Nakon agresije njemačkih i talijanskih snaga na Jugoslaviju 6. travnja 1941 ., trupe Wehrmachta ušle su u Zagreb 10. travnja . Slavko Kvaternik istog je dana proglasio stvaranje Nezavisne Države Hrvatske . U Zagrebu je, nakon dolaska Ante Pavelića, kojeg su talijanski fašisti sredinom travnja prebacili iz Karlovca, bilo sjedište Glavnog ustaškog stana i Poglavarstva NDH. Tu su bile smještene najviše političke i vojne institucije ustaškog aparata te sjedišta policije i obavještajnih službi.

Gotovo odmah nakon dolaska ustaša na vlast počele su likvidacije zagrebačkih Židova, Srba, komunista i drugih antifašista . U brojnim ustaškim zatvorima, mučilištima i logorima smrti, poput zatvora na Savskoj cesti, Trga N (danas Trg žrtava fašizma), Dotršćine i Rakova Potoka, ubijene su tisuće Zagrepčana, a tisuće odvedeni u logore i likvidirani.

Prema podacima Zavoda za statistiku, u zatvorima i logorima stradalo je ukupno 26.399 Zagrepčana, od čega 8.000 Židova. Ustaše su pobili i veliki broj Srba u Zagrebu.

Unatoč jakoj koncentraciji neprijateljskih snaga i teroru ustaša i njemačke vojske, Zagreb je tijekom cijeloga rata bio poprište intenzivne antifašističke borbe pod vodstvom Komunističke partije Jugoslavije . Broj Zagrepčana koji su se borili u NOV i PO Jugoslavije je oko 50000, od čega 15000 mladih.

U završnim operacijama za oslobođenje Jugoslavije, Zagreb su 8. i 9. svibnja 1945.  oslobodile 45., 28. i 39. divizija Druge armije i neke jedinice Prve armije .

U povodu 30. obljetnice oslobođenja grada, 16. rujna 1975. godine, predsjednik SFRJ Josip Broz Tito odlikovao je grad Zagreb Ordenom narodnog heroja .

Stanje prije okupacije
Prijeratni Zagreb imao je masovni organiyirani sindikalni i radnički pokret. Kolovoza 1940. godine u Zagrebu je održana I. konferencija KPH na kojoj su izabrani Politbiro i Plenum CK KPH, a u Listopadu 1940. Peta zemaljska konferencija KPJ . Ovi skupovi komunista iz cijele zemlje bili su organizirani u svrhu razmatranja ratnog stanja u Europi i posvećeni razradi aktivnog pružanja otpora u slučaju agresije Sila osovine. Tako je Zagreb slom Kraljevine Jugoslavije i okupaciju dočekao masovnim antifašističkim pokretom u kojem je KPJ imala vodeću ulogu.

Zauzimanje Zagreba i pripreme za ustanak

Neposredno prije i poslije okupacije 1941. u Zagrebu je djelovao Centralni komitet KPJ, pa su se u njemu provodile prve političke akcije u novonastaloj situaciji. Njemačke i talijanske trupe krenule su u napad na Jugoslaviju 6. travnja, a 8. travnja na ulicama Zagreba podijeljeno je oko 10.000 letaka u kojima je CK KPJ pozivao građane na obranu zemlje. Istog dana, na Titovu inicijativu, u Zagrebu je održana sjednica CK KPH, na kojoj je zaključeno da se uputi delegacija u stožer Četvrte armije VKJ u Zagrebu sa zahtjevom da se radnicima i  antifašistima preda oružje za borbu protiv fašističkog agresora i špijuna, te da oslobode političke zatvorenike. Zapovjedništvo vojne oblasti odbilo je primiti izaslanstvo.

Dana 10. travnja dijelovi njemačke oklopne divizije ulaze u Zagreb, a istog dana bivši austrougarski pukovnik Slavko Kvaternik preko radija objavljuje uspostavu Nezavisne Države Hrvatske.

Istoga dana, nakon proglašenja NDH, održan je prošireni sastanak CK KPJ, kojemu su prisustvovali i neki članovi CK KPJ i Mjesnog komiteta Zagreb, među ostalima Josip Broz Tito, Rade Končar, Aleksandar Ranković, Antun Rob, Pavle Pap, Josip Kraš, Leo Mates, Marko Orešković, Vlado Janić, Vladimir Bakarić, Jakov Blažević, Karlo Mrazović, Dragutin Saili i Stipe Ugarković . Na sastanku je usvojen zaključak da se svi kompromitirani ljudi povuku u ilegalu, da se nastavi otpor agresoru i da se pripreme za oružanu borbu protiv okupatora i njegovih suradnika u zemlji. Formiran je Vojni komitet na čelu s Titom. U vezi s tim zaključkom održana su sljedeća dva dana sjednice CK KPJ i CK KPH, na kojima je, između ostalog, zaključeno da se organizira povratak bivših španjolskih boraca u domovinu.

Dana 15. travnja 1941. u zagrebačkim ilegalnim tiskarnicama (tehnike) umnožen je i distribuiran u sve krajeve Jugoslavije letak koji je sadržavao proglas CK KPJ. U proglasu je naglašeno da će komunisti i cjelokupna radnička klasa Jugoslavije biti u "prvim redovima narodne borbe protiv okupatora" i da će u toj borbi ustrajati "do konačne pobjede".

Početkom svibnja u yagrebu je održano aktivno savjetovanje dužnosnika KPJ iz cijele zemlje radi organiziranja borbe protiv okupatora, a u lipnju sastanak CK KPH na kojem je odlučeno da se započne s pripremama za ustanak u Hrvatskoj . U Zagrebu je dijeljen prvosvibanjski proglas CK KPJ, a 24. lipnja proglas CK KPJ i CK KPH povodom napada Hitlerove Njemačke na Sovjetski Savez  22. lipnja. U proglasu je sav narod pozvan na oružanu borbu za protjerivanje okupatora iz zemlje. CK KPH ostao je u Zagrebu do veljače 1942. kada je prešao na oslobođeni teritorij .

Organiziranje antifašističkih tijela i propaganda
Narodnooslobodilačkim pokretom u Zagrebu rukovodio je Mjesni odbor sa šest rajonskih odbora. Na početku okupacije zagrebačka organizacija KPH imala je 53 osnovne organizacije s oko 500 članova, od kojih su 75% bili radnici. Osim toga, postojala je jaka organizacija SKOJ-a. U prvoj polovici 1942. SKOJ je imao blizu 900 članova i oko 500 simpatizera okupljenih u odborima Saveza mladih naraštaja. Taj savez organizirao je mlade za borbu protiv neprijatelja na antifašističkoj platformi i bio jezgra kasnijeg USAOH-a .

U listopadu 1941. osnovan je Inicijativni odbor Antifašističke fronte žena za Hrvatsku. Krajem 1941. godine osnovan je Matični odbor AFŽ-a, a u veljači 1942. godine Mjesni odbor AFŽ-a.

Najmasovnija organizacija u okupiranom Zagrebu bila je " Narodna pomoć ". Zadatak "Narodne pomoći" bio je razvijanje borbene antifašističke svijesti građana, uključivanje u antifašističku borbu, prikupljanje novca i materijala za potrebe NOV i PO Jugoslavije, pomoć obiteljima boraca, skrivanje ilegalaca, širenje ilegalnog tiska, prebacivanje ljudi na slobodni teritorij i drugo. Mjesni odbor "Narodne pomoći" bio je podijeljen na šest kotarskih odbora. Ti su odbori imali ukupno preko 700 članova i oko 4000 pomagača i simpatizera. Do 1943., odbore "Narodne pomoći" zamijenili su Narodnooslobodilački odbori .

1941. u Zagrebu je djelovalo oko 140 tehnika KPJ. U njima su umnožavani leci, proglasi i listovi " Vjesnik ", " Proleter ", "Politička revija", "Omladinski borac", "Mladi komunist", "Žena u borbi" i " Borba ". U tehnici su izrađivane i razne propusnice, dokumenti i iskaznice za kretanje ilegalnih partijskih radnika.

Početak otpora i razvoj borbe 1941. godine.

Ubrzo nakon okupacije Zagreba organiziran je niz diverzija i otpora okupacijskim snagama. U lipnju i početkom srpnja 1941. izvršene su sabotaže u protuzrakoplovnoj bateriji u Prečkom i u skladištima protuzrakoplovnog topništva u Ilici, provala u vlak sa streljivom na Zapadnom kolodvoru, diverzija na željezničkim prugama prema Varaždinu, Sisku i Dugom Selu te na zagrebačkoj Radio postaji. U noći s 13. na 14. srpnja je organizirana akcija oslobađanja komunista iz ustaškog logora Kerestinec . No, akcija nije u potpunosti uspjela zbog loše organizacije.

Među prvim manifestacijama otpora okupaciji bila je akcija solidarnosti hrvatske mladeži sa srpskom i židovskom mladeži, izvedena 26. svibnja 1941. godine. kod Gradskog stadiona, kada je vođa ustaške mladeži održao huškački govor ispred odreda Građanske zaštite i pozvao da se Srbi i Židovi izdvoje iz odreda, što je trebao biti uvod u pogrom. Kad su se ovi počeli razdvajati, skojevci su krenuli za njima, vukući za sobom i ostalu mladež, tako da je segregacija spriječena, a pogrom onemogućen.

U srpnju je izvršena diverzija u svilani, gdje je izgorjelo 50.000 metara padobranske svile, a nekoliko dana kasnije skojevci su zapalili maksimirski Gradski stadion, čiju su građu ustaše namjeravali upotrijebiti za izgradnju baraka koncentracijskih logora širom NDH.

Prva veća oružana akcija koju su pripremali članovi KPJ i SKOJ-a, trebala je biti izvedena kod Botaničkog vrta . Tamo su 4. kolovoza 1941. diverzanti, predvođeni Slavkom Komarom, ručnim bombama napali pripadnike ustaške sveučilišne satnije. Prema navodima ustaških novina, ranjeno je 28 studenata.

U rujnu 1941. grupa antifašista napala je autobus s njemačkim vojnicima u Zvonimirovoj ulici. Istog mjeseca izvršena je diverzija u susjednoj tvornici cementa. Dana 14. rujna grupa antifašista predvođena Vilimom Galjerom izvela je dugo pripremanu diverziju na Glavnoj pošti, kada je eksplozivom oštećena automatska centrala i visokofrekventni uređaj za međugradsku vezu. Istog dana napadnut je ustaški odred u Vrbanićevoj ulici, a 30. rujna antifašisti predvođeni Ivanom Šiblom napali su skupinu njemačkih avijatičara u Rusanovoj ulici.

Diverzije 1942.-1945.

Godine 1942. udarne grupe izvele su niz uspješnih napada na postrojbe neprijateljskih vojnika i atenatata pojedinih okupatorskih dužnosnika:

 Provala u vagon s eksplozivom na Savskoj stanici 30. ožujka
 Diverzija na transformatoru na Glavnom kolodvoru 22. travnja
 Sabotaža u tvornici "Vojna odjeća", sredina travnja
 Napad na aerodrom kod Svete Nedelje, 17. kolovoza
 Sabotaža na dalekovodu Zagreb-Karlovac u Vrapču, 17. listopada
 Napad na domobransku reflektorsku postaju s prislušnim uređajima za otkrivanje zrakoplova u Svetoj Klari, listopad .
 Akcija na uredske prostorije radiopostaje u Dugoj ulici 12 (danas Radićeva ulica), te su iz njih ilegalci zaplijenili materijal koji je prebačen na oslobođeno područje, prosinac

U 1943. godini najznačajnije akcije bile su:

 Atentat na ustaskog agenta F. Horvata, 1. siječnja
 Atentat na njemačkog agenta Hesheimera, ožujak
 Napad na vojnu stražu na Grmoščici, 1. svibnja
 Napad na vojni bunker s okupacijskom posadom na Cmroku, 29. lipnja
 Atentat na ustaškog bojnika Kurešića, kolovoza
 Razoružani domobranski dočasnici u Kustošiji, 20. listopada
 Zarobljen stražar kod Jakuševačkog mosta na Savi, 17. prosinca
 Napad na policijskog čuvara carinarnice na Radničkoj cesti 17. prosinca
 Dizanje u zrak glavnog skladišta zrakoplova u Sopnici kod Sesveta, 19. prosinca
 Napad na policijskog čuvara carinarnice na Radničkoj cesti 20. prosinca
 Napad na neprijateljsku stražu na Jakuševačkom mostu, 24. prosinca
 Atentat na ustaškog bojnika Petranovića
 Atentat na njemačkog generala Brandera

Tijekom 1944. god godine izvršene su sljedeće značajne diverzije i akcije:

 Na aerodromu Borongaj su minirani jedan školski zrakoplov i jedan bombarder,  11. kolovoza
 Jedan lovački zrakoplov uništen je na aerodromu Borongaj, 14. kolovoza
 U zračnoj luci Pleso minirana su dva zrakoplova, 17. kolovoza
 Na zagrebačkom Glavnom kolodvoru 23. miniran je vojni transportni vlak, 23. kolovoza
 Diverzija u željezničkoj radionici, 2. rujna
 Dva njemačka vojnika ubijena, 8. prosinca
 Diverzija u zračnoj luci Pleso, 25. prosinca
 Minirane dvije njemačke vojarne na Borongaju, 28. prosinca
 Diverzija na kolodvoru Maksimir, 29. prosinca

Prvih mjeseci 1945 . godine izvršene su sljedeće akcije i diverzije:

 Miniran vatrogasni dom na Žitnjaku, 2. siječnja
 Diverzija u tvornici ulja, siječanj
 Diverzija u tvornici baterija, siječanj
 Uništen jedan njemački autobus u Vodnikovoj ulici 2. veljače
 Atentat na grupu neprijateljskih vojnika u Deželićevoj ulici 5. veljače
 Kod Savske ceste uništena jedna lokomotiva, 13. veljače
 Diverzija u zračnoj luci Pleso, 15. veljače
 Uništena jedna lokomotiva na Zapadnom kolodvoru, 18. veljače
 Uništena jedna lokomotiva na Glavnom kolodvoru, 19. veljače
 Srušena stražarska baraka na Svetom Duhu, 27. veljače
 Minirana ustaška baraka na Selskoj cesti 28. veljače

Ustaški zločini i odmazde

Dolaskom na vlast ustaše su odmah počeli provoditi teror i progon neistomišljenika. Tako su za vrijeme okupacije zlostavljali i mučili zatočenike na više lokacija u okolici Zagreba, kao što su zatvor na križanju Savske ceste i današnje Vukovarske ulice, zatvor na Trgu N (danas južna zgrada na Trgu žrtava fašizma) i mučilište u Jandrićevoj 74, poznat kao "Sing-Sing", čiju lokaciju tijekom rata nitko od zatočenika nije znao jer su dovođeni s povezima na očima.

Logor Kerestinec, odnosno dvorac u blizini istoimenog naselja nedaleko od Zagreba, bio je zatvor za zatočenje komunista. Formiran je još prije Drugoga svjetskoga rata, 31. ožujka 1941. godine, za vrijeme Banovine Hrvatske, a tijekom vlade Dragiše Cvetkovića. Dolaskom na vlast ustaše su preuzeli kontrolu nad logorom u kojem su do tada bili smješteni mnogi komunisti-intelektualci, među kojima August Cesarec, Božidar Adžija, Ognjen Prica, Otokar Keršovani, Divko Budak i drugi. U noći s 13. na 14. srpnja 1941. godine Partijski aktiv organizirao je bijeg zarobljenika iz Kerestinca, ali zbog loše koordinacije akcija nije u potpunosti uspjela. U akciji je spašeno samo 14 od 91 zatočenika. Ustaše su preživjele bjegunce, među njima Adžiju, Cesarca i Pricu, strijeljali narednih dana na stratištima u Maksimiru i Dotrščini.

Ustaše su za svoja stratišta najčešće koristili šumu Dotrščinu, koja je tada bila izvan Zagreba, te Rakov Potok, šumu južno od Save i današnjeg Novog Zagreba. Procjenjuje se da su na Dotrščini ustaše ubili oko 10.000 žrtava (od toga 2.000 članova KPJ i SKOJ-a), a od toga oko 400 na Rakovu potoku.

Ustaše su redovito vršili represalije nad zarobljenicima u slučaju antifašističkih diverzija ili atentata na njemačke ili ustaške dužnosnike i agente. Ubijanja zarobljenika vršena su na već spomenutim stratištima, ali kako su sile Osovine na kraju izgubile rat, ustaške vlasti više nisu marile za ubijanje zarobljenika na skrovitim mjestima. Tako je 20. prosinca 1943. na zapadnom kraju Dubrave skupina od šesnaest antifašista javno obješena na ulici na mesarske kuke u znak odmazde za partizansku diverziju skladišta u blizini aerodroma kod Sopnice (Sesvete). 19. prosinca. Obješeni su nekoliko dana visili na zastavama kao upozorenje na svako antifašističko djelovanje. Bilo je to prvo javno vješanje zarobljenika, što će od tada do kraja ustaške vladavine biti česta pojava.

Godine 1944. ustaše su izvršili više masovnih vješanja i strijeljanja u Vrapču, Kustošiji i drugim mjestima u okolici Zagreba. Početkom siječnja 1945., kada je već bilo izgledno da će doživjeti poraz, ustaše su za nekoliko dana od 3. do 8. siječnja Na Žitnjaku objesili nekoliko desetaka antifašista.

Djelovanje partizanskih odreda
Već u srpnju 1941. u Dubravi je formirana prva zagrebačko-sesvetska partizanska grupa. U kolovozu jedna grupa boraca odlazi iz Zagreba na Žumberak, gdje formiraju partizanski odred " Matija Gubec ", koji broji 37 boraca. Odred su ubrzo napale jake ustaške snage pa je bio razbijen i i raspušten.

U ožujku 1942. kod sela Brdovca kod Zagreba formiran je prvi partizanski odred u Hrvatskom zagorju, u ljeto je formiran Moslavački partizanski odred, a u jesen Kalnički odred . U travnju 1942. desetak boraca upućenih iz Zagreba na Žumberak ulazi u Prvu zagorsku četu i potom s njom prerasta u bataljun "Josip Kraš". U studenom 1942. od Pokupsko-žumberačkog odreda i Prvog proleterskog bataljuna Hrvatske formirana je Trinaesta udarna brigada "Josip Kraš" (kasnije nazvana "Rade Končar"). U kolovozu 1943. ustrojena je Brigada " Braća Radić " , a brigada "Matija Gubec" u jesen.

U srpnju i listopadu 1943. partizani su ušli u Gornje Vrapče, u tadašnjoj neposrednoj blizini Zagreba, i prodrli do Sljemena . U prosincu iste godine Turopoljski odred napao je glavno skladište zrakoplova u Sopnici kod Sesveta, a 19. prosinca, Osamnaesta slavonska brigada uništila je aerodrom Kurilovec .

24. siječnja 1944. godine formiran je Deseti zagrebački korpus koji je postao nositelj borbenih djelovanja u sjeverozapadnoj Hrvatskoj, posebice u zagrebačkom okrugu. U korpusu je bilo oko 5500 do 6000 boraca. Krajem siječnja 1944. formirana je od omladinske brigade " Joža Vlahović " i brigade " Franjo Ogulinac Seljo " 34. divizija., a u jesen Podravska brigada " Pavlek Miškina " i brigada " Nikola Demonja ".

Završne borbe za oslobođenje

U završnim operacijama za oslobođenje zemlje 8. svibnja 1945. u Zagreb su s juga oko 11 sati ušle postrojbe 45. i 28. divizije Druge armije, a poslijepodne postrojbe 39. divizije II. Druga armija je ušla u Zagreb. Zajedno s jedinicama Prve armije čistili su Zagreb od neprijateljskih četa tijekom 8. i noću s 8. na 9. svibnja. Oko 7 sati ujutro postrojbe 21. divizije Prve armije su preko Maksimira ušle u Zagreb, borci Posavskog partizanskog odreda preko Savskog mosta u grad, a oko podneva preko Remeta i Sesveta postrojbe Šeste i Prve divizije I. armije . Istog dana i postrojbe Desetog zagrebačkog korpusa ulaze u Zagreb.

Tijekom ulaska postrojbi Jugoslavenske armije u Zagreb došlo je do manjih oružanih sukoba s ostacima okupatorsko-kvislinških snaga koji se nisu na vrijeme uspjeli izvući iz grada. Neki od značajnijih obrčuna bili su okršaj kod radio-postaje u Vlaškoj ulici te borbe protiv njemačko-ustaških grupacija na području podsljemenske zone, poglavito na području Gračana, koje su odbijale položiti oružje iako je rat u Europi službeno završio još 9. svibnja kapitulacijom Trećeg reicha.

Nakon oslobođenja Zagreba postrojbe Jugoslavenske armije nastavile su borbe protiv okupatorsko-kvislinških snaga prema Krškom i Klanjcu.

Zagreb – grad heroj
Početkom rata Zagreb i okolica imali su oko 300.000 stanovnika. Svaki šesti, odnosno njih 50.000, sudjelovao je u Narodnooslobodilačkoj borbi . Od tog broja više od 20.000 umrlo je u gradu na ulicama, u zatvorima i logorima ili u partizanskim jedinicama. Među poginulim Zagrepčanima bilo je 4000 članova KPJ i SKOJ-a.

Osamdeset i devet Zagrepčana proglašeno je narodnim herojima . Šest stotina Zagrepčana nositelji su Partizanske spomenice 1941. godine .

Uručujući Orden narodnog heroja gradu 16. rujna 1975. , predsjednik SFRJ Josip Broz Tito, koji je ujedno i jedan od glavnih nositelja revolucionarnog pokreta ovoga grada, rekao je:

Istaknuti sudionici NOP-a i narodni heroji Zagreba

 Božidar Adžija
 Marijan Badel
 Vladimir Bakarić
 Rajka Baković
 Stjepan Bubanić
 Predrag Heruc
 August Cesarec
 Marijan Čavić
 Vilim Galjer
 Ivo Gluhak
 Janko Gredelj
 Božidar Dakić
 Kata Dumbović
 Vinko Jeđut
 Zvonimir Kavurić
 Otokar Keršovani
 Slavko Komar
 Rudolf Kroflin
 Ivan Mečar
 Vladimir Nemet
 Bogdan Ogrizović
 Josip Preskar
 Ognjen Prica
 Ivo Lola Ribar
 Stipe Ugarković
 Predrag Heruc
 Joža Vlahović
 Ivan Šibl
 Milan Špalj

Vidi više
 Paljenje stadiona 1941.
 Deseti zagrebački korpus NOVJ-a
 Spomen-park Dotrščina
 Nepokoreni grad

Reference

Literatura

 Narcisa Lengel-Krizman, Narodnooslobodilački pokret u Zagrebu 1941-1945. godine. "IHRPH", Zagreb 1971.
 Enciklopedija Jugoslavije (knjiga osma). "Jugoslavenski leksikografski zavod", Zagreb 1971.

 Stipe Ugarković i Ivan Očak, Zagreb grad heroj: spomen-obilježja revoluciji. "Аugust Cesarec", Zagreb 1979.
 Zagreb 1941-1945 - Zbornik sjećanja Zagreb 1941-1945, Zagreb 1982.
 Revolucionarni omladinski pokret u Zagrebu 1941-1945 - I - Zbornik povijesnih pregleda i sjećanja, Sveučilišna naklada Liber, Zagreb 1984.
 Portal Zagreb se bori

Vanjske poveznice

 Prosinačke žrtve
 Deseti zagrebački korpus

Jugoslavija u Drugom svjetskom ratu
Povijest Zagreba

Zagreb u Drugom svjetskom ratu


Wolfgang Hermann Dold (* 20. April 1958 in Arlington, Virginia, USA) ist ein deutscher Diplomat. Er ist seit September 2022 deutscher Botschafter in Mexiko und leitet als solcher die Botschaft Mexiko-Stadt. Von September 2018 bis Juli 2022 war er Botschafter in Spanien.

Leben
Dold studierte Rechtswissenschaft. In den Jahren 1985 und 1986 absolvierte er ein Studiensemester an der Hochschule für Verwaltungswissenschaften in Speyer. Seine juristische Ausbildung schloss er 1986 mit der Zweiten Staatsprüfung ab. 1988 trat er in den Auswärtigen Dienst ein. Er ist verheiratet und hat drei Kinder.

Laufbahn
Von 1990 bis 1994 war Dold ständiger Vertreter des Botschafters an der Botschaft Kathmandu (Nepal). Danach war er in der Zentrale des Auswärtigen Amts in Bonn im Personalreferat für den höheren Dienst tätig, von 1997 bis 2000 an der Botschaft Tel Aviv (Israel) als politischer Referent. 2000 kehrte er in das Personalreferat als stellvertretender Referatsleiter zurück. 2003 bis 2006 ging er als ständiger Vertreter des Leiters an die Botschaft Pretoria (Südafrika). Danach war er sechs Jahre lang im Auswärtigen Amt tätig, zunächst als Referatsleiter Allgemeine Personalangelegenheiten und, von 2007 bis 2009 als Beauftragter für den Haushalt und von 2009 bis 2012 als Beauftragter für Infrastruktur.

Im März 2012, zu einer Zeit, in der die deutsch-griechischen Beziehungen infolge der Griechischen Staatsschuldenkrise und deren Berichterstattung in eine schwierige Phase geraten waren, wurde er zum Botschafter in Griechenland und Leiter der Botschaft Athen ernannt. Sein 2014 akkreditierter Nachfolger war Peter Schoof. Von 2014 bis 2018 leitete Dold im Amt eines Ministerialdirektors die Zentralabteilung des Auswärtigen Amtes in Berlin. Ab 2015 war er Vorsitzender des neu gegründeten Praxisbeirats der Hertie School of Governance in Berlin. Von September 2018 bis Juli 2022 war er Botschafter der Bundesrepublik Deutschland im Königreich Spanien.

Diesen Posten verließ er im Juli 2022, um im August 2022 die Leitung der Botschaft Mexiko-Stadt zu übernehmen.

Siehe auch
 Liste der deutschen Botschafter in Griechenland
 Liste der deutschen Botschafter in Spanien
 Liste der deutschen Botschafter in Mexiko

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Mexiko
Deutscher Botschafter in Griechenland
Deutscher Botschafter in Spanien
Ministerialdirektor (Bund)
Deutscher
Geboren 1958
Mann

Wolfgang Dold


Die Trierer Bucht (auch Trierer-Bitburger Mulde oder Trierer-Bitburger Triasbucht) ist ein mesozoisches Becken, in das mehrfach das Meerwasser eingedrungen war und besonders durch Ablagerungen von Keuper, Muschelkalk und Buntsandstein bekannt ist. Bekannt sind vor allem die Felsen am linken Moselufer in Trier, u. a. der Kockelsberg.

Entstehung

Als in der Trias der Superkontinent Pangäa zerbrach, entstanden aufgrund der verstärkten tektonischen Aktivität im Bereich des Nordatlantik neue Beckengrenzen. Es entwickelte sich ein flacher Küstenbereich. Zu dieser Zeit war die Trierer Bucht durch eine Schwelle vom Germanischen Becken getrennt. Die Sedimente im Bereich der Triasbucht liegen daher in einer besonderen Randfazies vor. Der ehemalige Beckenrand im Westen und am Nordwestrand ist noch heute erkennbar. Nach einem kurzzeitigen Versanden des Meeresarmes kam es im Jura abermals zu einem Meeresvorstoß. Dabei wurde die Sedimentation aus der Triaszeit überlagert und vor allem der südwestliche Teil der Trierer Bucht überflutet. Im Bereich des Rheinischen Schiefergebirges ragte eine Insel hervor. Fossilien der im Jura-Meer lebenden Tiere sind bis heute im Gestein erhalten.
Lange Zeit gab es die Vermutung, dass es sich bei der Trierer Bucht um die Überreste eines mesozoischen Meerbusen handele. Insbesondere von französischen Geologen wurde diese Theorie lange vertreten, da sie eine Verbindung zum Pariser Becken vermuteten. Seit Mitte des 20. Jahrhunderts ist jedoch unumstritten, dass bei der Variszischen Faltung eine Art "Eifelgraben" entstand. In dieser Zeit stellte, wie oben bereits erwähnt, die Eifelregion eine Halbinsel im mit dem Nordatlantik verbundenen Trias-Meer dar. Eine Verbindung zum Pariser Becken bestand nicht.

Geologie
Die Trierer Bucht ist insbesondere durch Muschelkalk und Buntsandstein geprägt. Bekannt sind vor allem die Felsen am linken Moselufer in Trier, die den Südrand der Eifel bilden und die Luxemburger Schweiz. Die schlüsselförmige Lagerung des mesozoischen Gesteins in der Trier-Bitburger Mulde ist durch Verwerfungen gestört. In den Sedimenten sind hauptsächlich Muschelkalk und Keuper, der sich im Zentrum befindet, enthalten. Der Buntsandstein befindet sich fast ausschließlich am Rand der Bucht. Die bekanntesten derartigen Buntsandstein-Vorkommen sind im Meulenwald zu finden.

Die Trierer Bucht setzt sich nach Südwesten in Form der Lothringer Furche und Richtung Nordosten in Form des Bitburger Beckens fort. Sie ist Teil des Naturraumes Trier-Bitburger Gutland.

Literatur
 Landesamt für Geologie und Bergbau Rheinland-Pfalz (Hrsg.) (2005): Geologie von Rheinland-Pfalz. Stuttgart
 Landesamt für Geologie und Bergbau Rheinland-Pfalz (Hrsg.) (2011): Geologische Karte der Trierer Bucht 1:50.000. Mainz
 Landesamt für Geologie und Bergbau Rheinland-Pfalz & Landesamt für Umwelt, Wasserwirtschaft und Gewerbeaufsicht (Hrsg.) (2010): Hydrogeologische Kartierung Bitburg-Trier. Mainz
 H. Wolfgang Wagner et al., 2012: Trier und Umgebung, Sammlung geologischer Führer. Bd. 60, 3. Auflage, Bornträger, Stuttgart

Einzelnachweise

Becken in Deutschland
Mesozoikum
Geographie (Trier)

Trierer Bucht


Radio Club 25 fue una cadena de radio musical de España. Tenía su sede en Tarrasa desde donde emitía para toda la provincia de Barcelona, así como para las otras frecuencias que, a lo largo de su historia, tuvo en otros puntos de Cataluña (Lérida, Sitges y Calonge) y del resto de España (Inca y Madrid). Emitió desde 1979 hasta 2007, cuando sus frecuencias pasaron a Kiss FM.

Historia
La historia de Radio Club 25 está ligada a la de Radio Terrassa, emisora en onda media creada en 1933 por Radio Club Terrassa, siendo la tercera radio catalana en emitir y la primera en hacerlo fuera de la ciudad de Barcelona.

En 1962 Radio Club Terrassa obtuvo una concesión para emitir en la frecuencia modulada. Las emisiones de Radio Terrassa FM se iniciaron el 17 de febrero de ese año, inicialmente reemitiendo la misma programa que la estación de onda media. A finales de los años 1970 Josep Maria Francino planteó una reformulación de esta emisora, con nueva programación exclusivamente musical. Así nació Radio Club 25, cuyo nombre hacía referencia al de su emisora madre, Radio Club Terrassa, y al indicativo EAJ 25. Las emisiones de Radio Club 25 como tal se iniciaron el 1 de octubre de 1979.

En 1983 los estudios que compartía con Radio Terrassa en la calle de San Pedro se trasladaron a la calle de Guttenberg, nº 3-13, de Tarrasa.

Durante la década de los ochenta, junto a la emisora de onda media Radio Terrassa, Radio Club 25 formó parte de Cadena Catalana, una cadena con presencia en toda Cataluña y que a su vez pertenecía a la Cadena Rato. En septiembre de 1991 pasó a formar parte de la Cadena Minuto, merced a un acuerdo de asociación con la Cadena SER que duró dos años. Durante ese tiempo, Radio Club 25 conservó su nombre y la mayor parte de su programación propia, aunque emitía algunos espacios de Radio Minuto como el despertador matinal Arús con leche con los boletines informativos.

A mediados de los años 2000, y gracias al denominado Plan piloto de la Generalidad de Cataluña, obtuvo dos frecuencias en FM para emitir en pruebas, de forma temporal pero indefinida, en Sitges y en Calonge (provincia de Gerona). Estas dos frecuencias funcionaron como meros postes repetidores de la programación que se emitía desde Tarrasa.

Tras varios intentos fallidos de introducirse en el mercado catalán, el 28 de diciembre de 2006 el empresario radiofónico Blas Herrero, propietario del Grupo Radio Blanca, adquirió 76% de Radio Club Terrassa. Medio año después, el 11 de julio de 2007, cesaron las emisiones de Radio Club 25, poniendo fin a 28 años de historia. Al día siguiente, sus tres frecuencias (95.5 en Tarrasa/Barcelona, 95.6 en Calonge actualmente Joy FM y 90.6 Sitges actualmente Europa FM) pasaron a emitir la programación de la radiofórmula Kiss FM, una de las cadenas propiedad de Herrero.

Referencias

Emisoras de radio desaparecidas de Cataluña

Radio Club 25


Karol Butryn (Puławy, 18 de junho de 1993) é um voleibolista indoor profissional polonês que atua na posição de oposto.

Carreira

Clube
Butryn começou sua carreira desportiva no voleibol aos 15 anos. O primeiro clube de sua carreira foi a equipe do Cisów Nałęczów. Em seguida foi a equipe do Avia Świdnik, onde foi um jogador de destaque na posição de ataque. De 2011 a 2014, Butryn jogou nos jogos da Liga Jovem, defendendo as cores do ZAKSA Kędzierzyn-Koźle, com o qual conquistou a medalha de bronze do Campeonato Juvenil da Polônia em 2013.

Depois de atuar na Liga Juvenil na temporada 2013-14, o opostou ingressou no KPS Siedlce, time da Primeira Liga. No final da temporada, a equipe da Voivodia da Masóvia terminou em nono na tabela. Na temporada 2015-16, Butryn mudou-se para Katowice, onde defendeu as cores do GKS Katowice. Neste ano foi coroado com o acesso à primeira divisão após o título da 1ª Liga, sendo reconhecido como MVP de toda a temporada. A partir da temporada 2016-17, Butryn continuou a defender as cores do GKS Katowice, jogando os jogos da PlusLiga.

Em 2019 o oposto transferiu-se para o Cerrad Enea Czarni Radom. Na temporada seguinte fechou contrato de um ano com o Asseco Resovia Rzeszów. Em 2021 o oposto assinou um contrato de dois anos com o Indykpol AZS Olsztyn.

Seleção
Junto à seleção adulta polonesa, Butryn conquistou a medalha de bronze na Liga das Nações de 2022.

Clubes

Ligações externas
Karol Butryn no Global Sports Archive
Karol Butryn na PlusLiga
Karol Butryn no Volleybox

Naturais de Puławy
Voleibolistas da Polônia
Opostos de voleibol

Karol Butryn


Roger Charles Carmel (27 de septiembre de 1932 – 11 de noviembre de 1986) fue un actor de nacionalidad estadounidense.

Biografía
Nacido en el barrio de Brooklyn, en la ciudad de Nueva York, interpretó innumerables papeles, pero es sobre todo recordado por encarnar al criminal Harry Mudd en la serie Star Trek: la serie original. Otros papeles destacados fueron el de Doug Wesley en The Dick Van Dyke Show y el del Coronel Gumm en Batman. También trabajó en The Patty Duke Show, I Spy, Hogan's Heroes, Banacek. El agente de CIPOL, The Munsters, Hawaii Five-O, y otros muchos shows. Carmel dio también voz a Smokey Bear en diferentes anuncios publicitarios sobre seguridad con el fuego, además de al Teniente de los Decepticons Cyclonus, entre otros en la segunda y tercera temporadas de la serie de animación Transformers. En los anuncios comerciales de la cadena alimenticia Naugles interpretó a Señor Naugles. Carmel también actuó en el film de Jerry Lewis de 1981 Hardly Working.

En la sitcom de la NBC de 1967 The Mothers-in-Law, Carmel fue Roger Buell, aunque finalmente fue reemplazado por Richard Deacon. Oficialmente había tenido diferencias salariales con el productor, Desi Arnaz, aunque, según los rumores, fue despedido por el uso de drogas, que interferían en su trabajo.

Estaba previsto que Carmel retomara su papel de Harry Mudd en el episodio final de la primera temporada de la serie Star Trek: la nueva generación, "The Neutral Zone", pero falleció antes de iniciar el rodaje. Murió en Hollywood, California, en 1986 a causa de una insuficiencia cardiaca. Fue enterrado en el Cementerio New Mount Carmel del barrio neoyorquino de Queens.

Tras su muerte, Jack Angel tomó su papel de Cyclonus en "The Transformers".

Referencias

Enlaces externos

 news from me Archives: Roger (Over and Out)
 The Death of Roger C. Carmel?

Nacidos en Brooklyn
Fallecidos en Hollywood
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de la ciudad de Nueva York

Roger C. Carmel


Erwin Heim (* 15. Februar 1910 in Stuttgart; † 17. März 1987) war ein deutscher Kommunalpolitiker.

Leben
Von 1948 bis 1972 war Heim Bürgermeister der Stadt Weinsberg.

1954 erhielt er das Bundesverdienstkreuz am Bande und 1974 das Bundesverdienstkreuz 1. Klasse. Am 24. März 1972 wurde er zum Ehrenbürger von Weinsberg ernannt.

Einzelnachweise

Weblinks
 Eintrag zu Erwin Heim in der Datenbank HEUSS des Stadtarchivs Heilbronn, Zeitgeschichtliche Sammlung Signatur ZS-11923

Bürgermeister (Weinsberg)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Ehrenbürger von Weinsberg
Deutscher
Geboren 1910
Gestorben 1987
Mann

Erwin Heim


Lodovico Gallina, ou Ludovico Gallina, né le  à Brescia et mort le  à Venise, est un peintre baroque italien.

Biographie
Lodovico Gallina naît en 1752 à Brescia et est le cinquième fils de Giacomo Antonio Gallina et d'Oliva Tamagna. Sa famille est très modeste, mais grâce à une recommandation des pères de l'oratoire de , il est accepté à l'atelier du peintre Antonio Dusi, où il reste pendant un an et demi. Il y découvre l'art de Brescia, mais particulièrement l'œuvre de Santo Cattaneo. En 1770, avec l'aide de deux citoyens fortunés, Luigi Chizzola et , et d'un père anonyme de l'oratoire (supposé être Marco Antonio Paratico), il est confié au peintre Francesco Zugno, qui l'accompagne dans la poursuite de ses études à Venise, où il s'inscrit à l'Académie des beaux-arts de Venise.

En l'instant de quelque mois, il s'enrôle dans de nombreux concours, mais ne gagne pas de prix dû à ses problèmes de santé. Il reçoit néanmoins des éloges de la part des organisateurs. Il finit par gagner un prix dans sa troisième année à l'Académie. L'année de son arrivée dans la capitale, il avait aussi été nommé conservateur de la collection Farsetti, un poste qui lui a permis de reproduire les différentes œuvres anciennes de la collection. Pendant la même période, il était élève de Domenico Maggiotto. En 1774, il remporte un concours de peinture organisé par l'Académie avec une copie de  du Titien. Sa première commande importe a lieu en 1775 lorsqu'il doit réaliser un retable pour l'église San Bernardino da Siena d'Acquafredda.

À l'automne de 1776, Gallina est gravement malade et retourne à Brescia, où il peint cinq portraits une fois guéri, avant de retourner de sitôt à Venise. C'est à partir de là qu'il commence à recevoir de nombreuses commandes pour la peinture de retables pour diverses églises paroissiales locales, comme à San Lio, où il peint un Saints Barbe, Louis de Gonzague et Vincent Ferrier, ou à  de Bedizzole, où il réalise une Dispute de Jésus au temple vers 1777. Il aurait eu son propre atelier à cette époque et employait six élèves. Outre la peinture de sujets sacrés, Gallina peint aussi des portraits, comme ceux de Francesco Pisani et sa famille ou celui de Paolo Renier et son épouse. Le retable qu'il réalise pour l' de Verolanuova est une de ses dernières participations artistiques. Il n'en réalise que des esquisses et des modèles, mais le gros du travail est fait par un élève.

Il est nommé à l'Académie en septembre 1784 et y enseigne jusqu'à sa mort. Atteint de tuberculose, il rédige son testament en décembre 1786, dans lequel il lègue ses biens à son élève Pietro Tantini. Il meurt le 4 janvier de l'année suivante à Venise.

Œuvres

 Ritratto del Doge Paolo Renier, huile sur toile, , vendue à une collection privée en 2009 ;
 Ex prototypo in oratorio Venetae familiae Paganello de loco La Gazzara, estampe de la Vierge apparaissant devant deux saints avec le Christ tenant une guirlande, , d'après Lodovico Gallina, , vers 1785, British Museum.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste de peintres italiens

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Peintre italien du XVIIIe siècle
Peintre baroque italien
Naissance en août 1752
Naissance à Brescia
Naissance dans la république de Venise
Décès en janvier 1787
Décès dans la république de Venise
Décès à Venise
Décès à 34 ans
Mort de la tuberculose

Lodovico Gallina


Victoria 3 est un jeu vidéo de grande stratégie et de simulation historique.

Suite du jeu Victoria 2, il est développé par Paradox Development Studio et édité par Paradox Interactive. Il sort officiellement le 25 octobre 2022.

Description du jeu

Généralité
Victoria 3 couvre l'évolution de l'histoire mondiale de 1836 à 1936, début de l'époque contemporaine, où eut lieu des événements tels que la révolution industrielle et la Première Guerre mondiale, ou encore la naissance des idéologies telles que le communisme ou le nationalisme. La domination de l'Occident sur le reste du monde se produit au travers de la colonisation, notamment via le partage de l'Afrique.

Le principe du jeu consiste pour le joueur à choisir le pays de son choix sur la carte du monde, dans le but d'en faire une puissance mondiale. Contrairement à la plupart des autres jeux de stratégie, le joueur n'incarne pas un chef d'Etat omnipotent, mais doit composer avec un gouvernement et les revendications populaires. L'ordinateur simule les autres pays et territoires de l'époque, selon le cours historique des événements ou selon des critères aléatoires, si le joueur en fait le choix en début de partie.

De nombreuses décisions peuvent être prises dans les domaines politiques, économiques, scientifiques et militaires de son pays. Le gameplay est axé sur la satisfaction des groupes de population du pays, c'est-à-dire des catégories du peuple aux intérêts communs et dont le joueur doit tenir compte tout en développant son Etat vers différentes formes de dominations pour gagner les objectifs de la partie.

Diplomatie
Un système de diplomatie a été ajouté, qui emprunte beaucoup au système de crise de Victoria 2. Lorsqu'un joueur exige à d'autres pays de concéder leurs territoires ou d'ouvrir leurs marchés économiques, il présente au pays concerné une demande détaillant ce qu'il désire, lui donnant la possibilité d'exiger des concessions de l'adversaire ainsi que de ses alliés. Si aucune solution diplomatique n'est trouvée avant la fin du temps imparti, la guerre est déclarée. Chacune des parties a la possibilité de mobiliser préventivement, durant le jeu diplomatique en cours, son armée, pour ajouter du poids à sa demande, ou pour ne pas se trouver pris au dépourvu si les menaces s'avéraient ne pas être un simple bluff  de l'adversaire. Les actions de mobilisation ainsi que la guerre ont un coût économique, social, destructif sur chacun des belligérants ce qui implique de les utiliser en bonne conscience de leurs conséquences. Le concepteur de ce mécanisme du jeu, Mikael Andersson, a expliqué que ce système avait été conçu dans le but de minimiser le rôle de la guerre en rendant la diplomatie tout aussi importante.

Guerre
Contrairement aux jeux précédents de Paradox, le joueur ne gère plus la guerre en détail à l'échelle tactique. Il assigne à un « front » des généraux, et des armées liées aux généraux. Il se crée automatiquement un front par pays ennemi. Les mouvements de troupes sont gérés automatiquement. Le joueur gère la guerre uniquement à l'échelle stratégique, donc indirectement, notamment par la gestion de l'approvisionnement, des généraux, de la part de la population mobilisable. Chaque général est assigné à une « région stratégique » à l'intérieur de son propre pays et, en fonction de son rang, capable de recruter et de commander plus ou moins de troupes. Le même principe s'applique à la Marine de guerre et aux Amiraux.

Economie

Production nationale
Le joueur contrôle la construction et le développement des secteurs agricoles et industriels, majeure partie de l'économie au . Des usines peuvent également être automatiquement construites par l'ordinateur sur la base d'un système d'investissements.

Commerce extérieur
Le joueur contrôle la construction de bâtiments commerciaux et de ports et utilise un système fait de nœuds de routes commerciales à travers les océans ou les terres. Ces routes commerciales donnent accès aux ressources d'autres territoires et pays. Préalablement, des moyens de transports doivent être construits, infrastructures sur terre, et bateaux marchands sur mer. Une fois une route établie, l'échange de marchandises peut être débuté et contrôlé manuellement par le joueur. Il peut aussi laisser automatiquement l'ordinateur s'ajuster au prix du marché ou contrôler les prix à l'aide de taxes.

Des embargos peuvent être établis contre des pays et des unions économiques peuvent être créées.

Politique
Un système de groupe d'intérêt de population est lié à des partis politiques qui réagiront aux choix du joueur en matière de décrets orientant la politique du pays. Le joueur peut aussi favoriser au maximum trois groupes d'intérêts de son choix dans sa population pour autant que le nombre de POP's affiliés permette une progression selon les classes sociales existantes en masse dans le pays.

Développement du jeu
Avant l'annonce du jeu, Victoria 3 était considéré comme un mème par les fans de Paradox en raison des joueurs qui posaient constamment des questions sur sa potentielle sortie.

Annonce et date de sortie
Annoncé le  lors de la convention de Paradox Interactive, la « PDXCON : Remixed 2021 »

La date de sortie du jeu est le 25 octobre 2022 Soit 1 an et 5 mois après l'annonce du début du développement officiel.

Le 5 décembre 2022 un correctif est publié pour rééquilibrer le jeu en faveur des économies libérales, le modèle communiste entrainant un cercle vertueux rendant la victoire trop facile.

Fuite et piratage d'une version en développement du jeu
Début avril 2022, une grave fuite d'une version préliminaire, non publique, du jeu en cours de développement, a été publiée sur le forum 4chan avant d'être repartagée sur plusieurs sites de téléchargements Warez. Plusieurs vidéos de parties de jeu dans cette version préliminaire ont été publiées sur internet ; elles sont présentées comme des vidéos de la version beta du jeu, sans que l'on sache vraiment de quelle version de développement du jeu il s'agit de la part de Paradox.

Vente
Deux éditions sont disponibles, la normale et la « Grand Edition » ou « Premium » offrant des objets supplémentaires.

Références

Liens externes

Jeu Paradox Interactive
Jeu vidéo se déroulant au XXe siècle
Jeu vidéo se déroulant au XIXe siècle
Jeu vidéo développé en Suède
Jeu vidéo de stratégie en temps réel
Jeu vidéo de grande stratégie
Jeu vidéo de simulation gouvernementale
Jeu vidéo de simulation économique
Jeu vidéo se déroulant pendant la guerre de Sécession
Jeu Linux
Jeu Windows
Wargame

Victoria 3


Frieda Kassen (* 2. November 1895 in Neuhof (Zossen) (Zossen bei Berlin); † 10. Juli 1970 in Bremen) war eine deutsche Politikerin (SPD) und sie war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Kassen war die Tochter eines Bauarbeiters. Der Vater wurde aus politischen Gründen häufig entlassen und so  zog die Familie oft um. Als der Vater früh starb, arbeitete die Mutter als Waschfrau. Kassen lernte als Verkäuferin. In den 1920er Jahren arbeitete sie  in einer Strumpffabrik in Görlitz. Hier wurde sie zur Betriebsratsvorsitzenden gewählt.

Politik
Kassen trat 1922 in die SPD ein. Nach 1945 wurde sie Stadtverordnete in Görlitz und Vorsitzende der dortigen Handels- und Transportgewerkschaft. Auf Grund der Schwierigkeiten, die sie als ehemalige Sozialdemokratin mit der SED hatte, zog sie 1949 nach Bremen um. Sie wurde sofort wieder in der SPD und der Gewerkschaft  politischer aktiv.

Sie war von 1952 bis 1967 für die SPD rund 15 Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und in verschiedenen Deputationen  tätig. Sie wirkte in den Deputationen für das Wohlfahrtswesen, für das Bauwesen und für Wiedergutmachung mit. In der Bürgerschaft vertrat sie entschieden die gewerkschaftlichen Positionen.

Weitere Mitgliedschaften
Kassen leitete den Kreisfrauenausschuss des Deutschen Gewerkschaftsbundes (DGB) und die Frauenarbeit in der Gewerkschaft Nahrung-Genuss-Gaststätten (NGG). Noch 1966 nahm sie als Delegierte an dem Gewerkschaftstag der NGG teil.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Bd. 1). Lit, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.
 Handbuch der Bremischen Bürgerschaft, 4. bis 6. Wahlperiode.
 Renate Meyer-Braun: Biografie im Bremer Frauenmuseum.
 Renate Meyer-Braun: Kassen, Frieda, geb. Laschke. In: Frauen Geschichte(n), Bremer Frauenmuseum (Hg.). Edition Falkenberg, Bremen 2016, ISBN 978-3-95494-095-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
SPD-Mitglied
Deutscher
Frau
Geboren 1895
Gestorben 1970

Frieda Kassen


كاتيدا ،  هو فن للدفاع عن النفس باعتباره ذو أصول تعود إلى جنوب القارة الآسيوية ويعود إلى 1000 سنة قبل الميلاد أو أكثر حسب بعض المؤرخين.

النشأة
هناك عدد من القصص المرتبطة بنشأة هذا الفن غير أن موضوعها واحد وهو أن هذا الفن قد نشأ بجبال «الهيمالايا» في التبت ثم انتشر بعد ذلك في إندونيسيا.

تذكر هذه القصص أن «الكاتيدا» كانت تستخدم بغرض حماية النفس ضد الظروف القاسية لجبال «الهيمالايا» وبيئتها الصعبة إضافة إلى التدريب بشكل أساسي للحفاظ على أسلوب الحياة الطبيعي والصحي.

عناصر الكاتيدا
وتقول بعض الكتب أن هذا الفن مرتبط أساسا بسبه عناصر هي:

 الشجاعة
 التحدي
 القيادة
 التضحية
 التآزر
 السلام
 المعرفة

من خلال التقدم والتفاهم لهذه العناصر فانها تجعل من الأفراد الممارسين لهذه الرياضة أشخاصا قادرين على التغلب على مخاوفهم السلبية والتوتر والمشاكل الاجتماعية والغضب إلى غير ذلك.كما أن التدريب يتيح لهؤلاء الأفراد الاعتراف بانجازاتهم الابداعية، والثقة، وتأكيد الذات، وضبط النفس، والانضباط الذاتي، والوعي والاحترام والتفاهم، وتوسيع نطاق الاعتراف على نموهم الشخصى.

تاريخ الكاتيدا
تاريخ «الكاتيدا» على حد كبير غير معروف لدى العامة كما هو في الواقع وجود «الكاتيدا» نفسها غير أن الدراسات التاريخية تحتمل أن هذا الفن قد يكون قد ظهر على الأقل منذ 3000 سنة وربما 10000 سنة مما يضع قيامه منذ نهاية العصر الجليدي الأخير.

و«الكاتيدا» هي فن قد ظهر في التبت عند الحدود مع الهند والصين وهي من بين عدد صغير من الفنون القتالية المعروفة والتي هي قد نشأت في التبت مثل: «الجاساني» و«السيام» و«اليانباو» و«البوابوم» و«السونغ».

انظر أيضاً

 جودو.
 كاراتيه.

مراجع

فنون قتالية

كاتيدا


Die Lutherkirche im heutigen Berliner Ortsteil Wilhelmsruh des Bezirks Pankow, eine Saalkirche mit niedrigem Turm, die zusammen mit dem daran im Winkel anschließenden zweigeschossigen Pfarrhaus einen asymmetrischen Gebäudekomplex bildet, wurde in märkischer Backsteingotik von Fritz Gottlob, einem der wichtigsten Verfechter dieser Stilrichtung, entworfen. Sie wurde 1918 eingeweiht und steht unter Denkmalschutz.

Geschichte

Seit 1893 entwickelte sich Wilhelmsruh zu einem Berliner Villenvorort, wie sie im ausgehenden 19. und frühen 20. Jahrhundert um Berlin herum an vielen Stellen entstanden. Nachdem die Bergmann-Elektrizitätswerke ihren Betrieb nach Wilhelmsruh verlagert hatten, wuchs die Siedlung schnell an. Heute hat Wilhelmsruh den Charakter einer Kleinstadt.

Bereits 1901 wurde eine feste Pfarrstelle für Wilhelmsruh vom Gemeindekirchenrat von Rosenthal geschaffen. 1904 wurde ein Kirchenbaufonds für Wilhelmsruh angelegt. Am 1. April 1915 entstand eine eigene Parochie, seit dem 1. April 1918 gibt es die selbstständige "Luther-Gemeinde" in Wilhelmsruh.

Im Jahr 1929 erfolgte die erste Renovierung der Kirche, bei der die ursprüngliche Ausmalung des Inneren in Jugendstilformen geändert wurde. 1976, bei der letzten Restaurierung des Innenraumes, wurde die Ausmalung weitgehend beseitigt.

Baubeschreibung

Kirchenschiff
Der Mauerwerksbau ist mit roten Klinkern verblendet. Die Seitenfronten sind durch Strebepfeiler gegliedert, zwischen ihnen befinden sich große Spitzbogenfenster, die 1966 durch Lothar Mannewitz neu gestaltet worden sind. Die Fensterrose im Altarraum stammt ebenfalls von ihm.

Über dem Bogen des Portals befindet sich eine Fensterrose als Blende. Das Portal führt in einem Vorbau mit einem krabbenbesetzten Wimperg, der dem mit Fialen, Blenden und Maßwerk versehenen Staffelgiebel eines querschiffartigen Baukörpers vorgelagert ist. Beide Seiten des "Querschiffs" enden mit einem ähnlichen Staffelgiebel.

Turm
Das Sockelgeschoss des dem Langhaus vorgesetzten querrechteckigen Turmes besteht aus Natursteinen. Der Turm hat drei Schallöffnungen an den Breitseiten und zwei an den Längsseiten. Abgeschlossen wird er von einem spitzen Walmdach. Das Geläut im Glockenstuhl besteht aus drei Glocken. Nur eine kleine Bronzeglocke von 75 cm Durchmesser hat beide Weltkriege überstanden. Sie trägt die Aufschrift: "FRANZ SCHILLING GOSS MICH 1906". Zwei Eisenhartgussglocken, gegossen von Schilling & Lattermann, kamen 1956 hinzu. Die Glocke von 81 cm Durchmesser hat die Inschrift: "LASSET UNS FESTHALTEN AN DEM BEKENNTNIS DER HOFFNUNG", die von 124 cm: "ICH LEBE UND IHR SOLLT AUCH LEBEN".

Innenraum
Die Decke besteht aus einer hölzernen Spitztonne. Der Chor befindet sich im Erdgeschoss des Turmes und wird durch einen Triumphbogen vom Langhaus abgesetzt. Die Altarwand nimmt eine Fensterrose in einer Blende über einer Reihe von vier spitzbogigen Blendnischen auf. Die Laibungen der Fenster sind in Backsteinen ausgeführt, ebenso die abgetreppte Öffnung des Triumphbogens.

Ausstattung
Die Statue von Martin Luther, die sich zwischen 1929 und 1945 in einer Nische vor dem Triumphbogen befand, steht nunmehr im Vorraum der Kirche, ebenso das Kruzifix, das ursprünglich vor der Altarwand stand. Als Giebelschmuck sind über den Seitentüren Medaillons angebracht, die einzigen Reste der Ausmalung im Jugendstil. Über der vorderen wird das Auge der Vorsehung, über der mittleren Agnus Dei und über der hinteren die Heiliggeisttaube dargestellt.

Die liturgische Ausstattung ist modern. Kreuz, Altartisch, Taufschale, Leuchter und Predigtpult wurden 1976 in der Kunstschmiedewerkstatt Dahms hergestellt.

Literatur (chronologisch)

 Günther Kühne, Elisabeth Stephani: Evangelische Kirchen in Berlin. Berlin 1978.
 Ernst Badstübner, Sibylle Badstübner-Gröger: Kirchen in Berlin. Berlin 1987.
 Institut für Denkmalpflege: Die Bau- und Kunstdenkmale in der DDR – Hauptstadt Berlin II. Berlin 1987.
 Architekten- und Ingenieur-Verein zu Berlin: Berlin und seine Bauten. Teil 6: Sakralbauten. Ernst, Berlin u. a. 1997, ISBN 3-433-01016-1.
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. München/Berlin 2006 (Band Berlin).
 Manfred Sommerfeld: Die Lutherkirche in Berlin-Wilhelmsruh. Berlin 2006.
 Fritz Gottlob: Formenlehre der Norddeutschen Backsteingotik. Kiel 2008.

Weblinks

 Lutherkirchengemeinde Berlin-Wilhelmsruh
 Informationen zur Orgel

Wilhelmsruh Luther
Berlin-Wilhelmsruh
Baudenkmal in Berlin
Berlin Luther Wilhelmsruh
Erbaut in den 1900er Jahren
Berlin
Neugotisches Bauwerk in Berlin
Kirchengebäude in Berlin
Berlin Luther Wilhelmsruh
Bauwerk von Fritz Gottlob

Lutherkirche (Berlin-Wilhelmsruh)


For alternative betydninger, se: Continuous wave (binær modulationsform)
En kontinuerlig bølge eller kontinuerlig bølgeform (engelsk continuous wave forkortet CW) er en elektromagnetisk bølge med en konstant amplitude og frekvens; næsten altid en sinusformet, som indenfor matematisk analyse regnes for at være af uendelig varighed.

Referencer

Elektromagnetisk stråling

Kontinuerlig bølge


Raymond Johnson Chapman (January 15, 1891 – August 17, 1920) was an American baseball player. He spent his entire career as a shortstop for the Cleveland Indians.

Chapman was hit in the head by a pitch thrown by pitcher Carl Mays and died 12 hours later. He is the only player to die directly from an injury received during a major league game. His death led baseball to establish a rule requiring umpires to replace the ball whenever it becomes dirty. Chapman's death and sanitary concerns also led to the ban on spitballs after the 1920 season. Chapman's death was also one of the examples cited to justify the wearing of batting helmets. However, it took over 30 years to adopt the rule that required their use.

Early life, family and education
Chapman was born in Beaver Dam, Kentucky, and raised in Herrin, Illinois.

Career
Chapman broke into the major leagues in 1912 with the Cleveland team, then known as the Naps.

Chapman led the American League in runs scored and walks in 1918. A top-notch bunter, Chapman is sixth on the all-time list for sacrifice hits and holds the single season record with 67 in 1917. Only Stuffy McInnis has more career sacrifices as a right-handed batter. Chapman was also an excellent shortstop who led the league in assists once. He batted .300 or better three times, and led the Indians in stolen bases four times. In 1917, he set a team record of 52 stolen bases, which stood until 1980. He was hitting .303 with 97 runs scored when he died. He was one of the few players whom Ty Cobb considered a friend.

There was conjecture that 1920 was going to be Chapman's last year as a pro baseball player. Shortly before the season began, Chapman married Kathleen Daly, who was the daughter of a prominent Cleveland businessman. Chapman had indicated he was going to retire to devote himself to the family business into which he was marrying, as well as to begin a family.

Death

On August 16, 1920, Chapman was struck in the head and killed by a pitch thrown by Carl Mays during a game against the New York Yankees at the Polo Grounds.
At the time, pitchers commonly dirtied balls with soil, licorice, and tobacco juice, and scuffed, sandpapered, scarred, cut, or spiked them, giving a "misshapen, earth-colored ball that traveled through the air erratically, tended to soften in the later innings, and, as it came over the plate, was very hard to see."
Mays threw with a submarine delivery, and it was late afternoon. Eyewitnesses recounted that Chapman did not react to the pitch at all, presumably unable to see it. The sound of the ball striking Chapman's skull was so loud that Mays thought it had hit the end of Chapman's bat; he fielded the ball and threw to first base.

Home plate umpire Tommy Connolly, noticing that Chapman was bleeding from his left ear, screamed towards the stands for a doctor. Tris Speaker, who had been on deck, rushed to Chapman, as did several players from each team. Carl Mays merely stood on the mound.  Chapman tried to walk, but his knees buckled. As he was helped off the field by his teammates, he mumbled "I'm all right; tell Mays not to worry... ring....Katie's ring," before falling unconscious. Chapman was taken to St. Lawrence Hospital, a short distance from the Polo Grounds where he died about 4:40 a.m. from brain damage. His pregnant wife Katie, summoned from Cleveland by phone, arrived at 10:00 a.m. and fainted on learning he had died.

Thousands of mourners attended Chapman's funeral at the Cathedral of St. John the Evangelist in Cleveland and he was buried at Lake View Cemetery.

Cleveland players wore black armbands for the remainder of the season. The Indians won the 1920 World Series and dedicated their victory to Chapman.

Honors

A bronze plaque was designed in Chapman's memory, funded by donations from fans, was hung at League Park and was moved to Cleveland Stadium when the Indians moved there in 1946. Sometime in the early 1970s, however, it was removed for unknown reasons. In 2007 it was refurbished and made part of Progressive Field's Heritage Park, which includes the Cleveland Guardians Hall of Fame and other exhibits from the team's history. Chapman had been inducted into the team Hall of Fame in 2006, part of the first new induction class since 1972.
A baseball field is dedicated to Ray Chapman in his hometown of Beaver Dam, Kentucky.

See also

 List of baseball players who died during their careers
 Phillip Hughes, Australian cricketer killed by a ball during play in 2014

References

Further reading
 Vigil, Vicki Blum (2007). Cemeteries of Northeast Ohio: Stones, Symbols & Stories. Cleveland, OH: Gray & Company, Publishers.
 The book The Pitch That Killed, by Mike Sowell, is a history of the Chapman-Mays tragedy.
 The historical novel, The Curse of Carl Mays, by Howard Camerik, also recounts the Chapman-Mays incident.
 The Dan Gutman novel Ray & Me, tells the story of the Chapman incident with a fictional touch as the main character Joe Stoshack travels back in time to try to prevent his death.
Do It for Chappie: The Ray Chapman Tragedy by Rick Swaine is a historical novel based on true events involving real-life historical figures.

External links

 The Death of Ray Chapman – New York Times, August 18, 1920

1891 births
1920 deaths
Cleveland Indians players
Cleveland Naps players
Baseball players from Kentucky
Major League Baseball shortstops
Davenport Prodigals players
Springfield Senators players
Toledo Mud Hens players
People from Beaver Dam, Kentucky
People from Herrin, Illinois
Burials at Lake View Cemetery, Cleveland
Sports deaths in New York (state)
Baseball deaths
Deaths from head injury

Ray Chapman


هيرونوبو ساكاغوتشي(坂口 博信 - ساكاغوتشي هيرونوبو)،(ولدَ في 25 من نوفمبر 1962) هو مصمم ومخرج ومنتج ألعاب ياباني. اشتهرَ حول العالم بانه مبدع سلسة فاينل فانتسي، وكان لديه عمل لفترة طويلة في مجال الألعاب مع أكثر من 80 مليون وحدة من ألعاب الفيديو بيعت في جميع أنحاء العالم.ترك سكوير إنكس وأسس استديو يدعى بـ "ميست وولكر"
في سنة 2004.

بداياته
ولد ساكاغوتشي في هيتاشي، بمحافظة إيباراكي، باليابان وتخرج من مدرسة ميتو الثانوية العليا، ومضى لدراسة الهندسة الكهربائية بينما كان يحضر جامعة يوكوهاما الوطنية، ولكن ترك الجامعة مع هيروميتشي تاناكا منتصف الطريق في عام 1983.

سكوير
بعد تركه للجامعة، أصبح ساكاغوتشي موظف بالعمل الجزئي لدى سكوير، فرع تشكل حديثا من Denyūsha شركة الكهرباء التي أسسها ماسافومي مياموتو. عندما أصبحت سكوير شركة مستقلة، أصبح ساكاغوتشي موظفا بدوام كامل مديرا للتخطيط. كانت أول لعبة فيديو غير ناجحة، ثم قررت إنشاء عمله النهائي في صناعة اللعاب بماتبقى من المال لدى الشركة، وأطلق عليه اسم فاينل فانتسي، التي إدعت (سكوير) انه غير مؤكد في ذلك الوقت، كانت لفتة للسخرية. لعبة صدر في اليابان لـFamicom (أيضا والمعروفة عالميا باسم نينتندو إنترتينمنت سيستم) يوم 18 من ديسمبر، 1987. اللعبة كانت ناجحة في جميع أنحاء اليابان. وبقيادة ساكاغوتشي قاد لعبة فاينل فانتسي إلى النجاح، السبب الذي جعلها تصبح سلسلة متتابعة.

عمل مخرج فيلم
انتقل ساكاغوتشي من صناعة الألعاب إلى صناعة الأفلام، عندما لعب لأول مرة دور المخرج لفيلم فاينل فانتسي: ذا سبيريتس ويذين المستوحى من سلسلة فاينل فانتسي.
ومع ذلك وعلى الرغم من بعض التقييمات الإيجابية، الفلم كان ثاني قنبلة في شباك التذاكر للافلام المرسومة،، وخسر أكثر من 120 مليون دولار، الامر الذي وضع شركة سكوير في ظروف صعبة.

الإستقاله من سكوير
تنحى ساكاغوتشي طوعا عن منصبه بوصفه نائب الرئيس التنفيذي في سكوير. حدث أيضا انخفاض في رأس مال الشركة، سكوير بعد ذلك إندمجت مع منافستها إنكس مما أدى إلى ظهور شركة سكوير إنيكس في سنة 2003.ساكاغوتشي إنشاء شركة ميست وولكر بدعم مالي من مايكروسوفت غيم ستوديوز
.

 ميست وولكر
في عام 2001 أسس ساكاغوتشي شركته الخاصة به ميست وولكر التي بدأت عملها في عام 2004. في شباط / فبراير 2005، أعلن أن ميست وولكر سيقوم بالعمل مع مايكروسوفت غيم ستوديوز لإنتاج لعبتي ار بي جي لجهاز الإكس بوكس 360. لا تزال الشركة منفردة من حصيرة الأجهزة. ساكاغوتشي صدر لعبة بلو دراغون في 2006 ولعبة لوست أوديسي'' في 2007 لـ إكس بوكس 360. ولعبة لجهاز النينتندو دي أس.

روابط خارجية

مراجع

ASH: Archaic Sealed Heat

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سكوير إنكس
أشخاص من هونولولو
أشخاص من هونولولو (هاواي)
أشخاص من هيتاتشي (إيباراكي)
أعضاء قاعة مشاهير أكاديمية الفنون والعلوم التفاعلية
مخرجو ألعاب فيديو
مخرجو ألعاب فيديو يابانيون
مصممو ألعاب فيديو
مصممو ألعاب فيديو يابانيون
منتجو ألعاب فيديو
مواليد 1962
مواليد في هيتاتشي (إيباراكي)
يابانيون

هيرونوبو ساكاغوتشي


Anopterus maleni rod dvosupnica iz porodice eskalonijevki (Escalloniaceae) raširen u Australiji i Tasmaniji. Sastoji se od dvije vrste manjeg drveća ili grmlja. Vrsta A. macleayanus raste u Queenslandu i New South Walesu na jugu Australije, a može narasti do 15 metara visine. Opisao ga je 1859 Ferdinand von Mueller, i imenovao po W. Macleay.

Druga vrsta A. glandulosus endem je na jugu i jugozapadu Tasmanije, i također se može javiti kao grm ili manje drvo.

Izvori

Eskalonijevke

Anopterus


تأسست شرطة عجمان في عام 1967 تحت اسم قيادة الشرطة والأمن العام، حيث أصدر الشيخ راشد بن حميد النعيمي بصفته حاكم إمارة عجمان آنذاك أوامره بتأسيس الشرطة ومنذ إنشاء الشرطة بدأت تمارس كافة المهام الموكلة إليها في حفظ الأمن وتلك المهام كانت لا تخرج من الحراسات وتنظيم المرور وكان عدد الضباط والأفراد لا يتجاوز العشرين فردا ثم ازداد هذا العدد تبعا لزيادة وتعدد مهام الشرطة وفيما يتعلق بالتدريب كانت البداية بانتداب أحد أفراد الجيش للقيام بتدريب مجموعة من المجندين للقيام بوظيفة الشرطة المحلية والإلمام بالأمور الأمنية للمحافظة على الأمن في الإمارة.

حكومة عجمان
شرطة الإمارات العربية المتحدة

القيادة العامة لشرطة عجمان


Fötschach heißen folgende geographische Objekte:

 Fötschach (Gemeinde Leutschach), Katastralgemeinde und Ortschaft von Leutschach an der Weinstraße, Bezirk Leibnitz, Steiermark
 Fötschach (Gemeinde Sankt Lorenzen), Ortschaft der Gemeinde Sankt Lorenzen bei Knittelfeld, Bezirk Murtal, Steiermark

Fötschach


Jon Jost Interview er en dansk dokumentarfilm fra 1994.

Handling
Uredigeret optagelse med filminstruktør Jon Jost.
Jon Jost var i København i forbindelse med en filmserie, der blev vist på Copenhagen Film Festival (ikke den, som senere blev fusioneret med Natfilm Festivalen) i første halvdel af 90'erne. Serien blev vist i Husets Biograf. Det angivet årstal (1994) er usikkert.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1994

Jon Jost Interview


Nicanor de Carvalho (9. februar 1947 - 28. november 2018) var en brasiliansk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

Nicanor de Carvalho


An Oncidium mixturum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Stig Dalström ngan Sönnemark, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Oncidium mixturum in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium mixturum


Abdolhossein Zarrinkoub (perz.: عبدالحسین زرین‌کوب ; Borujerd, 17. ožujka 1923. - Teheran, 15. rujna 1999.), iranski je učenjak i profesor te istaknuti poznavalac iranske književnosti, povijesti književnosti, perzijske kulture i povijesti.

Doktorirao je na Sveučilištu u Teheranu 1955. godine. Predavao je na mnogim prestižnim svjetskim sveučilištima, među ostalim na Oxfordu, Sorbonni i Princetonu. Zbog svojih pionirskih radova o iranskoj književnosti, književnoj kritici i komparativnoj književnosti smatra se ocem moderne perzijske književnosti. Zarrinkoubovi istraživački radovi učinili su ga iranistom svjetskog glasa i neprikosnovenim majstorom perzijske književnosti i poezije. Pored stotinu objavljenih članaka, autor je brojnih knjiga na pezijskom, francuskom i engleskom jeziku.

Najpoznatije Zarrinkoubovo djelo je Stupanj po stupanj do susreta s Bogom, koje prati životnu priču perzijskog mislioca, učenjaka i sufijskog pjesnika iz 13. stoljeća Dželaluddina Rumija, poznatijeg kao Hazreti Mevlana.

Izvori

Vanjske povezice
 Iranian Researcher -  Abdolhossein Zarrinkoub
 ʻAbd al-Ḥusayn Zarrīnʹkūb (1379 (2000)). Dū qarn sukūt: sarguz̲asht-i ḥavādis̲ va awz̤āʻ-i tārīkhī dar dū qarn-i avval-i Islām (Two Centuries of Silence). Tihrān: Sukhan. , .

Iranski književnici

Abdolhossein Zarrinkoub


مركز الحساب الخوارزمي  هو مؤسسة تونسية تابعة لوزارة التعليم العالي ومرتبطة بجامعة تونس المنار. أنشئ في 12 أكتوبر 1976 لتسهيل إدماج الإعلامية في المؤسسات العمومية. من بين من أشرف على إدارة هذا المركز هندة الحجامي بن غزالة حتى مطلع شهر جويلية 2008 ليخلفها منذئذ محمد الجمني.

وصلة خارجية
موقع مركز الخوارزمي

مراجع

معاهد علمية
تعليم عال

مركز الخوارزمي للحساب الآلي


Landstingsvalget 1910 blev afholdt 20. september 1910 undtagen det færøske medlem, der blev valgt af Lagtinget den 1. september.

Ud af de tolv landstingskredse var 3. (Sorø og Præstø Amter), 5. (Maribo Amt), 6. (Odense og Svendborg Amter), 8. (Thisted Amt samt dele af Viborg og Ringkøbing Amter), 10. (Vejle og Skanderborg Amter, samt dele af Ribe Amt), 11. (resten af Ribe Amt og dele af Ringkøbing Amt) og 12. (Færøerne) kreds på valg.

Resultat

Noter

1910
Politiske valg i 1910

Landstingsvalget 1910


Cimitirul din Poggioreale este unul dintre cimitirele majore din Napoli, Italia. Este, de asemenea cunoscut sub numele de Camposanto Nuovo, pentru a-l distinge de Camposanto Vecchio, care este acum cunoscut sub numele de Cimitero delle 366 Fosse. Acesta este delimitat de Largo Santa Maria del Pianto, Via del Riposo, Via Santa Maria del Pianto și via nuova Poggioreale și este construit pe ruinele Vilei Poggio Reale a lui Alfonso al II-lea de Neapole.

Istoric
Până în secolul al XVIII-lea, cele mai multe monumente funerare erau situate în interiorul bisericilor, mai aproape de "aerul divin". Pe măsură ce bisericile erau aglomerate de morminte, acest cimitir monumental în aer liber permitea familiilor nobile să construiască capele și cripte private într-o locație puțin mai seculară, pe partea sudică a dealului Poggioreale. Cimitirul a început în timpul ocupației napoleoniene și a fost rearanjat în 1836-1837.
Aspectul este acela al unei grădini. La capătul superior se află o biserică construită în stil neoclasic cu o Pieta de Gennaro Cali, și în spatele unui pătrat mare alungit, înconjurat de un portic de coloane în stil doric, având 102 capele,sub fiecare dintre acestea aflându-se cavouri familiale.

Cei care nu-și pot permite să plătească pentru propriile lor morminte sunt îngropați fără sicrie într-o altă parte a terenului, ca și în Cimitero delle 366 Fosse. La extremitatea sud-vest este un spațiu pus deoparte pentru neapolitanii notabili: un Quadrato degli uomini illustri. De asemenea, adiacente sunt cimitirele protestante și evreiești din Napoli, din secolul al XIX-lea.

Persoane notabile
 Benedetto Croce - filozof și politician (mormânt în imediata apropiere a intrării)
 Salvatore Di Giacomo - poet și scriitor
 Raffaele Viviani - dramaturg
 Giovanni Gaeta - autor
 Benedetto Cairoli - politician
 Francesco de Sanctis - scriitor și politician
 Luigi Settembrini - scriitor și politician
 Vincenzo Gemito - sculptor
 Gaetano Donizetti - compozitor

Cimitire din Italia
Napoli

Cimitirul din Poggioreale


Mustafa Memduh Şevket Esendal (29 Mart 1883, Çorlu - 16 Mayıs 1952, Ankara), Türk yazar, diplomat ve siyasetçi.

Türk edebiyatının tanınmış bir öykü yazarı olan Esendal, edebiyatçılığının yanı sıra Tahran, Bakü ve Kabil'de büyükelçilik, TBMM'de dört dönem milletvekilliği, 1941-1945 yılları arasında CHP Genel Sekreterliği yapmış olan diplomat ve siyasetçidir.

En çok bilinen eseri 1934 yılında yayımlanan Ayaşlı ile Kiracıları adlı romanıdır. Ocak 2023 tarihi itibarıyla yazarın eserleri üzerindeki telif hakkı koruması kalkmış ve yazar kamunun olmuştur.

Yaşamı
1883 yılında Çorlu'da dünyaya geldi. Babası Mehmet Şevket Bey, annesi Emine Şadiye Hanım'dır. Varlıklı bir çiftçi ailesinin 3 oğlundan ikincisi idi. Edirne Lisesi'nde eğitim görmüştür. Savaş ve göçler yüzünden çocukluğunda düzenli bir eğitim görme fırsatı olmadı; kendi kendisini yetiştirerek Arapça, Farsça, Fransızca öğrendi. Ailesi Balkan Savaşı ve Bulgar baskınları nedeniyle çiftliklerini bırakıp İstanbul'a göç etmişti; savaştan sonra tekrar Çorlu'ya dönüldüyse de I. Dünya Savaşı'nın başlaması ile ailesi ile tekrar İstanbul'a geldi. Ailesi tüm mal varlığını kaybettiği için geçim sıkıntısı çekerek büyüdü. 1907'de babasının ölümü üzerine ailesinin geçimini üstlendi ve memuriyete başladı.

1908'de dayısının kızı Ayşe Faide Hanım ile evlenen Memduh Şevket Bey'in bu evlilikten Mehmet (1912), Ahmet (1915) ve Emine (1923) adlı üç çocuğu dünyaya geldi.

İttihat ve Terakki üyeliği
1906'da İttihat ve Terakki Cemiyetine üye oldu. Fırka'ya girişi Kara Kemal önderliğinde oldu. Başlangıçta ücretli bir eleman olarak cemiyette yer alırken sonradan ittihatçılığı benimsedi. Cemiyet içinde oluşan "mesleki temsilciler" grubunda Kara Kemal ve Ali İhsan (İloğlu) ile birlikte yer aldı.  Esnaf Odaları Mümessilliği,  Anadolu Vilayetleri Müfettişliği gibi görevler üstlendi.  Müfettişlik görevi sayesinde Anadolu'yu gezme, Anadolu insanını tanıma fırsatı buldu. I. Dünya Savaşı yıllarında İstanbul'daki beslenme sorunu ile ilgili olarak görevler aldı.

Teşkilat-ı Mahsusa adlı gizli birlik bünyesinde I. Dünya Savaşı'na katılmasına karar verilince İstanbul'dan ayrıldı. 1915'te cemiyetin Ankara temsilcisi oldu.

Millî Mücadeleye katılışı
İşgalci İngiliz kuvvetlerinin İstanbul'daki İttihat ve Terakki merkez binasını bastıkları 13 Kasım 1918 günü orada bulunan Memduh Şevket, kaçmayı başardı. İstanbul hükûmeti tarafından kovuşturmaya uğrayıp takip edildiği için İstanbul'un değişik yerlerinde ve İtalya'da bir süre saklandı. 1920'de işgale karşı ulusal direnişin lideri Mustafa Kemal'in çağrısı üzerine Ankara'ya gitti.

Bakü Elçiliği
1921'de Ankara'daki millî hükûmetin ilk yurt dışı temsilciliğini açtığı Bakü'ye "orta elçi" olarak gönderildi. Görevi, öncelikle Kafkaslar'da ve Rusya içlerinde I. Dünya Savaşı'ndan kalma Türk esirlerinin Anadolu'ya getirilmesi ve silah, cephane nakliyatı idi. Bakü'deki Türk esirlerin yurda dönmeleri konusunda büyük emek sarf etti. Rusya'da seferberlik ilanından sonra Azerbaycan'daki Türk tebaanın Ruslar tarafından askere almasını önledi. Mayıs 1922'de Azerbaycan'da Arap alfabesinden Latin alfabesine dönme girişimi olduğunda bu süreci yakından takip etti ve konu hakkında Ankara'ya rapor yazdı.

1924 yılında Rusya'nın bağımsız Azerbaycan Devleti'ne son vermesi üzerine Bakü'deki Türk temsilciliği kapandı ve Memduh Şevket Bey yurda döndü.

Meslek Gazetesi
1925 yılında yurda döndüğünde Mekteb-i Sultani ve Kabataş Lisesi'nde coğrafya öğretmeni olarak atandı. O sene eski ittihatçı arkadaşları ile birlikte "Meslek" adlı bir haftalık siyasi gazete çıkardı. Amaç, mesleki temsilcilik düşüncesini Cumhuriyet dönemi Türkiyesi'ne taşımaktı. Memduh Şevket Bey'in ilk öyküleri Meslek gazetesinde yayınlandı. Aynı gazetede Miras adlı romanı tefrika edildi. Hayatı boyunca resim yapmayı da hep sürdürmüş olan Memduh Şevket Bey, bu gazetede resim ve karikatürler de yayımlamış ve bazı karikatürleri yüzünden kovuşturmaya uğramıştır. Yayın, iktidar tarafından hoş karşılanmamış ve kapatılmıştır.

Tahran elçiliği
Memduh Şevket Bey, 1925 yılının sonunda  yeniden yurt dışında elçilik ile görevlendirildi ve Tahran'a elçi atandı. İki devlet arasında istenmeyen olayların meydana geldiği gerekçesiyle (Ağrı isyanı sırasında Türk ordusunu İran topraklarına girmesi) 1930 yılında Tahran elçiliğinden istifa etti.

Elazığ milletvekilliği
Tahran'dan döndükten sonra Mustafa Kemal'in emri ile CHP Merkez İdare Heyeti'ne alınan Memduh Şevket Bey, 1931-1933 yılları arasında Elazığ milletvekili olarak TBMM'de yer aldı. 1932'de ilk Türk Dil Kurultayı'na Elazığ milletvekili olarak katıldı. Kabil büyükelçiliğine atanması nedeniyle 1933'te milletvekilliğinden istifa etti.

Kabil elçiliği
1933-1941 arasında Kabil Büyükelçiliği görevlerinde bulundu. Komünist rejim baskısından kaçıp Afganistan'a sığınmış Türkmen çocukların Türkiye'ye gönderilip eğitim görmelerini sağladı. II. Dünya Savaşı'nda ülkenin Alman-İtalyan nüfuzuna girmesini engelleyip Sadabat Paktı'nda yer almasını sağlamada rol aldı. Daha önce Vakit gazetesinde tefrika ettiği Ayaşlı ile Kiracıları adlı romanını Kabil elçisi olduğu dönemde, 1934 yılında yayımladı. Bu, onun kitap olarak yayımlanan ilk romanıdır.  Soyadı Kanunu çıktığında kendisine Esendal soyadını İsmet İnönü verdi.  1941'de kendi isteğiyle Kabil'deki görevinden ayrıldı.

Bilecik milletvekilliği
Kabil'den yurda dönüşünde hayatını kaybeden Bilecik milletvekili Salih Bozok'un yerine meclise girdi. VI., VII., VIII. Dönem TBMM'de Bilecik milletvekili olarak yer aldı. Dördüncü Türk Dil Kurultayı'na Bilecik milletvekili sıfatı ile katıldı.

CHP Genel Sekreterliği
1942-1945 yılları arasında CHP Genel Sekreterliği görevini üstlendi. Partinin gençleşmesi için uğraştı ve 35'ler Hareketi'nin gelişmesine destek oldu. 1945 yılında, Genel Sekreterlik görevinden kendi isteğiyle ayrıldı.

Yazarlık süreci

Genel Sekreterlik görevini bıraktıktan sonra sadece edebiyatla ilgilendi ve yapıtlarını derleyip kitaplaştırmakla uğraştı. Öyküleri, Sanat ve Edebiyat, Seçilmiş Hikâyeler, Ulus, Ülkü, Hisar, Pazar Postası, Türk Dili gibi gazete ve dergilerde yayınlandı. Siyasetçi ve edebiyatçı kimliklerini ayrı tutmak için yazılarında M.Ş.E, Mustafa Memduh, Mustafa Yalınkat, M. Oğulcuk,  İstemenoğlu gibi takma isimler kullandı. Yaşamının yalnızca dokuz yılında (1923-1926, 1946-1952) ciddi biçimde edebiyatla uğraşmasına rağmen Türk öykücülüğünün önemli bir ismi oldu. Durum hikâyeciliğinin Türk edebiyatındaki temsilcisidir. Yazdığı öykülerin sayısı 224'ü bulur. En çok bilinen eseri 1934 yılında yayımlanan Ayaşlı ile Kiracıları adlı romanıdır.

Esendal, beyin kanaması sonucu 16 Mayıs 1952 gecesi Ankara'da hayatını kaybetti. Cenazesi Ankara daki Cebeci Asri Mezarlığında defnedildi.

Anıları
Esendal'ın anılarını yazdığı ve ölümünden 30 yıl sonra yayımlanmasını istediği bilinmekle birlikte söz konusu hatıralar bulunamamıştır. Çocuklarına yazdığı mektuplar Oğullarıma Mektuplar (2003) ve  Kızıma Mektuplar (2001) adı altında kitaplaştırılmıştır.

Yazarlığı
Türkçe hikâyeden söz edildiğinde  akla ilk gelen isimlerden birisidir. Öykülerinde kadın sorunu, Kurtuluş Savaşı öncesi yaşanan çaresizlik, Batı özentisi, sömürü düzeni, ağanın işçiyi, belediye memurunun esnafı sömürmesi, düzenin adamı olan insanları, çok evlilik sorununu işler.
Türk edebiyatında durum öykücülüğünün (Çehov tarzı) en önemli temsilcilerindendir. Öyle ki, edebiyat çevresince Yerli Çehov olarak adlandırılmıştır.Öykülerinde derin insan sevgisini işlemiştir. Dili sade, temiz ve pürüzsüzdür.

Üslubu
Esendal'ın Türk Edebiyatı'na getirdiği en önemli yenilik, ele aldığı konuları büyük bir sadelikle işlemesidir. Bu konular yine sıradan insanların yaşamları etrafında gezinir. Öykücülüğe başladığı ilk yıllarda, dilde sadeleşmenin öncüsü olan Ömer Seyfettin'in izinden giden Esendal, ustalık dönemine eriştiğinde, hem Ömer Seyfettin'den, hem de kendi çağdaşlarından daha sade ve düzgün bir dille yazmıştır. Üslubunda Çehov'un etkileri açıkça görülür. Hatta bazı öyküleri Çehov'dan yapılmış uyarlamalardır. Ancak bu etki, yazım tarzı, dildeki sadelik, kişilerin seçilişi ile sınırlı kalır. Esendal, Çehov'un karamsar bakışını tekrarlamaz. Kendi deyişiyle insanlara yaşamak için ümit, kuvvet ve neşe veren yazılardan hoşlanır, insanları mutfak paçavrasına çeviren ve yeise düşüren yazılardan hoşlanmaz.

Eserleri

Hikâyeleri

Hikayeler-Birinci kitap (1946, Otlakçı adıyla yeniden basımı 1958).
Hikayeler-İkinci kitap (1946, Mendil Altında adıyla yeniden basımı 1958).
Temiz Sevgiler (1965).
Ev Ona Yakıştı (1972).
Hikâyeleri, 1983'ten itibaren 14 kitap hâlinde yeniden şu isimlerle basılmıştır:
Otlakçı (1983)
Mendil Altında (1983)
Sahan Külbastısı (1983)
Veysel Çavuş (1984)
Bir Kucak Çiçek (1984)
İhtiyar Çilingir (1984)
Miras
Hava Parası (1984)
Bizim Nesibe (1985)
Kelepir (1986)
Gödeli Mehmet (1986)
Güllüce Bağları Yolunda (1992).
Gönül Kaçanı Kovalar (1993).

Hayat Ne Tatlı

Romanları
 Ayaşlı ile Kiracıları (1934)
 Vassaf bey

Hatıra
Tahran Anıları ve Düşsel Yazılar (1998)

Mektup
Kızıma Mektuplar (2001)
Oğullarıma Mektuplar (2003)

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Dış bağlantılar

1883 doğumlular
Çorlu doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
TBMM 4. dönem Elazığ milletvekilleri
TBMM 6. dönem Bilecik milletvekilleri
TBMM 7. dönem Bilecik milletvekilleri
TBMM 8. dönem Bilecik milletvekilleri
TBMM Dışişleri Komisyonu
Edirne Lisesinde öğrenim görenler
Cumhuriyet Halk Partisi genel sekreterleri
1952 yılında ölenler
Ankara'da ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Tekirdağ doğumlu diplomatlar

Memduh Şevket Esendal


Jai alai é um esporte que consiste em lançar uma bola numa quadra fechada com a ajuda de uma cesta de vime portátil e a bola atinge altas velocidades. É uma variação da Pelota Basca. O termo Jai alai foi criado por Serafin Baroja em 1875. Também é frequentemente jogado no frontão (quadra de parede aberta) onde as partidas acontecem. O jogo, cujo nome significa "festa alegre" em basco, é chamado de cesta-punta ("ponta da cesta") no País Basco. O esporte é praticado em todo o mundo, especialmente na Espanha e na França, e em países da América Latina.

Regras e costumes

A quadra de jai alai é composta de paredes na frente, atrás e à esquerda, com o chão entre elas. Quando a bola toca o chão fora dessas paredes, ela será considerada fora de quadra.

A quadra é dividida por 14 linhas paralelas que atravessam horizontalmente a quadra, com a linha 1 mais próxima da parede frontal e a linha 14 da parede traseira. Em duplas, cada equipe é composta por um jogador de ataque e um jogador de defesa. O jogo começa quando o jogador da linha de frente do primeiro time joga a bola para o segundo time. O vencedor de cada ponto fica na quadra para enfrentar a próxima equipe no rodízio. Os perdedores vão para o final da fila para aguardar outra vez na quadra. A primeira equipe a marcar 7 pontos (ou 9 em jogos de apostas) vence. As próximas pontuações mais altas recebem as posições "place" (segundo) e "show" (terceiro), respectivamente. As competições eliminatórias decidem pontuações empatadas.

Um jogo jai alai é jogado no formato round robin, geralmente entre oito equipes de dois jogadores cada ou oito jogadores individuais. A primeira equipe a marcar 7 ou 9 pontos ganha o jogo. Duas das oito equipes estão em quadra para cada ponto. O sacador de uma equipe deve lançar a bola atrás da linha de saque e, em seguida, com a xistera (cesta) arremessá-la em direção à parede frontal de modo que salte de lá para entre as linhas 4 e 7 no chão. A bola está então em jogo. A bola usada no jai alai é feita à mão e consiste em fios de metal firmemente enrolados e depois envoltos em pele de cabra. As equipes alternam pegar a bola em sua cesta (também feita à mão) e jogá-la "em um movimento fluido" sem segurá-la ou fazer malabarismos. A bola deve ser pega na hora ou depois de quicar uma vez no chão. Uma equipe marca um ponto se um jogador adversário:

 falha em sacar a bola diretamente para a parede frontal de modo que, no rebote, ela salte entre as linhas nº 4 e 7. Caso contrário, é um saque abaixo ou acima e o outro time receberá o ponto.
 não consegue pegar a bola na hora ou depois de um salto
 segura ou faz malabarismos com a bola
 arremessa a bola para fora dos limites
 interfere com um jogador tentando pegar e lançar a bola

A equipe que marca ponto permanece na quadra e a equipe adversária gira para fora da quadra até o último adversário jogar. Os pontos geralmente dobram após a primeira rodada de jogo, uma vez que cada equipe jogou pelo menos um ponto. Quando um jogo é jogado com pontos dobrados após a primeira rodada, isso é chamado de pontuação "Spectacular Seven".

Os jogadores frequentemente tentam uma tacada tosca, onde a bola é jogada bem alta na parede frontal e, em seguida, a bola atinge a parte inferior da parede de trás. A bola recai muito baixa na parte inferior da parede do fundo, sendo muito difícil devolver a bola nessa situação.

Como não há parede no lado direito, todos os jogadores de jai alai devem jogar com a mão direita (usar a cesta na mão direita), pois o giro de um arremesso com a mão esquerda enviaria a bola para o lado direito aberto.

O governo basco promove o jai alai como "o esporte mais rápido do mundo" por causa da velocidade da bola. O esporte já deteve o recorde mundial de velocidade da bola com um 125-140g bola coberta com pele de cabra que viajou a 302km/h (188mph), realizada por José Ramón Areitio em Newport, Rhode Island Jai Alai, até ser quebrada pelo canadense 5 vezes campeão de longa distância Jason Zuback em um episódio de 2007 do Sport Science com uma velocidade de bola de golfe de .

O esporte pode ser perigoso, pois a bola atinge altas velocidades. Isso ocasionou lesões que fizeram jogadores se aposentarem e mortes foram registradas em alguns casos.

Indústria

Jai alai é um esporte popular nos países latino americanos e nas Filipinas devido à sua influência hispânica. Foi um dos dois esportes jogados na Europa, sendo o outro a corrida de cavalos, nas cidades chinesas semi coloniais de Xangai e Tianjin, e foi fechado após a vitória comunista lá. A arena jai alai na antiga concessão italiana de Tianjin foi então confiscada e transformada em um centro recreativo para a classe trabalhadora da cidade.

As Filipinas
Jai Alai foi jogado em Manila no Edifício Manila Vai Alai, um dos edifícios Art Déco mais importantes da Ásia que foi demolido em 2000 pelo governo da cidade de Manila. No início de 1986, jai alai foi banido em todo o país por causa de problemas com a fixação do jogo. No entanto, jai alai voltou ao país em março de 2010. Em 2011, o jai-alai foi brevemente fechado na província de Pangasinan quando foi descoberto que tinha ligações com o jogo ilegal de azar, mas foi retomado após uma ordem judicial.

Estados Unidos

Nos Estados Unidos, jai alai desfrutou de alguma popularidade como alternativa de jogo às corridas de cavalos corrida de galgos e corridas de arreios e foi particularmente popular na Flórida e em Connecticut, onde o jogo foi usado como base para apostas de Parimiutuel . A Flórida em um ponto tinha pelo menos seis frontões em todo o estado: Dania Beach, Fort Pierce, Jasper, Casselberry, Miami e Reddick . No entanto, apenas 1 frontão permanece aberto.

O primeiro jai alai fronton nos Estados Unidos estava localizado em St. Louis, Missouri, operando na época da Feira Mundial de 1904. O primeiro fronton na Flórida foi inaugurado no Hialeah Race Course perto de Miami em 1924. O fronton foi realocado para seu local atual em Miami, perto do Aeroporto Internacional de Miami . O Miami Jai-Alai Fronton foi o maior do mundo com público recorde de 15.502 pessoas em 27 de dezembro de 1975. e Dania Jai Alai que encerrou em novembro de 2021. Instalações sazonais foram localizadas em Fort Pierce, Ocala e Hamilton. O frontão Tampa Jai Alai foi inaugurado em 1952 e operou até 1998. Licenças inativas de jai alai também foram localizadas em Tampa, Daytona Beach, West Palm Beach e Quincy. Um frontão da Flórida, em Melbourne, foi convertido de jai alai para corrida de galgos, embora tenha fechado posteriormente.

Frontons profissionais de Jai-Alai não existem mais no nordeste e oeste dos Estados Unidos, diminuindo à medida que outras opções de jogo se tornaram disponíveis. Em Connecticut, frontons em Hartford e Milford fecharam permanentemente, enquanto o fronton em Bridgeport foi convertido em uma pista de corrida de galgos, que também foi fechada posteriormente. Em 2003, o fronton em Newport Jai Alai em Newport, Rhode Island, foi convertido em Newport Grand, uma máquina caça-níqueis e terminal de vídeoloteria, que fechou permanentemente em agosto de 2018.

Jai alai desfrutou de uma breve e popular temporada em Las Vegas com a abertura de um frontão no MGM Grand Hotel and Casino; no entanto, no início dos anos 1980, o fronton estava perdendo dinheiro e foi fechado pelo proprietário do MGM Grand, Kirk Kerkorian. O MGM Grand em Reno também exibiu jai alai por um período muito curto (1978–1980).

Após a temporada de 1968, os jogadores voltaram para casa e ameaçaram não voltar, a menos que os proprietários melhorassem suas condições de trabalho. Os proprietários, no entanto, ofereceram os mesmos termos e começaram a contratar jogadores inexperientes em vez de estrelas de classe mundial. O público não notou a mudança. Greves posteriores foram aplacadas com aumentos salariais.

Em 1988–1991, a International Jai-Alai Players Association realizou a greve mais longa do esporte profissional americano . Os proprietários os substituíram por americanos criados localmente, enquanto os grevistas fizeram piquetes nas quadras por anos. Os jogadores, 90% deles bascos, sentiram-se inseguros, submetidos à vontade de seus patrões. A Espanha não era mais um país pobre e conservador e a nova geração de jogadores foi influenciada pelo nacionalismo basco de esquerda. A greve terminou com um acordo. Enquanto isso, os cassinos nativos americanos e as loterias estaduais surgiram como uma alternativa às apostas jai-alai.

Em um esforço para evitar o fechamento de frontons na Flórida, o Legislativo do Estado da Flórida aprovou o HB 1059, um projeto de lei que mudou as regras relativas à operação e apostas de pôquer em uma instalação de Pari-Mutuel, como um jai alai fronton e um galgo e corrida de cavalos. acompanhar. O projeto tornou-se lei em 6 de agosto de 2003. Em meados do século XX, os jogos podiam atrair 5.000 espectadores, número que caiu para apenas 50 em 2017.

Jai-alai amador
Embora o esporte esteja em declínio na América há vários anos, a primeira instalação de uma quadra pública para jai alai amador foi construída nos Estados Unidos em 2008, em São Petersburgo, Flórida, com apoio da cidade e com financiamento privado de Jeff Conway (Laca).

Além da quadra para amadores em São Petersburgo, a American Jai-Alai Foundation oferece aulas. Seu presidente, Victor Valcarce, foi pelotari do Dania Jai-Alai (MAGO) e foi considerado o melhor jogador de "pelota de goma" (bola de borracha) do mundo. Patrocinado em North Miami Beach, Flórida, que já foi propriedade da World Jai-Alai como uma escola que, em 1972, produziu o maior pelotari americano, Joey Cornblit.

Durante o final dos anos 1960, além do Norte de Miami Amador, pelo menos uma outra quadra amadora do Amador Internacional Jai-Alai no Sul de Miami jogadores profissionais surgiram no World Jai-Alai, considerado o primeiro pelotari americano que se tornou profissional em 1968 e desfrutou de uma longa carreira. Na década de 1970 e no início da década de 1980, o Jai-Alai de Orbea em Hialeah apresentava quatro quadras cobertas. Duas das quadras jogadas com bolas de borracha dura ("pelota de goma") eram mais curtas do que uma quadra padrão (75 e 90 pés (23 e 27m), respectivamente) e utilizados para treinamento de jogadores e ligas amadoras. Além disso, duas quadras foram disputadas com a pelota regulamentar (bola dura / "pelota dura"), uma curta de comprimento (115 pés (35 m)) e um comprimento regulamentar (150 pés (46 m)). A Orbea também vendeu equipamentos como cestas e capacetes.

Jogadores aposentados visitaram e jogaram, bem como amadores altamente qualificados, profissionais de Miami Jai-Alai e vários outros frontões profissionais que operavam na época. As contribuições das quadras amadoras de South Miami, North Miami, Orbea e, mais tarde, de Milford para o que geralmente é considerada a era de ouro do jogador amador de jai-alai e do esporte nos Estados Unidos são impressionantes. No final dos anos 1980, pelo menos uma outra quadra amadora foi construída em Connecticut.

Dania Jai Alai tem um  "Hall da Fama" que documenta os melhores jogadores de ataque e defesa.

Veja também

 Basco Campeonato Mundial de Pelota

Referências

Ligações externas

 História de Jai Alai
 "A História da Pelota basca nas Américas" de Carmelo Urza
 30 por 30: O que diabos aconteceu com Jai Alai? Curta da ESPN no YouTube
 Jai Alai Blues no serviço de vídeo sob demanda da Euskal Telebista
 Morte lenta de um jogo rápido, The Observer, julho de 2009
 Frontons.net é um projeto colaborativo que visa identificar e marcar geograficamente frontões de parede única ao ar livre em todo o mundo.
 Forgotten – documentário sobre o declínio de Jai Alai em Miami

Desporto das Filipinas
Desporto do Connecticut
Desporto da Flórida
Pelota basca

Jai alai


Thomas 'Tom' Hiram Andrews (born March 22, 1953) is an American non-profit executive, and a former Democratic Party politician from Maine.

Early life and career
A 1976 graduate of Bowdoin College and alumnus of the Alpha Rho Upsilon fraternity, Andrews served in the Maine House of Representatives (1983–1985) and Maine State Senate (1985–1990).

Congress
In 1990, he was elected to the first of two terms in the U.S. House of Representatives.

In his first congressional election, Andrews defeated the former Congressman Dave Emery in the race to succeed Democrat Joe Brennan. In his only re-election, Andrews soundly defeated Linda Bean, a descendant of L. L. Bean.

Senate campaign
In 1994, he did not run for re-election to the House but declared his candidacy for the U.S. Senate seat being vacated by the retiring Democrat George J. Mitchell, then the Senate Majority Leader. Andrews lost the Senate election to his 2nd District colleague, Republican Olympia Snowe, by a wide margin.

Later career
Andrews served as National Director of Win Without War. He has served on the boards of Council for a Livable World's PeacePAC (as Chairman), and the U.S. foreign policy reform group Just Foreign Policy.

In 2016, he became the CEO of the Unitarian Universalist Service Committee.

Myanmar
In 2020, Andrews was appointed as the United Nations Special Rapporteur on Human Rights in Myanmar by the United Nations Human Rights Council.

Electoral results

References

External links

1953 births
Living people
Bowdoin College alumni
Democratic Party members of the Maine House of Representatives
Democratic Party Maine state senators
Politicians from Brockton, Massachusetts
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Maine
Unitarian Universalists
United Nations special rapporteurs

Thomas Andrews (American politician)


Ensar džamija je džamija u Zenici, u džematu Babinoj Rijeci, koji pokriva 10.000 domaćinstava i obuhvaća naselja Babinu Rijeku, Crkvice i dio naselja Hamida.

Povijest
Prva je sagrađena džamija u gradu Zenici nakon više stoljeća. Kamen temeljac položen je 4. srpnja 1997. godine. Gradnja je trajala oko 14 mjeseci. Vjernicima je predana na upotrebu 29. kolovoza 1998. godine. Otvorio ju je šejh Nasir, direktor Visokog saudijskog odbora za pomoć muslimanima u BiH, odbora iz Saudijske Arabije. Visoki saudijski odbor za pomoć narodu BiH je i vakif.

Osobine
Spada u najljepše nove džamije u BiH. Građena je u pseudomaurskom stilu. Karakteriziraju ju prostranost, igra svjetla, stubovi i specifične šare. Projektirana je tako da ulazak u džamiju stvara privid ulaska u bašču u kojoj su palme. Dojam se postiže mnoštvom stubova koji uokviruju dvorište zelenim tapetom. Zeleni tapet prekriva pod cijele džamije.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook Ensar džamija - Zenica Crkvice

Islamski vjerski objekti u Zenici
Džamije u Bosni i Hercegovini

Ensar džamija


طانيوس أفندي عبده (1869م-1926م) أديب وصحفي وروائي ومترجم لبناني، من رعيل مثقفي التنوير الأوائل، أنشأ في الإسكندرية صحيفة فصل الخطاب، وأصدر سلسلة الروايات القصصية فظهر منها أربعون عددا، وأصدر جريدة الشرق اليومية ومجلة الراوي الأسبوعية، وله مجموعة كبيرة من الروايات المؤلفة والمترجمة.

حياته
وُلد طانيوس بن متري عبده في « بيروت» عام 1869م، والتحق بالمدرسة الأرثوذكسية فأتقن عدة لغات، منها: العربية والإنجليزية والفرنسية. وكعادة أبناء الشام في هذا العصر هاجر إلى « مصر»، وكانت مسرحًا لكثير من رواد النهضة والتنوير والفكر وكبار الكُتَّاب، فتتلمذ على يد الأديب والكاتب الكبير « نجيب الحداد».

عمل «طانيوس عبده» في الصحافة فأصدر جريدة « فصل الخطاب» والتي توقفت بعد فترة، وكان له دور بارز في تجديد الخطاب الصحفي وتطويعه بما يلائم عصره. وكذلك اشترك في تحرير جريدة « الأهرام»، وعمل محررًا بجريدة « البصير»، ثم أصدر مجلة «الراوي» المتخصصة في كتابة القصة والرواية عام 1907م. كما مارس طانيوس مهنة التمثيل والتحق بأحد الفرق بالإسكندرية، واشتغل كذلك بالتلحين والموسيقى.

تميز «طانيوس عبده» بسرعة الترجمة حتى اتهمه أقرانه بعدم مراعاة الجودة في إخراج العمل، ولا سيما الترجمة عن الفرنسية، وهو صاحب أسلوب سهل يتناسب وطبيعة عصره؛ حتى إنه كان يضيف ويحذف من النص الأصلي ليتناسب وروح المتلقي، فيحشو الترجمة بالأمثال والأبيات الشعرية العربية.

له عدة روايات مترجمة عن الفرنسية، منها: « البؤساء» و« عشاق فينيسيا» و« مروضة الأسود» و« جاسوسة الكردينال» و« روكامبول»، وهي سبعة عشر جزءًا، و«أسرار القيصرة» و«حيٌّ في ضريح» و«شارب الدماء» و«الطبيب الروسيُّ» و«الساحر العظيم» و«باردليان»، وهي ثلاثة أجزاء، و«الأميرة فوستا» و«كابيتان» و«الملكة إيزابو». وله ديوان وحيد طُبع الجزء الأول منه وصدر عام 1925م، ولا يزال الجزء الثاني مخطوطًا.

لمَّا أُعلن الدستور العثماني عاد طانيوس إلى بيروت، ومكث بها إلى أن انتهت الحرب العالمية الأولى، ثم رجع إلى مصر، فلما ألم به المرض سافر إلى بيروت للاستشفاء فمات فيها عام 1926م.

ترجمة أعمال شكسبير
قام طانيوس عبده بترجمه المآسى الأربع الشهيرة (هاملت، وعطيل، والملك لير، وماكبث). وهو أحد الذين ألفوا نهايات مغايرة للنهايات التي وضعها شكسبير لمسرحياته. وقد اتهمه كثير من النقاد بعدم الامانة في الترجمة لهذا التغير.

ترجمة عن الأدب الفرنسي
طانيوس عبده من كبار مترجمي الروايات عن الفرنسية، وقد أصدر لهذا الغرض مجلة «الراوي» سنة 1907، ومن رواياته المترجمة «البؤساء» و«عشّاق فينيسيا» و«مروّضة الأسود» و«جاسوسة الكردينال» و«روكامبول» و«الساحر العظيم» و«أسرار القيصرة» و«حيّ في ضريح» و«شارب الدماء» و«الطبيب الروسي» و«باردليا» و«الأميرة فوستا»، و«كابيتان» و«الملكة إيزابو» و«فلمبرج» و«فارس الملك»، و«المتنكرة الحسناء» وسواها، وقد لقيت ترجمته إقبالاً من القراء، فطبعت غير مرّة وقامت على نشرها المطبعة العصرية بالفجالة في حوالي سنة 1925، ويقول المترجم في مقدمة «باردليان ـ أربعة أجزاء»: «أذكر أني حين بدأت أن أنشر في مجلتي سنة 1907 رواية بارداليان كنت أنشر قسماً منه كلّ نصف شهر، فكان كثيرون من المشتركين لا يطيقون الصبر إلى موعد العدد القادم فيكتبون إليّ يسألونني عن مصير أبطال هذه الرواية حين يكونون في خطر، حتى إنّ غير واحد منهم كانوا يسألونني بالتلفون من مصر».

أعماله الشعرية
لطانيوس عبده ديوان شعري وحيد اخرجه عام 1925 م. جاء فيه قصيدة انا والانثى
اتت الحبيبة في ليلة

وبعد اللتيا والتي

دخلت إلى خدرها باكيا

فما شفع الدمع في جراتي

ولكنها رضيت بالجدال

وقد عرفت في الهوى قيمتي

فقالت ان كنت لاترعوي

سالقي بنفسي إلى اللجة

وما أنت بعد إذا صانع

فقلت اغوص إلى درتي

فقالت ساطلع بين النجوم

فكيف تنال إذا نجمتي

فقلت ساغدو ضبابا كثيفا

فليست تراك سوى مقلتي

يبرقع وجهك مثل النقاب

ويظفر بالشم والقبلة

فقالت اذاكان هذا فاني

اموت وارتاح من عيشتي

فقلت ولا الموت يقصيك عني

فاني احال إلى تربة

تضم ضلوعي جسم الحبيب

وابلغ بالوصل امنيتي

فلما رات ان لا مهربا

وان التشبث من شيمتي

واني في حبها صادق

وان بكائي من لوعتي

رنت لدموعي والوت علي

تكفكف قبلاتها عبرتي.

المصادر
 ملامح من الرواية العربية في سورية ـــ د.خليل الموسى
 طانيوس عبده - مؤسسة هنداوي للتعليم والثقافة
 طانيوس عبده - ديوان العرب
 ديوان طانيوس عبده

شعراء عرب
شعراء وشاعرات لبنانيون
مترجمون لبنانيون
مواليد 1869
وفيات 1926
مهاجرون لبنانيون إلى مصر

طانيوس عبده


Benekli kaplumbağa (Emys orbicularis), Emydidae familyasından tatlı sularda yaşamakla birlikte deniz kenarları ve acı sularda da görülen bir kaplumbağa türü.

Özellikleri

Üst kabuğu siyahımsı ya da kahverengimsidir, boyun, bacaklar ve kuyrukta küçük sarı benekler vardır. Sırt kabuğu ile karın kabuğu yanlarda tam olarak kaynaşmıştır. Ortalama yetişkin bir benekli kaplumbağanın boyu 20 cm, kuyruğu 8 cm, ağırlığı da 1 kg civarındadır.

Yaşam şekli

Gündüzleri bataklıkların kenarında güneşte dolaşan bu hayvan, akşamları durgun suların üstünde yüzer ya da kıpırdamadan durur. Kışı suyun dibinde kış uykusuna yatarak geçirir. Hem karada, hem sularda gelişen larvalar, balıklar, yumuşakçalar ve küçük kabuklularla beslenir.

Dağılımı

Bu tür kaplumbağalara Avrupa'da çok rastlanır. Türkiye'de Trakya, Orta Anadolu, Batı Anadolu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde 4 alt türünün yaşadığı tespit edilmiştir. Yaşam alanları sürekli tahrip edildiği için soyu tükenme tehlikesi altındadır.

Yeni Dünya bataklık kaplumbağasıgiller
Avrupa sürüngenleri
Azerbaycan'daki sürüngenler
Türkiye'deki sürüngenler
Neredeyse tehdit altında olan türler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Benekli kaplumbağa


Alphonse Matejka (9. janúar 1902 í St. Gallen, Sviss - 27. október 1999 í La Chaux-de-Fonds, Sviss) var frægur stuðningsaðili tungumálsins "Interlingue" af tékkneskum uppruna.

Tilvísanir

Interlingue
Fólk fætt árið 1902
Fólk dáið árið 1999

Alphonse Matejka


චිත්‍රපට
1973 - දාහකින් එකෙක්
1976 - දියමන්‍ති
1977 - එයා දැන් ලොකු ළමයෙක්
1978 - බඹරු ඇවිත්
1995 - සෙලීමා
1995 - චිට්ටි
1995 - අයෝමා
1997 - වීසීදැල
1997 - බව දුක
1997 - බව කර්ම
1997 - දුවට මවක මිස
2001 - දරු උපත
2001 - මේ මගේ සඳයි
2002 - මමත් ගැහැනියක්
2002 - අරුමෝසම් වැහි
2002 - සත්කම්පා
2003 - සුදු කළුවර
2003 - තනි තටුවෙන් පියාඹන්න
2004 - මිල්ලෙ සොයා
2007 - සංක්‍රාන්ති
2011 - ගාමනි

ගීත රචනා
උදුම්බරා හිනැහෙන්නේ(බඹරු ඇවිත්)
ආදරයේ ඔබ ඔබමයි(බඹරු ඇවිත්)

සම්මාන

ජනාධිපති සම්මාන
1980 - හොඳම ගී පද රචනය - බඹරු ඇවිත්
1997 - හොඳම සහය නළුවා - දුවට මවක මිස

දෙරණ සිනමා සම්මාන 2011
2012 - හොඳම සහය නළුවා - ගාමනි

ඩබ්ලිව්. ජයසිරි


مارك هاميل  ممثل أمريكي من مواليد 25 سبتمبر 1951.

أدواره في التلفزيون الأمريكي
 البرق - جيمس جيسي/المخادع

أدواره في الرسوم المتحركة
 باتمان - جوكر
 باتمان: عودة الجوكر - جوكر
 سبايدرمان (1994) - هوبغوبلين
 فريق القرود - الجمجم الرابع
 آفاتار: أسطورة أنج - الزعيم أوزاي
 فتيات القوة - القط الأبيض
 سبونجبوب - العدو اللدود الذي كان عريس البحر يبحث عنه لخمسين سنة
 فرقة الأبطال الخارقين - الجمجم الأحمر
 جوني برافو - الملك رايموند
 ألتيميت سبايدرمان - أرنيم زولا

أدواره في السينما الأمريكية
 سلسلة أفلام حرب النجوم
 حرب النجوم الجزء الرابع: أمل جديد - لوك سكايوالكر
 حرب النجوم الجزء الخامس: الإمبراطورية تعيد الضربات - لوك سكايوالكر
 حرب النجوم الجزء السادس: عودة الجيداي - لوك سكايوالكر
 حرب النجوم الجزء الثامن: الجيداي الأخير - لوك سكايوالكر

أدواره في ألعاب الفيديو
 كينجدوم هارتس بيرث باي سليب - المعلم إيراكوس

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل سويدي
أمريكيون من أصل ويلزي
حائزون على جائزة أكاديمية الفنون والعلوم التفاعلية
حائزون على جائزة إنكبوت
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
خريجو كلية مدينة لوس أنجلوس
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
كاتبون من أوكلاند (كاليفورنيا)
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
كتاب ومؤلفو قصص مصورة أمريكيون
مغتربون أمريكيون في اليابان
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو سوب أوبرا أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون ظهروا في مسلسلات تلفازية طويلة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أوكلاند (كاليفورنيا)
ممثلون من كاليفورنيا
مواليد 1951
مواليد 1988
مواليد في أوكلاند (كاليفورنيا)

مارك هاميل