Tomislav Lauc (Zagreb, 3. svibnja 1974.) hrvatski stomatolog, ortodont, antropolog, sveučilišni profesor.

Životopis
Rani život

Rođen je u Zagrebu gdje je završio osnovnu i srednju školu te osnovnu glazbenu školu.

Obrazovanje

Diplomirao je stomatologiju na Stomatološkom fakultetu u Zagrebu 1997. godine. Magistrirao je 2000. godine nakon poslijediplomskih studija na Stomatološkom fakultetu u Zagrebu i Prirodoslovno-matematičkom fakultetu u Zagrebu.  Od 1999. – 2001. boravi na Sveučilištu u Beču u sklopu poslijediplomske edukacije. Doktorirao je 2003. godine iz područja ortodoncije i antropologije. Specijalizirao je ortodonciju na Kliničkom bolničkom centru Zagreb 2006. godine.Od 2013. godine stalni je sudski vještak iz područja stomatologije.

Zaposlenje

Od 1998. do 2006. godine radio je na Institutu za antropologiju u Zagrebu.
Od 2006. godine do danas radi u Stomatološkoj poliklinici Apolonija.

Sveučilišna djelatnost i znanstvena i nastavna zvanja

Od 1998. do 2003. godine radi u znanstvenom zvanju asistenta, a od 2003. znanstvenog suradnika u humanističkim znanostima. Od 2011. godine viši je znanstveni suradnik u biomedicinskim, a od 2019. i u humanističkim znanostima.
Od 2014. u zvanju je docenta, a od 2019. je izvanredni profesor.

Od 2011. do 2019. godine predaje na Studiju antropologije na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Voditelj je kolegija "Dentalna antropologija".
Od 2015. godine predaje na specijalističkom studiju iz dentalne implantologije na Stomatološkom fakultetu u Zagrebu kao voditelj kolegija "Trodimenzijske dijagnostičke metode u dentalnoj implantologiji".
Od 2014. gostujući je profesor iz ortodoncije i dentalne radiologije na Stomatološkom fakultetu s klinikama Univerziteta u Sarajevu.

Dužnosti u znanstvenim i stručnim društvima

 2010. – danas Hrvatsko društvo ortodonata HLZ, predsjednik
 2015. – danas Hrvatsko stomatološko društvo, član Izvršnog odbora
 2014. – 2022 European Academy for Dento Maxillo Facial Radiology (EADMFR), član Središnjeg odbora i Odbora za specijalizacije

 1998. – danas član ili predsjednik 45 organizacijskih ili znanstvenih odbora hrvatskih i međunarodnih skupova i kongresa

Članci i znanstveni rad

 Autor je u više od 30 znanstvenih radova u međunarodnim znanstvenim časopisima i 50 kongresnih priopćenja u znanstvenim zbornicima.
 Recenzent je u više međunarodnih znanstvenih časopisa.
 Glavni je urednik međunarodnog znanstvenog časopisa South European Journal of Orthodontics and Dentofacial Research.

Knjige
Autorske knjige
 Dentalna i kraniofacijalna antropologija, Alfa, 2019. (koautor Čuković-Bagić, I. i sur.)
 Rendgenska kefalometrija, Školska knjiga, 2014. (koautori Muretić, Ž. i Ferreri, S.)

Poglavlja u knjigama
 Radiološka dijagnostika kod djece u Dijete u stomatološkoj ordinaciji (Zukanović, A.; Nakaš, E.), Univerzitet u Sarajevu, Sarajevo, 2018.
 Cone Beam Computer Tomography Diagnostics in the Anthropological Variation of the Temporomandibular Joint and Temporomandibular Disorders u Modern Electrodiagnostic Methods and their Application in Persons with Temporomandibular Disorders (ur. Jerolimov, V.), Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti, Zagreb, 2014.

Nagrade i priznanja

 Diploma Hrvatskog liječničkog zbora, Zagreb, 2017.
 Ambassador of Excellence to BSCOSO 2015, The 2nd Baltic Sea Conference on Orthognatic Surgery and Orthodontics, Riga, 2015.
 Incognito 1st Prize, S.I.D.O., Florence, 2009.
 The Albert A. Dahlberg Prize, Dental Anthropology Association (DAA), Phoenix, 2002.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Stomatolozi

Tomislav Lauc


As eleições estaduais na Bahia em 1934 ocorreram em 14 de outubro como parte das eleições gerais no Distrito Federal, em 20 estados e nos territórios federais. Foram eleitos 25 deputados federais e 42 deputados estaduais.

Deputados federais eleitos
São relacionados os candidatos eleitos com informações complementares do Repositório de Dados Eleitorais do TSE.

Deputados estaduais eleitos
Estavam em jogo 42 cadeiras na Assembleia Legislativa da Bahia.

Bahia
1934
1934 na Bahia

Eleições estaduais na Bahia em 1934


Aux États-Unis, Alexander v. Yale (631 F.2d 178, 2d Cir. 1980) est, en 1980, la première affaire judiciaire s'appuyant sur le Titre IX afin de poursuivre un établissement universitaire pour harcèlement sexuel. Le tribunal conclut que le harcèlement sexuel des étudiants constitue une discrimination et qu'il est donc illégal.

Plaignants

Les plaignantes sont Ronni Alexander, Margery Reifler, Pamela Price, Lisa E. Stone et . Toutes ont été inscrites au Yale College entre 1973 et 1980.

Alexander et Reifler déclarent avoir subi un harcèlement sexuel et/ou une agression sexuelle de la part d'un professeur de musique () et d'un entraîneur de hockey ; elles déclarent que Yale ne propose aucune procédure pour recueillir leurs plaintes. Pamela Price a annoncé avoir subi ce qui, aujourd'hui, constitue un cas classique de harcèlement sexuel, à savoir que son enseignant a proposé de lui décerner la note maximale si elle se pliait à ses désirs sexuels. Lisa Stone dit que son professeur d'anglais, , lui a fait des avances pendant ses heures de travail et lui a posé la main sur le genou. Ann Olivarius soutient que l'absence de toute procédure pour signaler les problèmes de harcèlement sexuel l'ont obligée à prendre sur son temps et ses deniers personnels pour aider ses amies étudiantes victimes de ce harcèlement sexuel ; en outre, dans le cadre de ses efforts pour les aider, elle a reçu des menaces de la part des hommes visés par l'enquête ; elle estime que Yale a manqué à son obligation de la protéger contre ces individus.

Au niveau de la cour du district, John Winkler, membre de l'équipe pédagogique et directeur de mémoire de Lisa Stone, annonce que l'ambiance toxique issue du harcèlement sexuel lui interdit désormais d'avoir une relation saine avec ses étudiants. Toutefois, il ne se joint pas aux plaignantes en appel.

Les plaignantes ne réclament pas de compensation financière de la part de Yale. Elles demandent que le tribunal ordonne à l'établissement de prévoir une procédure permettant aux étudiants de signaler un problème de harcèlement sexuel.

Décision judiciaire

Les plaignants sont conseillées par Catharine MacKinnon, fraîchement diplômée de la Yale Law School. À cette époque, MacKinnon travaille sur son ouvrage, Sexual Harassment of Working Women, et en distribue des exemplaires en pré-publication au Women's Rights Litigation Clinic de la Rutgers Law School, qui représente Alexander et les autres plaignants. Alexander v. Yale représente l'une des premières applications de la thèse de MacKinnon, selon laquelle le harcèlement sexuel constitue une discrimination fondée sur le genre.

Les plaignants soutiennent que le harcèlement sexuel est une discrimination sexuelle ; ainsi, l'université Yale contrevient au Titre IX, qui interdit aux institutions d'enseignement financées par le gouvernement fédéral de commettre des discriminations fondées sur le genre. Cette stratégie de plaidoirie, appuyée sur le Titre IX, est développée par MacKinnon, Olivarius et Anne E. Simon. La cour de district valide leur argumentation et, dans son jugement, elle précise : . La cour conclut néanmoins que Price n'a pas reçu d'avances sexuelles en échange de meilleures notes. Les autres plaignants sont déboutés car soit leurs déclarations sont contestées puisqu'elles ont obtenu leur diplômes, soit elles sont impossibles à étayer.

Les femmes interjettent appel. L' et les Women Organized Against Sexual Harassment ont déposé un mémoire à titre bénévole lors de l'appel de Alexander v. Yale. L'ACLU et d'autres déposent aussi un mémoire. La Cour of Appeals reconnaît le jugement en première instance et déclare en outre que les réclamations ne sont plus valables, car Yale a instauré une procédure pour traiter les plaintes.

Conséquences

Même si aucune des plaignantes n'a obtenu gain de cause, elles sont parvenues à leur objectif : Yale a établi une procédure pour accueillir les plaintes et le tribunal a statué que le harcèlement sexuel constitue une discrimination. Après l'affaire, la plupart des universités américaines créent des procédures pour les faits de harcèlement sexuel.

L'affaire est suivie par plusieurs médias nationaux comme The New York Times, Time magazine  et The Nation, qui ont concouru à la notion, alors émergente, de harcèlement sexuel.

En 1986, la Cour suprême des États-Unis, dans l'arrêt , déclare qu'un environnement hostile au travail constitue une discrimination sexuelle, ce qui confère une légitimité accrue au jugement Alexander v. Yale.

Références

Annexes

Articles connexes

Liens externes

 Full text of the judgment
 A history of efforts against sexual harassment at Yale
 To break the silence - an account of Alexander v. Yale
 How A Title IX Harassment Case At Yale In 1980 Set The Stage For Today's Sexual Assault Activism
 Title IX: Taking Yale to Court

Harcèlement sexuel
Sexisme
Droit aux États-Unis
Enseignement supérieur aux États-Unis
1980 aux États-Unis
1980 en droit

Alexander v. Yale


Wir Frauen steht für:

 Wir Frauen (Film), italienischer Spielfilm (1953)
 Wir Frauen (Zeitschrift), deutsche Zeitschrift

Wir Frauen


Dato, o Datus, fue obispo de Rávena, mártir y santo cristiano. Fue elegido obispo de Rávena cuando milagrosamente una paloma se posó encima de su cabeza. Estuvo nueve años en el cargo.

Fue probablemente sucesor del obispo Probo.

Referencias

Santos católicos
Santos de la Iglesia ortodoxa
Obispos del siglo II
Nacidos en año desconocido
Fallecidos en 190
Santos de Italia
Obispos santos de Italia
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo II

Dato de Rávena


Hüseyin Örmen, (27 Ocak 1919, Şanlıurfa - 30 Temmuz 1990, İstanbul) Türk oyuncu

Peyda, Yeşilçam filmlerinin çoğunda kötü adam karakterlerini canlandırdı. Birçok filmde Cüneyt Arkın ile beraber oynadı. Film çevrelerinde, oynadığı filmlerden elde ettiği kazancını kendi yönettiği filmlere yatıran bir sinemacı olarak tanındı.

Hayatı
1946 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi felsefe bölümüne girdi. Ancak 3. sınıfta bölümü bırakmış ve ticaret hayatına girmiş, ancak başarılı olamamıştır.Bir dönem Niyazi Ahmet Banoğlu ile birlikte Türkyolu isimli bir dergi çıkartmıştır. Derginin batmasıyla bu sektörden de çekilmiştir. Bir dönem kadın kuaförlüğüne de el atmıştır. Bir gün Sezer Sezin ile tanışır ve onun aracılığıyla Yeşilçam'a adım atar. Daha sonra bir film şirketi kurmuştur. Hüseyin Kazasfil adı ile senaryolar yazıp filmler çekmiştir. Önder Film ile çeşitli yapımlar ortaya çıkarır. Ancak zamanla Önder Film şirketi iflas eder.

Peyda verdiği bir demeçte ilk yıllarını şöyle açıklar: ''Sinemada kendime istikbal görüyordum. Fakat bir sorun vardı. Urfa'nın köklü ailelerinden birine mensuptum. Akrabalarım soyadımızı kullanmama izin vermediler. O zamanlar sinema toplumumuzun gözünde kötü bir işti. Eğer doğu insanıysanız da tamamen uzak durmanız gerekir.''

Sektörde iş güvencesinin olmamasından hayıflanan Peyda bu durumu şöyle açıklar: "73 yılında Hülya Koçyiğit ile Yedikule Zindanlarında film çekiyorduk. Kullanılan ark lambaları ultraviyole ışınları yayıyordu. Ancak önünde cam olduğu zaman ışınları kullanabiliyorduk. Bir cam kırılmış, ultraviyole ışınları direkt gözümüze geliyor. Hülya ile gözümüzü kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kaldık. Çekimlerden sonra üç gün hiçbir şey göremedim. İş kazası deyip geçtik.''Hülya Koçyiğit iyileşir ama Peyda bu olaydan sonra bir gözünü kaybeder. 14. Antalya Film Şenliğinde Kara Çarşaflı Gelin'deki rolüyle en iyi erkek oyuncu ödülünü alır.

Ölümü
30 Temmuz 1990'da 70 yaşındayken akciğer kanseri tedavisi gördüğü Haydarpaşa Numune Hastanesi'nde hayatını kaybetti. Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Filmografisi

Aldığı ödüller
 1977: 14. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu - Kara Çarşaflı Gelin

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA´de Hüseyin Peyda

1919 doğumlular
1990 yılında ölenler
Türk erkek sinema oyuncuları
Şanlıurfa doğumlular
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk film yönetmenleri
Türk senaristler
Altın Portakal Ödülü sahibi oyuncular
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Hüseyin Peyda


Masatomo Kuba (født 21. november 1984) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masatomo Kuba


توليو ألفاريز (بالإسبانية: Tulio Álvarez) هو محام وأستاذ جامعي وكاتب فنزويلي، ولد في 17 مايو 1961 في فنزويلا. وهو رئيس اتحاد فنزويلا الحقيقية، وهي منظمة للدفاع عن حقوق الإنسان ذات سياسة مناوئة لنظام هوغو شافيز.

النشاط السياسي

أ المتخصصة هذا النحو ، والتاريخ الدستورى في فنزويلا. وكان منسقا للفريق متعدد التخصصات ان عرض تقريرين عن تزوير الانتخابات التي ارتكبت في التذكير استفتاء ضد شافيز فرياس ينشط في عام 2004. نشطة مواجهة الاستحقاق من المحاكمات ضد رئيس الدولة لBBVA لتمويل الحملة الانتخابية للالممتلكات والأضرار التي نشأت عن اتفاق النفط مع كوبا. وقال انه تم محاكمتهم لارتكابهم جرائم الرأي وحكم عليهم بالسجن ل. المشترك بين اللجنة الأمريكية لحقوق الإنسان تعليق حكمها.

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
كتاب وكاتبات فنزويليون
مواليد 1961

توليو ألفاريز


La pandémie de Covid-19 est une crise sanitaire majeure provoquée par une maladie infectieuse émergente apparue fin 2019 en Chine continentale, la maladie à coronavirus 2019, dont l'agent pathogène est le SARS-CoV-2. Ce virus est à l'origine d'une pandémie, déclarée le  par l'Organisation mondiale de la santé.

La pandémie de Covid-19 à Macao démarre officiellement le . À la date du , le bilan est de 6 morts.

Chronologie

Les deux premiers cas de Covid-19 sont signalés à Macao le . Il s'agit d'une femme de 52 ans et d'un homme de 66 ans, tous deux originaires de Wuhan.

Articles connexes
 Pandémie de Covid-19 en Asie

Notes et références

Notes

Références

Macao
Macao
Santé à Macao
2020 à Macao
2021 à Macao

Pandémie de Covid-19 à Macao


Christina Moore  (* 12. April 1973 in Palatine, Illinois) ist eine US-amerikanische Schauspielerin.

Leben
Christina Moore sang und spielte als junges Mädchen in der örtlichen Kirchengruppe. In der Highschool tourte sie mit einer Kinder-Musical-Theater-Truppe in Chicago. Moores erstes Engagement war eine Rolle im Musical Abraham Lincoln Boyhood (Der junge Mr. Lincoln). Sie absolvierte eine Ausbildung an der Illinois Wesleyan University School of Theatre Arts und  zog danach nach Los Angeles, um ihre Schauspielerkarriere zu verfolgen. Dort erhielt sie Auftritte in The Bad Girl's Guide und Hyperion Bay. Später hatte sie ständige Rollen in den Fernsehserien Das Geheimnis von Pasadena und Auf schlimmer und ewig. Im Juli 2008 heiratete Moore den Schauspieler John Ducey.

Filmografie (Auswahl)
 1996: Beverly Hills, 90210 (Fernsehserie, Folge 7x04 Disappearing Act)
 1996: Eine schrecklich nette Familie (Married… with Children, Fernsehserie, Folge 11x01 Twisted)
 1997: Burning Zone – Expedition Killervirus (Burning Zone, Fernsehserie, Folge 1x14 The Last Endless Summer)
 1998: Auf schlimmer und ewig (Unhappily Ever After, Fernsehserie, 4 Folgen)
 1998: Friends (Fernsehserie, Folge 4x20 The One with All the Wedding Dresses)
 2001: Seven Days – Das Tor zur Zeit (Seven Days, Fernsehserie, Folge 3x11 Head Case)
 2003–2004: Die wilden Siebziger (That '70s Show, Fernsehserie, 6 Folgen)
 2008: Two and a Half Men (Fernsehserie, Folge 5x13 The Soil is Moist)
 2009: Sonny Munroe (Sonny with a Chance)
 2010: Burn Notice (Fernsehserie, Folgen 3x14 Partners in Crime)
 2009–2011: Hawthorne (Fernsehserie, 21 Folgen)
 2011: Born to Race
 2011–2012: True Blood (Fernsehserie, 4 Folgen)
 2011–2015: Jessie (Fernsehserie, 7 Folgen)
 2012: Rules of Engagement (Fernsehserie, Folge 6x11 Missed Connections)
 2012: Last Man Standing (Fernsehserie, Folge 1x24 Found Money)
 2012: Castle (Fernsehserie, Folge 5x06 The Final Frontier)
 2017: Camp Kikiwaka (Fernsehserie, Folge 2x13 Legende zu Besuch)
 2017: Dirt
 2017–2019: Claws (Fernsehserie, 8 Folgen)
 2019: American Fighter
 2020: Lady Driver – Mit voller Fahrt ins Leben (Lady Driver)
 2020: Roped
 2020: Wheels of Fortune
 2022: That's Amor
 2022: I Believe in Santa

Weblinks

 Christina Moore bei filmreference.com (englisch)
 Christina Moore in der Internet Off-Broadway Database (englisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1973
Frau

Christina Moore


Die Snookerweltmeisterschaft 1983 fand vom 16. April bis zum 2. Mai 1983 im Crucible Theatre in Sheffield statt.

Sieger wurde – zum zweiten Mal nach 1981 – der Engländer Steve Davis, der im Finale Cliff Thorburn aus Kanada mit 18:6 bezwang.

Thorburn erzielte im vierten Frame seines Achtelfinals gegen Terry Griffiths das erste Maximum Break von 147 Punkten bei einer Snookerweltmeisterschaft überhaupt und bekam dafür sowohl die Prämie für das höchste Break des Turniers (inkl. 5.000 Pfund Bonus für das höchste je erzielte Break bei einer WM) als auch eine Sonderprämie für das Maximum in Höhe von 10.000 Pfund.

Es war zudem das zweite offizielle Maximum Break der Snookergeschichte; das erste erzielte Steve Davis 1982 beim Classic.

Preisgeld

Finalrunde

Finale

Century-Breaks

Es wurden 18 Century Breaks von elf verschiedenen Spielern erzielt, was einen neuen Rekord an insgesamt gespielten Centuries bei einer WM bedeutete:

Quellen
 Chris Downer: Crucible Almanac (2011 edition)., Bournemouth 2011.

Einzelnachweise

1983
Snookerveranstaltung 1983
Billardturnier in Sheffield
Crucible Theatre

Snookerweltmeisterschaft 1983


Să nu uităm trotinetele este un film românesc din 1979 regizat de Nell Cobar.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1979 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1979

Să nu uităm trotinetele


Antikapitalist Parti (AKAP), DSİP'ten kopan İşçi Demokrasisi grubunun bölünmesinin ardından, savaş karşıtı hareketin yükseldiği dönemde Antikapitalist adıyla çalışmalarına devam eden bir gruptur. Ardından devrimci partinin önemini vurgulayarak, partileşme sürecini başlatıp ismini Anti Kapitalist Parti Ön Girişimi olarak değiştirdi. Demokratik Merkeziyetçi bir parti anlayışına sahiptirler. "Her türlü ayrımcılığa karşı işçi sınıfının en geniş ve küresel birliğini savunuyoruz; bu yüzden her türlü milliyetçiliğe (ulusçuluk, vatanseverlik, yurtseverlik veya adı ne olursa olsun), ırkçılığa, cinsiyetçiliğe ve homofobiye karşıyız." diyerek politik hatlarını tanımalamaktadırlar. Birleşik Cephe taktiği doğrultusunda politikalarını belirlediğini gözlemlemek mümkündür.

Grup gerçek Marksist Troçkist geleneğin Türkiye'deki az sayıda takipçilerinden birisidir. Grup politikasını öğrenci persfektifi üzerinden belirleyip hayata geçirmektedir. Tony Cliff'in Sovyetler Birliği hakkındaki "Devlet Kapitalizmi" tezi üzerinden yeryüzündeki diğer Troçkist geleneklerden ayrılan, Uluslararası Sosyalizm ("International Socialism (IS)")akımında yer alan grup, bu akımın Türkiye'deki eski temsilcisidir. Bu anlamda diğer Stalinist geleneğe bağlı gruplardan ayrılmaktadır. Rusya'da da devrimin devlet kapitalizmine evrildiğinin vurgusunu yaparak, tek ülkede sosyalizmin mümkün olmayacağını iddia eden Troçkist akımın bir parçasıdırlar. Gelenek aynı zamanda Cliff'in sürekli silahlanma ekonomisi ve aksayan sirekli devrim teorilerini de kabul etmektedir. Reformist değil, devrimci bir gruptur ve sosyalizmi sınıfsız, savaşsız bir dünyaya (komünizm) geçiş aşaması olarak görürler.

Bu akımın dünyadaki en büyük temsilcisi İngiltere'deki Sosyalist İşçi Partisi (SWP)dir. Birçok eylem ve diğer toplumsal konularda Türkiye'deki diğer sol gruplardan hem görünüş hem de içeriğiyle farklı olan Antikapitalist, dünya düzeyinde gelişen ve gelişmekte, dönüşmekte olan antikapitalist hareketin Türkiye'deki ayağının örgütlenmesi yolunda uğraşlar vermiştir.

Grup, 3 Kasım 2002 Genel Seçimleri'nde Emek, Barış ve Demokrasi Bloku çerçevesinde DEHAP'ı destekledi. Afganistan ve Irak işgallerine karşı mücadeleyi birleştirmek için çabaladı. Irak'ta Savaşa Hayır Koordinasyonu'nun aktif bir üyesi olarak işgale ortaklık tezkerenin meclisten geçmemesi için içinde 15 Şubat ve 1 Mart eylemlerinin de olduğu eylemler örgütledi. 1 Mart zaferinin çabuk unutulduğu ve Irak işgalinin başladığı yeni durumda Yerel seçimlerde savaş karşıtlığını ve Kürtlerle dayanışmayı içeren emek barış demokrasi bloğuyla birlikte tutum aldı.

2007 mart ayında 22 Temmuz seçimlerine yönelik solun ve Kürtlerin desteklediği bağımsız adayların TBMM'ye seçilmesini öngören "ortakaday istiyoruz" (www.ortakaday.net) imza kampanyasını başlattı. Kampanya kısa sürede yayıldı ve başarılı sonuçlar verdi. Kampanyanın solun birliğine yardımcı olabilecek "ortakzemin istiyoruz" haline dönüşmesi için çabaladı. Halen anayasa çalışması etrafında ortakzemin birlikteliği devam ediyor. Çatı partisi girişimlerinin de içinde yer almaktadır. Demokrasi ve Özgürlük kavramlarındaki tavizsiz hassasiyetiyle de çalışmalarını örgütlemektedir.

Hareketin Kitlesel olmasının gerekliliği noktasında da çalışmalarını devam ettiren grup, Türkiye'nin ilk Öğrenci Gençlik Sendikası Genç-Sen'in de çalışmalarını desteklemektedir. Aynı perspektifle, Kürt sorununda demokratik ve barışçıl bir çözüm öngören Barış Meclis çalışmalarında da yer almaktadır. Halen 1978'liler Vakfı faaliyetleri, HOP koordinasyonu ve ortakaday-ortakzemin gibi pek çok koordinasyonunun da aktif bir üyesidir.

2006 yılında merkezini İstanbul'a taşıdı. Aylık Antikapitalist gazetesini ve 3 aylık Enternasyonal Sosyalizm teorik yayınını çıkarmaktadır. Türkiye'de fikirsel krizin sebebi olarak gördüğü Milliyetçilik, Laik Cephecilik ve Vatanseverliğin Türkiye tarihindeki köklerini ortaya çıkaran "Kemalizm Sol Değil" isimli araştırmayı 2004 yılında yayınlamıştır. Halen AKP'ye karşı gerçek alternatif olabilecek solun birliği için çalışmaktadır.

Grup 2009 yılında sonunda başlayan yeni sol parti çalışmalarında yer almış ve bu süreç sonunda ortaya çıkan Eşitlik ve Demokrasi Partisine katılmıştır. Ve grup kendisini feshetmiştir. EDP içerisinde Marx 21 adlı dergiyi çıkarmaktalar.

Dış bağlantılar
 http://www.antikapitalist.net
 https://web.archive.org/web/20170918192235/http://ortakaday.net/
 http://www.solyayin.com/yayin/antikapitalist-akap
 http://www.marx-21.net/

Marksizm

Antikapitalist Parti


Mustafa Sağyaşar, (d. 25 Aralık 1932, Adana), Türk koro şefi ve Türk sanat müziği sanatçısı.

Yaşamı
Mustafa Sağyaşar, müziğe profesyonel olarak 1951 yılında Ankara Radyosu'nda başladı. Bugüne kadar 125 küçük 45'lik plak, 10 taş plak, 10 uzun çalar yaptı. 400'ü aşkın parça yorumlamış olup TRT repertuvarında iki de bestesi bulunmaktadır. Ali Şenozan ve Abdurrahman Yağdıran müzisyenlerle ortak çalışmalar da yapmıştır. Ayşe, Cemil ve Kerem adlarında üç çocuk sahibidir.

Müzik hayatına aralıksız devam eden Mustafa Sağyaşar, hâlen Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nin Türk Sanat Müziği Bölüm Başkanlığını, Kız Kulesi TSM Korosu ve İstanbul Tapu Kadastrolular TSM Korosu şefliğini yürüterek hizmete devam etmektedir. TRT Nağme radyosunda her Cuma saat 20:00'de "Mustafa Sağyaşar Sizlerle" programını sürdürmektedir.

1998 yılında Kültür Bakanlığı'nca verilen Devlet Sanatçısı unvanını almıştır.

Seslendirdiği eserlerden bazıları
 Karam
 Karagözlüm Efkarlanma Gül Gayrı
 Hicranı Açmıştır Sinede Yare (Sabret Gönül)
 Elbet Bir Gün Buluşacağız
 Nasıl Geçti Habersiz
 Beni Kör Kuyularda Merdivensiz Bıraktın
 Bir İhtimal Daha Var
 Bir Gün Sevdiğimi Anlayacaksın
 Aşkımı Bir Anlasan  (Acemkürdi makamında eseridir)
 " Bu akşam bütün meyhanelerini dolaştım Istanbul'un"
 Nereden Sevdim O Zálim Kadını

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1932 doğumlular
Adana doğumlu şarkıcılar
Klasik Türk müziği şarkıcıları
Devlet Sanatçıları
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
1950'lerin şarkıcıları
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Klasik Türk müziği korosu şefleri
Radyo sanatçıları
Balet Plak sanatçıları
İstanbul Plak sanatçıları

Mustafa Sağyaşar


අතීතය
ශීතකරණය හඳුන්වාදීමට ප්‍රථම මිනිසා විසින් තම ආහාර පාන කල්තබා ගැනීම පිණිස විවිධ ක්‍රමයන් භාවිතා කරන ලද අතර ඉක්මනින් වීනාශයට පත්වීමට ඉඩ ඇති මස් මාලු වර්ග මෙන්ම පළතුරැ ළුළවළු ආදි ද්‍රව්‍යයන් නැවත පරිභෝජනයට ගැනිම සදහා මෙම ක්‍රමයන් භාවිතා කරන ලදී.
එම ක්‍රමයන් වර්තමානයේ දියුණුවට පත් ජාතින් මෙන්ම නොදියුණු ජාතීන් විසින්ද ඈත අතීතයේදී අනුගමනය කරනා ලදී. විශේෂයෙන් අයිස් සහ හිම එකතු කොට හෝ මිලදි ගෙන ඒ තුල රඳවා තබා ආරක්ෂා කරගැනීමෙන් පසුව ආහාර පාන සදහා යොදා ගන්නා ලදි.මෙම ක්‍රමය වර්තමානයේදී පවා දක්නට ලැබෙනු ඇත.
එසේ හිම සහ අයිස් බහුලව ඇති රාජ්‍යයන් තුල ස්වභාවික පරිසරයේ ඇති හිම සහ අයිස් කඳු අතර පිලිවෙලකට සාදාගන්නා ලද වලවල් තුල මෙන්ම ලී කැබලි , කොට කැබලි වැනි ද්‍රව්‍ය උපයෝගී කර ගනිමින් පිළිවෙලකට සාදාගන්නා ලද ස්ථානයන්හි ආහාර ගබඩාකර කල්පවත්නා පරිදි සුරක්ෂිත කොට තබාගන්නා ලද අතර එම ක්‍රමය අනුගමනය කිරිම ශිතකරණ ක්‍රීයාවලියේ මූලික ඉතිහාසය වේ.

ගෘහ ශීතකරණ

පදාර්ථයක තාපය ඉවත් කර එය සිසිල් කිරිම ශිතකරණය යනුවෙන් කෙටියන් හැඳින්විය හැක.මෙහිදී හුදෙක්  සිසිල් කිරිම පමණක් කරනු ලබන අතර බොහෝ විට ආහාර කල් තබා ගැනීම සඳහා ශීතකරණ පද්ධති භාවිතා කරනු ලබයි.ඊට අමතරව කර්මාන්ත ශාලාවන්හි අවශ්‍යතාවයන් සදහා මෙන්ම වාණිජමය අවශ්‍යතාවයන් සඳහාත් භාවිතා කිරිම සිදු කරයි.

උපකරණ  (Equipment   )
ශීතකරණයක හෝ ඕනෑම උපකරණයක් ක්‍රියාත්මක විම පිණිස ඒම උපකරණය සඳහා විශේෂයෙන් නිෂ්පාදනය කරන ලද උපකරණ කොටස් කිහිපයකගේ එකමුතුවකින් අවැසි කාර්යය සාර්ථක ප්‍රතිළුලයක් ලබාගත හැකි බව අප දනිමු. ඒ හා සමානවම ශිතකරණ හා වායු සමීකරණයේද ඒවාටම ආවේනික ප්‍රධාන උපකරණ කිහිපයක් ඇත.

සනීකාරකය(Condenser)
සනීකාරකය(Condenser) හි ප්‍රධාන කාර්යය වන්නේ ශිතකරක ද්‍රව වායුව බවට පත් කිරිමයි. සම්පීඩකයයෙන්(Compressor) සනීකාරකය(Condenser)තුලට ඇතුල් වන ශීතකාරක වායුවේ තාපය පිටකිරිම මගින් එම වායුව ද්‍රව බවට පත් වෙමින් expansion value යට  ගමන් කිරිම සිදු කරයි.සනීකාරකය(Condenser)තුලදී සිදුවන අවශ්ථා විපර්යාසය වන්නේ ඝනභවනයයි.(). මෙහිදී තාපය සහ ගුප්ත තාපය යන තාප වර්ග දෙකම පිට කරන අතර ඒවා එවපොරේටරයෙන්(Evaporator) අවශෝෂණය කරගත් තාපයත් සම්පීඩකයයෙන්(Compressor) ජනිත වු තාපයත් වේ.

වාෂ්පීකරණය (Evaporator)

ශීතකරණ පද්ධතියක තාපය අවශෝෂණය කරගැනීම සදහා පිහිටුවා ඇත්තේ ළුවපොරේටරයයි.(Evaporator(වාෂ්පීකරණය).මෙහි තාපය අවශෝෂණය කරගැනීම සිදු කරනු ලබන්නේ ශීතකාරක ද්රව්ය වායු බවට පත්වෙමින් එනම් වාෂ්පී කරණය සිදුවෙමිනි. මෙහි අවපීඩනයක් තබා ගැනීමෙන් අඩු තාපාංක උෂ්ණත්වයකදී වාෂ්පීකරණය සිදු කිරිමට හැකිවේ.එමගින් ළුවපොරේටර {(Evaporator)(වාෂ්පීකරණය)} යෙහි උෂෟණත්වය නිතරම පහළ මට්ටමක පවත්වා ගැනිමට හැකිවේ.ළුවපොරේටර {(Evaporator)(වාෂ්පීකරණය)}නිර්මාණය කර ඇත්තේද ඒවා තුල අවපීඩනයක් ඇතිවන පරිදි එහි ටියුබ් ( Tube ) වල විෂ්කම්බය පද්ධතියේ අනෙක් කොටස්වල ටියුබ් ( Tube ) වල විෂ්කම්භයට වඩා වැඩි ආකාරයටය.

සම්පිඩකය.(Compressor )
ශිතකරණයක හදවත ලෙස සැලකිය හැක්කේ සම්පීඩකය(Compressor ) වේ. සැම විටම ළුවපොරේටර {(Evaporator)(වාෂ්පීකරණය)}යෙන් ශීතකාරක වායුව උරා ගනිමින් එහි අවපීඩනයක් ඇති කරන අතර උරාගත් ශීතකාරක වායුව Condensor එකට යැවිමෙන්  condensor ය තුල අධී පීඩනයක් ගොඩනගයි. එම අධි පීඩනය මගින් ශීතකාරක වායුවේ අංශුන් ලංවන අතර ද්‍රව බවට පත්විම පහසු කරයි. පද්ධතිය පුරා ශීතකාරක ගමන් කරනු ලබන්නේද (Compressor) කම්ප්‍රෙසරයේ ඉහත කී කාර්යයන් මගිනි.
එක් එක් වර්ගයේ සම්පිඩකය.(Compressor )

ප්‍රසාරණ වැල්වය Expansion value

කේෂීය නලය (Cappilary Tube )
කේෂීය නලය (Cappilary Tube ) පද්ධතියක දෙපස පීඩනය Low side හා high side වශයෙන් පීඩන අන්තරයක් පවත්වා ගැනීම සිදුකරනු ලබන්නේ  Expansion Device(ප්‍රසාරන උපකරණය) මගිනි.ඊට අමතරව පාලනයකින් යුක්තව ද්‍රව ශීතකාරක Evaporator ය තුලට සැපයීමද සිදු කරනු ලබන්නේ  Expansion Device(ප්‍රසාරන උපකරණ)එක මගිනි.

ශීතකරණ ක්‍රීයාවලියේ මුලික නියමයන්
   සෑම විටම තාපය වැඩි තැන සිට අඩු තැන දක්වා ගමන් කරයි.
 පරිමාව වැඩිවන විටදී පීඩනය අඩුවේ.
 පිඩනය වැඩිවන විටදී උෂ්ණත්වයද වැඩිවේ.
 පීඩනය අඩුවන විටදී තාපාංක උෂ්ණත්වය (boiling point) පහළ බසී.
 ද්‍රවයක් වාෂ්ප වීමේදී යම්කිසි තාප ප්‍රමාණයක් ලබා ගනිද ඒ හා සමාන තාප ප්‍රමාණයක් එම වායුව ද්‍රව බවට පත්වීමේදී පරිසරයට මුදාහරී.
 තාපය යනු ශක්ති ප්‍රභ්දයකි. එය විනාශ කළ නොහැක. යම් ස්ථානයකින් තවත් ස්ථානයකට යොමු කිරිම සිදු කළ හැක.

ශීතකරණයේ ක්‍රියාකරිත්වය

ශීතකාරක(Refrigerants)
ශීතකාරක යනු පද්ධතියක ශීතකරණ ක්‍රියාවලිය සිදු කිරිමේදී තාප විපර්යාසය (මුදා හැරිම හෝ අවශෝෂණය) සදහා යොදා ගන්නා පදාර්ථ මාධ්‍යයකි.ශිතකරණ ශීතකාරක හදුනාගත් මුල් අවධියේ සිට ශීත කාරක සදහා ස්භාවික පරිසරයේ පවතින වායු වර්ගයන් සහ ජලය යොදා ගන්නා ලද බව සදහන්ය.
උදාහරණ වශයෙන් ,- ජලය/ඔක්සිජන්/කාබන් ඩයොක්සයිඩ්/ආගන්
ශීතකරණ තාක්ෂනයේ දියුණුවත් සමගම මෙවැනි ශිත කාරක වෙනුවට දියුණු ශීත කාරක වර්ගයන් හදුනාගනු ලැබීය.මේවා වර්ථමාන ශීත කාරක ක්‍රමයන් වලදි භාවිතයට ගැනැන. බොහෝවිට ශීතකාරකයේ භෙෘතික ලක්ෂණ මත පදනම්ව ශීතකාරක හදුනාගෙන තිබේ.
 ඇමෝනියා ශීතකාරකය වන අවශෝෂණ ක්‍රමය.
 C.F.C සංයෝග (පියොන්) ශිතකාරක ලෙස භාවිතා වන සම්පිඩන ශීතකාරක ක්‍රමය.

ඉහත හදුනා ගන්නා ලද ශීතකාරකවල රසායනික සංයුතිය යටතේ මේවාද පුභේද රාශියකි.
 ස්භාවික වායුව = ජලය ඔක්සිජන්,කාබන් ඩයොක්සයිඩ් සහ ආගන්
 හයිඩ්‍රොකාබන් සංයුතිය = මීතේන්,ප්‍ර්පේන්,
 අකාබනික සංයා්ගය = ඇමෝනියා
 C.F.C (ක්ලෝරෝ ප්ලෝරෝ කාබන්) සංයෝග R11 , R12 , R13, R22 , R502

යළියොමුව  ශීතකාරක(Refrigerants) අංකිත ලැයිස්තු

මෙලෙස හදුනාගෙන ඇති ශීතකාරකයන් කාර්යක්ෂම විමට නැතහොත් එය හොද ශීතකාරකයක් ලෙස හැදින්විමට නම් ශිතකාරකය සතු විය යුතු ගුනාංග කිහිපයක් ඇත.

 වාෂ්පීකරණයේ හා විලසනයේ ගුප්ත තාපය ඉතා ඉහල අගයක් විය යුතුයි.
 ද්‍රවාංකය හා තාපාංකය අතර කාමර උෂ්ණත්වයට වඩා ඉතා පහළ උෂ්ණත්වයක් විම.
 නළයන්හි ඇලීම,තැවරීම සහ රැදීම  අඩුවීම.
 රසායනික ප්‍රත්‍රික්‍රියා ගිළිත්වය අවම වීම.
 අඩු පීඩන තත්වයන් තුලදී කාර්යක්ෂමව තාප විපර්යාසයන්
 විෂ සහිත නොවීම.
 ගද සුවද නොමැති වීම.
 ගිනි ගැනීම වැනි අනතුරැදායක ප්‍රතිළුල රහිත වීම.
 විකාදනබල නොමැති වීම.
 පහසුවෙන් සපයාගත හැකි වීම.
 වායුකාන්දු පහසුවෙන් හදුනාගත හැකි වීම.
 පරිසරයට හිතකාමී වීම.

ශීතකාරක(Refrigerants)  වර්ග
ශිතකාරකයන්හි ලක්ෂණ සහ ඒවා හදුනාගැනිමේ පහසුව මෙන්ම සුවශේෂී කාර්යයන් සදහා යෝග්‍යතාවය,ගබඩා කිරිමේ පහසුව සදහා වැනි කරැණු පදනම් කරගෙන ඒවා කාණ්ඩ හතරකට බෙදා ඇත.
 පළමු කාණ්ඩයේ ශීතකාරක = R12 , R22 , R502
 දෙවන කාණ්ඩයේ ශීතකාරක.
 තෙවනකාණ්ඩයේ ශීතකාරක.
 චක්‍රීය කරනය නොකරන ශීතකාරක.

පළමු කාණ්ඩයේ ශීතකාරක = R12 , R22 , R502

ශිතකරණයට ඇතිවියහැකි ආභාධයන්

ශිතකරණ අළුත්වැඩියාවට අවැසි උපකරණ

ශිතකරණ අළුත්වැඩියාව

ආශ්‍රීත වෙනත්  ලිපි
ගෘහ ශීතකරණය(Home Refregirator)ශීතකරණයේ  අළුත් වැඩියාව සදහා අවැසි ප්‍රධාන උපකරණ
ශීතකරණය හදුන්වාදීම
ගෘහ ශීතකරණය(Home Refregirator)
ශීතකාරක(Refrigerants)
සම්පිඩකය.(Compressor )
 වාෂ්පීකරණය (Evaporator)
සනීකාරකය(Condenser)
කේෂීය නළය (Capillary Tube)
ශීතකාරක(Refrigerants)
ශීතකරණ පුහුණුවට මග
ශීතකරණ පුහුණුව විඩියෝපට
ශීතකරණ පුහුණුවට වැදගත්
වෙනත්

වායු සමීකරණ
වායුසමීකරණ (Air Condition)
පරිසරයේ ඇති උෂ්ණත්වය,ආර්ධතාවය,පිරිසිදුතාවය යන භෙතික රාශීන් පාලනය කර මිනිසාට වඩාත් සුදුසු එසේම කර්මාන්තයයන්ට අවශ්‍යය පරිදි යොදා ගැනීම වායු සමනය කිරිම යනුවෙන් හදුන්වනු ලැබේ.
ප්‍රධාන වශයෙන් Human Comport Air condition සහ Industrial Air condition යනුවෙන් කොටස් කර ඇත.මිනිසාගේ සුව පහසුව සදහා භාවිතා කරනු ලබන වායු සමිකරණ යන්ත්‍ර  Human Comport Air condition system ලෙසත් කර්මාන්ත අවශ්‍යයතාවය සදහා භාවිතයට ගන්නා වායු සමීකරණ පද්ධති Industrial Air condition system ලෙසත් හදුන්වනු ලබයි.

More Detail තවත් විස්තර බලන්න >>>>

ශීතකරණ


نظام المعالجة الميكانيكية الحيوية هي مرافق لمعالجة المخلفات التي تضم وحدة لفرز النفايات ووحدة للمعالجة الحيوية للنفايات مثل تحويله إلى سماد أو الهضم اللاهوائي (Anaerobic digestion). وتصمم هذه الوحدات لمعالجة نفايات المنازل والنفايات الصناعية.

آلية
إن مصطلحي «المعالجة الميكانيكية الحيوية» و «ما قبل المعالجة الميكانيكية الحيوية» يدلان على مجموعة أنظمة معالجة النفايات الصلبة. وهذه الأنظمة تمكن استرجاع المواد المفيدة المتواجدة في المكونات المتحللة حيويا. وتمثل وحدة الفرز مرفقا لاسترجاع المواد إما باسترجاع المواد الكاملة أو بتحويلها إلى وقود لتوليد الطاقة. والمواد التي يمكن استرجاعها هي:
 المعادن
 اللدائن
 الزجاج.

المراجع

معالجة ميكانيكية حيوية
إدارة المخلفات المتفككة حيويا
تسميد صناعي
صرف صحي
طاقة حيوية
هندسة بيئية

معالجة ميكانيكية حيوية


An Cybebus grandis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Cybebus grandis in nahilalakip ha genus nga Cybebus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cybebus (Orchidaceae)

Cybebus grandis


بيت الملوي، الجزء الذي تجتمع فيه «الملاوي» المسماة بالمفاتيح في الآلات الموسيقية، ومفردها «ملوي» وهي ما تربط فيها الأوتار وتلوي بالشد فتوتر. بيت الملوي يكون جزءا ظاهرا في الآلات الوترية الخفيفة، كالعود والطنبور والكمان، وأهل الصناعة يسمون هذا الجزء من الآلة «البنجاك» أو «البنجق».

اقرأ أيضا
 عود

مراجع

آلات موسيقية

بيت الملوي


Madpakken er en dansk oplysningsfilm fra 1986.

Handling
Tilrettelæggelse: Kommunikationsgruppen

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Oplysningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1986

Madpakken


Scheerbarth ist der Name von

 Iwon Scheerbarth-Eichhorn (1906–1989), deutsche Textildesignerin am Bauhaus
 Ruth Scheerbarth (1921–1992), deutsche Schauspielerin, Regisseurin, Hörspiel- und Synchronsprecherin

Scheerbarth


Claudina García Pérez, née à Miranda de Ebro le  et morte le  à Mexico, est une syndicaliste socialiste et femme politique républicaine espagnole, exilée durant la guerre d'Espagne.

Biographie
Elle s'installe à Madrid vers 1909 à l'âge de 20 ans et y vit avec sa jeune sœur Concepción. Toutes deux sont modistes et s'affilient à la Agrupación Femenina Socialista de Madrid (AFSM) en juin 1918.

Dans El Socialista, l'organe de presse du Parti socialiste ouvrier espagnol (PSOE), elle publie un article où elle constate déjà le peu de présence féminine et rend compte dans les journaux des difficiles conditions des femmes couturières. Avec sa sœur, elle fait la connaissance, à cette occasion, de l'activiste syndicaliste Virginia González Polo.

Elle épouse, vers 1918, Modesto Pereira Sanz, membre de la Société des ébénistes de Madrid, affilié au PSOE, et elle commence à occuper plusieurs missions dans le parti.

Toujours avec sa sœur, elle milite pour le droit de vote des femmes et participe aux meetings de l'AFSM, aux côtés de sa présidente Isabel Oyarzábal et de Clara Campoamor et Concepción Aleixandre. En 1926, elle propose le "programme de revendications féministes" à l'AFSM.

Elle continue ses activités militantes pour les droits des femmes en Espagne, notamment au sein des associations des femmes ouvrières du textile avec l'UGT.

Elle est candidate du PSOE à Palencia aux élections générales de 1933 et reste l'une des dirigeantes du Comité National de l'UGT de 1932 à 1937.

Guerre civile et exil
Durant la guerre civile espagnole, ses enfants sont envoyés à Valence et son mari meurt à Madrid en 1938. Elle tente d'embarquer avec ses enfants pour Alger, mais en est empêchée par l'armée italienne. La famille est internée dans les camps de concentration franquistes. Claudina est incarcérée à la prison de Ventas, à Madrid.

Elle réussit à fuir en décembre 1946 et rejoint la France et vit à Paris. En juin 1947, elle participe à la Conférence socialiste internationale de Zurich comme secrétaire du Secrétariat féminin du PSOE et militante socialiste clandestine. En février 1948, elle s'exile au Mexique où elle continue sa lutte antifranquiste.

Notes et références

Liens externes

Personnalité féminine du XXe siècle
Féministe espagnole
Républicain espagnol
Exilé du franquisme au Mexique
Exilé du franquisme en France
Naissance en janvier 1889
Décès en avril 1968
Décès à Mexico
Syndicaliste espagnol
Personnalité du Parti socialiste ouvrier espagnol
Antifranquiste
Femme dans la guerre d'Espagne
Décès à 79 ans

Claudina García Pérez


Arromanches (R95) was an aircraft carrier of the French Navy, which served from 1946 to 1974. She was previously HMS Colossus (15) of the Royal Navy. She was the name-ship of the Colossus class of light carriers. She was commissioned in 1944, but did not see any action in World War II. She served with the British Pacific Fleet in 1945–46, as an aircraft transport and repatriation ship.

In 1946, she was loaned to the French Navy, and renamed Arromanches; she was bought by the French in 1951.

Arromanches participated in the First Indochina War in three campaigns from 1948 to 1954, and the Suez Crisis of 1956. In 1968 she was converted to an anti-submarine warfare (ASW) carrier. She was decommissioned in 1974, and broken up in 1978.

Design and construction

The Colossus class was designed to meet the Royal Navy's wartime need for more carriers as cheaply as possible. They were built to mercantile standards, with no armour, no heavy AA guns, and only  speed.
Colossus was ordered on 14 March 1942 under Admiralty Job Number J 4576, one of three Colossus-class carriers ordered that day. The ship was laid down at Vickers-Armstrongs' High Walker shipyard on 1 June 1942 with the Yard number 55 and was launched on 30 September 1943. Colossus was formally commissioned on 1 December 1944, being completed and handed over to the Royal Navy on 16 December 1944.

Weapons and systems

Radars
In 1947 she had for air scanning only, one 79B, for air and surface scanning, one 277 and one 281B. With those she also had a target indicator, a 293. Then in 1954 she still had in her possession a 281B for air and surface scanning a 291B and a 277. Arromanches also still had a 293 as her target indicator. Still for air scanning only she had the 79B, but she also gained later that year a YE and for navigation a DRBN-30. In 1959 she was down-graded and only had a YE in her possession left. That year she gained new scanning equipment. She had a DRBV-22 for air scanning and for surface scanning and navigation a new DRBV-31. And finally in 1972 she was fully downgraded and had her YE removed, but kept her DRBV-22 and DRBV-31 for air, surface, and navigation.

Armament

Weaponry

During her time in military service she had twenty-four Vickers-Armstrongs 2-pounder guns, thirty-two Oerlikon 20 mm cannon, later replaced in 1945 by twenty-one Bofors 40 mm guns and four Ordnance QF 3-pounder Vickers guns.

Aircraft

During her service with France before 1968 she carried the Breguet Br-1050 Alizé, the Vought F4U-7 Corsair, the Grumman F6F-5 Hellcat, the Fouga CM-175 Zéphyr, the Curtiss SB2C-5 Helldiver, the Douglas SBD-5 Dauntless, the SNCASE Aquilon, the Supermarine Seafire Mk III and XV, and the Grumman TBM Avenger. After 1968, she was converted to a helicopter carrier and carried the Alouette II and Alouette III, the Sikorsky S-51, Sikorsky S-55, and Sikorsky S-58, the Piasecki H-21 and Piasecki H-25, and the Morane-Saulnier MS-500 Criquet.

Aeronautical installations
The carrier had a regular flight deck , catapult at the bow of the ship, two lifts (13.72 m x 10.36 m wide), and a hangar (104.24 × 15.85 m wide) fitted (in 1964) to accommodate 13 TBMs, 2 HUP-2s or 15 F4Us and 2 HUP-2.

Manning
As Colossus, she carried 854 crew, plus 222 Fleet Air Arm personnel in the air group.

In French service, she carried 42 officers, 145 petty officers, and 516 sailors in peacetime. Her war complement was 60 officers, 171 petty officers, and 613 sailors.

Operational history

Royal Navy

After working up Colossus left Glasgow on 12 March 1945 for the Far East. She carried 24 Vought Corsair IV fighters from 1846 Naval Air Squadron, and 18 Fairey Barracuda II torpedo bombers from 827 NAS. She arrived at Colombo, Ceylon, on 13 June 1945, sailing on to Sydney, Australia, where she arrived the following month. Here, her 20 mm Oerlikon guns were replaced by 40 mm Bofors guns. In August she became the flagship of Rear Admiral Cecil Harcourt, commanding the 11th Aircraft Carrier Squadron (Colossus, , , and ). This force was sent to re-occupy Hong Kong. Colossus also headed a task force to occupy Shanghai, together with the cruisers  and  and five destroyers. In December 1945, Colossus transported released Dutch prisoners of war to Colombo. From 17 January to 26 March 1946, Colossus was refitted and repaired at Cape Town in the Selborne drydock at Simonstown.

French Navy

In August 1946 Colossus was loaned to France and renamed Arromanches, after the French commune of the same name, which was the site of the British D-Day landings. In 1948, Arromanches participated in the First Indochina War for three months. She returned to France in 1949. In 1951, France purchased the ship. She was again deployed to Indochina in 1951–52, in 1952-53 and 1953–54.

In 1956, Arromanches was deployed to the eastern Mediterranean Sea during the Suez Crisis. On 3 November, 18 F4U Corsairs from Arromanches and  bombed Egyptian airfields around Cairo.

In 1957–58 Arromanches was reconstructed with a four-degree angled flight deck, a mirror landing sight
and with other modifications for anti-submarine warfare, including operation of Breguet Alizé ASW aircraft. She was also equipped for training operations. In 1959 she returned once again to the Indian Ocean.

In 1968 Arromanches was converted to a helicopter carrier for the French Marines, with up to 24 helicopters on board. This ended her role as a training carrier.

Arromanches was decommissioned on 22 January 1974, and in 1978 broken up at Toulon, a place of importance for both the first Colossus in 1793, and the last in 1978.

See also
 List of aircraft carriers

References

Bibliography

Further reading

External links

 Maritimquest HMS Colossus photo gallery
  Porte-avions Arromanches on NetMarine.net

Colossus
Ships built in Barrow-in-Furness
1943 ships
World War II aircraft carriers of the United Kingdom
Colossus-class aircraft carriers of the French Navy
Cold War aircraft carriers of France
Aircraft carriers of the French Navy

French aircraft carrier Arromanches


Tarn Taran es un distrito de la India en el estado de Punyab. Código ISO: IN.PB.TT.

Comprende una superficie de 2403 km².

El centro administrativo es la ciudad de Tarn Taran.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1 120 070 habitantes, de los cuales 529 831 eran mujeres y 590 239 varones. Es el distrito de la India con mayor porcentaje de población sij, el 93.3%.

Localidades

 Gharyala

Referencias

Enlaces externos

Tarn Taran

Distrito de Tarn Taran


التربية السيئة  هو فيلم إسباني أنتج في العام 2004 وأخرج من قبل المخرج بيدرو ألمودوفار,يتحدث الفيلم عن صديقان يعشقان بعضهم البعض وقد عاشا نفس الطفولة في لغز قتل عبر الوريد، ومن الموضوعات التي يتحدث عنها الفيلم أيضا:الأعتداءات الجنسية والقساوسة الكاثوليكيون والتحول الجنسي والإدمان على المخدرات.

وصلات خارجية

التغطية الإعلامية لحالات الاعتداء الجنسي الكاثوليكية
أفلام أخرجها بيدرو ألمودوبار
أفلام إسبانية
أفلام إسبانية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2004
أفلام باللغة الإسبانية
أفلام باللغة الإسبانية في عقد 2000
أفلام باللغة اللاتينية
أفلام بلوغ سن الرشد متعلقة بالإل جي بي تي
أفلام تقع أحداثها في 1964
أفلام تقع أحداثها في 1977
أفلام تقع أحداثها في 1980
أفلام تقع أحداثها في جليقية
أفلام تقع أحداثها في مدريد
أفلام جريمة درامية 2004
أفلام جريمة درامية إسبانية
أفلام جريمة ودراما إنتاج عقد 2000
أفلام حول التحرش الجنسي بالأطفال
أفلام حول صناعة الأفلام
أفلام دراما متعلقة بإل جي بي تي
أفلام درامية 2004
أفلام سجلها البرتو اجلسيوس فرننديز
أفلام سوني بيكتشرز كلاسيك
أفلام عن البيدوفيليا
أفلام عن أفلام
أفلام عن ممثلين
أفلام عن مؤلفين
أفلام غموض إسبانية
أفلام غموض درامية إسبانية
أفلام غموض درامية في عقد 2000
أفلام متعلقة بإل جي بي تي 2004
أفلام متعلقة بإل جي بي تي إسبانية
أفلام مستقلة 2004
أفلام مستقلة أسبانية
أفلام مصورة في مدريد
أفلام من إنتاج اغوستين المودوفار
أفلام وارنر برذرز
رهاب المثلية في الخيال
عقد 2000 أفلام متعلقة بإل جي بي تي
مدريد في الخيال
منطقة غاليسيا في الخيال
نيو-نوار

التربية السيئة (فيلم)


Croatian Open je međunarodni badmintonski turnir koji se održava od 2022.

2022. dan prije početka seniorskog turnira završio je VALAMAR Junior Open - International Challenge, turnir najvišeg ranga te godine u svijetu za juniore. Turniri su po tome jedinstveni jer je jedino Dubrovnik prepoznao potrebu spojiti dva turnira kako bi svima financijski olakšao sezonu. Tako su najbolji mladi juniori mogli igrati dva turnira u istoj dvorani za cijenu jednog putovanja.

Izdanja i pobjednici

Lokacija
2022.-... Dubrovnik

Rang
2022.-... Future Series

Vidi
Hrvatski badmintonski savez
Croatian International

Vanjske poveznice
Croatian Badminton International
BE
BWF

Izvori

Međunarodna badmintonska natjecanja
Međunarodna športska natjecanja u Hrvatskoj
Šport u Dubrovniku

Croatia Open (badminton)


Nopalera es una de las estaciones que forman parte del Metro de Ciudad de México, perteneciente a la Línea 12. Se ubica al oriente de la Ciudad de México, en la alcaldía Tláhuac.

Información general
Su nombre hace alusión a la zona en donde originalmente se localizaban terrenos utilizados por granjas de la Hacienda de San Nicolás Tolentino, las cuales estaban cubiertas de nopal dando el nombre primero a la colonia y a su vez esta a la estación. El logotipo representa un nopal y su fruto xoconostle.

Incidencias

La estación se mantuvo fuera de servicio desde el 12 de marzo de 2014 hasta el 28 de noviembre de 2015, debido a trabajos de mantenimiento mayor que se realizaron entre estas fechas.

La estación estuvo fuera de servicio desde el 20 de septiembre de 2017 debido a trabajos de mantenimiento preventivo que se realizaron desde la fecha mencionada, lo anterior fue a causa del terremoto con epicentro en Puebla ocurrido el 19 de septiembre de 2017. Todas las estaciones de la línea 12 fueron reabiertas el lunes 30 de octubre del mismo año.

Nuevamente la estación permanece cerrada desde el 4 de mayo de 2021 por seguridad, debido a un desplome que ocurrió en la interestación Tezonco-Olivos con dirección a Tláhuac y que dejara un saldo de saldo de 26 fallecidos y 80 heridos.

Afluencia
Así se ha visto la afluencia de la estación en sus primero 10 años de existencia:

Referencias

Véase también
 Metro de la Ciudad de México

Estaciones de la línea 12 del Metro de la Ciudad de México
Estaciones de Metro de México inauguradas en 2012

Nopalera (estación)


Pierre Etchebaster (8 December 1893 – 24 March 1980) was a French real tennis player, (in French jeu de paume), the original racquet sport from which the modern game of lawn tennis is descended.

Life
Born in Saint-Jean-de-Luz, France, a Basque fishing village, he served in the French Army during World War I before returning home to become the French champion in main nués, pala and chistera, all varieties of Basque pelota.

In 1922, Etchebaster was encouraged by tennis player Jacques Worth (a president of a Paris court club) to take up the game of real tennis. His first time on the court was during his audition to be the head professional of the club.  After a few minutes of play, he was selected to fill the role.  George Plimpton wrote that this was equivalent to "picking up a baseball bat in the morning and playing for the New York Yankees in the afternoon."

Despite losing his first challenge to Fred Covey in 1927, Etchebaster returned in his customary blue beret to win the world championship in London in 1928. He emigrated to New York City in 1930 to be a professional at the Racquet and Tennis Club. Etchebaster proceeded to dominate the sport.  He was the world champion for a record-breaking 26 years (1928–1954) until his retirement at the age of 60.  He defended the title seven times — a feat unmatched until 2006 when Robert Fahey made his seventh title defense (Fahey successfully defended his title eleven times).

He would spend hours a day on court practising his shots, and studying the spin effects the various surfaces of the court had on the ball. In 1955 he was awarded the Légion d'honneur for his achievements, and in 1978 he was inducted into the International Tennis Hall of Fame.

After his retirement in 1971, a book of his coaching advice, Pierre's Book, was published. It including accolades from many of the world's best players. He died in Saint-Jean-de-Luz.

For many years Etchebaster divided his time between his summer position as a lawn tennis professional at Piping Rock Club, Locust Valley, NY and his role as head professional at the Racquet and Tennis Club on Park Avenue in New York. Each spring he would spend a month in Aiken, South Carolina, the site of one of the nine real tennis courts in the United States, where he would give lessons and play exhibitions.

The Racquet and Tennis Club made a video in 1954 featuring Etchebaster, Ogden Phipps, Francis X. Shields, and Alastair B. Martin, playing singles and doubles.

Pierre's Book (Barre Publishers, Barre MA 1971) was edited and introduced by George Plimpton.

See also
 List of real tennis world champions

References

Sources

External links

1893 births
1980 deaths
People from Saint-Jean-de-Luz
French pelotaris
French-Basque people
French military personnel of World War I
French real tennis players
International Tennis Hall of Fame inductees
Knights of the Legion of Honour
Sportspeople from Pyrénées-Atlantiques

Pierre Etchebaster


නිපැයීම

ආසවනය

අද, සගන්‍ධ තෙල් බහුලව ඇති, such as ලැවෙන්ඩර්, ගම්මිරිස් තෙල්, සහ යුකැලිප්ටස් ආසවනයෙන් නිපැයේ.

{| class="wikitable"
! Oil !! Tonnes
|-
| පැණි දොඩම් || align="right" | 12,000
|-
| Mentha arvensis || align="right" | 4,800
|-
| ගම්මිරිස් තෙල් || align="right" | 3,200
|-
| Cedarwood || align="right" | 2,600
|-
| දෙහි || align="right" | 2,300
|-
| යුකැලිප්ටස් globulus || align="right" | 2,070
|-
| Litsea cubeba || align="right" | 2,000
|-
| කරාබු (පත්‍ර) || align="right" | 2,000
|-
| Spearmint || align="right" | 1,300
|}

{| class="wikitable" |
| valign="top" |
බෙරි

 Allspice
 Juniper

Seeds

 ආමන්ඩ්
 Anise
 Celery
 Cumin
 Nutmeg oil

Bark

 Cassia
 කුරුඳු
 Sassafras

Wood

 Camphor
 Cedar
 Rosewood
 සඳුන්
 Agarwood
Rhizome
 Galangal
 ඉඟුරු
| valign="top" |
Leaves

 Basil
 Bay leaf
 කුරුඳු
 Common sage
 යුකැලිප්ටස්
 සේර
 Melaleuca
 Oregano
 Patchouli
 Peppermint
 පයින්
 Rosemary
 Spearmint
 තේ ගස්
 Thyme
 Wintergreen

Resin

 Frankincense
 Myrrh
| valign="top" |
මල්

 Cannabis
 Chamomile
 Clary sage
 කරාබු නැටි
 Scented geranium
 Hops
 Hyssop
 සමන්පිච්ච
 ලැවෙන්ඩර්
 Manuka
 Marjoram
 දොඩම්
 රෝස
 Ylang-ylang

Peel

 Bergamot
 Grapefruit
 දෙහි
 Lime
 Orange
 Tangerine

Root

 Valerian
|}

සටහන්

මූලාශ්‍ර

තෙල්
සගන්ධ තෙල්

සගන්ධ තෙල්


Varios museos del mundo están dedicados al Holocausto.

Argentina
Museo del Holocausto (Buenos Aires).

Israel
Museo del Holocausto Yad Vashem.

Estados Unidos
Museo del Holocausto (Houston).
Museo del Holocausto (Washington D. C.).

Noruega
Museo del Holocausto (Bygdøy).

Museo del Holocausto


Libera may refer to:
 Libera (mythology), a Roman goddess of fertility
 Libera (choir), a boy vocal group from London
 Libera (film), a 1993 comedy film
 "Libera" (song), a song by Italian artist Mia Martini
 Libera (gastropod), a genus of gastropods in the family Endodontidae
 Libera Awards for music
 Libera. Associazioni, nomi e numeri contro le mafie, Italian association against mafias
 Libera Chat, IRC network created in 2021 by former Freenode staff members
 Libera Università Mediterranea, an Italian university
 Libera Carlier, Belgian writer
 Libera Trevisani Levi-Civita, Italian mathematician
 771 Libera, an asteroid

See also
 Libera me ("Deliver me"), a Roman Catholic responsory that is sung in the Office of the Dead
 Libera (surname)
 Liberia (disambiguation)

Libera


Sitiawan (alternate spelling: Setiawan;  origin: from Malay, a portmanteau of Setia Kawan, meaning "Loyal Friend") is a mukim and town in Manjung District, Perak, Malaysia.

The region spans an area of . In the year 2000, the population was 95,920 and by 2015, has grown to more than 150,000. Sitiawan (mukim), is located at .

History
Folklore makes reference to Sitiawan of the past as Kampung Sungai Gajah Mati.  It was a thriving settlement for Fuzhounese (Foochow) migrants. They were predominantly from the Gutian County in Fuzhou, China.

According to the folklore, Kampung Sungai Gajah Mati (literally: "Dead Elephant River Village") was the place where two large elephants drowned after one of them, overladen with tin ore, got stuck in the mud of the Dinding River at low tide. Efforts to save the elephant were in vain and eventually, everyone gave up and left. However, the second elephant refused to budge and hung on to its friend, resulting in them drowning together in the rising tide. Thus the setia kawan (loyal friend) name was derived.

In late 19th century, tin ores and rubber sheets were main commodities for commerce. They were often transported by elephants and then loaded onto steamships heading for Penang. During the 1870s, a smallpox outbreak struck the settlement and locals chose to rename the locality Setia Kawan — the "loyal friend"—to honor and appease the spirits of the dead elephants. This action is also in line with the Chinese beliefs of naming a place to enhance its feng-shui. Over time, the name is shortened and eventually became Sitiawan.

Another folkloric story mentions an ancient tree located in Sitiawan, with an old man's spirit often wandering around the tree. The ancient tree was once located at the now famous Shi Zi Lu crossroads. Today, Shi Zi Lu is a crowded bus terminal. Instead of a spirit, a middle age old man nicknamed "Hei Ren" can often be seen selling bus tickets.

In September 1903, the settlement experienced an influx of more than 360 Christian Fuzhou immigrants seeking refuge from violence during the Qing Dynasty. The Chinese Christians were attacked by the Boxer rebels, also known as Yihetuan in Chinese (义和团), and the Qing Dynasty government supported their cause, causing a violent conflict in Fujian in 1901 known as the Boxer Rebellion. The Chinese Christians were led by two Chinese pastors and settled down in what is today known as Kampung Koh. Most of these immigrants worked in rubber plantations in Sitiawan. The Fuzhou settlers also built four wells, two in the 1930s and another two in the 1950s. These heritage wells still exist but are no longer used.

Chin Peng, who led the Malayan Communist Party for many years, was born in Sitiawan in 1924.

Climate
Sitiawan has a Tropical rainforest climate (Af).

Demographics

Sitiawan's population is primarily Chinese—56.2% Chinese, 23.9% Malay, 19.4% Indian and 0.5% other.

Politics
The representative of Sitiawan in the Federal Parliament (Dewan Rakyat)

List of Sitiawan representatives in the State Legislative Assembly of Perak

Precipitation
Sitiawan is one of the driest places after Kuala Klawang Town (Jelebu), Malacca City (Malacca) and Lubok Merbau (Perak) in Malaysia with average annual rainfall of a little under . Most of the time, the average rainfall is just above  with October and November being wetter months while June is the driest month of the year.

In recent years Sitiawan has suffered from haze swept in by winds from raging open fires in Sumatra, Indonesia.

Economy
Sitiawan grew from a small settlement with rubber tapping and latex processing as its main economic activities.  The town was flanked by various Chinese settlements composed mostly of the descendants of immigrants from the Kutien district of Fuzhou, China. The original settlers were encouraged by the British to plant rice. The settlers, however, found that paddy-planting is not suited to the soil of the region and so they switched to livestock farming before discovering that the land was much better suited for rubber plantations.

The rapid development of urban settlements saw the plantation and estate areas develop, and eventually converted into residential and commercial areas. In the 1980s, a large remainder of the rubber estates underwent mass conversions into oil palm plantations, due to better yield and profits compared to rubber sheets and latex. Oil palm is less labour-intensive crop compared to rubber, as rubber needs to be tapped regularly.

Tourism has not been a major economic activity, but the town centre derives some economic advantages from its close proximity to Pangkor Island which is a famous niche tourist destination.

The development of the town had been rapid in the 1990s.  One of the main reasons was the establishment of the Royal Malaysian Navy's Naval Base in Lumut, approximately 10 km from the town centre.  The Naval Base is currently the largest in Malaysia.  The base has acted as a catalyst for the development of commercial activities in the town, serving both the residents of the base and sailors visiting from other countries.

Located at the western coast of Perak with direct access to the Straits of Malacca, it is no surprise that port-related activities, marine services and industries play a major role. Its main port, Lumut Port consists of the Lumut Maritime Terminal (LMT) and Lekir Bulk Terminal (LBT) and it serves the surrounding regions and the state of Perak. LMT, a Royal Malaysian Customs Gazetted Port, is a river port, located along the banks of the Dindings River. The Terminal is an integrated common user port facility, and is International Ship Port Security code compliant. Since 1995, the Terminal has been improved and upgraded and its facilities have been extended to include additional open and covered storage. The main berth has been extended for another 280m in 2001, with the alongside depth of 12m ACD, resulting in a total overall linear berth length of 510m.

LBT is a deepwater seaport, and with a natural depth of 20 metres, LBT is currently South-East Asia's largest dry bulk unloading facility. The terminal is capable of berthing an entire range of vessels in Panamax and Capemax ships up to 165,000 DWT. LBT is designed to handle dry bulk cargoes. It currently is a dedicated terminal to handle coal for Station Janakuasa Sultan Azlan Shah (TNBJ) in Seri Manjung.

An industrial zone, Lumut Port Industrial Park (LPIP), located within Lumut Port itself with direct sea, trade access, is home to various industries and companies. LPIP is home to companies such as Sapura Kencana Petroleum Berhad, an oilfield service company, Kencana Torsco Sdn. Bhd., B.I.G. Industrial Gas Sdn. Bhd., IMPSA, etc. In recent years, bio-diesel, oleo and palm oil based companies have been set up due to the proximity to its raw material source.

A secondary jetty, located at Teluk Rubiah is built and managed by Vale Malaysia Minerals Sdn Bhd, a Brazilian mining giant. It was built as a transshipment hub for iron ore. The raw material is brought in from Brazil in gigantic 400,000 DWT bulk carriers some 360 metres in length. The Vale Jetty serves a maximum 90 million tonnes per annum of iron ore and functions as entry and exit points for all material including iron ore, sinter pellets, blast furnace pellets and pelletizing plant additives. The jetty is designed to bring in incoming iron ore from the largest bulk carrier of 400,000 DWT Valemax, and to export it with a maximum of 80,000 DWT panamax size vessel.

The project has been controversial due to environmental concerns. Fears expressed by civic groups and local residents concern the destruction of the environment, the livelihood of locals, particularly fishermen, and beach-side tourism. Nevertheless, the nearby Outward Bound School has alleged that part of the jungle is inaccessible to its teams. Other education and training institutions are also barred from entering the area. Consumer and environmental groups have joined in the condemnations with claims that the ecosystem of the area, formerly gazetted as a forest reserve, would be destabilised. The plant is located on a 450-acre site which was originally a Permanent Forest Reserve but the state government re-gazetted it to an 'Industrial Zone'. The Perak Department of Wildlife and National Parks said that the area is rich in flora and fauna and protected under the Wildlife Protection Act 1972. The site is surrounded by mature and regenerating natural primary forest whilst the bird life and mammals are protected by national and international laws. The area is also home to leopards, white-bellied eagles and the endangered palm plant, Phoenix paladosa.

Another major industry is its rich rubber latex resource, YTY Industry Sdn Bhd, a world leader in Nitrile Gloves production for examination and surgical use, TNB JanaManjung Sdn Bhd an independent power generation company, TNB's Sultan Aziz Shah Coal-Fired Power Plant and several other industrial manufacturing and mining companies.

Education

There are many schools in Sitiawan, such as Sekolah Menengah Kebangsaan Ahmad Boestamam, Sekolah Menengah Jenis Kebangsaan Nan Hwa, Sekolah Menengah Kebangsaan Convent Sitiawan, Sekolah Menengah Kebangsaan ACS (Anglo Chinese School) Sitiawan, Sekolah Menengah Kebangsaan Tok Perdana. The first mentioned school is named after Ahmad Boestamam, an historical figure who helped to gain independence from the British.

SMJK Nan Hwa was previously a private Chinese school which had been converted into a partially subsidised government school which uses the Chinese medium. Nan Hwa was founded in 1935 from the amalgamation of the High School section of 4 Chinese primary schools (Chung Cheng Primary School, Kuok Min Primary School, Uk Dih Primary School and Uk Ing Primary School) in the Sitiawan area. Ong Seok Kim was elected as first Chairman of the School Board in 1936 and again in 1946 to 1947. Its 70th anniversary was celebrated on 1 September 2006 in SMJK Nan Hwa school hall. A thousand-person dinner was held at the Ku Tien Association Hall to commemorate that auspicious day.

There are 24 Chinese primary schools and 5 Chinese secondary schools in the district. Of these, 5 schools were founded by Ong Seok Kim. They are SJK (C) Chung Cheng, Sitiawan in 1920, SMJK Nan Hwa (which split into Sekolah Tinggi Nan Hwa, Ayer Tawar Road in 1984) in 1935, SJK (C) Ping Min, Lumut in 1951 and SMJK Dindings, Lumut in 1953. Ong Seok Kim died in 1964. The following year, the Manjung community established the Ong Seok Kim Memorial Education Fund in his honour. The Fund offers scholarships and loans to students in the Manjung District, irrespective of ethnicity.

SMK Methodist ACS Sitiawan, formerly an English school, was founded by Christian missionaries back in 1903. It is currently a national school under the Malaysian education system and subjects are taught in Bahasa Malaysia. Its 100th anniversary was celebrated in 2003 and it is also the oldest secondary school in Sitiawan. ACS is the first school in Manjung district to have established a scout troop.

Fuzhou heritage
Sitiawan is known for its strong Fuzhou heritage. Various traditional Foochow dishes such as red rice wine vermicelli, "Kompiang" or "Kong Piang" (traditional Fuzhou buns made with a type of unleavened flatbread stuffed with seasoned pork and baked in a clay oven), as well as "Go-row" (; a thick sweet and sour broth cooked with fish maw) are cooked in both restaurants and homes. Local dishes such as red rice wine and Fuzhou vermicelli continue to play an important role in the livelihood and traditions of those living in or from Kampung Koh.

Modern Sitiawan

In recent years, intense development on routes connecting Lumut, Seri Manjung and Sitiawan have brought prosperity and pollution to what was once a relatively quiet town.  The primary industries within Sitiawan are rubber production, manufacturing of rubber gloves, palm oil production, mineral ores, fishing, fisheries and shipbuilding.

Around the year 2000, Sitiawan residents began to get involved in swiftlet bird breeding activity. This activity was partly attributed to the development of two major roads which indirectly "disconnect" Kampung Koh and Simpang Empat from traffic travelling to Lumut. All traffic was directed to the planned township of Seri Manjung. All local government administrative offices were also relocated to Manjung in recent years. This development renders shop and small business owners in Kampung Koh and Simpang Empat obsolete, resulting in many businesses shutting down. Empty shop lots were later converted to become shelters for swiftlets. At its peak about 8–10 years ago, swiftlet breeding caused property prices to skyrocket.

Sitiawan also is known for the Tua Pek Kong temple located 15 minutes from the town. The temple has monumental statues and structures. A row of statues carved to resemble Chinese deities are situated in the garden area of the temple facing the Pasir Panjang seashore.

References

External links
Majlis Perbandaran Manjung (Manjung Municipal Council) website in Bahasa Malaysia.
Manjung Land and District Office website.
Official Site of Ong Seok Kim

Manjung District
Mukims of Perak
Towns in Perak

Sitiawan


Vladímir Serguéyevich Diadiún (en ruso: Владимир Сергеевич Дядюн; Omsk, Unión Soviética, 12 de julio de 1988) es un futbolista profesional ruso que juega como delantero en el F. C. Fakel Voronezh de la Liga Nacional de Fútbol de Rusia.

Clubes y estadísticas
Actualizado el 21 de mayo de 2022.

Fuente:

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en RFPL

Nacidos en Omsk
Futbolistas de Rusia
Futbolistas del FC Rubin Kazán
Futbolistas del FK Rostov
Futbolistas del FC Tom Tomsk
Futbolistas del Spartak de Nalchik
Futbolistas del FC Dinamo Moscú
Futbolistas del FC Baltika Kaliningrado
Futbolistas del FK Jimki
Futbolistas del Fakel Voronezh
Delanteros de fútbol

Vladímir Diadiún


— cu subtitlul "Am întâlnit-o sub cireșii înfloriți, iar soarta mea a început să se schimbe" — este o serie anime și manga scris și ilustrat de Naoshi Arakawa, publicat de către Monthly Shōnen Magazine lui Kōdansha din 6 aprilie 2011 până în 6 februarie 2015. Pe 1 septembrie 2023 Editura Nemira a început traducerea seriei în română. A fost transmisă o adaptare anime pe Fuji TV, produsă de A-1 Pictures între 9 octombrie 2014 și 19 martie 2015 și a apărut în septembrie 2016 un film live-action bazat pe serial, produs de Toho.

Intrigă

Pianistul fenomen de paisprezece ani, Kōsei Arima devine faimos după ce a câștigat mai multe competiții muzicale. Când mama lui, Saki, moare, Kōsei are o cădere nervoasă la un recital de pian, ceea ce a determinat faptul că nu îsi mai poate auzi sunetele pianului, chiar dacă auzul nu îi este afectat.

Timp de doi ani, Kōsei nu mai atinge pianul și vede lumea monocrom. Nu se concentrează să exceleze în niciun fel de activitate și petrece majoritatea timpului cu prietenii lui, Tsubaki Sawabe și Ryōta Watari. Kōsei o întâlnește pe Kaori Miyazono, o violonistă de paisprezece ani, îndrăzneață și libertină al cărei stil de cântat reflectă personalitatea ei maniacală. Kaori îl ajută pe Kōsei să reînceapă cântatul la pian și îi arată că stilul lui de cântat poate fi liber și revoluționar. Pe măsură ce Kaori continuă să-i ridice moralul lui Kōsei, acesta realizează că o iubește, deși pare că ar fi îndrăgostită de Ryōta.

În timpul unui spectacol, Kaori leșină și este spitalizată. Aceasta explică că are anemie și că trebuie să fie testată frecvent. Ea îl invită pe Kōsei să cânte cu ea la gală, dar nu ajunge. Sănătatea ei se înrăutățește și devine demoralizată. Kōsei cântă un duet cu o prietenă, ceea ce o motivează pe Kaori să aibă o intervenție chirurgicală riscantă și potențial mortală ca să mai poată cânta încă o dată cu el. Cât timp cânta în finalele Competiției de pian a Japoniei de Est, Kōsei vede spiritul lui Kaori însoțindu-l și realizează că aceasta a murit în timpul intervenției.

La înmormântarea lui Kaori, părinții ei îi oferă lui Kōsei o scrisoare de la Kaori care dezvăluie că știa de moartea ei iminentă și că a devenit liberă ca să nu aducă cu ea regrete în rai. Aceasta mărturisește că iubea stilul de cântat la pian a lui Kōsei de când avea cinci ani. Asta a inspirat-o să cânte la vioară pentru a cânta cu el într-o bună zi. Pentru a se apropia de Kōsei fără a o răni pe Tsubaki, care era îndrăgostită de Kōsei, minte că era îndrăgostită de Ryōta. La finalul scrisorii ea își mărturisește dragostea pentru Kōsei. Tsubaki îl consolează pe Kōsei și îi spune că va fi mereu alături de el. De asemenea, Kaori lasă în scrisoare o poză cu ea după concertul care a inspirat-o, cu Kōsei în fundal. Kōsei înrămează poza.

Personaje
Kōsei Arima

Kaori Miyazono

Tsubaki Sawabe

Ryōta Watari

Takeshi Aiza

Emi Igawa

Nagi Aiza

Saki Arima

Hiroko Seto

Koharu Seto

Saitō

Nao Kashiwagi

Legături externe

  la Kodansha USA

  la editura Nemira

Minciuna ta din aprilie


Akkoyunlu, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Diyarbakır il merkezine 70 km, Çermik ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Akkoyunlu, Çermik


Corporación de Promoción y Defensa de los Derechos del Pueblo (CODEPU) es una organización no gubernamental (ONG) chilena, dedicada a la promoción y defensa de los derechos humanos.

Historia
Fue fundada en noviembre de 1980, como Comité de Defensa de los Derechos del Pueblo, para denunciar los crímenes de lesa humanidad perpetrados por la dictadura de Augusto Pinochet (1973-1990) y prestar ayuda a sus víctimas.

Sus fundadores fueron asistentes sociales y abogados que habían trabajado en la Vicaría de la Solidaridad y salían de ella en medio de la discusión acerca de si la repartición católica debía o no prestar ayuda a personas acusadas de delitos de sangre en el contexto de la lucha contra la dictadura. Entre sus fundadores se encontraban la abogada Fabiola Letelier del Solar (Presidenta), Fernando Zegers Ramírez, la religiosa Blanca Rengifo, María Elena López, asistente social y el sacerdote Rafael Maroto. Su directorio evidenciaba el carácter transversal de la iniciativa: María Maluenda, exdiputada del Partido Comunista; Juan Pablo Cárdenas, periodista; el médico Manuel Almeyda del Partido Socialista; el demócratacristiano y exrector de la Universidad Católica, Fernando Castillo Velasco, entre otros.

En 1990, con la salida del dictador, la organización centró su quehacer en la lucha contra la impunidad de los responsables de los crímenes de la dictadura, como un elemento esencial de la recuperación de la democracia.

A partir de las intensas jornadas de movilización social desatadas desde el 18 de octubre de 2019, con equipos de voluntarios, abogados, médicos, enfermeras y psicólogos CODEPU se  desplegó "en cuarteles policiales, centros de salud y en diversos territorios para prestar atención jurídica y de salud a las víctimas de violaciones a los derechos humanos"

Referencias

Enlaces externos
 Codepu
 Codepu, una historia de resistencia antidictatorial

Corporaciones de Chile
Asociaciones de derechos humanos (Chile)
Derechos humanos en la dictadura militar de Chile
Instituciones y organismos con sede en Santiago de Chile


Celia Cruz (Celia de la Caridad Cruz Alfonso) (21 Ekim 1925 – 16 Temmuz 2003), Kübalı salsa şarkıcısı. Havana, Küba'da doğan Cruz, kariyerinin büyük bir kısmını Amerika Birleşik Devletleri'nde edinmiş ve orada yaşamıştır.

20. yüzyılın en başarılı Kübalı müzisyenlerinden biri kabul edilen Celia Cruz, 22 altın plak doldurmuştur. Müzik camiasında "La Guarachera de Cuba" (Küba'nın guaracherası) ya da Salsa Kraliçesi olarak anılır.

Cruz, kariyerine yetenek yarışmalarına katılarak başlamış olup ilk kaydını 1948'de Venezuela'da Turpial etiketi ile yapmıştır. Bu kayıtlar Leonard Melody ve Alfonso Larrain orkestraları ile alınmıştır. Celia Cruz, daha önce birçok radyo için de kayıt doldurmuş ancak bu kayıtlar piyasaya sunulmamıştır. 1950'de ünlü Kübalı grup La Sonora Matancera'da solistliğe başlayan Cruz, ilk büyük çıkışını yapmış olur. Baş solistin Porto Riko'ya dönmesinin ardından gruba misafir olarak çağrılan Cruz, önceleri dinleyenler tarafından kabul görmemişse de tüm Küba'da tanınır olmuştur. 15 yıl boyunca La Sonora Matancera ile birlikte Latin Amerika ülkelerine turneye çıkmış, kendisine Café Con Leche ("sütlü kahve") müstearı ithaf edilmiştir. Celia Cruz, sloganı hâline getirdiği "¡Azúcar!" ("Şeker!/Şekerim!/Tatlım!") haykırışıyla hafızalarda yer eder.

1960'ta Küba devriminin ardından Celia Cruz ve grubu, Amerika Birleşik Devletleri'ne iltica ederler. 1962'de grubun trompetçisi Pedro Knight'la hayatını birleştiren Cruz, 1965'te La Sonora Matancera ile yollarını ayırır. ABD vatandaşlığına geçen Celia Cruz, bir daha çok sevdiğini söylediği ülkesine geri dönemez.

1966'da Cruz ve ünlü müzisyen Tito Puente'nin ortak çalışmaları sekiz albüm doğurur. Albümler beklenen başarıyı elde etmeseler de, 1974'te Cruz'un Johnny Pacheco ile birlikte çıkarttığı Celia y Johnny adlı albüm altın plak ödülü kazanır. Celia Cruz kariyerine, Fania markası altında çalışan her orkestradan bir salsa müzisyeninin katılımıyla oluşturulan Fania All Stars grubuyla devam eder. Fania All Stars, İngiltere, Fransa, Zaire ve çeşitli Latin Amerika ülkelerinde konserler verir.

1980'lerde, Celia Cruz birçok Latin Amerika ülkesini dolaşarak hem genç müzisyenlerde hem de kendi çağdaşlarıyla konserler verir, televizyon gösterilerine katılır.

1990 yılında Cruz, Ray Barretto ile birlikte çalıştığı Ritmo en el Corazon albümü ile Grammy ödülüne lâyık bulunur. Cruz, ilerleyen yıllarda, La Sonora Matancera ile birlikte yıldönümü albümlerine imza atar.

1992'de The Mambo Kings adlı filmde Andy Garcia ve Antonio Banderas'a eşlik eder.

Celia Cruz, 2003 yılının Temmuz ayında New Jersey Amerika'da beyin tümörü nedeni ile 77 yaşında hayata veda eder. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Latin Amerika kökenli toplum arasında hatırı sayılır bir itibara sahip olan Cruz'un naaşı, birçok şehirde dolaştırılarak hayranlarının ona son kez saygılarını sunmaları sağlanır.

2004 yılında Cruz'un son albümü "Regalo del Alma" yayımlanır.

1925 doğumlular
Havana doğumlular
2003 yılında ölenler
Kübalı kadın şarkıcılar
Latin Grammy Ödülü sahipleri
Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü sahipleri
Feminist müzisyenler

Celia Cruz


بلدية فونتروبي (بالكاتالانية: Font-rubí) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.430 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

فونتروباي


شوقنا هو الالبوم السادس للفنان المصري عمرو دياب، تم إصداره عام 1989.

قائمة الأغاني

الكليبات التي تم تصويرها من الألبوم

1 - ( انتي اللي عارفة )

2 - ( شوقنا )

مراجع

ألبومات 1989
ألبومات عمرو دياب

شوقنا (ألبوم)


Dmitri Wiktorowitsch Charin (; * 16. August 1968 in Moskau, RSFSR, UdSSR) ist ein ehemaliger sowjetischer und russischer Fußballspieler und aktueller -trainer.

Sportliche Laufbahn
Charin spielte ab 1982 für die erste Jugendmannschaft von Torpedo Moskau, im November 1984 wurde er erstmals in einem Spiel der ersten Mannschaft von Torpedo in der Wysschaja liga eingesetzt. 1988 wechselte er zu Dynamo Moskau und spielte dann ab 1991 für ZSKA Moskau, mit ZSKA gewann er 1991 die sowjetische Meisterschaft und stand im Mai 1992 im Endspiel des Fußballpokals das allerdings von Spartak Moskau gewonnen wurde.

Im Sommer 1992 wechselte Charin nach England zum FC Chelsea, 1994 stand er mit Chelsea im Endspiel des FA Cup gegen  Manchester United, das Spiel ging allerdings mit 0:4 deutlich verloren. Ab 1996 kam Charin aufgrund von Verletzungen nur noch selten zum Einsatz. Nach 146 Spielen für Chelsea wechselte er 1999 zu Celtic Glasgow, wo er aber aufgrund von Verletzungsproblemen in drei Spielzeiten nur insgesamt 11-mal zum Einsatz kam. Seine aktive Karriere beendete Charin zwischen 2002 und 2004 bei Hornchurch F.C. in der Isthmian League.

Charin gewann mit der sowjetischen Jugendauswahl im Jahr 1985 in Ungarn die U-16-Fußball-Europameisterschaft. 1988 gewann er mit dem sowjetischen Olympia-Team die Goldmedaille beim Fußball-Turnier der Olympiade in Seoul und stand auch im Endspiel gegen Brasilien im sowjetischen Tor. Im November 1988 gab er sein Debüt für das sowjetische Nationalteam, nach insgesamt 6 Länderspielen für die Sbornaja war Charin bei der Fußball-Europameisterschaft 1992 der Stammtorwart des Teams der GUS und stand in allen drei Spielen im Tor. Anschließend absolvierte er zwischen 1992 und 1998 23 Spiele für die Russische Fußballnationalmannschaft und nahm an der WM 1994 und der EM 1996 teil.

Trainerlaufbahn
Charin war von 2004 bis 2013 Torwarttrainer des englischen Vereins Luton Town.

Weblinks

  Biografie bei rusteam (russisch)

Einzelnachweise

Fußballnationaltorhüter (Sowjetunion)
Sowjetischer Meister (Fußball)
Fußball-Torwarttrainer (England)
Fußballnationaltorhüter (Russland)
Fußballtorhüter (Celtic Glasgow)
Fußballtorhüter (FC Chelsea)
Fußballtorhüter (FK Dynamo Moskau)
Fußballtorhüter (Torpedo Moskau)
Fußballtorhüter (ZSKA Moskau)
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Russland)
Teilnehmer an einer Fußball-Europameisterschaft (GUS)
Teilnehmer an einer Fußball-Europameisterschaft (Russland)
Olympiasieger (Fußball)
Olympiateilnehmer (Sowjetunion)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1968
Mann

Dmitri Wiktorowitsch Charin


El  Batallón de Infantería de Transmisiones Divisionales (motorizado) (3. Infanterie-Divisions-Nachrichten-Abteilung (motorisiert)) fue un Batallón de transmisiones motorizado del Ejército alemán (Heer) durante la Segunda Guerra Mundial.

Historia
Formado el 27 de octubre de 1940 desde el Batallón de Transmisiones de la 3.ª División de Infantería. En enero de 1943 es destruido en Stalingrado. El 1 de marzo de 1943 es renombrado en Francia como parte del 386.º Batallón de Transmisiones Divisionales. El 23 de junio de 1943 es reformado y renombradao  Batallón Divisional Panzer Grenadier.

Referencias
Lexikon Der Wehrmacht - 3. Infanterie-Divisions-Nachrichten-Abteilung (motorisiert)
Lexikon Der Wehrmacht - 3. Infanterie-Divisions-Nachrichten-Abteilung (motorisiert)

Heer (Wehrmacht)
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial
Unidades militares creadas en 1940
Unidades militares desaparecidas en 1943

3.er Batallón de Infantería de Transmisiones Divisionales (motorizado)


O Torneio Hubert Jerzeg Wagner de Voleibol de 2021 foi 18ª edição desta competição amistosa organizada pela Fundação Hubert Jerzy Wagner em parceria com a Federação Polonesa de Voleibol () que ocorreu em Cracóvia, Polônia, de 9 a 11 de julho. Inicialmente, o torneio estava previsto para ocorrer no ano de 2020, mas devido à pandemia de COVID-19, os organizadores adiaram a competição para 2021.

A seleção polonesa conquistou o seu nono título e o ponteiro polonês Wilfredo León foi eleito o melhor jogador do torneio.

Formato da disputa
Disputa em turno único, com todas as seleções se enfrentando.

Critérios de desempate
 Número de vitórias
 Número de pontos
 Sets average
 Pontos average

Partidas terminadas em 3–0 ou 3–1: 3 pontos para o vencedor, 0 pontos para o perdedor;

Partidas terminadas em 3–2: 2 pontos para o vencedor, 1 ponto para o perdedor.

Seleções participantes
As seguintes seleções foram selecionadas para competir o torneio.

Observação: Devido a positividade de COVID-19 em alguns jogadores da seleção tunisiana, a organização decidiu substituir o campeão africano de 2021 pela seleção do Azerbaijão.

Local das partidas

Fase única
|}

Resultados
Todas as partidas seguiram o fuso horário local (UTC+2).

|}

Classificação final

Premiações

Individuais
Os atletas que se destacaram individualmente foramː

Most Valuable Player (MVP)
  Wilfredo León
Melhor Oposto
  Bartosz Kurek
Melhor Ponteiro
  Mostafa Mohamed Ibrahim

Melhor Levantador
  Fabian Drzyzga
Melhor Central
  Piotr Nowakowski
Melhor Líbero
  Paweł Zatorski

Ligações externas

2021
Desporto na Polônia em 2021
2021 no voleibol
Competições internacionais de voleibol sediadas na Polônia


Ipswich es un topónimo inglés que puede referirse a:

Australia
Ipswich (Australia), una ciudad en el estado australiano de Queensland.

Reino Unido
Ipswich un distrito no metropolitano y capital del condado de Suffolk, en Inglaterra.

Estados Unidos
 Ipswich (Dakota del Sur), ciudad ubicada en el condado de Edmunds, estado estadounidense de Dakota del Sur.
 Ipswich (Massachusetts), pueblo ubicado en el condado de Essex, estado estadounidense de Massachusetts.
 Ipswich (condado de Essex, Massachusetts), lugar designado por el censo ubicado en el condado de Essex, estado estadounidense de Massachusetts.

Ipswich (desambiguación)


Eva Jacqueline Longoria, (d. 15 Mart 1975) Amerikalı film ve sinema yıldızı.

Desperate Housewives (Umutsuz Ev Kadınları) dizisinde canlandırdığı Gabrielle Solis karakteriyle bilinmektedir. Bu performansı için 2004 yılında Müzikal ya da Komedi Dizisi En iyi Kadın Oyuncu dalında Altın Küre'ye aday gösterilmiştir.

Bir kez Emmy ödüllerine aday gösterilmiştir.

Filmografi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sanatçının resmî web sitesi
 Eva Longoria interview

1975 doğumlular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Altın Küre Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Desperate Housewives oyuncuları
Yaşayan insanlar

Eva Longoria


HP-75D, Hewlett-Packardovo osobno računalo - kalkulator, uvden 1984.
 Tesla Model X 75D, električni automobil
 75D/Kohoutek, periodični komet

75D


Dalilah may refer to:

 Dalilah, Dalila, or Delilah, name
 Dalilah (bellydancer), Spanish oriental dancer
 Dalilah (crater), a crater in the northern hemisphere of Saturn's moon Enceladus
 Dalilah the Crafty, a character in One Thousand and One Nights
 Dalila (film), a 1956 Egyptian film

See also
 Tropical Storm Dalila

Dalilah


Das Herz-Jesu-Institut in Mühlbach (Südtirol) ist eine deutschsprachige, gleichgestellte, private Mittelschule und ein Internat für junge Mädchen. Im Schuljahr 2011/2012 wurden 151 Schüler von 17 Lehrpersonen und 3 Erziehern betreut.

Geschichte

Die Gründung der Schule

Der stattliche Adelssitz Freyenthurn beherrscht baulich noch heute die Marktgemeinde Mühlbach im Pustertal. Er wurde um 1269 von Friedrich von Rodank erbaut und war 600 Jahre lang im Besitz adeliger Geschlechter. Die letzten Inhaber waren die Herren von Preu, die auch Richter der Herrschaft Rodenegg waren. Zwei große Wohltäter und Gönner gründeten dort eine Schule für Mädchen des Mittelstandes, die unter der Leitung der Tertiarschwestern von Brixen stand. Nach dem Wunsch Maria Huebers, der Gründerin der Kongregation der Tertiarschwestern, galt es den Mädchen des Volkes zu helfen. Als die Geschichte des Adelssitzes Freyenthurn im Jahr 1855 zu Ende war, begann die des Herz-Jesu-Instituts. Das Werk startete im Jahr 1856 mit fünf Ordensschwestern und sechs Mädchen.

Die Nachrichten über die ersten Jahre der Institutsschule sind spärlich. Sicher ist, dass von Anfang an Religion, sowie die Sprachen Deutsch und Italienisch unterrichtet wurden. Die Zahl der Schülerinnen stieg rasch an. 1861 waren es schon 30.

1894 errichteten die Schwestern für die der Schulpflicht entwachsenen Mädchen einen zweijährigen Privatkurs, die eigentliche Klosterschule. Von diesem Jahr an liegen die Kataloge und Zeugnisformulare auf. 1897 erhielt die Schule ihren ersten Namen: Fortbildungsschule. 1911 wurde durch die Schulleiterin Sr. Ambrosia Hösle ein dritter Kurs eingeführt. Obwohl es für das Herz-Jesu-Haus eine schlimme und gefahrvolle Zeit war, wurde die Institutsschule während des Ersten Weltkrieges nie geschlossen.

Die Institutsschule zwischen den beiden Weltkriegen
Als 1919  Südtirol zu Italien kam, erhielt die Schule den neuen Namen: "Scuola Complementare". Darauf ernannte Fürstbischof Johannes Raffl 1923 Alois Meßmer zum Direktor der Institutsschule. Dieser energische Mann leitete die Schule zielbewusst durch die gefahrvolle Zeit. 1924 erfolgte die erste italienische Inspektion. Darauf wurde das Institut mit Umstellungen und Neuerungen überschüttet. Der neue Direktor vertrat den Standpunkt, um Schule und Heim zu retten, dürften die Ordensschwester kein Opfer scheuen. Daher ordnete er an, dass ab Herbst 1924/25 in allen drei Klassen zugleich alle Lehrfächer in italienischer Unterrichtssprache vorgetragen werden mussten.

Wie es in der Schulchronik heißt, war diese Zeit eine der schwierigsten in der Geschichte der Schule. Neben den großen Geldnöten vieler Eltern kam noch eine staatliche Reform hinzu, die auch die Schule betraf. Laut Gesetz vom 22. April 1932 musste sie einen neuen Namen erhalten: Entweder "Scuola" oder "Corsi d'Avviamento al Lavoro". Man entschied sich für "Corsi".

1939 kam von Rom ein staatlicher Inspektor, der zwei Tage im Haus blieb, Diplome und Dokumente der Lehrpersonen untersuchte und neue Vorschriften und Anweisungen gab. Die erste und zweite Klasse wurden staatlich anerkannt, aber die dritte nicht. Die Schule erhielt daher wieder einen neuen Namen: "Corsi Biennali d'Avviamento Industriale Femminile riconosciuti legalmente, associati all'ENIM Roma". Dann brach der Zweite Weltkrieg aus, doch die Schwestern unterrichteten weiter bis Juni 1943.

Die Institutsschule nach 1945
Nach der deutschen Besatzung am 10. September 1943 war mit dem Schulbeginn abzuwarten. Am 31. Oktober teilte der Zonenlehrer Josef Wasserer den Ordensschwester persönlich mit, dass Schule und Institut geschlossen werden müssten.

Im Juni 1945 kam von der neuen Provinzschulbehörde der Auftrag, im Herbst auf jeden Fall das Institut wieder zu eröffnen. Trotz der schweren Kriegsschäden gelang es, mit 40 Schülerinnen das neue Schuljahr zu beginnen. Der Unterricht wurde wieder deutschsprachig geführt. Die Schule hatte zwar keinen Namen mehr, war aber Mitglied des "ENIM". 1949 ermunterte die damalige Schulamtsleiterin Sr. Pia – Direktorin seit 1933 –, auch für die dritte Klasse um das Öffentlichkeitsrecht anzusuchen. Nach drei Jahren, am 22. Mai 1953, erhielt die dritte Klasse das  Öffentlichkeitsrecht, d. h., an der eigenen Schule die Prüfung ablegen zu können.

Mit dem Öffentlichkeitsrecht erhielt die Schule wieder einen Namen: "Vorbildungsschule für Hauswirtschaft und Frauengewerbe". Vom Schuljahr 1951/52 bis 1962/63 wurde eine erste Klasse B geführt für Schülerinnen italienischer Muttersprache. Diese wurden in dem Jahr so in Deutsch gefördert, dass sie im zweiten und dritten Jahr mit den deutschsprachigen Schülerinnen Schritt halten und das Abschlussdiplom erhalten konnten. Insgesamt erlernten so 105 Mädchen die deutsche Sprache.

Die Mittelschule Herz-Jesu-Institut
1963 wurde mit Gesetz vom 31. Dezember 1962 für ganz Italien die neue Einheitsmittelschule ins Leben gerufen. Die verschiedenen Typen der staatlichen Vorbildungsschulen wurden abgeschafft bzw. in die neue Mittelschule umgewandelt und als Pflichtschule für alle italienischen Staatsbürger vorgeschrieben. Am 9. April 1963 wurde vom Schulamt eine Entscheidung der Schulleitung verlangt, entweder die eigene Klosterschule beizubehalten und das Öffentlichkeitsrecht verlieren oder die Mittelschule einführen und das Öffentlichkeitsrecht zu behalten und eine Entscheidung für die Mittelschule wurde getroffen.

Insgesamt besuchten 3.923 Mädchen die eigentliche Institutsschule.
1966 erwarben die ersten 16 Mädchen das Abschlussdiplom der gesetzlich anerkannten Mittelschule "Herz-Jesu-Institut". 1969 löste Sr. Maria Candida Benedikter Sr. Pia Lamprecht in der Direktion ab, ab 2002 leitet Sr. Maria Regina Rainer die Schule.

Die Gleichstellung – die Schule heute
Seit dem 1. September 2003 ist die Schule gleichgestellt. Das äußere sichtbare Kennzeichen ist, dass sie nicht mehr als eine reine Mädchenschule geführt wird. Im Herbst 2004 traten die ersten vier Buben in die bis dahin weibliche Schulgemeinschaft ein, dies war der Beginn der Koedukation.

Im Schuljahr 2011–2012 besuchten 119 Mädchen und 32 Knaben die Schule. Sie werden von 14 Lehrerinnen und drei Lehrern unterrichtet und von drei Erzieherinnen bei Studium und Freizeit betreut. Inzwischen haben 379 Schüler das Abschlussdiplom der gleichgestellten Mittelschule erhalten. Seit dem Jahr 1966 bis Juni 2011 haben insgesamt 1.497 Jugendliche das Abschlussdiplom der Mittelschule "Herz Jesu Institut" erworben. Mit Schulbeginn 2008/2009 konnte die neue "Maria-Hueber-Schule" bezogen werden, die am 23. Mai 2009 von dem emeritierten Diözesanbischof Karl Golser gesegnet wurde.

2020 verließen die letzten Tertiarschwestern das Haus, das nun neben der Mittelschule auch ein Seniorenwohnheim beherbergt.

Weblinks

Einzelnachweise

Internat in Italien
Mühlbach (Südtirol)
Schule in Südtirol
Mittelschule
Gegründet 1856
Herz Jesu
Privatschule in Italien

Herz-Jesu-Institut (Mühlbach)


فولوديمير (Володимир) هي مدينة في مقاطعة فولينسكا في أوكرانيا.

أعلام
 فاتسواف فالديمار ميشالسكي
 اغافانغل كريمسكي

معرض صور

مراجع

مدن تغيرت أسمائها في أوكرانيا
مواقع هولوكوست في أوكرانيا
مدن أوكرانيا
مدن ذات أهمية إقليمية في أوكرانيا
مدن في مقاطعة فولين
فلاديمير الأول

فولوديمير (مدينة أوكرانية)


Klaus Osterloh (* 29. Januar 1952 in Bremen) ist ein deutscher Jazztrompeter, der auch als Solist der Alten Musik auf der Barocktrompete hervorgetreten ist.

Leben und Wirken
Osterloh wuchs in Duisburg auf und begann das Trompetespielen mit 9 Jahren. Während der klassischen Trompetenausbildung spielte er sowohl Kirchenmusik (erste Konzerte mit dem späteren Barocktrompeter Friedemann Immer) als auch Jazz in Schülerbands und in der Düsseldorfer Jazz-Szene, wo er anderem mit der Klaus Esser Big Band sowie der Düsseldorfer Atlanta Jazzband auftrat. Nach dem Musikstudium in Duisburg war er für einige Jahre als Pädagoge tätig und wirkte in dieser Zeit bei den Duisburger Sinfonikern und den Essener Philharmonikern mit. 1978 zog er nach Stuttgart, wo er Mitglied des Südfunk-Tanzorchester von Erwin Lehn wurde und daneben bei Bernd Rabe sowie in der Darktown Jazzband, bei Werner Lener und bei Peter Herbolzheimer aktiv war. Von 1983 bis 2012 war er Mitglied der WDR Big Band Köln.

Osterloh, der dem Hot Jazz verbunden ist, leitet die Atlanta Jazzband Köln, spielt in einem jazzhistorischen Projekt mit Frank Wunsch, dem High Society Jazz 4tet und seinem Hot Jazz-Trio, in dem er auch singt. Er unterrichtete mehrere Jahre am Jazz-Seminar der Hochschule für Musik und Tanz Köln und ist seit der Gründung Mitglied des Trompetenconsorts Friedemann Immer, das Barockmusik interpretiert. Er war an zahlreichen Einspielungen mit der WDR Big Band (darunter zwei Alben, die einen Grammy erhielten) beteiligt, aber auch an Tonträgern mit Büdi Siebert, Francis Coppieters, der Allotria Jazzband, Peter Herborn, Charly Antolini und vielen anderen Musikern.

In seinem Wohnort Köln-Dellbrück war er 1997 einer der Initiatoren des Festivals Dellbrücker Jazzmeile. Die Sängerin Dora Osterloh ist seine Tochter.

Werke (Auswahl)
 Klaus Osterloh, Angie-Suite für 3 (Natur)-Trompeten, Pauken und Orgel, Verlag Martin Schmid Blechbläsernoten
 Klaus Osterloh, Blooze für 3 (Natur)-Trompeten, Pauken und Orgel, Verlag Martin Schmid Blechbläsernoten
 Klaus Osterloh, Kölsche Nachtmusik für 3 (Natur)-Trompeten, Flügelhorn, 2 Trompeten, Bassposaune, Pauke und Orgel, Verlag Martin Schmid Blechbläsernoten

Diskographische Hinweise
 Düsseldorfer Atlanta Jazzband Jazz-Party
 Friedemann Immer Baroque In Blue - A Crossover Between Early Music & Jazz
 Atlanta Jazz Band Dream Boat (BLM)

Lexikalische Einträge
 Jürgen Wölfer: Jazz in Deutschland. Das Lexikon. Alle Musiker und Plattenfirmen von 1920 bis heute. Hannibal, Höfen 2008, ISBN 978-3-85445-274-4.

Weblinks

 Webpräsenz

Einzelnachweise

Jazz-Trompeter
Barocktrompeter
Komponist (Jazz)
Musiker (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1952
Mann

Klaus Osterloh


Los Weigeltisauridae son una familia extinta de reptiles avicéfalos que vivieron en los períodos Pérmico y Triásico. Eran animales árboreos, y medían típicamente 60 centímetros de largo. Estos reptiles podían planear desde lugares altos usando una serie de espinas óseas conectadas por una membrana de piel situadas a los costados, usándolos como alas.

Distribución
Los miembros conocidos de Coelurosauravidae han sido hallados en lo que ahora es Rusia, Madagascar, Alemania, Inglaterra, y Canadá.

Parientes de los celurosaurávidos

Dolabrosaurus
Drepanosaurus
Hypuronector
Longisquama
Megalancosaurus
?Protoavis
Vallesaurus

Véase también

Drepanosauridae

Referencias

Fósiles del Pérmico
Fósiles del Triásico
Avicephala

Weigeltisauridae


مسجد إبراهيم الإبراهيم، المعروف أيضا باسم مسجد الملك فهد بن عبد العزيز آل سعود أو جامع خادم الحرمين الشريفين، هو مسجد في الناحية الجنوبية من جبل طارق، في أوروبا. كان المبنى هدية من الملك فهد عاهل المملكة العربية السعودية، واستغرق عامين لبنائه بتكلفة تبلغ حوالي 5 ملايين جنيه استرليني. وقد تم افتتاحه رسميا يوم 8 أغسطس 1997.

مجمع المسجد يحتوي أيضا على المدرسة، مكتبة، وقاعة محاضرات. هذا هو دار العبادة الوحيدة في جبل طارق لخدمة المسلمين في هذا الإقليم، الذين يبلغ عددهم أكثر من 2،000؛ حوالي 4 ٪ من مجموع سكان جبل طارق.

انظر أيضًا
 مسجد مدريد المركزي

وصلات خارجية
 http://www.panoramio.com/photo/2023375

هوامش

تأسيسات سنة 1997 في جبل طارق
مساجد اكتملت في 1997
مساجد جبل طارق

مسجد إبراهيم الإبراهيم