Freud und Friends  é uma curta-metragem de comédia e ficção científica luso-suíça de 2015, realizada e produzida por Gabriel Abrantes, a partir de um argumento da sua autoria com David Phelps. O filme é protagonizado pela neurocirurgiã Matilde Morta (interpretada por Sónia Balacó) que após desenvolver um método de investigar a mente humana, decide experimentá-lo no noivo, uma versão ficcionalizada do próprio realizador, Gabriel Abrantes.

A obra estreou no 10º IndieLisboa, a 24 de abril de 2015, integrado no filme antológico Aqui, em Lisboa, com curtas-metragens de Denis Côté, Dominga Sotomayor e Marie Losier. Freud und Friends viria a ser de novo distribuído comercialmente em Portugal cinco anos depois, desta feita integrado na antologia Quatro Contos de Gabriel Abrantes, tendo estreado nas salas de cinema a 29 de outubro de 2020.

Sinopse
Herner Werzog é o locutor de um programa de televisão que acompanha os desenvolvimentos científicos dos mais consagrados neurocientistas. A Dra. Matilde Morta é uma das participantes do programa. Os seus novos métodos científicos permitem-lhe viajar pelo cérebro de artistas e cineastas de todo o mundo e documentar os seus sonhos. Em Lisboa, a neurocientista usa como cobaia o seu noivo, o jovem realizador Gabriel Abrantes. A Dra. Morta descobre um mundo pervertido e idiota ao investigar as imagens do inconsciente do futuro marido.

Num dos intervalos comerciais do programa de Werzog, publicita-se o óleo corporal comestível, Belém Pastry Oil Body Wash. Num outro, é transmitido o teaser paródico do novo filme de Woody Allen, rodado em Lisboa, que funciona como obra de propaganda para o Ministério do Turismo português.

Elenco

 Sónia Balacó, como Dra. Matilde Morta.
 Gabriel Abrantes, como Gabriel Abrantes;
 Carloto Cotta, como Gabriel Abrantes (Versão sensual).
 Alexander Carver, como Herner Werzog.
 Filipa Anika.
 David Phelps.
 Joana de Verona.
 André Teodósio.
 Joana Barrios.
 Cláudia Jardim.
 Alexandre Melo.
 Pedro Fernandes Duarte.

Equipa técnica

 Realização: Gabriel Abrantes;
 Assistente de realização: Hugo Pedro;
 Argumento: Gabriel Abrantes e David Phelps;
 Direção de fotografia: Jorge Quintela;
Som: Rafael Cardoso;
 Montagem: Margarida Lucas;
Música: Norberto Lobo;
 Produção: Gabriel Abrantes, Miguel Valverde e Andrea Belini.

Produção

Por ocasião do seu décimo aniversário, o festival IndieLisboa encomendou e produziu o filme coletivo Aqui, em Lisboa. A curta-metragem de Gabriel Abrantes foi realizada para integrar o projeto, juntamente com outras de Denis Côté, Dominga Sotomayor e Marie Losier. Freud und Friends é uma produção que envolveu também o Centre d'Art Contemporain Genève (Suíça) e contou com o apoio financeiro dos Fonds d'Art Contemporain de la Ville de Genève, Fonds Cantonal d'Art Contemporain, da Câmara Municipal de Lisboa, da Lisbon Film Commission e do MONA Museum.

Distribuição

Lançamento
Freud und Friends integrou a edição comemorativa do décimo aniversário do Festival IndieLisboa, onde estreou com a antologia Aqui, em Lisboa: Episódios da Vida de Uma Cidade, a 24 de abril de 2015. Em Portugal, a curta-metragem foi distribuída pela Portuguese Film Agency, que estreou comercialmente a obra a 15 de maio de 2016, no Cinema Ideal (Lisboa).

Em Portugal, o filme viria a ter um novo lançamento em sala, a 29 de outubro de 2020, enquadrado na antologia Quatro Contos de Gabriel Abrantes, com as curtas-metragens Os Humores Artificiais, A Brief History of Princess X e Les Extraordinaires Mésaventures de la Jeune Fille de Pierre. Abrantes demonstrou-se agradado com este relançamento: "Gostei muito de participar no projeto Aqui, em Lisboa, e estou muito grato ao IndieLisboa por me ter convidado na altura. Gosto que os espectadores agora tenham a oportunidade de ver o Freud Und Friends neste contexto, rodeado de outros filmes meus. Acho que o filme ganhou alguns sentidos bem diferentes agora que está contextualizado com outras curtas minhas."

Festivais e mostras
Após a estreia no IndieLisboa, Freud und Friends foi selecionado para a competição de curtas-metragens do festival de cinema de Berlim, para além de outras monstras e festivais internacionais. Segue-se uma lista dos principais:

 Festival Internacional de Cinema de Berlim (Alemanha, fevereiro de 2016);
 Festival Internacional de Cine de Las Palmas de Gran Canaria (Espanha, 9 de março de 2016);
 Bucharest International Experimental Film Festival (Roménia, 2016);
 Festival Internacional de Curtas-Metragens de Kiev (Ucrânia, 2016);
 Guanajuato International Film Festival (México, 2016);
 Festival Internacional de Curtas de Belo Horizonte (Brasil, 2016);
 Kaohsiung International Short Film Festival (Taiwan, 2016);
 Janela Internacional de Cinema do Recife (Brasil, 2016);
 Festival Internacional de Cinema Independente de Buenos Aires (Argentina, 2017);
 Stuttgarter Filmwinter Festival For Expanded Media (Alemanha, 2018);
 Prague Short Film Festival (República Checa, 2019);

Receção

Audiência
Em 2020, aquando o lançamento de Freud und Friends nas salas de cinema com a antologia Quatro Contos de Gabriel Abrantes, a obra totalizaria apenas 638 espetadores em Portugal.

Crítica
A crítica especializada teceu, de maneira geral, elogios ao filme de Abrantes. Na plataforma Cinema Sétima Arte, Hugo Gomes destaca a abordagem do filme de "deboche aportuguesado dos nossos brandos costumes". No mesmo sentido, Manuel Halpern (Visão) defende que há muito para descobrir na subversiva pequena obra que é Freud und Friends.

Premiações

|rowspan="3" |2016
|Festival Internacional de Cinema de Berlim
|Melhor curta-metragem europeia
|Freud und Friends, Gabriel Abrantes
|
|
|-
| Bucharest International Experimental Film Festival
|Melhor curta-metragem
|Freud und Friends, Gabriel Abrantes
|bgcolor="#BBCEC0" align="center" |Menção Especial do Júri
|rowspan="2" |
|-
|Festival Internacional de Curtas-Metragens de Kiev
|Melhor curta-metragem
|Freud und Friends, Gabriel Abrantes
|bgcolor="#BBCEC0" align="center" |Menção Especial do Júri
|-

Curtas-metragens da década de 2010
Curtas-metragens de 2015
Curtas-metragens de comédia
Curtas-metragens de Portugal
Curtas-metragens da Suíça
Curtas-metragens em língua inglesa
Curtas-metragens em língua portuguesa
Filmes ambientados em Lisboa
Filmes ambientados em Portugal
Filmes ambientados no século XXI
Filmes da década de 2010
Filmes de comédia da década de 2010
Filmes de comédia de Portugal
Filmes de comédia da Suíça
Filmes de ficção científica da década de 2010
Filmes de ficção científica de Portugal
Filmes de ficção científica da Suíça
Filmes de Portugal de 2016
Filmes da Suíça de 2016
Filmes em língua inglesa
Filmes em língua portuguesa
Filmes gravados em Lisboa
Filmes gravados em Portugal
Filmes independentes da década de 2010
Filmes independentes de Portugal
Filmes independentes da Suíça
Filmes premiados
Filmes realizados por Gabriel Abrantes

Freud und Friends


Landsfoged () var titlen på de to øverste embedsmænd i Grønland 1925-50. De to landsfogeder for Nordgrønland og Sydgrønland fungerede som administratorer og retsformænd og var desuden formænd for landsrådene i deres område. Under 2. Verdenskrig spillede landsfogederne Eske Brun og Aksel Svane en vigtig rolle i forholdet til USA, der havde overtaget forsvaret af Grønland efter aftale med Danmarks ambassadør i Washington Henrik Kauffmann. I 1950 erstattedes landsfogederne af én landshøvding for hele Grønland.

Administration
Ti personer nåede at tjene som landsfoged i Grønland; 4 i Nordgrønland og 6 i Sydgrønland:

Sydgrønland

Nordgrønland

Kilder

Mads Lidegaard: Grønlands historie, 1961.

Referencer

Grønlands historie
Embedsmænd

Landsfoged (Grønland)


Siouzana Melikián (Donetsk, Ucrania, 14 de agosto de 1986) es una actriz de cine y televisión  ucraniana-mexicana, de ascendencia armenia.

Biografía
Siouzana Melikián Lissovskaia nació dentro de una familia de artistas de circo, el 14 de agosto de 1986, en Donetsk, Ucrania.

Antes de mudarse a México con su familia, pasó los primeros años de su vida en Moscú, donde aprendió gimnasia y ballet.

Ya en México, Siouzana estudió actuación. Esto le dio la posibilidad de realizar comerciales televisivos para diversas marcas, y posteriormente, de obtener su primer papel como actriz en la película Transit (2005), rodada por MTV Europa. Su primer rol protagónico lo obtuvo en 2009 con la película El estudiante.

Ha participado en varias películas y series de televisión como Capadocia. En telenovelas, tuvo su participación más memorable en Atrévete a soñar, rodada en 2009. También participó en la aclamada serie "José José, el príncipe de la canción".

Filmografía

Películas
 Guerra de Likes (2021) .... Bianca
Ánima (2020) .... Adriana
Cuilli & Macuilli, los hijos del Jaguar (2019) .... Violetta
Ayer maravilla fui (2017) .... Luisa
Ciego amor (corto) (2014) .... Celina
 Morgana (2012) .... Morgana
La ultima muerte (2011) .... Blanca Wilkins
 El estudiante (2009) .... Alejandra
 Cómo no te voy a querer (2008) .... Julia
 Mexican Standoff (2008)
 La invención de Morel (2006) .... Marien
 Transit (2005)

Televisión
Un día para vivir (2021) .... Adriana
S.O.S me estoy enamorando (2021) .... Laura
 José José, el principe de a canción (2018) .... María Ortíz / María Sosa
Maldita tentación (2017) ... Karina
Los héroes del norte (2016)
Nueva vida (2013)
 Gritos de muerte y libertad (2010) .... Lucia Santos-Darey
Morir en martes (2010)
Atrévete a soñar (2009) .... Vanessa
 Capadocia (2008) .... Dobrina
 Tiempo final (2008) .... Lucrecia / Veronica

Videos
 Do it again - Röyksopp (2014)
 Piel - LeBaron (2013)
 Nada de nada - Marco di Mauro (2010)
 Juegos de Amor - Moenia (2004)

Referencias

Enlaces externos

Actrices de cine de México
Actrices de televisión de México
Emigrantes soviéticos hacia México
Nacidos en Donetsk

Siouzana Melikián


Miroslav "Miro" Šmajda (Košice, Checoslovaquia, 27 de noviembre de 1988), también conocido como Max Jason Mai, es un cantante eslovaco que se hizo conocido tras participar en el concurso "Česko Slovenská Superstar" (la versión checo-eslovaca de "Pop Idol"), donde terminó en segundo lugar.

En noviembre de 2011, Miro Šmajda fue anunciado oficialmente como representante de Eslovaquia en el Festival de Eurovisión 2012, en Bakú, Azerbaiyán, pero días después desavenencias entre la televisión eslovaca y Šmajda en algunos términos del contrato desdijeron el anuncio, sin dar por cerrada la negociación. Finalmente, el 7 de marzo de 2012, su participación en Eurovisión fue confirmada bajo su nuevo alias Max Jason Mai con la canción «Don't close your eyes».

Referencias

Enlaces externos

Cantantes de Eslovaquia
Participantes en Eurovisión 2012
Representantes de Eslovaquia en Eurovisión
Músicos de Eslovaquia del siglo XXI
Nacidos en Košice

Miroslav Šmajda


Le noir rouan, historiquement nommé gris fer ou gris de fer, est une couleur rare de la robe du cheval. Le pelage consiste en un mélange de poils noirs et de poils blancs dans des proportions variables, stable sur le long terme, la tête et le bas des membres restant plus foncés que le reste du corps.

Avant la possibilité d'une reconnaissance génétique, cette robe est décrite sur la base du seul phénotype des chevaux concernés. Son fonctionnement génétique est supposé dès les années 1910, avec la mise en évidence d'un facteur Rouan. Génétiquement, cette couleur de robe résulte d'une épistasie, l'action d'au moins une copie de l'allèle du Rouan (RN) sur une robe de base noire. La mutation responsable de toutes les robes rouan, identifiée en 1999, est localisée sur le gène KIT.

Cette couleur de robe peut survenir chez toutes les races de chevaux qui expriment l'allèle Rouan sur une robe de base noire. Elle est volontairement sélectionnée chez le Noriker.

Terminologie
Historiquement, le noir rouan est nommé « gris fer » ou « gris de fer » en français, en raison de sa nuance qui . On retrouve aussi les noms « ardoisé », « gris-bleu » et « pinchard ».

En anglais, cette robe est nommée blue roan ou iron grey.

Le baron de Curnieu (1811-1871) identifie le lien de cette robe avec le facteur rouan en individualisant un , qu'il nomme « rouan noir ».

Histoire
En 1910, A. H. Sturtevant publie une étude en génétique des robes menée sur une population de chevaux d'attelage américains dans The Biological Bulletin, dans laquelle il identifie un facteur génétique pour le rouan, qu'il nomme « R » ; il décrit parmi ces chevaux rouan des , qui diffèrent des chevaux gris du fait que les poils noirs et les poils blancs sont plus intimement mêlés. Deux ans plus tard, il précise dans son article A critical examination of recent studies on colour inheritance in horses que le facteur rouan provoque un mélange de poils blancs avec une autre couleur de base du cheval, et semble dominant dans sa transmission. En 1913, dans son article intitulé The Inheritance of Coat Color in Horses, Edward N. Wentworth note l'existence de chevaux bais et noirs exprimant le facteur rouan ; il postule qu'il soit possible de faire naître un alezan rouan en croisant deux chevaux noir rouan hétérozygotes entre eux.

En s'appuyant sur les travaux des auteurs précédemment cités, Sewall Wright clarifie en 1917 la distinction entre le facteur gris (G) et le facteur rouan (R).

En 1979, sur la base de statistiques des naissances de chevaux qui expriment un phénotype rouan, H. F. Hintz et L. D. Van Vleck postulent que le gène responsable est létal in-utero sous sa forme homozygote.

Description

Le noir rouan est toujours décrit comme un mélange stable entre des poils noirs et des poils blancs, dans des proportions variées. Dans plusieurs cultures, cette robe du cheval est décrite comme ayant des nuances bleutées, alors qu'elle ne compte évidemment aucun poil bleu.

Avant la découverte de son fonctionnement génétique, cette robe est souvent classée (par erreur) avec le gris.

Confusions visuelles
Le noir rouan est souvent confondu avec d'autres robes, tout particulièrement avec le gris sur base noire et le marmoré.

Une confusion très fréquente se produit entre les chevaux porteurs de la mutation Rouan, et ceux porteurs de la mutation du Gris. En effet, pendant leur phénomène de grisonnement, les chevaux dont la robe de base est noire passent par une phase durant laquelle ils arborent un mélange de poils noirs et de poils blancs. La distinction s'effectue alors sur la couleur de la tête (qui reste de couleur foncée dans le cas du gène Rouan, alors qu'elle comporte de nombreux poils blancs dans le cas du gène Gris) et de l'évolution de la couleur de la robe sur le long terme, le gris connaissant une évolution de couleur au fil des années sur le très long terme, mais pas en fonction des saisons.

Enfin, il est fréquent de confondre le noir rouan avec du marmoré sur une base noire. La différenciation s'effectue au niveau de la présence d'un V inversé sur la tête du marmoré, et des caractères dus au complexe léopard, tels que l'abondance des crins (peu abondants chez un marmoré), les sabots striés, l'apparence de l'œil (cerclé de blanc chez le marmoré), et surtout l'aspect évolutif, le cheval marmoré ayant de plus en plus de poils blancs au fur et à mesure qu'il prend de l'âge.

Diffusion et fréquence

Les robes rouannes sont présentes chez de nombreuses races de chevaux, mais les individus fondateurs et la fréquence de la robe ne sont pas connus avec précision.

Dans son livre De la variation des animaux et des plantes sous l'action de la domestication (1868), Charles Darwin note la présence de chevaux rouan et gris de fer dans les îles Falkland, où ils ont été rendus à la vie sauvage depuis 60 à 70 ans.

Environ 7 % des chevaux de la race Noriker sont noir rouan, car cette robe fait l'objet d'une sélection spécifique. La robe existe aussi chez le Murgese, une race italienne. Le noir rouan existe à très basse fréquence chez les poneys des Philippines.

Le noir rouan est presque inexistant chez les races de chevaux de sport, et est impossible chez l'Arabe, chez qui la mutation Rouan n'existe pas.

Génétique
Génétiquement, le noir rouan est une robe de base noire qui a été modifiée par la mutation Rouan (nommée Roan en anglais), grâce à une relation d'épistasie. Toutes les formes de robes rouan, dont le noir rouan, sont causées par ce gène dominant (transmission autosomique dominante), le gène Rouan, noté Rn. Il suffit donc d'une seule copie de ce gène (allèle) pour permettre l'expression de la robe noir rouan.

Le gène KIT, qui joue un rôle dans les cellules de pigmentation, contrôle l'expression des robes rouannées (Rn). La robe noir rouan peut être testée génétiquement.

Santé et pléiotropie
Les effets pléiotropes du gène Rn restent peu connus. Il a été soupçonné que la forme homozygote du gène Rn soit létale, mais cela reste controversé puisque des chevaux homozygotes Rn existent, et sont viables. La source de cette erreur pourrait résider dans l'existence de chevaux génétiquement rouans, mais dont le phénotype est très peu visible.

Combinaisons avec d'autres gènes de robes

Le noir rouan peut se combiner avec le gris ; comme chez tous les chevaux gris, la robe va alors s'éclaircir jusqu'à devenir blanche d'apparence.

En raison de sa localisation sur le gène KIT, le rouan homozygote ne peut théoriquement pas co-exister avec un certain nombre de robes pie, telles que le tobiano, le sabino et le blanc dominant.

Notes et références

Références académiques relues par les pairs

Références anciennes

Annexes

Bibliographie

Robe de cheval
Gris

Noir rouan


Doprinos može značiti:

 Doprinos, financijski instrument koje koristi neka država da bi osigurala novčana sredstva za neki javni rashod.

 Dobrovoljni novčani doprinos ili donacija.
 Prilog, učinjen posao.

Doprinos (razdvojba)


Federico Marchetti (; n. 7 februarie 1983, Bassano del Grappa, Italia) este un fotbalist italian ce activează în Serie A la echipa Lazio Roma pe postul de portar. A reprezentat echipa națională a Italiei la Campionatul Mondial de Fotbal 2010, cele mai importante apariții fiind atunci când Gianluigi Buffon s-a accidentat, acesta jucând 3 partide.

Referințe

Fotbaliști italieni
Nașteri în 1983
Fotbaliști ai lui Lazio Roma

Federico Marchetti


سانت بريست (Saint-Priest) بلدية فرنسية تقع في إقليم رونشرق فرنسا .

توأمة
لسانت بريست اتفاقيات توأمة مع كل من:
 أريتسو
 مولهايم آم ماين

أعلام
 فرانسوا إيمانويل غينارد، كونت دي سانت بريست
 ميشيل مايلارد
 توماس روبيني
 أوليفير بيليسي

مراجع

دوفيني
مدن فرنسا

سانت بريست


Ahmose Meritamun ist der Name folgender Personen:

 Ahmose Meritamun I., ägyptische Prinzessin
 Ahmose Meritamun II., ägyptische Königin

Ahmose Meritamun


Le Tombeau de Philippe le Hardi est un tombeau réalisé à la fin du  par Jean de Marville, Claus Sluter et Claus de Werve pour le duc de Bourgogne Philippe II le Hardi. Initialement placé dans la chartreuse de Champmol, il se trouve depuis le début du  dans le palais des ducs de Bourgogne, au sein du musée des Beaux-Arts de Dijon.

Historique
En , le duc Philippe II de Bourgogne décide de commander son tombeau. En cela il suit l'exemple d'autres grands de son époque, comme Jean de Berry, qui investissent longtemps avant leur décès dans des monuments funéraires de grande ampleur dont la conception est confiée aux artisans les plus renommés. Philippe de Bourgogne confie la tâche à Jean de Marville, son maître imagier personnel dont il s'est attaché les services depuis 1372 et qui a travaillé auparavant sur le monument du cœur du roi Charles V dans la cathédrale de Rouen. Les préparatifs ne commencent toutefois sérieusement qu'en 1384, peu de temps avant que le duc ne précise sa commande de son testament de 1386 : son tombeau sera installé dans la chartreuse de Champmol, dont il a ordonné la construction en 1378.

Le travail est réparti entre plusieurs artisans, le contrat admettant que Jean de Marville ne peut réaliser la commande seul. Celui-ci prend le rôle de maître d'œuvre et s'occupe de la conception du monument et de la direction du chantier. Dans son équipe se trouvent Philippe van Eram, Claus Sluter à partir de , ainsi que Gillequin Tailleleu et Nicolas de Hane, tous deux originaires de Tournai. L'équipe commence à travailler sur le socle en , la galerie étant plus spécifiquement confiée ) Philippe van Eram, qui l'achève en 1385. L'exécution semble toutefois s'être ralentie par la suite et l'équipe ne progresse sur le monument que par intermittence.

Après la mort de Jean de Marville, Claus Sluter reprend la direction du chantier en . Celui-ci avance désormais très lentement, le duc finançant en priorité d'autres entreprises comme la chartreuse de Champmol ou le château de Germolles. À la mort de celui-ci en le , seul le socle est terminé et est posé dans le chœur de l'église le jour même de sa mort. Entretemps l'équipe s'est agrandie de Claus de Werve, le neveu de Sluter arrivé en , d'Antoine Cotelle de Namur entre 1397 et 1398 et de Dierec Gherelex de Bruxelles entre 1399 et 1400. Le fils de Philippe le Hardi et nouveau duc Jean Sans Peur renouvelle le contrat avec Claus Sluter le . Celui-ci s'engage à terminer le monument dans un délai de quatre ans et à le choix de représenter le duc en arme ou en habit royal. À cette date, outre le gisant, les deux grands anges et le lion, il reste encore 39 statuettes de pleurants et 54 angelots à sculpter. La santé de Sluter est toutefois déclinante et il a en charge plusieurs autres chantiers, dont celui du puits de Moïse ; il ne peut donc se consacrer pleinement au tombeau, dont la réalisation prend encore du retard.

Claus de Werve prend la direction du chantier en  après la mort de Claus Sluter. L'état d'avancement du tombeau à cette date n'est pas connu, mais il devait rester beaucoup à exécuter, car il faut quatre ans pour que la statuaire soit finalement achevée. Le travail n'est pour autant pas encore terminé, les figures devant encore être peintes et dorées. Cette tâche est confiée à Jean Malouel, qui l'achève un an plus tard, en .

Description
Le monument est composé de quatre parties : le socle, la galerie avec les pleurants, la dalle et sur celle-ci le gisant. Le socle et la dalle sont tous deux réalisés en marbre noir de Dinant poli et présentent un aspect similaire avec des lignes épurées, la seule ornementation étant leurs moulures. Ces éléments créent une alternance visuelle à la fois de couleur et de style avec la galerie et le gisant réalisés en albâtre de Vizille et richement ornés d'architectures et de ronde-bosses.

Références

Annexes

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Salle des tombeaux des Ducs de Bourgogne

Voir aussi

Œuvre conservée au musée des Beaux-Arts de Dijon
Sculpture du XIVe siècle
Sculpture funéraire

Tombeau de Philippe le Hardi


La perlita tropical (en Perú) (Polioptila plumbea), también denominada perlita gris, curruca tropical (en Colombia) o chirito de chaparrales (en Venezuela), es una especie de ave paseriforme de la familia Polioptilidae perteneciente al género Polioptila; el grupo de subespecies agrupado en la perlita cejiancha (Polioptila bilineata) fue separado de la presente en 2021, y algunos autores sostienen que la perlita del Marañón (P. plumbea maior) también es una especie separada. Es nativa del norte, noroeste y este de América del Sur.

Distribución y hábitat
Las varias subespecies se distribuyen desde el norte y este de Colombia, hacia el este por Venezuela, Guyana, Surinam y Guayana Francesa, hacia el sur a oriente de los Andes por el este de Ecuador hasta el este de Perú, en Brasil, en el norte de la cuenca amazónica, y en el este hacia el sur hasta Minas Gerais. La perlita del Marañón se limita al valle del río Marañón al norte de Perú.

Esta especie, ampliamente diseminada, es generalmente común en una variedad de hábitats naturales, que van desde el dosel de selvas húmedas hasta matorrales áridos de la caatinga, principalmente por debajo de los 1500 m de altitud. El taxón maior, que está confinado a los matorrales y arboledas secas, se encuentra a altitudes entre los 200 y 2700 m.

En la selva húmeda densa se encuentra generalmente en la altura del dosel, aunque es corriente verlo en niveles más bajos en hábitats más abiertos.

Descripción

Las perlitas tropicales adultas miden entre 10 a 12 cm de longitud, y pesan entre 6 a 8 g. Su apariencia es similar a otros congéneres: es un pájaro pequeño con el pico relativamente largo y estrecho, su cola es larga y a menudo la mantiene levantada; sus partes superiores son grises y las inferiores son blanquecinas. Las plumas réctrices centrales son negras, mientras que las exteriores son blancas, por lo su cola se ve negra por encima y blanca por debajo, y también tiene franjas blancas en el ala (debido a las terminaciones blancas de las plumas terciarias. Los machos de la subespecie nominal tienen el píleo negro llegando hasta los ojos, pero esta corona negra no la tienen las hembras cuyo píleo es del mismo color gris que la espalda. Algunas hembras tienen manchas negras irregulares tras los ojos. Esta marca es especialmente prominente en las hembras de la subespecie atricapilla del noreste de Brasil.

La subespecie  P. plumbea maior (denominada perlita del Marañón) es inconfundible. Los machos se parecen a los machos de la subespecie nominal pero con una frente blanca, las hembras se parecen a los machos de P. bilineata. Los juveniles de todos los grupos se parecen a sus respectivas hembras.

Comportamiento
Se desplazan en solitario o en parejas, y a menudo se unen a bandadas mixtas de alimentación con los tángaras, reinitas y los mieleros.

Alimentación
Atrapa arañas y sus huevos, escarabajos, orugas y otros insectos de las ramas exteriores y entre las hojas.

Reproducción
Construyen sus nidos con fibras vegetales en forma de pequeños cuencos como los de los colibríes. Los sitúan en las ramas de los árboles a alturas entre dos y ocho metros. La hembra incuba dos o tres huevos de color blanco con motas pardas entre mayo y junio.

Es un pájaro curioso que no se asusta de los humanos. Sus nidos son depredados a menudo por pequeños depredadores mamíferos como el omnívoro tití común (Callithrix jacchus) que saquea los nidos de la perlita tropical durante la estación seca cuando escasean los frutos.

Vocalización
La llamada de la perlita tropical es un «gizzz» y un trino es un «swii sii sii si si si su su» rápido. Aunque la estructura exacta y el tono de cada canto varía mucho a lo ancho de su área de distribución.

Sistemática

Descripción original
La especie P. plumbea fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin en 1788 bajo el nombre científico Todus plumbeus; su localidad tipo es: «Surinam».

Etimología
El nombre genérico femenino «Polioptila» es una combinación de las palabras del griego «polios» que significa 'gris', y «ptilon» que significa 'plumaje'; y el nombre de la especie «plumbea» proviene del latín «plumbeus» que significa 'plomizo'.

Taxonomía
El grupo de subespecies agrupado como P. plumbea bilineata, de Mesoamérica y del noroeste de Sudamérica, fue tradicionalmente tratado dentro del presente complejo de subespecies hasta el año 2021 en que fue separado como la especie Polioptila bilineata con base en los estudios filogenéticos de Smith et al. (2018) que comprobaron que era hermana de Polioptila albiventris. La separación fue reconocida en la Propuesta 2021-A-7 al Comité de Clasificación de Norte y Mesoamérica (N&MACC).

La subespecie P. plumbea maior ya era considerada como una especie separada, la perlita del Marañón Polioptila maior por autores anteriores, como Ridgely & Tudor; las clasificaciones Aves del Mundo (HBW) y Birdlife International (BLI) así la consideran, con base en diferencias muy significativas de vocalización y también de plumaje. Sin embargo, esto no es todavía adoptado por otras clasificaciones.

El Comité Brasileño de Registros Ornitológicos (CBRO), en la Lista comentada das aves do Brasil – segunda edição (2021) trata a todas las subespecies presentes en el territorio brasileño como especies separadas de la presente: Polioptila innonata, P. parvirostris y P. atricapilla con base en los resultados de los estudios filogenéticos de Smith et al. (2018) y Moura et al. (2018).

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2021 se reconocen siete subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Polioptila plumbea maior , 1900 – centro norte de Perú (alto valle del Marañón, desde Piura hasta el noroeste de Huánuco)

 Grupo politípico anteocularis/plumbiceps:
 Polioptila plumbea anteocularis , 1900 – norte de Colombia, alto valle del Magdalena.
 Polioptila plumbea plumbiceps , 1865 – pendiente oriental de los Andes del norte de Colombia al norte de Venezuela; isla Margarita.

 Polioptila plumbea innotata , 1901 – extremo este de Colombia hasta el sur de Venezuela y extremo norte de Brasil.
 Polioptila plumbea plumbea (), 1788 – Las Guayanas y noreste de Brasil (desde el rio Tapajós hasta el norte de Maranhão).
 Polioptila plumbea parvirostris , 1885 – este tropical de Perú (alto río Amazonas, río Huallaga y río Marañón).
 Polioptila plumbea atricapilla (), 1831 – noreste de Brasil (Maranhão hasta Piauí, Ceará, Pernambuco, al sur hasta Minas Gerais).

Referencias

Bibliografía
  (2002). «New and noteworthy bird records from the east slope of the Andes of Colombia.» Caldasia 24(1): 157-189 [Inglés con resumen en español]. Texto íntegro en PDF

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Polioptila plumbea en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Polioptila plumbea en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  balança-rabo-de-chapéu-preto Polioptila plumbea en Wikiaves.

plumbea
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Johann Friedrich Gmelin
Animales descritos en 1788

Polioptila plumbea


Amundsenhavet er et randhav til det Sydlige Ishav eller Stillehavet efter gammel definition) som ligger ud for Antarktis kystlinje ved 110. vestlige længdekreds. Mod øst støder det til Bellingshausenhavet og mod vest til Rosshavet.

Amundsenhavet er opkaldt efter den norske polarforsker Roald Amundsen (1872-1928).

Ved kystlinjen findes Thwaitesgletcheren som i 2002 afgav et 3.400 kvadratkilometer stort isbjerg i havet.

Eksterne kilder og henvisninger

Antarktis' geografi
Det Sydlige Ishav
Farvande

Amundsenhavet


An Cyperus trigonellus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Suessenguth. An Cyperus trigonellus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Zimbabwe. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus trigonellus


Alain Marie Juppé  (; born 15 August 1945) is a French politician. A member of The Republicans, he was Prime Minister of France from 1995 to 1997 under President Jacques Chirac, during which period he faced major strikes that paralysed the country and became very unpopular. He left office after the victory of the left in the snap 1997 legislative elections. He had previously served as Minister of Foreign Affairs from 1993 to 1995, and as Minister of the Budget and Spokesman for the Government from 1986 to 1988. He was president of the political party Union for a Popular Movement (UMP) from 2002 to 2004 and mayor of Bordeaux from 1995 to 2004.

After the ghost jobs affair in December 2004, Juppé suspended his political career until he was re-elected as mayor of Bordeaux in October 2006. He served briefly as Minister of State for Ecology and Sustainable Development in 2007, but resigned in June 2007 after failing in his bid to be re-elected in the 2007 legislative election. He was Minister of Defence and Veterans Affairs from 2010 to 2011 and Minister of Foreign Affairs from 2011 to 2012.

Juppé announced in 2015 his intention to contest his party's primary election ahead of the 2017 presidential election. He came in second place in the first open primary of the right and centre, and in the run-off, he lost to François Fillon. At the beginning of 2019, he accepted a nomination to become a member of the French Constitutional Council and subsequently announced that he would be resigning as mayor of Bordeaux.

Early life

Juppé was born Alain Marie Juppé on 15 August 1945, in Mont-de-Marsan, Aquitaine. His father was Robert Juppé (1915-1998), a Gaullist resistance fighter  at the end of World War II, who came from a family of railwaymen and later became a farmer, and his mother was Marie Darroze (1910-2004), the devoted Catholic daughter of a judge.

His secondary studies have taken place at the Lycée Victor-Duruy (Landes). At 17, he graduated with a Baccalauréat. He then came to Paris for a literary preparatory classe at the Lycée Louis-le-Grand and entered the  (ENS) in 1964 to get a Classics agrégation in 1967. He completed his degrees at Sciences Po (1968) and at the National School of Administration (ENA) (1970-1972). From 1969 to 1970, he executed his compulsory military service.

Political career

Early political career (1976–1986)
Alain Juppé's profession, outside politics, is Inspector of Finances, a position from which he was on leave to hold his various elected and appointed offices. He retired from the Inspection of Finances on 1 January 2003.

As a senior civil servant, he met Jacques Chirac at the end of the 1970s and became his adviser in the city council of Paris. In 1981, he was selected to be one of the first Young Leaders of the French-American Foundation.

A member of the RPR since its foundation in 1976, he lost his first attempts to be elected during the 1978 legislative elections and the 1979 cantonal elections. Then he moved to Paris to work with Chirac as one of the closest advisors to the mayor. In 1979, he was elected at the national board of the party. Two years later, he became the second manager of Chirac's campaign for the presidential election. Chirac ended third with 18% of the vote.

With Michel Aurillac, he led the club 89, officially a think tank, indeed a sort of counter-government to prepare the 1986 legislative elections. The victory of the RPR-UDF alliance in this ballot made Socialist President Mitterrand appointing Chirac as his Prime Minister.

Cabinet member (1986–1995)

He was minister of budget and spokesperson of Jacques Chirac's government from 1986 to 1988. He contributed to the free-market policy of Edouard Balladur, minister of Finances, during these years. During the 1988 presidential election, he combined these positions with those of spokesman of Chirac's campaign and head of his support committee.

Then, he was secretary general of the Rally for the Republic (Rassemblement pour la République or RPR) political party from 1988 to 1995. His role was to maintain Chirac's leadership on the party against the rise of the younger generation of "renovators" and of sovereignist Gaullists such as Philippe Séguin and Charles Pasqua. Pasqua humorously wrote in his Memoirs : "The RPR was now ruled like the North-Korean Communist Party... without the enlightened leadership of Kim Il Sung". He led the RPR-UDF alliance with former President Valéry Giscard d'Estaing for the 1989 European elections but resigned from the European Parliament some months later because he was only needed to be a kind of electoral locomotive. In 1992, Chirac and Juppé supported the treaty of Maastricht against the majority of the RPR's members. The Gaullist fringe then considered him as a traitor.

In 1993, he was made Édouard Balladur's Foreign Minister. Along with President Mitterrand, he advocated a French expedition in Rwanda to save the most possible of threaten lives, while Prime minister Balladur and Defense minister François Léotard were fearing a slip toward a colonial intervention. Juppé defended the Turquoise Operation at the United Nations. Some controversies have emerged later on this subject (in August 2008, he was named in a Rwandan government report on the alleged French connection in the Rwanda genocide during his tenure as Foreign Minister). From a general point of view, he has been considered to be one of the best Foreign ministers in France's recent history. Although he held the position of president of the RPR, he participated in the debate and endorsed Jacques Chirac instead of Balladur in the 1995 presidential election.

Prime Minister of France (1995–1997)
Because he supported Jacques Chirac against Edouard Balladur during the 1995 presidential campaign, he succeeded him as Prime Minister, also becoming president of the RPR. Jacques Chirac claimed Alain Juppé was "the best among us".

However, in November/December 1995, his plan for Welfare State reform caused the biggest social conflict since May 68 and, under duress, abandoned it. He became the most unpopular Prime Minister of the Fifth Republic (challenged only by Édith Cresson). In spring 1997, President Chirac dissolved the National Assembly but lost the legislative election. Alain Juppé was succeeded by the Socialist Lionel Jospin. Furthermore, Juppé left the leadership of the RPR.

He campaigned for the unification of all the parties of the centre right behind Jacques Chirac. In this, he was considered the architect of the Union for the Presidential Majority which became the Union for a Popular Movement (Union pour un mouvement populaire or UMP), and was its first president from 2002 to 2004.

As a member of the National Assembly (as representative of Paris from 1986 to 1997, then representative of Gironde), he was elected Mayor of Bordeaux in 1995, succeeding former Prime Minister Jacques Chaban-Delmas.

Criminal conviction (1999–2006)
In 2004, Alain Juppé was tried for the felony of abuse of public funds, when he was head of the RPR and the RPR illegally used personnel provided by the City of Paris for running its operations. He was convicted and sentenced to an 18-month suspended jail sentence, the deprivation of civic rights for five years, and the deprivation of the right to run for political office for 10 years. He appealed the decision, whereupon his disqualification from holding elected office was reduced to one year and the suspended sentence cut to 14 months. He announced he would not appeal the ruling before the Court of Cassation. (See Corruption scandals in the Paris region.)

As a consequence, Alain Juppé resigned his mayoralty of Bordeaux and his position of head of the Bordeaux urban community.

The court commented:
It is regrettable that at the time when the legislative body became aware of the need to end criminal practices which existed for the financing of political parties, Mr Juppé did not apply to his own party the very rules that he had voted for in Parliament.
It is equally regrettable that Mr Juppé, whose intellectual qualities are unanimously recognized, did not judge appropriate to assume before Justice his entire criminal responsibility and kept on denying established facts.
However, Mr Juppé has given himself for many years to the service of the State, while he did obtain no personal enrichment from these crimes he committed for the benefit of his political party, for which he should not be a scapegoat.

Some commentators, such as Jean-Marc Ayrault, head of the National Assembly group of the Socialist Party, have argued that Juppé, in this judicial group, paid for a wider responsibility than his own.

Some law professors argued that the Versailles court could not legally exempt Juppé from a disposition of the Electoral Code article L7, which bars any person sentenced for illegal taking of interests from being on an electoral roll for a period of 5 years, also preventing that person from running for office. Another disposition of the Electoral Code specifies that any person deprived of the right to be on an electoral roll for a certain period following a judicial sentence is deprived of the right of running for the French National Assembly for double that period, which would bar Juppé for 10 years. When Alain Juppé registered again as a voter, other voters sued to have his registration cancelled; however, the Bordeaux court of small claims ruled against them. Some of the plaintiffs declared they would appeal the decision before the Court of Cassation.
Another possible issue is that should Alain Juppé be elected to national office, the Constitutional Council could cancel the election on grounds that Juppé was illegally registered as a voter. President Jacques Chirac could have used his right of pardon in favor of Juppé, but this would have probably been politically disastrous.

Juppé considered giving classes on public administration at a variety of prominent United States and Quebec universities and colleges, including the UQÀM in Montreal, some of which were initially receptive to having a former prime minister be a member of their faculty. However, following Juppé's conviction, his appointment was contested by some teachers. Juppé was finally taken in by the École nationale d'administration publique in Montreal where he served as a full-time faculty member for the academic year 2005–2006.

Return to public life (2006–2010)
Juppé was reelected as Mayor of Bordeaux in October 2006, suggesting that voters had forgiven him for the conviction.

In May 2007, he was appointed Minister of State, Minister of Ecology and Sustainable Development in the Government of François Fillon, being in fact the number two of the Government in protocolar order. This is the third time in the history of Fifth Republic (after Michel Debré and Laurent Fabius) that a former Prime Minister returned as a Minister in another government (although some Presidents of the Council of the Fourth Republic were Ministers of the Fifth Republic).

Juppé ran unsuccessfully in the 2007 legislative elections, and as a consequence announced his resignation from the government. Prime Minister Fillon had announced that all ministers that chose to run in these elections and were beaten would have to leave the government, for it meant that these ministers did not enjoy the confidence of the people.

On 9 March 2008, Juppé was reelected as Mayor of Bordeaux, winning 56% of the popular vote in the first round.

Back in government (2010–2012)

In 2010, after the disappointed result of the regional elections of the ruling UMP, Nicolas Sarkozy called Alain Juppé to come back in government. Juppé refused the Justice Ministry and Interior Ministry. He accepted to be Minister of Defense.

In 2011, after the resignation of Michèle Alliot-Marie, Juppé was appointed Foreign Minister. This came while the Arab Spring was underway. He advocated a military intervention in Libya with the support of most of the mediatic and political class. In November 2011, he told that the Syrian regime would fall soon and that Bashar al-Assad should be judged by the International Penal court. Later, this attitude has been condemned or badly evaluated by experts or politicians, estimating that the destabilization of nation-states has permitted the extension of Islamic extremism, but Juppé has maintained his positions.

Endorsing Nicolas Sarkozy for the 2012 presidential election, he deplored the role of biased media in the campaign and dismissed François Hollande's economic program as "dangerous". Considering the weak score of Sarkozy in his Gironde's 2nd constituency, he renounced to be candidate at the June 2012 legislative elections. His successor, Nicolas Florian, was beaten by Socialist candidate Michèle Delaunay.

Presidential ambition (2012–2016)

After the 2012 defeat, Juppé stayed far from the troubled period of his party. In March 2014, he was triumphantly re-elected as mayor of Bordeaux. Two months later, following the resignation of Jean-François Copé from the head of the UMP, it was announced that former Prime Ministers Alain Juppé, François Fillon and Jean-Pierre Raffarin would rule the party until a new leadership election in October. They resigned after the designation of Nicolas Sarkozy.

Juppé announced his intention to contest the 2016 Republicans (formerly UMP) internal election which decided who would be the candidate of the right-wing for the 2017 presidential election. One of the most popular politicians in France, he was described by The Daily Telegraph as "a consensual conservative seen as less divisive than Nicolas Sarkozy". His main rival was thought to be Nicolas Sarkozy who chose to run on a hard line to thwart Juppé's centrist line. Indeed, Juppé advocated a "happy identity" in response to the French philosopher Alain Finkielkraut whose last book was entitled The unhappy identity. He was endorsed by former President Jacques Chirac and his daughter Claude, by MoDem leader François Bayrou and by centrist parties such as the Radical Party or the UDI. Surveys showed that he would benefit from the support of left-wing voters.

His record as mayor of Bordeaux was often seen as one of his strengths in the primary. However, his judicial conviction and his record as prime minister of France attracted criticism, as well as his positions on immigration and Islam, mainly in the right wing of his party. Some detractors have dubbed him "Ali Juppé".

Juppé came in second place in the first Republican presidential primary on 20 November 2016 and went into a run-off against the first-placed François Fillon on 27 November. He received 28.6% of the vote compared to 44.1% for François Fillon. One week later, he lost to Fillon with 33.5% and officially supported his rival. This result was viewed as a shock as Juppé had been the consistent front-runner in the polls.

Constitutional Council (2019)
On 13 February 2019, it was announced that Juppé would take over Lionel Jospin's seat on the Conseil Constitutionnel in March 2019, which entailed his resignation as mayor of Bordeaux and president of its metropolitan area. At the press conference organized the following day, the former prime minister lamented an "unhealthy public spirit" and the physical and verbal violence of the political environment.

Political positions

Social issues

In March 2009, he criticized Pope Benedict XVI over his comments that condoms will only worsen the AIDS crisis, saying that as a Christian, he felt that such declarations were totally unacceptable. He was also awarded on behalf of Armenia the Mesrob Mashdots Medal for his service in strengthening and deepening the cooperation between the governments of Armenia and France.

European Union
Juppé's position on Europe has changed through years. In 1977, as a national delegate of the neo-Gaullist RPR, he advocated a "Europe of the peoples" against a "Europe of technocrats", opposing the confederal model to the federal model.

But fifteen years later, he convinced Jacques Chirac to agree to the Maastricht Treaty, while the party was strongly divided on the subject. He then said that the treaty was "common sense" and that the Euro is "a strategy for growth". In 2000, he co-signed a tribune in Le Figaro with Jacques Toubon asking for a European constitution to create a federal Europe. In 2011, he seemed to regret his positions, declaring at the National Assembly "If the Maastricht Treaty had been better built, we would probably not be where we are now". But the same year, interviewed on the public television channel France 2, Juppé strongly advocated for the creation of a European federation to respond to the euro crisis.

During the Greek debt crisis in 2015, he proposed to take out Greece of the Eurozone but then changed his mind. Reacting to the Brexit vote in 2016, he refused the idea of a similar referendum in France, thinking it would be "a present to Madame Le Pen".

Immigration and Islam
In 1977, he proposed granting preferential status for jobs to French citizens. In 1990, he judged that immigration was "a permanent and huge" problem. The same year, the general meeting of the RPR led to strict propositions : borders closing, suspension of immigration, and declarations of the incompatibility between Islam and French laws.

His position changed in the late 1990s. He supported a MEDEF report asking for more immigration on the labour market. In 2002, he said "the French peoples have perfectly understood that we need to welcome more foreigners in Europe and in France". He has also denied the effectiveness of a cultural assimilation of migrants and advocates a simple integration, wanting to "happy identity". His positions are harshly criticized by the right-wing part of his party and by the National Front. Nicolas Sarkozy have mocked him as a naïve idealist and a "prophet of happiness".

On 16 December 2010, he said in an interview with Le Monde that he does not support the French ban on face covering to not "stigmatize Islam". Hosted on France 2 by journalist David Pujadas on 2 October 2014, he denied having said that. In a 2011 Le Parisien interview, talking about the Arab Spring, he declared: "Do not stigmatize all those who call themselves islamists, there are people attached to Islam and ready to accept the basic laws of democracy".

In October 2016 during a speech he urged overhaul of Le Touquet Agreement calling for the UK border to be moved from Calais to Kent.

List of offices

Governmental functions

Prime Minister: 1995–1997.

Minister of Budget and government spokesman: 1986–1988.

Minister of Foreign Affairs: 1993–1995.

Minister of Ecology, Development and Sustainable Planning: May–June 2007.

Minister of State, Minister of Defense and Veterans Affairs: 2010–2011.

Minister of State, minister of Foreign and European Affairs: 2011–2012.

Electoral mandates

European Parliament

Member of European Parliament: 1984–1986 (Became minister in 1986) / June–October 1989 (Resignation).

National Assembly of France

Member of the National Assembly of France for Paris (18th constituency): Elected in March 1986 (Became minister in March 1986) / 1988–1993 (Became minister in 1993). Elected in 1986, reelected in 1988, 1993.

Member of the National Assembly of France for Gironde (2nd constituency): 1997–2004 (Resignation, involved in judicial affairs in 2004). Reelected in 2002.

Regional Council

Regional councillor of Île-de-France: March–April 1992 (Resignation).

Municipal Council

Mayor of Bordeaux: 1995–2004 (Resignation, involved in judicial affairs in 2004) / Since 2006. Reelected in 2001, 2006, 2008, 2014.

Municipal councillor of Bordeaux: 1995–2004 (Resignation, involved in judicial affairs in 2004) / Since 2006. Reelected in 2001, 2006, 2008.

Deputy-mayor of Paris XVIIIe: 1983–1995. Reelected in 1989.

Councillor of Paris: 1983–1995. Reelected in 1989.

Urban community Council

President of the Urban Community of Bordeaux: 1995–2004 (Resignation, involved in judicial affairs in 2004) / Since 2014. Reelected in 2001, 2014.

Vice-president of the Urban Community of Bordeaux: 2006–2014. Reelected in 2008.

Member of the Urban Community of Bordeaux: 1995–2004 (Resignation, involved in judicial affairs in 2004) / Since 2006. Reelected in 2001, 2006, 2008, 2014.

Political functions

President of the Rally for the Republic: 1994–1997.

President of the Union for a Popular Movement: 2002–2004 (Involved in judicial affairs in 2004).

Composition of Juppé ministries

Juppé's first cabinet, 17 May – 7 November 1995
 Alain Juppé – Prime Minister
 Hervé de Charette – Minister of Foreign Affairs
 Charles Millon – Minister of Defense
 Jean-Louis Debré – Minister of the Interior
 Alain Madelin – Minister of the Economy and Finance
 Jacques Toubon – Minister of Justice
 Yves Galland – Minister of Industry
 François Bayrou – Minister of National Education, Vocational Training, Higher Education and Research
 Jacques Barrot – Minister of Labour, Social Dialogue and Participation
 Pierre Pasquini – Minister of Veterans and War Victims
 Philippe Douste-Blazy – Minister of Culture
 Philippe Vasseur – Minister of Agriculture, Fisheries and Food
 Corinne Lepage – Minister of the Environment
 Jean-Jacques de Peretti – Minister of Overseas
 Bernard Pons – Minister of Transport, Regional Planning and Equipment
 Roger Romani – Minister of Relations with Parliament
 Elisabeth Hubert – Minister of Public Health and Sickness Insurance
 Pierre-André Périssol – Minister of Housing
 Françoise de Panafieu – Minister of Tourism
 François Fillon – Minister of Information Technologies and Post
 Jean Puech – Minister of Civil Service
 Jean-Pierre Raffarin – Minister of Small and Medium-sized Companies, Commerce and Craft Industry
 Claude Goasguen – Minister of Reform of the State, Decentralisation and Citizenship
 Colette Codaccioni – Minister of Solidarity between Generations
 Eric Raoult – Minister of Integration and Fight against Exclusion
 Jean Arthuis – Minister of Planning

Changes
 25 August 1995 – Jean Arthuis succeeds Madelin as Minister of Economy and Finance, remaining also Minister of Planning.

Juppé's second cabinet, 7 November 1995 – 2 June 1997
 Alain Juppé – Prime Minister
 Hervé de Charette – Minister of Foreign Affairs
 Charles Millon – Minister of Defense
 Jean-Louis Debré – Minister of the Interior
 Jean Arthuis – Minister of the Economy and Finance
 Jacques Toubon – Minister of Justice
 Franck Borotra – Minister of Industry, Posts and Telecommunications
 François Bayrou – Minister of National Education, Vocational Training, Higher Education and Research
 Jacques Barrot – Minister of Labour and Social Affairs
 Philippe Douste-Blazy – Minister of Culture
 Philippe Vasseur – Minister of Agriculture, Fisheries and Food
 Guy Drut – Minister of Youth and Sport
 Corinne Lepage – Minister of Environment
 Bernard Pons – Minister of Transport, Housing, Tourism and Equipment
 Roger Romani – Minister of Relations with Parliament
 Dominique Perben – Minister of Civil Service, Reform of the State and Decentralisation
 Jean-Claude Gaudin – Minister of City and Regional Planning
 Jean-Pierre Raffarin – Minister of Small and Medium-sized Companies, Commerce and Craft Industry

Books

La Tentation de Venise, Grasset, 1993. .
Entre nous, NiL, 1996.
Montesquieu, Perrin-Grasset, 1999.
Entre quatre z'yeux, with Serge July, Grasset, 2001.
France, mon pays : lettres d'un voyageur, with Isabelle Juppé, Laffont, 2006.
Je ne mangerai plus de cerises en hiver, Plon, 2009.
La Politique, telle qu'elle meurt de ne pas être, with Michel Rocard, J.-C. Lattès, 2010.
Mes chemins pour l'école, J.-C. Lattès, 2015.
Pour un État fort, Paris, J.-C. Lattès, 2016.
De vous à moi, 2016.

References

Videos
 L'entrée de la Turquie dans l'Union européenne : la perception de l'opinion publique européenne Video conference of Alain Juppé about the Turkish question, given in Montreal in March 2006, Center of international research University of Montreal
 La France, trois mois avant les présidentielles Conference given in Montreal in January 2007, Centro de estudios internacionales de la Universidad de Montreal

External links

 Alain Juppé's weblog

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1945 births
Living people
École Normale Supérieure alumni
École nationale d'administration alumni
Sciences Po alumni
Inspection générale des finances (France)
French Foreign Ministers
French Ministers of Budget
French Ministers of Defence and Veterans Affairs
French politicians convicted of crimes
French Roman Catholics
Government spokespersons of France
Grand Cross of the Ordre national du Mérite
Grand Officers of the Legion of Honour
Lycée Louis-le-Grand alumni
Mayors of Bordeaux
Politicians from Nouvelle-Aquitaine
Officers of the National Order of Quebec
People from Mont-de-Marsan
People of the First Libyan Civil War
Prime Ministers of France
Rally for the Republic politicians
Union for a Popular Movement politicians
Young Leaders of the French-American Foundation
French Ministers of the Environment
State ministers of France
Deputies of the 12th National Assembly of the French Fifth Republic
Carnegie Council for Ethics in International Affairs
21st-century French diplomats

Alain Juppé


دائرة شتوان إحدى دوائر ولاية تلمسان عاصمتها شتوان. وتضم كل من بلديات
شتوان وعين فزة وعمير.

دوائر ولاية تلمسان

دائرة شتوان


O Australian Open de 2022 foi um torneio de tênis disputado nas quadras duras do Melbourne Park, em Melbourne, na Austrália, entre 17 e 30 de janeiro. Corresponde à 54ª edição da era aberta e à 110ª de todos os tempos.

Rafael Nadal e Ashleigh Barty venceram os títulos de simples. O tenista espanhol se tornou o maior vencedor de sua modalidade, com 21 títulos, após desempatar o número contra Roger Federer, machucado, e Novak Djokovic, número 1 do mundo e defensor do troféu, que foi deportado um dia antes do início da chave principal pela falta de vacinação contra COVID-19. Já Barty, líder do ranking feminino, se tornou a primeira simplista da casa a levar o Australian Open depois de 44 anos. Também entrou no seleto grupo de jogadoras com Slam nos três diferentes pisos.

Nas duplas, mais festa caseira, com Thanasi Kokkinakis e Nick Kyrgios triunfando em uma final 100% australiana. As cabeças nº 1 Barbora Krejčíková e Kateřina Siniaková confirmaram a dominância no circuito ao despacharem a cazaque Anna Danilina e a brasileira Beatriz Haddad Maia, parceria montada de última hora. Nas mistas, os multicampeões de Slam, tanto ao lado de homens quanto de mulheres, a francesa Kristina Mladenovic e o croata Ivan Dodig venceram em sets diretos na final contra outra equipe australiana.

Impacto da pandemia de COVID-19

A pandemia de COVID-19 levou à criação do COVIDSafe, um conjunto de medidas que deveriam ser seguidas pelos atletas e público que, de forma geral, aponta que todas as pessoas com 12 anos ou mais devem ter o certificado de vacinação ou um certificado de isenção da imunização. A organização também recomenda lavar ou desinfetar as mãos adequadamente, usar uma máscara, a menos que esteja comendo ou bebendo, e manter o distanciamento de 1,5m sempre que possível.

Vacinação contra COVID-19, conflitos de visto e outras controvérsias
Em 4 de janeiro de 2022, o defensor do título Novak Djokovic anunciou que jogaria o Australian Open depois de receber uma isenção médica da vacinação obrigatória contra COVID-19 pela Associação de Tênis da Austrália (Tennis Australia) e pelo departamento de saúde do estado de Vitória. No entanto, a ministra de Assuntos Internos Karen Andrews afirmou que, independente da decisão da Tennis Australia e de Vitória, os requisitos de fronteira da Austrália ainda seriam analisados pelo governo federal, ou seja, que indivíduos não vacinados que entram no país "devem fornecer prova legítima de que não podem ser vacinados por razões médicas".

Em 5 de janeiro, Djokovic foi detido pelo Serviço de Migração ao chegar à Austrália e determinado a não atender aos requisitos de entrada para viajantes não vacinados. Seus advogados solicitaram uma liminar contra a deportação para recorrer da recusa do visto. Isso permitiu que Djokovic permanecesse confinado em um hotel de detenção até o resultado do recurso. Em 10 de janeiro, o Tribunal Federal decidiu contra o governo por motivos processuais, ordenando o fim da detenção e que o governo pagasse as despesas legais. A razão para a decisão foi que, quando Djokovic estava em espera na imigração, antes do visto ser cancelado, as autoridades rejeitaram um acordo para dar ao jogador tempo suficiente de entrar em contato com os advogados e autoridades de tênis antes de sua entrevista oficial; isso levou o governo australiano a admitir que tratou Djokovic de forma inadequada.

Vinte e cinco outros jogadores e membros de suas equipes solicitaram isenções médicas; algumas foram concedidas. Entre eles, duas pessoas com o mesmo tipo de visto e isenção de Djokovic teriam sido autorizadas a entrar no país. A tenista tcheca Renata Voráčová foi uma das dispensadas e autorizadas a entrar no país. Ela havia participado de um torneio de aquecimento, em Melbourne, mas foi posteriormente detida no mesmo hotel que Djokovic e deportada em 8 de janeiro. Filip Serdarusic, treinador de tênis com a mesma isenção, também foi autorizado a entrar, mas deixou o país voluntariamente.

A opinião pública na Austrália, sobre um atleta não vacinado ter a entrada permitida, enquanto muitos australianos permanecem retidos no exterior devido à pandemia, para participar de um evento em que os espectadores não podem participar a menos que estejam totalmente vacinados, foi extremamente negativa. Pesquisas publicadas em jornais mostram que 71% dos entrevistados não queriam que Djokovic ficasse.

Em 14 de janeiro, Alex Hawke, ministro australiano de Imigração, Cidadania, Serviços de Migrantes e Assuntos Multiculturais,
exerceu seus poderes sob a Lei de Migração de 1958 para cancelar o visto de Djokovic, alegando "razões de saúde e boa ordem, com base no interesse público em fazê-lo". Um pedido de revisão da decisão foi interposto na Justiça Federal, sendo indeferido em 16 de janeiro,
descartando a participação de Djokovic no Australian Open de 2022. Djokovic disse que estava "extremamente decepcionado" com a decisão, mas a aceitou e saiu do país naquela noite. O italiano Salvatore Caruso, nº 150 do mundo, assumiu o lugar na chave como lucky loser.

Durante o torneio. camisetas com os dizeres "Onde está Peng Shuai?" foram proibidas nas instalações. Após protestos, a decisão foi revertida.

Transmissão
Estes foram os países e regiões, e seus respectivos meios de comunicação, que transmitiram esta edição do torneio:

PaísesRegiões

ÁfricaÁsia

Oceania

Pontuação e premiação
Distribuição de pontos
ATP e WTA informam suas pontuações em Grand Slam, distintas entre si, em simples e em duplas. A ITF responde exclusivamente pelos juvenis e cadeirantes.

Considerado torneio amistoso, o de duplas mistas não gera pontos.

No juvenil, os simplistas jogam duas fases de qualificatório, mas só os que passam à chave principal pontuam. Em duplas, a pontuação é por jogador. A partir da fase com 16, os competidores recebem pontos adicionais de bônus (os valores da tabela já somam as duas pontuações).

Profissional

Juvenil

Cadeirante

Premiação
A premiação geral aumentou 5% em relação a 2021. Os títulos de simples tiveram um acréscimo de A$ 125.000 cada.

Juvenis não são pagos. Outras disputas, como a de cadeirantes, não tiveram os valores detalhados; estão inclusos em "Outros eventos".Total dos eventos acima: A$ 68.204.150

Outros eventos + per diem (estimado): A$ 6.795.850

Total da premiação: A$ 75.000.000

Cabeças de chave
Cabeças baseados(as) nos rankings de 10 de janeiro de 2022. Dados de Ranking e Pontos anteriores são de 17 de janeiro de 2022.

Em verde, o(s) cabeça(s) de chave campeão(ões). Em vermelho, o(s) vice-campeão(ões).

Simples
Masculino
Como resultado de ajustes relacionados à pandemia no sistema de classificação e alterações no calendário do circuito ATp em 2020 e 2021, os jogadores terão os seguintes ajustes potenciais em seus pontos de classificação após o torneio:

 Os jogadores que estiverem defendendo pontos do torneio de 2020 em que forem mais altos terão essa campanha descartada em 31 de janeiro de 2022;
esses pontos serão substituídos pelo maior de seus pontos de 2021 ou 2022 (pontos de 2021 ainda serão válidos no final do torneio de 2022 porque o torneio de 2021 atrasou para três semanas - aconteceu em fevereiro; pontos de 2020 e 2021 idênticos dentro do mesmo resultado também serão descartados em 21 de fevereiro de 2022);
 Os jogadores que estão defendendo pontos do torneio de 2021 terão eles substituídos pelos de 2022 apenas se estes forem maiores;
 Os jogadores que tiverem pontos do torneio de 2021 ainda contando para sua classificação em 31 de janeiro de 2022 terão eles reduzidos em 21 de fevereiro de 2022 (52 semanas após o torneio de 2021); quaisquer pontos de 2021 serão substituídos pelos de 2022 nesse momento;
 Os jogadores que não estiverem defendendo pontos dos torneios de 2020 ou 2021 terão seu 19º melhor resultado substituído pelos pontos do torneio de 2022.

Desistências

† A pontuação de 2020 será substituída pela de 2021, que será descartada três semanas após o término do torneio de 2022.
§ O jogador defende pontos de um torneio ITF de 2020, que será substituído pelo seu próximo melhor resultado.

Feminino
Conforme anunciado pela WTA em setembro de 2021, os pontos do evento de janeiro, fevereiro e março sob o sistema "Melhores de 2020/2021" cairão quando o torneio ocorrer em 2022 ou 52 semanas após o evento de 2021 – o que ocorrer primeiro. Assim, a maior pontuação de 2020 ou 2021 de cada jogadora será substituída por sua pontuação de 2022 no final do torneio.

†† A jogadora não se classificou para a edição de 2020 ou 2021. Assim, a pontuação deduzida é do seu 16o melhor resultado na temporada.

Desistências

Duplas

Masculinas

Femininas

Mistas

Convidados à chave principal

Simples

Duplas

Qualificados à chave principal
O qualificatório aconteceu entre 10 e 14 de janeiro de 2022.

SimplesLucky losers

Dia a dia

Eliminações em simples

Masculino

Feminino

Finais

Profissional

Juvenil

Cadeirante

Ligações externas
 Página oficial

2022
2022 no tênis

Desporto na Austrália em 2022
Eventos desportivos de janeiro de 2022

Australian Open de 2022


Sabinianus (død 22. februar 606) var pave fra 13. september 604 til sin død i 606. Han var pave i det byzantinske pavedømme, og var den fjerede apocrisiarius i Konstantinopel som blev valgt til pave.

Han blev født ved Blera nær Viterbo. Han blev sendt til Konstantinopel som nuntius af Pave Gregor 1., men var tilsyneladende ikke tilfreds med sin stilling. Han vendte tilbage til Rom i 597.

Han blev sandsynligvis gjort til pave d. 13. september 604. Han blev upopulær som følge af en dårlig ført økonomi, selvom Liber Pontificalis skriver, at han uddelte korn i rom under en hungersnød. Den lærde italienske augustiner Onofrio Panvinio (1529–1568) tilskriver Sabinianus for at have introduceret ringen med klokker for at fejre nadver, i sit værk Epitome pontificum Romanorum (Venedig, 1557). Dette blev dog nævnt af Guillaume Durand i Rationale Divinorum Officiorum fra 1200-tallet.

Under sit styre blev han betragtet som en modsætning til forgængeren Gregor 1. Hvor Gregor havde uddelt korn til Roms befolkning da en invasion truede, så solgte Sabinianus det til høje priser (selvom det muligvis er en senere tilføjelser af de personer, som har biograferet Gregor). I Liber Pontificalis bliver han rost for at "fylde kirken med præster" i modæstning til Gregor, der hurtigt steg fra at være en simpel munk til biskop i rom.

Referencer

Litteratur
 Duffy, Eamon. Saints and Sinners: A History of the Popes, Yale University Press, 2001, p. 72–73.
 Ekonomou, Andrew J. 2007. Byzantine Rome and the Greek Popes: Eastern influences on Rome and the papacy from Gregory the Great to Zacharias, A.D. 590–752. Lexington Books.
 Maxwell-Stuart, P. G. Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present, Thames & Hudson, 2002, p. 54. .

Paver i middelalderen

Pave Sabinianus


Kup Krešimira Ćosića za 2017./18. je dvadeset i sedmo izdanje ovog natjecanja za hrvatske košarkaške klubove.  Natjecanje je peti put zaredom i šesti put ukupno osvojila "Cedevita" iz Zagreba.

Rezultati

Kvalifikacije - I. dio

Južna regija

Središnja regija
Pobjednik:
 Sesvete

Zapadna regija
Pobjednik:
 Stoja Pula

II. dio

Utakmice 2. dijela kupa su se igrale u studenom i prosincu 2017. godine u tri kruga i utakmicom repesaža.

I. krug
Referetni datum za odigravanje utakmica je bio. 18. studenog 2018.

II. krug

III. krug

Završni turnir
Završni turnir u "Final eight" formatu je igran od 14. do 17. veljače 2018. u Zadru u Dvorani Krešimira Ćosića.

Unutarnje poveznice
 Kup Krešimira Ćosića
 Premijer liga 2017./18.
 Prva liga 2017./18.
 Druga liga 2017./18.
 Treća liga 2017./18.
 Četvrta liga 2017./18.

Vanjske poveznice
 hks-cbf.hr, Kup Krešimira Ćosića
 crosarka.com, Kup Krešimira Ćosića
 scoresway.com, Kup Krešimira Ćosiča 2017./18.
 sportnet.hr, Kup Krešimira Ćosiča 2017./18. - završni turnir

Izvori

2017-18
m-kup

Kup Krešimira Ćosića 2017./18.


البرلمان البرقاوي أو مجلس نواب برقة  كان برلمانا سابقا مقره في بنغازي، ليبيا. وصدرت الموافقة على اجراءات الانتخابات الخاصة به في أبريل 1920. وافتتح في 28 أبريل 1921 برئاسة صفي الدين السنوسي، وذلك بعد تكوين أول مجلس نواب بعد ماعرف باسم «حكومة أجدابيا» في 1917.
استمر البرلمان في عمله حتى وصول الفاشيين في إيطاليا للحكم حيث أوقفت إيطاليا المجلس، وطاردت عددا من أعضائه السابقين.

أعيد افتتاحه مجددا في عهد بنيتو موسيليني في يونيو 1925 حيث أصبح تحت سيطرة الفاشيين الإيطاليين ليكون «مجلساً صورياً».

بعد اعلان استقلال برقة عن الإدارة البريطانية في 1 يونيو 1949، وتحت حكم إدريس السنوسي كأمير عليها، تم افتتاحه في 12 يونيو 1950 برئاسة رشيد الكيخيا، لتتغير صلاحياته بعد اعلان استقلال ليبيا في 1951 وإنشاء مجلس النواب الاتحادي، وليلغى بعد أبريل 1963 بعد إلغاء نظام الولايات الاتحادي.

القصر الذي كان يشغله البرلمان حمل أيضا في وقت لاحق اسم قصر ليتوريو "Palazzo Littorio"، كما أجريت به محاكمة صورية للمجاهد عمر المختار حيث حكم عليه بالإعدام في 15 سبتمبر 1931. تعرض المبنى لأضرار أثناء غارات الحلفاء في الحرب العالمية الثانية.

انتخابات 1920
أعلنت السلطات الإيطالية عن اتخاذ اجراءات لإجراء الانتخابات في مدن بنغازي ودرنة إضافة لاختيار ممثلي القبائل في المناطق الداخلية التي تقع تحت سلطة الأمير إدريس حيث تم إصدار كتيبات خاصة منظمة حول الانتخابات بعنوان (أصول انتخابات مجلس النواب المحلي وسائر المجالس المولاّة بالأنتخاب في قطر برقة) تكون من 14 صفحة و6 فصول 36 مادة صادرا عن ملك إيطاليا فيتوريو إيمانويلي الثالث ووقعه وزير الداخلية والوزير الوقتي للمستعمرات آنذاك. وبعد إجراء الانتخابات انتخب 50 من الليبيين إضافة إلى عدد ضئيل من اليهود الليبيين والإيطاليين.

انظر أيضاً

 برقة
 إمارة برقة
 تاريخ ليبيا

مراجع

وصلات خارجية

برقة
برقة
ليتوريو

البرلمان البرقاوي


සුක්ජොං (7 ඔක්තෝබර් 1661 – 12 ජූලි 1720) යනු කොරියාවේ ජොසොන් රාජවංශයේ 19වන රජු වූ අතර, ඔහු 1674 සිට 1720 දක්වා පාලනය ගෙගියේ ය. කෘතහස්ත දේශපාලඥයකු වූ මොහු සිය රාජ්‍ය සමය තුළ බහුවිධ දේශපාලන වෙනස්කම් සිදුකළේ ය. එහිදී ඔහු දක්ෂිණ, බටහිර, සොරොන් සහ නොරොන් දේශපාලන පක්ෂ සමග සම්බන්ධතා පැවැත්වී ය.

චරිතාපදානය
සුක්ජොං රජු උපත ලැබූයේ 1661 සැප්තැම්බර් 8 (8වන චන්ද්‍ර මාසයේ 15වන දිනය) දින හ්යොන්ජොං රජු සහ මියොංසොං අගබිසවට දාව චංදොක්ගුං මාලිගය තුළදී ය. ඔහුට ඉ සුන් නැමැති උපන් නාමය ලබා දෙන ලදී. 1667දී සය වියැති ඔහු කිරුළහිමි ම්යොංබෝ කුමරු බවට පත් විය. 1674දී, 13වන වියේදී ඔහු ජොසොන් රාජවංශයේ 19වන පාලකයා බවට පත් විය.

සුක්ජොං රජු දීප්තිමත් දේශපාලඥයකු වුවද, ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය ජොසොන් රාජවංශයේ දේශපාලන පක්ෂ අතර තීව්‍රතම අරගලවලින් පිරි සමයක් ලෙස සැලකෙයි. සිය රාජකීය අධිකාරය ශක්තිමත් කරගැනීමට සුක්ජොං එකක් පසු අනෙක වශයෙන් දේශපාලන පක්ෂ අතර බලය හුවමාරු කළේ ය. රාජ්‍යය වෙනස්වීම යන අරුතැති හ්වංගුක් (හංගුල්:환국;හන්ජා:換局) යනුවෙන් හැඳින් වූ, මෙම ආණ්ඩුව වෙනස් වූ සෑම අවස්ථාවකම, පරාජිත පක්ෂය දේශපාලනයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම නෙරපනු ලැබූ අතර, එහි බොහෝ සාමාජිකයන්ට දඬුවම් කිරීම හෝ පිටුවහල් කිරීම සිදු විය. එසේවුවත්, මෙම ආණ්ඩුවේ අවුල් සහගත වෙනස්වීම් මහජනයාට එතරම් බලපෑවේ නැත මේ නිසා ඔහුගේ සමය වඩාත් සමෘද්ධිමත් සමයන්ගෙන් එකක් ලෙස සැලකේ.

පක්ෂ අතර ගැටුම්
සුක්ජොංගේ සමයේ මුල්කාලයේ ඉන්සුන් අගබිසව වෙනුවෙන් ශෝකවීමේ කාලය පිළිබඳ රාජකීය අවමංගල්‍ය විවාදයේදී දක්ෂිණ පක්ෂය සහ බටහිර පක්ෂය ගැටෙන්නට වූහ. දක්ෂිණ පක්ෂය පැවසූයේ ශෝකවීමේ කාලය වසරක් පැවතිය යුතු බවයි. නමුත් බටහිර පක්ෂය මාස නවයකින් යුත් ශෝක කාලයක් ඉල්ලා සිටියේ ය. වසරක ශෝක කාලයක් යන්නෙන් අදහස් කළේ හ්යෝජොං රජු වැඩිමහල් පුත්‍රයා ලෙස පිළිගත් බවයි. නමුත් මාස 9ක ශෝක කාලය අනුව යැංබැන් පාන්තික සම්ප්‍රදාය අනුව, හ්යෝජොං වැඩිමහප්ම පුත්‍රයා ලෙස නොසැලකි. වෙනත් අයුරකින් කියතොත්, බටහිර පක්ෂය සැලකූයේ රාජකීය පවුල යැංබැන් පන්තියේ පළමු මට්ටම ලෙස වන අතර, ඔවුන් විසින් රජ පවුල වෙනත් සමාජ පන්තියක් ලෙස නොසලකන ලදී. එමෙ මෙම පක්ෂ දෙක ම්ලේච්ඡ රාජ්‍යයක් ලෙස සැලකුණු ක්විං රාජවංශය (මිං රාජවංශයට එරෙහි වීම නිසා) මගින් ජොසොන් රාජ්‍යයේ ජාතික ආරක්ෂාවට එල්ල වූ තර්ජනය වැළැක්වීමට ඔවුන් සමග සටන් කිරීම පිළිබඳව ද ආරවුල් ඇතිකර ගත්හ. හියෝ ජොක් සහ යුන් හ්යු විසින් මෙහෙයවන ලද දක්ෂිණ පක්ෂය ක්විං රාජ්‍යයට එරෙහි යුද්ධයට සහාය පලකළ අතර, බටහිර පක්ෂයට අවශ්‍ය වූයේ මුලින්ම රටේ අභ්‍යන්තර තත්ත්වය පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමටයි.

සුක්ජොං පළමුව දක්ෂිණ පක්ෂයේ පැත්ත ගත්තේ ය. නමුත් 1680දී, බටහිර පක්ෂය විසින් හියෝ ජොක්ට රාජද්‍රෝහී චෝදනා එල්ල කළ අතර, අනතකුරුව හියෝ ජොක් ස යුන් හ්යුට දඬුවම් පමුණුවා දක්ෂිණ පක්ෂය නෙරපන ලදී. මෙම සිදුවීම ග්යොංසින් හ්වංගුක් (경신환국) ලෙස හඳුන්වයි. අනතුරුව බලයේ පැවති බටහිර පක්ෂය නැවත සොං සියොල්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් නොරොන් (පැරණි ඉගෙනීම) සහ යුන් ජ්‍යුංගේ නායකත්වයෙන් යුත් සොරොන් (නව ඉගෙනීම) ලෙස පක්ෂ දෙකකට දෙකඩ විය. වකර නවයක් බලය හෙබවීමෙන් පසු සුක්ජොං රජු විසින් බටහිර පක්ෂයේ සහාය ලද ඉන්හ්යොන් අගබිසව නෙරපීමෙන් පසු නොරොන් පක්ෂය බිඳවැටිණි. අනතුරුව ජෑං වංශයේ හුයි උපබිසව (ජෑං උපබිසව හෝ ජෑං හුයි-බින් ලෙස ද හඳුන්වයි) අගබිසෝ තනතුරට පත්කෙරිණි. ඇය ජොසොන් රාජවංශ සමයේ සිටි රූමත්ම කාන්තාවන් අතුරින් අයකු ලෙස පිළිගැනේ. ඇගේ රූපසෝභාව පිළිබඳ වාර්ෂික සටහන්වල පවා සඳහන් වේ. සුක්ජොං රජු පක්ෂය ජෑං උපබිසවගේ පුත්‍රයාව කිරුළහිමි කුමරු තනතුරට නම් කිරීමට උත්සාහ දරන විට බටහිර පක්ෂය සුක්ජොංට විරුද්ධ වූ බැවින්, ඔවුහු සුක්ජොංගේ කෝපයට ලක් වූහ. ජෑං උපබිසව සහ ඇගේ පුත්‍රයාට සහාය පලකළ දක්ෂිණ පක්ෂය මාලිගයේ බලයට පත්ව බටහිර පක්ෂය පන්නා දැමූයේ, සොං සියොල්ට දඬුවම් පැමිණවීමෙනි. මෙම සිද්ධිය ගිසා හ්වංගුක් (기사환국) ලෙස හඳුන්වයි.

වසර පහකට පසු 1694දී, සුක්ජොං බලයෙන් පහකළ ඉන්හ්යොන් අගබිසව පිළිබඳ පසුතැවෙන්නට වූ අතර, ඔහු නොරොන් පක්ෂයේ සහ ඉන්හ්යොන් අගබිසවගේ පාක්ෂිකාවක වූ චෝයි වංශයේ සුක් උපබිසව (චෝයි උපබිසව)ට ප්‍රියකිරීමත් සමග දක්ෂිණ පක්ෂය, බටහිර පක්ෂය වෙත කුමන්ත්‍රණ චෝදනා එල්ලකළේ ඉන්හ්යොන් අගබිසව නැවත තනතුරේ පිහිටුවීමට කුමන්ත්‍රණය කරන බව පවසමිනි. බටහිර පාක්ෂිකයනට දඬුවම් කිරීමට දක්ෂිණ පක්ෂය ගත් උත්සාහය පිළිබඳ කෝපයට පත් වූ සුක්ජොං සක්ෂිණ බක්ෂය මාලිගයෙන් නෙරපා බටහිර පක්ෂය නැවත බලයට පත්කළේ ය. මෙම පරාජයත් සමග දක්ෂිණ පක්ෂය යළි කිසිදින යථා තත්ත්වයට පත් වූයේ නැත. මෙම සිදුවීම ගප්සුල් හ්වංගුක් (갑술환국) ලෙස හඳුන්වයි. අනතුරුව සුක්ජොං රජු "ජෑං අගබිසව" නැවත "ජෑං හුයි-බින්" ලෙස උපබිසවක් දක්වා ධුරයෙන් පහත හෙළූ අතර, "ඉන්හ්යොන් අගබිසව" නැවත තනතුරේ පිහිටුවන ලදී. ඉන්හ්යොන් අගබිසවගේ මරණය සඳහා ශාප කිරීම (ගුරුකමක් කිරීම) හේතුවෙන් ජෑං උපබිසවට මරණ දඬුවම (වස දීමෙන්) ලබා දිණි. ජෑං උපබිසවගේ පුත්‍රයා වූ කිරුළහිමි හ්වයිසෝ (යි-යුන්) කුමරුට සොරොන් පක්ෂයේ සහාය හිමි විය. නමුත් සොරොන් පක්ෂය සහාය දැක්වූයේ චෝයි උපබිසවගේ පුත්‍රයා වූ පසුව ජොසොන්හි යොංජෝ රජු බවට පත් වූ යෝනිං කුමරුට (යි-ගූම්) යි. "ඉන්හ්යොන් අගබිසව" මෙන්ම ඇගේ මරණින් පසු අගබිසෝ තනතුරට පත් "ඉන්වොන් අගබිසව"ට ද දරුවන් සිටියේ නැත.

1718දී, සුක්ජොං රජු කිරුළ හිමි කුමරුට (නොබෝ කලකින් ජොසොන්හි ග්යොංජෝ රජු බවට පත් වන) උපරජු ලෙස රාජ්‍ය පාලනය කිරීමට අවස්ථාව ලබා දෙයි. 1720දී සුක්ජොං රජු මියගිය අතර, මියයාමට පෙර ඔහු යි යි-ම්යොංහට යෝනිං-ගුම් කුමරුව ග්යොංජොංගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස නම් කරන ලෙස ඉල්ලූ බව පැ‍වසේ. නමුත් මෙය ඉතිහාස වාර්තාවන් හෝ මූලාශ්‍රවල සඳහන් නොවේ. මෙය තවත් දඬුවම් පැමිණවීමකට හේතු වූ අතර, එහිදී 1721දී නොරොන් නායකයින් සතර දෙනකු ද, නැවත 1722දී තවත් නොරොන් සාමාජිකයින් අට දෙනකුට ද මරණයට පත්කිරීමට හේතු විය.

සුක්ජොං රජු බදු ක්‍රමය ප්‍රතිසංස්කරණය (大同法) කළ අතර, කාසි භාවිතය (කොරියානු මුන්) ප්‍රචලිත කළේ ය. එසේම ඔහු මධ්‍යම පාන්තිකයින්ට සහ උපභාර්යාවන්ගේ දරුවනට පළාත්වල ඉහළ රාජ්‍ය තනතුරු හෙබවීමට අවස්ථා සලසා දුන්නේ ය. 1712දී, සුක්ජොං රජය චීනයේ ක්විං රාජවංශය සමග එක්ව යාලු සහ ටුමෙන් යන ගංගා අසල රාජ්‍යයන් දෙකෙහි දේශසීමා නිර්ණය කළේ ය. 1696දී ජපන් රජය විසින් උල්ල්‍යොං දූපත් ජොසොන් රාජ්‍යයට අයත් බව පිළිගන්නා ලදී. (කොරියානු රජය පවසන්නේ ලියැන්කෝට් ගල් කුළු ද එසේ පිළිගැනුණු බවයි. නමුත් ජපන් රජය පැවසූයේ ලියැන්කෝට් ගල් කුළු ජොසොන් රාජ්‍යයට අයත් බව පිළිනොගැනුණු බවයි.)

සුක්ජොංගේ සමයේ දුරබැහැර පළාත්වල පවා කෘෂිකර්මාන්තය දියුණු වූ අතර, මුද්‍රණ කටයුතු ඇතුළු සංස්කෘතික කටයුතු පවා ඉහළ ගියේ ය. වසර 46ක් රාජ්‍ය පාලනය කිරීමෙන් පසු 1720දී සුක්ජොං රජු මරණයට පත් වන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 60කි. ඔහුගේ දේහය ග්යොංගි පළාතේ මියොංර්යුං (명릉) පෙදෙසේ, එනම් ගෝයැං නගරයේ බටහිර පංච රාජකීය සොහොන් (西五陵 서오릉 සියෝර්යුං) පෙදෙස තුළ භූමදානය කරන ලදී.

පවුල

පියා: හ්යොන්ජොං රජු (현종)
මව: කිම් වංශයේ මියොංසොං අගබිසව (명성왕후 김씨)
බිසෝවරු සහ ඔවුන්ගේ දරුවන්:
 කිම් වංශයේ ඉන්ග්යොං අගබිසව (인경왕후 김씨)
නම් නොලද දියණියන් දෙදෙනෙක් (උපතේදී මිය යන ලදී)
 යෝහ්‍යුං මින් වංශයේ ඉන්හ්යොන් අගබිසව (인현왕후 민씨)
දරුවන් නැත
 ග්යොංජු කිම් වංශයේ ඉන්වොන් අගබිසව (인원왕후 김씨)
දරුවන් නැත

 ඉන්දොං ජැං වංශයේ රාජකීය වංශවත් හුයි බිසව (희빈 장씨)
 කිරුළහිමි හ්වයිසෝ කුමරු, යි යුන් (왕세자 1688-1724) අනාගතයේ ජොසොන්හි ග්යොංජොං රජු බවට පත් වේ. ඉන්දොං ජැං වංශයේ රාජකීය වංශවත් හුයි බිසවගේ තහවුරු කළ එකම පුත්‍රයා ය
 සොංසු කුමරු (성수왕자), මතභේදාත්මක ය.
 හේජු චෝයි වංශයේ රාජකීය වංශවත් සුක් බිසව (숙빈 최씨)
 යොංසු කුමරු (영수왕자), ළමා වියේදී මියගියේ ය
 යෝනිං කුමරු, යි-ගූම් (연잉군 1694–1776), අනාගතයේ ජොසොන්හි යොංජෝ රජු බවට පත් වූ
 නම් නොලද පුත්‍රයෙක් (1698-1698)
 නම් නොලද දියණියක් (1707, මතභේදාත්මක ය)
 මිර්යැං පාක් වංශයේ රාජකීය වංශවත් මියොං බිසව (명빈 박씨)
 යොන්ර්යොං කුමරු, යි හ්වොන් (연령군, 1699–1719)
 කිම් වංශයේ රාජකීය වංශවත් යොං බිසව (영빈 김씨)
දරුවන් නැත
 ග්වයි-ඉන් කිම් (귀인 김씨)
දරුවන් නැත
 සෝ-උයි යු (소의 유씨)
දරුවන් නැත
 සෝ-උයි චෝයි (소의 최씨)
දරුවන් නැත

මිර්යැං පාක් වංශයේ රාජකීය වංශවත් මියොං බිසව
ඇය පිළිබඳ දන්නේ තොරතුරු ස්වල්පයකි. ඇය මිර්යැං පාක් වංශයේ (හංගුල්: 밀양 박씨, හන්ජා: 密陽 朴氏) යැංබැන්වරයකු වූ පාක් හ්යෝ-ගොන්ගේ (හංගුල්: 박효건, හන්ජා: 朴孝建) දියණියයි. ඇය රාජ මාලිගයට ඇතුළත් වූයේ ගුංන්යෝවරියක් ලෙස ය. 1698දී, එනම් සුක්ජොං රජුගේ විසි හතරවන වර්ෂයේ එකොලොස්වන මාසයේ සිව්වන දිනයේ ඇයව සුක්-වොන් නිලයේ රාජකීය උපබිසවක් බවට පත්කරන ලදී. 1699දී, සුක්ජොං රජුගේ විසි පස්වන වර්ෂයේ දසවන මාසයේ විසි තුන්වන දිනයේ ඇයව සුක්-උයි තනතුරට උසස් කරන ලද්දේ යි හ්වොන් (යොන්ර්යොං කුමරු) කුමරුට උපත ලබාදීමෙන් පසුවයි. අනතුරුව 1702දී, එනම් සුක්ජොං රජුගේ විසි අටවන වර්ෂයේ දසවන මාසයේ දහඅටවන දිනයේ ඇයව මියොං-බින් (ම්යෝ 명 - යනු "දීප්තිමත්" යන්නයි) තනතුරට ඔසවා තබන ලදී. 1703දී, එනම් සුක්ජොං රජුගේ විසි නවවන වර්ෂයේ හක්වන මාසයේ පහළොස්වන දිනයේ ඇය මියගියා ය.

යොන්ර්යොං කුමරු සුක්ජොං රජුගේ ප්‍රියතම පුත්‍රයා වූ බව කියැවේ. 1720දී සිදු වූ සුක්ජොංගේ මරණයට වර්ෂයකට පෙර එනම්, 1719දී කුමරු මියගියේ ය. මේ පුවත අසා සුක්ජොං රජු මහත් සේ ශෝකයට පත් විය. අවමංගල කටයුතු සඳහා රජුට සහභාගී වීමට අවශ්‍ය වුවත්, නිලධාරීන් එයට අවසර නොදුන්නේ එමගින් රජුගේ රෝගී තත්ත්වය උත්සන්න විය හැකි බැවිනි. යොන්ර්යොං කුමරුට දරුවන් නොසිටි නිසා කුමරුගේ පෙළපත ඉදිරියට ගෙනයාමට සුක්ජොං රජු වෙනත් කුමරකු යොන්ර්යොං කුමරුගේ "හදාගත් පුත්‍රයා" ලෙස නම්කළ බව පැවසේ. යොන්ර්යොං කුමරුගේ දේහය ඔහුගේ මව ළුූ පාක් මියොංබින් උපබිසවගේ සොහොන අසල භූමදාන කරන ලදී.

පෙළපත

{{ahnentafel-compact5
|style=font-size: 90%; line-height: 110%;
|border=1
|boxstyle=padding-top: 0; padding-bottom: 0;
|boxstyle_1=background-color: #fcc;
|boxstyle_2=background-color: #fb9;
|boxstyle_3=background-color: #ffc;
|boxstyle_4=background-color: #bfc;
|boxstyle_5=background-color: #9fe;
| 1 = 1. 'යි සුන්, සුක්ජොං රජු
| 2 = 2. හ්යොන්ජොං රජු
| 3 = 3. චොන්පුං කිම් වංශයේ මියොංසොං අගබිසව
| 4 = 4. හ්යෝජොං රජු
| 5 = 5. දොක්සු ජං වංශයේ ඉන්සොන් අගබිසව
| 6 = 6. කිම් උ-ම්යොං
| 7 = 7. සොං ආර්යාව
| 8 = 8. ඉන්ජෝ රජු
| 9 = 9. චොංජු හන් වංශයේ ඉන්ර්යෝල් අගබිසව
|10 = 10. ජං ජුන්-ග්යොම්
|11 =
|12 = 12. කිම් යුක්
|13 =
|14 =
|15 =
|16 = 16. ජොංවොන් කුමරු
|17 = 17. න්‍යොංසුං ගු වංශයේ ඉන්හොන් අගබිසව
|18 = 18. හන් ජුන්-ග්යොම්
|19 =
|20 =
|21 =
|22 =
|23 =
|24 =
|25 =
}}

 ඔහුගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා සුක්ජොං හ්යොන්‍යුයි ග්වංග්‍යුන් යෙසොං යොංග්ර්යොල් යුමෝ යොංගුන් හොංගින් ජුන්දොක් බේචොන් හබ්දෝ ග්යේහ්යු දොක්ග්‍යුං ජොංජුං හ්යොප්ග්‍යුක් සින්‍යුයි දේහුන් ජුංමුන් හොන්මු ග්යුංම්යුං වොන්හ්යෝ රජ
 숙종현의광윤예성영렬유모영운홍인준덕배천합도계휴독경정중협극신의대훈장문헌무경명원효대왕
 肅宗顯義光倫睿聖英烈裕謨永運洪仁峻德配天合道啓休篤慶正中協極神毅大勳章文憲武敬明原孝大王

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
 කිම් ජින්-ක්‍යු විසින් 1961 චිත්‍රපටයක් වූ ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 ෂින් සොං-ඉල් විසින් 1968 චිත්‍රපටයක් වූ ෆෙම් ෆැටල්, ජෑං හී-බින් තුළ,
 පාක් ග්‍යුන්-හ්යුං විසින් 1971 MBC රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 පාක් ග්‍යුන්-හ්යුං විසින් 1981 MBC රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ විමෙන් ඉන් හිස්ට්‍රි: ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 කං සොක්-වූ විසින් 1988 MBC රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ 500 ඉයර්ස් ඔෆ් ජොසොන්: ක්වීන් ඉන්හ්යොන් තුළ,
 ඉම් හෝ විසින් 1995 SBS රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 ජුන් ක්වං-ර්යුල් විසින් KBS රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං හුයි-බින් තුළ,
 ජි ජින්-හී විසින් 2010 MBC රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ දොං යි තුළ,
 සියෝ වූ-ජින් විසින් 2012 tvN රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ක්වීන් ඉන්-හ්යුන්'ස් මෑන් තුළ,
 යූ ආ-ඉන් විසින් 2013 SBS රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජෑං ඔක්-ජොං, ලිවිං බයි ලව් තුළ,
 චෝයි මින්-සූ විසින් 2016 SBS රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ජැක්පොට්'' තුළ ඔහුගේ චරිතය නිරූපණය කොට ඇත.

මේවාත් බලන්න
 කොරියාවේ ඉතිහාසය
 කොරියාවේ රජවරුන්ගේ ලැයිස්තුව
 ජොසොන් රාජවංශය
 ගෝර්යෝහි සුක්ජොං

මූලාශ්‍ර

ජෝසුන් පාලකයින්
1720 මරණ
1661 උපත්
17වන සියවසේ කොරියානු රජවරුන්
18වන සියවසේ කොරියානු ජනයා
18වන සියවසේ ආසියාවේ රජවරුන්

ජෝසුන්හි සුක්ජොං රජ


Hopliancistrus wolverine, communément appelé Wolverine pleco, est une espèce de poissons de la famille des Loricariidae qui se rencontre dans les eaux douces tropicales de certaines rivières du Brésil. L'espèce a été identifiée en 2021 dans le rio Xingu.

Systématique
L'espèce Hopliancistrus wolverine a été décrite en 2021 par , , ,  et .

Étymologie
Son épithète spécifique, wolverine, fait référence au Glouton, Wolverine en anglais, en raison de sa stature trapue et sa voracité.

Publication originale

Notes et références

Liens externes

  Référence PlanetCatfish : Hopliancistrus wolverine (consulté le 16 juin 2022)

Siluriformes (nom scientifique)
Loricariidae
Faune endémique du Brésil

Hopliancistrus wolverine


Schutzpolizei, abreviată Schupo, este o ramură a Landespolizei, organul de poliție al landurilor germane. Schutzpolizei înseamnă, literalmente, "poliția de protecție", deși este tradusă, de obicei, ca poliția în uniformă. Din 1976 angajații Schutzpolizei au purtat uniforme verzi. Începând din anii 2000 polițiștii poartă uniforme albastre.

Schutzpolizei dispune de cel mai mare număr de personal, care este în serviciu timp de 24 de ore pe zi și că ea are, de asemenea, o gamă largă de funcții. La fel ca în multe alte țări, poliția în uniformă germană este, de obicei, prima care ajunge la locul unui incident, fie că este vorba de o crimă sau de un accident de circulație. Ea este responsabilă, de asemenea, cu acțiunea inițială (Erster Angriff), chiar dacă mai târziu, cazul este predat investigatorilor de la Kriminalpolizei (Kripo).

Ofițerii de poliție din cadrul Schutzpolizei sunt responsabili cu păstrarea ordinii publice, prevenirea infracționalității și controlul traficului.

Istoria
Schupo a apărut în 1872 în orașul Berlin prin sciziune din Kriminalpolizei.

În perioada nazistă, după un decret al lui Hitler din iulie 1936 care "unifica organizarea polițienească din Reich", Schutzpolizei a făcut parte din noul Ordnungspolizei. Mai târziu, în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, Schupo a fost responsabil pentru mai multe masacre împotriva populației civile din Polonia și a comunităților evreiești aflate în ghetourile din Europa de Est.

Note

Cuvinte și expresii în limba germană
Forțe ale poliției germane

Schutzpolizei


An Acidosasa breviclavata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wan Tao Lin. An Acidosasa breviclavata in nahilalakip ha genus nga Acidosasa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Acidosasa

Acidosasa breviclavata


A Klondike derby is an annual event held by some Boy Scouts of America and Scouts Canada districts during the winter months and is based on the heritage of the Klondike Gold Rush. BSA units have been running Klondike derbies since 1949.

The event varies by district, but the typical Klondike derby consists of several stations where patrols/units must test their Scoutcraft skills and their leadership abilities, earning points towards a total score.  Often, one or more races are included while the Scouts navigate between stations.

The unit must transport their gear on a homemade sled pulled by the Scouts. Districts may have specific guidelines for the construction of sleds.

Variations
Extreme Klondike! is a front-country (in contrast with backcountry), up-to-24-hour, cold-weather, personal and team challenge for older Scouts and Venturers often held in conjunction with Klondike Derby.  The aim of this variation is to increase/sustain older youth participation.  Part backpacking, part survival, and/or part winter camping, the mini-High-Adventure Extreme Klondike! collection of events aims to replicate trail life in the Great Northwest by presenting a wide range of basic-skill,  higher-standard challenges and letting the 'boy-led' team decide who, when and how to complete each event.

References

Boy Scouts of America
Scouting events

Klondike derby


Sumit Walmiki (en ) est un joueur de hockey sur gazon indien qui joue comme milieu de terrain pour l'équipe nationale indienne.

Il faisait partie de l'équipe indienne qui a remporté la Coupe du monde masculine de hockey sur gazon des moins de 21 ans 2016. Il a fait ses débuts en équipe senior à la Sultan Azlan Shah Cup 2017.

Références

Liens externes

Sumit sur Hockey India

Naissance en décembre 1996
Joueur indien de hockey sur gazon
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé de bronze olympique indien
Naissance en Haryana

Sumit Walmiki


Prin dreptul electoral pe clase sau pe curii (din latinescul curiae), alegătorii cu drept de vot sunt împărțiți în grupe (clase/curii). Apartenența la o clasă sau alta putea fi determinată de starea socială (de exemplu: nobilime, cler, restul populației), de locul de rezidență, de educație, de veniturile care determinau drepturile și datoriile față de stat (nivelul impozitelor, conscripția militară, datoria de a furniza anumite resurse) etc.

Vezi și
 Vot cenzitar

Drept electoral

Drept electoral pe clase


Yıldız Eruçman (doğum adı: "Yıldız Kayalar" d. 1919, Selanik), ilk Türk kadın paraşütçü.

Sabiha Gökçen tarafından yetiştirilen dört kadın pilot arasındadır (diğerleri Edibe Subaşı, Nezihe Viranyalı ve Sahavet Karapas). Türkiye'nin paraşütle atlayan ilk kadın havacısı unvanına sahiptir.

Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi sırasında Selanik'ten  İstanbul'a, oradan da İzmir'in Cumaovası ilçesine göç etmiş bir ailenin kızıdır. Cumaovası'nda yetiştikten sonra Ankara'ya giderek Ergazi'de Türk Hava Kurumu bünyesinde kukrulan Türkkuşu Sivil Havacılık Okulu'nda paraşütçülük eğitimi aldı. Bu eğitimin ardından 4 Ekim 1935'te Ergazi alanında yapılan paraşüt gösterileri sırasında Rus R-5 bombardıman uçağından ilk paraşüt atlayışını gerçekleştirdi.  Eskişehir İnönü Yüksek Planör Kampı ve Etimesgut Planör Kampı'na katıldı. Türk Hava Kurumu'ndan emekli oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Ege'nin Öncü Kadınları belgeseli, İlk Kadın Paraşütçü Yıldız Eruçman
 İklerin Kadınları Belgesel Oldu
 Doğru bilinen yanlış (Türk Paraşüt Tarihi)
 İşte öncü kadınlar
 Planör ağacın üzerine nasıl indi?

Türk kadın pilotlar
Paraşütle atlama
1919 doğumlular
Türkiye'de paraşütle atlama

Yıldız Eruçman


غدوة نحرق  شريط سينمائي تونسي طويل، صدر عام 1998 للمخرج التونسي محمد بن إسماعيل.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام إنتاج 1998
أفلام تونسية
أفلام مصورة في تونس

غدوة نحرق (فيلم)


Great Sea may refer to:

 Belegaer, a fictional sea in Lord of the Rings
 Great Sea, a fictional setting in The Legend of Zelda video game series
 Mediterranean Sea, called the Great Sea in the Bible

Great Sea


Dengue vaccine යනු ඩෙංගු උණ වළක්වාගැනීමට භාවිතාකරණ එන්නතකි.
Dengvaxia නම් වෙළෙඳ නාමය යටතේ CYD-TDV නම් වූ එක් එන්නත් අනුවාදයක් පවතී. මෙම එන්නත නිර්දේශ කරනුයේ පෙරදී ඩෙංගු උණ වැළඳුන හෝ එවැනි සමාජවල අයට පමණි. මෙම එන්නතෙහි ඇති ගැටළුවක් වන්නේ පෙරදී රෝගය නොවැළඳුන අය හට ඩෙංගු රෝගයේ රෝග ලක්ෂණ දරුණු කිරීමට හේතිවිය හැකි වීමයි. එන්නත ලබා දෙනුයේ අවුරුද්දක් පුරා දිවෙන මාත්‍රා තුනක් (3) ලෙසය.

ඉතිහාසය
2018 දෙසැම්බර් මාසයේ දී Dengvaxia, යුරෝපීය සංගමය තුල භාවිතයට අනුමත විය.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 Dengue vaccine research. World Health Organization (WHO)
 Dengue Vaccine Initiative

ඩෙංගු උණ
එන්නත්
World Health Organization essential medicines (vaccines)
RTT

Dengue vaccine


was a Japanese painter, one of the last to paint in the style of the Kanō school. He is also considered the founder of Nihonga and was an educator who trained many Nihonga painters. Many of the painters recognized in later generations as great Nihonga masters, such as Yokoyama Taikan, Shimomura Kanzan, Hishida Shunsō and Kawai Gyokudō, were his students. He was one of the first five painters to be appointed as an Imperial Household Artist and was one of the most authoritative painters in Japan at that time.

Biography

Born in Edo, he studied painting under Kanō Shōsen'in, and was influenced as well by the work of Kanō Hōgai. He created many works in the traditional style of the Kanō school, using color & gold, or otherwise monochrome black ink. But while his paintings are very much the works of a traditionalist, using traditional methods and depicting traditional subjects, Gahō, like Kanō Hōgai, incorporated elements of Western art as well. Brush-strokes, various types of detailing, and in particular, attempts at the proper depiction of perspective are evident in Gahō's paintings and in many others of this period.

He opened his own studio in 1860, but the political and economic upheavals surrounding the Meiji Restoration forced Gahō to seek income in other ways than by selling fine art. He produced maps for the Naval Academy, painted on fans, and used his skills in a number of other ways to earn a living.

Gahō was invited in 1884, by Okakura Kakuzō, to become the chief professor of painting at the Tōkyō Bijutsu Gakkō (東京美術学校, now the Tokyo National University of Fine Arts and Music) which would open five years later. In 1898, Gahō joined Okakura in leaving the Bijutsu Gakkō, and founding the Japan Fine Arts Academy (日本美術院, Nihon Bijutsuin). He would teach there until his death in 1908.

As a result of his position as chief painting professor, Gahō had a number of important pupils, including Yokoyama Taikan and Kawai Gyokudō.

Works

References

 Baekeland, Freddy (1885). "Hashimoto Gahō." Kodansha Encyclopedia of Japan. Tokyo: Kodansha Ltd.

External links

 Hashimoto Gahō Japanese painter / Encyclopedia Britannica
 Hashimoto Gaho
 § No. 5 HASHIMOTO Gaho, an artist retained by the Kawagoe Domain at the end of the Edo Period, who created a new style of Japanese painting with OKAKURA Tenshin in the Meiji Period

1835 births
1908 deaths
19th-century Japanese people
20th-century Japanese people
19th-century Japanese artists
19th-century Japanese painters
20th-century Japanese painters
Imperial household artists
Kanō school
Artists from Tokyo Metropolis

Hashimoto Gahō


Les artères ciliaires sont divisibles en trois groupes :

 Les artères ciliaires postérieures courtes, au nombre de six à douze, proviennent de l'artère ophtalmique lorsqu'elle croise le nerf optique.
 Les artères ciliaires postérieures longues, deux pour chaque œil, traversant la partie postérieure de la sclérotique à peu de distance du nerf optique.
 Les artères ciliaires antérieures dérivent des branches musculaires de l'artère ophtalmique.

Galerie

Notes et références

ciliaires

Artères ciliaires


Poučak o četiri boje, problem četiriju boja, problem iz teorije grafova.

Problem
Na ravnini ili sferi nacrtane su države bez enklava i sl., koje su "u komadu", bez odsječenih tj. nepovezanih područja. Radi razlikovanja države se boji, pri čemu se države sa zajedničkim granicama boji različitim bojama. Potrebno je naći najmanji broj boja koji će jamčiti da se taj zemljovid tako oboji.

Povijest
Prvi ga je formulirao Francis Gutherie 1852.godine. Do njega je došao dok je bojio engleske grofovije na zemljovidu. Primijetio je da mu ne treba više od četiri različite boje. Zatim se zapitao

Pokazalo se da su mu uvijek trebale najviše četiri boje, bez obzira na broj država. Nije našao rješenje uzroka te činjenice, pa je preko brata poslao pitanje svom profesoru Augustusu De Morganu, koji nije znao odgovor pa je proslijedio pitanje prof. Hamiltonu u Dublin koji nije bio zainteresiran. Problem se krivo shvaćalo, jer su ga svodili dokazivanje da nije moguće da pet regija dijele zajedničku granicu. Arthur Cayley je 1878. godine prenio problem Londonskom matematičkom društvu. Arthur Bray Kempe objavio je 1879. članak gdje tvrdi da je dokazao pretpostavku, što je znanstvena zajednica prihvatila.
Opstao je do 1890. godine. P. J. Heawood pronalazi pogrešku te relativno jednostavnim dokazom dokazuje da se svaki zemljovid može obojati s pet boja. Ali, dokaz da je za to potrebno samo četiri boje je bio je sasvim druge naravi.

Problemom se bavio poznati hrvatskih matematičar Danilo Blanuša, koji je svoj rad Problem četiriju boja objavio 1946. godine. U istom je radu objavio dva grafa koja je otkrio, tzv. Blanušine grafove odnosno Blanušine snarkove. Za ovaj problem dao je svoj dokaz ekivalencije problema četiriju boja za područja s tromeđama i problema triju broja za trivalentne ravninske grafove bez mostova, koja je prvotno dokazana 1880. godine. Taj njegov dokaz bazirao se na lemi koja je bila nova činjenica. U to vrijeme Blanuša nije bio toga svjestan. Tako je profesor W. T. Tutte u radu Network-colourings, objavljenom u Math. Gazette 1948. prezentirao Blanušinu lemu.

Kenneth Appel i Wolfgang Haken sa Sveučilišta Illinois služili su se Kempeovim tvrdnjama i Heeschovim algoritmom te 1976. dokazali pretpostavku pomoću računala. Skup od beskonačno zemljovida reduciran je na 1.936 i računalo ih je provjerilo jednu po jednu u 1.200 sati rada. Problem je tad po drugi put dobio status poučka. Bio je prvi veći teorem koji je dokazan računalno, čovjek ga ne može provjeriti i nije nudio nikakav novi uvid u problem. Preobilnost dokaza nije svojstvena matematici i sve to je izazvalo rasprave među matematičarima. Jednostavniji dokaz ponudili su 1997. godine Sanders, Seymour i Thomas svevši ga na 40 stranica, tako što su reducirali broj mogućih zemljovida na 633 ali opet je bilo potrebno računalo.

Izvori

Teorija grafova

Poučak o četiri boje


La temporada 2011 de Las Vegas Locomotives es la tercera temporada que participa United Football League.

Draft

El Draft se llevó a cabo el 2 de mayo de 2011. Consistió en 10 rondas de selección para cada equipo.

Clasificación

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Oficial

Las Vegas

Las Vegas Locomotives temporada 2011