

Parcours professionnel et artistique
Il travaille à l'ancienne, avec un premier jet au crayon, une confirmation à l'encre de Chine, puis la couleur. Son monde artistique est peuplé d'animaux et de monstres, qu'il met en scène dans sa ville, Porrentruy, dans ses bistrots et ses rues.

Après avoir été présenté par sa mère à son futur beau-père Pierre-André Marchand, rédacteur en chef du mensuel satirique La Tuile, il en devient un des caricaturistes. C'est lors de la signature de son premier dessin pour ce journal qu'il choisit son pseudonyme, Guznag, qui était son surnom d'enfance tiré de personnages de fiction à la peau aussi blanche que la sienne.

En 2006, il réalise l'affiche de l'exposition des illustrateurs jurassiens à Soyhières. Il vernit sa première exposition en 2008, à Soulce, puis en 2012 à Porrentruy. En 2015, il met sur pied une nouvelle exposition intitulée « Auprès de mes arbres », toujours à Porrentruy. La même année, il publie une compilation de ses illustrations sous le titre de « Ma zone ». En 2021, après avoir travaillé trois ans pour la galerie parisienne Daniel Maghen, il met sur pied à Porrentruy une nouvelle exposition en noir et blanc intitulée « C'est les vacances ».

Références

Liens externes

Nom de plume
Naissance à Neuchâtel
Naissance en octobre 1985
Dessinateur suisse
Caricaturiste suisse

Guznag


Die Alosidae sind eine Familie der Heringsartigen (Clupeiformes). Verbreitungsschwerpunkt der Familie mit über der Hälfte der 34 Arten ist Europa und der westliche Atlantik (Gattung Alosa), während in den anderen Vorkommensgebieten (Westafrika, Indopazifik, Ostpazifik) wesentlich weniger Arten vorkommen.

Merkmale
Alosidae-Arten sind relativ große Heringe. Einige Arten können über einen halben Meter lang werden, die Durchschnittslänge liegt aber bei 20 bis 30 cm. Ihre Bauchseite ist beschuppt. Die Schuppen sitzen in den meisten Fällen sehr fest. Die Rückenflosse sitzt über der Körpermitte, die Bauchflossen direkt darunter. Die Afterflosse ist kurz und liegt deutlich hinter der Rückenflosse. Die Bauchflossen werden von sechs bis acht Flossenstrahlen gestützt. Einige Arten besitzen Kaumägen.

Ihre Farbe ist meist silbrig, ein dunkler Fleck findet sich oft hinter der Kiemenöffnung, bei einigen Arten auch eine Fleckenreihe entlang der Körperseiten.

Lebensweise
Alosidae-Arten leben küstennah im Meer, im Brackwasser von Flussmündungen oder in Süßgewässern. Einige Arten sind anadrome Wanderfische, alle sind Schwarmfische. Sie ernähren sich von verschiedenen Wirbellosen und kleinen Fischen.

Gattungen und Arten
Nach der Revision der Heringsartigen durch Lavoué und Kollegen werden heute nur noch vier Gattungen mit insgesamt 34 Arten in die Familie Alosidae gestellt.

 Alosa (26 Arten)
 Brevoortia
 Brevoortia aurea Spix & Agassiz, 1829
 Brevoortia gunteri Hildebrand, 1948
 Brevoortia patronus Goode, 1878
 Brevoortia pectinata Jenyns, 1842
 Brevoortia smithi Hildebrand, 1941
 Atlantischer Menhaden (Brevoortia tyrannus Latrobe, 1802)
 Sardinen (Sardina)
 Sardine (Sardina pilchardus Cornide, 1788)
 Sardinops
 Pazifische Sardine (Sardinops sagax Mitchill, 1815)

Nutzung
Viele Alosinae-Arten sind von fischereiwirtschaftlicher Bedeutung.

Einzelnachweise

Weblinks

Heringsartige
Clupeiformes

Alosidae


Larry the Cable Guy, eigentlich Daniel Lawrence Whitney (* 17. Februar 1963 in Pawnee City, Nebraska), ist ein US-amerikanischer Moderator, Comedian, Schauspieler, Drehbuchautor und Synchronsprecher.

Leben
Daniel Lawrence Whitney begann seine Karriere in den frühen 1990er Jahren als Radiomoderator in Blue Springs (Missouri). Bekannt wurde er als Stand-up-Comedian in der Bühnenfigur Larry the Cable Guy, einem hinterwäldlerischen Kabelfernsehen-Techniker mit ausgeprägtem Südstaatenakzent, der dem Stereotyp entsprechende Storys über seine Familie zum Besten gibt. In den Vereinigten Staaten sind mehrere Comedy-Alben von Larry the Cable Guy erschienen.

Im Jahr 2006 begann Whitney unter dem Künstlernamen Larry the Cable Guy seine Tätigkeit als Synchronsprecher mit dem Animationsfilm Cars. Im gleichen Jahr drehte er mit Der Gesundheitsinspektor seinen ersten Spielfilm.

Whitney ist verheiratet und Vater zweier Kinder.

Von September bis Oktober 2021 nahm Whitney als Baby an der sechsten Staffel der US-amerikanischen Version von The Masked Singer teil, in der er den zwölften von insgesamt 16 Plätzen belegte.

Diskografie (Auswahl)

Weitere Alben
 2001: Lord, I Apologize (US:)
 2005: The Right to Bare Arms
 2007: Morning Constitutions

Videoalben
 2004: Git-R-Done, (US: )
 2004: Blue Collar Comedy Tour Rides Again (mit Jeff Foxworthy, Bill Engvall und Ron White, US: )
 2007: Morning Constitutions, (US: )
 2007: Larry the Cable Guy's Christmas Spectacular, (US: )

Filmografie (Auswahl)
 2006: Cars (Stimme im Original)
 2006: Der Gesundheitsinspektor (Larry the Cable Guy: Health Inspector)
 2007: Delta Farce
 2008: Beschützer wider Willen (Witless Protection)
 2008–2012: Cars Toon – Hooks unglaubliche Geschichten (A Cars Toon: Mater's Tall Tales, Fernsehserie, Stimme)
 2011: Cars 2 (Stimme im Original)
 2012: Zahnfee auf Bewährung 2 (Tooth Fairy 2)
 2013: A Madea Christmas
 2014: Versprochen ist Versprochen 2 (Jingle All the Way 2)
 2017: Cars 3: Evolution (Cars 3, Stimme im Original)

Auszeichnungen
 2007: Goldene Himbeere: Nominierung in den Kategorien Schlechtester Schauspieler in Der Gesundheitsinspektor
 2009: Goldene Himbeere: Nominierungen in den Kategorien Schlechtester Schauspieler und Schlechtestes Leinwandpaar (zusammen mit Jenny McCarthy) in Beschützer wider Willen
 2014: Goldene Himbeere: Nominierung in den Kategorien Schlechtester Nebendarsteller und Schlechtestes Leinwandpaar (zusammen mit Tyler Perry) in A Madea Christmas

Weblinks

 Homepage von Larry the Cable Guy

Einzelnachweise

Teilnehmer bei The Masked Singer (Vereinigte Staaten)
Filmschauspieler
Drehbuchautor
Synchronsprecher
Komiker
US-Amerikaner
Geboren 1963
Mann

Larry the Cable Guy


142084 Jamesdaniel este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
142084 Jamesdaniel este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Wrightwood de James Whitney Young. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 0,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 142001-143000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

142084 Jamesdaniel


تيدي ريتشيرت ( في أفينيون)  لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سوشو الفرنسي منذ 2002 في مركز حارس مرمى .

لعب ريتشيرت في أندية تولوز (1991-1999) بوردو (1999-2000) ليل (2000-2001) بوردو مجددا (2001-2002) .

ساهم في تتويج نادي سوشو ببطولة كأس الدوري الفرنسي موسم 2003/2004 وببطولة كأس فرنسا موسم 2006/2007 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من أفينيون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو تولوز
لاعبو سوشو
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو ليل
مواليد 1974
مواليد في أفينيون

تيدي ريتشيرت


Mike Rumbles (* 10. Juni 1956 in South Shields) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Liberal Democrats. Rumbles besuchte die St James School in Hebburn, das Polytechnikum der Universität Sunderland sowie die Royal Military Academy Sandhurst. Anschließend war er für die Britische Armee im Bereich Ausbildung tätig und stieg in den Rang eines Majors auf. Zwischen 1995 und 1999 war er in leitender Position in der Administration des Aberdeen College tätig.

Politische Karriere
Erstmals trat Rumbles bei den Unterhauswahlen 1997 zu nationalen Wahlen an. In seinem Wahlkreis Aberdeen North erhielt er jedoch nur die vierthöchste Stimmenanzahl und verpasste damit den Einzug in das Britische Unterhaus. Bei den ersten Schottischen Parlamentswahlen im Jahre 1999 kandidierte Rumbles im Wahlkreis West Aberdeenshire and Kincardine. Er gewann das Direktmandat vor dem Kandidaten der Conservative Party und zog in das neugeschaffene Schottische Parlament ein. Bei den folgenden Parlamentswahlen 2003 und 2007 verteidigte er sein Mandat. Im Zuge der Wahlkreisreform 2011 wurde der Wahlkreis West Aberdeenshire and Kincardine aufgelöst. Zu den Parlamentswahlen 2011 bewarb sich Rumbles um das Direktmandat des Wahlkreises Aberdeenshire West, unterlag jedoch Dennis Robertson von der SNP und schied aus dem Parlament aus.

Im Jahre 2005 stellte sich Rumbles zur Wahl um den Parteivorsitz der schottischen Liberaldemokraten. Er erhielt 23,4 % der Stimmen und unterlag damit Nicol Stephen.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Liberal Democrats
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Aberdeenshire)
Geboren 1956
Brite
Mann

Mike Rumbles


Upulie Divisekera est une biologiste moléculaire et une vulgarisatrice scientifique australienne. Elle est étudiante au doctorat à l'Université Monash et cofondatrice de Real Scientists, un programme de sensibilisation qui utilise la performance et l'écriture pour communiquer la science. Elle a écrit pour le Sydney Morning Herald,  et The Guardian.

Formation
Divisekera voulait être scientifique depuis son enfance. Elle est d'origine sri lankaise. Après avoir terminé ses études secondaires, elle a travaillé pour la biochimiste Mary-Jane Gething de 1995 à 1997. Elle a terminé ses études de premier cycle à l'Université de Melbourne en 2001. Là, elle a travaillé sur la parasitologie moléculaire avec Malcolm McConville. Entre 2002 et 2004, elle a travaillé comme assistante de recherche au Institut Walter et Eliza Hall sur l'apoptose et la production d'anticorps. Elle a rejoint l'Université nationale australienne pour ses études de troisième cycle, dont elle a obtenu son diplôme en 2007. Divisekera a travaillé sur la transition épithéliale à mésenchymateuse chez les embryons de mouches des fruits à Canberra. Elle a travaillé comme assistante de recherche à l'Université de Melbourne en 2007. Divisekera a travaillé comme assistante de recherche au  de 2008 à 2012. Pendant ce temps, elle a travaillé en biologie du développement et en recherche sur le cancer avec Mark Smyth. Elle a étudié le CD73 en tant qu'immunothérapie potentielle pour le cancer du sein. Elle est doctorante au département de génie chimique de l'Université Monash et travaille sur les nanoparticules et l'administration de médicaments.

Recherche et carrière
En 2011, Divisekera a participé et remporté le concours de communication scientifique en ligne « I'm a Scientist, Get Me Out of Here ». Divisekera a parlé à TEDx Canberra en 2012 sur les dinosaures, la curiosité et le changement dans la science. Elle a écrit pour Sydney Morning Herald,  et The Guardian et l'émission Q and A d' ABC TV, tout en contribuant régulièrement à ABC . En 2013, elle a été l'une des trois cofondatrices du projet Real Scientists, un compte Twitter de conservateur tournant où un autre scientifique est responsable d'une semaine de communication scientifique. Real Scientists cherche à démocratiser l'accès à la science en diffusant en direct une journée scientifique sur Twitter, ainsi qu'en démontrant la diversité du secteur. Elle apparaît régulièrement sur les chaînes de radio de l'Australian Broadcasting Corporation. Divisekera offre une formation aux universitaires, aux étudiants de troisième cycle, aux cliniciens et aux étudiants en sciences humaines en communication scientifique.

Parallèlement à la communication scientifique, Divisekera est impliquée dans la programmation artistique, y compris des événements au . Elle a participé à une discussion avec Cory Doctorow et Maggie Ryan Sandford sur la perspective d'habiter Mars en 2015. Depuis 2016, elle est conférencière au  et a parlé au Writer's Bloc, au  et au Emerging Writers' Festival.

Divisekera a été inclus dans le "Five Scientist Pledge" du gouvernement australien. Elle a parlé à l'Australian Broadcasting Corporation de ce qui peut être fait pour soutenir davantage de femmes dans la science. Elle a prononcé un discours liminaire lors de la Marche pour les sciences à Melbourne. En mai 2018, Upulie a affronté Elon Musk dans une querelle sur Twitter après avoir qualifié la nanotechnologie de "bs". Elle contribue au magazine littéraire « The Lifted Brow ».

Publications (sélection)

Références

Liens externes

 Real Scientists

Étudiant de l'université de Melbourne
Étudiant de l'université nationale australienne
Vulgarisateur scientifique
Ingénieure
Femme chimiste
Chimiste australien du XXIe siècle
Biologie moléculaire

Upulie Divisekera


é um jogo eletrônico arcade de recompensas desenvolvido pela Nintendo junto a Konami em 1991. O jogo foi lançado apenas no Japão. Apresenta os personagens e é baseado no videogame Super Mario World.

Personagens
 Mário
 Yoshi
 Peach
 Bowser

Jogos eletrônicos da Nintendo
Jogos eletrônicos de 1991
Jogos da série Mario
Jogos para arcade

Mario Roulette


Baffin Adası (İngilizce Baffin Island, Doğu Kanada İnuitçesi ᕿᑭᖅᑖᓗᒃ Qikiqtaaluk, Fransızca Île de Baffin, Eski Kuzey Germencesi Helluland), Kanada'ya bağlı Kanada Arktik Adaları içinde ada.

Dünya'nın beşinci büyük adası olan Baffin adasının uzunluğu 1.530 km, en geniş yeri 725 km, yüzölçümü 507.451 km², en yüksek yeri 2.042 m'dir. Baffin adası tam 431 kuş çeşidi barındırmaktadır. Ayrıca iklim olarak karasal iklim görülür. Kanada Arktik kutup adalarının da en büyüğüdür.

İngiliz seyrüseferci William Baffin'in (ö. 1622) adına ithafen Baffin Adası denmiştir.

Baffin Adası


An Rapatea circasiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni García-barr. ngan L.E.Mora. An Rapatea circasiana in nahilalakip ha genus nga Rapatea, ngan familia nga Rapateaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rapatea

Rapatea circasiana


The Trailways Transportation System is an American network of approximately 70 independent bus companies that have entered into a brand licensing agreement. The company is headquartered in Fairfax, Virginia.

History
The predecessor to Trailways Transportation System was founded February 5, 1936, by Burlington Transportation Company, Santa Fe Trails Transportation Company, Missouri Pacific Stages, Safeway Lines, Inc., and Frank Martz Coach Company.

The system originated with coast-to-coast service as the National Trailways Bus System (NTBS). Greyhound Lines had grown so quickly in the 1920s and 1930s that the Interstate Commerce Commission encouraged smaller independent operators to form the NTBS to provide competition. Unlike Greyhound, which centralized ownership, Trailways member companies became a formidable competitor while staying an association of almost 100 separate companies. In the 1950s, Morgan W. Walker, Sr., of Alexandria, Louisiana, became head of the southern division of the company. He had entered the business on a small scale during World War II as the Interurban Transportation Company of Alexandria. During the 1950s and 1960s, consolidation among bus operators resulted in four of the five original Trailways members becoming part of a new company, Continental Trailways, which eventually operated the majority of Trailways routes.

In 1968, under the leadership of major stockholder Kemmons Wilson, Holiday Inn acquired Continental Trailways, which remained a subsidiary of Holiday Inn until 1979, when Holiday Inn sold Trailways to private investor Henry Lea Hillman Sr., of Pittsburgh, Pennsylvania. In the years during which Trailways was a subsidiary of Holiday Inn, television commercials for Holiday Inn frequently showed a Trailways bus stopping at a Holiday Inn hotel.

Regular route bus ridership in the United States had been declining steadily since World War II despite minor gains during the 1973 and 1979 energy crises. By 1986, the Greyhound Bus Line had been spun off from the parent company to new owners, which resulted in Greyhound Lines becoming solely a bus transportation company. It was sold off to new owners headed by Fred Currey, a former executive with the largest member of the National Trailways Bus System. The old Greyhound parent had changed its name to Dial Corporation.

Under the new ownership in 1987, led by Currey, Greyhound Lines later acquired the former Continental Trailways company, the largest member of the Trailways system, effectively eliminating a large portion of bus competition. Although Greyhound negotiated cooperative schedules with Carolina Coach Company and Southeastern Trailways, two of the larger members of the Trailways system, many smaller carriers were effectively forced out of business. Greyhound later acquired Carolina and the intercity operations of Southeastern. Most of the survivors diversified into charters and tours.

Current members

Today Trailways members are spread across North America. They provide charter bus service, bus tours and scheduled route services, with some members providing regular route service to areas not served by any other bus company on an interlining basis with Greyhound Lines, each other, and independent companies. Members also offer motorcoach charters and tours in competitive markets.

, Trailways members are:

 Amador Trailways of California – Sacramento, California
 Amador Trailways of Nevada – Reno, Nevada
 Aries Trailways – Naperville, Illinois
 Arrow Trailways of Texas – Killeen, Texas
 Burlington Trailways – West Burlington, Iowa
 Capital Trailways of Alabama – Montgomery, Alabama
 Capital Trailways of Huntsville – Madison, Alabama
 Colonial Trailways – Mobile, Alabama
 Dakota Trailways – Spearfish, South Dakota
 David Thomas Trailways – Philadelphia, Pennsylvania
 Dean Trailways – Lansing, Michigan
 Elbo Trailways, the Netherlands – Heino, Netherlands
 First Class Trailways – St. Petersburg, Florida
 Fullington Trailways – State College, Pennsylvania
 Gold Line Trailways – Tuxedo, Maryland
 Great Canadian Trailways – Kitchener, Ontario
 Harmon Brothers Trailways – Union City, Georgia
 Heartland Trailways – Kansas City, Missouri
 Huskey Trailways – Festus, Missouri
 Martz Group – Wilkes-Barre, Pennsylvania
 New York Trailways – Rochester, New York
 Northwestern Trailways – Spokane, Washington
 Pacific Coachways Trailways – Garden Grove, California
 Pine Hill Trailways – Hurley, New York
 Precious Cargo Trailways – Chagrin Falls, Ohio
 Red River Trailways – Shreveport, Louisiana
 Susquehanna Trailways – Williamsport, Pennsylvania
 Trailways of New York – Hurley, New York
 Thrasher Brothers Trailways – Birmingham, Alabama
 Utah Trailways – Salt Lake City, Utah
 VIA Trailways of Arizona – Tempe, Arizona
 VIA Trailways of Fresno – Fresno, California
 VIA Trailways of Merced – Merced, California
 Viking Trailways – Joplin, Missouri
 West Point Tours Trailways – Vails Gate, New York

See also

 Jefferson Lines
 Laidlaw
 List of bus transit systems in the United States
 Peter Pan Bus Lines

References

External links

 Trailways website

American companies established in 1936
Companies based in Fairfax, Virginia
Cooperatives in the United States
Franchises
Intercity bus companies of the United States
Transport companies established in 1936
Transportation companies based in Virginia

Trailways Transportation System


Ibrox est un quartier de Glasgow en Écosse au Royaume-Uni.

Le quartier abrite notamment l'Ibrox Stadium, le stade du club de football des Glasgow Rangers.

Notes et références

Glasgow

Ibrox


Tovarnianska Polianka este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 117 locuitori.

Istoric
Localitatea Tovarnianska Polianka este atestată documentar din 1335.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Tovarnianska Polianka


أداتشي  وتعني «حي أداتشي» هو أحد أحياء طوكيو ال 23. يقع حي أداتشي في الجزء الشمالي من مركز طوكيو حيث يقع بين نهري سوميدا ونهر أراكاوا.

أعلام

 تاكيشي كيتانو
 جونكو فوروتا

مراجع

مواقع خارجية
 الموقع الرسمي لمدينة أداتشي باللغة الإنكليزية

أداتشي (طوكيو)
أحياء طوكيو

أداتشي (طوكيو)


Boris Jakowlewitsch Eifman (; * 22. Juli 1946 in Rubzowsk) ist ein Choreograph und Intendant eines nach ihm benannten Balletts in Sankt Petersburg.

Leben
Er studierte an der Musikhochschule in Chișinău und danach am Leningrader Staatlichen Rimski-Korsakow-Konservatorium. 1977 gründete er das Leningrader Neue Ballett (das heutige St. Petersburger Staatlich-Akademische Ballett Theater).

Eifman wurde u. a. ausgezeichnet als Volkskünstler Russlands, mit der Goldenen Maske, mit Ordre des Arts et des Lettres und mit dem Orden der Ehre.

Heute inszeniert er mit dem Eifman Ballet St. Petersburg, das weltweite Gastspiele unternimmt.

Werke
 Die Brüder Karamasow (Essen 2002)
 Rodin (2011)
 Onegin (2009)
 Anna Karenina (2005)
 Red Giselle
 Tschaikowski: Pro et Contra (2016)

Dokumentarfilm
 Boris Eifman. Dokumentarfilm von Andreas Morell, 52 min, 2008. Fernseh-Erstausstrahlung im ZDF.

Weblinks
 Webseite des Eifman Ballet

Choreograf (Ballett)
Intendant
Volkskünstler Russlands
Träger des Verdienstordens für das Vaterland
Träger des Verdienstordens der Republik Polen (Komtur)
Träger des Ordre des Arts et des Lettres (Ritter)
Russe
Geboren 1946
Mann
Absolvent des Sankt Petersburger Konservatoriums

Boris Jakowlewitsch Eifman


Bevil Grenville ( - ), seigneur des manoirs de Bideford dans le Devon et de Stowe dans la paroisse de Kilkhampton, en Cornouailles, est un commandant royaliste pendant la Première révolution anglaise. Il est tué au combat dans des circonstances héroïques à la bataille de Lansdowne en 1643. Il est député du comté de Cornouailles en 1621-1625 et 1640-1642, et de l'arrondissement de Launceston en Cornouailles, en 1625-1629 et 1640.

Origines

Grenville est né près de Withiel, à l'ouest de Bodmin (Cornouailles), le fils de Sir Bernard Grenville (1567-1636) de Bideford dans le Devon et Stowe dans la paroisse de Kilkhampton en Cornouailles, et de son épouse Elizabeth Bevil, fille et héritière de Philip Bevil, nièce et héritière de Sir William Bevil. Il est le petit-fils de Sir Richard Grenville (1542-1591), l'héroïque capitaine de la marine élisabéthaine, explorateur et soldat. La famille Grenville a été pendant des siècles seigneurs des manoirs de Stowe  dans la paroisse de Kilkhampton en Cornouailles, et de Bideford dans le Devon .

Grenville fait ses études à l'Exeter College, à Oxford.

Carrière politique
Grenville est élu député de Cornouailles en 1621 et le reste jusqu'en 1625 . Sous le roi Charles , il devient député de Launceston en 1625 où il reste jusqu'à ce que le roi Charles  décide de régner sans parlement en 1629 . Au parlement, Grenville soutient sir  et l'opposition, et son intimité avec Eliot dure toute sa vie. En 1639, cependant, il apparait en tant que royaliste participant à la Guerres des évêques contre l'Écosse à la suite du roi Charles. La raison de ce changement d'allégeance est inconnue. En tout cas, il est une recrue très précieuse pour la cause royaliste, étant « l'homme le plus généralement aimé de Cornouailles ». Lorsque le parlement se rassemble pour le Court Parlement en avril 1640, Grenville est de nouveau choisi comme député de Launceston. En novembre, il est réélu député de Cornouailles pour le Long Parlement . Il est expulsé en 1642 pour avoir soutenu les Royalistes.

Sous le commandement de Ralph Hopton, Sir Bevil prend une part à la bataille de Braddock Down et, à Stratton (16 mai 1643), où le parlementaire Henry Grey (1er comte de Stamford) est complètement mis en déroute par les Corniques. Il dirige l'un des groupes d'assaut qui enfoncent les lignes de Chudleigh . Il mène ensuite ses hommes dans une marche victorieuse à travers le Devon jusqu'au Somerset.

Un mois plus tard, la tentative de Hopton de s'unir avec le prince Maurice et le marquis de Hertford d'Oxford conduit à la bataille de Lansdowne (1643), qui a lieu près de Bath dans le Somerset. Grenville est tué lors de la bataille du 5 juillet 1643, à la tête de l'infanterie de Cornouailles alors qu'elle atteint le sommet de Lansdown Hill. Il reçoit un coup à la tête avec une hache et est emmené au presbytère à proximité de Cold Ashton où il est mort .

Mariage et enfants

Il épouse Grace Smith, une fille du second mariage de Sir George Smith (d. 1619) de Madworthy, près d'Exeter  Devon, un marchand qui est député d'Exeter en 1604, et trois fois maire d'Exeter. Il est le citoyen le plus riche d'Exeter, possédant 25 manoirs. La demi-sœur de Grace, Elizabeth Smythe, est l'épouse de Sir  (1570-1627) de Potheridge, Devon, député de Camelford en 1626, et la mère du général George Monck,  duc d'Albemarle, (1608-1670). C'est en grande partie en raison de sa proche parenté avec son cousin germain le duc que le fils de Bevil, John Grenville, est élevé à la pairie en 1660 en tant que comte de Bath et obtient également la réversion du duché d'Albemarle en cas d'absence de descendant masculin de George Monck. Bevil a quatorze enfants, qui par mandat royal de préséance obtiennent le rang et le titre d'enfants de comte par le roi Charles II le 20 août 1675, en reconnaissance des services de leur père. Les enfants de Bevil adoptent une nouvelle orthographe du nom de famille comme « Granville » en 1661 suite à l'élévation du fils aîné à la pairie en tant que baron Granville et comte de Bath. Les enfants de Sir Bevil sont  :

Fils

 Richard Granville (né en 1620), fils aîné, est décédé célibataire .
 John Granville (1er comte de Bath) (1628-1701), une figure majeure avec son cousin George Monck,  duc d'Albemarle, de la restauration de la monarchie du roi Charles II en 1660.
 Dennis Granville (d. 1702 ) doyen de la Cathédrale de Durham et aumônier du roi Charles II. Il est « un pluraliste sans fard »  et un dépensier qui est publiquement arrêté pour dette dans le cloître de la cathédrale de Durham . Sa position a été acquise grâce à son mariage avec une fille de John Cosin (1594-1672), évêque de Durham (1660-1672). Comme son neveu Lord Lansdown, Dennis suit le roi Jacques II en exil, dont il est aumônier ordinaire .
 Bernard Granville, (1631-1701) père de George Granville,  baron Lansdown (1666-1735). George devient l'héritier mâle de la famille lors de l'extinction de la lignée masculine aînée en 1711, à la suite de la mort de William Granville,  comte de Bath (1692-1711), et à cause de cela en 1712 est élevé à la pairie en tant que « baron Lansdown de Bideford" . Cependant, George meurt sans descendance masculine, ne laissant que des filles, et le nouveau titre s'éteint. Le baron Lansdown érige deux monuments à son grand-père Sir Bevil, l'un étant le monument sur Lansdown Hill, l'autre étant un monument mural dans la chapelle de Granville dans l'église de St James le Grand, Kilkhampton. » . En tant que Jacobite, Lord Lansdown est emprisonné dans la tour de Londres entre 1715 et 1717 pendant le règne du roi George  (1714-1727) et en 1721 suit en exil français Jacques François Stuart, qui lui accorde plusieurs titres de noblesse " aucun n'avait de statut juridique dans le Royaume de Grande-Bretagne.

Filles

 Elizabeth Granville, fille aînée épouse de Peter Prideaux,  baronnet (1626-1705), de Netherton dans la paroisse de Farway, Devon, députée de Liskeard, Cornwall, en 1661
 Bridget Granville, épouse de Thomas Higgons
 Johanna Granville, épouse du colonel Richard Thornhill
 Grace Grenville, qui le 20 février 1645 à Kilkhampton épouse le colonel Robert Fortescue (1617-1677) (deuxième fils de Hugh Fortescue (1593-1663) de Filleigh, Devon, ancêtre des comtes Fortescue) Robert Fortescue érige un monument mural dans l'église paroissiale d'Ebrington dans le Gloucestershire à ses six fois arrière-grand-père John Fortescue (), juge en chef du banc du roi, sur lequel sont affichées les armes de Grenville.

Sources

 Burke, John, Genealogical and Heraldic History of the Commoners of Great Britain and Ireland, Vol.3, 1836, , Granville de l'abbaye de Calwich (pedigree complet de la famille Granville)

Bibliographie

  (Gardiner spells Grenville "Sir Bevil Grenvile")

Références

Liens externes

Personnalité liée aux Cornouailles
Histoire des Cornouailles
Étudiant du Collège d'Exeter
Décès en juillet 1643
Naissance en mars 1596
Personnalité tuée lors de la première révolution anglaise
Militaire anglais mort au combat
Décès à 47 ans

Bevil Grenville


En terminología militar se llama derrota a la retirada desordenada de un ejército vencido y, por extensión, al mismo combate desgraciado que la origina.

Aunque en toda batalla hay siempre un vencedor y un vencido, no es forzoso que la victoria de un bando lleve consigo la derrota del contrario. Esta, propiamente hablando, supone la disolución completa de una tropa, la dispersión de sus fuerzas, que deja a aquella incapaz de rehacerse en un plazo breve. La derrota sobreviene generalmente después de un serio descalabro, sobre todo si en los momentos críticos ha faltado serenidad para ordenar la retirada y el contrario se ha encarnizado en la persecución; pero también se produce a veces sin un revés que la justifique, por virtud solamente de desaciertos y fluctuaciones en el mando, de fatigas y privaciones innecesarias y de noticias o rumores desfavorables, circunstancias todas que, obrando de un modo perjudicial sobre la moral de las tropas, llevan a su ánimo el convencimiento de que se encuentran rodeadas de gravísimos peligros y acaban por producir el pánico, con todas sus tristes consecuencias.

Clásica es en este concepto la pintura que se lee en La Débâcle de Zola de la derrota de la II división del 7º cuerpo francés (Félix Douay), que sin haber visto al enemigo y solo por la impresión producida por la noticia de los desastres de Wisemburgo y Wörth y los rumores alarmantes que corrían acerca del avance de los prusianos, se desmoralizó al retroceder precipitadamente de Mülhouse a Dannemarie y en un solo día de marcha perdió la mitad de su gente.

Referencias

Terminología militar

Derrota (milicia)


Armin Dillenberger (* 2. Dezember 1957 in Braubach) ist ein deutscher Schauspieler und Theaterdarsteller.

Leben
Nach einer abgeschlossenen kaufmännischen Berufsausbildung und dem Abitur am Zweiten Bildungsweg absolvierte Dillenberger seine Schauspielausbildung in Frankfurt, Berlin und in New York.

Seit 1981 hat Dillenberger regelmäßig Theaterengagements. So war er unter anderem Teil der Bad Hersfelder Festspiele, spielte am Hans Otto Theater, dem Volkstheater Frankfurt, dem Hessischen Staatstheater Wiesbaden, dem Schauspiel Leipzig, dem Theater Aachen oder dem Düsseldorfer Schauspielhaus.

Dillenberger war ab 1984 (Kassensturz) in einem guten Dutzend Kinofilme zu sehen und spielte zudem in unzähligen Fernsehproduktionen mit. Gastauftritte hatte er beispielsweise in Der Fahnder, Hinter Gittern – Der Frauenknast, Bella Block, Liebling Kreuzberg, Tatort, Wolffs Revier, Berlin, Berlin, Notruf Hafenkante und Großstadtrevier.

Dillenberger lebt abwechselnd in Berlin und Leipzig.

Filmografie (Auswahl)
Kino
 1984: Kassensturz
 1993: Wir können auch anders …
 1997: 23 – Nichts ist so wie es scheint
 2000: Josephine
 2000: Heidi M.
 2002: Was nicht passt, wird passend gemacht
 2003: Mouth to Mouth
 2003: Good Bye, Lenin!
 2004: Die blaue Grenze
 2005: Hitlerkantate
 2011: Der Philatelist
 2011: Die Quellen des Lebens

Fernsehen
 1995: Der Verräter
 1997: Hinter Gittern – Der Frauenknast
 1998: Bella Block: Geflüsterte Morde
 1998: Adelheid und ihre Mörder – Mango Mortale
 1999, 2003: SOKO Köln (Fernsehserie, 2 Folgen)
 2000: Jahrestage
 2000: Solange wir lieben
 2001: Null Uhr 12
 2001: Hanna – Wo bist du?
 2002: Kehrwoche
 2002: Tatort – Oskar
 2003: Berlin, Berlin
 2003: Küssen verboten, Baggern erlaubt
 2004: Der Schwimmer
 2004: Das allerbeste Stück
 2004: Feuer in der Nacht
 2005: Polizeiruf 110 – Vergewaltigt
 2005, 2008: Ein Fall für zwei
 2006: Abschnitt 40
 2007: Notruf Hafenkante
 2007: Die Überflüssigen
 2009: Kinder des Sturms
 2009: Stubbe – Von Fall zu Fall: In den Nebel
 2010: Allein gegen die Zeit
 2010, 2011: Stubbe – Von Fall zu Fall
 2010: Weissensee
 2010: Notruf Hafenkante – Geisterstunde
 2011: Anna und die Liebe (Folgen 744–752 und 784)
 2011: Neues aus Büttenwarder
 2011: Herzflimmern – Die Klinik am See (3 Folgen)
 2011: Großstadtrevier
 2012: Flemming: Das Spiel der Füchse
 2013: Notruf Hafenkante – Beinhart
 2014: Herzensbrecher – Vater von vier Söhnen (Fernsehserie, Folge Lost & Found)
 2015: Heldt (Fernsehserie, Folge Alles hat ein Ende …)
 2019: SOKO Stuttgart (Fernsehserie, Folge Ganz allein)

Theater
 1981–1982: Städtische Bühnen Frankfurt
 1984–1985: Alliance Theatre, englischsprachige Theatercompanie; Bayerisches Staatstheater München
 1988–1990: Schauspielhaus Düsseldorf
 1990–1992: Freie Volksbühne Berlin
 1998–2000: Berliner Ensemble
 2005–2008: Schauspiel Leipzig
 2011: Tourneetheater Landgraf

Weblinks

 Armin Dillenberger Agenturseite

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Armin Dillenberger


In music, the introduction is a passage or section which opens a movement or a separate piece, preceding the theme or lyrics. In popular music, this is often known as the song intro or just the intro. The introduction establishes melodic, harmonic or rhythmic material related to the main body of a piece.

Introductions may consist of an ostinato that is used in the following music, an important chord or progression that establishes the tonality and groove for the following music, or they may be important but disguised or out-of-context motivic or thematic material. As such, the introduction may be the first statement of primary or other important material, may be related to but different from the primary or other important material, or may bear little relation to any other material.

A common introduction to a rubato ballad is a dominant seventh chord with fermata,  an introduction that works for many songs is the last four or eight measures of the song,  while a common introduction to the twelve-bar blues is a single chorus.

If a movement in sonata form starts with an introductory section, this introduction is not usually analyzed as being part of the movement's exposition.

See also
Anacrusis
Dominant (music) and secondary dominant
Fanfare
Leading tone
Overture
Turnaround (music)

References

Auxiliary members

Introduction (music)


مانوراما قد تشير إلى ما يلي :

 مانوراما (ممثلة)، وهي ممثلة تاميل مخضرمة.
 مجلة مالايالام مانوراما، الشعبية تكون متوفرة يوميا مع عدد كبير من القراء في ولاية كيرالا.
 أخبار مانوراما ، مالايالام القناة الأخبارية.
 مانوراما السنوية، تحديث المعرفة العامة ينشر سنويا من ولاية كيرالا.
 راديو مانوراما ،محطة راديوولاية كيرالا في الهند.

أسماء إناث هندية
صفحات توضيح أشخاص

مانوراما (توضيح)


Paula Ribó González, plus connue sous le nom de son projet musical Rigoberta Bandini, est une chanteuse, actrice et doubleuse espagnole, née le  à Barcelone.

Biographie
Paula Ribó commence sa carrière à 7 ans seulement en doublant la voix du personnage de Caillou dans la série éponyme. Elle continuera cette même activité en participant aux castings espagnols et catalans de nombreux films dont Le Voyage de Chihiro, Rebelle et La Reine des Neiges.

Parallèlement à son activité de doublage, elle étudie à l'Institut du Théâtre de Barcelone.

En 2010, elle crée conjointement avec deux de ses amies de l'institut, Paula Malia et Bàrbara Mestanza, le groupe The Mamzelles, qui sortira deux albums. En 2012, le trio devient également une compagnie de théâtre, nommé The Mamzelles Teatre.

Rigoberta Bandini
En 2019, Paula Ribó lance un nouveau projet musical sous le nom Rigoberta Bandini, en collaboration avec Esteban Navarro, Belén Barenys et Joan Barenys.

En 2020, le single In Spain We Call It Soledad devient viral en Espagne avec plus de 200 000 écoutes par mois sur Spotify.

En 2022, Rigoberta Bandini participe au Benidorm Fest, l'émission de présélection espagnole pour le Concours Eurovision de la chanson 2022, avec la chanson Ay Mamá, qui devient alors virale dans le pays. Elle termine la sélection à la seconde place, derrière Chanel et sa chanson Slomo.

En octobre 2022, Rigoberta Bandini sort son premier album, La Emperatriz.

Discographie

Albums

Singles
 2020 –
 2020 –
 2020 –
 2020 –
 2020 –
 2021 –
 2021 –
 2021 –
 2021 –
 2021 –
 2021 –
 2022 –
 2022 –
 2022 –  feat. Amaia
 2023 – Miami Beach

Doublage

Notes et références

Personnalité catalane
Actrice espagnole du XXIe siècle
Chanteuse espagnole du XXIe siècle
Chanteuse des années 2020
Chanteuse hispanophone
Nom de scène
Naissance en avril 1990
Naissance à Barcelone

Rigoberta Bandini


The Wicker Man har flere betydninger:
 The Wicker Man (film fra 1973), en britisk gyserfilm fra 1973
 The Wicker Man (film fra 2006), en amerikansk genindspilning af filmen fra 1973
 The Wicker Man (sang), en sang af Iron Maiden
 The Wicker Man (bog), en roman af Robin Hardy og Anthony Shaffer fra 1978
 Wickerman Festival, en årlig rock og dansemusik begivenhed, der finder sted i Galloway, Skotland

The Wicker Man


Das Observatorium Piera (katalanisch Observatori Astronomic de Piera; engl. Piera Observatory; Sternwarten-Code 165) ist eine Sternwarte in Piera in der Comarca Anoia der katalanischen Provinz Barcelona. Sie wird von dem katalanischen Astronomen Joan Guarro geleitet und ist zusammen mit dem Observatorium Ametlla de Mar und dem Observatorio Astronomico de Mallorca Bestandteil des Unicorn Project und der Minor Planet Astrometry.

Instrumente
 400-mm-Schmidt-Teleskop
 400-mm-Schmidt-Cassegrain-Teleskop
 600-mm-Klevtsov-Teleskop

Referenzen
 Lutz D. Schmadel (2003). Dictionary of Minor Planet Names. ISBN 3-540-00238-3.

Weblinks
 Website des Observatoriums (katal.)

Piera
Großteleskop (Optischer Bereich)
Bauwerk in der Provinz Barcelona

Observatorium Piera


{{Info/Canção
| nome = Olho no Gato
| imagem = Marina Sena - Olho no Gato.jpg
| artista = Marina Sena
| álbum = Vício Inerente
| tipo = single
| lançada =
| formato = {{Lista horizontal|
 Download digital
 streaming
 [[Disco de vinil|vinil]]
}}
| gravada =
| gênero = Música pop
| duração = 3:38
| idioma = Língua portuguesa
| gravadora = Sony Music Brasil
| compositor =
| produtor = Iuri Rio Branco
| título anterior = Tudo Pra Amar Você
| ano anterior = 2023
| título seguinte = Que Tal
| ano seguinte = 2023
| miscelânea =
| alt =
}}Olho no Gato é uma canção da cantora e compositora brasileira Marina Sena, lançada em 30 de abril de 2023, através da Sony Music Brasil, como segundo single do segundo álbum de estúdio da cantora, Vício Inerente (2023). A canção foi escrita por Marina Sena em conjunto com o produtor Iuri Rio Branco.

 Lançamento e repercussão
Após entrevista exibida no programa Fantástico, Sena lançou Olho no Gato como segundo single, em 30 de abril de 2023. Antes de ser lançada como single a'' faixa alcançou a posição 100 do Top 100 Spotify Brasil, com 243,640 streams no primeiro dia de lançamento. Também ficou na posição 5 na Apple Music Brasil. O videoclipe no YouTube ficou em #5 nos vídeos Em alta.

Apresentações ao vivo
Em 30 de abril de 2023, Marina Sena apresentou a faixa no programa Fantástico, da TV Globo.

Faixas e formatos

Ligações externas

Canções gravadas por Marina Sena
Singles de 2023
Canções de 2023
Singles lançados pela Sony Music Brasil
Canções compostas por Marina Sena
Canções em português

Olho no Gato


El Mercado Central de Frutos fue una de las estructuras cubiertas más grandes de la Argentina, y una de las de mayor volumen del mundo al momento de su construcción. Destinado al acopio y venta de frutos se encontraba en la localidad de Avellaneda, junto al Riachuelo. Fue inaugurado en 1889 y tuvo su momento de auge en los años ´20. Tras la Segunda Guerra Mundial fue perdiendo relevancia hasta ser definitivamente cerrado y demolido en los años ´60. Hoy en su lugar se levantan las Torres Pueyrredón y el puente homónimo que une a la Provincia con la Ciudad de Buenos Aires.

Origen

A mediados del , en la Argentina comenzó a instalarse el modelo agroexportador que caracterizaría a su economía durante los siguientes 100 años. Este modelo se basaba en un fuerte vínculo complementario con Inglaterra, donde la Argentina proveía las materias primas para la industria británica, mientras que los ingleses encaraban las inversiones necesarias para trasladar los productos agropecuarios desde la pampa bonaerense hasta el puerto de Buenos Aires y de allí a Europa. Hasta la década de 1880, el eje de las actividades portuarias estaba en el Riachuelo, sobre el sector de La Boca y Barracas, adonde ya estaban instaladas las viejas curtiembres y los primeros grandes depósitos de cereales y lana ovina.

El vertiginoso aumento del intercambio comercial exterior, generó la necesidad de que Buenos Aires contara con una terminal marítima adecuada, por lo que el Gobierno Nacional encaró la construcción del moderno Puerto Madero. Sin embargo, el Ferrocarril del Oeste, propiedad de la Provincia de Buenos Aires, era la única compañía que no contaría con un ramal de acceso al nuevo puerto. En este contexto, la compañía decide proyectar la construcción de una terminal portuaria propia sobre la ribera sur del Riachuelo (Partido de Avellaneda). La nueva terminal, denominada "Estación Marítima", contaría con muelles, depósitos y un ramal ferroviario desde la Estación Once de Septiembre. En diciembre de 1884 se compraron los terrenos necesarios para iniciar la obra, sin embargo, el nuevo gobernador bonaerense Máximo Paz, está decidido a vender el Ferrocarril Oeste a inversores privados, por lo cual se suspenden todas las inversiones proyectadas.

Por aquel entonces gobernaba el país el Presidente Miguel Juárez Celman. La definitiva consolidación del Estado Nacional tras varias décadas de conflictos internos, generó una gran confianza en el futuro de la Argentina. Desde el propio gobierno se alentó la especulación financiera y los proyectos de inversión a escalas nunca antes vistas. El contexto financiero global también colaboró en gran medida a que esto sucediera, ya que los principales mercados de
capitales, estaban deseosos de invertir en los países emergentes, como la Argentina.

En ese contexto de desenfreno y euforia, un descendiente de irlandeses, el financista Eduardo Casey, consideraba que la construcción de un gran mercado concentrador sobre el Riachuelo tenía un sustento firme. "La idea de Casey era crear una empresa que integrara a gran escala las funciones de intercambio, financiera, de depósito y de transporte." "Casey conocía personalmente muy bien los trastornos logísticos del comercio de la lana, al ser desde 1873 propietario de una empresa consignataria de lana y cueros que operaba en los Mercados de Once y Constitución." "Para entender lo excepcional del emprendimiento basta mencionar que en el mundo no existió un proyecto similar hasta 1901, cuando se inauguró el Stanley Dock Tobacco Warehouse en la ciudad de Liverpool."

Cuando el ferrocarril desistió de la obra, Casey ofreció comprar los terrenos y construir él mismo la terminal portuaria. El gobierno provincial aceptó y vendió los terrenos a Casey en 1887, quién a su vez formó la Sociedad Anónima Mercado Central de Frutos con el respaldo de capitales británicos. Casey vendió los terrenos (127.478,37 metros cuadrados) al doble de su valor, a la nueva sociedad, cobrándole la mitad en efectivo y la otra mitad en acciones de la compañía.

De esta manera la Sociedad del Mercado Central de Frutos se adelantaba a una compañía rival, la "Muelles y Depósitos de las Catalinas", que estaba encarando un proyecto similar junto a la Dársena Sur del Puerto Madero (hoy Barrio Catalinas Sur).

Por aquel entonces, la Bolsa de Comercio porteña experimentaba una "burbuja" fomentada por la abundancia del crédito. Así, la propuesta de crear un gran mercado único concentrador para la producción exportable fue muy bien recibida por el mercado local y las acciones de la compañía llegaron a venderse un 40% por encima de su valor nominal.

Desarrollo

La empresa contrató al arquitecto alemán Ferdinand Moog para que diseñara un edificio sin precedentes en la Argentina, un mercado central inmenso, de proporciones inéditas. El nuevo volumen edilicio ocuparía más de dos manzanas.

A pesar de los detractores del proyecto y de que la fecha de inicio de operaciones sería recién en 1890, la Serie "A" de acciones del MCF, emitida en 1888, fue completamente suscripta e integrada y las mismas subieron luego considerablemente. Esto motivó una segunda emisión de acciones que no contó con el mismo éxito que la primera.

La inauguración del edificio se llevó adelante el 1º de julio de 1889, y la primera entrada de
mercaderías se realizó el 2 de mayo de 1890, con la presencia del aún Presidente de la
Nación, Miguel Juárez Celman. Sin embargo, aún quedaban secciones sin terminar. El nuevo Mercado Central de Frutos era una imponente edificación de ladrillos, de tres pisos de estilo industrial alemán. Tenía los mayores adelantos de la época como ser ascensores hidráulicos para subir los vagones ferroviarios a los distintos pisos para carga y descarga. Sumaba un total de 150.000 metros cuadrados cubiertos, divididos en nueve enormes galpones con calles internas recorridas por trenes y carros en los que operaban 78 guinches hidráulicos. Tenía un armazón de hierro batido con 2452 columnas, con un techo de hierro galvanizado, e incluía 3000 ventanas para iluminación y ventilación. Su capacidad era de 400.000 metros cúbicos. También se construyó un gran muelle a todo lo largo del terreno sobre el Riachuelo y, entre el muelle y los depósitos, se levantó la playa ferroviaria que llegó a tener una extensión de vías de 15 kilómetros. El Mercado Central de Frutos era, por aquel entonces, la barraca más grande del mundo.

El Mercado de Frutos se conectó rápidamente con tres empresas ferroviarias: la de Buenos Aires al Puerto de la Ensenada llegó desde la estación Barracas Iglesia (hoy desaparecida) en 1890. Ese mismo año el Ferrocarril del Oeste tendió su ramal desde la estación Riachuelo (hoy desaparecida) y en 1895 el Ferrocarril del Sud construyó su propio ramal desde la estación Barracas al Sud (hoy Estación Darío Santillán y Maximiliano Kosteki). Para la operación ferroviaria dentro del Mercado Central de Frutos, la empresa adquirió dos locomotoras de maniobras en 1890 fabricadas por Manning Wardle de Leeds. Posteriormente se adquirieron dos locomotoras más a la misma firma, una en 1902 y otra en 1912.

La situación patrimonial de la empresa, en los momentos previos a la crisis y aún sin iniciar
actividades, era excelente, ya que las deudas no superaban al capital, sin embargo, su inauguración coincidió con el estallido de la crisis.

Pánico de 1890

Durante parte de la década, el déficit de la balanza comercial del Estado Nacional, se había equilibrado con el ingreso de oro vía empréstitos. La euforia con respecto al futuro de la economía había producido una expansión del crédito y de la oferta monetaria, lo que llevó a una fuerte especulación en tierras, ferrocarriles y acciones. La retracción del crédito a nivel internacional afectó de lleno a la economía argentina, ya que el Estado no pudo seguir financiando sus déficits y los inversores decidieron deshacer sus tenencias para refugiarse en el oro. Esta fuga de capitales hizo caer el precio de las tierras y las acciones, además de provocar una fuerte devaluación del peso argentino con respecto al oro. Además, se produjo una crisis en la balanza de pagos, ya que tanto el sector público como el privado habían contraído importantes deudas en moneda extranjera, para proyectos cuyo resultado recién se notaría en el mediano o largo plazo, aunque repago de las obligaciones debía realizarse en el corto plazo.

El Mercado Central de Frutos aún no había iniciado operaciones cuando se produjo una fuerte alza del precio del oro y un descenso en los precios de los productos de exportación impactando directamente en el negocio de la empresa. La crisis también acabó con la especulación en el mercado accionario y para 1891, el precio de las acciones del MCF era de 40$ oro, cuando su valor nominal era de 100$ y antes de la crisis había alcanzado valores de 148$. Cuando la acción volvió a cotizar en 1895, lo hizo a 22,50$ oro.

El pago de sus deudas en oro, en un contexto de reducido movimiento comercial y con ingresos que se cobraban en pesos papel fuertemente devaluados, pusieron al Mercado Central de Frutos al borde de la quiebra. Para salir de la crisis, la empresa redujo los salarios de sus empleados, renegoció las tarifas con los ferrocarriles, otorgó facilidades a los consignatarios y llegó a acuerdos con sus acreedores locales y externos. Entre 1891 y 1894 los esfuerzos de la empresa se concentraron en aumentar su volumen comercial, el cual creció fuertemente en esos años, aunque el pago de las deudas hizo que la utilidad neta se mantuviese reducida.

La compañía también intentó ganar mercado obteniendo permiso para emitir "warrants" (Certificados de Depósito negociables) sobre la mercadería depositada en sus galpones. Sin embargo, la operatoria de este instrumento financiero no fue del todo exitosa, ya que el
MCF debía pagar mensualmente el salario de un funcionario público que controlaba la
emisión de los warrants.

Las medidas tomadas por el directorio del MCF, sumadas al rápido despegue de la economía argentina, aseguraron la continuidad de la empresa. Además, el descenso en el precio del oro facilitó el pago de los intereses y las deudas, ayudando a mejorar su situación financiera. El precio de las acciones del Mercado Central de Frutos alcanzó la par en 1900 y subió un 28% sobre la par en 1901.

Auge y Decadencia

Destinado originalmente al almacenamiento y comercialización de todo tipo de frutos. El MCF se especializó luego en la concentración de lanas y cueros. El crecimiento del stock ovino, la estabilidad de los precios de exportación de la lana y su alta demanda justificaban la creación de un gran mercado concentrador.

La actividad del Mercado Central de Frutos creció enormemente y unos años después de su inauguración la capacidad instalada era superada por la demanda. Al mercado ingresaban de 400 a 500 vagones por día (cada uno con 1000 a 2000 toneladas) cargados de lanas, a los que se sumaban cueros, cereales, sebo y plumas. En 1910, por ejemplo, pasaron por sus galpones 90 millones de kilos de lana, 30 de cueros, 80 de cereales y 117 de otros productos.

Las exportaciones de lana continuaron su tendencia ascendente, a tal punto, que en el período de arribo de la esquila de lana, el Mercado Central de Frutos debía impedir el ingreso de otros productos por estar sus galpones llenos. El MCF llegó a superar las 100.000 toneladas de lana depositadas en sus almacenes. Incluso debía hacer esperar vagones durante algunos días para hacer lugar a la descarga. Este hecho se debió a una tendencia hacia la "especialización" de los diferentes mercados de productos de exportación, donde el Mercado Central de Frutos se había convertido en el mercado concentrador de lanas y cueros preferido por los consignatarios.

El Mercado Central también intentó ampliar su actividad firmando un convenio con el Ferrocarril Midland en 1908 para que las vías de esta empresa de trocha angosta accedieran a las instalaciones. Además el MCF también tomó acciones de una compañía registrada en Londres, la "The Argentine Concession and Land Company" cuyo objetivo sería construir ferrocarriles y hacer negocios inmobiliarios en el país. Sin embargo, la conexión con el Midland nunca se llevó a cabo y la empresa inmobiliaria tampoco realizó actividad alguna.

Con el paso del tiempo se fueron modificando los accesos ferroviarios al Mercado. El ramal del Ferrocarril Ensenada fue levantado tras ser adquirido por el Ferrocarril del Sud, quien en 1909 construyó un enlace más directo para acceder desde la gran playa de maniobras del Kilómetro 5 en Avellaneda. En 1936 el Ferrocarril del Sud y el del Oeste unifican sus administraciones y deciden utilizar un único acceso al Mercado Central de Frutos, por lo que, en 1941, se levanta el ramal del Oeste quedando solo el acceso del Ferrocarril Sud.

En 1925 el predio fue visitado por el Príncipe de Gales, quien quedó maravillado por la febril actividad de las instalaciones. En los años ´20 el Mercado Central de Frutos tuvo su mayor auge, y durante la década del ´30 también trabajó a pleno, sin embargo, el modelo agroexportador ya estaba cerrando su ciclo.

La declinación del Mercado Central de Frutos se inició en los años ´40, con el estallido de la Segunda Guerra Mundial y el progresivo cierre del país al comercio internacional. En el gobierno del General Perón, el Estado monopolizó la actividad exportadora e importadora, a través del IAPI (Instituto Argentino de Promoción del Intercambio). Se suponía que con el IAPI el país podría influenciar en los precios internacionales, haciendo frente a la acción de los grandes monopolios (Bunge, Dreyfuss, etc.) y de los países importadores de productos argentinos. Además, al ser un ente especializado en el comercio interno y externo, podría transferir recursos según las necesidades de cada sector, minimizando la posibilidad de una crisis.

Con el objetivo de financiar la nacionalización de las empresas de servicios públicos y fomentar la industrialización del país, entre 1946 y 1949, el IAPI pagó a los productores de granos y carnes un precio que resultó, en promedio, un 50% inferior al del mercado internacional. Sin embargo, a pesar de contar con toda la producción nacional en su poder, la Argentina no logró imponer precios en el mercado internacional de granos, que se manifestó lo suficientemente grande como para evolucionar al margen de la oferta del IAPI, situación que se agravó aún más con la recuperación europea de postguerra y la consecuente caída internacional de los precios agrícolas.

Este nuevo contexto nacional e internacional hizo que el Mercado Central de Frutos perdiera sus características financieras originales, transformándose en un mero depósito a cuenta del Estado.

Si bien, a partir de 1949 las actividades del IAPI mermaron, dando lugar a que el sector privado se hiciera nuevamente cargo de gran parte del intercambio comercial externo, las actividades del MCF ya habían entrado en decadencia.

El Mercado siguió funcionando hasta el 1º de noviembre de 1963, cuando el cierre de su único ramal ferroviario marcó el cese final de las actividades. La obra monumental terminó siendo demolida en 1966, para gran perdida del patrimonio histórico del partido de Avellaneda. Tres años después se inauguraba el Nuevo Puente Pueyrredón, que pasaba por un extremo del terreno donde antes se había erguido el mercado. Actualmente, casi todo el terreno donde funcionaba el depósito está ocupado por las Torres Pueyrredón, levantadas en 1996, mientras que otra parte se mantiene como terrenos baldíos.

Fuentes
 Jorge Eduardo Waddell; El Mercado Central de Frutos Histarmar.com
 Carlos Newland ; El mercado más grande del mundo Diario La _Nación, 1 de octubre de 2011

Referencias

Partido de Avellaneda
Central de Frutos
Mercados de Avellaneda (Buenos Aires)

Mercado Central de Frutos


22722 Timothycooper este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22722 Timothycooper este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,71 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 14,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

22722 Timothycooper


Ali Davoudi (; Teerã, 22 de março de 1999) é um halterofilista iraniano, medalhista olímpico.

Carreira

Davoudi conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após levantar 441 kg na categoria masculina para pessoas com acima de 109 kg. Ele foi o campeão mundial júnior de 2018.

Halterofilistas olímpicos do Irã
Halterofilistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Ali Davoudi


Pablo Sáez Alonso-Muñumer (11 de junho de 1964) é um político espanhol. Atualmente desepenha as funções de deputado no Congresso dos Deputados de Espanha e tesoureiro do partido vox, sendo membro da comissão executiva do partido.

Biografia
É formado em economia pela Universidade de Valladolid e possui mestrado em direito financeiro pela IESE Business School. Depois de formado, trabalhou como corretor de seguros por trinta anos. Tornou-se membro do Vox pela primeira vez em 2014 e atuou no comité executivo nacional do partido antes de se tornar o tesoureiro do partido. Durante as eleições gerais espanholas de novembro de 2019, ele foi eleito para a 14ª legislatura representando o distrito eleitoral de Valladolid.

Políticos do Vox (partido político)
Deputados do Congresso dos Deputados da Espanha
Patriotismo

Pablo Sáez


2. Zagrebačka liga je bila liga 6. stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije za sezonu 1977./78. i bila je podijeljena u tri zasebne lige: Centar, Zapad i Istok. U svakoj je nastupilo 14 klubova, a odigrano je 26 kola.

Centar

Ljestvica

Istok

Zapad

Unutrašnje poveznice
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 Zagrebačka nogometna zona – Sjever 1977./78.
 Zagrebačka nogometna zona – Jug 1977./78.

Vanjske poveznice
 nk-maksimir.hr

Izvori

1977-78
1977-78 Zagreb
Zagreb-2

2. Zagrebačka nogometna liga 1977./78.


Bengt Ivar Hesselman (født 21. december 1875 i Stockholm, død 6. april 1952) var en svensk sprogforsker. Han var bror til Henrik og Jonas Hesselman.

Hesselman blev student 1893, Dr. phil. og docent i Uppsala 1902, professor i nordiske sprog ved Göteborgs Högskola 1914, ved Uppsala Universitet 1920. Hesselman har især gjort sig fortjent ved sine studier over svenske dialekter og over nordisk lydhistorie; hans hovedværker er: Stafvelseförlängning och vokalkvalitet (1902), Sveamålen och de svenska dialekternas indelning (1905), De korta vokalerna i och y i svenskan (1909, 1910), Västnordiska studier (1912, 1913). Han udgav i forening med Ruben G:son Berg og Olof Östergren det fortrinlige tidsskrift "Språk och Stil" (I—XX, 1901—20) og sammen med Östergren dets fortsættelse "Nysvenska studier" (1921 ff.). Til Salmonsens Konversations-Leksikon (1. og 2. udgave) har han skrevet afsnittet "Sverige. Sprog". Han var medlem af Svenska Akademien 1935–1952.

Kilder

Filologer fra Sverige
Ansatte ved Göteborgs Universitet
Ansatte ved Uppsala Universitet
Medlemmer af Svenska Akademien
Faglitterære forfattere fra Sverige
Svensksprogede forfattere fra Sverige
Svenskere i 1900-tallet
Personer fra Stockholm

Bengt Hesselman


සමාජයේ ගැටුම් ඇති කිරීම සහ ගැටුම් නිවාරණය සඳහා ද විද්‍යුත් මාද්‍ය හේතු වේ. වෘත්තීය භාවයකින් තොරව සිදු වන මාධ්‍ය නිෂ්පාදන පුද්ගලයාට, සමාජ සංවිධාන වලට සහ සමස්ත සමාජයට ප්‍රබල ගැටලූ නිර්මාණය කරයි. ඒ තුළින් සමාජ සංහිඳියාව වෙනුවට සමාජ වෛරය, පුද්ගල සහ සමාජ සංවිධානයන්හි ගරුත්වය (Reputation), සමාජ ආර්ථික බිඳ දැමීම් ද සිදු කරයි. යම් රටක හෝ සමාජයක සමාජ වගකීම් රහිත මාධ්‍ය පවතින විට ජනතාව රැක ගැනීමේ අරමුණින් රාජ්‍ය වගකීම් ද ඉදිරියට පැමිණෙන බැව් පෙනේ. ආචාර ධර්ම සහ නීතිය යනු ප්‍රධාන සමාජ සංකල්ප දෙකක් වුව ද, ඒ දෙක අතර ප්‍රබල වෙනසක්් ද දක්නට ලැබේ. නෛතික තත්ත්වයන් බිඳ දැමීමට ජනමාධ්‍යයට හැකියාවක් නොමැත.

සදචාරය

මෙය සදාචාරය පිළිබඳ මූලධර්ම පදනම්ව තාර්කීකරණය වී තිබේ. සදාචාරය සහ සාරධර්ම යනු එකිනෙකින් වියුක්ත කළ නොහැකි සංයුක්ත වූ සංකල්ප දෙකකි. ආචාර ධර්ම සහ එහි ක්‍රමවෙිදාත්මක ස්වරූප සෞන්දර්යවේදාත්මක දෘෂ්ටිය තුළ වුව ද ව්‍යුහගත කළ හැකි අතර එය සාරධර්මවේදය (Axiology) පිළිබඳ දර්ශනය ලෙස ද සැලකේ. මෙය කායික, මානසික මෙන්ම සමාජ චර්යාත්මක කාරණාවක් බව ද පැහැදිලි ය. ඒ අනුව මේ තුළින් සමාජ පද්ධතික ස්වරූපයක් මෙන්ම මූලධර්මීය (Principles) ලක්ෂණ ද ඉස්මතු වන බව පෙනේ. මෙම සාධක අනුව මෙහි සමාජ විද්‍යාත්මක කාරණා, මනෝ විද්‍යාත්මක කාරණා මෙන්ම ආගමික කාරණාවන් ද බද්ධ වී ඇති බැව් පැහැදිලිය.

මෙම යම් සමාජයක් පොදු අරමුණකට පැමිණීම යනු ද ආචාර ධර්මීය ලක්ෂණයකි. එය සමාජයක් යන්න අර්ථවත් වීමේ ප්‍රධාන මූලිකාංගයකි. මේ පිළිබඳ ස්වයං සම්ප්‍රජානනයෙහි (Self-aware) යෙදෙන්නා සමාජ සංවර්ධනයෙහි කෘත්‍යාත්මක අරමුණු සඳහා පිළිපන් කෙනෙකු බවත් මෙයට පිටුපාන්නා සමාජ පර්යාය තුළ ගැටලූ නිර්මාපකයෙකු බවත් දර්ශනාත්මක සත්‍යතාවකි (Sahakian & Sahakian, 1993).

සමාජයෙහි කේන්ද්‍රීය ලක්ෂය පුද්ගලයා වේ. පුද්ගල ඓක්‍යයෙන් තොරව සමාජයක් නිර්මාණය නොවේ. පුද්ගලයා යනු සමාජ පද්ධතියෙහි ක්‍රියාකාරකයෙකි. ඔහුගේ අවශ්‍යතා සහ ඔහු වටා ගොඩ නැගෙන සියලූ කාරණා ඔහුට බලපාන අතර එය සමාජ කාරණා බවට ද පරිවර්තනය වේ. ඔහුව මෙහෙයවන්නේ සමාජ පද්ධතික කාරණාවන්ය. සමාජය යන්න ඇති තැන නිදහස නැති බවට ද ඇති තර්කයකි. පුද්ගල ආත්ම ඥාන (Self Knowledge) සංවර්ධනයේ දී මෙම ව්‍යුහීය කාරණා වැදගත් වේ.

පුද්ගලයා සමාජ ජීවිතයේ දී හොඳ (Good) නරක (Evil) කාරණා පිළිබඳ උපග්‍රහණය කර ගන්නා අතර හොඳ ප්‍රවර්ධනය කර ගනු ලබන්නේ සමාජ ක්‍රියා සහ එහි ප්‍රගමන කාර්ය සඳහා ය. හොඳ, නරක යනු සමාජ නිර්මාණයකි. නරක ප්‍රවර්ධනය තුළින් ද සමාජ පර්යායෙහි දිශානතිය වෙනස් විය හැකි ය. බුද්ධිමය සහ ආධ්‍යාත්මික දියුණුුව අපරාධමය කාරණා නොකැඳව යි. නිවැරදි බව විඥානගත වූ කල්හි එය නිරායාසයෙන්ම ක්‍රියාවට නැගෙන බව ග්‍රීක දාර්ශනික සොක්‍රටීස්ගේ ද මතය යි. මෙහි ප්‍රතිවිරුද්ධ සාධකය ද මෙම තර්කය තුළම සාධාරණීකරණය කළ හැකි ය.

ඇරිස්ටෝටල්ට අනුව ආචාර ධර්ම යනු ආත්ම සාක්ෂාත්කරණීය (Self-realization) ලක්ෂණය කි. එය අර්ථවත් වන්නේ ඒ ඒ සමාජ සන්දර්භයනට අනුගතව ය. ආචාර ධර්ම වල උපයෝගීතාවය සහ එයට අනුගත වීම යනු ඒ ඒ සමාජ සන්දර්භයනට ප්‍රවේශ වීමේ ශක්‍යතාවය ප්‍රගුණ කිරීමකි. උපදින විට මිනිසා සමාජයීය මිනිසකු නොවූවත් සමාජීය මිනිසකු වීමේ ශක්‍යතාවය ප්‍රගුණ කළ හැකි අයෙකි. සමාජයෙහි නියම ස්වරූපයන් හඳුනා ගැනීමට නම් එම සමාජයෙහි සාමාජිකයෙකු බවට පත් විය යුතු ය. මාධ්‍යවේදියා තුළ ගොඩ නැගෙන අසතුට සහ ඉච්ඡා භංගත්වය, එම සමාජ සංසිද්ධීන් හඳුනා ගැනීමේ ක්‍රමවේදයෙන් ඔහුව ඉවත් කරයි. ඔහු සමාජ පර්යේෂකයෙකි. ඔහු සතු වෘත්තීය පුහුණුව, සමාජ පිළිබඳ විද්‍යාත්මක දැනුම සහ ඒ පිළිබඳ චින්තනමය හැකියාව, ආචාර ධර්මීය පදනම, සමාජ ප්‍රවර්ධනය සඳහා ගුණාත්මක හැසිරීම ආදිය වෘත්තීය මාධ්‍යවේදියා සාමාන්‍ය මාධ්‍යවේදියාගෙන් වෙන් කරනු ලබන සුවිශේෂී ලක්ෂණ වේ. වෘත්තක භාවය සහ ඒ පිළිබද ගැරඹුරු දැණුම යනු ද ආචාර ධර්මීය ලක්ෂණයකි.

මූලධර්ම
මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමේ දී බටහිර ප්‍රධාන මූලධර්ම හතරක් පිළිබඳව සාකච්ඡාවට භාජනය කළ හැකි ය. එනම්,

1. සත්‍යවාදී බව - Truth Telling
2. නිදහස - Independence
3. හානිය අවම කිරීම - Minimizing Harm
4. වගකිව යුතු බව  - Accountability
යනා දී වශයෙනි.

ජනමාධ්‍ය ජනතාවගේ විශ්වාසනීය මාධ්‍ය වීම සඳහා තොරතුරු වල නිරවද්‍යතාවය (Accuracy) බලපාන අතර එය සමාජ කෘත්‍යාත්මක සාධකයක් ද වේ. වර්තමානයේ ජනතාව තොරතුරු ලෝකයක ජීවත් වන අතර එය නිවැරදි නොවන විට ජනමාධ්‍ය සහ ප්‍රජාව අතර පවතින අනුකලනාත්මක සබඳතාව ද බිඳ වැටේ.

ප්‍රජාව ගුණාත්මක මාධ්‍ය ක්‍රියාවලියක් බලාපොරොත්තු වන අතර එය සත්‍යවාදී (Truth), නිවැරදි සහ සාධාරණ (Accuracy and Fairness) විය යුතු ද වේ (Commission on Freedom of the Press, (1947). නිවැරදි බව ගොඩ නැගිය යුත්තේ ඒ පිළිබඳ දුටු පමණින් හෝ ඇසූ පමණින් නොව ඒ පිළිබඳ ගැඹුරු චින්තනමය සහ පර්යේෂණාත්මක දෘෂ්ටියකිනි. සාධාරණ බව සත්‍යවාදී බව මත පදනම් වන අතර එය සිද්ධියට භාජනය වන්නාගේ ප්‍රවේශයේ සිට ගොඩ නැංවීම වැදගත් වේ (Krugner, 2004). සත්‍යවාදී බව මානව වර්ගයාගේ (Human Kind)  සහවාසීකරණය සඳහා ඉතිහාසයේ සිටමගොඩ නැගුනු ගුණාංගයකි. ගුටෙන්බර්ග්ගේ (Gutenberg) කාලයේ සිටම මාධ්‍යයේ මූලිකම ගුණාංගයක් ලෙස මෙය ගොඩ නැගුණු බැව් පෙනේ. දර්ශනය ආදී විෂයන් තුළ, නෛතික ක්ෂේත්‍ර තුළ, ආගමික, දෙමව්පිය, ගුරු ආදී සමාජ පද්ධති තුළ අනුකලනාත්මක බව මෙය පදනම්ව ගොඩ නැගුනිි.

සත්‍යවාදී බව ගිලිහෙන විට සමාජ අනුකලනය සහ විශ්වසනීයත්වය ද බිඳ වැටෙනු ඇත. සත්‍යවාදී බව තුළ මානව ගරුත්වය සුරැකෙන අතර පුද්ගලයා පරයා යාමේ පදනම් ද බිඳ වැටෙනු ඇත. එමෙන්ම අන්‍යෝන්‍ය තේරුම් ගැනීම් ගොඩ නැගෙනු ඇත. තොරතුරු අභිනතියෙන් තොරව සාධාරණීකරණය වීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.

ආචාර ධර්මීය ස්වරූප සහ එහි හැසිරීම් තුළ මාධ්‍ය නිදහස ගොඩ නැගෙනවා ද නැතහොත් මාධ්‍ය නිදහස සමාජ පද්ධතියට පරිබාහිර සාධකයක් ලෙස සිට සමාජයට බලපෑම් කරන්නේ ද යන්න පිළිබඳ තර්කනය අතිශය වැදගත් ය. නිදහසේ තොරතුරු දැනගැනීම සහ නිදහස් තොරතුරු දැනගැනීම තුළ ඇත්තේ ද ආකෘති දෙකකි. නිදහසේ තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය ඇති අතර නිදහසේ තොරතුරු සහ මත බෙදාදීමේ අයිතිය ද පැවතීම තුළ මාධ්‍ය වෘත්තිකභාවය (Professionalism) තුළ ගැටලූ මතු වේ. ඒ  ඕනෑම වෘත්තියක් තුළ සමාජ ආචාරධර්ම සහ සාරධර්ම පවතින බැවිනි. මෙය එකිනෙකින්  වියුක්ත නොවන, සමපාත ද නොවන ප්‍රධාන පැතිකඩ දෙකකි.

මාධ්‍ය නිදහස යන සංකල්පයේ සීමාව සනිටුහන් වන්නේ කොතන ද? මාධ්‍ය නිදහස යන සංකල්පය තුළ සමාජ නිදහස සුරැකේ ද? මේ නිසාම මෙයට ප්‍රතිවිරෝධී මාධ්‍ය මෙන්ම වෘත්තීය ස්වරූපයන් (Antithetical Media Profession) ද නිර්මාණය විය හැකි ය.

මෙම ගෝලීය සමාජ ක්‍රමවේදය තුළ වාස්තවික වූ විඥානයකින් මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම පිළිබඳ ගොඩ නැගෙන සාකච්ඡා මෙන්ම එසේ නොවන දැනුම් ද පවතී. දැණුම යනු සිද්ධියේ ගැඹුරට යාමේ පදනම ගොඩ නැගෙන ස්ථානයයි. මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම බිඳ වැටීම යනු ද සමාජය කියවීම සදහා ඉඩ සකසන තර්කයකි. ආචාර ධර්ම බිඳ වැටීම නිසා සමාජයට සිදු වන බලපෑම සහ එහි ගැටලුකාරී බව යන සමාජ කාරණා ඉස්මතු වේ. මාධ්‍යයේ සමාජ බලපෑම අති ප්‍රබල ය. මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම සහ වගකීම් බිඳ වැටීම තුළ සමාජ ප්‍රගමන ක්‍රියාවලියට බද්ධ වන සමාජ පර්යාය බිඳ වැටීමට හැකි ය. මේ නිසා,

• සමාජයේ ආරක්ෂාවට පවත්නා සිව්වන ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාවලිය දුර්වල වේ.
• මාධ්‍ය පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය (Public Credibility)  බිඳ වැටේ.
• මහජනතාවට සහ සමාජයට හානියක් සිදු වේ.
• 	සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වුවමනා බිඳ වැටේ.

මානව හැසිරීම් රටාවන්හි ප්‍රධාන චරිතාංග දෙකක් දැකිය හැකි ය. එනම් හිංසාව සහ අන්‍යෝන්‍ය උපකාරය යි. ආචාර ධර්ම සහ සදාචාරාත්මක හැසිරීම (Moral Behavior) ගැන සිතීම වැදගත් වන්නේ මුළු විශ්ව ප්‍රජාවම කායික සහ මානසික අපකාර නොඉවසන බැවිනි. මානව හිමිකම් කෙටුම්පත් වලට අදාළව හිමිව ඇති භාෂණයේ නිදහස සන්නිවේදකයාට ද හිමි වේ. මාධ්‍යවේදියාගේ වෘත්තීයභාවය පිළිබඳ ආරක්ෂාව තහවුරු වන්නේ ඔහු තුළ ගොඩ නැගෙන සමාජ ක්‍රියා, අන්තර්ක්‍රියා සහ මනෝ භාවාත්මක තත්ත්ව පිලිබඳ වාස්තවික දැනුම් පදනම්ව ය.

රූපවාහිනිය පරිණාමීය ප්‍රවේශයකට අවතීර්ණව ඇත්තා සේ, ඒ තුළින් සමාජ පරිණාමය ද සිදු වෙමින් පවතී. චන්ද්‍රිකා තාක්ෂණය (Satellite Technology)  මෙම සමාජ සහ භූගෝලීය සීමාවන් ද අතික්‍රමණය කරමින් බහුවිධ නාලිකා තුළින් මහා සමාජ වපසරියක පැතිරෙමින් පවතී. ඩිජිටෙල් තාක්ෂණය මෙහි තව ද ක්‍රම විද්‍යාත්මක ස්වරූපයන්හි වර්ධනය සිදු කොට තිබේ (Herman, And Robert, 1997)

21 වන සියවසේ අන්තර්ජාලය, රූපවාහිනිය සහ අනෙකුත් මාධ්‍යයන් ද අන්තර්ජාලයේ ග්‍රහණයට හසු කොට ගෙන තිබේ. අන්තර්ජාල ක්‍රමවේදයේ පහසුව සහ විමධ්‍යගත වීමේ ස්වරූපය අනුව එය ආචාර ධර්ම තුළ නියාමනය කිරීම අතිශය දුෂ්කර කාර්යයක් බවට පත්ව තිබේ.

නූතන මාධ්‍ය සහ නව මාධ්‍ය අතර නියාමන ක්‍රමවේදය තුළ ප්‍රබල වෙනස්කම් දක්නට ලැබේ. නව මාධ්‍යයෙහි නියාමනයේ අපහසුව සමාජයෙහි මානව හිමිකම් බිඳ වැටීමට ද හේතු වී තිබේ. ඒ අනුව නූතන මාධ්‍යයට වඩා නව මාධ්‍යයෙහි වාරණ ක්‍රියා ලෝකයෙහි සමහර රටවල ප්‍රබල කොට ඇත.

පරිධියේ රටවල ජනමාධ්‍යයට ගෝලීය මාධ්‍ය සහ පාරජාතික මාධ්‍ය (Ward, 2005)  බද්ධ වීමේ ප්‍රතිඵල ලෙස මාධ්‍ය ආචාර ධර්මයන්හි නව පරාමිතීන් ද ගොඩනැගී ඇති බැව් පැහැදිලි ය. එමෙන්ම ගෝලීයකරණය ප්‍රාදේශීය මාධ්‍ය සඳහා ප්‍රබලව බලපෑම් සිදු කොට ඇති බැව් පෙනේ (Rao, Ward and Wasserman, 2007). බොහෝ රටවල ඒ ඒ  සමාජ සන්දර්භයට අනුගත ලෙස ආචාර ධර්ම ගොඩ නැගී තිබේ. මාධ්‍ය තුළ අදාළ ආචාර ධර්මීය ගොඩනැගීම් යුක්තිවේදයට (Deontology) අනුගත විය යුතු බැව් පෙන්වා දෙයි (Kruger, 2004). අනෙක් අතට ගෝලීය මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම පිළිබඳ කතිකාව පිළිබඳ ගැටලූව ඇති වන්නේ එක් එක් රටවල සමාජ සංස්කෘතික සහ ආගමික තත්ත්වයන්ට අදාළව එය සිදු වන බැවිනි (Cristians, Rao, Ward and Wasserman, 2008. ගෝලීය මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම ගොඩනැංවීමේ දී වඩාත් තාර්කික මූලධර්ම පිළිබඳ අවධානය යොමු කළ යුතු ය (Ward, 2005). තව දුරටත් ප්‍රාදේශීය සංස්කෘතික සාධක මූලික වූ ආචාර ධර්ම පිළිබඳ චින්තනයක් මානව සමාජයෙහි ගොඩනගා ගෙන තිබේ. මෙම සංස්කෘතික සාධක නිසා බටහිර සහ බටහිර නොවන සංස්කෘතික පසුබිම් සැළකිල්ලට ගනිමින් නව ආචාර ධර්ම පිළිබඳව සිතිය හැකි ය.

නූතන සහ නව මාධ්‍ය සැලසුම් කරන්නන් පාරිසරික උරුමය සහ අයිතිය (Environmental Claim) ගොඩ නැගෙන සේ මෙන්ම සාධාරණ පාරිසරික සහ සමාජ ක්‍රමවේදීය වෙනසකට උචිත බලපෑම් ද (Environmental Impact)  සිදුවන සේ සිතීම සාධාරණ ය. එහෙත් නිදසුන් ලෙස රූපවාහිනිය මගින් ගොඩ නගනු ලබන ආහාර සංස්කෘතිය (Food Culture) තුළ ඉහත සාධාරණ ප්‍රවේශ දෙකම බිඳ වැටී තිබේ. දාරක ආහාර ක්‍රමවේද පමණක් නොව වැඩිහිටි ආහාර ක්‍රම සහ පෝෂණ රටාවන්ගේ වෙනස්කම් ද නිර්මාණය වීම වෙළඳ දැන්වීම්කරණයෙහි එක් ප්‍රතිඵලයකි. මෙය සමාජ වගකීම් සංකල්පයේ ද (Social Responsibility) බිඳ වැටීමකි. වර්තමාන මාධ්‍ය වෙළඳ දැන්වීම්කරණයෙහි චිකිත්සීය භාවිතාව (Therapeutic Usage) සමාජ සෞඛ්‍ය සංරක්ෂණීය ක්‍රමවේදයකට වඩා එහි ප්‍රතිපක්ෂ ක්‍රමවේදීය භාවිතාවන් උදෙසා දැනුම්හි භාවිත බවෙහි පෙළඹවීම ප්‍රබල කොට තිබේ.

නූතන මාධ්‍ය, විශේෂයෙන් රූපවාහිනී මාධ්‍ය මානව සංජානනය (Perception) වෙනස් කිරීමට සමත් වන අතරම එය රටක හෝ සමාජයක ආර්ථික සමාජ සංස්කෘතික ක්‍රියාවලියෙහි ප්‍රතිබිම්බය බවට ද පත් වේ. එමෙන්ම එය පුද්ගලයාට සමාජ අනුවර්තනීය දිශාව ද පෙන්වා දෙනු ලබයි (Muhammad Nasir, 2013). බොහෝ මාධ්‍ය පාරිභෝගිකයන් මාධ්‍යයේ සහ මාධ්‍ය සෞන්දර්ය කලාවේ ප්‍රබලත්වය හඳුනා ගෙන නොමැත. එහෙත් ප්‍රේක්ෂකත්වයෙහි මනෝ භාවාත්මක තත්ත්ව පිළිබඳ සාක්ෂරතාව (Emotional Literacy) නූතන සහ නව මාධ්‍ය තුළ පැහැදිලි වේ. නමුත් මෙම සියලූ සමාජ සෞන්දර්යාත්මක කාරණා ආචාර ධර්මීය සන්දර්භයකට අනුගත විය යුතු ය. මානව වර්ගයෙහි උදාරත්වය පැහැදිලි වන්නේ සදාචාරාත්මක රාමුව (Moral Framework) තුළ ය. ආචාර ධර්ම සහ මනෝ භාවාත්මක ස්වරූප එකිනෙකින් වියුක්ත කොට මානව, මනෝ ගතික, මනෝ භාවාත්මක සහ සදාචාරාත්මක තත්ත්ව පිළිබඳ සාකච්ඡා කළ නොහැක. මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම යනු ප්‍රායෝගික ආචාර ධර්ම වල (Applied Ethics) ප්‍රධාන කොටසකි. මාධ්‍යකරුවා ඉදිරියේ ඇති ප්‍රධාන අභියෝගය ආචාර ධර්ම වන අතර එය යුද්ධය පිළිබඳ ජනමාධ්‍ය තුළින් ද පැහැදිලි වේ. ජනමාධ්‍යවේදියා යනු චිත්තාකර්ශනීය ප්‍රායෝගික වෘත්තිකයෙකි. වෘත්තීයත්වය යනු කෙටි කාලීනව නිර්මාණය කර ගත්තක් නොව දිගු කාලීන මනෝ භාවාත්මක තත්ත්වයන්ගේ (State of Mindfulness) ප්‍රතිඵලයකි. මාධ්‍යවේදියාගේ කාර්යභාරය යනු වගකීම් සහගත එකකි. ඔහු පිළිබඳ සමාජ බලාපොරොත්තුව ඉතා ප්‍රබල ය.

ආචාර ධර්ම නිරන්තර බද්ධ වෙන්නේ නිවැරදි, සාධාරණ, අපක්ෂපාතී, යුතුකම් ඉටු කරන, වගකම් සහිත ක්‍රමවේද සමග ය. මෙය දිගු කාලීන සමාජ සම්ප්‍රදායානුගත ක්‍රියාවලියකි. හිපොක්‍රටික්ගේ දිවුරුම (Hippocratic Oath)  තුළ සඳහන් වන්නේ ද යම් ක්‍රියාවකින් සමාජයට හානි සිදු නොවිය යුතු බවකි. මෙලෙස ජනමාධ්‍යවේදියා තුළින් ද සමාජ හානිය අවම විය යුතු (Minimize Harm) අතර ප්‍රවෘත්ති ආවරණය තුළින් ද බලපෑමට ලක් වන්නන් පිළිබඳව සිතිය යුතු වේ. මාධ්‍යවේදීන් සමාජ ගැටලූ පිළිබඳ සත්‍ය සෙවීමට, නිදහස් ලෙස ක්‍රියාත්මක වීමට සහ මහජන සේවය සඳහා ආචාර ධර්මීයව බැඳී පවතී.

සමහරුන්ගේ තර්කය වන්නේ ආචාර ධර්ම ඉගැන්විය නොහැකි බවයි. එය පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට සහ සමාජයෙන් සමාජයට වෙනස් වේ යන අරුත ද එහි ඇති බවට සත්‍යයකි. එමෙන්ම ආචාර ධර්මවලට අනුගත නොවීම සහ ආචාර ධර්ම සඳහා ප්‍රබල නැඹුරුව ද මානසික රෝග ලක්ෂණයක් බවට ද තර්කයකිි.
ආචාර ධර්ම පිළිබඳ හැඟීම යනු නිදහස පිළිබඳ හැඟීමකි. සෑම පුද්ගලයෙකුගේම මූලික ලක්ෂණය වන්නේ නිදහස සෙවීම ය. නිදහස පිළිබඳ ඉගෙනුම අපහසු වුව ද නිදහස සඳහා අවශ්‍ය ක්‍රමවේදී එළඹුම් පිළිබඳ ඉගෙනුම පහසු ය.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

Christians, C., S. Rao, S. Ward and H. Wasserman, (2008). "Toward a Global Media Ethics: Theoretical Perspectives." African Journalism Studies 29(2): 135-172.

Commission on Freedom of the Press, (1947). A free and responsible press. Chicago: A free and responsible press. Chicago:

Herman, Edward S. And Robert W. Machesney, (1997). Missionaries of Global Capitalism, London: Cassell.

Kruger, F. (2004).  Black, White and Grey: Ethics in South African Journalism, Cape Town: Double Storey Books.

Nasir Muhammad, (2013). Media Ethics WHY & How? A case study of Pakistan, IJCRBOI Interdisciplinary Journal of Contemporary Research in Business, Vol: 4, No:11. 224 -236.

Rao, S. and H. Wasserman.(2007). "Global Media Ethics Revisited. A Postcolonial Critique." Global Media and Communication 3(1): 29-50.

Sahakian, William S. & Sahakian, Mabel Lewis, (1993).Ideas of the Great Philosophers. Barnes & Noble Books

Ward, S. (2005). "Philosophical Foundations for Global Journalism Ethics." Journal of Mass Media Ethics: Exploring Questions of Media Morality 20(1): 3-21.

ජනමාධ්‍ය
සන්නිවේදනය
ජන සන්නි‍වේදනය
වෘත්තීමය ආචාරධර්ම

ජනමාධ්‍ය ආචාර ධර්ම


Behiye Aksoy doğum adı ile Behiye Tetiker (19 Eylül 1929, İstanbul - 31 Mayıs 2015, İstanbul), Türk sanat müziği sanatçısı.

Hayatı
Behiye Aksoy, 19 Eylül 1929 yılında İstanbul'da doğdu.Piyano ve ud çalabilen annesi ve halasının etkisiyle müzikle tanıştı. Dönemin en meşhur isimleri Müzeyyen Senar ve Münir Nurettin Selçuk'un siyah-beyaz filmlerde söylediği şarkılardan etkilendi. Ortaokulu bitirdikten sonra Ankara Radyosu seçmelerine girdi. 200 kişi arasından seçilip 1948 yılında stajyer olarak girdiği radyoda repertitör muavinliğine kadar yükseldi.

Maksim Gazinosu tarihinde, Zeki Müren'den sonra en büyük yaldız oldu. Platin rengi saçları, şık kostümleriyle kendisinden sonra yetişen şarkıcılara öncülük etti. Karakteristik hareketleri, sahnedeki büyük dehası daima ayakta alkışlandı. Plakları öyle çok ilgi gördü ki, sanatçıya başarılarından ötürü altın plak değil platin taç armağan edilirdi. Müziği bıraktığı 80'li yıllara kadar daima sevilen ve gözde sanatçılardan olmayı başardı.

Halil Aksoy ile olan evliliğinden Ahmet Kazım isminde bir oğlu vardır. Sanatçı ayrıca Berker İnanoğlu ve Fahrettin Aslan'la evlenip ayrılmıştır. 1967 yılında Kederli Günlerim, 1973 yılında Falcı isimli Türk filmlerinde baş rolde oynamıştır. 2001 yılında alzheimer hastalığına yakalanan sanatçı, rahatsızlığı ilerleyince İstanbul Şişli Nezih Huzur ve Yaşlı Bakım Merkezi'ne yerleştirilmiştir. Aralık 2014'te yoğun bakıma alınmıştır. 31 Mayıs 2015'te 85 yaşında İstanbul'da hayatını kaybetti. Aksoy 3 Haziran'dagerçekleşen cenaze merasiminin ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Diskografi
 Behiye Aksoy (Şençalar Plak)
 Dumanlı Meyhaneler (Grafson Plak)
 Kıskanırım (Atlas Plak)
 1972 Yılının 12 Altın Şarkısı (Atlas Plak)
 Unutulmayan Şarkılar Konseri (Atlas Plak)
 Sizin İçin Seçtiklerimiz (Yavuz Plak)
 Anılarla Sadettin Kaynak (Yavuz Plak)
 Unutulmayanlar 1 (Coşkun Plak)
 Çağrı (Lider Plak)
 Kapın Her Çalındıkça (Coşkun Plak)
 Nankör (Harika Plak)
 Ölmeyen Nağmeler - Buket 1 (Harika Plak)
 Bir Zamanlar 3 (karma) (Ossi Müzik)
 Ayrılamayız Artık
 At Kadehi Elinden
 Elbet Bir Gün Buluşacağız
 Bir Kara Sevda
 Bir Garip Yolcu

Filmografi
 Kederli Günlerim (1967)
 Falcı (1972)
 Deli Deli Tepeli (1975)
 Taş Plaktan Bugüne (1989)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1933 doğumlular
2015 yılında ölenler
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
İstanbul'da ölenler
Devlet Sanatçıları
Klasik Türk müziği şarkıcıları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Resim aranan müzisyenler
Grafson Plak sanatçıları

Behiye Aksoy


Orión, el Atlante es un personaje de la historieta mexicana publicada por Editorial Promotora K de México y en Sudamérica por Editorial Cinco de Colombia. Fue creado por Modesto Vásquez Rodríguez en 1974. Constaba de 144 números publicados entre 1982 y 1985.

Argumento

Orión es un guerrero, nacido en la Atlántida, quien vivía en la ciudad de Poseidonis, la isla principal del gran continente. Poco se sabe de su pasado, pero su historia comienza en el coliseo atlante donde se entranaba en las artes marciales bajo la supervisión de su amigo y mentor, el guerrero Tatos. Orión había recibido noticias de su amada y prometida, Noraya, de que él había sido elegido como candidato a competir en el gran torneo para escoger al nuevo Supremo Regente, la más honorable y codiciada de las posiciones. Se sabe de por lo menos otros seis candidatos al trono, entre ellos un hombre llamado Osiris, y Crato de la isla de Amentia. Para desgracia de la feliz pareja, las buenas noticias pronto se tornaron en tragedia, cuando Noraya fue brutalmente atacada en las afueras del coliseo justo después de su encuentro, y como un signo de las degracias por venir, terremotos comenzaron a estremecer la Atlántida. Después de muchas pruebas y desgracias, Orión ganó el torneo gracias a su valor y audacia, y fue coronado como el nuevo Supremo Regente de la Atlántida. El sabio y consejero Serapis le encomendó su nueva misión: viajar a través del espacio y del tiempo para reunir las siete llaves, y con ellas abrir la cueva de la Sabiduría para fundar la nueva Atlántida. La primera llave sería entregada a Orión por el propio Serapis en la colonia de Cibola. El sabio le entregó también la poderosa nave Cronos-7, que lo transportaría en sus fantásticas aventuras.

Poderes

Orión tiene gran fuerza y destreza física, es un excelente nadador y entrenado en diferentes técnicas guerreras y artes marciales. La vestimenta de Orión es una típica armadura atlante, la suya en particular es de color rojo con accesorios amarillos, incluyendo el símbolo - o escudo - de la Atlántida; lleva siempre consigo una daga y brazaletes dorados. En su frente lleva un cinto que con un chacra, una sagrada gema que es capaz de curar heridas, malestares, y enfermedades; sin embargo, el chacra tiene ciertas limitaciones: funciona solamente tres veces antes de tener que ser recargado nuevamente con energía, y no es capaz de curar heridas fatales, o enfermedades terminales.

Aventuras

La historieta tuvo 144 números, divididos en 4 historias:

Orión, el Atlante (1-54)
El Tesoro (46-115)
El Misterio de Agarta (112-136)
El Laberinto de la Eternidad (133-144)

Historieta de superhéroes
Historieta de México
Héroes de ficción

Orión, el Atlante