Sebastian Mladen ()

Împrumutat de la AS Roma, a debutat ca senior la Chindia Târgoviște, în sezonul 2011-2012, echipă pentru care a jucat de 20 de ori, fără să reușească să înscrie vreodată. Sezonul 2012-2013 l-a regăsit în echipamentul echipei Viitorul Constanța, echipă pentru care a jucat tot de 20 de ori.

În sezonul 2013 - 2014, Roma l-a împrumutat la echipa portugheză Olhanense, având în tricoul acestei echipe 16 apariții. Din 2014 și până în prezent, jucătorul se află în continuare împrumutat, dar de această dată la echipa italiană F.C. Südtirol, ce evoluează în Lega Pro.

Pentru echipa națională a României a jucat de 14 ori și anume: pentru naționala România U17 - 3 meciuri; pentru România U19 - 6 meciuri; pentru naționala U21 -  meciuri.

În întreaga sa carieră, Sebastian Mladen, n-a reușit să marcheze vreodată într-un meci oficial, nici la echipele de club și nici la loturile naționale.

Sebastian Mladen este un produs al Școlii de Fotbal "Gică Popescu".

Pe site-ul de specialitate "Transfermarkt", jucatorul este cotat în prezent la 200.000 euro, vârful de cotă fiind atins în 2012, valorând la acea vreme 400.000 euro.

Note

Legături externe
Profil la RomanianSoccer.ro

Nașteri în 1991
Sportivi români în viață
Oameni din Calafat
Fundași
Fotbaliști români
Români expatriați în Italia
Români expatriați în Portugalia
Fotbaliști ai lui AS Roma
Fotbaliști ai FC Viitorul

Sebastian Mladen


සමහරවිට ඔත්මාන් වොක් ලෙසින් හැඳින්වෙන, තුවාන් හජි ඔත්මාන් බින් වොක් (8 ඔක්තොම්බර් 1924 – 17 අප්‍රේල් 2017),  යනු සිංගප්පූරුවියානු දේශපාලනඥයෙක් විය. වසර 14 ක් පුරා ඔහු  කැබිනට් මණ්ඩලයෙහි අමාත්‍යවරයෙක් විය. ඔක්තොම්බර 1963 සිට ජූනි 1977 දක්වා ඔහු සමාජ සේවා කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍යවරයා විය. සක්‍රීය දේශපාලනයෙන් විශ්‍රාම යෑමෙන් පසුව, ඉන්දුනීසියාව වෙත සිංගප්පූරුවෙහි තානාපතිවරයා ලෙසින්ද, සිංගප්පූරු සංචාරක මණ්ඩලයෙහි සහ   සෙන්තොසා ප්‍රවර්ධන සංස්ථාවෙහි අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩලයන්හිද ඔහු සේවය කළේය. සිංගප්පූරු ජාතිය ගොඩනැගීම වෙනුවෙන් ඔහුගේ දේශපාලනමය, ආර්ථික සහ සමාජයීය දායකත්වයන් වෙනුවෙන්, 1983 වසරෙහිදී ජනාධිපති දේවාන් නයිර් විසින්  නීල උත්තම පදක්කම (2වන පංතිය) ඔහු වෙත ප්‍රදානය කෙරිණි.

පසුබිම සහ අධ්‍යාපනය
1924 ඔක්තොම්බර් 8 දිනදී ඔත්මාන් වොක් උපත ලද්දේ එකල සිංගප්පූරු බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතයෙහිදීය. ඔහුගේ පියා, වොක් අහමඩ්, පාසැල් ගුරුවරයෙක් සහ විදුහල්පතිවරයෙක් විය.

දේශපාලන අභිවෘත්තිය

පීපල්ස් ඇක්ෂන් පක්ෂයෙහි (පීඒපී) සාමාජිකත්වය
බහු-වාර්ගිකත්වයක් පිළිබඳ ජාතික ප්‍රතිපත්තියක්  වෙත ඔහුගේ මතවාදය සහ පීඒපී පක්ෂය විසින් සාක්ෂාත් කිරීමට අදහස් කරගැනුමට නියමිත මතවාදය එකිනෙක පෙළ ගැසී ඇති බව දුටු ඔත්මාන්, 1954 වසරෙහිදී පීඒපී පක්ෂය පිහිටුවා දින කිහිපයකින් පසුව, එම දේශපාලන පක්ෂයට බැඳුණි.

සමාජ සේවා කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍යවරයා
1963 වසරෙහි මහා මැතිවරණයෙන් ජයග්‍රහණය කිරීමත් සමගම, සිංගප්පූරුවෙහි පළමුවන සමාජ සේවා කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍යවරයා බවට පත්වීමට ඔත්මාන් හට හැකිවූ අතර, කැබිනට් මණ්ඩලයෙහි සිටි එකම මැලේ වාර්ගික සාමාජිකයා විය.

"මැලේ වර්ගයට ද්‍රෝහියෙක්" වූ බවට චෝදනා ලැබීම
මැලේ වාර්ගික අනුග්‍රහය පතා සටන් කෙරුමට  ක්වාලා ලම්පූර් -පදනමැති එක්සත් මැලේ ජාතික සංවිධානය (යූඑම්එන්ඕ) විසින් එකල පොළඹවනු ලැබූ මැලේ ප්‍රජාව විසින්, පීඒපී පක්ෂයට බැඳීම සම්බන්ධයෙන්,  "මැලේ වර්ගයට ද්‍රෝහියෙක්" වූ ලෙසින් ඔත්මාන් හංවඩු ගැසුණී. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, 1959 මැතිවරණයෙහිදී පීඒපී අපේක්ෂකයෙක් වශයෙන්  කැම්පොං කම්බෑන්ගං ඡන්ද කොට්ඨාශය සඳහා තරග කරමින් සිටියදී පරාජයට පත් වීමට ඔත්මාන් හට සිදුවිය.

පුද්ගලික දිවිය
ඔත්මාන් වොක් හැදී වැඩුනේ නිහතමාන පවුල් පරිසරයක් තුලය.

2017 අප්‍රේල් 17 දිනදී, අයහපත් සෞඛ්‍ය තත්ත්වය නිසාවෙන්, දේශීය වේලාවෙන් ප.ව 12.21 ට සිංගප්පූරු මහා රෝහලෙහිදී ඔහු මිය ගියේය. පසු දිනයෙහි  චොවා චූ කං මුස්ලිම්  සුසානභූමියෙහිදී ඔහු මිහිදන් කෙරිණි.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 ඔත්මාන් වොක්  on ourstory.asia1.com.sg

1924 උපත්
2017 මරණ
සිංගප්පූරුවෙහි කැබිනට් මණ්ඩලයෙහි සාමාජිකයෝ
පීපල්ස් ඇක්ෂන් පක්ෂයෙහි දේශපාලනඥයෝ
සිංගප්පූරුවියානු  රාජ්‍යතාන්ත‍්‍රිකයෝ
ඉන්දුනීසියාව වෙත සිංගප්පූරුවෙහි තානාපතිවරු
සිංගප්පූරුවියානු මුස්ලිම්වරු
මැලේ සම්භවයක් සහිත සිංගප්පූරුවියානු ජනයා

ඔත්මාන් වොක්


Jão, de son vrai nom João Vitor Romania Balbino, né le  à Américo Brasiliense, est un chanteur brésilien.

Biographie

Les débuts

Alors qu'il était encore aux études, João Vitor aimait déjà chanter, notamment aux côtés de sa sœur, Isabela, dont la différence d'âge n'est que d'un an et huit mois. C'est elle qui est à l'origine de son nom de scène, préférant l'appeler simplement Jão. Alors qu'il étudie le marketing à l'Université de São Paulo, il rencontre dans cette métropole des personnes qui ont véritablement cru en ses capacités musicales. «À partir de là, j'ai commencé à chanter et à me considérer comme un chanteur et un musicien», explique-t-il. En 2016, il réalise lui-même plusieurs vidéos de covers mises ensuite sur Youtube, reprenant par exemple des chansons d'Anitta, Beyoncé, Ed Sheeran, Maiara & Maraisa, Adele ou encore Lana Del Rey. Ses reprises font mouche, lui permettant de commencer véritablement sa carrière.

Style musical
Jão a «toujours beaucoup aimé l'univers pop», tout en considérant que la pop «n'est pas seulement un genre mais une construction de beaucoup de choses». «J'ai admiré beaucoup de personnes qui faisaient partie de ce monde et mon son vient de là. Donc j'ai commencé à faire mes chansons à partir de la pop, en m'inspirant des personnes de cet univers». En 2018, il disait écouter beaucoup Dua Lipa, Simone & Simaria, The Weeknd, Drake ou encore Anavitória. De base, Jão joue surtout de trois instruments: le piano, la guitare et la flûte.

Vie privée

Albums
 2018 : Lobos
 2019 : Anti-Herói
 2021 : Pirata

Albums live
 2020 : Turnê Anti-Herói (Ao Vivo)

Singles
 2016 : Dança pra Mim
 2017 : Álcool
 2017 : Ressaca
 2018 : Imaturo
 2018 : Vou Morrer Sozinho
 2018 : Me Beija com Raiva
 2019 : Dilema
 2019 : Louquinho
 2019 : Enquanto Me Beija
 2019 : Essa Eu Fiz pro Nosso Amor
 2021 : Coringa
 2021 : Não Te Amo
 2021 : Fugitivos :)
 2022 : Idiota
 2022 : Sim

Notes et références

Liens externes

Chanteur brésilien du XXIe siècle
Compositeur brésilien
Chanteur de pop
Naissance en novembre 1994

Jão


Juan Alfaro Jiménez, španjolski teolog
Juan de Alfaro y Gámez, španjolski slikar
Juan Alfaro Iniesta, španjolski političar i građevinar
Juan Alfaro Ruiz, kostarikanska vojna osoba i zastupnik

Juan Alfaro


بنات نعش الكبرى: كوكبة الدب الأكبر، أو بنات نعش الكبرى
 بنات نعش الصغرى: كوكبة الدب الأصغر، أو بنات نعش الصغرى

بنات نعش (توضيح)


Sir Carl Albert Anderson (27 de fevereiro de 1951) é um advogado americano que serviu como o décimo terceiro cavaleiro supremo dos Cavaleiros de Colombo até sua aposentadoria em junho de 2021.

Anderson é o vice-presidente da sessão de Washington do Pontifício Instituto João Paulo II para Estudos sobre Matrimônio e Família. Ele atua como membro da diretoria da Basílica do Santuário Nacional da Imaculada Conceição. Anteriormente, atuou como membro do Conselho de Curadores da Universidade Católica da América e da National Catholic Educational Association.

Em 2021, foi distinguido com o Prémio Especial Totus Tuus por "promover a pessoa de S. João Paulo II e a implementação credível dos valores que proclama no âmbito internacional".

Ver também

Advogados dos Estados Unidos

Carl A. Anderson


වාෂ්ප ජනක යන්ත් නිසා බ්‍රිතාන්‍යයේ භූ දර්ශනය වෙනස් වුණි. ඒ  කාර්මීකරණය නිසා නගර පුළුල් වීමත්, තණබිම් පෞද්ගලිකරණය  හෝ කොටුකර ගැනීම හේතුවෙන්  ගම්බද ප්‍රදේශවල ජන හානිය එම ප්‍රධාන ප්‍රතිඵල දෙක වේ. මේ නිසා බොහෝ ගොවියෝ කර්මාන්ත ශාලාවල රැකියා කිරිමට නගර කරා ඇදී ආවෝය.
මේ හදිසි වෙනස් වීම, ප්‍රධාන වචන පහක තේරුම් වෙනස් වීම මඟින් පැහැදිලි වේ. ව්‍යාපාරය (වරෙක "නිර්මාණශීලිත්වය" යන අර්ථය ගත්) , ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය (ප්‍රගුණ කිරිමේ අරමුණ භාවිතා කළ "මොබ් රූල්" යන අර්ථය ගත්), පන්තිය (දැනට පවා සමාජ අභිමානය සමඟ භාවිතා වන ) , කලාව (වරෙක කෞශල්‍ය ලෙස හැඳින්වු), සංස්කෘතිය (වරෙක වගා කිරීම සඳහා පමණක් සිමා වු) එම මත පහ වේ.

නමුත් කම්කරුවන්ගේ දුබල තත්ත්වයන්, නව පන්ති ගැටුම්වලට, සොබාදහමේ දුෂණයට  නායකත්වය හා කාර්මිකරණය හේතු වු අතර, ශීඝ්‍රයෙන් නැගී ආ කවියන් සොබාදහමේ අලංකාරය හා වටිනාකම යළි අනාවරණය කර පෙන්වීය.එය කාර්මික යන්ත්‍ර මඟින් අසුන්දර වූ සොබාදහම යළි ගොඩනැගීමට ගත් එක් පියවරක් විය.

සොබාදහමේ උසස් බව හා ශිෂ්ටාචාරය පිළිබඳව ආශාව යන කරුණු පිළිබඳව ජෙන් ජැකියුස් රෝසියු දේශනා කළ අතර ඔහුගේ පණිවුඩය මුළුමනින්ම පාහේ යුරෝපීය කවීන්ගේ සිත් ගන්නට සමත් විණි.. ඒ අතර මුල් තැනක් ගත්තේ ලේක් කවියන් යන නමින් හඳුන්වන ලද, එංගලන්තයේ සිටි විලියම් වර්ඩ්ස්වර්ක් හා සැමුවෙල් ටේලර් කෝල්රිජ් යන අය ඇතුලත් කුඩා මිතුරු කැලකි. මෙම මුල්කාලීන රොමැන්ටික කවීන් නව ආත්ම පරික්ෂාවක් හා හැඟීම්බර බවක් එම යුගයට එක් කළහ. ඔවුන්ගේ නිගමනයන් එංගලන්ත සාහිත්‍යයේ පළමු රොමැන්ටික ප්‍රකාශය වු "පීස් ඔෆ් ද ලිරිකල් බැලඩ්ස්" මඟින් පැහැදිලි වේ. මෙම එකතුව සඳහා බොහෝ විට දායක වුයේ වර්ඩ්ස්වර්ක් වු නමුත් කෝර්ජ් හා ඔහු‍ගේ  සිත් ගන්නා සුළු " Rhyme of ancient marian " යන දීර්ඝ බැලඩ් කාව්‍යයටද සම්මාන හිමිවිය යුතුය.ඛේදවාචකයක් වු එම බැලඩ් කාව්‍ය‍යෙන් එක්තරා නාවිකයෙකු ඔහුගේ යාත්‍රාවේ නැගී ,මුදුදේ යාත්‍රා කරමින් සිටිය දී,මුහුණ පෑ  අධිස්වාභාවික සිදුවීම් විශාල ප්‍රමාණයක ගැනත් ඉන් මිදී ඔහු දිවි ගලවා ගත් ආකාරයත් පිළිබඳව ලියවුනකි.එම සිදුවීම් කෙරෙහි ඇල්බ‍ට්‍රෝස් නමැති පක්ෂියෙකුගේ විනාශකාරි ක්‍රියා කලාපය හේතු  වී තිබේ.තව දුරටත් ඔහු සමඟ යාත්‍රා කළ පිරිසගේ මරණය හා ඔහුගේ සඟයාගේ මරණය, ඒත් ඔහු  ඒවායෙන් මිදීමට අවස්ථිව ලද අයුරු හා ඔහු අවසානයේ දී ගැලවෙන ආකාරය ගැනද මෙහි සඳහන් වේ.

කෙසේ හෝ කෝල්රිජ් හා වර්ඩ්ස්වර්ත් රොමැන්ටීකරණය තේරුම් ගත්තේ  හාත්පසින්ම වෙනස් ආකාර දෙකකටයි. කෝලරිජ් අධිස්වභාවික නොහොත් " තාත්වික" (විද්‍යා ප්‍රබන්ධ චිත්‍රපටවල විශේෂ සැකසුම් මඟින් විය නොහැකි උපක්‍රම තාත්වික කර පෙන්වීම.) බව සොයාගන්නවාත් සමඟ, වර්ඩ්ස්වර්ත් පොළොවේ පය ගසා සිටින සත්‍ය මිනිස් චරිත (උදාහරණයක් ලෙස "ද ඉඩියොට් බෝයි") ඔහුගේ නිෂ්පාදන විශාල වශයෙන් හුවා දැක්වු‍වේය.  ඒ අතර ලේක් දිස්ත්‍රික්කයේ අලංකාරය තුළින් පාඨකයන්ගේ මන:කල්පිත කැලඹීමට විධි ක්‍රම සොයා ගත්තේය.
("ලයින්ස් කොම්පෝස්ඩ් අ ෆිවු මයිල්ස් අබාවු වින්ටර්න් ඇබී" හි ඇතුලත් ආකාරයට)

රොමැන්ටික් යුගයේ දෙවන පරම්පරාවට ලෝඩ් බයිරොන්, පර්සි බයිශ් ශෛලි, මේරි ශෙලි සහ ජොන් කිට්ස් අයත්ය. කෙසේ නමුත් බයිරෝන් 18 වන ශතවර්ෂයේ උපහාස රචකයන්ගේ ආභාශය ලබා සිටි අතර ඔවුන් තිදෙනා අතරින් ඔහු රොමැන්ටික වාදියෙක්ද වූවේය . ප්‍රසිද්ධ විවාහක කාන්තාවන් කිහිපදෙනෙකු සමඟ ඔහු පැවැත් වු ප්‍රේම සම්බන්ධතා ,උසස් සමාජ වල ඇති කුහකකම් වලට විරුද්ධව හඬක් නැගීමට ඔහු භාවිත කළ ක්‍රමයක් වූ අතර  එහෙත්  එය සල්ලාලකමකි. ශාරීරිකව දුර්වල වීම ඔහු ඔහුවම උපහාසයට ලක් කිරීමක් වැනීය. ඔහුගේ ප්‍රථම යුරෝපා චාරිකාව නම් කෘතියේ ප්‍රථම කාණ්ඩ දෙක ප්‍රතිඵල දායක විය. "චයිල්ඩ් හාර්ල්ඩ් පිල්ග්‍රිම්", තරුණ මිනිසෙකු යුරෝපයේදී මුහුණපෑමට සිදුවු ත්‍රාසජනක අත්දැකිම් පිළිබඳව ලියවුණ එය විහිළුවෙන් පිරි වීර කාව්‍යයක් වුවත් එය ලන්ඩනයේ සමාජ පසුබිමට දැඩි ලෙස පටහැණි විය. එසේ තිබියදී චයිල්ඩ් හාර්ලඩ් එංගලන්තයට යළි පැමිණිමේ සාර්ථකත්වය , "ද ගයිඔර්" හා "ද කොසේර්" යන කෘතීන්ගෙන එළි දැක්විණි.ඒ  සමඟම ඔහු, ඔහුගේ ඥාති සොයුරියක් වූ ඔගස්ටා ලී (1816) සමඟ පැවති ප්‍රේම සම්බන්ධයක් නිසා චෝදනාවට ලක්වුණි.පසුව ඔහුගේ ආරක්ෂාව පිණිස එංගලන්තයෙන් පිටවී යන ලෙස ඔහුට  බලපෑම් එල්ල විය. මෙහිදී ඔහු පර්සි බධශ් ශෙලී හා ඔහුගේ බිරිඳ මේරිශෙලී සමඟ එකතු වු අතර ඔවුන් රහස් දොස්තර ජෝන් පොලි‍ඩොරි සමඟ "ඉයර් විත්ඔවුට් සමර්" නිර්මාණ කාලයේදී (1816) එක්ව කටයුතු කළහ.

එය ඔහු විසින් රචිත කෙටි කථාවකි. "ද චැම්පයර්" හඳුන්වා දීම සඳහා පොලිඩෝරි හට සම්මන හිමිවිය යුතු අතර, මේරි ශෙලීගේ "ෆරැන්කන්ස්ටන්" කෘතියත්,ඔවුන් අතර තිබු තරඟයත් ,ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයට සිත්ගන්නා බවක් එක් කළේය. මේරිගේ මෙන්ම පර්සිගේ කෘතිවලට බේරොන්ගේ අදහස්වල බලපෑමක් ඇති බව පෙනේ. ඔහු පැරණි ප්‍රසිද්ධ වංශවක් පවුලකින් පැවත ආවෙකි. නිදහස් චින්තනය හා අදේවවාදය වැළදගන්නවාත් සමඟ ඔහු වැනි අය එංගලන්තයේ අපරාධකරුවන් බවට හංවඩු ගැසිණි.
ශෙලී, අදේව වාදය පිළිබඳව විවෘතව කියා සිටි නිසා ඔහුව විද්‍යාලයෙන් ඉවත් කරන ලදී. ඔහු දහසය හැවිරිදි හොරිට් සමග පැනයමින් සිටියේය. වෙස්බ්රූක් සමඟ විවාහ වී පසුව මේරි නිසා ඇයව අත්හරින ලදී. (පසුව හොරිට් තම ජිවිතය තනිවම ගොඩනගා ගත්තාය.) නිදහස් ආදරය හා අරාජකත්වය පිළිබඳ ඔහුගේ ආදර්ශ හොරිට් විසින් අනුගමනය නොකළාය.ඔහු සාහිත්‍යමය විවාදයකට දායක වීමට තරම් ප්‍රමාණවත් අධ්‍යාපනයක් ලද අයෙක් නොවීය. මේරි ඊට වඩා වෙනස් චරිතයකි. ඇය දාර්ශනිකයෙකු හා විප්ලවකාරයෙකු වු විලියම් ගොඩ්වින්ගේ දියණිය වුවාය.එබැවින් බොහෝ දුරට ඔහු හා සමාන බුද්ධිමත් බවක් ඇය සතු විය.මේනිසා  ඔහුගෙන් ලද ආදර්ශයද ඇයගේ කෘති වලට පාදක විය. මරණයට පත්වු ඇගේ මව වන "විනිචිකේශන් ඔෆ් ද රයිට්ස් ඔෆ් විවේන්" රචනා කළ‍මේරි යනු වෝල්ට්ස්ටොන්ක්‍රාෆ්ට්ගේ මත දරන්නා වුද තැනැත්තියක් විය.

"ඔව්ඩ් ටු ද ටෙස්ටේ වින්ඩ්" යනු පර්සි ශෙලින්ගේ එක් ප්‍රසිද්ධ රචනයකි. එසේ තිබියදි දෙවියන් පිළිබඳව තිබු විශ්වාසය දෘෂ්‍යමාන ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, ස්වභාවයේ පවතින දේවතාවුන්ගේ හඳුනාගැනීම නොහොත් සර්වදේවවාදයට ප්‍රණාමය දැක්වීම, මෙම කවියෙහි අන්තර්ගතය වේ.

මේරි ශෙලී ඉතිහාසයට එක් වුයේ ඇගේ කවි නිසා නොව, විද්‍යාත්මක ප්‍රබන්ධන කතාවලට පණ පෙවු බැවිනි. නවකථාව ලිවීම සඳහා පාදක වී ඇතැයි කියනු ලබන්නේ ලේක් ගෙන්වාහිදි පර්සි ශෙලි, ලෝඩ් බයිරොන් හා ජෝන් පොලිඩොරි යන අය කුණාටු සහිත රාත්‍රියක එකට සිටින විට‍පෙනුණු නපුරු සිහිනයකි. විවිධ මළ සිරුරු වලින් කොටස් සොරකම් කර නව මනුෂ්‍ය ශරීරයක් නිර්මාණය කිරීම ඇගේ අදහස වු අතර, විද්‍යුතය භාවිතා කර එය සජීවිකරණය කිරීම, සමහරවිට ඇලෙක්සැඩ්‍රෝ වෝල්ටාගේ නව සොයා ගැනිම් හා ලුගී ගැල්වානිගේ මළ ගෙම්බන් යොදාගෙන කළ පරික්ෂණ වල ආභාශය නිසා හටගත් සිතුවිල්ලක් විය හැකිය. ෆ්‍රෑන්කස්ටන්ගේ ඇඟ කිලිපොළා යන කතාන්දරය, නවීන අවයව බද්ධකිරීම හෝ පටක රෝපනය පිළිබඳව අදහස් ලබාදෙයි.එමගින් අද කාලයේ වෛද්‍ය විද්‍යාවෙන් ලැබු සදාචාර සම්පන්න ප්‍රතිඵල පිළිබඳව සිහි කරවයි. නමුත් ෆ්‍රෑන්කන්ස්ටන්ගේ සත්වයා ඇදහිය නොහැකි ලෙස ආදරවන්තයෙක් ද විය. නමුත් "ද වොංස්ටර්" යනු බුද්ධිමත්, කරුණාවන්ත, ආදරණිය චරිතයක් වුවත්, ඔහුගේ අවලස්සන හා විරූපි බවද නිසා හැම කෙනෙක්ම ඔහුව මග හැරිමට උත්සාහ කළහ. ඒ නිසා ඇතිවු ඊර්ෂ්‍යාවත්,බලාපොරොත්තු සුන්වු තත්වයත් නිසා ඔහු නිර්මාණය කළ පුද්ගලයන්ට විරුද්ධව ක්‍රියාකිරීමට පටන් ගත්තේය. ජොන් කිට්ස්, බයිරොන් හා ශෙලීගේ අධි විප්ලවකාරී ආදර්ශ අනුගමනය නොකළද  ශෙලී තරමටම ඔහුත් සර්ව දේව වාදය ඇදහීය. එල්ගින් මාබල්ස් ලෙස හඳුන්වන ලෝඩ් එල්ගින් විසින් ග්‍රීසියේ සිට එංගලන්තයට ගෙනා පාත්තොන්හි පෞරාණික පාෂාණවලට කිට්ස් මහත්සේ ඇළුම් කළේය. ඔහු පෞරාණික ග්‍රීසියෙහි වු නිදහස් අලංකාරය, සම්ප්‍රදායික කලාවෙන් යුක්ත තරුණ පෙම් යුවල් සැමරුවේය. කීට්ස් තුළ කලාව කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් පැවතිණි.විශේෂයෙන් "බඩ් ඔන් අ ග්‍රීසියන් අර්න්" කෙරෙහි වු අවධානය රොමැන්ටික්වාදයට මදක් අලුත් වුණි. එයින් වොල්ටර් පිටර් තුළත්, පසුව ඔස්කා වයිඩ් තුළත්  ස්වාධීන සෞන්දර්යයේ නියම වටිනාකම පිළිබඳ පැවති විශ්වාසය තහවුරු කළේය.

එම යුගයේ සිට ප්‍රසිද්ධම නවකථා රචකයා සර් වෝලටර් ස්කොට් වූවේය.ඔහු යුරෝපයේ සිටි චිත්‍රකරුවන්, රචකයන් හා නිර්මාණකරුවන්ගෙන් සැදි පරම්පරාව මහා ඓතිහාසික ආදරණීය බවකින් පොළඹවන ලදී. අවසානයේ ජෝන් ඔස්ටන් විසින් ඉඩම් හිමි උදවියගේ ජීවිත පිළිබඳව නවකතා ලියු අතර, කාන්තාවන්ගේ අදහස්, ප්‍රායෝගික සමාජ තත්ත්වය, විශේෂ‍යෙන්ම විවාහය හා මුදල් පිළිබඳව, අකමැත්තෙන් වුවද අවධානය යොමු කර ඇත.

කවියෙකු, චිත්‍ර අදින්නෙකු හා මුද්‍රණකරුවෙකු වු විලියම් බ්ලේක්, ඉංග්‍රීසි රොමැන්ටික්කරණයට ඇතුලත් වුවත් ඔහුගේ කාල්පනික කෘතින් මෙහි සාකච්ඡා කළ කෘතින්ට වඩා බෙහෙවින් වෙනස්ය.

සාහිත්‍යය

රොමැන්ටික්වාදය


J.C.J. van Speijk fyrtårnet er et fyrtårn ved kysten til Nordsøen i nærheden af Egmond aan Zee i Bergen Kommune, Noord Holland, i Nederlandene. Fyrtårnets fundament, der er udformet som en grav, er det officielle hollandske monument for Jan van Speyk, der er en hollandsk helt.

Det oprørske hav omkring Egmond gjorde det i 1833 nødvendigt at opføre to fyrtårne. Lyset fra fyrtårnene har forskellig farve, alt efter hvor det peger hen. Når fyrtårnet lyser mod nord er lyset rødt, for at advare søfarerne om det farlige lavvande der er ved kysten, nord for Egmond. Så snart skibe bevæger sig ud af den farlige zone ved kysten, vil de se lyset som hvidt igen. Det sydlige tårn ved Torensduin blev taget ud af brug i 1891, og blev revet ned i 1915. Det nordlige tårn står stadig, og er i dag et erklæret Rijksmonument (en officielt hollandsk betegnelse for et nationalt kulturhistorisk monument).

Fyrtårnet er åbent for offentligheden i sommermånederne juli og august.

Van Speijkmonumentet

Fyrtårnet blev i 1834 udvalgt som nationalt monument, og fik navnet J.C.J. van Speijkmonumentet, til ære for den hollandske søhelt. Oprindeligt var det hensigten at opføre et nyt tårn i forbindelse med udnævnelsen af monumentet, men eftersom det ikke var muligt at rejse midlerne til dette, gennemgik det eksisterende fyrtårn blot en ombygning. Monumentet blev tegnet af Jan David Zocher og bygget af J. Bos i kvadersten.

Efter opførslen af Nordsø kanalen med de to fyrtårne ved dets udmunding, blev van Speijk fyrtårnet udstyret med røde vinduer, for at undgå forvirring. I 1891 blev det udstyret med roterende lys, hvilket også var det samme år det sydlige tårn blev taget ud af brug.

I 1984, på 150 års jubilæet for opførslen af fyrtårnet og monumentet, blev en bog om monumentet udgivet, af Museum van Egmond, der er det lokale museum.

Tidslinje
 1823: Det besluttes at bygge fyrtårnene
 1833: Byggefasen påbegyndes
 1834: Byggefasen afsluttes, en opsynsmand udpeges, fyrtårnet tændes
 1838: Kongeligt dekret udskrives om istandsættelse af fyrtårnene
 1841: Fyrtårnets istandsættelse afsluttes
 1879: Fyrtårnet tages midlertidigt ud af brug (15. februar til 15. marts)
 1891: Roterende lys installeres, sydtårnet tages ud af brug
 1915: Sydtårnet rives ned
 1922: Elektrisk lys installeres, fyrtårnet renoveres
 1936: Karakteriseringen af fyrtårnet ændres til Iso 10s
 1967: Fyrtårnet erklæres som Rijksmonument

Moderne brug
Med indførslen af brugen af satellit i kystvagten i Nederlandene i 1980 blev mange fyrtårne i Nederlandene taget ud af drift. I Egmond blev opgaverne den lokale kystvagt i byen havde, overført til en centralt placeret national kystvagt. Efter omorganiseringen af trafikcentrene i Den Helder og Ilmuiden kunne radar dække hele den nordlige kyst i Noord Holland, hvorfor visuelle hjælpemidler som fyrtårne ikke længere var nødvendige. Bert de Boer, som var blevet ansat som fyrtårnets opsynsmand i 1978 forblev dog fortsat ansat indtil 1990, hvorefter fyrtårnet fortsat har været aktivt, men ikke bemandet.

Tårnet bruges stadig som et lokalt vartegn. Skibe bruger også tårnet til at kontrollere og justere deres lokaliseringsudstyr. Fyrtårnet bruges også til træning i redningsoperation af den hollandske kystvagt, ligesom webcams i fyrtårnet bruges til at holde øje med Nordsted.

Webcam
Det er muligt at følge fyrtårnet direkte via internettet. Fyrtårnet har fem webcams, som holder øje med kyststrækningen, installeret. Man kan få adgang til disse webcams gennem byens lokale hjemmeside på visitegmond.nl.

Billeder

Se også
 Fyr (navigation) for mere viden om fyrtårne.
 Fyrtårne i Nederlandene

Fyrtårne i Nederlandene
Rijksmonumenter

J.C.J. van Speijk fyrtårnet


Freiherr Alexander Gustav Otto Robert von Reitzenstein (* 28. August 1821 in Ehrenbreitstein; † 6. Juni 1902 in Recklinghausen) war Jurist und preußischer Landrat des Kreises Recklinghausen.

Leben
Robert von Reitzenstein entstammte der Linie Blankenberg-Sparrenberg der Familie Reitzenstein. Er war Sohn des preußischen Oberst Ludwig von Reitzenstein. Sein Vater starb am 8. März 1868 in Wesel. Nach dem Schulbesuch in Koblenz und Wesel studierte er in Bonn und Berlin Rechtswissenschaften. 1841 wurde er in Bonn Mitglied des Corps Palatia. Anschließend war er als Referendar tätig. 1848 vertrat Reitzenstein den erkrankten Landrat von Recklinghausen, Friedrich Carl Devens. 1849 wurde er kommissarischer Landrat und 1850 schließlich zum Landrat ernannt. Am 2. September 1882 wurde ihm der Charakter als Geheimer Regierungsrat verliehen. 1893 schied er nach 45-jähriger Tätigkeit aus seinem Amt.

Robert von Reitzenstein war seit 1855 mit Maria Susanna Lobeck (* 30. Oktober 1819; † 17. Dezember 1895) verheiratet. Sie war die Tochter des Stadtverordnetenvorstehers August Lobeck und der Josepha Kindermann. Für die Zeit ungewöhnlich war, dass er als Protestant eine katholische Frau heiratete.

Ehrungen
 1869: Roter Adlerorden III. Klasse
 1872: Kronenorden IV. Klasse
 1893: Kronenorden II. Klasse
 1892: Ehrenbürger der Stadt Recklinghausen
 1913 wurde am Herzogswall in Recklinghausen ein Gedenkstein aufgestellt.
 Die Reitzensteinstraße in Recklinghausen ist nach ihm benannt.

Literatur
 Christian Schneider, Joseph Wiedenhöfer: Der Kreis Recklinghausen 1850–1910. Zur Erinnerung an den Landrat Freiherrn von Reitzenstein. Kommissionsverlag von Heinrich Schöningh, Münster 1911.

Weblinks
 Arbeitskreis vestischer Geschichts- und Heimatvereine e.V. - Landräte

Siehe auch
Liste der Landräte des Kreises Recklinghausen

Einzelnachweise

Landrat (Kreis Recklinghausen)
Jurist in der Kommunalverwaltung
Träger des Roten Adlerordens 3. Klasse
Ehrenbürger von Recklinghausen
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Robert
Freiherr
Deutscher
Geboren 1821
Gestorben 1902
Mann

Robert von Reitzenstein


Die 2. Handball-Bundesliga 2012/13 war die zweite der eingleisigen Spielzeiten und die insgesamt 33. Spielzeit der zweithöchsten deutschen Spielklasse im Handball der Männer in der Geschichte der 2. Bundesliga. 20 Mannschaften spielten um den Aufstieg in die höchste deutsche Spielklasse. Die Saison begann am 1. September 2012 und endete mit dem letzten Spieltag am 8. Juni 2013.

Aufsteiger aus der 3. Liga 2011/12 waren die SG Leutershausen, der EHV Aue, der SV Henstedt-Ulzburg und der TuS Ferndorf. Absteiger aus der Handball-Bundesliga 2011/12 waren der Bergische HC, der TV Hüttenberg und Eintracht Hildesheim.

Modus
20 Mannschaften spielten im Modus "Jeder gegen Jeden" mit je einem Heim- und Auswärtsspiel. Die drei Erstplatzierten stiegen in die Handball-Bundesliga 2013/14 auf. Bei Punktgleichheit entschied die bessere Tordifferenz.

Der SV Post Schwerin meldete am 20. September 2012 Insolvenz an und stand damit als erster Absteiger fest. Die Mannschaft wurde am 22. Oktober endgültig aus dem Spielbetrieb zurückgezogen und alle bis zu diesem Zeitpunkt gespielten Spiele aus der Wertung genommen. Da bis zum Fristablauf am 30. April 2013 nur drei Drittligisten einen Lizenzantrag für die folgende Saison gestellt hatten, reduzierte sich die Zahl der Abstiegsplätze auf zwei.

Statistiken

Tabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse der Spiele dieser Saison dar.Die Heimmannschaft ist in der linken Spalte, die Gastmannschaft in der oberen Zeile aufgelistet.
Stand: 6. Mai 2013

* Der SV Post Schwerin meldete am 20. September 2012 Insolvenz an und stand damit als erster Absteiger fest. Die Mannschaft wurde am 22. Oktober endgültig aus dem Spielbetrieb zurückgezogen und alle bis zu diesem Zeitpunkt gespielten Spiele aus der Wertung genommen.

Torschützenliste
Die Torschützenliste zeigt die drei besten Torschützen in der 2. Handball-Bundesliga 2012/13.

Bester 7-m-Werfer
Die Tabelle zeigt die drei besten 7-m-Werfer der 2. Handball-Bundesliga 2012/13.

Siehe auch
 2. Handball-Bundesliga
 Handball-Bundesliga 2012/13
 3. Liga 2012/13
 DHB-Pokal 2012/13

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Internetpräsenz der Handball-Bundesliga
 Tabelle der 2. Liga 2012/13 beim Handball-Ergebnisdienst SIS
 2. Bundesliga Männer 2012/13

Handballsaison 2012/13
2012

2. Handball-Bundesliga 2012/13


Phoebe Paterson Pine, née le  à Cheltenham, est une archère handisport britannique. Elle est sacrée championne paralympique lors des Jeux de 2020.

Biographie
Paterson Pine est née avec une spina bifida. Ancienne nageuse, elle débute le tir à l'arc lors de vacances familiales à Center Parcs lors des Jeux olympiques d'été de 2012. Elle fait ses études à l'Université de Worcester.

Pour ses premiers Jeux en 2021 à Tokyo, elle remporte la médaille d'or dans l'épreuve libre en arc à poulies féminin en battant la numéro mondiale, sa compatriote Jessica Stretton.

Palmarès
Jeux paralympiques

  médaille d'or à l'épreuve individuelle catégorie arc à poulies aux Jeux paralympiques d'été de 2020 à  Tokyo

Références

Archère handisport britannique
Championne paralympique de tir à l'arc
Championne paralympique britannique
Archère aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en décembre 1997
Naissance à Cheltenham

Phoebe Paterson Pine


El virrey de Kush o Príncipe de Kush (Nubia), que llevaba los títulos de Hijo del rey en Kush y Guardián de las Tierras de Oro del Señor de las Dos Tierras, era uno de los funcionarios más importantes en la administración real de Egipto durante el Imperio Nuevo y la primera mitad del tercer periodo intermedio y el tercer cargo en importancia tras el de los chatys del Bajo y Alto Egipto, que dependía directamente del faraón. El cargo aparece con la anexión de esta región por los faraones de la dinastía XVIII. Durante el tercer periodo intermedio es discutible si el cargo implicaba una función era real o sólo se concedía como título honorífico.

A veces era un miembro de la familia real quien detentaba esta posición, similar a la de gobernador de una provincia, que estaba estrechamente vinculada con el ejército que controlaba esta región, escenario de frecuentes rebeliones y de las posteriores expediciones de castigo, y cuya misión era asegurar las rutas comerciales y el acceso a las minas de oro de la región, las dos fuentes económicas del imperio egipcio en ese momento.

El virrey tenía su sede en Aniba, en la Baja Nubia. La zona bajo su gobierno incluía toda la Nubia conquistada (hasta la cuarta catarata del Nilo), y también zonas del sur de Egipto. La mayoría de virreyes del Imperio nuevo tienen sus tumbas en la necrópolis de Tebas.

Egipto extendió luego su influencia más allá de la cuarta catarata, y en esas zonas fue descartado dicho sistema de gobierno. Fuera de Kush, en otras partes del imperio bajo control egipcio, la administración faraónica simplemente promovía a los reyes locales en una especie de protectorado, aunque el virrey de Kush mantenía el título de Cabeza de los países extranjeros del sur.

Con la inestabilidad política, los virreyes se independizaron creando un reino con capital en Napata, origen de la dinastía XXV, los llamados faraones negros o faraones kushitas. En 747 a. C. Alara conquistó territorio egipcio hasta la tercera catarata, y Pianjy llegó hasta el Bajo Egipto.

Véase también
 Anexo:Virreyes de Kush
 Kerma
 Dinastía XXV

Notas

Bibliografía
 Donald B. Redford (2006): From Slave to Pharaoh: The Black Experience of Ancient Egypt, capítulo 6. Ed. JHU Press, ISBN 0801885442.
 Labib Habachi (1980): Lexikon der Ägyptologie. volumen 3: Horhekenu – Megeb. Ed. Harrassowitz, ISBN 3-447-02100-4.
 Anneke Bart: The Viceroy of Kush (en inglés, acceso el 23 de noviembre de 2011)
 Virrey de Kush (en inglés, acceso el 23 de noviembre de 2011)

Títulos
Antiguas ocupaciones

Virrey de Kush


Kćeri Bilitis /bɪlitɪs/, koji se nazivaju DOB ili kćeri, bila je prva lezbijska organizacija za građanska i politička prava u SAD-u. Organizacija, osnovana u San Franciscu 1955. godine, zamišljena je kao društvena alternativa lezbijskim barovima koji su bili izloženi racijama i policijskom uznemiravanju. Kako je DOB stjecao članove, fokus im se preusmjerio na pružanje podrške ženama koje su se bojale izaći iz ormara. DOB ih je educirao o njihovim pravima i o povijesti homoseksualnosti. Povjesničarka Lillian Faderman izjavila je: "Sama njegova uspostava usred lova na vještice i policijskog uznemiravanja bila je čin hrabrosti, jer su se članovi uvijek morali bojati da će biti napadnuti, ne zbog onoga što su učinili, već samo zbog toga što su bili." Kćeri Bilitisa izdržale su 14 godina, postajući obrazovni izvor za lezbijke, homoseksualce, istraživače i stručnjake za mentalno zdravlje.

Pozadina
Nakon Drugog svjetskog rata, antikomunistički osjećaji brzo su se povezali s osobnim tajnama ljudi koji su radili za američku vladu. Kongres je počeo zahtijevati registraciju članova "subverzivnih skupina". Godine 1950., State Department je proglasio homoseksualce sigurnosnim rizicima (zbog ranjivosti na ucjene), a uslijedilo je niz represivnih djela koja su uključivala otpuštanje federalnih, državnih i lokalnih vlasti za koje se sumnja da su homoseksualni; političìki motivirane policijske racije na gay barove diljem SAD-a i Kanade; čak i donošenje zakona koji zabranjuju presvlačenje (cross dressing) muškaraca i žena.

Povijest
Godine 1955., djevojke Del Martin i Phyllis Lyon bili su zajedno kao ljubavni par tri godine kad su se požalili homoseksualnom muškom paru da ne poznaju nijednu lezbijku. Gay par upoznao je Martina i Lyona s drugim lezbijskim parom, od kojih je jedna predložila da stvore društveni klub. U listopadu 1955. godine osam žena - četiri para - sastalo se u San Franciscu kako bi jedna drugoj pružile društveni život. Jedan od prioriteta bio im je mjesto za ples, jer je ples s istim spolom na javnom mjestu bio ilegalan. Martin i Lyon prisjetili su se kasnije: "Ženama je bila potrebna privatnost ... ne samo od budnog oka policije, već i iz zjapećih turista u barovima te iz znatiželjnih roditelja i obitelji." Iako nisu bili sigurni što točno raditi s grupom, počeli su se redovito sastajati, shvatili su da ih treba organizirati i brzo su izabrali Martina za predsjednika. Od početka su se jasno fokusirale na to da druge žene educiraju o lezbijkama i smanje njihovo gnušanje prema sebi.

Imenovanje
Ime novootkrivenog kluba izabrano je na njegovom drugom sastanku. Bilitis je lik iz djela Pjesme Bilitis iz 1894. godine francuskog pjesnika Pierrea Louÿa. U tom djelu, Bilitis je živjela na otoku Lezbos uz Sappho. Ime je odabrano zbog svoje nejasnoće; čak ni Martin i Lyon nisu znali što to znači. "Kćeri" su trebale pobuditi povezanost s drugim američkim društvenim udruženjima kao što su Kćeri američke revolucije. Rani članovi DOB-a smatrali su da moraju slijediti dva oprečna pristupa: pokušaj zapošljavanja zainteresiranih potencijalnih članova i tajnost. Martin i Lyon opravdali su ime, napisavši kasnije, "Kad bi nas netko pitao, uvijek bismo mogli reći da pripadamo pjesničkom klubu." Također su dizajnirali pribadaču za nošenje kako bi se mogli poistovjetiti s drugima, odabrali su klupske boje i glasali za krilaticu "Qui vive", a francuski za "na oprezu". Organizacija je podnijela povelju o statusu neprofitne organizacije 1957. godine, napisavši tako nejasan opis, sjećala se Phyllis Lyon, "to bi mogla biti povelja za klub uzgajivača mačaka".

Misija
U roku od godine dana od stvaranja, većina od prvotnih osam sudionika više nije bilo dio skupine, ali njihov je broj narastao na 16 i odlučili su da žele biti više nego samo društvena alternativa barovima. Povjesničarka Marcia Gallo piše "Prepoznale su da mnoge žene osjećaju sram zbog svojih seksualnih želja i bojale su se da ih priznaju. Znali su da ... bez podrške za razvijanje samopouzdanja potrebnog za zagovaranje nečijih prava, lezbijkama neće biti moguće nikakve društvene promjene."

Do 1959. postojala su podružnice DOB-a u New Yorku, Los Angelesu, Chicagu i Rhode Islandu, zajedno s izvornom podružnicom u San Franciscu. Po dolasku na sastanak, prisutne bi dočekali na vratima. U gesti dobre vjere, pozdravljač bi rekao: "Ja sam ---. Tko si ti? Ne morate mi dati svoje pravo ime i prezime, čak ni svoje pravo ime."

Ubrzo nakon formiranja, DOB je napisao izjavu o misiji koja se bavila najznačajnijim problemom s kojim su se Martin i Lyon suočili u paru: potpunim nedostatkom informacija o ženskoj homoseksualnosti u onome što je povjesničar Martin Meeker nazvao "najtemeljnijim putovanjem lezbijke." Kad je klub shvatio da ne smiju oglašavati svoje sastanke u lokalnim novinama, Lyon i Martin, koji su oboje imali novinarsko iskustvo, počeli su tiskati bilten koji će distribuirati onoliko žena koliko je grupa znala. U listopadu 1956. godine nastao je The Ladder, prva nacionalno distribuirana lezbijska publikacija u SAD-u i jedna od prvih koja je objavila statistiku o lezbijkama, kada su ankete slale svojim čitateljima 1958. i 1964. godine. Martin je bila prvi predsjednik, a Lyon je postala urednik časopisa.

DOB se reklamirao kao "Ženska organizacija u svrhu promicanja integracije homoseksualaca u društvo". Izjava je bila sastavljena od četiri dijela koja su dala prioritet svrsi organizacije, a tiskana je na unutarnjoj strani naslovnice svakog broja Ljestvi do 1970:

 Obrazovanje različitih ... kako bi im se omogućilo da razumijubsebe i prilagodi se društvu ... to se postiže uspostavljanjem ... knjižnice ... na temu seksualno devijantne teme; sponzoriranjem javnih rasprava ... koje će voditi vodeći članovi pravne psihijatrijske, vjerske i drugih profesija; zagovarajući način ponašanja i odijevanja prihvatljiv za društvo.
 Obrazovanje javnosti ... što dovodi do konačnog sloma pogrešnih tabua i predrasuda. . .
 Sudjelovanje u istraživačkim projektima uredno ovlaštenih i odgovornih psihologa, sociologa i drugih takvih stručnjaka usmjerenih na daljnje poznavanje homoseksualca.
 Istraga kaznenog zakona koji se odnosi na homoseksualca, prijedlog promjena ... i promicanje tih promjena kroz zakonski postupak u državnim zakonodavstvima.

Predsjednica njujorške podružnice Barbara Gittings primijetila je da je riječ "variant" korištena umjesto "lezbijka" u izjavi o misiji, jer je "lezbijka" bila riječ koja je imala vrlo negativnu konotaciju 1956. godine.

Metode
Rani pokret za prava homoseksualaca, koji se tada zvao Homofilski pokret, bio je usredotočen oko Društva Mattachine, osnovanog 1950. Iako je Društvo Mattachine započelo kao provokativna organizacija s korijenima u komunističkom aktivizmu svojih osnivača, vodstvo Mattachinea smatralo je da je razboritije i produktivnije uvjeriti heteroseksualno društvo u cjelini da se homoseksualci ne razlikuju od njih samih, nego da agitiraju za promjenama. Promijenili su taktiku 1953. Kćeri Bilitis slijedile su ovaj model potičući njegove članove da se što više asimiliraju u prevladavajuću heteroseksualnu kulturu.

To se odrazilo na tekuću raspravu o ispravnosti butch i femme odijevanja i igranja uloga među njezinim članovima. Već 1955. godine postavljeno je pravilo da žene koje su prisustvovale sastancima, ako nose hlače, trebaju nositi ženske hlače. Međutim, mnoge se žene sjećaju da je to pravilo koje se nije pratilo jer su polaznici mnogih sastanaka nosili traperice, a jedine traperice dostupne u 1950-ima bile su muške. Barbara Gittings prisjetila se godina kasnije slučaja kada su, pripremajući se za nacionalnu konvenciju, članovi DOB-a nagovarali ženu koja je cijeli život nosila mušku odjeću "da se ogrne na što 'ženskiji' način. . Svi su se tome obradovali kao da je ostvarena neka velika pobjeda. . Danas bismo bili užasnuti svakim tko je smatrao da je takva vrsta evangelizacije imala legitimnu svrhu."

Kćeri Bilitis korištene su kao političko topovsko meso u utrci za gradonačelnika 1959. u San Franciscu. Russell Wolden, izazivajući tadašnjeg Georgea Christophera, distribuirao je informacije implicirajući da Christopher čini grad sigurnim za "seksualne devijante". Wolden je bio odgovoran za materijale koji su glasili: "Vi roditelji kćeri – nemojte samozadovoljno sjediti osjećajući da je, samo zato što u vašoj obitelji nema dječaka, sve u redu. . Da biste vas prosvijetlili u vezi s postojanjem lezbijske organizacije sastavljene od homoseksualnih žena, upoznajte se s imenom Kćeri Bilitisa." Postojale su samo dvije kopije popisa pretplata na Ljestve, s ciljem da se obeshrabri dolazak popisa u ruke bilo koga tko bi ga mogao upotrijebiti protiv pretplatnika. Čelnici DOB-a premjestili su popis iz sjedišta i kasnije saznali da je policija San Francisca pretražila ured nakon toga. Čak je i FBI bio dovoljno znatiželjan da prisustvuje sastancima kako bi izvijestio 1959. "Svrha DOB-a je educirati javnost da prihvati lezbijke u društvo."

Nacionalne konvencije
Godine 1960. DOB je održao svoj prvi kongres u San Franciscu; bio je toliko uspješan da su ga održavali svake dvije godine do 1968. godine. Priopćenja za tisak u kojima je najavljena konvencija poslana su lokalnom radiju i novinama, što je San Francisco Chronicle navelo da usmjeri udarac na Russell Wolden i objavi konvenciju kad je Herb Caen napisao: "Russ Wolden, ako nitko drugi, bit će zainteresiran da sazna da će Kćeri Bilitis održati ovdje svoj nacionalni skup 27. i 30. svibnja. Oni su ženske kolege iz društva Mattachine - a jedan od glavnih dijelova konvencije bit će obraćanje Attyja. Morris Lowenthal naslovio je: 'Gay bar na sudovima.' O brate. Mislim na sestru. Kad malo bolje razmislim, ne znam na što mislim..." Izraz je ponovljen u ožujku u izdanju Ljestve.

Dvjesto žena prisustvovalo je konferenciji, kao i policija San Francisca, koja je došla provjeriti nosi li netko od članova DOB-a mušku odjeću. Del Martin ih je doveo unutra da vidi sve žene koje nose haljine, čarape i štikle. Prisutni su slušali govornike, uključujući raspravu između dva odvjetnika o zakonitosti i moralu homoseksualnih barova, izlaganje Američke unije za građanske slobode i episkopskog svećenika koji je "služio prokletstvo desertom", dok je nastavio. "tirada" koja podsjeća publiku da su bili grešnici, a koju su pristojno slušali. DOB je također dodijelio nagrade muškarcima koji su im bili saveznici, a koje su nazivali "Sinovi Bilitisa", ili SOB-ovima, uključujući njihovog odvjetnika, fotografa i članove društva Mattachine koji su im pomagali u konvenciji.

Nacionalna konvencija održana 1962. godine također je bila zapažena, ovog puta zato što je popraćena na televiziji. Emisija Povjerljiva datoteka na stanici KTTV pokrivala je konvenciju DOB-a iz 1962. godine i emitirana nakon što je povjerljiva datoteka postala nacionalna sindicirana; ovo je vjerojatno bilo prvo američko nacionalno emitiranje koje je posebno pokrivalo lezbijstvo.

Promjena smjera
Godine 1960. pojavila su se pisma čitatelja u Ljestvama koja su izražavala ogorčenje s naglaskom na konformizam u DOB-u. Sedamdesetih su Del Martin i Phyllis Lyon odražavali da su prema suvremenim standardima rani ideali DOB-a za integraciju i prilagodbu lezbijke u društvo zastarjeli, ali sjećali su se da su 1950-ih i ranih 1960-ih mnogi homoseksualci i lezbijke smatrali da su ideali nedostižni, a ovaj pristup radikalan. DOB nikada nije imao broj članova usporediv s brojem Mattachine Society. Iako su neki možda ideale DOB-a smatrali nerealnima, neki su ih smatrali i previše blagima.

Godine 1961. najveća racija na gay bar u San Franciscu rezultirala je uhićenjem 100 ljudi, a policija je prisilila žene uhićene u drugom prepadu u Chicagu da se skinu kako bi dokazale da ne nose muško donje rublje, dovodeći poziv u Ljestve da budu aktivnije. "Ako se ikad nadamo da ćemo dobiti našu bitku, moramo se boriti. Prvo se otkopčajte od straha, jer je on jedini naš sveprisutni neprijatelj ", pročitajte u izvješću.

Međutim, 1962. godine na drugoj konvenciji Kćeri, nacionalni predsjednik Jaye Bell ponovno je zagovarao pragmatičan pristup integracije i strpljenja s usporenim sustavom kaznenog pravosuđa. Godine 1963. dogodile su se dvije stvari koje su promijenile tijek organizacije. Skupina je upala u probleme kada je anonimni donator koji je odbio dati svoje ime, poznat samo DOB-u kao "Pennsylvania", počeo donirati DOB-u velike svote novca: 100 000 američkih dolara tijekom pet godina. "Pennsylvania" je poslala čekove od 3.000 američkih dolara različitim članovima DOB-a, koji su ih pak predali organizaciji. Uredništvo Ljestava promijenilo se iz Del Martina u Barbaru Gittings.

Budući da su Ljestve bile primarna metoda komunikacije od vodstva DOB-a do njegovih pojedinačnih podružnica, položaj urednika bio je izuzetno utjecajan u grupi. Gittings je napravio značajne promjene u časopisu, stavljajući naglasak na to da bude vidljiviji. Jedan od prioriteta Gittings-a bilo je usklađivanje DOB-a s homofilskim organizacijama Istočne obale (ECHO), koalicijom drugih društvenih i političkih klubova za homoseksualce i lezbijke. ECHO je osnovan u siječnju 1962. godine, sa svojim članstvom u formi, uključujući njujoršku podružnicu DOB-a, podružnice Mattachine Society-a u New Yorku i Washingtonu, te Janusovo društvo. ECHO je trebao olakšati suradnju između homofilskih organizacija i vanjskih uprava.

Dokazi o nestrpljivoj publici sa psihijatrima koji su im govorili da su mentalno bolesni prikazani su 1964. godine kada je na konvenciji ECHO-a istaknuti govornik po imenu dr. Albert Ellis izjavio da je "ekskluzivni homoseksualac psihopat" na koju netko iz publike odgovorio: "Svaki homoseksualac koji bi došao k vama na liječenje, dr. Ellis, morao bi biti psihopat!" komentar koji je naišao na pljesak.

Godine 1964. Martin i Lyon počeli su kontrolirati manje organizacije, govoreći: "Smatrali smo da, ako organizacija uopće ima valjanost, ne može se temeljiti na dvoje ljudi, mora biti sposobna samostalno stajati i rasti. I nikad to neće učiniti ako se ne odselimo." Martin i Lyon pridružili su se novoosnovanom Vijeću za religiju i homoseksualce (CRH) kako bi razvili dijalog između organizirane religije i homoseksualaca i lezbijki. Pozvali su DOB da se pridruži i organizaciji, ali prethodno pravilo koje mu je onemogućavalo pridruživanje odvojenim organizacijama (uspostavljeno prvenstveno kako bi se osiguralo da se neće pridružiti organizacijama koje simpatiziraju komunističke ciljeve) spriječilo ga je u tome. Međutim, DOB je ponekad surađivao s CRH-om. Najvažnije je da je uoči 1. siječnja 1965. nekoliko homofilskih organizacija u San Franciscu u Kaliforniji, uključujući DOB, CRH, Društvo za pojedinačna prava i Mattachine Society, održalo bal za prikupljanje sredstava za međusobnu pomoć u California Hallu u ulici Polk. Policija San Francisca dogovorila se da se neće miješati; međutim, na balu navečer policija se pojavila i opkolila kalifornijsku dvoranu te usmjerila brojna jaka svjetla na ulaz u dvoranu. Kad se svaka od 600 osoba koje su ulazile u dvoranu približila ulazu, policija je fotografirala. Brojni policijski kombiji bili su parkirani naočigled, blizu ulaza na bal. Evander Smith, odvjetnik skupina koje su organizirale bal, uključujući DOB, i Herb Donaldson pokušali su spriječiti policiju u provođenju četvrte "inspekcije" večeri; obojica su uhićeni zajedno s dvojicom heteroseksualnih odvjetnika, Elliottom Leightonom i Nancy May, koji su podržavali prava sudionika da se okupe na balu. No, dvadeset i pet najistaknutijih odvjetnika u San Franciscu pridružilo se obrambenom timu za četvoricu odvjetnika, a sudac je naložio poroti da četvoricu proglasi nevinima prije nego što je obrana uopće imala priliku započeti njihovu argumentaciju kad je slučaj došao do sud. Neki su povjesničari taj događaj nazvali "pStonewall"; sudjelovanje takvih istaknutih parničnika u obrani Smitha, Donaldsona i druge dvojice odvjetnika označilo je prekretnicu u pravima homoseksualaca na zapadnoj obali SAD-a.

Na homofilski pokret utjecali su uspješni aktivizam pokreta za građanska prava (možda djelomično jer je 1964. Cleo Bonner, Afroamerikanka, izabrana za nacionalnu predsjednicu DOB-a) i viši članovi DOB-a, poput Barbare Gittings, Del Martin i Phyllis Lyon započeli su protestno stajanje pored Bijele kuće, State Departments i drugih saveznih zgrada 1965. i 1966. godine s članovima Mattachine Society. Gittings, kao urednik Ljestvi, ohrabrio je i druge da učine isto, a njihov aktivizam postao je kontroverzan u vodstvu DOB-a. Gittings je također vodila redovitu kolumnu u Ljestve koju je nazvala "Živom propagandom" potičući žene da izađu svojim prijateljima i članovima obitelji. Često je uključivao i doprinose Franka Kamenyja koji je poticao na političku akciju. Neki su čitatelji pozitivno reagirali na Kamenyja, koji je u govoru homoseksualce proglasio normalnima kao i heteroseksualce; neke je zastrašio politički ton, a neke je razljutio Kameny, kao čovjek, predlažući im što bi trebali učiniti. Čelnici DOB-a nisu voljeli Kameny i odluke koje je Gittings donosila za časopis, a nju su pustili kao urednicu 1966.

Uspon feminizma
Del Martin je napisao da su Kćeri Bilitis od početka bila feministička organizacija, usredotočujući se na probleme žena kao i na probleme ženskih homoseksualaca; međutim, sredinom 1960-ih feminizam je postao puno veći prioritet mnogim ženama u organizaciji. Godine 1966. Del Martin i Phyllis Lyon pridružili su se Nacionalnoj ženskoj organizaciji i pozvali čitatelje Ljestvi da učine isto, čak i prijavljujući da su dobili obiteljski popust. Povjesničar Martin Meeker ukazuje na konvenciju DOB-a iz 1966. godine koja je bila desetodnevno povezivanje DOB-a sa Sjevernoameričkom konferencijom homofilskih organizacija (NACHO) kao prekretnicu u kojoj su ženska pitanja u DOB-u počela imati veću važnost za svoje članice nego homoseksualna pitanja. Bila je to najveća konvencija koju je DOB do sada organizirao, objavljena u masovnim medijima diljem San Francisca, kojoj je prisustvovao veliki broj nacionalno poznatih govornika, a mnoga su se izlaganja fokusirala na teme koje su bile isključivo usmjerene na muškarce.

Esej predsjednice DOB-a Shirley Willer iz studenoga 1966. ukazao je na razlike u problemima s kojima se susreću homoseksualci i lezbijke: homoseksualci su se više bavili policijskim uznemiravanjem, zarobljavanjem (entrapment), solicitacijom, seksom na javnim mjestima, a donedavno je malo žena uhićivano zbog odijevanja u suprotni spol. Willer je istaknuo da su problemi specifični za lezbijke sigurnost i napredovanje u poslu, te obiteljski odnosi, skrbništvo nad djecom i posjećivanje. Osjećajući da se homofilskim organizacijama ne bave njihovim problemima, mnogi su članovi DOB-a počeli govoriti da lezbijke imaju više zajedničkog s heteroseksualnim ženama nego s muškarcima.

DOB su također bili pogođeni promjenama u društvu. Mlađi članovi nisu imali iste brige kao i stariji članovi; više su bili okrenuti revolucionarnoj taktici. Problemi u organizaciji nacionalnog upravnog odbora postajali su sve gori kada lokalne podružnice nisu mogle poduzimati akcije po njima važnim pitanjima bez odobrenja nacionalnog odbora. Članovi su se razočarali i napustili organizaciju, a mlađe lezbijke radije su se pridruživali feminističkim organizacijama. U vrijeme održavanja konvencije 1968. u Denveru, prisustvovalo je manje od dvasedetak žena.

Kontroverza u vezi s transrodnim članovima
Beth Elliott, transrodna žena, bila je potpredsjednica podružnice DOB-a u San Franciscu od 1971. do 1972. godine, a za to je vrijeme bila urednica biltena ove podružnice Sestri.  Kad se prvi put pridružila 1971. godine, o njezinu se pravu na članstvo žustro raspravljalo zbog spola koji joj je dodijeljen pri rođenju. Ipak, prihvaćena je i bila.je na funkciji do kraja 1972., kada su optužbe za seksualno uznemiravanje bivše prijateljice, lezbijske separatistkinje i anti-trans feminističke aktivistice Bev Jo Von Dohre dovele do glasovanja u kojem je rezultat bio 35:28 protiv uključivanja Elliotta ili bilo koje trans žene u DOB. Kad je Del Martin najavio rezultat glasovanja 35:28, redakcija biltena Sisters napustila je skupinu, ostavljajući grupu zbog odluke.

Kontroverzni kraj
Uređivanje Ljestvi bio je uistinu posao s punim radnim vremenom. Dugogodišnja članica DOB-a Helen Sandoz, koja je preuzela uređivanje nakon privremenog razdoblja nakon odlaska Barbare Gittings, bila je toliko opterećena odgovornostima da je to utjecalo na njezinu vezu. Posao je preuzela Barbari Grier 1968. godine, koja je pridonosila magazinu kao recenzent knjiga i autorice poezijr. Grier je uređivala časopis iz Kansas Cityja i bila je relativno nova u radu DOB-a, unatoč tome što je doprinosila časopisu od 1957. godine.

Grier je imala velike planove za Ljestve. Uklonila je "Lezbijsku recenziju" s naslovnice, koju je tamo 1964. godine stavio Gittings, kako bi privukla više čitateljica. Udvostručila je veličinu časopisa, proširivši svaki odjeljak i velik dio prostora u časopisu posvetila feminističkim idealima. Izvijestila je o prvoj podružnici DOB-a u Australiji 1969. godine i pokušajima formiranja podružnice na Novom Zelandu i Skandinaviji. Godine 1970., uvjerena da se DOB raspada i Ljestve se moraju spasiti, Barbara Grier je surađivala s predsjednicom DOB-a Ritom LaPorte kako bi odvela popis pretplatnika iz sjedišta DOB-a u San Franciscu u Reno i dodatno proširila časopis.

Postojala su samo dva primjerka popisa pretplatnika. Unatoč uvjeravanjima uredništva Ljestvi da će ta imena biti povjerljiva, Rita LaPorte uzela je popis od 3800 imena iz sjedišta DOB-a i tiskara, ne rekavši nikome osim Grier. Kad su Del Martin i Phyllis Lyon otkrili da je popis nestao. pretpostavili su da su ga policija ili FBI uzeli. Prethodni urednici Martin, Lyon, Gittings i Sandoz taj su čin smatrali krađom. Grier je prekinula veze s vodstvom DOB-a i time oduzela primarni način komunikacije nacionalne organizacije DOB s podružnicama. Kao nacionalna organizacija, Kćeri Bilitisa prestale su s aktivnostima 1970. godine, iako su se neke lokalne podružnice nastavila sve do 1995. Kada su redovite uplate iz središta organizacije prestale stizati, Ljestve su prestale izlaziti, unatoč planovima Grier da časopis sadrži reklame (nešto što Ljestve ranije nisu imale) i pretplatama. Do 1972. godine, za Ljestve je ponestalo sredstava i ugasile su se.

Deseci drugih lezbijskih i feminističkih organizacija stvoreni su nakon kćeri Bilitis.  Međutim, utjecaj 14-godišnjeg rada DOB-a na živote žena opisao je povjesničar Martin Meeker: "DOB je uspio povezati stotine lezbijki diljem zemlje i okupiti ih u izrazito modernu komunikacijsku mrežu koji je posredovan putem tiska i, shodno tome, mašte, a ne vida, zvuka, mirisa i dodira".

Organizacijski arhivi
Kompletna sačuvana organizacijska evidencija nacionalnog ureda i podružnica kćeri Bilitisa iz San Francisca dostupna je istraživačima kao dio radova Phyllis Lyon i Del Martin u Povijesnom društvu GLBT, neprofitnoj arhivi i istraživačkom centru u San Franciscu. Internetsko pomagalo za pronalaženje pruža detaljan katalog zbirke.

U Arhivima lezbijske povijesti nalazi se zbirka Red Dot, koja se sastoji od knjižnice njujorške podružnice DOB.

U bostonskoj arhivi The History Project nalazi se zbirka Boston Daughters of Bilitis, koja sadrži organizacijske zapise Bostonske podružnice, kao i zapise o objavljivanju časopisa Boston DOB Maiden Voyage, kasnije preimenovanog u Focus.

Izvori

Daljnje čitanje
 Martin, Del i Phyllis Lyon. Lezbijka / Žena, 1972.
 Simpson, Ruth.  Od ormara do sudova .  Washington, DC: Take Root Media, 2007 (monografija).

Arhivski izvori
 Kćeri Bilitisa, Boston Chapter Records, 1974–1986 (1 linearno stopalo) smještene su u knjižnici Schlesinger, Radcliffe College
 Kćeri Bilitisovih radova, 1960.-1965. (0,25 linearnih stopa) smještene su u knjižnicama Sveučilišta Minnesota .
 Barbara Gittings i Kay Tobin Lahusen gej radovi i fotografije iz povijesti homoseksualaca, 1855. - 2009. (skupno 1963. - 2007.) (79 linearnih stopa) smješteni su u New York Public Library. Sadrži značajne količine materijala stvorenog ili akumuliranog tijekom sudjelovanja stvaralaca u Kćerima Bilitisa.

Vanjske poveznice
The Songs of Bilitis
On Important Pre-Stonewall Activists(broken)
The Gay, Lesbian, Bisexual, Transgender Historical Society
Boyd, Nan Alamilla. Wide Open Town: A History of Queer San Francisco to 1965,  University of California Press, 2003.
Bullough, Vern L. Before Stonewall:  Activists for Gay and Lesbian Rights in Historical Context. Harrington Park Press, 2002.
D'Emilio, John. Sexual Politics, Sexual Communities, University of Chicago Press, 1983.
Stein, Marc. City of Sisterly and Brotherly Loves: Lesbian and Gay Philadelphia, 1945-1972, Chicago: University of Chicago Press, 2000; reprinted by Temple University Press, 2004.
LGTBQ Places in Los Angeles: Daughters of Bilitis, Los Angeles Conservancy.

Povijest LGBT-a
Stranice s nepregledanim prijevodima
Američke udruge za zaštitu prava LGBT osoba

Kćeri Bilitis


Jesse Harding Pomeroy (; November 29, 1859 – September 29, 1932) was a convicted American murderer and the youngest person in the history of the Commonwealth of Massachusetts to be convicted of murder in the first degree. He was found guilty by a jury trial held in the Supreme Judicial Court of Suffolk County in December 1874. He was also a suspected serial killer.

Background

Jesse Harding Pomeroy was born in Charlestown, Massachusetts, to Thomas J. Pomeroy and Ruth Ann Snowman. He was the second of two children; his brother Charles Jefferson Pomeroy was two years older.  Thomas J. Pomeroy (1835–1898) was a veteran of the U.S. Civil War.

Reported attacks in 1871–1872

From 1871 to 1872, there were reports that several young boys were individually enticed to remote areas and attacked by a slightly older boy. However, no one was ever arrested. The attacks were noteworthy because of the extreme amount of brutality used by the assailant. The young boys were beaten with a fist and a belt and, in at least two of the attacks, a knife. Some of the boys were physically scarred permanently.

In 1872, Ruth and the two children moved to South Boston. Pomeroy's attacks on young boys continued, and he was finally arrested and his case heard in front of a Juvenile Court judge. Pomeroy was found guilty and sentenced to the State Reform School for Boys at Westborough, Massachusetts, for his minority (i.e., until he turned 18). The Boston Globe covered this story; the last line of the article: "It is generally concluded that the boy is mentally deficient."

Crimes

In February 1874, at the age of 14, Pomeroy was paroled back to his mother and brother in South Boston. His mother ran her own dressmaking shop, and his brother Charles sold newspapers.

In March 1874, a ten-year-old girl from South Boston named Katie Curran went missing. On April 22, 1874, the mutilated body of four-year-old Horace Millen was found on the marsh of Dorchester Bay. Immediately, the police detectives sought out Pomeroy, despite lacking evidence implicating him in the crime. The body of Katie Curran was found later, in the basement of Pomeroy's mother's dress shop. Her remains were hastily and carelessly concealed in an ash heap.

Trial

Pomeroy was taken to view Millen's body and asked if he committed the murder. At the coroner's inquest, Pomeroy was denied the right to counsel.

The case of Commonwealth v. Pomeroy was heard in the Massachusetts Supreme Judicial Court (Suffolk County, Boston) on December 9 and December 10, 1874.  At the trial, the Attorney General argued for a verdict of guilty of murder in the first degree.  In his closing arguments, he urged an alternative charge of murder with extreme atrocity, which, according to Massachusetts law, is first-degree murder, but differs from the original charge in the requirement of premeditation.

Pomeroy was pronounced guilty on December 10, 1874, with the jury's recommendation of mercy on account of the prisoner's youth.

Pomeroy's attorney, Charles Robinson, filed two exceptions which were overruled in February 1875, at which point Pomeroy was sentenced to death by hanging.

After the trial

It remained for the Governor to sign the death warrant and assign a date for Pomeroy's execution. However, Governor William Gaston refused to comply with this executive responsibility. The only legal means of sparing Pomeroy's life was through the Massachusetts Governor's Council, and only if a simple majority of the nine-member Council voted to commute the death penalty. Over the next year and a half, the Council voted three times: the first two votes upheld Pomeroy's execution, and both times Governor Gaston refused to sign the death warrant.

In August 1876, the Council took a third vote, anonymously, and Pomeroy's sentence was commuted to life in prison in solitary confinement. On the evening of September 7, 1876, Pomeroy was transferred from the Suffolk County Jail to the State Prison at Charlestown, and began his life in solitary. He was 16 years and 9 months old. Pomeroy remained incarcerated at the Charlestown State Prison.

In prison, Pomeroy claimed that he taught himself to read several foreign languages, including Hebrew; and one visiting psychiatrist found that he had learned German with "considerable accuracy". He wrote poetry and argued with prison officials over his right to have it published, and he studied law books and spent decades composing legal challenges to his conviction and requests for a pardon. A psychiatric report on Pomeroy made in 1914, and quoted extensively in The Boston Globe after his death, noted that Pomeroy had made 10 or 12 "determined attempts" to escape and that handmade tools were frequently found in his possession.

A prison warden reported finding rope, steel pens, and a drill that Pomeroy had concealed in his cell or on his person. According to The Globe, Pomeroy lost an eye after attempting to destroy the side of his cell by redirecting a gas pipe. The 1914 psychiatric report claimed that Pomeroy had shown the "greatest ingenuity and a persistence which is unprecedented in the history of the prison."

In 1917, with the support of District Attorney Joseph Pelletier, Pomeroy's sentence was commuted to the extent of allowing him the privileges afforded to other life prisoners. At first he resisted, wanting nothing less than a pardon. He eventually adjusted to his changed circumstances and appeared in a minstrel show at the prison. In 1929, by this time an elderly man in frail health, he was transferred to Bridgewater Hospital for the Criminally Insane, where he died on September 29, 1932.

In popular culture

 Jesse Pomeroy appears in the novel The Alienist by Caleb Carr, and was subsequently featured in the TNT television adaptation, played by Stephen Louis Grush.
 Fiend: The Shocking True Story of America's Youngest Serial Killer by Harold Schechter.
 The Wilderness of Ruin: A Tale of Madness, Fire, and the Hunt for America's Youngest Serial Killer by Roseanne Montillo.
 My Favorite Murder episode 116 - Robot Grandma is partially about Jesse Pomeroy.
 The Law & Order: Special Victims Unit season 4 episode 25 "Soulless" is inspired by Jesse Pomeroy.
 Serial Killers podcast episode 169 - The Boy Torturer of Boston pt. 1 and episode 170 - The Boy Torturer of Boston pt. 2.
 Payback 2 features Pomeroy but only named him Jesse, much like the rest of the game's characters.
● Once Upon A Crime - A True Crime Podcast: Episode 005: Killer Kids: Jesse Pomeroy

See also

 List of serial killers in the United States

References

External links
 Court TV's Crime Library: Mark Gribben, "All about Jesse Pomeroy"
 Kobek.com Presents "The Autobiography of Jesse Harding Pomeroy, Written By Himself (1875)" (Archive)
 Kobek.com Presents "Selections From the Writings of Jesse Harding Pomeroy, Life Prisoner Since 1876 (1920)" (Archive)
 Jesse Harding Pomeroy: The teenaged killer

1859 births
1874 murders in the United States
1932 deaths
American male criminals
American murderers of children
American people convicted of murder
American people who died in prison custody
American prisoners sentenced to death
Deaths in mental institutions
Minors convicted of murder
People convicted of murder by Massachusetts
People from Charlestown, Boston
Prisoners sentenced to death by Massachusetts
Prisoners who died in Massachusetts detention
Recipients of American gubernatorial clemency
Suspected serial killers
Serial killers from Massachusetts
Violence against children

Jesse Pomeroy


පුද්ගලයෙකුට වාග් කුසලතාව ලබාගැනීමට ඇති හැකියාව වයස සමග ජෛවීයව බැඳී පවතී යන දිගුකාලීන විවාදාත්මක මතය  භාෂාව සබැඳි තීරණාත්මක අවධි කල්පිතය නමිවේ.

භාෂාව සබැඳි තීරණාත්මක අවධි කල්පිතය


Alexandra Popescu-York (pe numele real Alexandra Popescu, n. 27 august 1979, București, România) este o creatoare de modă româno-americană, domiciliată în prezent în New York (NY), Statele Unite ale Americii (SUA). Ea este cunoscută pentru prezentările de modă pe care le ține de peste zece ediții, consecutiv, în cadrul festivalului Couture Fashion Week din NY.

Viața timpurie
Alexandra Popescu-York s-a născut în București, România și pictează de la vârsta de trei ani. A absolvit Liceul de Arte Plastice din București și, apoi, a urmat cursurile Facultății de Arte Decorative și Design din cadrul Universității de Artă Plastică Nicolae Grigorescu.

Odată cu încheierea anilor de studii, Alexandra Popescu-York a lucrat în mai multe firme din Europa și America pe postul de Head Designer, pentru ca în cele din urmă să se afirme în lumea modei cu propriul brand: Alexandra Art and Design. În State, ea este căsătorită cu un român și are doi băieți, născuți în 2010, respectiv 2012.

Carieră
De-a lungul timpului Alexandra Popescu-York a primit numeroase premii pentru creațiile sale și are în palmareș expoziții și show-uri de modă pe plan național și internațional.

Printre recunoașterile care i s-au atribuit, se numără includerea sa în prezentarea "Cei mai buni designeri ai Couture Fashion Week", din 2016, dar și faptul că picturile sale au făcut parte din "Expoziția de artă" de la cei 70 de ani de aniversare a Națiunilor Unite în NY.

În septembrie 2018, Alexandra Popescu-York a prezentat în cadrul evenimentului Art Heart Fashion și a fost publicată în ediția chinezească a revstei Vogue.

Ceea ce o deosebește de alți designeri, este faptul că în cadrul showurilor pe care le susține la Couture Fahsion Week, ea are dublă expunere, atât ca designer, cât și cu expoziții de pictură.

Alexandra Popescu-York este unul dintre puținii creatori care se ocupă atât de scenografie, regie, dar și de stylingul colecțiilor - precum bijuterii și accesorii excentrice.

"La o privire avizată, este imposibil să nu observi faptul că Alexandra Popescu-York este o demnă continuatoare a marii creatoare Doina Levintza, cu care a lucrat în urma câștigării unor concursuri de costum și vestimentație recompensate cu dreptul de a studia împreună cu doamna Doina Levintza. Artista ar putea să realizeze asemenea celebrei sale înaintașe costume pentru spectacole de teatru și un propriu scenariu al costumelor în modă, teatru, istoria artei și pictură", arată un materila din Cotidianul, semnat de către Magdalena Popa Buluc în 2015

Prezentări de modă
Institutul Cultural Roman din New York

27 martie 2015 "Art & Fashion" Exhibit at Romanian Cultural Institute in New York

http://icrny.org/s536-2015-Art___Fashion_by_Alexandra_Popescu-York.html

Couture Fashion Week New York  >10  ediții

16 februarie 2014 "GranD'Or" Collection

http://www.couturefashionweek.com/designer-alexandra-popescu-york-bridges-art-fashion-couture-fashion-week-new-york/

7 septembrie 2014 "Metropolitan" Collection

http://www.couturefashionweek.com/alexandra-popescu-york-fashion-show-couture-fashion-week-ny/

15 februarie 2015 " Ame de l'Artiste"

http://www.couturefashionweek.com/alexandra-popescu-york-returns-couture-fashion-week-lame-de-lartiste-collection/

Septembrie 2015 "Phoenix-The Legend"

14 februarie 2016 " Unleashed" Collection

http://www.couturefashionweek.com/alexandra-popescu-york-returns-to-couture-fashion-week/

11 septembrie 2016

http://www.couturefashionweek.com/alexandra-popescu-york-world-tour-couture-fashion-week/

12 februarie 2017  "Warrior Queen"

http://www.couturefashionweek.com/alexandra-popescu-york-couture-fashion-week/

10 septembrie 2017 "Joie de Vivre" Collection

http://gabrielaloveworld.blogspot.com/2017/09/joie-de-vivre-by-artist-and-designer.html

https://www.dcnews.ro/creatoarea-de-moda-romano-americana-alexandra-popescu-york-i-i-lanseaza-la-couture-fashion-week-new-york-colec-ia-joie-de-vivre_557162.html

10 februarie 2018  "Magnetic"

http://www.couturefashionweek.com/alexandra-popescu-york-magnetic-collection-couture-fashion-week-ny/

http://www.couturefashionweek.com/gmedia-gallery/alexandra-popescu-york-fall-2018/

9 septembrie 2018 "Desire"

http://www.couturefashionweek.com/alexandra-popescu-york-desire-couture-fashion-week-ny/

Romanian Fashion Philosophy

Prezentare 3 martie 2018

New York Fashion Week powered by Art Hearts Fashion

Prezentare pe 8 septembrie 2018

https://nyfw.net/designers/alexandra-popescu-york/

Fashion Channel

Note

Legături externe

Nașteri în 1979
Români în viață
Bucureșteni
Designeri români

Alexandra Popescu-York


සටහන: සමහරවිට '70ගණන් යන්න, 1970ගණන්, 1870ගණන්, හෝ අනෙකුත් සියවස්හී එවැනි අනෙකුත් දශක සඳහා කෙටිනමක් ලෙසින් භාවිතා වෙයි– දශක ලැයිස්තුව බලන්න

70ගණන්


Parodia concinna ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton concinna stammt aus dem Lateinischen und bedeutet 'hübsch'.

Beschreibung
Parodia concinna wächst einzeln. Die hellgrünen, anfangs niedergedrückt kugelförmigen Triebe sind später starker verlängert. Sie erreichen Wuchshöhen von 3 bis 13 Zentimeter und Durchmesser von 2 bis 10 Zentimeter. Die 15 bis 32 niedrigen Rippen sind auffällig kinnartig gehöckert. Die zwischen den Höckern befindlichen Areolen sind weiß bewollt. Die haar- bis borstenartigen, gebogenen oder verdrehten Dornen sind braun bis rötlich bis gelblich oder weißlich. Sie lassen sich nur schwierig in Mittel- und Randdornen unterscheiden. Die ein bis vier ausgebreiteten Mitteldornen, gelegentlich sind es mehr, weisen eine Länge von 1 bis 2,5 Zentimeter auf. Einer von den Mitteldornen ist viel länger als die übrigen. Die neun bis 30 Randdornen sind 5 bis 7 Millimeter lang.

Die zitronengelben Blüten erreichen Längen von 5 bis 8 Zentimeter und ebensolche Durchmesser. Ihr Perikarpell und die Blütenröhre sind verlängert und schlank. Die Narbe ist rot. Die eiförmigen dünnen Früchte reißen bei Reife auf oder zerfallen. Sie sind bis zu 1,5 Zentimeter lang. Die Früchte enthalten glockenförmige, glänzend schwarze Samen, die etwas gehöckert sind.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia concinna ist in Brasilien im Bundesstaat Rio Grande do Sul sowie im benachbarten Uruguay verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Echinocactus concinnus durch Hippolyte Boissel de Monville wurde 1832 veröffentlicht. Nigel Paul Taylor stellte die Art 1987 in die Gattung Parodia. Nomenklatorische Synonyme sind Malacocarpus concinnus  (1922, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4), Notocactus concinnus  (1929) und Peronocactus concinnus  (1999, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4).

Die Unterarten Parodia concinna subsp. agnetae  und Parodia concinna subsp. blaauwiana  werden nicht mehr anerkannt.

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als gefährdet geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Parodia (Kakteen)
Concinna

Parodia concinna


Lovre Bašić (Zadar, 9. srpnja 2002.) hrvatski je profesionalni košarkaš, igra za Zadar. S hrvatskom kadetskom košarkaškom reprezentacijom (do 16) osvojio je zlatnu medalju na Europskom prvenstvu 2011. u Češkoj.

Izvori

Hrvatski košarkaši

Lovre Bašić


Gökdere, Amasya - Amasya ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Kalecik - Ankara ili Kalecik ilçesine bağlı mahalle
 Gökdere, Aksu - Antalya ili Aksu ilçesine bağlı mahalle
 Gökdere, Bingöl - Bingöl ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Osmancık - Çorum ili Osmancık ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Palu - Elâzığ ili Palu ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Tercan - Erzincan ili Tercan ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Tortum - Erzurum ili Tortum ilçesine bağlı mahalle
 Gökdere, Tepebaşı - Eskişehir ili Tepebaşı ilçesine bağlı mahalle
 Gökdere, Gümüşhane - Gümüşhane ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Erzin - Hatay ili Erzin ilçesine bağlı mahalle
 Gökdere, Bornova - İzmir ili Bornova ilçesine bağlı mahalle
 Gökdere, Kula - Manisa ili Kula ilçesine bağlı mahalle
 Gökdere, İmranlı - Sivas ili İmranlı ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Koyulhisar - Sivas ili Koyulhisar ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Tokat - Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Turhal - Tokat ili Turhal ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Akdağmadeni - Yozgat ili Akdağmadeni ilçesine bağlı köy
 Gökdere, Çekerek - Yozgat ili Çekerek ilçesine bağlı köy

Gökdere


Thibaut Martel, né le  à Voiron dans l'Isère, est un joueur français de rugby à XV qui évolue au poste de troisième ligne aile ou troisième ligne centre au FC Grenoble, où il est formé

Biographie
Thibaut Martel commence le rugby au SO Voiron puis poursuit sa formation au FC Grenoble à partir de 2013.

En , à 20 ans il dispute son premier match en professionnel en Challenge européen et dispute son premier match en Top 14 en  avec son club formateur.

Durant la saison 2022-2023, son club termine à la deuxième place de la phase régulière du championnat et se qualifie jusqu'en finale où il affronte Oyonnax. Pour ce match, Thibaut Martel est titulaire et joue joue 56 minutes avant d'être remplacé par Antonin Berruyer mais le FC Grenoble s'incline sur le score de 14 à 3.

Palmarès
  FC Grenoble
 Finaliste du Barrage d'accession au Top 14 en 2019
 Finaliste du Championnat de France de Pro D2 en 2023

Notes et références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Joueur du FC Grenoble
Troisième ligne aile (rugby à XV)
Troisième ligne centre (rugby à XV)
Naissance en août 1998
Naissance à Voiron

Thibaut Martel


An Festuca castilloniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anna Maria Türpe. An Festuca castilloniana in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca castilloniana


Alizarin (fra. alizarine od arap. al-'aṣāra: sok, od glagola aṣāra: tiještiti, istiskati) ili dihidroksiantrakinon je jedna od najstarijih i najviše upotrebljavanih prirodnih boja, koja se od davnina dobivala iz korijena broća - bojadisarski broć (lat. Rubia tinctorum). Danas se dobiva samo sintetički, oksidacijom antracena u antrakinon, a zatim sulfoniranjem i taljenjem s lužinom i kalijevim kloratom do alizarina. Alizarin je kristalna tvar crvene boje, dok se na tržištu obično nalazi u obliku žute paste (suspenzije s vodom). Dobro se otapa u alkalijama snažno (intenzivno) modrom bojom. S hidroksidima metala daje lijepo obojene kemijske spojeve, a na tome se temelji njegova mnogostrana uporaba pri bojenju.

Alizarin (C.I. 75330) je bilo vrlo važno bojilo, pa se broć uzgajao na velikim površinama u Europi od 9. do potkraj šezdesetih godina 20. stoljeća kad su G. Graebe i K. Liebermann utvrdili kemijsku strukturu alizarina i tako omogućili njegovu sintezu i industrijsku proizvodnju, kojoj nije mogla konkurirati proizvodnja alizarina iz broća. Alizarin se upotrebljava za bojenje pamuka, vune i svile (uz močenje u aluminijskim solima u crveno, u kromnim solima u crvenosmeđe, a u željeznim solima u ljubičasto). Pamuk močen sulfatiranim uljem ricinusa upotrebom alizarina oboji se jarkocrveno. Složene soli alizarina s metalima služe kao pigmenti za izradu slikarskih boja i tinte, a ekstrakti kao bojila za histološke preparate.

Organski obojeni pigmenti

Za razliku od anorganskih pigmenata, koji su poznati od davnine, organski su se pigmenti u posljednjih stotinjak godina veoma razvili, zahvaljujući velikim dostignućima kemije sintetskih materijala, te razvoju grafičke industrije i sve većoj upotrebi raznobojnog tiska. Organski su pigmenti, kao i bojila, obojene čvrste tvari, koje se prema svom sastavu ubrajaju u organske spojeve. Međutim, od bojila se bitno razlikuju po tome što su praktički netopljivi u mediju u kojemu se primjenjuju, pa se upotrebljavaju u obliku sitne suspenzije.

U usporedbi s anorganskim pigmentima, u organskim je pigmentima šira paleta boja i veći izbor prijelaznih nijansi, veća jakost i svjetloća boje, čišći ton, izdašniji su i veće gustoće. Organski pigmenti nisu toliko postojani na povišenim temperaturama, zbog topljivosti, iako slabe, neotporni su prema organskim otapalima, a osim toga, mnogo su skuplji od anorganskih pigmenata. Njihova je pokrivna moć slabija od moći pokrivanja anorganskih pigmenata, ali su stoga prozirni (transparentni), što je njihova posebna odlika, osobito cijenjena u tiskarstvu. To se ogleda i u pregledu njihove potrošnje: 45% organskih pigmenata troši se za pripravu tiskarskih boja, 36% za pigmentiranje sredstava za ličenje, 15% za bojenje sintetskih materijala, a ostatak od 4% u različite druge svrhe.

Za razlikovanje velikog mnoštva sintetskih organskih pigmenata od velike je pomoći njihova podjela prema oznakama navedenim u međunarodno priznatom indeksu (eng. Colour Index). Oznaka se za svaki pojedini pigment sastoji od slova i brojaka, a opisuje vrstu tvari, boju, redni broj i pripadnost nekoj od grupa kemijskih spojeva. Tako na primjer, oznaka C.I. PR 177, 65 300 označuje da je to prema Colour Index (C.I.) pigment (P) crvene (R) boje, rednog broja 177, koji pripada grupi antrakinonskih (od 58 000 do 72 999) pigmenata.

Organski su pigmenti sintetski spojevi koji se prema svojoj kemijskoj strukturi mogu višestruko razvrstati. Obično se razlikuju dvije glavne grupe organskih pigmenata: azo pigmenti i ostali organski pigmenti. Iako je zajedničko strukturno svojstvo druge grupe što su to policiklički spojevi s kondenziranim prstenima, ta grupa organskih pigmenata obuhvaća vrlo različite organske spojeve, od kojih su najvažniji ftalocijanini, dioksazini i karbonilni policiklički spojevi.

Slike

Izvori

Poveznice
 Alizarin crveni S

Vanjske poveznice

Pigmenti

Alizarin


Aarhus Gymnastikforening oftast kallað AGF  er danskt knattspyrnulið frá Aarhus. Félagið var stofnað árið 1902 og hefur unnið dönsku úrvalsdeildina alls 5 sinnum og 9 sinnum hefur það orðið bikarmeistarar oftast allra liða, síðast árið 1996. Mikael Anderson spilar með liðinu.

Titlar
 Danska úrvalsdeildin  5
 1954–55, 1955–56, 1956–57, 1960, 1986
 Bikarmeistarar   9
 1954–55, 1956–57, 1959–60, 1960–61, 1964–65, 1986–87, 1987–88, 1991–92, 1995–96

Dönsk knattspyrnufélög
Stofnað 1902

AGF Aarhus


Coppa Bernocchi er et italiensk endagsløb i landevejscykling som arrangeres hvert år i august. Løbet er blevet arrangeret siden 1919. Løbet er af UCI klassificeret med 1.Pro og er en del af UCI ProSeries.

Vindere

Eksterne henvisninger

Coppa Bernocchi


The Crims, herhangi bir internet tarayıcısı(en. browser) üzerinden oynanabilen metin tabanlı bir oyundur. 18 yaş ve üzeri kitleye hitap eden oyun, 2000 yılında kurulmuştur. Oyun sezonlar şeklinde oynanmakta, her sezon ortalama 1 ay sürmektedir.

Oynanış
Oyunda yeraltı dünyasında bir rol üstlenilir. Çeşitli kötü işlere bulaşarak her oyuncu saygınlığını yükseltmeye, bir mafya babası olmaya çalışır.

Oyun sıralaması saygınlığa göre yapılır. Saygınlığı kazanmak için ise oyun içi soygunlar yapılır. Her sezon dereceye giren oyunculara para ödülü ve kredi ödülü verilir.  The Crims onlarca dilde oynanabilir. Bunlardan birisi de Türkçe olup, her dil için ayrı bir sohbet meydanı bulunmaktadır. Meydanda diğer oyuncularla tanışıp çete kurulabilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 The Crims Online

Devasa çevrimiçi rol yapma oyunları
Microsoft Windows oyunları
Çok oyunculu oyunlar

The Crims


Rujevina (lat. Cotinus), manji biljni rod iz porodice rujevki, kojemu pripada 7 priznatih vrsta uresnog grmlja i drveća.

Latinsko ime roda koristi još Plinije za jedan grm od kojeg se dobiva ljubičasta boja.
U Hrvatskoj je poznata obična rujevina ili obični ruj C. coggygria, ljekovita vrsta raširena po Europi i na istok sve do Kine. Rujevina je i otrovna, izaziva povraćanje i proljeve.

Stanište
Rujevina je rasprostranjena na području južne Europe, zapadne i središnje Azije. Obično raste na sunčanim do polusvjetlim, toplim mjestima, na suhim tlima, u listopadnim šumama i šikarama sve do 1600 m nadmorske visine. Zbog dobro razgranatog korijena dobro veže tlo.

Vrste
 Cotinus carranzae Rzed. & Calderón
 Cotinus chiangii (D.A.Young) Rzed. & Calderón
 Cotinus coggygria Scop.
 Cotinus kanaka (R.N.De) D.Chandra
 Cotinus nanus W.W.Sm.
 Cotinus obovatus Raf.
 Cotinus szechuanensis Pénzes

Vanjske poveznice

Izvori

Rujevke

Rujevina


An Eragrostis lepidobasis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Arthur Cope. An Eragrostis lepidobasis in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Zambia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis lepidobasis


එර්ජෙ () යන ලේඛක අන්වර්ත නාමය වෙතින් හැඳින්වුනු ජෝර්ජ් ප්‍රොස්පේර් රෙමි (; 22 මැයි 1907 – 3 මාර්තු 1983) යනු, බෙල්ජියානු  කාටුන් ශිල්පියෙකි.  ඔහු වඩාත් පසිඳු වන්නේ,  20වන සියවසෙහි වඩාත් ජනප්‍රිය  යුරෝපියානු කොමික්ස්  කිහිපය අතරින් එකක් ලෙස සැලකෙන  දි ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඔෆ් ටින්ටින්  නම් කොමික් ඇල්බම මාලාවක් නිමැවීම වෙනුවෙනි. ක්වික් ඇන්ඩ් ෆ්ලූප්කේ (1930–40) සහ දි ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඔෆ් ජෝ, සෙට්ටේ සහ ජෝකෝ (1936–57) යන තවත් පසිඳු කතාමාලා දෙකක් සඳහාද ඔහු ප්‍රචලිත වී තිබුණි. ලීංඤෙ ක්ලෙයා නමැති ඔහුගේ ප්‍රභින්න ඇඳීම් ශෛලීය භාවිතයෙන් ඔහුගේ කෘති නිමවා තිබුණි.

බ්‍රසල්ස්හී, එටර්බීච්හී පහළ මධ්‍යම-පංති පවුලකට උපත ලද එර්ජෙ විසින් ඔහුගේ අභිවෘත්තිය ඇරඹුවේ, බාලදක්ෂ සඟරාවන්ට සන්නිදර්ශන සපයමින් වන අතර, 1926 වසරෙහිදී ලෙ බෝයි-ස්කවුට් බෙල්ජ් සඟරාවට ඔහුගේ පළමුවන කොමික් චිත්‍රකතා මාලාව වන දි ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඔෆ්  ටොටෝ සැපයීය. ලෙ වැන්ටිවෙම් සියෙක්ලෙ නමැති ගතානුගතික කතෝලික පුවත්පතට සේවා සපයමින් සිටි විට, එහි සංස්කාරක නොර්බෙර් වැලේස් ගේ උපදෙස් මත, 1929 වසරෙහිදී ඔහු විසින් දි ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඔෆ් ටින්ටින් නිර්මාණය කෙරිණි.

එර්ජෙ


S637 peut faire référence à :
 Espadon (S637), un sous-marin classique de classe Narval de la marine française ;
 Tourville (S637), un sous-marin nucléaire d'attaque de classe Suffren de la marine française.

S637


La Promenade (également connu sous le nom de Mère et Enfants) est une peinture impressionniste d'Auguste Renoir conservée dans la Frick Collection de New York. Bien que le tableau soit plus connu sous le nom de Mère et Enfants, Renoir l'a présenté sous le titre La Promenade en 1876. Renoir s'est servi d'Henriette Grossin comme modèle pour la mère. Le tableau est exposé dans une alcôve sous un escalier dans la collection Frick.

Références

Bibliographie

Articles connexes
 La Promenade, tableau homonyme du même peintre.

Liens externes

Tableau réalisé en 1876
Tableau d'Auguste Renoir
Portrait de famille
Œuvre d'Auguste Renoir aux États-Unis
Œuvre conservée à la Frick Collection

La Promenade ou Mère et Enfants


Acidul 4-aminobenzoic (de asemenea cunoscut și ca acid para-aminobenzoic sau PABA) este un compus organic cu formula chimică H2NC6H4CO2H. Este un solid alb, iar molecula sa este constituită dintr-un nucleu benzenic substituit cu o grupă carboxil și o grupă amino în poziția para.

Obținere
Există două metode industriale principale de preparare a PABA:
 Reducerea acidului 4-nitrobenzoic
 Degradarea Hofmann a monoamidei derivate de la acidul tereftalic.

Proprietăți

Vezi și
 Acid 4-aminosalicilic
 Acid 4-hidroxibenzoic
 Acid antranilic

Referințe

Aniline
Acizi benzoici

Acid 4-aminobenzoic


International Securities Identification Number (ISIN) er en kode, som er beregnet til entydigt at identificere et værdipapir. ISIN-koden udgøres af en alfanumerisk følge af tolv tegn. Koden har tre komponenter: den indledes med en 2-tegns landekode ifølge ISO-6166-standarden, efterfulgt af 9 alfanumeriske tegn (bogstaver og cifre) og til sidst et kontrolciffer, som beregnes fra de 11 foregående tegn med den såkaldte Luhn-algoritme.

Et eksempel på en ISIN-kode er SE0000427361, som er ISIN-koden for den svenske Nordea-aktie.

Kommentar til kontrolciffer
Bogstaverne i koden erstattes med A=10, B=11 osv., inden Luhn-algoritmen anvendes.

Eksempelrutine i Python som afgør om en ISIN-kode er korrekt (har korrekt kontrolciffer):import re

def isin_check(s):
	if not bool(re.search("^[A-Z]{2}[A-Z\d]{9}\d$", s)):
			return False
	d=dict(zip(map(str, xrange(10)) +
		map(chr, xrange(ord('A'), ord('Z')+1)), map(str, xrange(36))))
	p=re.compile("|".join(d.keys()))
	r=p.sub(lambda x: d[x.group()], s)
	return (sum(map(lambda x: x%10 + x/10,
		[int(r[i])*((i+1)%2 + 1) for i in xrange(len(r))]))) % 10 == 0

Referencer

Eksterne henvisninger
 http://www.isin.org/
 http://www.isin.org/isin-database/

Værdipapirer
Identifikationssystemer


[[Image: 125px-Flag_of_Libya.svg.png |frame|thumb|alt=tiny globe|             ජාතික කොඩිය
{|

|ජාතික ගීය
|"දෙවියන් වහන්සේ ඉතා උතුම්ය"
|-
|             සිතියම
|-
|colspan="2" |
|-
|අගනුවර සහ විශාලම නගරය
|ට්‍රිපොලි
|-
|රාජ්‍ය භාෂාව
|අරාබි
|-
|රාජ්‍ය
|ජමාහිරියා සමූහාණ්ඩුව
|-
|ජනාධිපති
|මුම්මාර් අල්-ගඩ්ඩාෆි
|-
|අගමැති
|බග්හ්ඩාඩි මොහ්මුඩි
|-
|නිදහස
|-
|ඉතාලියේ සිට
|10 පෙබරවාරි 1947
|-
|එක්සත් රාජ්‍යය සිට
|24 දෙසැම්බර් 1951
|-
|       වර්ග ප්‍රමාණය
|-
|එකතුව
|වර්ග කිලෝමීටර 1,759,541
|-
|
|වර්ග සැතපුම් 679,359
|-
|            ජනගහනය
|-
|2010 තක්සේරුව
|6,420,000
|-
|ඝනත්වය
|වර්ග කිලෝමීටර 3.6
|-
|
|වර්ග සැතපුම්  9.4
|-
|දළ ජාතික නිෂ්පාදිතය
|2010 තක්සේරුව
|-
|එකතුව
|ඩොලර් 96.138 (බිලියන)
|-
|සාමාන්‍ය
|ඩොලර් 14,884
|-
|දළ ජාතික නිෂ්පාදිතය (සාමාන්‍ය)
|2010 තක්සේරුව
|-
|එකතුව
|ඩොලර් 76.557  (බිලියන)
|-
|සාමාන්‍ය
|ඩොලර් 11,852
|-
|මානව සංවර්ධන දර්ශකය HDI (2010)
|0.755 (ඉහළ)
|-
|මුදල්
|ඩිනාර් (LYD)
|-
|අන්තර්ජාල "'
|.ly
|-
|දුරකථන සංකේත'
|218
|}
]]

ලිබියාව

ලිබියා නිල නාමය අරාබි බසට අනුව දැක්වෙනුයේ 'ලිබියානු මහජන සමාජවාදී අරාබි ජමහිරියාව' නමිනි.එය 'සමාජවාදි මහජන ලිබියානු මහා ජමහිරියාව' නමන් හෝ ඉංග්‍රීසි බසින් Socialist People's Libyan Arab Great Jamahiriya යනුවෙන් ද හඳුන්වනු ලැබේ. මෙම රාජ්‍යය පිහිටා ඇත්තේ උතුරු අප්‍රිකාවේ ය. උතුරින් මධ්‍යධරණි මුහුදු තීරයේ පිහිටා ඇති ලිබියාවට නැගෙනහිරින් ඊජිප්තුවට, ගිණිකොනින් සූඩානයට, දකුණට චැඩ් සහ නයිජර්ද බටහිරට ඇල්ජිරියාව සහ ටියුනිසියාවද මායිම් වෙයි.

ප්‍රධාන වශයෙන් සහරානු කාන්තාර හා අර්ධ කාන්තාර ලක්‍ෂණ ඇති පහත් භූමියකි. රටේ දකුණට වන්නට 2000 m / අඩි 6500 කට වඩා උසකට විහිදෙන ටිබෙස්ටි(Tibesti) කුළු කඳුකරය දැක ගත හැකි ය. එම කඳුකරයේ පිහිටා ඇති පික් බෙට්(Pic Bette) රටේ උස ම (2286 m / අඩි 7500) ස්ථානය වේ. වෙරළාශ්‍රිත ප්‍රදේශවල මධ්‍යධරණි දේශගුණයක් දැක ගත හැකි ය.

වර්ග කිලෝ මීටර් 1,800,000 (වර්ග සැතපුම් 694,984) ක පමණ ප්‍රදේශයක් පුරා පැතුරුණු ලිබියාව, අප්‍රිකාවේ පිහිටි භූ‍ගෝලීය වශයෙන් සිව්වන ස්ථානය ගන්නා රටයි. විශාලත්වයෙන් ලෝකයේ රටවල් අතර 17 වන ස්ථානය හිමිවන්නේ ද ලිබියාවටයි. රටේ සමස්ථ ජනගහනය වූ මිලියන 5.7 න් මිලියන 1.7 ක් ම වාසය කරන්නේ එරටෙහි අගනගරය වන ට්‍රිපොලි නුවරයි. සාම්ප්‍රදායික කොටස් ත්‍රිත්වය වනුයේ 'ට්‍රිපොලිටානියා', (Tripolitania),ෆෙසාන් (Fezzan) හා 'සයිරෙනයිකා' (Cyrenaica) ය. ඉහළම මානව සංවර්ධනය දර්ශකය ද, ඒක පුද්ගල ආදායම් වාර්තාවෙන් සිව්වන ස්ථානය ද, අප්‍රිකාවේ වසර 2009 වන විට සීචෙල්ස් සමග ගිනියා සහ ගැබොන් යන රාජ්‍යයන් ට පසුගාමීව, ලිබියාවට හිමිව තිබිණ.මෙම තත්ත්වයන් ට බෙහෙවින් හේතුකාරක වූයේ එ‍රටෙහි තිබෙන අධික ඛණිජ තෙල් සංචිත හා අඩු ජන සංඛ්‍යාවයි.

ලිබියානු ජාතික ධජය වර්ණවත් වනුයේ සංකේත කිසිවකින් තොර, කොළ පැහැති පසුබිමකින් පමණි. එකම පැහැයකින් පමණක් වර්ණවත් වූ මෝස්තර සටහන්, ලාංඡන, හෝ වෙනත් සළකුණු කිසිත් නොමැති ලොව දක්නා ලැබෙන එකම ජාතික ධජය මෙය වේ.

ෆීනීසියානුවන්, කාර්තේජිනියානුවන්, ග්‍රීකයන්, වැන්ඩලයන් හා බයිසැන්ටයිනුවන් විසින් විවිධ කාලවල දී ලිබියාව පාලනය කෙරිණි. 7 වන සියවසේ දී පමණ අරාබීන් විසින් ලිබියාව ආක්‍රමණය කරන ලදි. 16 වන සියවසේ පටන් 1911 දක්වා තුර්කීන් ගේ පාලනය යටතේ පැවතුණි. 1911 දී ඉතාලිය විසින් පාලන බලය අල්ලා ගන්නා ලදි. ඉතාලි පාලනය යටතේ 1934 දී, ලිබියාව යන නම තබන ලදි. දෙවන ලෝක යුද සමයේ දරුණු සටන් ඇවිළී ගිය ප්‍රදේශයකි. එම සටන්වල ප්‍රථිඵලයක් වශයෙන් පාලනය බිරිතාන්‍යයන් හා ප්‍රාංශුවන් අතට පත් විය. 1951 දී ලිබියානු රාජධානිය යන නමින් ස්වාධීන රාජ්‍යයක් බවට පත් විය. 1969 දී මුවම්මර් ගඩාෆි හමුදා කුමන්ත්‍රණයක් දියත් කිරීම මඟින් ජනරජයක් පිහිටු වීය. එවක් පටන් අද දක්වා ලිබියාව පවතින්නේ ගඩාෆි ගේ රාජ්‍ය නායකත්වය යටතේ ය. 1977 දී ඊජිප්තුව, ඊශ්‍රායලය සමඟ සාම ගිවිසුමක් ඇති කර ගැනීම නිසා ඊජිප්තුවට කාල තුවක්කු ප්‍රහාරයක් එල්ල කළේ ය. 1986 දී, ජර්මනියේ බර්ලින් නුවර සිදු වූ බෝම්බ ප්‍රහාරයක වගකීම ලිබියාවට එල්ල කරමින් එක්සත් ජනපදය ලිබියාවට දරුණු ගුවන් ප්‍රහාරයක් එල්ල කළේ ය.

 ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සොයා ගොස් මූලධර්මවාදය තුල අතරමං වූ ලිබියාව

උතුරින් මධ්‍යධරණී මුහුදට හා සෙසු දිශාවන්ගෙන් රටවල් හයකට මායිම්වූ ලිබියාව අතීතයේ පටන් වරින් වර පර්සියානු, ඊජිප්තු හා ග්‍රීක ව්‍යාප්තවාදයට ගොදුරු වීමට මූලික හේතුවූයේ ඇගේ වැදගත් උපාය මාර්ගික පිහිටීමයි. පසුව රෝම අධිරාජ්‍යයේ යටත් වසමක් බවට පත් ඈ හය වන සියවසේ අරාබි ආක්‍රමණ වලට ගොදුරුව ඉස්ලාම්කරණයට නතු වූවාය. 1551 දී ඔටෝමන් අධිරාජ්‍යය විසින් ඈඳගනු ලැබීමෙන් පසු ට්‍රිපොලි නුවර වඩාත් ප්‍රකට වූයේ වහල් ජාවාරමේ සන්ධිස්ථානයක් ලෙසය.
1876 දී රුසියාව විසින් පහර දෙනු ලැබීමෙන් පසු බෙහෙවින් අබල දුබල වූ ඔටෝමන් තුර්කිය 'යුරෝපයේ රෝගියා' යන නින්දා සහගතා අනවර්ථ නාමය ලබද්දී ඉතාලිය මාන බලමින් සිටියේ උතුර් අප්‍රිකාව සිය ග්‍රහනයට තතු කොට ගැනීමටය. සිය භූදේශපාලනික ඉලක්ක සඳහා ඉතාලි සහාය වෙනුවෙන් නයිල් ගඟෙන් බටහිර ප්‍රදේශය හිලව් කිරීමට බ්‍රිතාන්‍ය හා ප්‍රංශය රහසේ එකඟ වූහ. බොස්පරස් සමුද්‍ර සන්ධිය භාවිතා කිරීමට ඉඩදීමේ පොරොන්දුව මත ඊට විරුද්ධ නොවී සිටීමට රුසියාවද කැමති වූවාය. 1911 දී ට්‍රිපොලිය හා යාබද සයිරනේසියාව ඉතාලි යටත් විජිත බවට පත්වූයේ ඒ අනුවයි. මෙම ප්‍රදේශයට ෆෙසාන් කාන්තාරය දා ඈඳා 1934 දී එය ලිබියාව ලෙස නම් කරන ලද්දේ ඉතාලි වරු විසිනි. පුරාණ ග්‍රීක් වරු උතුරු අප්‍රිකාව (ඊජිප්තුව හැර) 'ලිබ්යා' (Libya) ලෙස හැඳින්වූහ. එහි අගනුවර බවට පත් වූයේ ට්‍රිපොලියයි.
සෙසු ඉතාලි පාලන ප්‍රදේශ මෙන් ලිබියාවද මුසොලිනි යටතේ ෆැසිසිට් කරණය විය. ඉතාලිය දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පරාජයවීමත් සමඟ ජයග්‍රාහී මිත්‍ර ජාතීන්ගේ ග්‍රහණයට නතු වූ ඈ අවසානයේ නිදහස් රාජ්‍යයක් බවට පත් වූයේ 1951 වසරේදීය. ඉතිහාසයේ තම පළමු ව්‍යවස්ථාපිත රාජාණ්ඩුව පිහිටවන වූ ලිබියාව ඒ වන විට ලොව දුප්පත්ම රාජ්‍යයන්ගෙන් එකකි. ඇගේ ඉරණම කණපිට පෙරළුනේ 1959 වසරේ දී ඛණිජතෙල් නිධි හමුවීමත් සමඟමය. මේ සමඟම තෙල් අපනයන රටේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගය බවට පත්විය.
කෙසේ වුවද රාජාන්ඩුව අනුගමනය කල බටහිර හිතවාදී පිළිවෙත හමුදාවේ ඇතැම් කොටස් වලට රුචි වූයේ නැත. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ 1969 දී දියත් වූ හමුදා කුමන්ත්‍රණයකින් මුවම්මර් ගඩාෆි නැමැති කල්නල් වරයා ලිබියාවේ බලය අත්පත් කොට ගැනීමයි. ඔහුගේ විශ්වාසවත් සගයා වූයේ කලිෆා හෆ්තර් නැමති කනිටු නිලධාරියයාය. ව්‍යවස්ථාව්දායක රාජාණ්ඩුව අහෝසි කල හේ තමා සභාපති වරයා වූ 'විප්ලවීය අණදෙන කවුන්සිලයකට' බලය පවරා ගත්තේය. ප්‍රතිසංස්කරණ වාදියෙකු වූ මුවම්මර් අල් ගඩාෆි ගේ දේශපාලන දර්ශනය වූයේ ඉස්ලාමීය-සමාජවාදයයි (Islamic Socialism). බටහිර සමාගම් සතු ලිබියානු වත්කම් කල ජනසතු කොට ඉතාලි ජනගහනය රටින් පිටුවහල් කල හේ බටහිර අප්‍රිකාවේ සිට බටහිර ආසියාව දක්වා වූ සම්ප්‍රදායික අරාබි වාසභූමි ඇතුලත් රාජ්‍යයන් එක්සත් කිරීමට සුගහුන දුටුවේය. ෂරියා සංග්‍රහය තවදුරටත් නීති පද්ධතියේ අත්තිවාරම ලෙස යොදා ගත්තද හේ මූලධර්මවාදියෙකු නොවීය. පැරණි රාජාණ්ඩුව විසින් අභ්‍යාස ගත කල වහාබ් වාදී සමාජ තහංචි බිඳ දැමූ ඔහු විසින් හඳුන්වා දුන් වැදගත්ම සමාජීය ප්‍රතිසංස්කරණ වූයේ 1970 දී පැණවුන ස්ත්‍රීන්ට සමතැන් දෙන නීතියයි. 1972 ආඥාවට අනුව වයස 16 ට අඩු දැරියන් විවාහ කොටගැනීම මෙන්ම කාන්තාවගේ එකඟත්වයෙන් තොර විවාහයක් සඳහා පෙලඹවීම බරපතල අපරාධයක් ලෙස සැලකිණ. මෙනයින් බලන කල පෙනී යන්නේ දේශාපලන ඒකාධිපතීත්වයක් තුල පවා හැත්තෑවේ දශකයේ ලිබියාව සමකාලීන දකුණු ආසියාතික රට වලට හා අරාබිකරයට වඩා චින්තනාත්මක වශයෙන් ඉදිරියෙන් සිටි බවයි.
1977 වන විට ලිබියාවේ ඒකපුද්ගල ආදායම ඩොලර් 11,000 ක් වූ අතර මානව සංවර්ධන දර්ශක අතින් සෞදි අරාබියට වඩා ඉහලින් සිටියේය. රටේ ජල වශ්‍යතාවයෙන් 60% සපුරමින් සැතපුම් 1750 දිග නලමාර්ගයක් ඔස්සේ භූගත ජලය බෙදා හැරීමේ ගඩාෆිගේ සැලැස්ම ලෝකයෙ දැවැන්තම ජලසම්පාදන ව්‍යාපෘතිය ලෙස සැලකේ. වඩා වැදගත් වූයේ ලිබියාව විදෙස් ණය බර රහිත නැති රාජ්‍යයක් ලෙස පවත්වාගෙන යාමට ගඩාෆි කටයුතු කිරීමය.
කෙසේ වුවද ණයත් නැති-බයත් නැති ගඩාෆි ඒ හේතුව නිසාමදෝ ජාත්‍යන්තර මට්ටමෙන් බොහෝ කරදර වල පැටළුනේය. ලිබියාවේ ගඩාෆි විරොධීන්ට රහසේ ආධාර කල ඉතාලියට හා බ්‍රිතන්‍යයට ඔහු දඬුවම් කලේ වාමාංශික රෙඩ් බ්‍රිගේඩ් තස්ත සංවිධානයට හා අයර්ලන්ත බෙදුම්වාදීන්ට එලිපිට ආධාර කරමිනි. පලස්තීන විමුක්ති සංවිධානයේ ප්‍රධාන අනුග්‍රාහකයෙකු ලෙස ඊශ්‍රාලයට අඟියෝග කල ඔහු චැඩ් රාජ්‍යයට අයත් යුරේනියම් නිධි ඈඳා ගැනීම එක්සත් ජනපදය දුටුවේ ඔහු විසින් න්‍යශ්ඨික අවි නිපදවීමට දරණ තැතක් ලෙසය. වොෂින්ටනය වඩාත් අමනාප වූයේ සිද්‍රා බොක්ක අශ්‍රිත කලාපයට ලිබියාව හිමිකම් කීමට ඉදිරිපත් වීම හේතුවෙනි. 1986 දී ඇමෙරිකානු සෙබලෙකු ඇතුලු තිදෙනෙකුට මරු කැදවමින් බටහිර ජර්මනියේ සමාජ ශාලාවකට එල්ල වූ බෝම්බ ප්‍රහාරයට ලිබියාව වගකිව යුතු බවට චෝදනා කල ඇමෙරිකානු ජනාධිපති රේගන් එකටෙක කිරීමක් ලෙස ට්‍රිපොලි නුවරට ගුවන් ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට නියම කලේය. රේගන්ගේ අභිලාෂය වූයේ බර්ලින් සිද්ධිය දඩමීමාකොටගෙන ගඩාෆි මරා දැමීම බව සැකයක් නොවීය. එහෙත් ගඩාෆිගේ බැබ්-අල්-අසීසියා මූලස්ථානයට එල්ලවූ ප්‍රහාරය සාර්ථක වූයේ නැත. ඔහු හදා වඩාගත් බිළිදූ දියණිය වූ හනා ගඩාෆි ප්‍රහාරයෙන් මිය ගිය බවට ප්‍රචාරය කෙරුනද එහි සත්‍යතාව ගැන මේ වන විට බොහෝ සැක සංකා පහල වී ඇත්තේ ඈ වෛද්‍යවරියක් ලෙස කටයුතු කරන බව මෑතකදී හෙලිවී ඇති හෙයිනි. කෙසේ වුවද ගඩාෆි මිය නොයාමටත් වඩා පෙන්ටගනයට සිත් වේදනා ගෙන දුන්නේ ඇමෙරිකානු ප්‍රහාරක යානා දෙකක් සිද්‍රා බොක්කට ඉහල දී ලිබියානු ගුවන් ආරක්ෂක පද්ධති විසින් බිම හෙලීමයි. ඇමෙරිකානු කපිතාන් වරු දෙදෙනෙක් මිය යාම දේශපාලනික වශයෙන් වොෂින්ටනය අසීරු අඩියකට පත්කල අතර ඉතා උසස් යැයි සැලකුන F 111 ප්‍රහාරක යානා සෝවියට් S 200 වේගා මිසයිල පද්ධති හමුවේ අසරණ විය හැකි බව එමඟින් මුල් වරට ලොවට හෙලිවිය. ඉමහත් කෝපයට පත් ගඩාෆි රේගන් යනු පිස්සු බල්ලෙක් යැයි ප්‍රසිද්ධියේ කිය සිටියේය. රේගන් මීට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ බ්‍රිතාන්‍යයේ සිදුවූ තවත් බෝම්බ පිපිරිමක් දඩ මීමාකොටගනිමින් ලිබියාවට එරෙහි ආර්ථික සම්බාධක පැණවීමෙනි.
මේ අතර චැඩ් රාජ්‍යය හා ලිබියාව අතර සටන් වලදී ගඩාෆිගේ පැරණි සගයකු වූ කලිෆා හෆ්තර් යුද සිරකරුවෙකු ලෙස සතුරාට හසුවුවද ඒ ගැන ගඩාෆි තැකුවේ මඳ වශයෙනි. චැඩ් බලධාරීන් විසින් ඇමෙරිකාවට භාරදෙනු ලැබූ අමනාපයට පත් සිරකරුවා ගඩාෆිගේ රජය පෙරලා දැමීමට සහාය වීමට CIA සංවිධානයට පොරොන්දු විය. අනාගතයේ දියත් කෙරුන ඇමෙරිකානු සැලසුම් බොහෝ දුරට පදනම් වූයේ හෆ්තර් විසින් සපයන ලද තොරතුරු මතය.
විසි වැනි සියවසේ අවසන් දශකයේ සෝවියට් කඳවුර බිඳ වැටීම හරහා දැවැන්ත දේශපාලන ජයග්‍රහණ අත්පත් කොටගනිමින් ලෝක බලවතා බවට පත් ඇමරිකාවේ විසි එක් වන සියවසේ ආරම්භක ඉලක්කය වූයේ තෙල් සම්පතින් පොහොසත් මැදපෙරදිග කලාපය සිය අණසකට යටත් කොට ගැනීමය. මේ සඳහා වොෂින්ටනය 'සමූලඝාතක අවි' හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය' සිය තේමා පාඨ යොදා ගත්තේය. එහි මුල් පියවර වූයේ ඉරාකයේ සදාම් හුසේන් බලයෙන් පහකිරීමයි. එහිදී හමුවූ විනාශ කාරී අවියක් හෝ ස්ථාපිත කෙරුන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් නැතත්, සෘජු ආක්‍රමණයක් යනු හමුදාමය වශයෙන් අතිශය වෙහෙසකර, රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වශයෙන් අසීරු හා ආර්ථික වශයෙන් වියදම් කාරී පිළිවෙතක් බව ධවල මන්දිරය එමඟින් පසක් කොටගත්තේය.
එහෙයින් සිය ඉලක්කය සපුරා ගනු වස් වඩා අඩු වියදම් විකල්පයක් ඇමෙරිකාවට අවශ්‍ය විය. මෙහි ප්‍රථිඵලය වූයේ 'අරාබි වසන්තය' නොහොත් දේශීය මූලධර්මවාදී කන්ඩායම් යොදවා ආන්ඩු පෙරලීමේ වැඩසටහනයි. ඒකාධිපතිවාදයට එරෙහිව කතා කල බොහෝ බුද්ධිමතුන්ද මූලධර්මවාදීන් සන්න්ද්ධ කිරීමෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය උදාවනු වනු ඇතැයි විශ්වාස කල බව පෙනේ.
එහෙත් ටියුනීසියාවේ හා ඊජිප්තුවේ මෙන් ලිබියාවේ අරගලය පහසු වූයේ නැත. ගඩාෆි නොපැකිල ප්‍රති ප්‍රහාර එල්ල කිරීම නිසා මූලධර්මවාදි කණ්ඩායම් වලට ආරම්භයේ අත්වූයේ දැවැන්ත පරාජයකි. ඇමෙරිකාව ප්‍රමුඛ නේටෝව ලිබියාවේ ගුවන් තහනම් කලාපයක් පිහිටුවමින් ගඩාෆි ගේ හමුදාවට ගුවන් ප්රහාර එල්ල කරමින් කැරලි කරුවන්ට සෘජුව සහාය පලකරන්නට වූයේ මේ තත්වය තුලයි. ලෝක සාමය වෙනුවෙන් පිහිටවුන එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ නෛතික අනුග්‍රහය ඊට ලැබිණ. සැපයුම් වලින් ශක්තිමත් වූ කැරලි කරුවන් නේටෝ ගුවන් ආවරණ යටතේ ට්‍රිපොලි නුවරට එල්ල කල දැවැන්ත ප්‍රතිප්‍රහාරය හමුවේ පසු බැසීමට ගඩාෆිට සිදු විය. ඊට අණ දෙන ලද්දේ ගඩාෆිගේ පැරණි සගයා වූ කලීෆා හෆ්තර් විසිනි. පසුබසින් සිටි ගඩාෆිගේ රථ පෙල හඳුනාගත් නේටෝ ගුවන් යානා එම ඛණ්ඩාංක කැරලි කරුවන්ට ලබා දුන් බව දැන් හෙලිවී ඇත. තමා කොටුවූ බව අවබෝධ කොටගත් කල්නල් වරයා අවසන් පැය කිහිපයේ ඉතා සන්සුන් ව හා කල්පනාකාරී මනෝභාවයෙන් පසුවූ බව දිවි ගලවාගත් ඔහුගේ රියැදුරා විසින් පවසා ඇත. අවසානයේ ගඩාෆි සැඟවී සිටි ස්ථානය වටලා කෙටි සටනකට පසු ඔහු සිරභාරයට ගත් කැරලි කරුවෝ හිටපු රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයා ඉතා අමානුෂික ලෙස මරාදමන අන්දම දැක්වෙන වීඩියෝ පටයක් ලොව පුරා විකාශය වුවද, ජෝර්ජ් ෆ්ලොයිඩ් ගේ අයිතිවාසිකම් ගැන කතා කල මානව හිතවාදීහූ එදා ඒ දෙස බලමින් අත්පොලසන් තැළූ හැටිද නෙහිදී සියට නැඟේ. ගඩාෆි මියගියේ සටනේදී සිදුවූ තුවාල වලින් බව 'ජාතික අන්තර්වාර කවුන්සිලය' කියා සිටියේය. එය ලිබියානු නව රජය කී පළමු බොරුවයි.
ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අපේක්ෂාවෙන් ගඩාෆිගේ සිරුරට කෙල ගැසූ ලිබියානුවන්ට දහවල් තරු පෙනීමට වැඩි කලක් ගතවූයේ නැත. සිවිල් යුද්ධයකට මුහුණ පෑ ලිබියාව එකම ලේ විලක් බවට පත් වූයේ බලය බෙදා ගැනීම සඳහා සටන් කාමීන් එකිනෙකා කුලල්කෑමට ගැනීම හේතුවෙනි. ගඩාෆි හිතවාදී බල ඇණී ද ඒ අතර විය. 2012 ලිබියාවේ පළමු මැතිවරණය් පැවැත්වුනේ මූලධර්මවාදීහූ සුපුරුදු ලෙස පෞරාණික නටබුන් විනාශ කරන අතරය. කාන්තාවන්ට ෂරියා නීතිය අනුව හැඩ ගැසීමට බල කැරිණ. මැතිවරණයෙන් ජයගත් පොදු ජාතික එසෙම්බ්ලිය හරි හමන් අගමැති තෝරාගැනීමට නොහැකිව ලත වන අතර ගඩාෆි අත්ඩංගුවට ගත් ජිහාඩ් වාදියා වූ ඔම්‍රාන් ෂාබන් ගඩාෆි හිතවාදීන් පිරිසක් පැහැර ගන්න ලදී. දස වධදී පහරදී ඉළබිඳ දමන ලැබූ ඔහු මහමඟ දමා ගොස් තිබිණ. ප්‍රතිකාර සඳහා ප්‍රංශයට යැවුන හේ එහිදී මියගියේය. පොදු ජාතික එසෙම්බ්ලිය ඔම්‍රාන් වෙනුවෙන් රාජ්‍ය අවමඟුලක් ද පැවැත් වීය. අමෙරිකාවට තම අනිසි මැදිහත් වීමේ ඵල විපාක වලට හොඳම නිදසුන වූයේ මූලධර්මවාදී කණ්ඩායම් විසින් ඇමෙරිකානු තානාපති වරයා ඝාතනය කරනු ලැබීමය.
2014 නියෝජිත සභා මැතිවරණයෙන් ජයගත් මධ්ය්ස්ථ මතධාරී ඉස්ලාම් වරු රාජ්‍ය බලය පැවරීමට අකැමැති වූ මූලධර්මවාඅදීන්ගෙන් සමන්විත පොදු ජාතික එසැම්බ්ලිය හමුදා බලය යොදා ට්‍රිපොලිය අත්පත් කොට ගැනීම නිසා නැගෙනහිර පිහිටි ටොබෘක් නගරයට පලා යාමට නව පාර්ලිමේන්තුවට සිදුවිය. මධ්යස්ථ මත ධාරීන්ගේ හමුඩා නායකයා වූයේ ගඩාෆිගේ පැරණි සගයා වූ කලිෆා හෆ්තර්ය. මෙම එතැන් සිට රට පාලනය වන්නේ ආන්ඩු දෙකකිනි. අනුග්‍රහය ලිබියාවේ ඇතැම් ප්‍රදේශ තුල බලය තහවුරු කොට ගැනීමට IS අන්තවාදීන්ට මඟ පෑදූයේද මෙම බල අරගලයයි.
එහෙත් බැරැක් ඔබාමා තවමත් තම පාඩම උගෙන නොතිබූ සැටියකි. ලිබියාවේ තම මැදිහත් වීම 'විනාශයක්' බව පිලිගැනීමට මේ වන ඉට ඔහුට සිදුව තිබුනද ඒ අසාර්ථක උපක්‍රමය ඔහු ඉතා වගකීම් රහිත අන්දමින් සිරියාවේද අභ්‍යාසගත කිරීමට තැත් කලේ තමා වගකිව යුතු ලිබියානු අර්බුදයට විසඳූම් සෙවීම එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට පවරමිනි. ඉතා නිවට ලෙස මැදිගත් වූ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය අවසානයේ කලේ ට්‍රිපොලි නුවර මූලධර්මවාදූන්ගෙන් සමන්විත පොදු ජාතික එසෙම්බ්ලිය, 'ජාතික සහයෝගිතා රජය' ලෙස නම් කොට ඊට නිල පිළිගැනීමක් ලබා දීමය. පය බරවයට පිටිකර බෙහෙත් බැදූමක් හා සමාන වූ ම්ම විසඳූම ටොබෘක් නුවර මැදහත් ඉස්ලාම් වරු ප්‍රතික්ෂෙප කලහ.
ගඩාෆි යටතේ අප්‍රිකාවේ සමෘද්ධිමත්ම රාජ්‍යය වූ ලිබියාව මෙ වනවිට නොනිමි සිවිල් යුද්ධය තුල මුළුමනින්ම විනාශයට කරා ගමන් කරමිනි සිටී. ගඩාෆි ඒකාධිපතියෙකු යයි හඬ නැඟූ ට්‍රිපොලි නුවර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්ට අද මූලධර්ම වාදීන් යටතේ සටන් කිරීමේ අවස්ථාවද, විමුක්තිය සොයා ගිය කාන්තාවන්ට ෂරියා නීතිය යටතේ අපූරු වරප්‍රසාද භුක්ති විදීමේ භාග්‍යයද උදා වී ඇත. කල්නල් ගඩාෆි තම කාන්තා ආරක්ෂක බලකායේ සාමාජිකාවන් අපරිහරණය කල බවට නගන චෝදනාව තුලින් අල් ජසීරාවට හා බීබීසීයට තමා උඩගෙඩි දුන් මූලධර්මවාදීන් විසින් සිදු කරමින් සිටින අපරාධ වසන් කල නොහේ. එක්සත් ජාතීන්ම පවසන්නේ සිවිල් යුද්ධ නිසා ජීවිත 4000 ක් අහිමිවී ඇති බවත් 2011-2019 කාලය අතරතුර අතවරයට පත් බාල වයස්කාර කාන්තාවන් සංඛ්‍යාව ගණනය කල නොහෙන තරම් විශාල බවත්ය. මධ්‍ය්ස්ථ සංවිධාන පවසන්නේ ජනගහනයෙන් තුනෙන් පංගුවක් සරණාගතයන් ලෙස අසල් වැසි රටවලට පලාගොස් ඇති බවයි.
සිරියානු සිවිල් යුද්ධයෙන් ඉමහත් නින්දාව තුල මැදපෙරදිග බලවතා ලෙස තමා සතු තත්වය අහිමි වූ ඇමෙරිකාව තවදුරටත් ලිබියාව ගැන උනන්දුවක් දක්වන්නේ නැත. ට්‍රිපොලි නුවර ඇතුළු සුළු භූමි ප්‍රමාණයකට මෙ වනවිට තම පාලනය සීමා වී ඇති 'ජාතික සහයෝගිතා රජය' නියෝජන කරන 'මුස්ලිම් සහෝදරත්වය' ප්‍රමුඛ ජිහාඩ් වාදී ස්ංවිධාන වල ප්‍රධාන අනුග්‍රාහකයා ලෙස එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයත් කටාර් රාජ්‍යයත් තුර්කියත් තවදුරටත් කටයුතු කරති. අනිත් අතට ටොබෘක් නුවර මධ්‍ය්ස්ථ ඉස්ලාම් වරුන්ගේ ආධාර කරුවන් වන්නේ ඊජිප්තුව හා මැදපෙරදිග නව බලවතා වන රුසියාවයි.
ඊජිප්තු හා රුසියානු ආධාර තුලින් ලිබියාවේ විශාල භූමි ප්‍රමාණයක් පාලනයට නතුකොටගෙන IS ව්‍යාප්තිය මැඩලූ කලිෆා හෆ්තර්ගේ හමුදා මෑතදී ට්‍රිපොලි නුවරට එල්ල කල ප්‍රහාරය හමුවේ ලිබියාවට හමුදා බල ඇණීයක් යැවීමට තුර්කිය කටයුතු කලාය. අරාබි වසන්තයේ ප්‍රධාන සංවිධායකයකු වූ තුර්කියට සිරියාවේ දී කපන්නට බැරි අත සිඹීමේ පිළිවෙතට මාරු වීමට සිදු වුවද ලිබියාවේ මූලධර්මවාදී පාලනය රැක ගැනීමේ උත්සාහය තවමත් අන්කාරා රජය විසින් අත හැර දමා නොමැත. රුසියානු විශේෂ බලකායන් විසින් හෆ්තර්ගේ හමුදා මෙහෙයවන බවත් මිග් ගුවන් යානා බල ඝණයක් නැගෙනහිර ලිබියාවට යවා ඇති බවටත් පෙන්ටගනය උපුටා දක්වමින් පසුගිය සතියේ රොයිටර් පුවත් සේවය විසින් වාර්තා කොට තිබිණ. නේටෝ මැදිහත් වීම හමුවේ නිහඬ් පිලීවෙතක් අනුගමනය කල ක්‍රෙම්ලිනය විසින් ලිබියාව කෙරේ හිටි හැටියෙම පහල කොටගත් මේ කරුණාව මූලධර්මවාදය විනාශ කිරීමේ තේමා පාඨය මත පදනම් වුවද ඒ පසු පස ඇති සැබෑ හේතුව බොරතෙල් බැරල් බිලියන 48000 ක ධාරිතාවයක් සහිත ලිබියානු තෙල් නිධි බව නිගමනය කිරීමට සාමාන්‍ය දැනීම ප්‍රමාණවත්ය. ඒ සිරියාවේ සාර්ථකත්වය තුලින් රුසියාව් ලද ආත්ම විශ්වාසයයි.
අර්බුදයේ ප්‍රධාන චූදිතයා වූ ඇමෙරිකාව දැන් සිය අභ්‍යන්තර ගැටළු තුල සිරවී සිටියදී ලිබියාවේ අනාගතය කෙබඳූ වේද? එය නිශ්ච්ය කිරීම අසීරුය. බොහෝ විශ්ලේශකයන් විශ්වාස කරන්නේ එය සිරියාවේ දී මෙන් තුර්කිය හා රුසියාව අතර (ඊජිප්තුව පාර්ශ්ව කරුවෙකු ලෙස) අන්යොන්‍ය ප්‍රතිලාභ තකා ඇති වන අවසන් එකඟතවයකින් කෙලවර වනු ඇති බවයි. කබලෙන් ලිපට වැටුන ලිබියානුවන්ට ඉතිරි වනු ඇත්තේ පසු තැවිල්ල පමණී. 2020.06.12

Chamara Siriwardene

 මුවම්මර් ගඩාෆි

 මූලාශ්‍ර

 අඩවියෙන් බැහැර පිටු
රාජ්‍ය අංශය හා සම්බන්ධ
 Libyan Embassy Washington D.C.
 General People's Committee (The Cabinet)
 The People's Committee of Foreign Affairs
 Libyan People's Bureau (Libyan Embassy), London - UK
 Libyan People's Bureau (Libyan Embassy), Ottawa
 Chief of State and Cabinet Members

සාමාන්‍ය
 Libya from UCB Libraries GovPubs''
 Libya Directory

වෙනත්
 Libyan Cultural Affairs, London  (Arabic only)
 Libyan American Chamber of Commerce
 A Window to Libya by Tarek Alwan
 Worldstatesmen.org's History and list of rulers of Tripolitania, Cyrenaica, Fezzan and Libya (before and after unification).
 Limes Tripolitanus

අප්‍රිකාව තුළ රටවල්

ලිබියාව


Agrilus giglii é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2002.

Referências

giglii

Agrilus giglii


Elger ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite am Rand des Palus Epidemiarum, westlich des Kraters Capuanus und südöstlich von Ramsden.
Der Krater ist stark erodiert und das Innere uneben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem britischen Astronomen Thomas Gwyn Elger offiziell benannt.

Weblinks

 Elger auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Elger (Mondkrater)