තුනී ශල්කමය අපිච්ඡද සෛලීය ස්ථරයකි.  දරණු පටලයක් මත පිහිටා ඇත.

කුඩා අණු සඳහා පාරගම්‍ය වේ. රුධිර කේශනාලිකා, ගර්ත හා ගුච්ඡිකාවේ දක්නට ඇත.

මූලාශ්‍ර

අපිච්ඡද

සරල ශල්කමය අපිච්ඡදය


Edenbridge (engleski: ˈiːdənbɹɪdʒ) je grad (župa) u okrugu Sevenoaks, upravna i povijesna županija u sastavnom dijelu grofovije Kent, Engleska. Smješten je južno od Londona, u blizini grofovije Surrey. Kroz Edenbridge protječe rijeka Eden, pritoka rijeke Medway.

Etimologija toponima

Od staroengleskog Eadhelms brycg (doslovno "Eadhelmov most") gdje je Eadhelm ime srednjovjekovne plemićke obitelji, a brycg staroengleski naziv za most (bridge).
Kroz Edenbridge protječe rijeka Eden i njeno ime potječe od istog korijena.

Povijest

Prve reference na grad pojavljuju se u crkvenim zapisima iz 12. stoljeća. Godine 1279. Henrik III. dodijelio je Edenbridgeu povelju kojom je imenovan tjednom pijacom.
Muzej Doline Eden , zauzima jednu od najstarijih sačuvanih zgrada u Edenbridgeu u kojoj se čuvaju eksponati i dokumenti vezani za lokalnu povijest. Njegova kasno-džordžijanska fasada od opeke gotovo zaklanja srednjovjekovnu vlastelinsku kuću izgrađenu u drvenom okviru (tzv. bondruk konstrukcija, njem. Bundwerk), a dva zazidana prozora podsjetnici su na porez na prozore (Window tax) koji je 1696. godine uveo kralj Vilim III.

Mlinice u Edenbridgeu

Edenbridge je stoljećima imao četiri mlinice, Haxted Mill i Honour's Mill na rijeci Eden, Božićni mlin (Christmas Mill) na pritoci rijeke Eden i vjetrenjaču južno od grada. Sva četiri mlinska objekta su sačuvana, ali sada su pretvorena u druge namjene.

Župa i njene crkve

Sada anglikanska župna crkva, inače sagrađana u 13. stoljeću, posvećena je svetom Petru i Pavlu. Crkva sadrži primjere srednjovjekovnih murala.
Baptistička kapela koja se nalazila na glavnoj ulici (High street) registrirana je za sklapanje brakova 1860. godine. Bilo je to sjedište baptističke crkve Edenbridgea, koja se 2003. ujedinila s crkvom 'kćeri' koja se nalazila na Marlpit Hillu da bi formirala Crkvu Edena, koja se 2013. preselila u Eden Centar.

Rimokatolici odlaze u crkvu sv. Lovre, koja je registrirana 1933. godine.

Također u župi je zaselak Marsh Green. Ovdje se nalaze dvije bogomolje: Ujedinjena Reformirana Crkva sv. Ivana i Dvorana Kraljevstva koja služi Oxtedskoj kongregaciji Jehovinih svjedoka. Za sklapanje brakova je registrirana 1999. godine.

Znamenitosti

Grad okružuju slikovita sela, tako se u blizini, u selu Westerham nalazi seoska kuća Chartwell, koja je od 1922. godine bila dom Sir Winstona Churchilla, te u obližnjem mjestu Heveru dvorac Hever iz 13. stoljeća, poznat kao dom Anne Boleyn jer je u njemu, prije stupanja u brak s Henrikom VIII. provela dio svoje mladosti. U blizini je i Penshurst Place, koji datira iz 1341. godine, kada je sagrađena srednjovjekovna Barunova dvorana (Baron's Hall) kao seosko odmaralište za gradonačelnika Londona. Na tom se području u selu Chiddingstone nalazi gotički dvorac Chiddingstone, a u selu Bough Beech nalazi se prirodna akumulacija pa je cijelom području dodijeljen status prirodnog rezervata.

Izvori

Gradovi u Engleskoj

Edenbridge (Kent)


The director of central intelligence (DCI) was the head of the American Central Intelligence Agency from 1946 to 2004, acting as the principal intelligence advisor to the president of the United States and the United States National Security Council, as well as the coordinator of intelligence activities among and between the various US intelligence agencies (collectively known as the Intelligence Community from 1981 onwards).

The office existed from January 1946 to December 17, 2004. After the Intelligence Reform and Terrorism Prevention Act it was replaced by the director of national intelligence (DNI) as head of the Intelligence Community and the director of the Central Intelligence Agency (D/CIA) as head of the CIA.

History

The post of DCI was established by President Harry Truman on January 23, 1946, with Admiral Sidney Souers being the first DCI, followed by General Hoyt Vandenberg who served as DCI from June 1946 to May 1947. The DCI then ran the Central Intelligence Group (CIG), a predecessor of the CIA. The office of DCI thus predates the establishment of the Central Intelligence Agency. The CIA was created by the National Security Act of 1947, which formally defined the duties of the director of central intelligence. This 1947 Act also created the National Security Council.

Until December 2004, the DCI was often referred to colloquially as the "CIA Director", even though he was head of both the CIA and the broader Intelligence Community. After the September 11, 2001, terrorist attacks on the United States and the subsequent investigation by the 9/11 Commission, a movement grew to re-organize the Intelligence Community. That movement prompted the passage of the Intelligence Reform and Terrorism Prevention Act in December 2004, which split the DCI's duties among two new offices. The Office of the Director of National Intelligence (DNI) would serve as head of the Intelligence Community and advise the NSC on intelligence matters. The director of the Central Intelligence Agency would serve as chief administrator of the CIA.

The reorganization took effect on December 17, 2004. The 19th and last DCI, Porter J. Goss became the first director of the CIA, while John Negroponte became the first DNI.

List of directors of central intelligence
This position preceded the creation of the Central Intelligence Agency in 1947. The "Director of Central Intelligence" position was replaced by the Director of the Central Intelligence Agency and Director of National Intelligence positions.

 Status

Directors' management styles and effect on operations

Roscoe H. Hillenkoetter, 1947–1950
Rear Admiral Roscoe H. Hillenkoetter was the third director of central intelligence, but the first who served as the Director of the Central Intelligence Agency. During his tenure, a National Security Council Directive on Office of Special Projects, June 18, 1948, (NSC 10/2) further gave the CIA the authority to carry out covert operations "against hostile foreign states or groups or in support of friendly foreign states or groups but which are so planned and conducted that any US Government responsibility for them is not evident to unauthorized persons." Those operations, however, were initially conducted by other agencies such as the Office of Policy Coordination. See Approval of Clandestine and Covert Operations and Clandestine HUMINT and Covert Action for details of the eventual merger of these operations with the CIA, as well as how the equivalent functions were done in other countries.

Walter Bedell Smith, 1950–1953
During the first years of its existence, other branches of the US federal government did not exercise very much supervision over the Central Intelligence Agency. Supposedly justified by the desire to match and defeat Soviet actions throughout the Eastern Hemisphere, it undertook a task that many believed could be accomplished only through an approach similar to the Soviet intelligence agencies, under names including NKVD, MVD, NKGB, MGB, and KGB. Those Soviet organizations also had domestic responsibilities.

Allen W. Dulles, 1953–1961
The rapid expansion of the CIA, and a developed sense of independence under the DCI Allen Dulles exacerbated the problem of the US Intelligence Community's freedom from independent review. After the armed landing of Cuban exiles in the Bay of Pigs Invasion of Cuba in 1961, President John F. Kennedy discharged and replaced Dulles. Dulles had been an OSS. veteran from World War II. His autobiography is more noteworthy for giving insight into the mindset of key people in the field than it is in giving a detailed description of the CIA and its operations.

John McCone, 1961–1965
President John F. Kennedy exercised greater supervision, and he appointed a Republican with a general engineering background, John McCone. McCone, despite a lack of intelligence agency background, is often considered one of the most competent DCIs, and an excellent manager. The agency stepped up its activity in Southeast Asia under President Lyndon Johnson. McCone resigned from his position of DCI in April 1965, believing himself to have been unappreciated by Johnson. McCone's final policy memorandum to Johnson argued that expansion of the War in Vietnam would arouse national and world discontent over the war, before it defeated the North Vietnamese regime.

William Raborn, 1965–1966
Raborn, a distinguished naval officer who directed the design and development of the entire Polaris ballistic missile submarine system, had a somewhat short and unhappy tenure as the DCI. His background included no foreign relations experience, and intelligence experience only concerning naval operations. CIA historians have said "Raborn did not 'take' to the DCI job", in their opinion. Raborn resigned as the DCI on June 30, 1966, having served for only fourteen months. He was then replaced by his deputy, Richard Helms.

Richard M. Helms, 1966–1973
Helms was an OSS and CIA veteran, and the first DCI to have risen through the ranks at CIA. Helms became the director of the Office of Special Operations (OSO) after the CIA's disastrous role in the attempted Bay of Pigs Invasion of Cuba in 1961. Helms was made the deputy director of central intelligence under Admiral William Raborn. A year later, in 1966, he was appointed as the director.

In the early 1970s, partially as a result of the Watergate affair break-ins under President Richard Nixon, the United States Congress took a more active role in intelligence agencies, as did independent commissions such as the 1975 United States President's Commission on CIA activities within the United States, also called the Rockefeller Commission after its chairman. Revelations about past CIA activities, such as assassinations and attempted assassinations of foreign leaders, illegal domestic spying on American citizens, drew considerable congressional oversight that had not been previously exercised.

Certain of the individuals involved in the Watergate break-ins had worked, in the past, for the CIA. In an audio tape provoking Nixon's resignation as president, Nixon ordered his chief of staff, H. R. Haldeman, to tell the CIA that further investigation of the Watergate affair would "open the whole can of worms" about the Bay of Pigs Invasion of Cuba, and, therefore, that the CIA should tell the FBI to cease investigating the Watergate burglary, due to reasons of "national security". Helms refused.

The ease of Helms's role under President Lyndon Johnson changed with the arrival of President Richard Nixon and Nixon's national security advisor Henry Kissinger. After the debacle of Watergate, from which Helms succeeded in distancing the CIA as far as possible, the agency came under much tighter congressional control. Nixon, however, considered Helms to be disloyal, and fired him as DCI in 1973. Helms was the only DCI convicted for irregularities in office; his autobiography describes his reaction to the charges.

James R. Schlesinger, 1973
On 2 February 1973 he became the director of central intelligence, following the previous director Richard Helms, after he had been fired for his refusal to block the Watergate Affair's investigation. Although his service at the CIA was short, barely six months, it was a stormy one as he again undertook comprehensive organizational and personnel changes. Schlesinger became so unpopular at the CIA Headquarters in Langley, Virginia, that a security camera was installed opposite his official portrait for fear that it would be vandalized. By this time he had a reputation as a tough, forthright, and outspoken administrator. Schlesinger's appointment as the Secretary of Defense cut short his service as the DCI. He commissioned reports—known as the "Family Jewels"—on illegal activities by the agency.

William Colby, 1973–1976
William Colby was another intelligence professional who was promoted to the top job. His autobiography was entitled "Honorable Men", and he believed that a nation had to believe such people made up its intelligence service. In December 1974, investigative journalist Seymour Hersh broke the news of the "Family Jewels" (leaked to him by Colby) in a front-page article in The New York Times, revealing that the CIA had assassinated foreign leaders, and had conducted surveillance on some seven thousand American citizens involved in the antiwar movement (Operation CHAOS).

Congress responded to the "Family Jewels" in 1975, investigating the CIA in the Senate via the Church Committee, chaired by Senator Frank Church (D-Idaho), and in the House of Representatives via the Pike Committee, chaired by Congressman Otis Pike (D-NY). President Gerald Ford created the aforementioned Rockefeller Commission, and issued an Executive Order prohibiting the assassination of foreign leaders.

Colby's tenure as DCI congressional investigations into alleged US intelligence malfeasance over the preceding twenty-five years. Colby cooperated, not out of a desire for major reforms, but in the belief that the actual scope of such misdeeds was not great enough to cause lasting damage to the CIA's reputation. He believed that cooperating with Congress was the only way to save the agency from dissolution. Colby also believed that the CIA had a moral obligation to cooperate with the Congress and demonstrate that the CIA was accountable to the Constitution. This caused a major rift within the CIA ranks, with many old-line officers such as former DCI Richard Helms believing that the CIA should have resisted congressional intrusion.

Colby's time as DCI was also eventful on the world stage. Shortly after he assumed leadership, the Yom Kippur War broke out, an event that surprised not only the American intelligence agencies but also the Israelis. This intelligence surprise reportedly affected Colby's credibility with the Nixon administration. Meanwhile, after many years of involvement, South Vietnam fell to Communist forces in April 1975, a particularly difficult blow for Colby, who had dedicated so much of his life and career to the American effort there. Events in the arms control field, Angola, the Middle East, and elsewhere also demanded attention.

George H. W. Bush, 1976–1977
George H. W. Bush's confirmation as the director of central intelligence was opposed by many politicians and citizens who were still reeling from the Watergate scandal (when Bush was the head of the Republican National Committee, and a steadfast defender of Nixon) and the Church Committee investigations. Many arguments against Bush's initial confirmation were that he was too partisan for the office. The Washington Post, George Will, and Senator Frank Church were some notable figures opposed to Bush's nomination. After a pledge by Bush not to run for either president or vice president in 1976, opposition to his nomination died down.

Bush served as the DCI for 355 days, from January 30, 1976, to January 20, 1977. The CIA had been rocked by a series of revelations, including disclosures based on investigations by the Senate's Church Committee, about the CIA's illegal and unauthorized activities, and Bush was credited with helping to restore the agency's morale. On February 18, 1976, President Gerald Ford issued Executive Order 11905, which established policy guidelines and restrictions for individual intelligence agencies, and clarified intelligence authorities and responsibilities. Bush was given 90 days to implement the new order, which called for a major reorganization of the American Intelligence Community and firmly stated that intelligence activities could not be directed against American citizens. In his capacity as DCI, Bush gave national security briefings to Jimmy Carter both as a presidential candidate and as president-elect, and discussed the possibility of remaining in that position in a Carter administration.

George H. W. Bush eventually became the 41st US president in 1989, and to date is the only US president who held CIA leadership.

Stansfield Turner, 1977–1981
A US Naval Academy classmate of Jimmy Carter's, Turner enjoyed the confidence of the White House, but his emphasis on technical methods of intelligence collection, such as SIGINT and IMINT, and his apparent dislike for, and firing of, HUMINT specialists made him quite unpopular within the CIA. Turner eliminated more than 800 operational positions in what was called the "Halloween Massacre", invoking a moniker previously used in conjunction with President Ford's 1975 staff reorganization. This organizational direction is notable because his successor William J. Casey was seen to have a completely opposite approach, focusing much of his attention on HUMINT. Turner gave notable testimony to Congress revealing much of the extent of the MKULTRA program, which the CIA ran from the early 1950s to late 1960s. Reform and simplification of the intelligence community's multilayered secrecy system was one of Turner's significant initiatives, but produced no results by the time he left office. He also wrote a book on his experience at CIA.

During Turner's term as head of the CIA, he became outraged when former agent Frank Snepp published a book called Decent Interval which exposed incompetence among senior American government personnel during the fall of Saigon. accused Snepp of breaking the secrecy agreement required of all CIA agents, and then later was forced to admit under cross-examination that he had never read the agreement signed by Snepp. Regardless, the CIA ultimately won its case against Snepp at the US Supreme Court. The court forced Snepp to turn over all his profits from Decent Interval and to seek preclearance of any future writings about intelligence work for the rest of his life.   The CIA would later rely on the Snepp legal precedent in forcing Turner to seek preclearance of his own memoirs, which were highly critical of President Ronald Reagan's policies.

William J. Casey, 1981–1987

During his tenure at the CIA, Casey played a large part in the shaping of Reagan's foreign policy, particularly its approach to Soviet international activity. Based on a book, The Terror Network, Casey believed that the Soviet Union was the source of most terrorist activity in the world, in spite of CIA analysts providing evidence that this was in fact black propaganda by the CIA itself. Casey obtained a report from a professor that agreed with his view, which convinced Ronald Reagan that there was a threat.

Casey oversaw the re-expansion of the Intelligence Community, in particular the CIA, to funding and human resource levels greater than those before resource cuts during the Carter administration. During his tenure restrictions were lifted on the use of the CIA to directly, covertly influence the internal and foreign affairs of countries relevant to American policy.

This period of the Cold War saw an increase of the agency's anti-Soviet activities around the world. Notably he oversaw covert assistance to the mujahadeen resistance in Afghanistan, with a budget of over $1 billion, working closely with Akhtar Abdur Rahman (the director general of Pakistan's Inter-Services Intelligence directorate). The agency aided Solidarity movement in Poland, and a number of coups and attempted coups in South and Central America.

Casey was also the principal architect of the arms-for-hostages deal that became known as the Iran–Contra affair.

Hours before Casey was scheduled to testify before Congress about his knowledge of Iran–Contra, he was reported to have been rendered incapable of speech, and was later hospitalized. In his 1987 book, The Washington Post reporter Bob Woodward, who had interviewed Casey on numerous occasions, said that he had gained entry to Casey's hospital room for a final, four-minute-long encounter—a claim that was met with disbelief in many quarters, and adamant denial by Casey's wife, Sofia. According to Woodward, when he asked Casey if he knew about the diversion of funds to the Nicaraguan Contras, "His head jerked up hard. He stared, and finally nodded yes."

William H. Webster, 1987–1991
William H. Webster came from a legal background, including serving as a federal judge and as the director of the FBI. He was expected, with this background, to clear out all legal irregularities at CIA. Repercussions from the Iran–Contra arms smuggling scandal included the creation of the Intelligence Authorization Act in 1991. It defined covert operations as secret missions in geopolitical areas where the United States is neither openly nor apparently engaged. This also required an authorizing chain of command, including an official, presidential finding report, and the informing of the House and Senate Intelligence Committees, which, in emergencies, requires only "timely notification".

Robert M. Gates, 1991–1993
Robert Gates was nominated to become the director of central intelligence in early 1987. He withdrew his name after it became clear the Senate would reject the nomination due to controversy about his role in the Iran–Contra affair.

Gates was nominated, for the second time, for the post of Director of Central Intelligence by President George H. W. Bush on May 14, 1991, confirmed by the United States Senate on November 5, and sworn in on November 6, becoming the only career officer in the CIA's history (as of 2009) to rise from an entry-level CIA employee to the director of the CIA.

The final report of the Independent Counsel for Iran/Contra Matters, issued on August 4, 1993, said that Gates "was close to many figures who played significant roles in the Iran/contra affair and was in a position to have known of their activities. The evidence developed by Independent Counsel did not warrant indictment..."

R. James Woolsey, 1993–1995
As the director of central intelligence, Woolsey is notable for having a very limited relationship with President Bill Clinton. According to the journalist Richard Miniter:
Never once in his two-year tenure did CIA director James Woolsey ever have a one-on-one meeting with Clinton. Even semiprivate meetings were rare. They only happened twice. Woolsey told me: "It wasn't that I had a bad relationship with the President. It just didn't exist."

Another quotation about his relationship with Clinton, according to Paula Kaufman of Insight magazine:

Remember the guy who in 1994 crashed his plane onto the White House lawn? That was me trying to get an appointment to see President Clinton.

David Halberstam noted in his book War in a Time of Peace that Clinton chose Woolsey as the CIA director because the Clinton campaign had courted neo-conservatives leading up to the 1992 election, promising to be tougher on Taiwan, Bosnia, and on human rights in China, and it was decided that they ought to give at least one neo-conservative a job in the administration.

John M. Deutch, 1995–1996
In 1995, President Bill Clinton appointed John Deutch as the director of central intelligence (cabinet rank in the Clinton administration). However, Deutch was initially reluctant to accept this appointment. As the head of the CIA, Deutch continued the policy of his predecessor R. James Woolsey to declassify records pertaining to American covert operations during the Cold War.

In 1996, the US House Permanent Select Committee on Intelligence issued a congressional report estimating that: "Hundreds of employees on a daily basis are directed to break extremely serious laws in countries around the world in the face of frequently sophisticated efforts by foreign governments to catch them. A safe estimate is that several hundred times every day (easily 100,000 times a year) DO officers engage in highly illegal activities (according to foreign law) that not only risk political embarrassment to the U.S. but also endanger the freedom if not lives of the participating foreign nationals and, more than occasionally, of the clandestine officer himself."

In this same document, the committee wrote, "Considering these facts and recent history, which has shown that the [Director of the Central Intelligence Agency], whether he wants to or not, is held accountable for overseeing the [Clandestine Service], the DCI must work closely with the Director of the CS and hold him fully and directly responsible to him."

Soon after Deutch's departure from the CIA in 1996 it was revealed that classified materials had been kept on several of Deutch's laptop computers designated as unclassified. In January 1997, the CIA began a formal security investigation of the matter. Senior management members at the CIA declined to fully pursue the security breach. More than two years after his departure, the matter was referred to the Department of Justice, where Attorney General Janet Reno declined to prosecute. She did, however, recommend an investigation to determine whether Deutch should retain his security clearance. Clinton issued a presidential pardon on his last day in office.

George J. Tenet, 1996–2004
George Tenet was appointed the deputy director of central intelligence in July 1995. After John Deutch's abrupt resignation in December 1996, Tenet served as acting director until he was officially appointed the position on July 11, 1997, after a unanimous confirmation vote in the Senate. This had been followed by the withdrawal of Anthony Lake, whose nomination had been blocked by Republicans in the Senate. While the director of central intelligence has typically been replaced by an incoming administration ever since President Jimmy Carter replaced DCI George H. W. Bush, Tenet served past the end of the Clinton administration and through the first term of George W. Bush.

Tenet embarked on a mission to regenerate the CIA, which had fallen on hard times since the end of the Cold War. The number of new trainee agents recruited each year had fallen to an all-time low, a 25-percent decline from the Cold War peak. Tenet appealed to the original mission of the agency, which had been to "prevent another Pearl Harbor". The problem was to foresee where danger might come from in the post–Cold War world. Tenet focused on potential problems such as "the transformation of Russia and China", "rogue states" like North Korea, Iran, and Iraq, and terrorism.

In 1999, Tenet put forward a grand "Plan" for dealing with the al-Qaeda organization. This effort supposedly put the CIA in a better position to respond after the September 11, 2001, attacks. As Tenet expressed it in his book,

How could [an intelligence] community without a strategic plan tell the President of the United States just four days after 9/11 how to attack the Afghan sanctuary and operate against al-Qaeda in ninety-two countries around the world?

On September 15, 2001, Tenet presented the Worldwide Attack Matrix, a blueprint for what became known as the War On Terror. He proposed firstly to send CIA teams into Afghanistan to collect intelligence on, and mount covert operations against, al-Qaeda and the Taliban. The teams would act jointly with military Special Operations units. "President Bush later praised this proposal, saying it had been a turning point in his thinking."

After the September 11, 2001, attacks, many observers criticized the American Intelligence Community for numerous "intelligence failures" as one of the major reasons why the attacks were not prevented. In August 2007, part of a secret report written by the CIA Inspector General was made public (originally written in 2005 but kept secret). Its 19-page summary states that Tenet knew the dangers of Al Qaeda well before September 2001, but that the leadership of the CIA did not do enough to prevent any attacks. Tenet reacted to the publication of this report by calling it "flat wrong".

Bob Woodward, in his book Plan of Attack, wrote that Tenet privately lent his personal authority to the intelligence reports about weapons of mass destruction (WMDs) in Iraq. At a meeting on December 12, 2002, he assured Bush that the evidence against Saddam Hussein amounted to a "slam dunk case". After several months of refusing to confirm this statement, Tenet later stated that this remark was taken out of context. (Tenet indicated that the comment was made pursuant to a discussion about how to convince the American people to support invading Iraq, and that, in his opinion, the best way to convince the people would be by explaining the dangers posed by Iraq's WMD i.e., the public relations sale of the war via the WMD, according to Tenet, would be a "slam dunk".) The search following the 2003 invasion of Iraq by American, British, and other international forces yielded no stockpiles of nuclear WMDs in Iraq, except for tens of thousands of chemical shells found stacked from floors to ceilings in every room of what was putatively a school building in the Anbar province. Tenet and his Director of Operations resigned at about this same time, and it has been suggested these resignations were in penance over the WMD issue in Iraq.

Porter J. Goss, 2004–2005
During his junior year at Yale, Porter Goss was recruited by the CIA. He spent much of the 1960s—roughly from 1960 until 1971—working for the Directorate of Operations, the clandestine services of the CIA. There he first worked in Latin America and the Caribbean and later in Europe. The full details are not known due to the classified nature of the CIA, but Goss has said that he had worked in Haiti, Santo Domingo, and Mexico. Goss, who has said that he has recruited and trained foreign agents, worked in Miami for much of the time. Goss was involved in the Cuban Missile Crisis in 1962, telling The Washington Post in 2002 that he had done some "small-boat handling" and had "some very interesting moments in the Florida Straits."

He served in Congress for 16 years, as a Republican House member from Florida, until his appointment as Director of the CIA. While in the House, Goss consistently and emphatically defended the CIA and supported strong budget increases for the agency, even during a time of tight budgets and Clintonian slashes to other parts of the intelligence budgets. In mid-2004, Goss took a very strong position, during what had already been announced as his last congressional term, urging specific reforms and corrections in the way the CIA carried out its activities, lest it become "just another government bureaucracy."

After growing pressure, Congress established the Joint Inquiry into Intelligence Community Activities before and after the Terrorist Attacks of September 11, 2001, a joint inquiry of the two intelligence committees, led by Goss and Senator Bob Graham. Goss and Graham made it clear that their goal was not to identify specific wrongdoing: Graham said the inquiry would not play "the blame game about what went wrong from an intelligence perspective", and Goss said, "This is not a who-shall-we-hang type of investigation. It is about where are the gaps in America's defense and what do we do about it type of investigation." The inquiry's final report was released in December 2002 and focused entirely on the CIA and FBI's activities, including no information on the White House's activities. Ray McGovern, a 27-year veteran of the CIA and a frequent commentator on intelligence issues, believed the report showed that Goss gave "clear priority to providing political protection for the president" when conducting the inquiry. Goss chiefly blamed President Bill Clinton for the recent CIA failures. He confided in a reporter: "The one thing I lose sleep about is thinking what could I have done better, how could I have gotten more attention on this problem sooner." When asked whether he ever brought up his concerns with the administration, Goss claimed he had met three times with Clinton to discuss "certain problems". The upshot? "He was patient and we had an interesting conversation but it was quite clear he didn't value the intelligence community to the degree President Bush does."

Goss was nominated to become the new director on August 10, 2004. The appointment was challenged by some prominent Democrats. Sen. John D. Rockefeller IV (D-WV), vice chairman of the Senate Intelligence Committee, expressed concerns that Goss was too politically partisan, given his public remarks against Democrats while serving as chairman of the House Intelligence Committee. Another Democratic member of the committee, Ron Wyden (D-OR), expressed concerns that given Goss's history within and ties to the CIA, he would be too disinclined to push for institutional change. In an interview carried out by Michael Moore's production company on March 3, 2004, Goss described himself as "probably not qualified" for a job within the CIA, because the language skills the agency now seeks are not languages he speaks and because the people applying today for positions within the CIA's four directorates have such keen technical and analytic skills, which he did not have when he applied to the agency in the early 1960s.

He brought with him five personal staff that were to implement change that became unpopular with CIA professionals. Steve Kappes—the Director of Operations—and his subordinates including Michael Sulick, Kappes's then-deputy, resigned early in Goss's tenure. Although Kappes came back to a responsible position, it has been reported that he quit the agency rather than carry out a request by Goss to reassign Michael Sulick. Following Goss's departure, both Kappes and Sulick have returned to positions of higher authority in the US Intelligence Community. Kappes is the Deputy Director of the CIA and Sulick was appointed Director of the National Clandestine Service on September 14, 2007.

Speculations on the reason for his departure include a desire to have military agency heads, or, perhaps more likely,

For many analysts, Goss' departure was inevitable, given the widespread perception that the White House had lost confidence in his ability to reorganise the CIA. Goss' departure appears to have been due, at least in part, to his repeated clashes with John Negroponte who was appointed in 2005 as the US Director of National Intelligence, a new post created to co-ordinate all 16 of the US intelligence agencies in the aftermath of the Al-Qaeda attacks.

See also
Office of Naval Research
DARPA
Air Force Office of Scientific Research
National Geospatial-Intelligence Agency
Exceptional Collector Award

Notes
1.Clinton nominated Anthony Lake to become the director of central intelligence in December 1996. However, Lake withdrew in March 1997 after questioning by the United States Senate Intelligence Committee turned contentious. George Tenet was later nominated and confirmed for the position.

References

Central Intelligence Agency
Directors of the United States intelligence agencies

Director of Central Intelligence


Naomi Kawase (, født 30. maj 1969) er en japansk filminstruktør.

Filmografi
 Månen over kirsebærtræerne (2015)

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Japan
Manuskriptforfattere fra Japan

Naomi Kawase


Gangway - The Interview er en film instrueret af Andy Brannigan.

Handling
De fire raske unge mennesker fra Gangway modtager årets rejselegat fra kulturministeren. Dette bringer dem ud på en underfundig rejse til Mayrhofen i Tyrol. På grund af visse forviklinger bliver Gangway bl.a. rodet ind i et manddrab samt en omsiggribende ændring af byens skæbne og videre virke.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Dokumentarfilm fra Danmark

Gangway - The Interview


Dan Cogălniceanu () este un biochimist român, membru corespondent al Academiei Române din 2017.

Note

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – C

Nașteri în 1960
Biochimiști români
Membri corespondenți ai Academiei Române

Dan Cogălniceanu


China Open er en professionel tennisturnering, som hvert år i oktober afvikles i Beijing Olympic Park i Beijing, Folkerepublikken Kina.

Turneringen er (pr. 2023) kategoriseret som en ATP 500-turnering på mændenes ATP Tour og som en WTA 1000-turnering på kvindernes WTA Tour, hvor den derfor rangerer umiddelbart under de fire grand slam-turneringer og WTA-slutspillet.

Historie

Præmier

Tilskuertal

Vindere og finalister

Herresingle

Damesingle

Herredouble

Damedouble

Kilder / eksterne henvisninger
 China Open

Noter

Etableret i 2004

China Open


Kızılcakaya, Sinop ilinin Ayancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1487 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 77 km, Ayancık ilçe merkezine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayancık belde ve köyleri

Kızılcakaya, Ayancık


Canionul Nistrului (în ) este un canion format de fluviul Nistru, în cursul superior al acestuia, la frontiera a 4 regiuni ucrainene: Ivano-Frankivsk, Ternopil, Cernăuți și Hmelnițki. Cu toate acestea, există unele prelungiri și în Republica Moldova (zonele Naslavcea, Saharna, Țipova, Lalova etc.)

Lungimea sa totală este de 250 km, evidențiind canionul printre cele mai mari nu doar din Ucraina, ci și din Europa. Defileul s-a format ca urmare a structurii geologice specifice a zonei, precum și a eroziunii cauzată de procesele acvatice și eoliene.

Descriere
Canionul este situat în partea de vest a Ucrainei, iar malurile stâng și drept ale defileului aparțin diferitor regiuni: malul stâng, regiunile Ternopil și Hmelnițki, malul drept – Ivano-Frankivsk și Cernăuți.

În regiunea Ternopil, canionul se află în raioanele: Monastîrîska, Buceaci, Zalișciîkî și Borșciv; pe teritoriul regiunii Hmelnițki, raioanele: Camenița și Nova Ușîțea; în regiunea Ivano-Frankivsk, defileul se află în raioanele: Halîci, Tîsmenîțea, Tlumaci și Horodenka; și din regiunea Cernăuți, raioanele: Zastavna și Hotin, în raioanele Chelmenți și Secureni, fiind mai puțin vizibil decât în celelalte zone.

Canionul Nistrului a fost anunțat la data de 26 august 2008, potrivit deciziei unui sondaj ucrainean de pe Internet, drept una din cele 7 minuni naturale ale Ucrainei.

Galerie de imagini

Vezi și
Canionul Nistrului (parc național)

Legături externe
Istoria apariției canionului
Путешествие в владение природных стихий

Bibliografie
Батіг Михайло. Літературна пригода над Дністром // «Галичина», 9 серпня 2014 року.
Чайковский М. П. Днестровский каньон: Природоведческий очерк .Львов, «Каменщик», 1981. - 64 с., Ил.

Nistru
Arii protejate din Ucraina
Parcuri naționale din Ucraina

Canionul Nistrului


An Oxystophyllum torricellianum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark Alwin Clements. An Oxystophyllum torricellianum in nahilalakip ha genus nga Oxystophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oxystophyllum

Oxystophyllum torricellianum


La Base navale San Miguel est une installation de la Marine philippine située à Barangay San Miguel, à San Antonio, province de Zambales aux Philippines. Les États-Unis ont remis la base au gouvernement philippin en 1992.

Histoire
La station de communication navale américaine des Philippines (NAVCOMSTAPHIL) était établie aux Philippines depuis plusieurs années. La construction à San Miguel a commencé au début de 1955. La Naval Station Sangley Point y a été transférée en juillet 1957. En janvier 1958, les opérations à Sangley Point ont pris fin et les opérations à grande échelle à San Miguel ont commencé.

La base porte le nom du petit village de pêcheurs de San Miguel, adjacent à l'extrémité sud de la station. La base est installée sur un terrain de  , entouré de montagnes sur trois côtés et de la mer de Chine méridionale sur le quatrième. L'objectif principal de la station était de fournir des communications aux navires de la marine américaine opérant dans la région des Philippines.

Pendant la guerre du Vietnam, toutes les communications du Vietnam vers les États-Unis continentaux ont d'abord été acheminées par un câble sous-marin venant de Nha Trang, puis transmises à la , puis à l'installation de relais Dau à la Base aérienne Clark, et enfin  à la  également connue sous le nom de US Naval Radio Transmitter Facility, à Capas, province de Tarlac.

La base abritait également une caserne de l'United States Marine Corps.

Actuellement
Les États-Unis ont remis la base au gouvernement philippin en 1992. La marine philippine a ensuite transféré son commandement de l'entraînement naval de Fort San Felipe, à Cavite à la station navale de San Miguel. C'est maintenant le siège du Commandement de la formation et de la doctrine navale de la marine philippine.

Voir aussi

Notes et références

Articles connexes
Marine philippine

Philippines
Philippines
Philippines
Marine philippine
Forces armées des États-Unis aux Philippines
Installation militaire fermée de l'United States Navy

Base navale San Miguel


الهيئة العربية العليا لفلسطين هي لجنة شكلت بموجب قرار من جامعة الدول العربية عام 1946 م تولى رئاستها الحاج أمين الحسيني.

كان من الأعضاء البارزين في الهيئة محمد عزة دروزة، الذي كان ممثلاً لها في بيروت ودمشق.، والدكتور داود الحسيني الذي كان مسوؤلا عن الشوؤن الادارية كما اتهم فيما بعد باغتيال عبد الله الأول بن الحسين

التأسيس
عام 1945 زاد الاختلاف بين الأحزاب السياسية في فلسطين بسبب تباين موقف القادة والزعماء من المشروع الإنشائي العربي والمكاتب العربية لفلسطين؛ لذا سعت جامعة الدول العربية لإنشاء الهيئة العربية العليا لفلسطين لإنهاء ذلك الاحتراب الحزبي.
في نوفمبر من العام ذاته أعلنت الجكومة البريطانية تشكيل لجنة بريطانية-أمريكية مشتركة للتحقيق في القضية الفلسطينية واقتراح حلول، تعاون بعض القادة الفلسطينيين مع اللجنة بينما رأي بعض القادة أنه يجب مقاطعتها، وبعد انتهاء زيارة اللجنة لفلسطين والرحيل عنها انقسم الفلسطينيون إلى كتلتين كبيرتين هما: اللجنة العربية العليا والجبهة العربية العليا، ثم صدر صدر عن اللجنة تقرير في إبريل عام 1946 معاديًا للعرب ومسايرًا لأمريكا واليهود، ونتيجة لذلك دعا مجلس الدول العربية إلى عقد دورة استثنائية في بلودان في سورية في 18 مايو، ثم أجِّل الموعد حتى يجتمع رؤساء العرب وملوكهم، وفي 27 و28 مايو في مصر اجتمع كل رؤساء وملوك الدول العربية، قرر المجتمعين وجوب تأليف هيئة تمثل الفلسطينيين وتتحدث باسمهم وأوكلوا ذلك إلى مجلس جامعة الدول العربية.
عقد مجلس الدول العربية دورة استثنائية في يونيو/حزيران 1946 في بلودان واشترك فيها رؤساء خارجية أعضاء الجامعة، درس مجلس الجامعة الشئون السياسية لفلسطين فقرر تعيين لجنتين من أعضائه:
 اللجنة الداخلية: للتفكير لتنفيذ قرار مؤتمر القمة لذي عقد في مصر بخصوص تأليف هيئة فلسطينية وجدة وممثلة للشعب، وأوصت اللجنة بالإجماع بتأليف هيئة فلسطينية عربية عليا تعتمدها الجامعة وتكون بمثابة حكومة لفلسطين وتخصص لها الدول العربية مليون جنيه سنويًا، كما أوصت اللجنة بتشكيل "لجنة فلسطينية مركزية لإنقاذ الأراضي" تكون تابعة للهيئة العربية العليا وتقدم لها الدول العربية مليون جنيهًا أيضًا.
 اللجنة الخارجية: لوضع رد الجامعة على تقرير لجنة التحقيق المشتركة.

مراجع

تاريخ فلسطين

الهيئة العربية العليا لفلسطين


بلدية ساراتيلا ، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 93 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

ساراتيلا


The place name "Saguache" found in the Southern Rocky Mountains of North America is pronounced .  This name derives from the Ute language noun "sawup"  meaning "sand dunes".  The Spanish language version of this name found in the San Luis Closed Basin is usually spelled "Saguache", while the English language version found north of the basin is usually spelled "Sawatch".

Places named Saguache

United States
Great Sand Dunes National Park and Preserve, Colorado, United States
Saguache, Colorado, United States
Saguache County, Colorado, United States
Saguache Creek, Colorado, United States
Saguache Peak, Colorado, United States
Sawatch Mountains, Colorado, United States
Sawatch Range, Colorado, United States
Sawatch Uplift, Colorado, United States

Saguache


Muzaffer Buyrukçu (1 Şubat 1930, Niğde - 21 Ağustos 2006, İstanbul), Türk öykü, roman ve günlük yazarı.

Hayatı
Muzaffer Buyrukçu 1 Şubat 1930'da Niğde'nin Fertek köyünde doğdu. Arnavut kökenli olan ve siyasi nedenlerle Türkiye'ye göç edip Niğde'ye yerleşen aile Muzaffer Buyrukçu bir yaşındayken Yalova'ya taşındı. Yalova'nın Koruköy İlkokulu'nda, İstanbul'da Yenikapı Ortaokulu'nda, bir süre Pertevniyal Lisesi'nde okudu. Geçim sıkıntısı çeken ailesine destek olmak amacıyla birçok işe girip çıktı. Aşçılık, sütçü yamaklığı, kunduracı çıraklığı, gazetecilik, inşaat işçiliği, fresecilik, pedalcılık kalorifercilik, kâtiplik ve İstanbul Toprak Mahsulleri Ofisi'nde memurluk yaptı (1950-1970). Sanat hayatına, kapıcı olarak çalıştığı Son Telgraf'ta yayımlanan öyküleriyle başlayan Muzaffer Buyrukçu'nun hikâyeleri 1945 yılından itibaren Gece Postası, Son Telgraf, Yeditepe, Yenilik, Yeni Ufuklar, Varlık, Mavi, Seçilmiş Hikâyeler, Mülkiye, Türk Dili, Dönem, Yansıma, Türkiye Yazıları, Papirüs, Milliyet Sanat, Cumhuriyet Kitap, Gösteri, Soyut, Ataç, Tanin, Yeni Sabah, Akın, Hürses, Vatan, Akşam, Milliyet, Hürriyet, Cumhuriyet ve Aydınlık gibi dergi ve gazetelerde tefrika edilmiş ve yayımlanmıştır. Korkunun Parmakları (1958 Dost Dergisi Birincisi), Kuyularda (Otağ Dergisi 1962 birincisi), Bulanık Resimler'le 1962 Türk Dil Kurumu Öykü Ödülü'nü, Kavga ile 1968 Sait Faik Armağanı'nı kazandı.  Yüzün Yarısı Gece ile de Haldun Taner Öykü Ödülü ve Yunus Nadi Öykü Armağanı'nı aldı.
Edebiyat dergilerine geçişi ise 1953 başlarındadır. Konularını İstanbul'un kenar mahallelerinde yaşayan dar gelirli ailelerin dertli, çekişmeli hayatlarından alan Buyrukçu'nun yaşarken 21 öykü, 10 günlük ve 8 roman olmak üzere toplam 39 kitabı basıldı.

Vefatı
Son zamanlarında akciğer yetmezliği çeken Buyrukçu iki kez bu sebeple hastaneye kaldırıldı. 26 Ağustos 2006 günü evinden gelen kötü kokular nedeniyle komşularının ihbarı sonucu yapılan polis aramasında İstanbul'un Gaziosmanpaşa ilçesi Bağlarbaşı mahallesi, Menekşe Sokak'taki evinde ölü bulundu. Birlikte yaşadığı eşi Misli Hanım'ın Alzheimer hastalığı nedeniyle Buyrukçu'nun ölümünün farkına varmadığı, uyuduğunu sandığı için üzerini battaniye ile örttüğü, ölümün iki gün önce gerçekleştiği anlaşıldı.

Vefatından sonra cenazesine kimsenin sahip çıkmaması üzerine kimsesizler mezarlığına defnedilmesi gündeme geldi. Ancak daha sonra eski arkadaşı yazar Melisa Gürpınar ve Cumhuriyet Halk Partisi'nin girişimiyle Teşvikiye Camii'nde kılınan cenaze namazı sonrası Zincirlikuyu Mezarlığı'nda defnedildi.

Yayımlanan eserleri

Öykü
 1956 - Katran
 1957 - Acı
 1959 - Korkunun Parmakları
 1961 - Bulanık Resimler
 1962 - Kuyularda
 1966 - Cehennem
 1968 - Kavga
 1982 - Şarkılar Seni Söyler
 1983 - Günlerden Bir Gün
 1987 - Hüzünlü Kar Çiçekleri
 1989 - Her Yer Karanlık
 1990 - Bin Hüzün
 1992 - Şarkı Gibi
 1994 - Yüzün Yarısı Gece
 1997 - Telefon Konuşmaları
 1996 - Bir Aşk Daha
 1998 - Ucu Güllü Kundura, Cumhuriyet Kitapları
 1999 - Dumanı Tüten Çay Gibi
 2001 - Yalnızlığın Arkasındaki Gülümseme
 2004 - İpek Pijamalı Katiller
 2004 - Ay Kokuyor
 2015 - Hayallerin En uzun ve En Hızlı Atları, Ve Yayınevi
 2018 - Sıcak Sularda Buzdan Bir Yelkenli, Kırmızı Kedi Yayınevi

Roman
 1969 - Gürültülü Birkaç Saat
 1970 - Bir Olayın Başlangıcı
 1971 - Mağara
 1993 - Dar Sokaklardaki Duman
 1995 - Gece Bitmedi
 1998 - Dışarıdaki Rüzgâr
 1998 - Akan Sular Şarap Olsa
 1998 - Ucu Güllü Kundura

Günlük
 1976 - Arkası Yarın
 1982 - Sıcak İlişkiler
 1985 - Dillerinde Dünya
 1986 - Sayılı Günler
 1984 - Arkadaş Anılarında Orhan Kemal (Ve Yayınevi, 2015)
 1987 - Kıbrısa Selam
 1992 - Anında Görüntü
 1997 - Dünden Bugüne
 1998 - İlişkiler Arasında Bir Gezinti
 2000 - Yaşadığımız Ve Yaşananlar

Ödülleri
 1946 - Tanin Gazetesi Öykü Yarışması Ödülü
 1959 - Korkunun Parmakları ile Dost Dergisi Birincisi
 1962 - Bulanık Resimler ile Türk Dil Kurumu Hikâye Ödülü
 1963 - Kuyularda ile Otağ Dergisi En Beğenilen Öykücü
 1968 - Kavga ile Sait Faik Hikâye Armağanı
 1994 - Yüzün Yarısı Gece ile Yunus Nadi Öykü Armağanı
 1994 - Yüzün Yarısı Gece ile Haldun Taner Öykü Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türk yazarlar
Sait Faik Hikâye Armağanı sahipleri
Yunus Nadi Ödülü sahipleri
Haldun Taner Öykü Ödülü sahipleri
1928 doğumlular
Niğde doğumlular
2006 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
21. yüzyıl Türk hikâye yazarları

Muzaffer Buyrukçu


Giovanni Antonio Guadagni (Florença, 14 de setembro de 1674 - Roma, 15 de janeiro de 1759) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Florença em 14 de setembro de 1674. De família nobre. Filho único do marquês Donato Guadagni, de família senatorial, e de Maddalena Corsini. Sobrinho do Papa Clemente XII, por parte de mãe.

Educação
Estudou na Universidade de Pisa, onde obteve o doutorado in utroque iure , direito canônico e civil, em 3 de maio de 1696.

Início da vida
Obteve um canonicato no capítulo da catedral de Florença. Estudou na Universidade de Pisa. Foi para Roma exercer a advocacia. Regressou a Florença e decidiu abraçar a vida religiosa. Entrou na Ordem dos Carmelitas Descalços em Arezzo, contra a vontade de sua família; tomou o nome de Giovanni Antonio di San Bernardo; fez sua profissão solene em 1º de novembro de 1700; estudou filosofia e teologia nos conventos carmelitas de Florença.

Sacerdócio
Ordenado em 11 de março de 1702. Em sua ordem, foi mestre de noviços; prior do mosteiro de S. Paolo em Florença; provincial da Etrúria; e fundador de um convento em Pisa. A pedido do grão-duque da Toscana, foi promovido ao episcopado.

Episcopado
Eleito bispo de Arezzo, em 20 de dezembro de 1724, com dispensa do voto de não aceitar dignidades eclesiásticas. Consagrada, 31 de dezembro de 1724, igreja de S. Maria della Scala, Roma, pelo Cardeal Lorenzo Corsini, futuro Papa Clemente XII, auxiliado por Pietro Luigi Carafa, arcebispo titular de Larissa, e por Filippo Spada, bispo de Pesaro. Como bispo de Arezzo foi príncipe do Sacro Império Romano e conde de Cesa. Assistente do Trono Pontifício, 1º de janeiro de 1725 (1) . Por especial graça papal, foi-lhe concedido o pálio , próprio apenas dos arcebispos metropolitanos; ele o recebeu do Papa Clemente XII na capela privada do Palácio do Quirinale em 22 de novembro de 1730. Ele celebrou um sínodo diocesano em 1730.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 24 de setembro de 1731; aceitou a promoção para a santa obediência; por um breve apostólico de 26 de setembro de 1731, o papa enviou-lhe o barrete vermelho; chegou a Roma de Arezzo no dia 7 de novembro seguinte; em 11 de novembro fez sua entrada solene pela Porta Pia ; recebeu o chapéu vermelho em 22 de novembro de 1731; e o título de S. Martino ai Monti, 17 de dezembro de 1731; tomou posse do título em 30 de dezembro. Atribuído à SS. CC. dos Bispos e Regulares, Imunidade Eclesiástica, Disciplina Religiosa, Ritos, Santo Ofício e Conselho Tridentino. Vigário geral de Roma e seu distrito, 1º de março de 1732. Renunciou ao governo da diocese de Arezzo, 4 de novembro de 1732. Protetor da Congregação Beneditina de Vallombrosa, 21 de agosto de 1734. Prefeito da SS.CC. da Disciplina dos Regulares e da Residência dos Bispos, janeiro de 1737 até sua morte. Abade commendatario de Grottaferrata, setembro de 1738. Participou do conclave de 1740, que elegeu o Papa Bento XIV. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, de 28 de janeiro de 1743 a 3 de fevereiro de 1744. Optou pela ordem dos cardeais bispos e pela sé suburbicária de Frascati, em 23 de fevereiro de 1750. Subdecano do Sagrado Colégio dos Cardeais. Optou pela sede suburbicária de Porto e Santa Rufina, em 12 de janeiro de 1756. Participou do conclave de 1758, que elegeu o Papa Clemente XIII. Protetor da Congregação Beneditina dos Guglielmitimonges; dos Padres Escolápios; dos Padres da Doutrina Cristã; dos Padres Fateben Fratelli ; da Congregação dos Sacerdotes; da Academia Teológica; do Colégio Apostólico de' Sacerdoti ; do Seminário Romano ; e do Collegio Nazareno , Roma.

Morte
Morreu em Roma em 15 de janeiro de 1759, in odore di santità . Sepultado no coro situado no lado esquerdo do altar-mor da igreja carmelita de S. Maria della Scala, no túmulo que ele mesmo construiu; ele também compôs a inscrição em seu túmulo (2) .

Beatificação
O processo para iniciar a causa de sua beatificação foi aberto em 1763.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XII
Homens

Giovanni Antonio Guadagni


Buzdağı B-15 A, Antarktika'da Kasım 2003'te, 11.655 km² büyüklüğündeki B-15'in buz şelfi içinde bir fırtına sonrasında parçalanmasıyla oluşmuş bir buzdağı.

122 km uzunluğunda ve yaklaşık 27 km genişliğinde olup 3.100 km² alana sahiptir. Hatta yayılımı Lüksemburg'un alanından biraz daha büyük olup dünya denizlerinin serbest yüzen en büyük doğal objesidir.

Bir buz dili ile çarpışması sonucu 5 kilometre kısalmıştır. Kopan buz dağının adı C-!6'dır.

Dış bağlantılar
 FAZ'da almanca bir makale

Antarktika coğrafyası
Buzdağları

Buzdağı B-15 A


Hesiodus ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite am südlichen Rand des Mare Nubium, unmittelbar westlich des Kraters Pitatus.

Der Kraterrand ist stark erodiert, das Innere lavageflutet und eben. Nordwestlich des Randes beginnt die Rima Hesiodus, die in südwestlicher Richtung verlaufen im Palus Epidemiarum nördlich von Capuanus endet.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem antiken griechischen Dichter Hesiod offiziell benannt.

Weblinks

 Hesiodus auf The-Moon Wiki
 Spektrum.de: Amateuraufnahmen

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Hesiod

Hesiodus (Mondkrater)


الجيل الرابع للشبكات الخلوية  تشير إلى الجيل الرابع من اجيال الاتصالات اللاسلكية الخلوية وهي تطوير لمعايير 3G و2G.بقية هذا المقال تنسب 4G إلى الاتصالات المتقدمة المتنقلة الدولية (IMT Advanced)، على الرغم من أن 4G هو مصطلح أوسع ويمكنه أن يشمل معايير خارج الاتصالات المتقدمة المتنقلة الدولية. يمكن لنظام 4G ترقية شبكات الاتصالات الحالية، ويُتَوقَّع أن يوفر حلا شاملا وآمنا على بروتوكول الإنترنت حيث تقدم المرافق مثل الصوت والبيانات والوسائط المتعددة المتدفقة إلى المستخدمين على قاعدة "أي زمان ومكان"، وبمعدلات بيانات أعلى بكثير مقارنة بالأجيال السابقة.

الهدف والنهج

الأهداف
يتم تطوير 4G حاليا للتوافق مع جودة الخدمة والمعدلات التي تحددها التطبيقات القادمة مثل الدخول اللاسلكي على النطاق العريض، وخدمة رسائل الوسائط المتعددة (ملتيميديا)، ودردشة الفيديو، والتلفزيون المتنقل، ومحتوى التلفزيون عالي الدقة، بث الفيديو الرقمي (DVB)، والخدمات الأصغر مثل الصوت والبيانات، والخدمات الأخرى التي تستخدم عرض النطاق الترددي.

وقد حددت مجموعة عمل 4G ما يأتي كأهداف لمعيار 4G للاتصالات اللاسلكية:
 نظام كفء طيفيا (بت/ث/هرتز وبت/ث/هرتز/الموقع)،
 قدرة عالية للشبكة: مزيد من المستخدمين في وقت واحد لكل خلية،
 معدل بيانات اسمي 100 ميغابت/ثانية فبينما يتحرك العميل فيزيائيا بسرعات عالية بالنسبة للمحطة، و1 جيجابت/ثانية، بينما يكون العميل والمحطة في مواقع ثابتة نسبيا كما يحدد الاتحاد الدولي للاتصالات الراديوية،
 معدل بيانات يقدر على الأقل ب100 ميغابت/ثانية بين أي نقطتين في العالم،
 تحويل سلس عبر الشبكات غير المتجانسة،
 ربط غير منقطع وتجوال عالمي عبر الشبكات المتعددة،
 جودة عالية للخدمة لجيل الوسائط المتعددة المقبلة (صوت في الوقت الحقيقي، وبيانات بسرعة عالية، ومحتوى فيديو عالي الدقة، والتلفزيون المحمول، الخ)
 التوافقية مع المعايير اللاسلكية الحالية،
 شبكة آي بي شاملة مبدلة للحزم.

باختصار، ينبغي لنظام 4G أن يقوم حيويا بتبادل واستخدام موارد الشبكة لتلبية الحد الأدنى من متطلبات جميع المستخدمين الممكنين من 4G.

المناهج
كما هو موضح لدى اتحادات 4G بما في ذلك WINNER،  وWINNE—نحو وصول لاسلكية في كل مكان، وWWRF، فأحد النهوج الرئيسية القائمة على التكنولوجيا يمكن تلخيصه على النحو التالي، حيث مبادرة اللاسلكية العالمية والراديو الجديد (WINNER) هو اتحاد لتعزيز أنظمة الاتصالات المتنقلة.

نقاط الاعتبار
 التغطية، والبيئة الإذاعية، والطيف، والخدمات، ونماذج الأعمال، وأنواع النشر، والمستخد

التكنولوجيات الرئيسية
 تقنيات الحزمة الرئيسية
 الموجات الكهرومغناطيسية: لاستغلال خاصية انتقائية قناة التردد
 MIMO "Multiple Input - Multiple Output" (عدة مدخلات وعدة مخرجات): لتحقيق فاعلية طيفية عالية
 مبدأ توربو: لتقليل الضوضاء/إشارة المطلوبة في جانب الاستقبال
 واجهة الإذاعة التكيفية
 التضمين، المعالجة المكانية مع تعدد الهوائيات وتعدد المستخدمين MIMO
 التتابع، بما في ذلك شبكات التتابع الثابتة (FRNs)، ومفهوم التتابع التعاوني، والمعروف باسم بروتوكول الأوضاع المتعددة

مميزات ال4G
وفقا لأعضاء فريق عمل 4G، فإن البنية التحتية ومحطات الـــ4G ستكون لديها جميع المعايير تقريبا من 2G إلى 4G مُطبَّقة. وعلى الرغم من أن النظم القديمة موجودة لاعتماد المستخدمين الحاليين، إلا أن البنية التحتية للـ3G ستكون على أساس الحزمة فقط (آي بي). وتقترح بعض العروض وجود منصة إنترنت مفتوحة. ومن التكنولوجيات الأولى التي تعد من الجيل الرابع ما يلي: Flash OFDM، والنسخة المحمولة من 802.16e واي ماكس (المعروفm أيضا باسم وايبرو في كوريا الجنوبية)، وHC-SDMA (انظر iBurst).قد يصل تطور 3GPP على المدى الطويل إلى السوق بعد سنة أو سنتين من صدور الواي ماكس المحمولة.

كما يوجد إصدار أعلى سرعة من واي ماكس هو مواصفة IEEE 802.16m. حيث سيكون التطور المتقدم طويل الأمد التطور اللاحق لمعيار 3GPP من التطور طويل الأمد.

المكونات

مخططات الوصول
كما تطورت المعايير اللاسلكية، فإن تقنيات الوصول المستخدمة أيضا أظهرت زيادة في الكفاءة والقدرة والاستيعاب. حيث استخدم الجيل الأول من المعايير اللاسلكية TDMA وFDMA. ففي القنوات اللاسلكية، أثبت TDMA كفاءة أقل في معالجة قنوات معدلات البيانات المرتفعة لأنه يتطلب فترات حراسة كبيرة للتخفيف من أثر تعدد المسارات. وبالمثل، استهلك FDMA عرض نطاق ترددي أكثر حتى يتجنب الحارس التداخلات بين الناقلين.لذا ففي أنظمة الجيل الثاني، استخدم أحد مجموعات المعايير الجمع بين FDMA وTDMA وقدمت المجموعة الأخرى مخططا جديدا للدخول يسمى CDMA. أزاد استخدام CDMA من قدرة النظام الاستيعابية، ووضع أيضا حدا برمجيا عليه بدلا من الحد الصلب. كما اوداد أيضا معدل البيانات لأن ذلك المخطط فعال بما فيه الكفاية للتعامل مع القنوات متعددة المسار. ومكن ذلك أنظمة الجيل الثالث من استخدام سى دى ام ايه كمخطط الوصول IS-2000، UMTS، 1xEV-DO، TD-CDMA، وTD-SCDMA. المشكلة الوحيدة مع سى دى ام ايه هي أنه يعاني من فقر في المرونة الطيفية والقابلية للتوسع.

وفي الآونة الأخيرة، تحصل مخططات وصول جديدة مثل  (OFDMA)،  (SC-FDMA)، وFDMA المتداخل و (MC-CDMA) على أهمية أكبر بالنسبة لأنظمة الجيل القادم. يستخدم الواي ماكس OFDMA في وصلة التنزيل ووصلة الرفع. وللجيل القادم من UMTS، يجري اعتبار OFDMA لوصلة التنزيل. وعلى النقيض، يجري اعتبار IFDMA في وصلة الإرسال حيث أن OFDMA تسهم أكثر في الأمور المتصلة بPAPR ونتائج تشغيل المضخمات غير المتزامن. يوفر IFDMA أقل تذبذبا في الطاقة وبالتالي يتجنب مشاكل المضخمات. وبالمثل، فإن SC-CDMA موجودة في الاقتراح الداعي إلى معيار IEEE 802.20. وتعطي مخططات الوصول تلك نفس معدلات الكفاءة كما التقنيات القديمة مثل CDMA. لكن بعيدا عن هذا، فإن قابلية التوسع، ومعدلات البيانات المرتفعة يمكن تحقيقها.

الميزة الأخرى الهامة لتقنيات الوصول المذكورة أعلاه هي أنها تتطلب قدرا أقل من التعقيد لتحقيق التكافؤ في المُستَقبِل. هذه هي ميزة إضافية لا سيما في بيئات MIMO حيث ان انتقال أنظمة MIMO للإرسال المتعدد في الفضاء يتطلب تكافؤا عالي التعقيد لدى المتلقي.

وبالإضافة إلى التحسينات في نظم الإرسال المتعدد تلك، يجرى استخدام تقنيات تضمين محسنة. في حين أن المعايير السابقة قد استخدمت بكثرة تشفير تحويل طور الموجات، فإن نظما أكثر كفاءة مثل 64QAM يجري اقتراحها للاستخدام مع معايير تطور 3GPP التطور على المدى الطويل3GPP طويل الأمد.

دعم IPv6

على عكس الجيل الثالث، والذي يقوم على بنيتين تحتيتين متوازيتين تتكونان من أطراف تحويل الدوائر، وتحويل الحزم للشبكة على التوالي، ستكون 4G على أساس تحويل الحزم فقط. وسوف يتطلب هذا نقل بيانات بتأخر منخفض.

بحلول الوقت الذي يتم نشر الجيل الرابع فيه، فإن عملية استنفاد عناوين IPv4 من المتوقع أن تكون في مراحلها النهائية. ولذلك، ففي سياق 4G، سيكون دعم IPv6 ضروريا من أجل دعم عدد كبير من الأجهزة المُمَكَّنَة لاسلكيا. فعن طريق زيادة عدد عناوين الآي بي، يزيل IPv6 الحاجة لترجمة عنوان الشبكة (NAT)، وهي وسيلة لتبادل عدد محدود من العناوين من بين مجموعة كبيرة من الأجهزة، على الرغم من أنه ستضل هناك حاجة للنات للاتصال مع الأجهزة التي تقوم على شبكات IPv4 الموجودة.

اعتبارا من يونيو 2009، نشرت فيريزون المواصفات التي تتطلب من أي أجهزة 4G على شبكتها أن تدعم IPv6.

أنظمة الهوائي المتطورة

من البديهي أن أداء الاتصالات اللاسلكية يعتمد على التقدم في نظام الهوائي، أرجع إلى هوائي ذكي أو عاقل.في الآونة الأخيرة، تنشأ تكنولوجيات الهوائيات المتعددة لتحقيق أهداف أنظمة ال4G مثل المعدلات المرتفعة، والكفاءة العالية، والاتصالات بعيدة المدى. وفي بداية التسعينيات، تم اقتراح العديد من مخططات النقل، لتلبية الاحتياجات لمعدلات البيانات المتنامية. واكتسبت تكنولوجيا معينة، الارسال المتعدد عبر المكان، أهمية لحفظها عرض النطاق الترددي والكفاءة في استهلاك الطاقة. يتضمن الإرسال المتعدد عبر المكان نشر هوائيات متعددة لدى المرسل والمستقبل. ومن ثم يمكن نقل التيارات المستقلة من كل من الهوائيات في وقت واحد. ويزيد لك من سرعة نقل البيانات في طيات متعددة بعدد متساو مع الحد الأدنى من عدد هوائيات الإرسال والاستقبال. ويسمى هذا MIMO (كفرع من الهوائي الذكي). وبعيدا عن هذا، فإن الدقة في نقل البيانات بسرعة عالية في قناة تضعف من الممكن تحسينها باستخدام المزيد من الهوائيات في المٌرسِل أو في المٌستقبِل. ويسمى هذا تنوع الإرسال أو الاستقبال. كلا من تنوع الإرسال/التلقي والإرسال المتعدد عبر المكان يصنفان ضمن تقنيات ترميز المكان-الزمان، والتي لا تتطلب بالضرورة معرفة القناة لدى المُرسِل. الفئة الأخرى هي تكنولوجيات الحلقة المغلقة متعددة الهوائيات، والتي تستخدم معرفة قناة لدى المُرسِل..

الراديو المُعَرَّف برمجيا (SDR)

برامج محددة الراديو ويرمز له بـ

هي أحد أشكال العمارة اللاسلكية المفتوحة (OWA). فحيث أن 4G هو مجموعة من معايير اللاسلكية، سيُكَوِّن الشكل النهائي لأي جهاز 4G عدة معايير مختلفة. ومن الممكن تحقيق ذلك بكفاءة باستخدام تكنولوجيا SDR، والتي يتم تصنيفها لدى منطقة التقاء الراديو.

التطويرات
ظلت الشركة اليابانية إن تي تي دوكومو باختبار النموذج الأولي لنظام تواصل 4G مع 4x4 MIMO يدعى VCF-OFCDM بمعدل 100 ميغابت/ثانية، بينما يتحرك، و1 جيجابت/ثانية بينما هو ثابت. في شباط / فبراير 2007، استكملت إن تي تي دوكومو تجربة قد وصلوا فيها إلى حد أقصى لإرسال الحزمة بمعدل يقرب من 5 جيجابت/ثانية في وصلة تنزيل مع 12x12 MIMO باستخدام تردد عرض النطاق 100 MHz بينما يتحرك على 10 كم/ساعة، وتخطط إلى إطلاق أول شبكة تجارية في عام 2010.

أعلنت ديجيويب، وهي شركة نطاق واسع ثابت ولاسلكي أيرلندية، أنها تلقت رخصة اتصالات متنقلة من هيئة الاتصالات الأيرلندية، ComReg. سيتم إصدار هذه الخدمة برمز المحمول 088 في أيرلندا، وسوف يستخدم لتوفير اتصالات 4G النقالة. كما أطلقت ديجيويب شبكة للهاتف المحمول واسع النطاق باستخدام تكنولوجيا FLASH-OFDM بتردد 872 ميغاهيرتز.

إن الشبكات المستشرية هي مفاهيم غير متبلورة وافتراضية تماما في الوقت الحاضر حيث يمكن للمستخدم أن يكون متصلا بشكل متزامن مع عدة تكنولوجيات وصول لاسلكية ويمكنه التحرك بسهولة بينهم (انظر عملية التحويل الرأسي، IEEE 802.21). تكنولوجيات الوصول تلك يمكنها أن تكون واي فاي، UMTS ،إيدج، أو أي تكنولوجيا دخول أخرى مستقبلية. يُدرج في ذلك المفهوم أيضا الراديو الذكي (المعروف أيضا باسم تكنولوجيا الراديو المعرفية) الذي يدير بكفاءة استخدام الطيف وقوة الإرسال، فضلا عن استخدام بروتوكولات التوجيه الشبكي لإنشاء شبكة مستشرية.

أعلنت فيريزون وايرلس يوم 20 سبتمبر 2007 أنها تعتزم بذل جهود مشتركة مع مجموعة فودافون لنقل شبكاتها إلى معيار 4G التطوري طويل الأمد. وفي 9 ديسمبر 2008، أعلنت فيريزون وايرلس أنهم ينوون بناء والبدء في طرح شبكة التطور طويل الأمد بحلول نهاية عام 2009.

أعلنت كل من تيلوس وبيل كندا، حاملي cdmaOne وإيف دو ريف بي الكنديين الكبريان، أنهما سوف تتعاونا لبناء شبكة نطاق عريض من الجيل الرابع (4G) التطور طويل الأمد في كندا. وكتدبير انتقالي، فسيقومون بتنفيذ 3G UMTS لينطلق حيا مع أوائل عام 2010.

وأعلنت سبرينت أنها سوف تقدم خطة اتصال 3G/4G ب79.99 دولار، لكنها متاحة حاليا فقط في بالتيمور

التطبيقات
بالمعدلات الحالية من 15-30 ميغابت/ثانية، فإن 4G قادرة على تزويد المستخدمين بتدفق التلفزيون عالي الدقة. وبمعدلات 100 ميغابت/ثانية، فإن محتويات دي في دي 5 (على سبيل المثال فيلم) من الممكن تحميلها في غضون حوالي 5 دقائق للدخول عليها بدون اتصال.

معايير 4G اللاسلكية
تقوم 3GPP حاليا بتوحيد التطور المتقدم طويل الأمد كمعيار 4G المستقبلي. وهناك مجموعة أولى من متطلبات 3GPP على التطور المتقدم طويل الأمد قد تمت الموافقة عليها في حزيران / يونيو 2008. وتقيم مجموعات العمل حاليا المقترحات المختلفة لتوحيد المقاييس. وسيتم توحيد التطور المتقدم طويل الأمدكجزء من الإصدار 10 من مواصفات 3GPP.

المراجع

الاستشهادات

موارد إضافية

 نومور للبحوث: ورقة بيضاء حول التطور المتقدم طويل الأمد معيار 4G الجديد

استحداثات سمعية بصرية في 2007
اتصالات الأجهزة المحمولة
استحداثات متعلقة بالاتصالات عن بعد في 2007
استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2007
اختراعات يابانية
إنترنت الأشياء
راديو معرف برمجيا
لاسلكي
تهاتف مرئي
مؤتمرات الفيديو

جيل رابع (شبكات اتصال)


Fiesso Umbertiano ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Rovigo in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 18,5 Kilometer südwestlich von Rovigo und 13 Kilometer nördlich von Ferrara. Teile der Gemeinde gehören zur Transpadana Ferrarese. Fiesso Umbertiano liegt am südlichen Rand der Polesine.

Geschichte
Kern der Gemeinde ist die kleine Ortschaft San Donato di Pedrurio. Deren Kapelle wird im Jahre 932 erstmals erwähnt. Eine Blütezeit erlebte die Gemeinde im 17. und 18. Jahrhundert. Zahlreiche Bauten aus dieser Zeit sind noch erhalten.

Verkehr
Die östliche Grenze der Gemeinde bildet die Autostrada A13 von Padua über Rovigo und Ferrara nach Bologna. Ein Anschluss besteht aber nicht.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Fiesso Umbertiano


Kaiji: Jinsei gyakuten gе̄mu () est un film japonais réalisé par Tōya Satō, sorti en 2009. Il a pour suite Kaiji 2 et Kaiji: Final Game.

Synopsis
Pour effacer ses dettes, Kaiji se lance dans des jeux d'argent aux conséquences mortelles.

Fiche technique
 Titre : Kaiji: Jinsei gyakuten gе̄mu
 Titre original :
 Réalisation : Tōya Satō
 Scénario : Mika Ohmori d'après le manga Tobaku Mokushiroku Kaiji de Nobuyuki Fukumoto
 Musique : Yugo Kanno
 Photographie : Katsumi Yanagijima
 Production : Hiroyasu Asami, Naoto Fujimura, Fumihiro Hirai, Yoshitaka Hori, Tōru Horikoshi, Yoshio Irie et Kazuhisa Kitajima
 Société de production : Nippon Television Network, Horipro, Tōhō, Yomiuri Telecasting Corporation, Video Audio Project, D. N. Dream Partners, Kōdansha, Hint, Sapporo Television Broadcasting Company, Miyagi Television Broadcasting, Shizuoka Daiichi Television, Chukyo TV Broadcasting Company, Hiroshima Telecasting et Fukuoka Broadcasting System
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 130 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Tatsuya Fujiwara : Kaiji Ito
 Ken'ichi Matsuyama : Makoto Sahara
 Yūki Amami : Rinko Endo
 Tarō Yamamoto : Joji Funai
 Teruyuki Kagawa : Yukio Tonegawa
 Yuriko Yoshitaka : Yasuda / Ishida Hiromi
 Kei Satō : Kazutaka Okada
 Ken Mitsuishi : Koji Ishida
 Suzuki Matsuo : Taro Otsuki
 Yasuhi Nakamura : Ota

Box-office
Le film se classe seizième du box-office japonais l'année de sa sortie et a rapporté 25,5 millions de dollars.

Notes et références

Liens externes

Film japonais sorti en 2009
Film dramatique japonais
Film de Tōhō
Film se déroulant au Japon
Film sur le jeu d'argent
Adaptation d'un manga au cinéma

Kaiji: Jinsei gyakuten gе̄mu


An Carex infossa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zheng Ping Wang. An Carex infossa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. i. extensa
 C. i. infossa

Mga kasarigan

Carex

Carex infossa


لاند روفر

سيارة بريطانية المنشأ، مقرها يقع في مقاطعة وركشير، ومصنعها في سوليهل، بإقليم غرب الوسط.

كانت أول سيارة رباعية ظهرت في العالم سنة 1948م بعد سيارة جيب التي نشأت سنة 1941 قبل نحو 60 عاما ظهرت اولا سيارات لاندروفر في معرض امستردام وسرعان ما اكتسبت هذه السيارات نجاحا كبيرا وكانت منطقة الشرق الأوسط أول مقصد للتصدير لهذة الماركة للطبيعة الصحراوية التي تتميز بها معظم دول الشرق الأوسط.

نجحت على مدى أكثر من 60 عاماً من وجودها في قهر أعتى وأصعب التضاريس من خلال سيارات ارتبطت بقوة الأداء الأمر الذي وسع شهرتها حول العالم، وعلا مر السنين تطورت علامة لاندروفر من قوة إلى قوة وصولاً إلى الآن حيث عمدت الشركة إلى تطوير سياراتها من خلال عناصر أساسية ميزتها الرفاهية غير المسبوقة والأداء الفائق والإبداع والاقتصاد في استهلاك الوقود مع تقليل الانبعاثات الكربونية والتقنيات المتطورة.

وللحفاظ على البيئة، اعتمدت لاند روفر في تصنيع جميع سياراتها على مناجم البوكسايت في السعودية ومنها منجم البعثية الذي ينتج 4 ملايين طن متري من خام البوكسايت.

لاند روفر المحدودة - شركة تابعة لشركة بي إل
تأسست لاند روفر كشركة منذ عام 1978. وقبل ذلك، كانت عبارة عن خط إنتاج لشركة روفر التي تم استيعابها لاحقًا في قسم روفر - تريمف التابع لشركة شركة ليلاند للسيارات (بي إل) بعد استيلاء شركة ليلاند للسيارات على روفر في 1967. أدى النجاح التجاري المستمر لطرازات سلسلة لاند روفر الأصلية، وأخيرًا رينج روفر في السبعينيات في خضم مشاكل الأعمال الموثقة جيدًا لشركة BL ، إلى إنشاء شركة لاند روفر منفصلة ولكنها لا تزال تحت مظلة بي إل، الجزء المتبقي من مجموعة روفر اللاحقة في عام 1988، تحت ملكية بريتيش أيروسبيس بعد تفكيك بقايا ليلاند البريطانية وخصخصتها.

عصر بي إم دبليو
في 31 يناير 1994، استحوذت بي إم دبليو على روفر جروب بي إل سي، بما في ذلك لاند روفر. في عام 2000، تم تفكيك مجموعة روفر بواسطة بي إم دبليو وتم بيع لاند روفر لشركة فورد موتور، لتصبح جزءًا من مجموعة مجموعة بريمير للسيارات. الانتقال إلى ملكية بي إم دبليو سبق فقط تقديم الجيل الثاني من رينج روفر، قبل إطلاق أول طراز موحد من لاند رو Landر، فريلاندر في عام 1997. ثم كانت بي إم دبليو مسؤولة عن الكثير من تطوير رينج روفر III - أول من امتلك سيارة هيكل أحادي ونظام تعليق مستقل، تم تقديمه تحت قيادة فورد في أواخر عام 2001.

عصر فورد
بعد طرح سيارة رينج رور الجديدة كليًا في عام 2001، نقلت فورد سيارة لاند رور بعيدًا عن إطارات السلالم المعبأة التقليدية، من خلال تقديم جيل جديد من ديسكوفري يتميز بـ «إطار الهيكل المتكامل»، في عام 2004. ومنذ ذلك الحين، استمرت سيارة ديفندر فقط على الأسس التقليدية لاند روفر منذ عام 1948. انتهى استخدام محرك روفر V8 في لاند روفرز أيضًا باستبدال عضو الكنيست. الثاني الاكتشاف.

في عام 2006، اشترت فورد أيضًا ماركة روفر من بي إم دبليو مقابل حوالي 6 ملايين جنيه إسترليني. احتفظت بي إم دبليو بملكية العلامة التجارية لحماية سلامة العلامة التجارية لاند روفر، والتي قد يتم الخلط بينها وبين "روفر '' في سوق سيارات الدفع الرباعي بالولايات المتحدة والسماح باستخدامها بموجب ترخيص من أم جي روفر حتى انهارت في عام 2005، وعند هذه النقطة تم عرضه على شركة فورد موتور، التي كانت تمتلك لاند روفر في ذلك الوقت. في 11 يونيو 2007، أعلنت شركة فورد أنها تخطط لبيع لاند روفر جنبًا إلى جنب مع سيارات جاكوار. أبدت شركات الأسهم الخاصة مثل اكاديمي بارتر اوف ذا يو كي وتي بي جي كابيتال، اهتمامًا في البداية بالشراء الماركيز من شركة فورد موتور. في 1 يناير 2008، أعلن فورد رسميًا أن تاتا هي العارض المفضل. في 26 مارس 2008، أعلنت شركة فورد أنها وافقت على بيع عملياتها من جاكوار ولاند روفر إلى شركة تاتا موتورز، وأنها تتوقع إكمال البيع بنهاية الربع الثاني من عام 2008.

النقلة الكبرى في تاريخ الشركة
ظلت (روفر) لسنوات طويلة رمزا للسيارات قوية الأداء متعددة الاستخدامات التي
تنتج تحت مسميات (روفر)، (لاند روفر)، (رانج روفر) وكان عام 1994
النقلة الكبرى في تاريخ (روفر) بانضوائها تحت مظلة (بي ام دبليو) الألمانية، وكان أول إنتاج لـ (لاند روفر) كان في 1948 في معرض أمستردام للسيارات
و بعدها بستة أعوام قدمت أول موديل بسقف صلب بدلا من القماش وشهد عام 1957
إنتاج أول سيارة (لاند روفر) بمحرك بنزين.

المنتجات

تضم منتجات الشركة سيارة (رينج روفر) (رينج روفر سبورت) و (لاندروفر Lr3 وlr2 وlr4 التي أطلقتها لسنة 2010) و (ديفيندر) الأسطورية، و (LRX) التي أطلقتها بمناسبة احتفالها بالذكرى الستين لانطلاقتها.

سيارات لاند روفر الحالية

 لاند روفر ديسكفري سبورت 2015
 لاند روفر رنج روفر سبورت 2014
 لاند روفر LR4 2013
 لاند روفر ديفيندر 2013
 لاند روفر رنج روفر 2013
 لاند روفر رنج روفر سبورت 2012
 لاند روفر رنج روفر إيفوك 2012
 لاند روفر LR2 2012
 لاند روفر رنج روفر 2011
 لاند روفر رنج روفر فيلار 2018

مراجع

تأسيسات سنة 1948 في إنجلترا
تأسيسات سنة 1978 في إنجلترا
شركات المملكة المتحدة
شركات تصنيع مركبات أسست في 1978
شركات مصنعة لسيارات فارهة
علامات تجارية بريطانية
ماركات سيارات

لاند روفر


Čaršijska mahala, nekad Hadži Hasanova mahala i Isa-begova mahala je mahala u Tuzli i spada među najstarije u Tuzli. Datira iz vremena prijelaza 15. u 16. stoljeće. Nalazila se pored drevnog Solnog trga i u njoj je bilo 35 kuća.

Godine 1548. spominje se kao Hadži Hasanova mahala. U drugoj polovici 17. stoljeća je unutar tvrđave Palanke. Imala je džamiju, čaršiju, Solni trg, dio s javnim sadržajima i drugo.

Mahale u Tuzli dobile su imena po vjerskim objektima jer su nastale uz njih. Ova se mahala prvo zvala Isa-begova, pa Hadži Hasanova. Nazvana je po imenu Hadži Hasanove džamije oko koje se razvila Stara Čaršija u 16. stoljeću. Urbanom razvitku mnogo je pridonio Turali-beg, najveći tuzlanski vakif. Mahala se razvila oko Hadži Hasanove džamije ili kasnije poznate kao Čaršijska džamija. Džamija i s njome mahala ponijele su ime Čaršijska zato što je džamija podignuta dijelu naselja tada opasanog opasan visokom drvenom ogradom, a dio unutar ograde zvalo se čaršijom. Čaršija odnosno mahala imala je mnoštvo poslovnih objekata poput dućana, obrtničkih radionica, magaza, hanova i ostalog i sastojala se od nekoliko ulica

Izvori

Mahale u Tuzli

Čaršijska mahala (Tuzla)


Valak este un demon descris în grimoirele gotice Cheile lui Solomon (uneori sub numele de Ualac sau Valak), Pseudomonarchia Daemonum lui Johann Weyer (sub numele de Volac), Liber Officium Spirituum (sub numele de Coolor sau Doolas) ca un băiat cu aripi angelice călărind un dragon cu două capete, asociat cu puterea găsirii comorilor.

Valak apare in filmul The Nun si în cele două filme The Conjuring și The Conjuring 2.

Vezi și
 Demonii Goeției în cultura populară occidentală

Legături externe
 Valac în Cheile lui Solomon

Demoni
Mitologie creștină

Valac


නවකතාව පිලිබඳ වේ. රුපවාහිනී අනුවර්තනය සඳහා ගේම් ඔෆ් ත්‍රෝන්ස් බලන්න.

අ ගේම් ඔෆ් ත්‍රෝන්ස් යනු ජෝර්ජ් ආර්. ආර්. මාටින් විසින් රචිත අ සෝන්ග් ඔෆ් අයිස් ඇන්ඩ් ෆය' ප්‍රබන්ධ කතා මාලාවේ පළමු කෘතියයි. එය පළමු වරට 1996 දී එක්සත් ජනපදයේදී ප්‍රකාශයට පත් විය.

කතාව
නෙඩ් ස්ටාර්ක්, වින්ටර්ෆෙල් හි අධිපතීත්වය දරන අතර උත්තර දේශයේ ආරක්ෂකයා ද වෙයි. ඔහුගේ බිරිඳ කැටෙලින් ආර්යාවයි. ඔවුන් දෙපළට රොබ්, සන්සා, බ්‍රැන්ඩන්, ආර්‍යා සහ රිකන් යනුවෙන් දරුවන් පස් දෙනෙක් වෙති. නෙඩ් ස්ටාර්ක්ට ජොන් ස්නෝව් නමින් අවජාතක පුත්‍රයෙක් ද වෙයි. වයස අවුරුදු 7ක් වන බ්‍රැන්ඩන්ව ඔහුගේ ජිවිතයේ පළමු වතාවට, සිය පියා විසින් වරදකරුවෙකුට හිසගසා දැමීමේ දඬුවම ලබා දෙන අයුරු දක්නට කැඳවාගෙන යනු ලබයි. එසේ ගොස් ආපසු එන ගමනේදී ඔවුන්ට ඝෝර වෘක පැටවුන් හය දෙනෙක් හමුවන අතර උන්ව සුරතලයට ඇතිකරනු පිණිස රැගෙන යනු ලබයි. රොබ්, සන්සා, අර්යා, බ්‍රැන්ඩන් සහ රිකන් විසින් පිලිවෙලින් උන්ව ග්‍රේ වින්ඩ්, ලේඩි, සමර් ලෙස නම් කරන අතර ජොන් ලබා ගන්නා ඇලි වෘකයා ගෝස්ට් යනුවෙන් නම් කරයි.

මේ අතර සප්ත රාජධානින් හි රජු වන රොබර්ට් බැරතියන්, තම බිසව සර්සී සහ තවත් විශාල පිරිසක් සමඟ වින්ටර්ෆෙල් වලට පැමිණෙයි. තමාට සේවය කරණු පිණිස Kingslanding වෙත යාමට තමා සමඟ එන්නැයි රජු, තම පැරණි මිතුරා වන නෙඩ්ගෙන් ඉල්ලා සිටී. මක්නිසාද යත් Hand of the King වූ ජොන් ඇරින් මියගිය බැවිනි. නමුත් ජොන් ඇරින් මියගියේ රජ බිසවගේ සැලැස්මකට අනුව බව ජොන් ඇරින්ගේ බිරිය වූ ලයිසා ආර්යාව රහස් භාෂාවකින් තම සොහොයුරිය වන කැටෙලින් ආර්යාවට ලියා දන්වයි.

මේ අතරතුර දිනකදී, බිත්ති දිගේ ඉහළ නැගීමට රුචියක් දක්වන බ්‍රැන් (බ්‍රැන්ඩන්), එක් බිත්තියක් දිගේ ඉහළ නගිමින් සිටියදී සර්සී රැජින සහ ඇගේ සොහොයුරා වන ජේයිමි ලැනිස්ටර් අතර සිදුවන රහස් කතාබහක් අසන්නට ලැබේ. තවද ඔවුන් දෙදෙනා අතර සිදුවන ව්‍යාභිචාරයක් ද ඔහුගේ නෙත ගැටෙයි. බ්‍රැන්ඩන් ඔවුන්ව දුටු බව දැකීම නිසා ජේයිමි විසින් ඔහුව කවුළුවෙන් පහළට තල්ලු කර දමනු ලබයි.

ඉතා දැඩි අකැමැත්තකින් වුවද නෙඩ් ස්ටාර්ක්ට වින්ටර්ෆෙල් අත්හැර යාමට සිදුවෙයි. ඔහු සන්සා සහ අර්යා යන තම දියණියන් දෙදෙනාද තමා සමඟ කැටුව යයි. ජොන් ස්නොව් වින්ටර්ෆෙල් වලට උතුරින් පිහිටි ප්‍රාකාරයේ සේවය පිණිස පිටත්ව යයි. කැටෙලින් ආර්යාව සහ රොබ් පමණක් වින්ටර්ෆෙල්හි ඉතිරි වෙයි.

ඇද වැටුණු බ්‍රැන් දින ගණනාවක් සිහි නොමැතිව සිටින අතර කැටෙලින් ආර්යාව මොහොතකටවත් ඔහුගේ යහන අසලින් ඉවත්ව නොයයි. එක් රැයක වින්ටර්ෆෙල්හි ස්ටාර්ක් නිවහනේ පුස්තකාලයෙහි ගින්නක් හටගන්නා අතර සියල්ලෝ එදෙසට දිවයමින් ගින්න නිවන්නට වෙහෙසෙද්දී බ්‍රැන්ගේ කුටියට ඇතුළු වන කිණිස්සක් රැගත් පුද්ගලයෙක් බ්‍රැන්ව මරා දැමීමට සැරසෙයි. නමුත් එහි සිටි කැටෙලින් ආර්යාව නිසා ඔහුට එක්වරම ඉලක්කය වෙත ලඟා වීමට අපහසු වෙයි. දින ගණනාවක් හරිහැටි නින්ද සහ ආහාර නොගෙන සිටි නිසා කැටෙලින් ආර්යාව සිටින්නේ අවසිහියෙන් හා දුර්වල වූ ශරීරයකිනි. එබැවින් අපරාධකරු බ්‍රැන් කරා ලඟා වීම වැළක්වීම ඇයට කළ හැකි නොවේ. නමුත් බ්‍රැන්ගේ ඝෝර වෘකයා අපරාධකරුගේ උගුරු දණ්ඩට පැන ඔහු මරා දමයි.

එම සිදුවීම නිසා බ්‍රැන්ගේ කුටියට විශේෂ ආරක්ෂාවක් යොදවනු ලබන අතර දින කිහිපයක නින්දක් ලබාගෙන නැවත ශක්තිමත් වන කැටෙලින් ආර්යාව බ්‍රැන්ගේ සිදුවීම පසුපස සිටින්නේ Kingslanding හි පුද්ගලයෙකු බව සැක කරයි. ඒ කවරෙක්දැයි සොයාගනු පිණිස ඇය, ස' රොඩ්‍රික් කැසල් සමඟ Kingslanding කරා යාමට තීරණය කරයි.
1996 දී රචිත නවකතා

අ ගේම් ඔෆ් ත්‍රෝන්ස්


Muntele Magic este un film coproducție româno-franco-poloneză din 2015 regizat de Anca Damian.

Este un film de animație inspirat din cazul real al alpinistului și luptătorului polonez în Afganistan, Adam Jacek Winkler (alias Adam Khan).

Filmul Muntele Magic este al doilea film din trilogia dedicată eroismului de realizatoarea Anca Damian, "Trilogia morții (și a vieții)".

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Christophe Miossec – Adam Jacek Winkler (voce versiunea franceză)
 Jerzy Radziwilowicz – Adam Jacek Winkler (voce versiunea poloneză)
 Jean-Marc Barr – Adam Jacek Winkler (voce versiunea engleză)
 Lizzie Brocheré – Anna Winkler (voce versiunea franceză și engleză)
 Julia Kijowska – Anna Winkler (voce versiunea poloneză)

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme documentare
 2015 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015
Filme de animație
Filme regizate de Anca Damian
Filme documentare
Filme de animație românești

Muntele magic


Sterigmostemum, biljni rod iz porodice krstašica (Brassicaceae) raširen po Aziji (14 vrsta) od kojih jedna i u Europi (jugoiastočna europska Rusija; S. caspicum).

Rod je opisan 1819.

Vrste
 Sterigmostemum acanthocarpum (Fisch. & C.A.Mey.) Kuntze
 Sterigmostemum anchonioides (Boiss.) D.A.German & Al-Shehbaz
 Sterigmostemum billardierei (DC.) D.A.German; nekada u rodu Anchonium
 Sterigmostemum caspicum (Lam.) Kuntze
 Sterigmostemum eglandulosum (Botsch.) H.L.Yang
 Sterigmostemum elichrysifolium (DC.) D.A.German & Al-Shehbaz; nekada u rodu Anchonium
 Sterigmostemum incanum M.Bieb.
 Sterigmostemum longistylum (Boiss.) Kuntze
 Sterigmostemum matthioloides (Franch.) Botsch.
 Sterigmostemum purpurascens (Boiss.) Kuntze
 Sterigmostemum ramosissimum (O.E.Schulz) Rech.fil.
 Sterigmostemum regeliorum Kamelin & D.A.German
 Sterigmostemum schmakovii Kamelin & D.A.German
 Sterigmostemum sulphureum (Banks & Sol.) Bornm.

Sinonimi
 Sterigma DC.
 Arthrolobus Steven ex DC.
 Petiniotia J.Léonard
 Oreoloma Botsch.
 Zerdana Boiss.
 Anchonium DC.

Izvori

Hesperodae

Sterigmostemum


Radiografia unei colecții este un film românesc din 1983 regizat de Mirel Ilieșiu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1983

Radiografia unei colecții


Guvna su naseljeno mjesto u općini Donji Vakuf, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalaze se na trećini puta između Prusca i Bugojna. Dobila su ime po gumnima.

Povijest

U Guvnima je podružna crkva župe sv. Ante Padovanskog iz Bugojna. Crkva je izgrađena 1990. godine. U crkvi je slika sv. Franje Ivice Radoša iz Travnika.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

 Muslimani - 175 (60,55%)
 Hrvati - 81 (28,03%)
 Srbi - 29 (10,03%)
 Jugoslaveni - 3 (1,03%)
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1 (0,34%)

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 172

 Bošnjaci - 145 (84,30%)
 Hrvati - 10 (5,23%)
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 18 (10,47%)

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Donji Vakuf

Guvna (Donji Vakuf, BiH)


Dette er liste over sange indspillet og udgivet af det amerikanske alternative rockband R.E.M.. Listen inkluderer kun sange, hvor hele bandet medvirker (Berry, Buck, Mills og Stipe 1983-1997; Buck, Mills og Stipe 1998-2011). Sideprojekter, inklusive bidrag af solokunstnere med bandet er ikke inkluderet. Listen består hovedsageligt af studieindspilninger. Remix- og live-indspilninger er ikke listet separat medmindre sangen kun blev udgivet i dette format Albumsingler er listet som udgivet på deres respektive albums. Hver sang er kun opgivet én gang bortset fra deres første single fra Hib-Tone.

Sange

Referencer

Eksterne henvisninger
 R.E.M. Web Discography - Fan Club Singles

Liste over sange indspillet af R.E.M.


سيدريك فيستون ( في جزر جوادلوب)  لاعب كرة قدم جوادلوبي ويحمل الجنسية الفرنسية يلعب حاليا لصالح نادي سينتس الجوادلوبي منذ 2006 في مركز المهاجم .

لعب فيستون في أندية باريس سان جيرمان (1999-2001) بوردو (2002-2003) أكاديميكا كويمبرا (2003-2004) يوفينتوس بوينت بيتري (2004-2006) .

شارك فيستون مع منتخب جزر جوادلوب في 7 مباريات دولية مسجلا هدف واحد منذ سنة 2007 .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية غواديلوبيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الكأس الذهبي للكونكاكاف 2007
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو بوردو
لاعبو كرة قدم غوادلوبيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو منتخب جزر غوادلوب لكرة القدم
لاعبو نادي أكاديميكا كويمبرا
مواليد 1981
مواليد في لزابيم

سيدريك فيستون


Yusuke Minagawa (født 9. oktober 1991) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2014||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Yusuke Minagawa


Bretesuchus es un género extinto de mesoeucrocodiliano sebecosuquio incluido dentro de la familia Sebecidae. Sus fósiles se han hallado en la formación Maíz Gordo del noroeste de Argentina y datan de finales del Paleoceno. El premaxilar altamente curvado muestra que este pertenecía al suborden Sebecosuchia, un grupo de crocodilomorfos carnívoros terrestres mayormente suramericanos dotados de distintivos hocicos lateralmente comprimidos. Era un superdepredador, con una longitud total aproximada de 4 metros.

Bretesuchus fue asignado originalmente a su propia familia, Bretesuchidae la cual fue determinada como el grupo más próximo a Sebecus. En 2007, una especie de Sebecus, S. querejazus del Paleoceno Inferior de la Formación Santa Lucía en Bolivia, fue reclasificado como un bretesúquido. También le fue dado su propio nombre de género, Zulmasuchus. Sin embargo, análisis filogenéticos recientes encontraron que Bretesuchidae estaba incluido dentro de Sebecidae, y por tanto es sinónimo con este. Se encontró que Zulmasuchus estaba cercanamente relacionado con Sebecus, como se había propuesto originalmente.

Etimología
Bretesuchus fue nombrado por Zulma Gasparini, Marta Fernández y Jaime E. Powell en 1993 y la especie tipo es Bretesuchus bonapartei. El nombre del género se refiere a la localidad de "El Brete", donde se hallaron sus restos fósiles, y suchus, la forma latinizada del griego souchos, un dios egipcio con cabeza de cocodrilo. El nombre de la especie en homenaje de José Bonaparte.

Referencias

Notosuchia
Crocodilomorfos del Paleoceno
Crocodilomorfos extintos de América del Sur

Bretesuchus


Çok oyunculu bir video oyunu, aynı oyun ortamında aynı anda birden fazla kişinin yerel olarak oynayabildiği bir video oyunu türüdür. (örn. New Super Mario Bros. Wii) veya internet üzerinden çevrimiçi (ör. World of Warcraft, Call Of Duty) olarak oynanabilir. Çok oyunculu oyunlar genellikle oyuncuların tek bir oyun sisteminin kaynaklarını paylaşmasını veya daha uzak bir mesafeden birlikte oynamak için ağ teknolojisini kullanmasını gerektirir. Oyuncular bir veya daha fazla insan yarışmacıya karşı yarışabilir, ortak bir hedefe ulaşmak için bir insan partnerle işbirliği içinde çalışabilir veya diğer oyuncuların faaliyetlerini denetleyebilir. Çok oyunculu oyunlar, oyuncuların diğer kişilerle ortaklık veya rekabet içinde etkileşim kurmasına izin vererek onlara tek oyunculu oyunlarda olmayan sosyal iletişimi sağlar.

Eşzamansız çok oyunculu
Eşzamansız çok oyunculu, oyuncuların aynı anda oynamak zorunda olmadığı birçok oyunculu oyun biçimidir.

Tarihçe

Ağ bağlantısız
En eski video oyunlardan bazıları, spor oyunları (Tennis For Two (1958) ve Pong (1972) gibi), Spacewar! (1962) gibi nişancı oyunları ve Astro Race (1973) gibi yarış video oyunları dahil olmak üzere iki oyunculu oyunlardı Çok oyunculu gerçek zamanlı oyunların ilk örnekleri PLATO sisteminde yaklaşık 1973'te geliştirildi. Bu sistem üzerinde geliştirilen çok kullanıcılı oyunlar arasında 1973'ün Empire ve 1974'ün Spasim'i örnek gösterilebilir; ikincisi bir birinci şahıs nişancı oyunuydu. Diğer video oyunları, masa üstü oyun makinelerinde popüler olan sıra tabanlı çok oyunculu modları içeriyordu. Bu tür oyunlarda, oyun bir noktada (genellikle bir can kaybından sonra) değiştirilirdi. Tüm oyuncuların skorları genellikle ekranda görüntülenir, böylece oyuncular göreceli durumlarını görebilirdi. Gauntlet (1985) ve Quartet (1986), oyun salonlarına ortak 4 oyunculu oyunları tanıttı. Oyunlar, dört kontrol grubuna izin vermek için daha geniş konsollara sahipti.

Ağ bağlantılı
Tek bir bilgisayar kullanan ilk büyük ölçekli seri oturumlar STAR (Star Trek'e dayalı), OCEAN (iki savaşan şehir arasında bölünmüş oyuncularla gemi, denizaltı ve helikopter kullanan bir savaş) ve Christopher Caldwell tarafından yaratılan 1975'in CAVE'i (Zindanlar ve Ejerhalar'a dayalı) Roger Long tarafından yapılan çalışma ve öneriler ile Robert Kenney tarafından New Hampshire Üniversitesi'nin DECsystem-1090 üzerine yapılmıştı. Üniversitenin bilgisayar sistemi, öğrenci, öğretmen ve personel erişimi için PDP-11 kümesiyle bağlanan (seri hatlarla) yüzlerce terminale sahipti. Oyunların her terminalde (her oyuncu için) çalışan ve paylaşılan hafızanın bir bölümünü paylaşan (OS TOPS-10'da "yüksek segment" olarak bilinen) bir programı vardı. Oyunlar popüler hale geldi ve üniversite RAM kullanımları nedeniyle onları sık sık yasakladı. STAR, 1974'ün UNH'de Michael O'Shaughnessy tarafından yazılan, tek kullanıcılı, sıra odaklı BASIC programı STAR'a dayanıyordu.

Ken Wasserman ve Tim Stryker 1980'deki bir BYTE makalesinde ağa bağlı bilgisayar oyunlarını çekici kılan üç faktör belirledi:

 Bilgisayar yerine birbiriyle yarışan birden fazla insan
 Askıya alma ve risk almaya neden olan eksik bilgi
 Hızlı tepki gerektiren gerçek zamanlı oyun

Wasserman ve Stryker, iki Commodore PET bilgisayarının bir kabloyla nasıl ağa bağlanacağını anlattı. Digital Equipment Corporation, gerçek zamanlı ekran güncellemesi olmaksızın Star Trek, Decwar'ın başka birçok kullanıcılı sürümünü DECsystem-10s olan üniversitelere dağıttı. 1981'de Cliff Zimmerman, VT100 serisi grafikleri kullanarak DECsystem-10'lar ve -20'ler için MACRO-10'da Star Trek'e bir saygı duruşunda bulundu. "VTtrek", üç boyutlu bir evrende dört Federasyon oyuncusunu dört Klingon ile karşı karşıya getirdi.

1986 yılında Atari ST ve Commodore Amiga için piyasaya sürülen Flight Simulator II, iki oyuncunun modem veya seri kablo ile bağlanmasına ve paylaşılan bir ortamda birlikte uçmasına izin verdi.

Atari ST için 1987'de piyasaya sürülen erken bir birinci şahıs nişancı olan MIDI Maze, Ethernet ve İnternet oyunu yaygınlaşmadan önce bir MIDI arayüzü aracılığıyla ağ çoklu oynatma özelliğine sahipti. Bu genel bir sistemdeki ilk çok oyunculu 3D shooter ve ilk ağ çok oyunculu aksiyon oyunu olarak kabul edilir. (16 oyuncuya kadar destek sağlar.) 1991'de Faceball 2000 adı altında bir dizi platformda (Game Boy ve Super NES dahil) bağlantı noktalarını takip ederek, onu ilk elde taşınan, çok platformlu birinci şahıs nişancı oyunlarından biri ve türün erken bir konsol örneği haline getirdi.

Ağ bağlantılı çok oyunculu oyun modları "netplay" olarak bilinir. Yerel Alan Ağı (LAN) sürümüne sahip ilk popüler video oyunu oyunu, 1991'de Apple Macintosh için yapılan Spectre idi, sekiz oyuncuya kadar AppleTalk desteğine sahipti. Spectre'ın popülaritesi kısmen Cybertank'ın üzerinde bir oyuncunun adının gösterilmesine atfedildi. Bunu, ilk ağ sürümü dört eşzamanlı oyuncuya izin veren Doom izledi.

Ağ bağlantılı çok oyunculu LAN oyunları, gecikme ve anonimlik gibi yaygın İnternet sorunlarını ortadan kaldırır ve LAN partilerinin odak noktasıdır. E-posta ile oynanan çok oyunculu oyunlar, bilgisayarlar arasında iletişim kurmak için e-posta kullanır. Oyuncuların aynı anda çevrimiçi olmalarını gerektirmeyen diğer sıra tabanlı varyasyonlar, Play-by-post oyun ve Play-by-Internet'tir. Bazı çevrimiçi oyunlar "çok oyunculu" oyunlardır ve birçok oyuncu aynı anda katılır. Devasa çok oyunculu iki tür MMORPG (World of Warcraft veya EverQuest gibi) ve MMORTS'dur.

MUD'lar ve RuneScape gibi devasa çok oyunculu çevrimiçi oyunlar (MMOG) dahil olmak üzere bazı ağ bağlantılı çok oyunculu oyunlar, tek oyunculu modu yok sayar. Birinci şahıs nişancı oyunları popüler çok oyunculu oyunlar haline geldi; Battlefield 1942 ve Counter-Strike çok az (veya hiç) tek oyunculu oynanışa sahiptir. Geliştirici ve oyun sitesi OMGPOP'un kitaplığı, sıradan oyuncular için çok oyunculu Flash oyunlar içerir. Dünyanın en büyük MMOG'u, 19 milyon kayıtlı oyuncu (çoğunlukla Asya'dan) ile Güney Kore'nin Lineage oyunudur. 2008'deki en büyük Batılı MMOG oyunu, dünya çapında 10 milyondan fazla oyuncuyla World of Warcraft'''tı. Bu oyun kategorisi, İnternet üzerinden bağlanmak için birden fazla makine gerektirir. İnternet popüler hale gelmeden önce, zaman paylaşımlı bilgisayar sistemlerinde MUD'lar oynanıyordu ve Doom gibi oyunlar bir LAN'da oynanıyordu.

2010'larda, İnternet kullanıcılarının sayısı arttıkça, iki yeni video oyunu türü hızla dünya çapında popülerlik kazandı- çok oyunculu çevrimiçi savaş arenası ve battle royale oyunu, her ikisi de internet üzerinden çok oyunculu oyun için özel olarak tasarlandı.

Oyuncular, ağ iletişimi gecikmelerini ölçen bir yardımcı programdan sonra (ICMP paketlerinin kullanılmasıyla) "ping" terimini kullanarak gecikmeyi ifade eder. DSL bağlantısında 50 ms'lik pingli bir oynatıcı, 350 ms'lik ortalama gecikme süresiyle modem kullanıcısından daha hızlı tepki verebilir. Diğer sorunlar, bir oyuncunun eylemlerini bir sunucuya "kaydetmesini" engelleyebilen paket kaybı ve tıkanmayı içerir. Birinci şahıs nişancı oyunlarında bu sorun, mermiler düşmana zarar vermeden isabet ettiğinde ortaya çıkar. Oyuncunun bağlantısı tek faktör değildir; bazı sunucular diğerlerinden daha yavaştır.

1996'da Sega NetLink, 1997'de Game.com ve 2000'de Dreamcast ile başlayan oyun konsolları, LAN'lar ve İnternet üzerinden ağ oyunlarını destekler. Birçok cep telefonu ve el konsolları da Bluetooth (veya benzeri) teknolojisiyle kablosuz oyun oynama olanağı sunar. 2010'ların başlarında çevrimiçi oyun, Xbox ve PlayStation gibi konsol platformlarının temel dayanağı haline geldi.

 Tek sistemli
Modern konsol, atari salonu ve kişisel bilgisayar oyunlarında "çok oyunculu", tek bir oyun sistemine bağlı birkaç denetleyiciyle oynamayı ifade eder. Ev konsol oyunları genellikle bölünmüş ekran kullanır, bu nedenle her oyuncunun aksiyonun bireysel bir görünümü vardır (birinci şahıs nişancılarda ve yarış video oyunlarında önemlidir); çoğu arcade oyunu ve bazı konsol oyunları (Pong'''dan beri), bunu yapmaz. Beat 'em up oyunlarındaki hemen hemen tüm çok oyunculu modların tek bir sistem seçeneği vardır, ancak yarış oyunları çoklu sistem, çok oyunculu mod lehine bölünmüş ekranı bırakmaya başladı. Satranç gibi sıra tabanlı oyunlar da kendilerini tek sistemli tek ekrana ve hatta tek bir denetleyiciye ödünç verir.

"Yerel co-op" terimi, aynı sistem üzerinde ortak bir şekilde oynanan yerel çok oyunculu oyunlara atıfta bulunur; bunlar bölünmüş ekran veya başka bir görüntüleme yöntemini kullanabilir.

Hotseat oyunları tipik olarak, sistemdeki tek bir klavye/fare gibi, yalnızca bir denetleyici veya giriş seti içeren sıra tabanlı oyunlardır. Oyuncular, her biri "hotseat"'i bir dönüş yapacak şekilde kendi sıralarını gerçekleştirmek için giriş cihazını kullanarak döner.

Asimetrik oynanış
Asimetrik çok oyunculu, oyuncuların birbirinden önemli ölçüde farklı rollere veya yeteneklere sahip olabileceği bir oyun türüdür; önemli ölçüde farklı bir oyun deneyimi sağlamak için yeterlidir. "Yumuşak asimetri" olan oyunlarda, oyuncular aynı temel mekaniklere (hareket ve ölüm gibi) sahiptir, ancak oyunda farklı rollere sahiptir. "Güçlü asimetri" oyunlarında, bir oyuncu/takım bir oyun deneyimine sahip olabilir (veya yumuşak asimetrik rollerde olabilir), diğer oyuncu/takım ise farklı mekanikler ve/veya farklı bir hedef türü ile büyük ölçüde farklı bir şekilde oynayabilir.

Çevrimiçi hilecilik
Çevrimiçi hilecilik (oyunlarda) genellikle oyun deneyimini bir oyuncuya atış oyunlarında Aimbot gibi diğerlerine göre avantaj sağlamak için değiştirmeyi ifade eder. Bu aynı zamanda "bilgisayar korsanlığı" veya "hata yapma" olarak da bilinir ("hata yapma"nın bir aksaklık veya bir oyunun kodundaki bir hatayı ifade ettiğini unutmayın; burada "korsanlık" bir oyunun kodunu manipüle etmek anlamına gelir). Video oyunlarında hile, genellikle bir veya daha fazla oyuncuya avantaj sağlamak için çalışma zamanında oyunun kodunu değiştiren üçüncü taraf bir program aracılığıyla yapılır. Diğer durumlarda, oyunun mekaniğini değiştirmek için oyun dosyalarını değiştirerek sıklıkla yapılır.

Ayrıca bakınız

 Devasa çok oyunculu çevrimiçi rol yapma oyunu
 Çevrimiçi oyun

Kaynakça

Video oyunu terimleri
Çok oyunculu oyunlar
Video oyunlarında oynanış

Çok oyunculu oyun


Henry Fleming Lea Devereux ( - ) est un homme politique conservateur britannique. Il est capitaine de l'Honorable Corps of Gentlemen-at-Arms entre 1827 et 1830 et de nouveau entre 1834 et 1835.

Biographie
Devereux est le fils de George Devereux (13e vicomte Hereford), et de Marianna Devereux. Son grand-père maternel est George Deveraux, de Tregoyd, un parent éloigné de la lignée de son père. Il fait ses études à Winchester et au Trinity College d'Oxford .

Devereux succède à son père dans la vicomté en 1804 et prend place sur les bancs conservateurs de la Chambre des lords. En 1827, il est nommé capitaine de l'Honorable Band of Gentlemen Pensioners sous Lord Goderich, poste qu'il occupe jusqu'en 1830, les deux dernières années sous la direction du duc de Wellington. Il occupe le même poste (en 1834 rebaptisé capitaine de l'Honorable Corps of Gentlemen-at-Arms) de 1834 à 1835 sous Robert Peel. En 1830, il est admis au Conseil privé.

Famille
Lord Hereford épouse Frances Elizabeth Cornewall, fille de Sir George Cornewall,  baronnet et Catherine Cornewall, le 12 décembre 1805. Ils ont six enfants :

 Henry Cornewall Devereux (1807 - 14 septembre 1839), célibataire.
 Robert Devereux, 15e vicomte Hereford (3 mai 1809 - 18 août 1855).
 Walter Bourchier Devereux (3 novembre 1810 - 15 mai 1868). Un contre-amiral de la Royal Navy.
 Humphrey Bohun Devereux (29 juin 1812 - 19 mai 1880), lieutenant adjoint du Herefordshire. Il épouse Caroline Antrobus, fille de Sir Edmund Antrobus, 2e baronnet. Le couple est sans enfant.
 Frances Catherine Devereux (19 mai 1814 - 12 janvier 1857), épouse Thomas Joseph Bradshaw, avocat.
 George Talbot Devereux (12 janvier 1819 - 14 février 1898). Un Major général dans l'armée britannique. Marié à Flora Mary MacDonald, mère d'Arthur Annesley (11e vicomte Valentia) d'un précédent mariage.

Lord Hereford meurt en mai 1843, à l'âge de 67 ans, et est remplacé dans la vicomté par son fils aîné survivant, son fils Robert. La vicomtesse Hereford meurt en février 1864 .

Références

Liens externes

Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Étudiant de Trinity College (Oxford)
Vicomte de la pairie d'Angleterre au XVIIIe siècle
Vicomte de la pairie d'Angleterre au XIXe siècle
Élève de Winchester College
Décès en mai 1843
Naissance en février 1777
Décès à 66 ans
Vicomte Hereford

Henry Devereux


كيتسونه  وتعني «الثعلب». وهو عبارة عن حيوان في الفلكلور الياباني. تصورها القصص على أنها مخلوقات ذكية وتمتلك مقدرات سحرية تزيد من عمرها وحكمتها، ومن أهم هذه القدرات هي القدرة على التمثل بصورة البشر. على الرغم من أن البعض يصف الكيتسونة بالمكر والاحتيال إلا أن البعض الآخر يقدسها ويحترمها على أنها صديق أو محبوب.

تقول الأسطورة، عاش الإنسان مع الكيتسونة بتناغم في اليابان القديمة، كما أن الكيتسونة مقرونه بالحاكم إناري، كامي الشنتو وتعمل كخادم له.

الأصل

من المتفق عليه أن الثعالب في الثقافة اليابانية مستمدة من الصين، كوريا، والهند. وتتكلم الكثير من الحكايا الصينية عن الثعالب ذات الأذناب التسعة. والكثير من هذه القصص قد سجلت في كتاب كونجاكو مونوغاتاري.

مراجع

موروثات شعبية خارقة للطبيعة
استحواذ روحي في الأعمال الخيالية
تغيير الشكل
جنيات
شنتو
مخلوقات أسطورية أنثوية
وحوش
يوكاي

كيتسونه