මැටි, ලෝහ හෝ තීන්ත අමුද්‍රව්‍ය ලෙස යොදාගනිමින් කිසියම් භෞතික කලා කෘතියක් නිර්මාණය කරනවා වෙනුවට කලාකරුවාගේ ශරීරය, මුහුණ මාධ්‍යක් ලෙස යොදාගන්නා කලා ප‍්‍රවර්ගයන් ප‍්‍රසාංගික කලාවන් ලෙස හැඳින්වේ.

ප‍්‍රසාංගික කලාවන්

ප‍්‍රධාන වර්ගයන්

වේදිකාව , සංගීතය ,  නර්තනය , ඔපෙරා ,  චිත‍්‍රපට,
රූපවාහිනිය , ගුවන්වවිදුලිය

විෂයන්
සුඛාන්ත ,  ඛේදාන්ත ,  හාස්‍යය,  වීරකාව්‍ය

කරනම් ගැසීම්, හාස්‍ය, නර්තනය, මැජික්, සංගීතය, ඔපෙරා, චිත‍්‍රපට, වේදිකාව සහ සර්කස් කලාවන්ද ප‍්‍රසාංගික කලාවන්ට අයත් වේ.

මෙම කලාවන්හි නියැලෙන කලාකරුවෝ නරඹන්නන් ඉදිරියේදී සංදර්ශකයින් ලෙස හැඳින්වේ. නළුවන්, විකටයින්, නැටුම් ශිල්පීන්, සංගීතඥයින් සහ ගායකයින් මොවුන් අතර වෙති. ප‍්‍රසාංගික කලාවන් ගීත රචකයින්, වේදිකා පසුතල නිර්මාපකයින් වැනි වෙනත් ක්ෂේත‍්‍රයන්හි පිරිසගේද ආධාරය ලබාගනී.

සංදර්ශකයෝ ඇඳුම් සහ වේදිකා අංග රචනය ආදිය මඟින් තමන්ගේ පෙනුම සිය ඉදිරිපත් කිරීමට ගැලපෙන ලෙස සකසා ගනිති.

ප‍්‍රසාංගික කලා


سلسلة الجبال العابرة للقارة القطبية الجنوبية سلسلة جبال في القارة القطبية الجنوبية و التي تمتد بدون اٍنقطاع من رأس أدار حتى أرض المعاطف وتفصل أنتاركتيكا الشرقية عن أنتاركتيكا الغربية.

تضم السلسلة جبال مجاورة لكن بأسماء مختلفة على طول الشاطئ الغربي لبحر روس (سلسلة الملكة ألكسندرا، جبل الملكة مود) و أيضا من الجانب الجنوبي لحاجز روس (جبل هورليك، جبل ثيال، جبل بنساكولا)

مراجع

سلاسل جبلية
سلاسل جبلية في القارة القطبية الجنوبية
شرق أنتاركتيكا
غرب القارة القطبية الجنوبية
سلاسل جبلية في أرض فكتوريا


Yinpterochiroptera (ou Pteropodiformes) é uma subordem de Chiroptera que inclui os Megachiropteras, família Pteropodidae, e outras seis famílias de Microchiroptera: Rhinopomatidae, Rhinonycteridae, Rhinolophidae, Hipposideridae, Craseonycteridae e Megadermatidae. Essa subordem é baseada em estudos moleculares e genéticos e é contrária a classificação tradicional de Megachiroptera e Microchiroptera, que sugere que sejam grupos monofiléticos.

O termo Yinpterochiroptera surgiu da junção das palavras Pteropodidae (família de Megachiroptera) e Yinochiroptera (termo proposto em 1984 por Karl F. Koopman para se referir a certas famílias de Microchiroptera). Estudos recentes usando transcriptomas encontraram fortes evidências a favor do sistema de classificação Yinpterochiroptera/Yangochiroptera. Pesquisadores criaram um relógio molecular que estimou a tempo de divergência entre as duas subordens Yangochiroptera e Yinpterochiroptera em 63 milhões de anos. O ancestral comum mais recente de Yinpterochiroptera, correspondente à separação entre Rhinolophoidea e Pteropodidae, é estimado para ter ocorrido há 60 milhões de anos.

A primeira vez que o termo Yinpterochiroptera foi citado foi em 2001, em um artigo de Mark Springer e colaboradores. Como uma alternativa para os termos Yinpterochiroptera e Yangochiroptera, alguns pesquisadores usam Pteropodiformes e Vespertilioniformes respectivamente.

Classificação
Subordem Yinpterochiroptera (Pteropodiformes)

 Família Craseonycteridae
 Família Hipposideridae
 Família Megadermatidae
 Família Pteropodidae
 Família Rhinolophidae
 Família Rhinopomatidae
 Família Rhinonycteridae

Morcegos

Yinpterochiroptera


José Pedro Sebastián de Erice y Gómez-Acebo (Oporto, 3 de mayo de 1943-Madrid, 6 de mayo de 2020) fue un diplomático español. Embajador en: Alemania (1996), República Popular China (2003), Corea del Norte y Mongolia (2004); y directivo de Técnicas Reunidas.

Biografía
Su familia paterna, los Sebastián de Erice, han sido una saga de diplomáticos. Su padre, sus tres tíos y su hermano Álvaro, además de otros primos y sobrinos han compartido la tarea de representar a España en diversos lugares.

Empresa privada
Su amigo José Lladó, que también fue su mentor, le llamó a Técnicas Reunidas para que trabajara como secretario general. Ambos contribuyeron al despegue de la compañía, que acabó liderando los campos de la ingeniería energética y los hidrocarburos. En dicha empresa trabajó en dos periodos 1982-1996, y 2006-2019, ocupándose de la gestión internacional y de la negociación de contratos con terceros países.

Carrera diplomática
Tras ingresar en la carrera diplomática, participó en las negociaciones para la integración de España en las Comunidades Europeas. Fue Consejero Económico y Comercial en Viena y en Washington, y representante adjunto de España ante la Organización de Naciones Unidas para el Desarrollo Industrial.

En julio de 1996 fue nombrado embajador de España en Alemania. Allí, se ocupó entre otros asuntos, de trasladar la Embajada española de Bonn a Berlín, al producirse el cambio de capitalidad provocado por la unificación alemana. Y de fomentar una incipiente marca España, desconocida en aquella época, a través de la cual revirtió el estado de la opinión pública alemana respecto a España, dejando expedito el camino de España para poder acceder a la unificación monetaria a través de la implantación del euro. Por ello se le considera uno de los padres españoles del euro.

El 19 de julio de 2002 fue nombrado subsecretario del Ministerio de Asuntos Exteriores y Cooperación, cargo que ocupó hasta 2003. Ese mismo año que fue nombrado embajador de España en la República Popular China hasta su relevo en 2006. En 2004 fue nombrado embajador de España en Corea del Norte y en Mongolia.

Familia
José Pedro se casó con Teresa Schoenborn-Buchheim. El matrimonio tuvo cuatro hijos: Pedro, Santiago, Gabriela y Denia Sebastián de Erice Schoenborn-Buchheim.

Falleció el 6 de mayo de 2020 a los 77 años en Madrid.

Referencias

Enlaces externos

Secretarios de Estado de España
Diplomáticos de España del siglo XX
Diplomáticos de España del siglo XXI
Embajadores de España en Alemania
Embajadores de España en China
Embajadores de España en Mongolia
Embajadores de España en Corea del Norte
Caballeros grandes cruces de la Orden de Isabel la Católica
Nacidos en Oporto
Fallecidos en Madrid
Fallecidos por cáncer de pulmón en la Comunidad de Madrid

José Pedro Sebastián de Erice


عيناثا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية.

أصل التسمية:

تعددت الآراء حول أصل التسمية، فبعض المؤرخين المختصين بالدراسات القديمة، واللغات السامية، يؤكدون أن «أصل تسمية عيناثا هو سرياني» ويعني عيون المياه الكثيرة، والعين هي ينبوع الماء، وآثا في اللغة، أي كثر والتفّ، وهناك رأي آخر، متداول، يرجع أصل التسمية إلى كلمة آرامية، مركبة من جزأين: «عين آثا»، الجزء الأول هو «العين»، والجزء الثاني هو «آثا»، وهو اسم لأحد الأمراء، الذي فقد عينه في معركة في عيناثا، فسميت البلدة «عين آثا»، وأصبحت تلفظ عيناثا
وهناك دراسة جديدة لاصل تسمية عيناثا حيث أعلن الباحث اللبناني في الحضارات التاريخية وسى ياسين، أنه عثر في بلدة عيثرون المحاذية للحدود الفلسطينية في جنوب لبنان على ضريح النبي «يثرون» مع زوجته. وأوضح ياسين أن الضريح عبارة عن ناووس يتسع لشخصين، نقش عليه من الخارح رسم لامرأة ورجل يرتدي ثوب کاهن أو ثوب قاض، مشيراً إلى عملية تهشيم متعمدة أخفت معالم الرأسين، وأکد أن الناووس المکتشف هو ضريح مزدوج يعود إلى النبي يثرون وزوجته، والنبي يثرون ينحدر من سلالة النبي إبراهيم، ويعتبر الکاهن والعالم الکبير لمدينة مدين، حيث کان يقتدي به النبيان موسى وشعيب، وکان يثرون يمکث في مدينة مدين، مع أشقائه الثلاثة مارون ويارون ويارين (وهي أسماء تحملها ثلاث بلدات جنوبية)، وجاءت هذه العائلة مع عمها النبي يعقوب خوفاً من شر أخيه عيص الذي کاد يأکله الحسد والغيرة من نبوة أخيه يعقوب، وهو النبي الذي هرب وأولاده من شر عيص، فيما بقي يثرون في المنطقة التي تسمى اليوم باسمه وهي بلدة عيثرون، ويوضح ياسين أن النبي يثرون کان يملک عيناً يستسقي منها الناس، وتسمى «عين يثرون»، ومازالت هذه العين موجودة اليوم قرب الناووس، مشيراً إلى أن اسم بلدة عيثرون مشتق من اسم «عين يثرون»، وقد حُذفت النون من التسمية، فأصبحت تسمية البلدة عيثرون، کما تعرف اليوم، ويقول الباحث ياسين بأن النبي يثرون کان له ولدان هما «اثا» و «ياثر»، ويوجد لهما آثار قيمة في هذه المنطقة، معتبراً أن تسمية بلدة «عين اثا» أو «عيناثا» تعود إلى السيدة الطاهرة اثا، وأن تسمية بلدة ياطر الجنوبية تعود إلى «ياثر»، وقديما كانت تسمى (فيروزة)

الموقع والحدود:

 عيناثا تلك القرية الوادعة الحاضنة لأهلها كاحتضان هضابها لها، اذ أن تلك الهضاب تلتف حول المركز فكأنها أم تحضن أولادها.
عيناثا تنتمي إداريا إلى قضاء بنت جبيل، محافظة النبطية، تبعد عن العاصمة بيروت 120 كلم، وعن صيدا 76 كلم، وعن مركز المحافظة حوالي 50 كلم، وملاصقة لمركز القضاء ومن ينظر إليها من مارون الراس، يلاحظ انهما بلدة كبيرة واحدة ممتدة، تنقبض من الغرب وتنبسط من الشرق والشمال.
يحدّها من الشمال: كونين، ومن الشرق بلدتا محيبيب وبليدا، ومن الشمال الشرقي خراج بلدة برعشيت، ومن الجنوب الشرقي تحدّها عيثرون، وأما من الغرب بنت جبيل، أما من الجنوب فتحدها بنت جبيل.
ويلفها خمس هضبات، أصبحت كلها عامرة بالعمران، حيث نشأت أحياء جديدة وعديدة، والهضاب هي: فريز، السدر، المطيحنة، السلاسل والبياض والشعيرة.
ترتفع عن سطح البحر حوالي 820 كلم في منطقة غدماثا.
مساحة عيناثا عشرون ألف دونم، اعتماداً على المسح العقاري الأخير الذي أصبح في طوره الأخير.ويتوقع تسليمه رسميا للدولة في العام 2016 م.
.
تصل إليها من بيروت عن طريق: صيدا - صور - تبنين - معبر بيت ياحون - كونين - صف الهواء (بنت جبيل) - عيناتا (120 كلم).

ويمكن الوصول إلى البلدة عن طريق النبطية - معبر كفرتبنيت - دير ميماس - كفركلا - العديسة - ميس الجبل - عيترون - بنت جبيل - عيناتا (152 كلم) استثنائيا.

- ومن المصنع اللبناني عن طريق: حاصبيا - جديدة مرجعيون - بنت جبيل - عيناتا (92 كلم).

 والجدير ذكره ان اودية عدة تفصل البلدة عن القرى التي تحدها ما عدا سهل منبسط يصلها إلى عيترون ومحيبيب تصل ارضها إلى بلدة شقرا وبرعشيت تعتبر من أكبر قرى جبل عامل

مناخها منعش معتدل صيفا وبارد في الشتاء، ترتفع البلدة عن سطح البحر حوالي 800 م وتصل إلى 832 م في السدر

سكانها
يبلغ عدد سكانها 13000نسمة بينهم حوالي 1500مقيم والباقى يتوزع في بيروت وبلاد الاغتراب.نسبة مغتربيها تصل إلى حوالي 50 % ومعظمهم في الكونغو، الكويت، الخليج العربي، اميركاو كندا، أوروبا وأستراليا.. وتوزع ما نسبته 40 % من اهالي البلدة بين بيروت وضواحيها ومختلف المناطق اللبنانية (عدلون، صور، انصارية).

تاريخها العلمائي
كانت عيناثا وما تزال منبعا للعلماء والاجلاء الذين حفل بهم تاريخها العريق، فقد ساهموا بنشر التعاليم الدينية عبر مدارس علمية اعتبرت مقرا لأعلى الدراسات الإسلامية على غرار مدارس جباع ومشغرة وجزين وميس الجبل وغيرها..

وكانت تضم أكثر علماء جبل عامل كما يذكر المؤرخون لاسيما آل خاتون وأل ابي جامع وأل الحسام وأل فضل الله.

المرافق الدينية

في البلدة المسجد القديم الكبير يقع في وسطها مقابل النادي الحسيني مساحته حوالي 400 متر مربع جسوره حديدية متينة دون أعمدة. وجدد بناءه السيد خليل جعفر عام 1929.

 جامع الخضر في وسط البلدة قرب عين السفلى تم إعادة بنائه منذ عام 2014 وسيتم افتتاحه قريباً. انشيء في السبعينات وافتتح في الثمانينات مساحته حوالي 250 متر مربع.

 الحسينية في وسط البلدة ضمن المركز الإسلامي وهي كبيرة جدا.

مسجد صغير قرب بئر الزبيب تم قصفه في حرب 2006 واعادة بنائه دولة قطر.

مصلى في خلة الدراس تم بنائه من آل خزعل.

المرافق الرسمية

تتبع البلدة إداريا وقضائيا وامنيا إلى قضاء ومحكمة ومخفر درك بنت جبيل وإلى مكتب بريدها أيضا.

اقتصادها
الزراعة

فضل مزارعو عيناتا في عهد الاحتلال التركي وهب اراضيهم إلى علماء الدين بدل خسارة غلتها ودفع مبالغ طائلة تفوق إنتاجها لضريبة «الويركو» التركية، فالعلماء كان يعفون من الضرائب كاعفائهم من التجنيد الإجباري، من هنا، يبدو أن البلدة فقدت تاريخيا صلتها بقطاع الزراعة، ومع جلاء الاتراك عن بلادنا كان الاهتمام بالزراعات التقليدية كالحبوب والتبغ والزيتون. اما حاليا فانخفض الإنتاج الزراعي مع انخفاض اليد العاملة في البلدة. حتى الثروة الحيوانية ندرت تقريبا.

وعلى الرغم من اتساع اراضي البلدة التي تفوق مساحتها مساحة بنت جبيل بكثير فانه لا يستفاد منها على صعيد الزارعة مما أدى إلى اصابتها بالقحط الشديد فأصبحت بورا مع ان تربة عيناتا خصبة لاسيما من جهة الشرق وكانت تزرع سابقا بالبطيخ وهي حمراء بالإجمال في حين ان منطقتي السلاسل وصف الهوا تربتها بيضاء.
يقوم بعض الاهالي بزراعة البندورة والفقوس والكوسا وتسمى (الصحاري) كما تنشط زراعة الحمص والفول والقمح والعدس وغيرها من الحبوب
الصناعة والتجارة

تكثر في البلدة محال الحدادة والبويا والميكانيك وكهرباء السيارات فتصل إلى حوالي 15 محلا كما يوجد معملان لصناعة حجارة الباطون وفيها مصلحة متكاملة تضم جرارات زراعية وجرافات وحصادات.. ومعمل حجارة باطون ويعمل عدد كبير من أبناء البلدة في مجال البناء والمهن الحرة.

تجاريا

تجد فيها 8 دكاكين تسد الحاجة المستعجلة محليا وينتظر الاهالي سوق الخميس في بنت جبيل لشراء حاجياتهم كلها..

ويبدو أن اقتصاد البلدة يقوم في الطليعة الأولى على اموال مغتربيها الذين هجروها في اوقات مختلفة.

السياحة

تكثر المعالم الأثرية الرومانية وما شابه في منطقة الفريز التي تعتبر من أعمال عيناتا حيث وجدت قبور وتوابيت ومغاور وابار كثيرة قديمة فتحاتها من الحجارة المنقوش عليها.

وورد في كتاب «اعرف لبنان» انه وجدت بعض القطع النقدية الذهبية والاواني الخزفية في بعض المغاور القديمة كما حفر على مدخل هذه المغاور خمس درجات في الصخر تنتهي إلى قاعة مربعة يبلغ طولها حوالي 4 امتار تقريبا وهي مقسمة بطريقة هندسية إلى قبور عدة طول الواحد منها 2 متر وعرضها 1 متر..

خدمات عامة
المياه

في البداية كانت المياه تصل من مشروع الطيبة إلى خزان البلدة المنشأ على رأس هضبة الفريز ثم شيد خزان اخر عند سفح الفريز، كما كان يوجد خزان في منطقة المطيحنة الغي، وحاليا يقوم الاهالي بشراء المياه من الصهاريج ويصل سعر المتر المكعب الواحد إلى 3 دولارات. كما حفرت السنة الماضية بئر ارتوازية في منطقة سمل الملك وانشأت الدولة اللبنانية مؤخرا شبكة للمياه تنقل مياه البئر إلى الخزان الجديد ومنه تضخ إلى الخزان القديم ليتوزع عبر شبكة تصل إلى بيوت القرية لكن للاسف تم مؤخرا اغلاق البئر وذلك بسبب عدم وجود مضخات للمياه ومولدات كهرباء..
وفي وسط البلدة تقبع بركة كبيرة يستفيد منها الاهالي للري وخاصة في زراعة  والماشية تنضب في فصل الصيف. كما أنها تسرب مياهها إلى باطن الأرض وهي بحاجة إلى ترميم وعناية

اما عيون المياه فهي كثيرة في البلدة كنبع العين وعين الجوزة، بئر الزبيب، بئر آل بسام، آل سمحات.. وهي تشح صيفا.

الطاقة والكهرباء

انيرت عيناتا عام 1966 تقريبا حيث انشيء محول طاقة قرب منزل كمال خليل إبراهيم في وسط البلدة ثم زيد عدد المحولات حتى بلغ في الآونة الأخيرة 6 محولات طاقتها ضعيفة جزئيا مما يجبر الاهالي على تركيب أجهزة لتقوية الكهرباء.

وفي البلدة محطة وقود قرب المقبرة كما يوجد موالدات كهربائية كبيرة للبلدية يشترك فيها أبناء البلدة موزعة على احياء البلدة كانت تعمل في الليل فقط اما حديثاً قامت البلدية بتشغيل المولدات 24/24 وركبت عدادات للمشتركين

الوضع الصحي والبيئي
لم تشهد البلدة على الصعيد الصحي مستوصفا ولا حتى زيارة من الصليب الأحمر وما يشابه فكانت الطبابة وما تزال تتم في مستوصفات ومستشفى بنت جبيل.

لكن عيناتا خرجت اطباء في مختلف الميادين وصيادلة. فوصل مجموعهم إلى حوالي 76 طبيبا (مختلف، اسنان وصيادلة)، وحوالي 10 مختصين في مختبرات الاسنان والعيون.. ويتوزعون في مختلف المناطق اللبنانية.. وعدد لا بأس به من الممرضين والممرضات والقابلات القانونية.

وفي البلدة اطباء منهم من يقيم فيها ومنهم من يتردد إليها وتم افتتاح عيادة لطب الاسنان في البلدة وكذلك صيدلية

بيئيا: ما تزال البلدة تعتمد على الحفر الصحية لتصريف المياه الآسنة وتغيب المجاري كليا عن البنى التحتية. كما ترمي النفايات في مرام وتحرق في خراج البلدة ويتم طمر النفايات العضوية التي تتلائم مع طبيعة الأرض.

الوضع التربوي
عرفت البلدة عددا لا بأس به من الكتاتيب التي درست القران الكريم واللغة العربية والحساب وأصبح طلابها الصغار من كبار السن في وقتنا الحالي. وكان كتاب الشيخ حسن بسام في منزله قديما جدا ثم كتاب السيد محمد فضل الله في منزله أيضا وكان يدرس القران الكريم وحصل على رخصة رسمية عم 1963 وعرف كتاب السيد عبد الحسن جعفر في منزله الذي كان شاعرا واديبا ومدرسا لمادة الحساب.

ويتذكر الكبار كتاب الست جميلة ابنة السيد طالب فضل الله في منزلها والتي درست في اواخر العهد العثماني معظم أبناء البلدة.

اما المدرسة الرسمية فقد فتحت أبوابها في اواخر الاربعينات تقريبا في بيت السيد اسعد فضل الله قرب عين الجوزة ودرس فيها اساتذة من بنت جبيل. وفي عام 1952 درست حتى «صف الثالث ابتدائي» وأول أستاذ من البلدة درس عام 1953 أحمد فضل الله.

وفي اواخر الخمسينات درست مدرسة البلدة شهادة الخامس ابتدائي. وحاليا توجد مدرسة تكميلية قرب مقبرة البلدة وطلاب البلدة يتوزعون في تلقي العلم بين مدارس البلدة والمدارس الخاصة في الجوار وثانوية بنت جبيل الرسمية.

كما أنشئت ثانوية في منطقة العقبة لكنها لم تبدأ بالتدريس حتى الآن.

اما بالنسبة للجمعيات والنوادي فقد تأسس النادي الثقافي الاجتماعي لـ«عيناتا» عام 1971 وتأسست «جمعية عيناتا الخيرية» عام 1993 وتقوم بنشاطات، وانشأت عام 1997 بيت عيناتا الاجتماعي، هو ملتقى ثقافي رياضي فيها مستوصف خيري نصف مجاني. اما الجمعية الإسلامية لـ«عيناتا» فقد تأسست منذ سنوات ولها عمل واسع ولافت حيث تقوم بتقديمات ضمن العمل الاجتماعي لأبناء البلدة من خلال صندوق دعم الطالب الذي يقدم سنويا مساعدات قرطاسية لابنائها. إضافة إلى كتب ومنح مدرسية وما شابه ولاسيما للمقيمين خارج المنطقة المحتلة. ومن اعمالها أيضا صندوق القرض الحسن الذي بدأ باستلام الانتساب ابتداء من 1-1-1999 ويقوم بتقديم قروض للمحتاجين وهو فرع من بيت المال المركزي. اما المركز الإسلامي الكبير في البلدة فانه يشتمل على حسينية - مستوصف، مدرسة وما شابه من عمل اجتماعي تربوي، والمركز حاليا متوقف عن العمل.

فيها عدد لا بأس به من اساتذة الجامعة في مختلف العلوم (كيمياء، تربية، ادب، تاريخ، حقوق.

وعمل عدد لا بأس به من ابنائها في مجال الصحافة.

ويصل عدد مهندسيها إلى 15 مهندسا ومن ابنائها عدد لا بأس به يعملون كرؤساء دوائر وكذلك موظفون في القطاع العام والخاص والجدير ذكره ان بعض الطلاب من البلدة يعدون رسالة ماجستير عن عيناتا تحت عناوين:
- اضواء على الحركة الشعرية المعاصرة في عيناتا العاملية
- رسالة عن تاريخ عيناتا

من مشاهير المبرمجين يعتبر مؤسس وأحد ملاكي برنامج المحادثة الشهير على الإنترنت «انسبيك» (المسجل في الولايات المتحدة الاميركية): المهندس وضاح عبد اللطيف جعفر.

شعراؤها
- الشاعر السيد محمد امين فضل الله (1892-1944) ولد في عيناتا. التحق بمدرسة ابن عمه السيد نجيب قضى حياته في القماطية وكان له مكتبة مهمة وضخمة أكثر أصدقائه من الادباء والشعراء.

- الشاعر السيد محمد حيدر الحسيني (1884-1948) ولد في عيناتا درس في النجف شهورا عدة، اقام في برج البراجنة ودفن في عيناتا، له ديوانان شعريان البستان ومختارات.

- الشاعر السيد محمد نجيب فضل الله (1908-1990) ولد في عيناتا ودرس في كتاتيبها له ديوان القطريات وقصائد نشرت في «العرفان» و«الرفيق» و«اعيان الشيعة» دفن في بلدته.

- الشاعر السيد عبد اللطيف يحيى فضل الله. ولد في النبي رشادي - بعلبك، انتقل بعدها إلى عيناتا درس في بنت جبيل، انتقل بعدها إلى شقرا والهرمل ثم عاد إلى عيناتا ودفن هناك عام 1946 تقريبا له قصائد عديدة.

- الشاعر السيد عبد الحسن جعفر (1892-1978) ولد في البلدة درس في كتاتيبها له قصائد اصيب في الاجتياح «الإسرائيلي» عام 1978 بشظية اصابت رأسه وتوفي بعد أيام.

- الشاعر السيد عبد الكريم فضل الله (1914-1984) ولد ونشأ ودرس في عيناتا ثم انتقل إلى بليدا وسكن فيها ودرس التعليم الديني وعاد إلى بلدته عام 1964 ثم توفي ودفن فيها، هو شاعر مرهف الحس وحافظ للشعر.

- الشاعر السيد ضياء الدين فضل الله (1916-1989) ولد في عيناتا ودرسه والده السيد حسين والشيخ موسى مغنية له ديوان شعري مخطوط، توفي ودفن في البلدة.

- الشاعر السيد عبد الحسين فضل الله (1890-1994) ولد وتوفي ودفن في البلدة، درس في بنت جبيل، ثم عيناتا ودرس في برج البراجنة ثم عمل في التجارة وهو شاعر وله ديوان مخطوط.

- الشاعر عبد الحسين بسام (190-1991) ولد وترعرع في البلدة اكمل حياته في الصوانة وله ديوان شعر كما توفي ودفن في الصوانة.

- الشاعر محمد عبد المهدي فضل الله (1968-1991) ولد وترعرع في البلدة ودرس العلوم الدينية في إيران

علماء منها
في البدء استقرت فيها الاسرة العلمائية الخاتونية الآتية من رامية قرب رشاف وكانت تلقب في السابق ببيت البورني وقامت بإنشاء مدرسة علمية في عيناتا درس فيها أشهر علماء ذلك العصر وتخرج منها الكثيرون وعرف من علمائها:
 الشيخ ظهر الدين بن علي بن زين العابدين بن الحسام العيناتي أول من درس النحو على الاصول الاجرومية في مدرسة عيناتا وجبل عامل ككل وتوفي عام 1449هـ.
 الشيخ ناصر إبراهيم البويهي نسبة إلى آل بويه ملوك العراق وإيران هاجر إلى جبل عامل في شبابه وسكن في عيناتا وكان تلميذا للشيخ ظهير الدين الحسامي العيناتي ولقب بالعاملي العيناتي، اشتغل بطلب العلم وصنف والف له رسالة في الحساب وهو برع في القواعد والفقه والاصول وكان اديبا وشاعرا ومحققا مدققا ووصفه الشهيد الثاني بالامام المحقق ولقد توفي عام 1429 من جراء اصابته بمرض الطاعون.
 الشيخ أحمد بن محمد بن خاتون العيناتي من تلامذة المحقق الثاني الكركي (المتوفى عام 1533م)، وولداه زين العابدين جعفر ونعمة الله علي، كما عاصر الشهيد الثاني.
 الشيخ نعمة الله بن أحمد بن محمد بن خاتون العاملي العيناتي من تلامذة المحقق الثاني الكركي، كان عالما واديبا وشاعرا.
 الشيخ أحمد بن نعمة الله علي بن جمال الدين أحمد بن شمس الدين محمد بن خاتون العيناتي العاملي (1506-1558): من تلامذة الشهيد الثاني ويروي عنه، له كتاب مقتل الحسين (ع)، وهو من عمدة مشايخ الشيخ عبد التستري الذي أجازه لدى مروره بعيناتا أثناء عودته من الحج. عاصر الشيخ حسن صاحب المعالم وجرت بينهما أبحاث ومراسلات انتهت بالمباعدة، جدد في العام 988 هـ بناء مسجد عيناتا.
 الشيخ حسين بن شرف العيناتي من تلامذة الشهيد الثاني.
 الشيخ يوسف بن أحمد بن نعمة الله بن خاتون.
 الشيخ محمد بن الحسام العيناتي.
 الشيخ جمال الدين بن يوسف بن أحمد بن نعمة الله بن خاتون العيناتي عاصر الحر العاملي صاحب الوسائل (1624-1692).
 الشيخ أحمد بن يوسف العيناتي كان فقيها وتلميذا للشيخ محمد بن الحسن بن الشهيد الثاني.
 الشيخ أحمد بن خاتون العيناتي عاصر الشيخ حسن صاحب المعالم ابن الشهيد الثاني وكانت بينهما مراسلات وابحاث.
 الشيخ حسين بن جمال الدين بن يوسف بن خاتون العيناتي.
 الشيخ أحمد بن علي العيناتي.
 الشيخ جعفر بن الحسام العيناتي.
 الشيخ محمد بن خاتون عاصر الحر العاملي صاحب الوسائل.
 الشيخ محيي الدين بن خاتون عاصر أيضا الحر العاملي.
 الشيخ علي بن أحمد بن نعمة الله بن خاتون.
 الشيخ حسن بن علي الظهيري العيناتي عاصر الحر العاملي.
 الشيخ حسن بن علي بن خاتون العيناتي عاصر الحر العاملي.
 الشيخ حسين بن الحسن الظهيري العيناتي سكن «جباع» ومات فيها.
 الشيخ محمد بن علي بن خاتون العاملي توفي بعد عام 1648م.
 الشيخ محمد بن أحمد بن نعمة الله علي بن أحمد بن خاتون العيناتي توفي بعد عام 1589 تقريبا.
 الشيخ شمس الدين محمد بن خاتون العاملي العيناتي.
 الشيخ عز الدين بن الحسين بن علي بن الحسام العاملي العيناتي.
 الشيخ يوسف بن حسن الخاتوني العاملي. كان حيا عام 1607 تقريبا.
 الشيخ زين الدين جعفر بن الحسام العاملي العيناتي.
 الشيخ جمال الدين أحمد بن شمس الدين محمد بن خاتون العاملي العيناتي.
 الشيخ جمال الدين أحمد بن الحاج علي العاملي العيناتي.
 الشيخ إبراهيم بن الحسن بن خاتون العاملي العيناتي كان حيا سنة 1672م.
 الشيخ أحمد بن أحمد بن يوسف السوداني العاملي العيناتي كان حيا سنة 1610.
 الشيخ محمد بن محمد بن حسن بن قاسم الحسيني العاملي العيناتي الجزيني درس في جبل عامل ثم هاجر إلى إيران اشتهر بالادب والشعر والفلسفة له كتاب آداب النفس توفي عام 1665م.
 الشيخ علي بن خاتون العاملي، كان فقيها برع في الرياضيات والطب القديم، عاصر الشيخ ناصيف النصار اسره أحمد باشا الجزار من جملة علماء جبل عامل وقتله عام 1800 ويقال ان الجزار عفا عنه اولا ثم قتله أحد جنوده في بلدة جويا امام أحفاده ودفن هناك وهاجر آل خاتون إلى جويا وفي ما بعد استقروا هناك.

وانتقل إلى عيناتا من مكة المكرمة آل فضل الذين اشتهروا بالعلم والشعر والادب برز منهم:
 السيد الشاعر محمد بن علي بن يوسف فضل الله الذي ترك عيناتا بعد مقتل ناصيف النصار واجتياح الجزار لجبل عامل.
 السيد محيي الدين بن فضل الله الحسني العاملي: قرأ في طير دبا على الشيخ مهدي بن محمد آل مغنية، وقضى فيها 25 عاما بين الدرس والتدريس، ثم هاجر إلى العراق وكان معاصرا الشيخ مرتضى الانصاري، وكان الأنصاري يرجع الناس إليه، ثم عاد بعد أن اتم دراسته إلى عيناتا.
 السيد نجيب بن محيي الدين فضل الله الحسني العاملي ولد في عيناتا تحت كنف خاله الشيخ محمد آل مغنية ويقال انه اوكل تربيته للمربي الشهير الشيخ جعفر مغنية. درس السيد نجيب في مدرسة حناويه (صور) ثم انتقل إلى مدرسة بنت جبيل (للشيخ موسى شرارة) درس فيها ثم درس طلابها وهاجر بعدها إلى النجف عام 1888 م حيث بقي مدة 9 سنوات ثم عاد إلى عيناتا واسس مدرستها بعد تجديده للمدرسة القديمة، وقد كانت مؤلفة من 5 غرف ما تزال اطلالها واضحة حتى اليوم. الجدير ذكره ان نجم المدرسة افل بوفاة مؤسسها السيد نجيب فضل الله. ومن تلامذته السيد محسن الامين، ابنه السيد محمد سعيد فضل الله، أولاد عمه السيد صدر الدين والشاعر السيد محمد الامين والعلامة السيد محمد حسن الامين، والشيخ عبد الكريم شرارة وكان السيد نجيب فضل الله شاعرا وله مؤلفات عديدة احترق اكثرها في هجوم الفرنسيين على عيناتا عام 1920 ولكن دون ما تبقى له من متفرقات شعرية في مجلدات «اعيان الشيعة» (للسيد محسن الامين) وشعراء الغري ومجلة «العرفان» وله رسائل تتعلق بالشريعة الإسلامية. توفي السيد نجيب في عيناتا عام 1916 ودفن فيها.
 [https://web.archive.org/web/20160306230651/http://ainatha.org/eventdetail.aspx?id=1712 السيد محمد بن رضا فضل الله] (1864-1917): ولد في عيناتا عام 1281 هـ، ودرس في مدرستها ثم هاجر للعراق عام 1308 هـ (مع السيد محسن الأمين) لمتابعة دراسته هناك، وعاد إلى بلدته عام 1902 ثم انتقل بعد 5 سنوات إلى قانا ودفن فيها كان شاعرا له ديوان شعري وكتب دينية وفلسفية ورسائل ادبية وتاريخية متنوعة منها رسالة (السمكية) التي تحوي أدبا وحكمة. توفي في العام 1336 هـ.
 السيد صدر الدين فضل الله (1884-1941): ولد في عيناتا وعاش في كنف عمه السيد نجيب، درس في بنت جبيل والنجف، اشتهر بحدة ذكائه وكان شاعرا له ديوان شعر مخطوط وكتب في الاصول والمنطق والحكمة الإلهية ومن زواره الاديب لبيب الرياشي (سوداني).
 السيد محمد سعيد فضل الله (1898-1953): ولد في عيناتا، درس في مدرسة والده السيد نجيب ثم هاجر إلى النجف عام 1918، وتوفي ودفن هناك، له رسائل فقهية مخطوطة وقصائد شعرية.
 السيد محمد حسن فضل الله (1892-1972): ولد في عيناتا ودرس فيها ثم هاجر إلى النجف عام 1919 وعام 1932 عاد إلى بلدته ثم انتقل إلى بيروت وتوفي فيها، له كتب في الفقه والاصول والعقائد كما كان شاعرا كلاسيكيا.
 السيد عبد المحسن فضل الله (1932-1992): ولد في النجف وفي العام نفسه رجع إلى عيناتا مع والده السيد صدر الدين، ثم هاجر إلى النجف في شبابه وعاد عام 1969 واستقر في خربة سلم، له مؤلفات عديدة منها :«كلفة الطالب في شرح المكاسب» (8 اجزاء)، «الإسلام واسس التشريع» (بحث مقارن)، «الشركة بين القانون الوضعي والتشريع الإسلامي»، وكتيبات كالوصية والإسلام وولاية الفقيه وديوان شعر.
 السيد محمد جواد فضل الله (1938-1975)، : ولد في النجف الاشرف ودرس هناك، من مؤلفاته: صلح الامام الحسن (ع)، الامام الرضا (ع)، حجر بن عدي الكندي، الامام الصادق (ع)، ودفن في بنت جبيل.
 السيد عبد الرؤوف فضل الله (1907-1984)، هو ابن السيد نجيب ولد في عيناتا حيث تلقى دروسه الأولى ثم هاجر إلى النجف عام 1927، درس عدة من العلماء إضافة إلى أولاده. سكن عام 1955 في بنت جبيل وتوفي في بيروت ودفن في النجف، كان عالما جليلا وشاعرا رقيقا.
 السيد عبد اللطيف فضل الله (1905-1991): ولد في عيناتا وعاش في كنف والده السيد نجيب، درس في مدارس بنت جبيل (المدرسة التركية)، ثم تابع دراسته عند الشيخ موسى مغنية، قصد النجف للدراسة ثم عاد إلى عيناتا وهو من مؤسسي بناء المركز الإسلامي الثقافي الاجتماعي في البلدة له مخطوطات شعرية كما تعرض الاعتداءات العدو ومضايقاته.
 السيد محمد حسين عبد الرؤوف فضل الله (1935 - 2010): ولد في النجف ونشأ هناك ودرسه والده المقدمات والسطوح في الفقه والاصول وكان تلميذا لكبار المراجع والعلماء في النجف امثال : المرجع السيد أبو القاسم الخوئي. السيد محمود الشهرودي والسيد محسن الحكيم والشيخ حسين الحلي واخرين.
 السيد عبد الحسين آل إبراهيم العاملي وهو عالم ورع وجليل ومن مؤلفاته كتاب «سفينة النجاة» المشهور. وقد كان لآل إبراهيم الكثير من العلماء الذين نشروا العلم في الكثير من القرى اللبنانية التي لم يكن فيها أسياد.

علماء احياء من البلدة
 السيد علي محمد حسين فضل الله
 السيد جعفر محمد حسين فضل الله
 السيد يوسف الحسيني إبراهيم
 السيد علي عبد اللطيف فضل الله
 السيد حسن شكر لا زال يتعلم في إيران
 الشيخ عباس إبراهيم سمحات
 الشيخ محمد إبراهيم النمر

عيناتا في التاريخ
شهدت أرض عيناتا احداثا تاريخية مهمة وصلت أخبارها إلى مؤرخي جبل عامل الذين تفاوتوا فيما بينهم في تحديد أزمنة تلك المجريات.

عندما أصبح الشكريون حكاما على جبل عامل وهم من سادة بلاد بشارة واقويائها، اتخذوا عيناتا قاعدة لهم بعد أن كانت قاعدة الجبل تابعة لناحية هونين، وكانت لهم انتصارات بارزة على الوائليين الذين كانوا امراء جبل عامل وقتئذ، وقد قتل زعيمهم في تلك المعركة وقضوا على عائلته باكملها.

ويذكر المؤرخون ان زوجة زعيم الوائليين وربما هو علي الصغير السابق هربت إلى اقاربها السوالمة في بادية الشام وكانت حاملا فانجبت طفلها علي الصغير.

وفي العام 1607م نزح مشايخ بلاد بشارة ومنهم ال شكر وأولاد علي الصغير إلى عند الأمير يونس بن الحرفوش فلما علم الأمير فخر الدين بنزوحهم أقدم على هدم بيوتهم ومن بينها بيت أولاد شكر في عيناتا.

وفي عام 1639م تقريبا شن علي الصغير (الحفيد) هجوما ثلاثيا على الشكريين في عيناتا وقانا وتبنين حيث كانوا يتمركزون وقد هاجم قواده مناطقهم فهوجمت عيناتا بقيادة رجل من ال دمشق وقضى على الشكريين باكملهم وقتل منهم أحمد بن شكر بينما هرب السيد حسين الشكري إلى حاصبيا حيث كان الشهابيون، ثم اكمل إلى قرية سكيك في الجولان.

وبهذه المعركة استعاد ال علي الصغير زعامتهم للبلاد التي دامت حوالي 500 سنة اخترقها حكم الشكريين واقتطاع الجزار لبلادنا.

ومن الاحداث المؤرخة أيضا التي مرت على البلدة زيارة الشيخ ناصيف النصار لعيناتا ضمن موكب كبير قاصدا به العلامة السيد محمد حسن الامين (المتوفى عام 1805م) حيث وجده يناول احجارا وطينا لبناء يبني جدار منزله فنزل الشيخ ناصيف عن ظهر جواده وقبل يد السيد ثم راح يساعده بنفسه رافضا ان ينوب عنه أحد رجاله.

وارخ الركيني في كتابه «جبل عامل في قرن» نقل الأمير حيدر ابن الأمير مصطفى الحرفوش حاكم بعلبك إلى عيناتا وذلك عام 1761م.

وقرب عين الجوزة يوجد قبر مندثر تقريبا يعود إلى علي ظاهر العمد الزيداني الذي كان حاكم صفد وقد تآمر على ابيه حاكم عكا مع حسن باشا الجزائري ليحكم مكانه، لكن الجزائري لم يمكنه من تحقيق حلمه فبعد مقتل ظاهر العمد عام 1769م علي ايدي الاتراك في جيش يقوده حسن باشا غازي، فر أولاده والتجؤوا إلى ناصيف النصار اما ابنه علي فهرب إلى نواحي دمشق، وقد ارسل اخاه أحمد وولديه معه حسن وحسين إلى إسطنبول. خوفا عليهم وقتل بعد ذلك فدفنه الشيخ ناصيف النصار في عيناتا، والجدير ذكره ان علي الظاهر الملقب بابي سبعة شنبات كان يقوم بافعال مشينة نذكر منها حرقه للخالصة عام 1758م.

في العهد التركي تعرضت البلدة لحملات تجنيد إجباري كسائر القرى..

وفي عهد الاحتلال الفرنسي التحق عدد من ابنائها مع أدهم خنجر الصعبي وصادق حمزة الفاعور لمقاومة الفرنسيين ومنهم محمد اسعد شحادة والحاج عبد الله حمود..

اما الذين حضروا مؤتمر وادي الحجير فقد عرف منهم كل من المختار محمد وهبي، محمد بسام ومحمد حمود.. وعرف من الشباب الاقوياء نجيب خنافر واخرون..

والجدير ذكره ان الفرنسيين اعدموا عبد المنعم ومحمد حسين فضل الله ودفنا في تبنين. وذكر أحد المتعاملين مع الحملة الفرنسية آنذاك انه نهار الخميس في 18-5-1920م سافروا صباحا إلى عيناتا فلم يجدوا فيها احدا فنهبوها واكلوا مواشيها واحرقوها بكاملها وهذا ما أدى إلى حرق ما تبقى من مكتبة ال فضل الله.

وفي أيام انتفاضة عام 1936 لاجل التبغ المحتكر من قبل الشركة الفرنسية واعتقال شباب المنطقة هب اهالي عيناتا للانتفاضة مع القرى المجاورة وذلك في بنت جبيل امام السراي مما أدى إلى استشهاد شابين منها على ايدي الفرنسيين وهما محمد الجمال وعقيل الدعبول.

وصلات خارجية
موقع بلدية عيناتا

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء بنت جبيل
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
تجمعات شيعية في لبنان
قرى جبل عامل
قضاء بنت جبيل
مدن لبنان

عيناتا (بنت جبيل)


An Eleocharis tuberculosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Michaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Jakob Roemer och Schult.. An Eleocharis tuberculosa in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis tuberculosa


Fanny și Alexander () este un film dramatic suedez din 1982 scris și regizat de Ingmar Bergman. Intriga filmului se concentrează pe doi frați și familia lor lărgită din Uppsala, Suedia în timpul anilor 1910. După decesul tatălui copiilor, mama lor se recăsătorește cu un episcop important, care devine abuziv față de Alexander.

Note explicative

Note

Bibliografie

Vezi și
 Lista filmelor suedeze propuse la Oscar pentru cel mai bun film străin
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1982
Filme de artă
César pentru cel mai bun film străin
Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin
Globul de Aur pentru cel mai bun film străin
Filme regizate de Ingmar Bergman
Filme în limba suedeză
Filme în limba germană
Filme Gaumont

Fanny și Alexander


Bijela pupavka (lat. Amanita verna (Bull.) Lam. 1783.) je jedna od smrtno otrovnih gljiva. Jedna bijela pupavka je dovoljna da otruje veći broj ljudi a ne smije se čak ni stavljati u istu košaru s ostalim gljivama. Latinski naziv roda Amanites dolazi od grčke riječi amanites što znači gljiva. Ime vrste verna (proljeće) latinskog je porijekla i ukazuje na pojavu plodišta.

Opis
 Klobuk je širok od 3 do 10 centimetara, najprije polukuglast, zatim otvoren, za vlažna vremena malo ljepljiv, gol, bijel ili na sredini oker; rub je tanak i gladak.
 Listići su prilično gusti, s mnogo lamelula, bijeli i slobodni.
 Stručak je visok od 4 do 10 centimetara, najprije pun, zatim šupalj, bijel i lagano baršunast; dno stručka je zadebljano i povijeno u bijeli opnast ovoj; ispod klobuka nosi bijeli viseći vjenčić koji brzo prilegne uza stručak.
 Meso je bijelo, mekano, bez osobita mirisa; zadah starih primjeraka dosta je neugodan.
 Spore su bijele, amiloidne, loptasto-jajolike, 7,5 – 9 x 7 – 9 μm.

Stanište
Prilično je rijetka; najčešće raste u bjelogoričnim šumama na vapnenastu tlu od svibnja do jeseni.

Upotrebljivost
Bijela pupavka je smrtno otrovna. Izaziva faloidinski sindrom trovanja poput zelene pupavke Prvi simptomi u obliku povraćanja, vrtoglavice, jakih bolova u trbuhu i proljeva jave se od 6 do 24 sata nakon što se pojede. Nakon 3 dana dolazi do zatajenja jetra i bubrega te naposljetku smrti. Jedino rješenje je transplatacija organa.

Sličnosti
Bijela pupavka po svemu podsjeća na najopasniju zelenu pupavku (lat. Amanita phalloides Fr.). Razlikuju se praktički samo bojom jer su ostale morfološke značajke iste. Vrlo je opasna jer se lako može zamijeniti jestivim šumskim pečurkama (lat. Agaricus silvicola Vitt., Agaricus obruptibulba Peck) te turkinjom (lat. Leucoagaricus pudicus Bull.). Međutim, ni jedna od tih gljiva nema na dnu stručka opnast bijeli ovoj, a listići su crvenkasto obojeni. Preporučuje se da se obavezno pregledaju dno stručka i boja listića.

Izvori

Vanjske poveznice

Otrovne gljive
Agaricales

Bijela pupavka


Visconde Ōshima Yoshimasa (大島 義昌, 20 de setembro de 1850 - 10 de abril de 1926) foi um general do Exército Imperial Japonês durante a Primeira Guerra Sino-Japonesa e a Guerra Russo-Japonesa. Seu tataraneto, Shinzō Abe, foi o primeiro-ministro do Japão.

Biografia

Primeiros anos
Ōshima foi o filho mais velho de um samurai do Domínio de Chōshū (atual Prefeitura de Yamaguchi), e lutou como membro das forças da Aliança Satcho em apoio ao Imperador Meiji durante a Guerra Boshin contra o xogunato Tokugawa.

Exército Imperial Japonês

Após a Restauração Meiji, ele frequentou a escola militar em Osaka em 1870 e foi comissionado como tenente no incipiente Exército Imperial Japonês (EIJ) em agosto de 1871. Designado para o 4º Regimento de Infantaria do EIJ, foi promovido a capitão no ano seguinte e tornou-se comandante de batalhão do 1º Regimento de Infantaria do EIJ em 1873.

Rebeliões
Durante a Rebelião de Satsuma de 1877, foi promovido a major. Após a guerra, ele serviu em vários cargos do Estado-Maior na Guarnição de Sendai e tornou-se coronel em 1886. Em 1887, tornou-se chefe de gabinete da Guarnição de Tóquio e, seguindo a reorganização do Exército Imperial Japonês sob as recomendações da Prússia, tornou-se chefe de gabinete da 1ª Divisão de infantaria. Em junho de 1891, Ōshima foi promovido a major-general e recebeu o comando da 9ª Brigada de Infantaria, que também foi denominada "Brigada Combinada de Ōshima". Despachado para a Península Coreana em 1894 durante a Rebelião Camponesa Donghak, sua força de 4.000 homens foi encarregada de expulsar o Exército de Beiyang do Império da China do território coreano à força.

Primeira Guerra Sino-Japonesa

Em 28 de julho de 1894, suas forças derrotaram os chineses na Batalha de Seonghwan fora de Asan, ao sul de Seul, no primeiro confronto terrestre da Primeira Guerra Sino-Japonesa. Por sua vitória, Ōshima foi nomeado barão (danshaku) no sistema de nobreza kazoku e designado para comandar a Guarnição de Tsushima. Em fevereiro de 1898 foi promovido a tenente-general.

Guerra Russo-Japonesa

Durante a Guerra Russo-Japonesa, Ōshima foi comandante da 3ª Divisão de Infantaria sob o Segundo Exército Japonês, sob o comando do General Oku Yasukata. Ele liderou a divisão na Batalha de Liaoyang, Batalha de Shaho e na Batalha de Mukden. No final da guerra, ele foi promovido a general e serviu como governador-geral do Território Arrendado de Kwantung de outubro de 1905 a abril de 1912. Durante esse período, ele lançou as bases do que seria chamado de Exército de Guangdong.

Em 1907, Ōshima foi elevado ao status de visconde (shishaku). Ele serviu no Estado-Maior do Exército Imperial Japonês em setembro de 1911 e foi premiado com a Ordem das Flores da Paulownia em junho de 1912. Ele se aposentou do serviço militar em agosto de 1915 e morreu em 1926.

Referências

Notas de rodapé

Militares do Japão
Guerra Boshin
Samurais
Generais do Japão

Oshima Yoshimasa


بشير يلس (12 سبتمبر 1921 - 16 أغسطس 2022)، هو فنان ورسام جزائري من تلمسان. يعد أحد أهم الرسامين المعاصرين الجزائريين، وهو أول مدير للمدرسة الوطنية للفنون الجميلة. شارك بشكل كبير في تصميم مقام الشهيد.

السيرة الذاتية
ولد يليس في تلمسان في 12 سبتمبر 1921. درس في مدرسة الفنون الجميلة بالجزائر العاصمة (1943- 1947) ثم مدرسة الفنون الجميلة في باريس (1947- 1950). شغل منصب مدير المدرسة العليا للفنون الجميلة في الجزائر بين عامي 1960 و 1980. استخدم في أعماله الموضوعات المحلية ولكنه جرب أيضًا التكعيبية والتعبيرية والحوشية. توفي في الجزائر العاصمة في 16 أغسطس 2022.

اللوحات

المراجع

 محمد ديب، الجزائري بشير يلس الرسام'''الجمهوري، الجزائر الجزائر، 27 سبتمبر 1950
المتاحف * في الجزائر: والفنون الشعبية والمعاصرة، جمع الفنون والثقافة، والنشر، وزارة الإعلام والثقافة، الجزائر، 1973
 أهم النجازات ب الجزائر، inلافلان مجلة آب / سبتمبر 1982
 قصر الثقافة: سحر المواقع في الجزائر  الوطن، 14 أبريل 1998
 ماريون فيدال - بيي، الجزائر الخدمة التنفيذية العليا للرسم 1830-1962 ، الطبعات المتوسطباريس، 2000
 عبروس منصور، الفنانين الجزائرين، 1917 - 1999السيرة الذاتية قاموس الطبعات القصبة، الجزائر، 2002 (ص 217-218)
 جميلة فليس بين قنديل، ديوان الفن، قاموس الرسامين والنحاتين والمصممين الجزائريين ''ENAG / ANEP، الجزائر، 2008.

أشخاص من تلمسان
رسامون جزائريون
رسامون جزائريون في القرن 20
رسامون جزائريون في القرن 21
فنانون تشكيليون جزائريون
فنانون جزائريون
مئويون جزائريون
مئويون رجال
مواليد 1340 هـ
مواليد 1921
مواليد في تلمسان
وفيات 1444 هـ
وفيات 2022

بشير يلس


Ildikó Pécsi () a fost o actriță și regizoare maghiară, laureată a premiilor Kossuth și Jászai Mari, distinsă cu titlurile de artist emerit și maestru al artei. Soțul ei a fost Lajos Szűcs, campion olimpic maghiar la fotbal.

Biografie
A absolvit Academia de Teatru și Film din Budapesta în 1962. A jucat ca actriță la Teatrul Național din Pécs (1962-1966), Teatrul de Comedie din Budapesta (1966-1970), Teatrul Mikroskop (1970-1973), Teatrul Katona József din Kecskemét (1973-1976), Teatrul Radnóti din Budapesta (1976-1985), Teatrul Național din Budapesta (1985-1990) și Teatrul Attila József din Budapesta (1990).

A jucat roluri dramatice (Antigona, Hamlet), dar și roluri în comedii și spectacole de operetă.

A apărut în numeroase filme și seriale de televiziune. Primul rol important într-un film de lung metraj a fost Noémi din filmul Omul de aur (1962), adaptare a romanului omonim al lui Jókai, obținut la vârsta de 22 de ani.

Popularitatea ei pe plan național a fost consolidată de apariția în serialele de televiziune (de exemplu: A Tenkes kapitánya și Linda).

În 2008, a lansat CD-ul Zeneképzelet, produs în colaborare cu cuplul de pianiști Andrea Várnagy - Zsolt Farkas.

S-a căsătorit în 1969 cu fotbalistul Lajos Szűcs, campion olimpic la fotbal, cu care un fiu pe nume Csaba Szűcs.

Între 1975 și 1989 a fost membru al Partidului Socialist Muncitoresc Maghiar (MSZMP),  iar între 1994 și 1998 a fost parlamentar din partea Partidului Socialist Maghiar (MSZP) (mandat individual, circumscripția Budapesta 22). În 1980 a fost aleasă membru în biroul de conducere al Uniunii Actorilor din Ungaria.

A locuit zeci de ani într-un apartament din Máriabesnyő-Gödöllő, fiind personalitatea artistică proeminentă a orașului.

Premii
 Premiul Jászai Mari (1976)
 Premiul SZOT (1979)
 Artist emerit (1980)
 Maestru al artei (1987)
 Premiul Déryné (1993)
 Cetățean de onoare al orașului Polgár (2005)
 Crucea Ordinului de Merit al Ungariei (2006)
 Premiul Kossuth (2007)
 Premiul Bilicsi (2007)
 Premiul Pepita (2009)
 Membru pe viață al Halhatatlanok Társulata (2009)
 Cetățean de onoare al orașului Gödöllő (2010)
 Premiul Țara mea (2011)

Roluri în piese de teatru

 Kuznyecov: Fekete vagy vörös (Tamara)
 Arbuzov: Irkutszki történet (Nyura)
 Arthur Miller: Vrăjitoarele din Salem (Williams Abigel)
 Brecht:
 Galilei (Ifjú hölgy)
 Antigoné (Címszerep)
 Mór Jókai–Endre Illés–János Erdődy: Gazdag szegények (Lidi, varrólány)
 Shakespeare:
 Romeo și Julieta (doamna Capulet)
 Othello (Bianca)
 Richard al III-lea (Lady Anna)
 A douăsprezecea noapte (Olivia)
 O'Neill: Amerikai Elektra (Lavinia)
 Marcel Achard: Bolond lány (Josefa Lantenay)
 Edmond Rostand: Cyrano de Bergerac (Roxan)
 Gorki:
 Éjjeli menedékhely (Nastia)
 A Nap fiai (Melánia)
 Baldwin: Ének Charlie úrért (Juanita)
 Breffort: Irma, te édes (Címszerep)
 Ferenc Molnár: Liliom (Mari)
 Szabolcs Fényes-Imre Harmath: Maya (Címszerep)
 Endre Fejes: Rozsdatemető (Csele Juli)
 András Pályi: A tigris (Pötyi)
 Anton Bruckner: Angliai Erzsébet (Izabella)
 Eduardo De Filippo:
 A cilinder (Rita)
 A komédia bosszúja (A hegylakó felesége)
 Sartre: Legyek (Elektra)
 István Békefi: Egy asszony gyilkos vallomása (Ileana)
 Dostoievski: A Karamazov testvérek (Grusa)
 Czesław Miłosz: Királygyilkosság (Leány)
 Jenő Heltai: A néma levente (Beatrix)
 Gábor Thurzó: Az ördög ügyvédje (Orsolya nővér)
 Gyula Krúdy: A vörös postakocsi (Tizenhárom Sári)
 A kettéfűrészelt zongora (1976. IV. 1., Miskolci Nemzeti Színház)

Filmografie

Filme de cinema

 1959 Eszpresszóban
 1961 Pesti háztetők
 1961 Zápor
 1962 Legenda a vonaton
 1962 Omul de aur (Az aranyember)
 1962 Isten öszi csillaga
 1963 Hattyúdal
 1963 Tücsök
 1964 Mit csinált felséged 3-tól 5-ig?
 1965 Lumină după jaluzele (Fény a redőny mögött)
 1965 Dragostea este interzisă (Tilos a szerelem)
 1966 Én, Strasznov Ignác, a szélhámos
 1967 Nem várok holnapig
 1968 Stelele din Eger (Egri csillagok)
 1970 A mi emberünk
 1970 Érik a fény
 1970 Szerelmi álmok
 1970 N.N., a halál angyala
 1970 Sose fagyunk meg
 1972 Hekus lettem
 1973 Plusz-mínusz egy nap
 1974 Ámokfutás
 1975 Ballagó idő
 1976 Az öreg
 1976 Az ötödik pecsét
 1976 Pókfoci
 1976 Zongora a levegőben
 1976 Sínen vagyunk
 1977 Herkulesfürdői emlék
 1977 Kossuth vagy Széchenyi? (rendező)
 1977 Veri az ördög a feleségét
 1978 Egyszeregy
 1978 Olyan mint otthon
 1979 Hogyan felejtsük el életünk legnagyobb szerelmét?
 1979 Szabadíts meg a gonosztól
 1979 Mese habbal
 1980 A mérkőzés
 1980 Kojak la Budapesta (Kojak Budapesten)
 1981 Ripacsok
 1982 A hentessegéd
 1983 Mennyei seregek
 1983 Visszaesők
 1983 Te rongyos élet
 1991 Sztálin menyasszonya
 2004 Montecarlo!
 2008 Majdnem szűz

Filme de televiziune

 1964 A Tenkes kapitánya 1-13.
 1964 Az én kortársaim II.
 1967 Társasjáték
 1967 Princ, a katona (serial TV)
 1967 A koppányi aga testamentuma
 1968 Bors 1-15.
 1971 Öt férfi komoly szándékkal
 1972 Szerelmespár
 1973 Gúnyos mosoly
 1973 Két fiú ült egy padon
 1975 Az utolsó tánctanár
 1975 Trisztán
 1975 Svédcsavar
 1976 Csongor és Tünde
 1976 Megtörtént bűnügyek episodul A müncheni férfi
 1977 Két pisztolylövés
 1977 Az ész bajjal jár
 1978 Fent a Spitzbergáknál
 1979 Aki mer, az nyer
 1979 Csillag a máglyán
 1980 Indul a bakterház
 1980 A Sipsirica 1-2.
 1980 Névnap
 1980 A különc
 1980 Kulcskeresők
 1980 Hol colt, hol nem colt
 1981 A névtelen vár 1-6. (serial TV)
 1983 Linda
 1984 Bolondok bálja
 1984 A láperdő szelleme
 1984 Szálka, hal nélkül (serial TV)
 1985 Anna és Anton
 1986 A falu jegyzője (serial TV)
 1986 A fantasztikus nagynéni 1-2.
 1987 Dada
 1987 Linda
 1998 Francia négyes
 2004, 2013 Barátok közt
 2015 Ketten Párizs ellen

Cărți audio
 Szóló szőlő, hat6almas alma, csengő barack és más népszerű mesék feldolgozása (RNR Média Kft., 2007)
 Arthur Golden: Egy gésa emlékiratai (Trivium Kiadó, 2006) ISBN: 9639711012
 Janikovszky Éva: A lemez két oldala (Móra Könyvkiadó, 2007) ISBN: 9789631183917
 Mesél az erdő (Kossuth Kiadó, 2013) ISBN: 9789630975001

Cărți
 Kerek erdő meséje
 Mesés játékok, játékos versek (Media Nox Kiadó, Budapesta, 2000) ISBN: 963-8611-76-6
 Mitől nem fogytam le – és mitől fogytam le (Tellér Kiadó, Budapesta, 1993) ISBN: 9638178027
 Mitől híztam meg

Spectacole de revistă

Scene de cabaret
 Néma levente (Partener: Imre Antal)
 Jó kedvem van (Partener: Péter Balázs)
 Társbérlet (Autor: Béla Gádor-Szilárd Darvas. Parteneri: János Gálvölgyi și András Kern)

Note

Bibliografie
 Magyar színházművészeti lexikon. Főszerk. Székely György. Budapest: Akadémiai. 1994. ISBN 9630566354
 Digitális Színházi Adattár
 Pécsi Ildikó a port.hu-n
 HMDB
 Örökös tag. Az MTV műsora, 2010. május 29.
 Szeretettel - Beszélgetés Pécsi Ildikóval, 2013

Nașteri în 1940
Decese în 2020
Actrițe maghiare

Ildikó Pécsi


Clyde William Tombaugh (4 Şubat 1906, Illinois, ABD – 17 Ocak 1997; Las Cruces, New Mexico, ABD), Amerikalı astronom. 1930 yılında cüce gezegen Plüton'u keşfetmiştir.

Tombaugh; 4 Şubat 1906'da, Amerika Birleşik Devletleri'nin Illinois eyaletindeki Streator şehrinde doğdu. Ailesi Burdett, Kansas'a taşındıktan sonra, Tombaugh ilk teleskobunu yaptı ve Lowell Gözlemevi'ne Jüpiter ve Mars ile ilgili gözlemlerine ait resimler yolladı. Bunun sonucunda Tombaugh'a iş teklifi yapıldı. 1929'dan 1945'e kadar Lowell Gözlemevi'nde çalıştı. Plüton'u keşfinden sonra Kansas Üniversitesi ve Kuzey Arizona Üniversitesi'nden dereceler kazandı. 1931'de keşfedilen 1604 Tombaugh isimli asteroit, adını Tombaugh'dan aldı. 1955'ten 1973'te emekli oluşuna kadar New Mexico Eyalet Üniversitesi'nde astronomi dersleri verdi. Yaşamı boyunca 14 asteroit keşfeden Tombaugh'nun ilk keşfi 1929'da, Plüton'u ararken keşfettiği 2839 Annette'ydi. Tombaugh keşfettiği bazı asteroitlere karısı, çocukları ve torunlarının adlarını verdi. 1931'de Kraliyet Astronomi Topluluğu Tombaugh'a Jackson-Gwilt Madalyası'nı verdi. 17 Ocak 1997'de, New Mexico eyaletinin  Las Cruces şehrinde öldü.

Kaynakça

1906 doğumlular
1997 yılında ölenler
Amerikalı astronomlar
Asteroit kâşifleri
Illinois doğumlular
Kansas Üniversitesinde öğrenim görenler
Kuzey Arizona Üniversitesinde öğrenim görenler
Neptünötesi cisim kâşifleri
New Mexico Eyalet Üniversitesi öğretim üyeleri
Plüton kişileri

Clyde Tombaugh


Placide Konan est un poète et slameur ivoirien né le   à Dimbokro  (Côte d'Ivoire).

Premier champion national de slam de Côte d'Ivoire en 2016, il est aussi lauréat du premier concours ivoirien de télé réalité dédié à la poésie en 2015 : L'école des poètes.

Biographie
Placide Konan a fait ses études primaires et secondaires à Dimbokro et à Tanda où il obtient le BEPC en 2008, qu'il complète par des études universitaires en Ressources humaines.

Il est par ailleurs animateur d'atelier d'écriture et commissaire général du Festival de slam Écritude » et l'une des figures essentielles du slam ivoirien.

Surnommé le « monstre » dans le milieu du slam grâce à son style féroce, sa tignasse, la force de ses mots et de sa voix et aussi parce qu'il est reconnu comme le slameur ivoirien ayant glané le plus de Prix.

Le 2 février 2019, il organise son premier one man slam dénommé J'écris de profil et devient le premier slameur ayant fait un spectacle solo au Palais de la Culture Bernard B. Dadié.

En 2020, il est sélectionné au MASA ( Marché des Arts et du Spectacle d'Abidjan) avec son spectacle J'écris de profil où il fait une brillante prestation qui lui vaudra des invitations à la participation du Festival International de Slam Poésie en Acadie (FISPA), au Canada.

Placide Konan obtient en 2015 le premier prix du festival ivoirien de la création poétique chez les jeunes après sa consécration lors de la télé-réalité l'école des poètes diffusée sur la deuxième chaîne ivoirienne TV2, il est le champion national du slam en 2016 ainsi que le meilleur du concours national « Vacances cultures option poésie en 2016 ».

En 2017, il obtient le second prix du concours de slam-libre des  jeux de la Francophonie.

Son recueil de poème J'écris de profil glane les prix littéraires « Horizon » et « Africa talent Awards » du meilleur écrivain en 2019.

Ses prestations sur les scènes nationales et internationales faites de satires de la société sont des invitations aux jeunesses africaines pour une prise de conscience.

Il est l'auteur des textes de slam de la série Oranges sucrées réalisée par Alex Ogou et coproduite par Likasa et l'Unicef Côte d'Ivoire].

En 2021 il sort un opus  de huit titres dénommé Brouillon en prélude d'un album qu'il a annoncé pour fin 2022.

Famille
Placide Konan est célibataire et père d'un enfant.

Publications
 2019 : J'écris de profil, Poésie  (Plume Habile Éditions)
 2021 : Brouillon, EP de huit titres

Distinctions
 2015 : lauréat de la télé réalité École des poètes, (TV2)
 2015 : prix du festival ivoirien de la création poétique chez les jeunes (MILA 2015)
 2016 : champion national de slam, (Babi Slam/institut Goethe)
 2016 : champion de « Vacances culture », (Ministère chargée de la culture)
 2017 :  vice-champion du concours de slam des  jeux de la Francophonie (CNJF)
 2019 : Prix Littéraire Horizon 2019 pour J'écris de profil
 2019 : Prix Africa Talent du Meilleur Écrivain 2019 pour J'écris de profil

Références

Naissance en mars 1992
Ivoirienne
Culture ivoirienne

Placide Konan


Kvennahreyfing Alþýðubandalagskvenna og annarrra róttækra jafnaðarkvenna var stofnuð 4. mars 1994. Nefnd hafði þá verið að störfum til að undírbúa þetta skref frá því nóvember árið áður. Kvennahreyfingin hlaut nafnið Sellurnar en var það nafn komið frá Guðrúnu Helgadóttur alþingiskonu. Markmið Sellana var að efla stjórnmálaþáttöku kvenna og auka áhrif þeirra á alla stefnumótun í samfélaginu.  Fyrsti formaður var kjörin Elsa S. Þorkelsdóttir Kvennahreyfingin var mjög áfram um sameiningu vinstri flokkanna. Fljótlega fór hreyfingin að kalla sig Kvennafylkingu AB og var hún mjög virk og hafði áhrif innan raða Alþýðubandalags og utan. Gáfu þær út málgagnið Kvennabréfið frá miðstöð Kvennafylkingar sem stofnuð var til að halda utanum starf  kvennafylkingarinnar.

Tilvísanir

Stofnað 1994
Alþýðubandalagið
Íslensk kvennasamtök

Kvennahreyfing Alþýðubandalagsins


شركة المحاصة وهي شركة تجارية تنعقد بين شخصين أو أكثر يمارس أعمالها شريك ظاهر يتعامل مع الغير، بحيث تكون الشركة مقتصرة على العلاقة الخاصة بين الشركاء على أنه يجوز إثبات الشركة بين الشركاء بجميع طرق الإثبات. وهي تتكون من طرفين وبغرض قضاء حاجات مشتركة.

خصائص شركات المحاصة

 حق الرجوع القانوني لا يكون إلا على الشريك الظاهر.
 تهدف عادة إلى القيام بنشاط تجاري مؤقت تنتهي الشركة بانتهائه.
 تنفض الشركة بوفاة الشريك المحاص (الظاهر).
 لا تتمتع بالشخصية الاعتبارية ولا تخضع للإجراءات الشكلية التي تحكم الشركات لأنها شركة مستترة.
 الشركة المستترة لا يعلم أحد بها غير الشركاء ويكون التعامل فيها باسم الشريك الظاهر وتكون المعاملات باسمه، وإذا علم الغير بها تتحول إلى شركة تضامن ويوجب تسجيل الشركة حينها.
 لا يجوز لها أن تصدر صكوكاً قابلة للتداول، ومن حيث المسؤولية فليس للغير حق الرجوع إلا على الشريك الذي تعامل معه.

نشاط شركة المحاصة

•اتفاق الشركاء على قيام احدهم باعمال الشركة ومباشرة نشاطها، فيتعامل مع الغير باسمه وبصفته الشخصية، وليس للغير حق الرجوع إلا على الشريك الذي تعامل معه.

•	أن يتعامل كل شريك مع الغير باسمه الخاص، فيلتزم الشريك في مواجهة الغير بنتائج تصرفاته.

•	اشتراك جميع الشركاء في الأعمال التي تتم لحساب الشركة، فتكون الأعمال بأسمائهم جميعاً، ويلتزمون أمام الغير وعلى وجه التضامن متى كان غرض الشركة تجارياً تبعاً لقاعدة افتراض التضامن في المسائل التجارية.

انقضاء شركة المحاصة
تنقضي شركة المحاصة بتحقق سبب من اسباب الانقضاء العامة أو الخاصة المتعلقة بالاعتبار الشخصي. ومتى انقضت فإنها لاتخضع لقوعد التصفية التي تخضع لها باقي الشركات، نظرا لانعدام الشخصية المعنوية وبالتالي انعدام الذمة المالية المستقلة.
لذا يستتبع انقضاء شركة المحاصة تسوية الحسابات بين الشركاء المحاصين لتعيين نصيب كل شريك في الربح أو الخسارة.
ونظراً لان الغير لا يعلم بوجود الشركة، كما انه لايوجد تصفية يتم اشهارها، فإنه لا يسري على شركة المحاصة التقادم الثلاثي.
وبالتالي لاينقضي حق الدائن في رفع دعوى على الشريك المدين الا وفقا للقواعد العامة للانقضاء.

تكوين شركة المحاصة

يجب ان يتوافر في عقد شركة المحاصة الأركان الموضوعية والأركان الموضوعية الخاصة.

في جميع الشركات باستثناء شركة المحاصة تخرج الحصص التي يقدمها الشركاء على سبيل تملك ذمم الشركاء وتنتقل إلى ذمة الشركة، ولا يكون للشركاء بعد ذلك الا مجرد نصيب في الارباح. التساؤل الذي يطرح نفسه في مسألة تكوين شركة المحاصة هو من بملك الحصص التي يقدمها الشركاء عند إنشاء شركة المحاصة في الوقت الذي لاتتمتع فيه هذه الشركة بشخصية معنوية، الواقع أن الاتفاق الذي يبرمه الشركاء يحدد ذلك، هناك أربعة صيغ من الممكن ان يتفق الشركاء على إعمال أي منها.

 الصيغة الأولى:
ان يتفق الشركاء على ان يحتفظ كل شريك بملكية حصته ويستثمرها بنفسه على ان يشترك مع باقي الشركاء في الارباح والخسائر المترتبة على استثمار الحصة.

 الصيغة الثانية:
ان يتفق الشركاء على ان يحتفظ كل شريك بملكية حصته، مع تسيلم كل الحصص إلى أحد الشركاء ليقوم باستثمارها لحساب الشركة على ان يتم توزيع الارباح والخسائر وفق المتفق علية. وفي هذه الحالة لايكون للدائنين المتعاملين مع الشريك الذي يدير العمل التنفيذ على حصص الشركاء الأخرين.

 الصيغة الثالثة:

ان ينتقل الشركاء ملكية حصصهم إلى أحد الشركاء ليستثمرها ويقتسمون ماقد ينشأ عن النشاط من ربح أو خسارة. وفي هذه الحالة يكون للدائنين الذين تعاملوا مع الشريك الذي يدير العمل أن ينفذوا على جميع الحصص لأن ملكيتها انتقلت لمن تعامل معهم. وإذا كانت الحصة التي قدمها الشريك عيناً معينة بذاتها - عقار أو منقول مثلاً - وشهر إفلاس الشريك الذي بحوزها، كان لمالكها حق استردادها من التفليسة بعد أداء نصيبة في خسائر الشركة. اما إذا كانت الحصة نقودا أو مثليات غير مفرزة فلا يكون لمالكها إلا الاشتراك في التفليسة بوصفة دائناً بقيمة الحصة مخصوماً منها نصيبة في خسائر الشركة.

 الصغية الرابعة:

وهي أن يتفق الشركاء على أن تكون الحصص المقدمة منهم مملوكة لهم جميعاً على الشيوع، وفي هذه الحالة تطبق عليهم أحكام ملكية المال الشائع. وإذا لم يبرم الشركاء أي من الصيغ المذكورة اعتبر كل شريكا مالكاً للحصة التي قدمها فعلاً.

مراجع

أنواع الشركات
شركات محاصة
علم الاقتصاد
قانون المنافسة
قانون تجاري

شركة محاصة


An die Seitenschiffe der Aegidienkirche in Lübeck wurden ab Ende des 14. Jahrhunderts Seitenkapellen angebaut. Sie sind nach den in ihnen gelegenen Begräbnissen benannt.

Breitenau-Kapelle
Christoph Gensch von Breitenau erwarb die nördliche Seitenkapelle am Turm 1715 für 900 Mark Lübisch. Sie trägt seither seinen Namen.

Die Kapelle wurde zunächst zur Beisetzung verstorbener Familienangehöriger genutzt. So ruhen hier seine Nichte Catharina Elisabeth von Heespen, geb. Gensch, deren Mann Tilemann von Heespen Gensch von Breitenau als Haupterben einsetzte, und ihre jung verstorbenen Kinder Anna († 1715), Christoph Wilhelm († 1717) und Catharina († 1718). Gensch von Breitenau selbst wurde hier am 29. Januar 1732 beigesetzt. Nach ihm wurden noch beigesetzt: Alexander Tilemann von Heespen († 26. Dezember 1738), der Kammerherr Bernhard Hartwig von Plessen († 1767; ▭ in Lübeck erst 1776) mit seiner Frau Sophie Dorothea, geb. von Drieberg, (* 1730; † 7. April 1771; ▭ in Lübeck erst 1776) sowie zuletzt deren zweiter Ehemann, der Landrat Christian Friedrich von Heespen (* 24. April 1717; † 18. Mai 1776).

Durch den von Christian Friedrich von Heespen errichteten Familienfideikommiss gelangte die Kapelle in den Besitz der Familie von Hedemann-Heespen. Die Familie von Hedemann-Heespen übertrug die Kapelle mit der Instandhaltungsverpflichtung 1870 mittels einer Abstandszahlung an die Aegidiengemeinde zurück. Die fünf monumentalen Kupferstiche zum Leben Jesu von François Langot, die ursprünglich die Kapelle schmückten, kamen in die Halle des Gutshauses von Deutsch-Nienhof.

Vorrade- oder Kalven-Kapelle
Die große querschiffartige Kapelle wurde von Gesche Vorrade, geb. Pleskow, für ihren 1385 verstorbenen Mann, den Ratsherrn Tidemann Vorrade erbaut. Beide wohnten im nahegelegenen Brömserhof, der seit mehreren Generationen Stammsitz der Familie Vorrade in Lübeck war. Sie verkaufte die in Holstein gelegenen Güter Stockelsdorf und Mori 1410 an den Neuen Rat, der sich dafür verpflichtete, aus den Einkünften die von ihr gestiftete Kapelle zu unterhalten. Gesche Vorrade wurde hier 1416 auch beigesetzt; der Verkauf wurde später vom wieder eingesetzten Alten Rat für unrechtmäßig erklärt, 1441 gingen die Güter und das Patronat über die Grabkapelle an ihren Enkel, den Bürgermeister Wilhelm von Calven.

Zur Kapelle gehörte eine Vikarie. Die schon im Jahre 1411 getroffene und 1441 erneuerte Bestimmung, dass aus den Einkünften von Stockelsdorf jährlich 50 Mark zur Unterhaltung zweier Vikare in der Kapelle verwandt werden sollten, blieb bei allem Wechsel der Besitzverhältnisse beständig in Kraft. Es war eine Last, die auf dem Grundstück ruhte und ohne Weiteres auf jeden folgenden Eigentümer überging. Zugleich blieb dem Besitzer das Patronat mit dem Recht, die Stellen zu besetzen. Die Vikare hatten Messen zu lesen und am Chorgebet teilzunehmen. Mit der Reformation hörte ihre Tätigkeit auf, die Stellen aber bestanden großenteils fort und erhielten andere Bestimmung. Die mit der Kapelle verbundene Vikarie wurde ein Stipendium für Theologen, wie sich aus einer Urkunde von 1679 ergibt, in der das Domkapitel den Theologiestudenten Johannes Tielmann auf den Vorschlag der von Calven förmlich in den Besitz der Vikarie einführte. Ihm stand dann die Einnahme zeitlebens zu. Die Vikariengelder wurden an das Domkapitel bezahlt und noch im 19. Jahrhundert als Legatengelder an die Regierung des Fürstentums Lübeck in Eutin überwiesen. Es ist anzunehmen, dass nach dem Aussterben der Familie von Calven, das bald nach 1720 erfolgt sein kann, der Rat von dem ihm dadurch anheimgefallenen Präsentationsrecht keine Kenntnis hatte, folglich auch keinen Gebrauch machen konnte. Dann war das Domkapitel befugt, es sich selbst anzueignen.

Der Patron war verpflichtet, die Kapelle baulich zu unterhalten. Gotthard (VIII.) von Höveln, der damalige Eigentümer von Stockelsdorf, ließ daher 1695, nachdem ihm die Vorsteher der Kirche die Baufälligkeit der Kapelle angezeigt hatten, die nötigen Reparaturen vornehmen. Als er im Jahr darauf starb, ehe sie vollendet waren, behauptete der Sohn nnd Nachfolger, Mori müsse gleichfalls einen Beitrag leisten, weil es früher mit Stockelsdorf vereinigt gewesen war. Dem widersprach Heinrich Adrian Müller, ließ sich dann jedoch bewegen, freiwillig ein Drittel der Kosten zu tragen.

1790 erließ die Kirche, um die Besitzverhältnisse und Unterhaltsverpflichtungen klarzustellen, eine Aufforderung an die Eigentümer der Kapelle, sich zu melden. Der damalige Besitzer von Stockelsdorf meldete sich nicht, wohl aber ein Mann, welcher behauptete, von der Familie von Calven abzustammen. Er war aber nicht bereit und in der Lage, die auf die Kapelle bisher verwandten Kosten zu ersetzen.

Die Kirche konnte die Kapelle nun als ihr Eigentum ansehen und hat sie dann nach ihren Vorstellungen ausgebaut. Nach dem Ersten Weltkrieg ließ Hauptpastor Wilhelm Jannasch die Kapelle zur Gedenkkapelle für die Kriegstoten der Gemeinde umbauen. Dazu gehörte auch der Einbau von künstlerisch gestalteten Buntglasfenstern von Curt Stoermer. Diese wurden durch die Druckwelle einer Luftmine beim Luftangriff auf Lübeck an Palmarum 1942 völlig zerstört. Heute dient die Kapelle der Aufstellung von Chor und Instrumenten bei Gottesdiensten und Kirchenkonzerten.

Scharbau-Kapelle
Heinrich Scharbau: An der Nordseite der Aegidienkirche befindet sich sein Grab in der 1760 errichteten Scharbau-Kapelle, als Bauplatz erworben am 8. Februar 1759 von der Witwe zwei Tage nach seinem Tod für 450 Mark Lübisch zuzüglich eines Legats von weiteren 1.000 Mark Lübisch für den Unterhalt. Sie befindet sich am Ende des vierten Jochs rechtwinklig zur Außenkante des nördlichen Seitenschiffes beim nördlichen Wendelstein.

Darsow-Kapelle
Die Darsow-Kapelle wurde von den Ratsherren Hermann von Wickede und Johann Hertze mit ihren Ehefrauen für deren Vater, den Ratsherrn Bernhard Darsow († 1479) gekauft. Ab 1609 bis ins 18. Jahrhundert hieß sie auch Lunte-Kapelle nach dem hier bestatteten Bürgermeister Gottschalck Lunte, einem Schwiegersohn Hermann von Wickedes. Auch Franz von Stiten als Schwiegersohn Luntes ist hier bestattet. Wickedes Tochter Elisabeth verursachte 1533 nach dem Tod ihres ersten Mannes, des von Jürgen Wullenwever zum Bürgermeister ernannten Stadthauptmanns Gottschalck Lunte, durch ihre Hochzeit mit dem Feldherrn Marx Meyer einen Skandal.

Woltersen-Kapelle
Die später so benannte Woltersen-Kapelle ist wohl die älteste der Kapellen und muss aufgrund der Baubefunde zunächst allein bestanden haben. 1392 wird für ihren Altar bereits eine Vikarie gestiftet. Eines der namengebenden Familienmitglieder war der Ratsherr und Vorsteher der Kirche Cordt Wolters († 1591).

Marientiden- oder Ahlefeldt-Kapelle
Für eine Kapelle für die Marientiden, die in den anderen Lübecker Kirchen schon länger in eigenen Kapelle, meist hinter dem Hochaltar abgehalten wurden, wurde zwischen 1506 und 1515 verschiedene Stiftungen gemacht. 1515 wurde die Kapelle durch Bischof Johannes VIII. Grimholt geweiht. Anlässlich dieser Weihe machten Bürgermeister Hermann Meyer und Ratsherr Johann Nyestadt eine Stiftung. Nach der Reformation wurde sie als Geräteraum der Sargträger zweckentfremdet. 1717 Kauf durch Wulf Christian von Ahlefeldt.

Friedrich Wilhelm von Holstein mit Gemahlin, Sohn Christian Friedrich und Tochter Ottilia Elisabeth von Ahlefeldt, Äbtissin des Klosters Itzehoe, sind hier bestattet.

Holstein-Kapelle
1742 durch Carl von Holstein erworben, zunächst für seine 1741 verstorbene Frau Benedicta Christiana, geb. von Ahlefeldt. Auch er selbst und seine zweite Frau Dorothea, geb. von Ahlefeldt, sind hier in Marmorsärgen bestattet.

Literatur
 Johannes Baltzer, Friedrich Bruns: Die Bau- und Kunstdenkmäler der Freien und Hansestadt Lübeck. Herausgegeben von der Baubehörde. Band III: Kirche zu Alt-Lübeck. Dom. Jakobikirche. Ägidienkirche. Verlag von Bernhard Nöhring: Lübeck 1920, S. 464–471. Zitiert: "BuK II". Unveränderter Nachdruck 2001: ISBN 3-89557-167-9
 Emil Ferdinand Fehling: Lübeckische Ratslinie, Schmidt-Römhild, Lübeck 1925

Weblinks

Einzelnachweise

Aegidien
Aegidien
Weltkulturerbe Lübeck

Kapellen der Aegidienkirche in Lübeck


වන විනාශය () යනු වගා බිම්, තෘණ භූමි, නාගරිකකරණය, හිස් භූමි(ක්‍රීඩාංගන) සඳහා මෙන්ම දැව හා ඉන්ධන අවශ්‍යතා සදහා වනාන්තර එළි පෙහෙළි කිරීමයි. සාමාන්‍යයෙන් සැළකිය යුතු කැලෑ ප්‍රදේශයක් එළි පෙහෙළි කිරීමේ ප්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ පරිසරය විනාශවීමයි.ඒ සමඟ ජෛව විවිධත්වය අඩු වීමද සිදුවේ. බොහෝ රටවල මහා පර්මාණයෙන් කැලෑ කැපීම කරගෙන යන අතර ඒ හේතුවෙන් භූ විද්‍යාත්මක පරිසරය හා දේශගුණය වෙනස් වේ.

ප්‍රමාණවත් නැවත වගා කිරීමකින් තොරව ගස් කැපීම යනුවෙන්ද කැලෑ කැපීම හදුන්වා දිය හැකිය.19 සියවසේ මැද භාගයේ පටන් පෙරනුවු පරිදි වනානන්තර විනාශ කිරීමේ අහිතකර විපාකයන්හි ප්‍රතිඵල අත්විදිනට පෘථිවි වාසීන්ට සිදුවිය.  අම්ල වැසි නිසාවෙන් යුරෝපයේ වනාන්තර රැසක් විනාශ වී ඇත. පසුගිය දශක දෙකේදී පමණක් ඇෆ්ගනිස්ථානය සතුව පැවත් සමස්ථ වනාන්තර වපසරියෙන් 70% ට වැඩි ප්‍රමාණයක් විනාශ වී ඇත. කෙසේ වෙතත් ලෝකයේ නිවර්තන වැසි වනාන්තර විනාශ කිරීම් මේ වන විටද වේගයෙන් සිදුවේ.මෙම මහා පරිමාණයේ වන විනාශය එම වනාන්තරවල ජෛව විවිධත්වය කෙරෙහි මහත්සේ බලපා ඇත.

වරක් ලෝකය ආවරණය කරන ලද උෂ්ණ කලාපීය මේරු වනාන්තර වපසරිය හෙක්ටයාර්  බිලියන 1.5 සිට 1.6 දක්වා වූණි.එයින් හෙක්ටයාර් මිලියන 750 සිට  800 ත් අතර වනගහනයක් මේවන විට කපා දමා ඇත.වනාන්තර විනාශය දැනටමත් උග්‍රවී ඇත්තේ ලෝකයේ ජෛව විවිධත්වයෙන් දෙවැනි තැන ගෙන ඇති දකුණු ආසියාවේ ය. එයින් ද වැඩි වනාන්තර ප්‍රමාණයක් ඉතුරු වී ඇත්තේ ඇමර්සන් කලාපයේ ය. ඇමර්සන්  වැසි වනාන්තරයෙන් හෙක්ටයාර් මිලියන 600 වඩා වැඩි භූමි ප්‍රමාණයක් ආවරණය කර ඇත. මිනිස් ජනගහනය ශීඝ්‍රයෙන් වැඩිවීමත් සමඟ මහා පරිමාණයෙන් වනාන්තර විනාශය කරගෙන යනු ලැබේ. එම වනාන්තර ආරක්ෂා කිරීමට ලෝක මට්ටමින් නිසි  ක්‍රියාමාර්‍ග ගැනීම වහා කළ යුතුය .නැතහොත් 2030 වන විට ලොක වන ගහ‍නයෙන් ඉතිරි වනුයේ 10% තරම් පහළ අගයකි. ඒ අනුව 80% පමණ වනාන්තර විනාශවී දස දහස් ගණනක් සත්ව වර්‍ග නැතිවී යනු ඇත.

ඉන්දුනීසියාව, තායිලන්තය, මැලේසියාව, බංග්ලාදේශය, චීනය, ශ්‍රී ලංකාව, ලාඕසය , නයිජීරියාව, ගිනි, ඝානා  සහ කොට් ඩි වොයර් ඇතුලු බොහෝ උෂ්ණ කාලාපීය රටවල විශාල ප්‍රමාණයක් වැසි වනාන්තර  විනාශ වී ඇත. පිලිපීනයේ, ආචිපිලාගෝහි 90% පමණ වනාන්තර කපා දමා ඇත.වර්ෂ 1960 දී පවා මධ්‍යම ඇමරිකාව සතුව එහි මුල් වනාන්තර වලින් 4/5 පමණ ඉතිරිව තිබූ අතර දැනට එයින් ඉතිරිව ඇත්තේ 2/5ක ප්‍රමාණයකි.  මැඩගස්කරයේ වැසි වනාන්තරවලින් 95% විනාශවීඇත.  බ්‍රසීලයේ අත්ලාන්තික් වෙරළබඩ එහි මාටා ඇට්ලාන්ටිකා වැසි වනාන්තර 90% සිට 95%  දක්වා  නැතිවී ඇත. රෝන්ඩෝනියාවේ භාගයක් පමණ (එනම් හෙක්ටයාර්  මිලියන 24.3 ක්) විනාශ වී යාම නිසා පසුගිය වසර වල වන ආවරණය පහතට වැටී ඇත. 2007 වන විට හයිටිය කැරීබියානු කාන්තාරයත් වනු ඇති බවට අනාවැකි පළ කර ඇති අතර ,එහි දැනට ඉතිරිව ඇත්තේ පැවති වනාන්තරවලින් 1% කි. 1990 ත් 2005 ත් අතර  කාලයේ නයිජීරියාවේද එහි කලින් තිබූ වනාන්තර 79% පමණ විනාශ කර ඇත. රටවල් කීපයක් පිලිපීනය, තායිලන්තය හා ඉන්දියාව ආදි රටවල කැලෑ කැපීම ජාතික අවශ්‍යතාවයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.

සටහන්

කැලෑ කැපීම, වන විනාශය


الحياة ثلاثية-الأبعاد  هي عبارة عن آلية خلوية. و هي تمديد ثلاثية الأبعاد للعبة الحياة، وتحققت بواسطة كارتر بايز. إن عدد من القوانين المختلفة لحي موور المسطيلة الثلاثية الأبعاد قد تم تحقيقها.

و قد تم نشرها بواسطة ألكسندر كيواتين دودني في عموده استجمام الحاسب في مجلة ساينتفيك أمريكان في فبراير 1987م.

مراجع

وصلات خارجية
 لعبة ثلاثية-الأبعاد للحياة
 كارتر بايز
 العمل التطبيقي للحياة الثلاثية الأبعاد بواسطة طلبة الدكتور بايز الجامعيين

قواعد آلية خلوية

حياة ثلاثية الأبعاد


Schürensöhlen er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Sandesneben-Nusse i den nordvestlige del af Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Schürensöhlen ligger omkring 35 km nordøst for Hamborg, 17 km sydvest for Lübeck, 18 km nordnordvest for Mölln og cirka 19 km nordvest for Ratzeburg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Schürensöhlen


Gustav Wolff (* 18. März 1865 in Karlsruhe; † 25. Oktober 1941 in Basel) war ein deutsch-schweizerischer Psychiater, Hochschullehrer, Autor und Übersetzer.

Leben
Der Sohn eines Rechtsanwalts studierte in Heidelberg, Karlsruhe und München Naturwissenschaften. Er absolvierte 1889 in Karlsruhe das Mittelschullehrerexamen und promovierte im selben Jahr in München.  Ab 1890 studierte er Medizin in Leipzig. 1893 absolvierte er in Heidelberg das Staatsexamen. Er arbeitete zunächst als psychiatrischer Assistenzarzt in Nietleben und ab 1895 an der Psychiatrischen Klinik in Würzburg. Er habilitierte sich 1897 in Würzburg für Psychiatrie. Ab dem 1. November 1898 arbeitete er als Sekundararzt in der Irrenanstalt Friedmatt in Basel. 1904 wurde er zum Direktor der Friedmatt und zum außerordentlichen Professor für Psychiatrie an der Universität Basel berufen. Ab 1907 war er  ordentlicher Professor für Psychiatrie. 1925 wurde Wolff emeritiert. 1939 wurde er in Basel eingebürgert.

Wolff war Gegner der Darwin'schen Theorie der natürlichen Selektion und Anhänger des Vitalismus.

Er hat Shakespeares Sonette ins Deutsche übertragen.

Wolff wurde 1932 zum Mitglied der Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina gewählt.

Er war verheiratet und hatte vier Kinder.

Veröffentlichungen

Wissenschaftliche Schriften
 Die Cuticula der Wirbeltierepidermis. Geisendörfer, Heidelberg 1888 (= Dissertation, Universität München, 1888).
 Der gegenwärtige Stand des Darwinismus: Ein Vortrag. Engelmann, Leipzig 1896.
 Zur Histologie der Hypophyse des normalen und paralytischen Gehirns. Stahel, Würzburg 1897  (= Dissertation, Universität Würzburg, 1897).
 Über krankhafte Dissoziation der Vorstellungen. Voss, Hamburg 1897 (= Habilitationsschrift, Universität Würzburg, 1897).
 Zur Psychologie des Erkennens. Eine biologische Studie. Engelmann, Leipzig 1897.
 Beiträge zur Kritik der Darwin'schen Lehre. Gesammelte und vermehrte Abhandlungen. Georgi, Leipzig 1898.
 Mechanismus und Vitalismus. Thieme, Leipzig 1902.
 Klinische und kritische Beiträge zur Lehre von den Sprachstörungen. Veit, Leipzig 1904.
 Die Begründung der Abstammungslehre. Ernst Reinhardt, München 1907.
 Leben und Erkennen: Vorarbeiten zu einer biologischen Philosophie. Reinhardt, München 1933.

Übersetzungen
 Der Fall Hamlet. Ein Vortrag mit einem Anhang: Shakespeares Hamlet in neuer Verdeutschung. Reinhardt, München 1914.
 William Shakespeare: Sonette. Englisch und Deutsch. Neue Verdeutschung von Gustav Wolff. Reinhardt, München 1939; Neuausgabe: Anaconda, Köln 2014, ISBN 978-3-7306-0164-8.

Literatur
 Thomas Haenel: Die Friedmatt in der Ära Gustav Wolffs. In: Derselbe: Zur Geschichte der Psychiatrie: Gedanken zur allgemeinen und Basler Psychiatriegeschichte. Birkhäuser, Basel 1982, ISBN 3-7643-1356-0, S. 122–153.
 Hans-Rudolf Haller: Gustav Wolff (1865–1941) und sein Beitrag zur Lehre vom Vitalismus. Schwabe, Basel 1968.
 Kurzer Lebenslauf in: Jürgen Peiffer: Hirnforschung in Deutschland 1849 bis 1974: Briefe zur Entwicklung von Psychiatrie und Neurowissenschaften sowie zum Einfluss des politischen Umfeldes auf Wissenschaftler (= Schriften der Mathematisch-naturwissenschaftlichen Klasse der Heidelberger Akademie der Wissenschaften. Nr. 13). Springer, Berlin 2004, ISBN 3-540-40690-5, S. 1125.

Einzelnachweise

Psychiater
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (19. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Basel)
Sachbuchautor
Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer ins Deutsche
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (19. Jahrhundert)
Mitglied der Leopoldina (20. Jahrhundert)
Schweizer
Deutscher
Geboren 1865
Gestorben 1941
Mann

Gustav Wolff (Mediziner)


Eligio "Kika" de la Garza (* 22. September 1927 in Mercedes, Hidalgo County, Texas; † 13. März 2017 in McAllen, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker (Demokratische Partei). Zwischen 1965 und 1997 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Kika de la Garza besuchte die Mission High School in Edinburg und das Texas Junior College. In den Jahren 1945 und 1946 diente er am Ende des Zweiten Weltkrieges in der US Navy. Zwischen 1950 und 1952 war er als Leutnant der US Army unter anderem in Korea eingesetzt. Nach einem anschließenden Jurastudium an der St. Mary's University in San Antonio und seiner 1952 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Mission in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. Zwischen 1952 und 1964 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Texas.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1964 wurde de la Garza im 15. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1965 die Nachfolge von Joe M. Kilgore antrat. Nach 15 Wiederwahlen konnte er bis zum 3. Januar 1997 insgesamt 16 Legislaturperioden im Kongress absolvieren. In diese Zeit fielen unter anderem der Vietnamkrieg, das Ende der Bürgerrechtsbewegung und die Watergate-Affäre. Zwischen 1981 und 1995 leitete er den Landwirtschaftsausschuss. De la Garza war ein Befürworter des Civil Rights Act von 1964 und setzte sich für die Verbesserung des Bildungswesens sowie den Umweltschutz ein.

Im Jahr 1996 verzichtete Kika de la Garza auf eine weitere Kandidatur. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus zog er sich aus der Politik zurück. Zuletzt lebte er mit seiner Frau in McAllen.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied des Repräsentantenhauses von Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1927
Gestorben 2017
Mann

Kika de la Garza


The Red Summer este al cincilea disc EP al grupului de fete sud-coreean Red Velvet. Comercializat ca o lansare "de vară" specială, a fost lansat digital pe 9 iulie 2017 și fizic pe 10 iulie 2017 de către S.M. Entertainment și distribuit de Genie Music. EP-ul de 5 melodii este a doua lansare majoră a Red Velvet ce se concentrează doar pe conceptul lor "Red", ca urmare a albumului de debut The Red (2015). Include piesa principală "Red Flavor".

Discul EP a fost un succes comercial, atingând vârful clasamentului Gaon Album și oferind grupului cel de-al treilea numar unu pe clasamentul Billboard's World Albums, stabilind astfel recordul pentru grupul de fete sud-coreean cu cele mai multe albume numarul unu pe clasament.

Istoric și compoziție
Tamar Herman al revistei Billboard a denumit piesa principală "Red Flavor" ca fiind o melodie electropop cu "synth-uri dramatice și un cântec percutant" ce este "dinamică în producția sa supraaglomerată dar nu copleșitoare" și a concluzionat că este "cu siguranță una dintre piesele contagioase K-pop a verii". Jeff Benjamin al revistei Fuse a descris melodia ca fiind "o piesă pop foarte-ușor-de-înghițit" și a declarat că albumul constă în cinci piese care te fac să te simți bine. "You Better Know" este o piesă EDM ce te încălzește. Piesa dance tropicală "Zoo" este o revenire la single-ul de debut al grupului ce avea sunete de animale "Happiness". "Mojito" este definită ca o piesă electropop zaharină, dulceagă și în cele din urmă, "Hear the Sea" este o piesă mid-tempo R&B.

Listare de melodii

Clasamente

Clasamente săptămânale

Clasamente lunare

Vezi și
 SM Entertainment
 Kpop

Referinte

Formații K-pop
Trupe feminine
Albume din 2017

The Red Summer (EP)


කොත්මලේ ඔය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන ගංගාවකි. මෙයට ශ්‍රී ලංකාවේ ගංගාවලින් දිගින් හතරවෙනි ස්ථානය හිමිවේ. මෙය මහවැලි ගඟේ අතු ගංගාවක් වේ.කොත්මලේ ඔය හෝර්ටන් තැන්නෙන් හටගන්නා අතර දිගින් කි.මී.70ක් වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ නදී ලැයිස්තුව
ශ්‍රි ලංකාවේ ප්‍රධාන ගංගා

ශ්‍රී ලංකාවේ ඔයවල්

කොත්මලේ ඔය


In der Mathematik ist die Zahmheits-Vermutung eine auf Albert Marden zurückgehende Vermutung aus der Theorie der Kleinschen Gruppen in der 3-dimensionalen Topologie, die 2004 von Ian Agol, Danny Calegari und David Gabai bewiesen wurde.

Aussage

Jede vollständige, 3-dimensionale hyperbolische Mannigfaltigkeit mit endlich erzeugter Fundamentalgruppe ist topologisch zahm, das heißt ist homöomorph zum Inneren einer kompakten Mannigfaltigkeit.

Enden hyperbolischer 3-Mannigfaltigkeiten

Aus der topologischen Zahmheit folgt unmittelbar, dass sich jede orientierbare vollständige 3-dimensionale hyperbolische Mannigfaltigkeit  mit endlich erzeugter Fundamentalgruppe zerlegen lässt in einen kompakten Kern  (welcher homöomorph zu  ist) und endlich viele zusammenhängende "Enden", welche von der Form  sind. Dabei sind die Flächen  homöomorph zu den Zusammenhangskomponenten von .

Rolle der Hyperbolizität

Die Annahme, dass  hyperbolisch ist, spielt eine wesentliche Rolle im Beweis der Zahmheits-Vermutung. Es gibt Gegenbeispiele von (nicht-hyperbolischen) 3-Mannigfaltigkeiten mit endlich erzeugter Fundamentalgruppe, deren Enden nicht zahm sind.

Literatur
 Ian Agol: Tameness of hyperbolic 3-manifolds. 2004, .
 Danny Calegari, David Gabai: Shrinkwrapping and the taming of hyperbolic 3-manifolds. In: Journal of the American Mathematical Society. Bd. 19, Nr. 2, 2006, S. 385–446, .
 Richard D. Canary: Marden's tameness conjecture: history and applications In: Lizhen Ji, Kefeng Liu, Lo Yang, Shing-Tung Yau (Hrsg.): Geometry, Analysis and Topology of Discrete groups (= Advanced Lectures in Mathematics. 6). International Press u. a., Somerville MA u. a. 2008, ISBN 978-1-57146-126-1, S. 137–162, (online (PDF; 246 KB)).
 Dana Mackenzie: Taming the hyperbolic jungle by pruning its unruly edges. In: Science. Bd. 306, Nr. 5705, 2004, S. 2182–2183, .
 Albert Marden: The geometry of finitely generated kleinian groups. In: Annals of Mathematics. Series 2, Bd. 99, Nr. 3, 1974, S. 383–462, .

Theorie der Kleinschen Gruppen
Topologie von 3-Mannigfaltigkeiten
Satz (Topologie)

Zahmheits-Satz


Los guerrilleros es una película española dirigida por Pedro Luis Ramírez, estrenada el 5 de febrero de 1963, que supone el debut en el cine español de Manolo Escobar y Rocío Jurado. En ella también participan Alfredo Mayo, Manolo Gómez Bur y la mítica Gracita Morales.

Sinopsis
Después del saqueo de Córdoba, las tropas del ejército de Napoleón, al mando del coronel Tenardier, se dirigen hacia Andújar para unirse al general Dupont y dar la batalla definitiva a los pocos patriotas españoles que ha podido agrupar el general Castaños. En 1808, en algunos pueblos de España se han formado grupos de guerrilleros que atacan a los franceses. En Montoro (Córdoba) consiguen aniquilar, en una batalla heroica, librada en la misma plaza del pueblo, a las tropas del coronel Tenardier.

Reparto
 José Cuadros
 Rafael Durán
 Manolo Escobar
 Manolo Gómez Bur
 Lina Yegros
 Pilar Gómez Ferrer
 Manuel Guitart
 Rocío Jurado
 Paula Martel
 Daniel Martín
 Alfredo Mayo
 Gracita Morales
 Sergio Mendizábal

Enlaces externos
Ficha en Imdb
ficha en filmaffinity

Rocío Jurado
Películas de Manolo Escobar
Películas ambientadas en Andalucía
Películas sobre la guerra de la Independencia española

Los guerrilleros (película de 1963)


Kuzca, Kumluca - Antalya ili Kumluca ilçesine bağlı mahalle
 Kuzca, Kıbrıscık - Bolu ili Kıbrıscık ilçesine bağlı köy
 Kuzca, Sütçüler - Isparta ili Sütçüler ilçesine bağlı köy
 Kuzca, Devrek - Zonguldak ili Devrek ilçesine bağlı köy

Kuzca


Die Finnish International 2003 fanden vom 3. bis zum 6. April 2003 in Helsinki statt. Es war die siebente Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Finnland im Badminton.

Medaillengewinner

Weblinks
 tournamentsoftware.com

2003
Badminton 2003
Badmintonwettbewerb in Helsinki
EBU Circuit 2002/03

Finnish International 2003


Te Haumi est une localité du nord de Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
La ville de Te Haumi est localisée au sud-est de la ville de Paihia et au nord-ouest de celle de Opua, située dans la Baie des îles dans la région du  Northland .

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
District du Far North
Northland
Baie en Nouvelle-Zélande
.

Te Haumi


Lynette Woodard (; * 12. August 1959 in Wichita, Kansas) ist eine ehemalige US-amerikanische Basketball-Spielerin. Woodard spielte College-Basketball an der University of Kansas, wo sie in vier Jahren mit insgesamt 3.649 Punkten den bis heute gültigen Karriererekord der NCAA für Punkte aufstellte. Vor ihrer Profikarriere wurde Woodard zweimal in die Olympiaauswahl der Vereinigten Staaten aufgenommen. Sie gewann Gold bei den Olympischen Spielen 1984 in Los Angeles. 1985 wurde Woodward als erste Frau überhaupt Mitglied eines Männerteams im Profibasketball, als sie einen Vertrag bei den Harlem Globetrotters unterzeichnete. In der Folge spielte sie zwischen 1987 und 1999 für Profimannschaften in Italien und Japan sowie kurz vor ihrem aktiven Karriereende für die Cleveland Rockers und Detroit Shock in der WNBA. Für ihre Leistungen wurde Woodard 2004 in die Naismith Memorial Basketball Hall of Fame aufgenommen. 2005 folgte die Aufnahme in die Women's Basketball Hall of Fame.

Kindheit und Jugend
Ihre ersten Wurfversuche machte Lynette Woodard als Kind mit ausgestopften Socken. Der zwei Jahre älterer Bruder Darrel rollte dafür regelmäßig mehrere Paare zusammen, um dann mit seiner Schwester quer durch das elterliche Haus zu rennen und dabei auf Türen, Mülleimer und andere Objekte als Korbersatz zu werfen. Nachdem die Kinder schließlich jeden Tag auf diese Weise Basketballspiele simulierten und sich sogar mit einem Wecker Spielzeiten setzten, kauften die Eltern eine Korbanlage und schickten beide zum Spielen nach draußen. Ihr älterer Bruder erwies sich in der Folge als einzige Möglichkeit für Woodard, mit anderen zusammen Basketball zu spielen. Mädchen wurde zur damaligen Zeit unter anderem kein Zugang zu Trainingshallen gewährt, so dass Woodard regelmäßig ihren Bruder bat, mit ihm und seinen Freunden spielen zu dürfen. Nachdem ein Nachbar Zeuge wurde, wie Woodard das Mitspielen eines Tages verwehrt blieb, weil sie ein Mädchen war, schenkte er ihr ihren ersten eigenen Basketball. Mit dem Besitz des Balles stiegen Woodards Chancen, regelmäßig mit Anderen zu spielen.

Bald fiel Spielern in der örtlichen Gemeinde Woodards Talent auf, was oftmals in dem Urteil Ausdruck fand, dass sie "so gut wie die Jungs" spielen würde. Als Teenager in den unteren Jahrgängen ihrer High School erregte Woodard dann das Interesse des Mannschaftstrainers einer benachbarten Schule. Er bot ihr an, Mitglied des Teams zu werden. Woodard lehnte jedoch mit der Begründung ab, noch üben zu müssen, und verschob ihren Wechsel zur Mannschaft der Wichita North High um ein Jahr. Als prägende Faktoren ihrer Kindheit in Kansas bezeichnet Woodard den Zusammenhalt der Gemeinde und innerhalb ihrer Familie sowie die örtliche Kirche.

Amateurkarriere

High School
Als Mitglied der Auswahlmannschaft der Wichita North High erreichte Woodard in drei Spielzeiten eine Gesamtbilanz von 59 Siegen zu drei Niederlagen. 1975 und 1977 gewann das Team jeweils die High-School-Meisterschaften des Bundesstaates. Ebenfalls 1977 wurde Woodard für ihre Leistungen als All-American ausgezeichnet. Im gleichen Jahr machte Woodard außerdem ihren Abschluss und wechselte anschließend zur University of Kansas. Obwohl Woodard nur drei statt vier Spieljahre an ihrer High School absolvierte und die Mannschaft in ihrem ersten Jahr lediglich acht Partien spielte, ist Woodards Punkterekord von 1.648 bis heute ungebrochen.

College
Von 1978 bis 1981 spielte Woodard für die Kansas Jayhawks der University of Kansas. Sie etablierte sich umgehend als vielseitige Spitzenspielerin, was sie unter anderem durch Topplatzierungen in verschiedenen statistischen Kategorien untermauerte. So führte sie die landesweite Statistik für Steals allein dreimal zwischen 1979 und 1981 an, wurde beste Punktesammlerin im Jahr 1979 sowie erfolgreichste Rebounderin ein Jahr zuvor.

Aufgrund ihrer Leistungen wurde Woodard 1979 in den Kader der US-Damenmannschaft im Basketball für die Universiade, die Weltsportspiele der Studenten, berufen. Im ersten Spiel gegen die Mannschaft aus Costa Rica führte Woodard alle Spielerinnen mit 27 erzielten Punkten an. Es gelang ihr im Anschluss, sich hinter Carol Blazejowski, die wie Woodard später in die Naismith Memorial Basketball Hall of Fame berufen werden sollte, und Tara Heiss als Teil des offensiven Kerntrios der Mannschaft zu etablieren. Im Finale gegen die Mannschaft aus Kuba waren Woodard und Blazejowski mit jeweils 11 Punkten im zweiten Durchgang maßgeblich für den Titelgewinn der USA verantwortlich. Im darauffolgenden Jahr qualifizierte sich Woodard für die Auswahl, die vom US-amerikanischen Verband zu den Olympischen Spielen 1980 in Moskau entsandt werden sollte. Die Teilnahme Woodards und der gesamten Mannschaft wurde jedoch durch den politisch motivierten Boykott der Spiele durch die USA verhindert.

In jedem ihrer vier College-Jahre wurde Woodard als All-American ausgezeichnet. Neben zahlreichen anderen Ehrungen erhielt sie von 1979 bis 1981 dreimal in Folge die Auszeichnung als wertvollste Spielerin (MVP) des Big 8-Turniers. Bei einem Karrierschnitt von 26,3 Punkten in ihrer Collegekarriere und erzielte Woodard bis 1981 insgesamt 3649 Punkte. Diese Punkteausbeute bedeutete nicht nur einen Rekord in der damaligen Association for Intercollegiate Athletics for Women (AIAW). Bis heute wurde Woodards Karrierepunktzahl auch in der National Collegiate Athletic Association (NCAA) nicht gebrochen, die ab 1982 das AIAW-Damenturnier mit einem eigenen Turnier, der NCAA Division I Women's Basketball Championship ersetzte. Tatsächlich hat lediglich Pete Maravich mehr Punkte in der Geschichte des US-Collegebasketballs erzielt als Lynette Woodard, womit sie von Maravich abgesehen mehr Punkte als jeder andere weibliche oder männliche Spieler verbucht hat.

1981 beendete Woodard ihre Collegezeit mit einem Abschluss in Sprachkommunikation und im Besitz von 24 der 32 registrierten Schulrekorde im Basketball an der University of Kansas. In 139 absolvierten Partien hatte sie 138 Mal zweistellig gepunktet. Zu Woodards Ehren sperrte die University of Kansas ihre Trikotnummer 30 für die zukünftige Vergabe. Sie war das erste weibliche Mannschaftsmitglied, dem diese Ehrung zuteilwurde.

Nationalmannschaft

1981–1983
Woodard spielte im Jahr 1981 kurzzeitig für ein italienisches Profiteam, kehrte aber wenig später in die USA zurück. Dort wurde sie als ehrenamtliche Assistenztrainer sowie als akademische Beraterin an ihrer Alma Mater in Kansas tätig. Organisierten Basketball spielte sie lediglich in den Sommerphasen, in denen sie sich als Eckpfeiler des Damennationalteams etablieren konnte.

Im Juli des Jahres 1983 nahm Woodard mit der US-Nationalmannschaft an den Damenweltmeisterschaften in Brasilien teil. Gegen den unerwartet starken Gegner aus China mussten sich die USA durch Freiwürfe in der Schlusssekunde in die Verlängerung retten, bevor ein 101:91-Sieg gelang. Woodard steuerte neben 17 Punkten 6 Steals bei. Im dritten Spiel des Turniers erzielte sie 18 Punkte, konnte aber die knappe Niederlage von 84:85 gegen die sowjetische Mannschaft nicht verhindern. Bis zum Halbfinale gegen die Mannschaft aus Bulgarien gelangen dem US-Team schließlich jeweils ungefährdet deutliche Siege. Ohne weitere Niederlage konnte die Mannschaft trotz der Vorrundenniederlage das Finale erreichen. Das Rückspiel gegen die Sowjetunion um die Goldmedaille ging jedoch mit 82 zu 84 Punkten verloren. Die USA gewannen Silber. Woodard erreichte einen Turnierschnitt von 16,3 Punkten und war damit zweitbeste Punktesammlerin ihres Teams nach Cheryl Miller (17,6 Punkte). Mit 9 Punkten im Halbfinale und 14 Punkten im Finale blieb Woodard jedoch unter ihren offensiven Möglichkeiten.

Nur einen Monat später wurde die Mannschaft zu den neunten Panamerikanischen Spielen in Venezuelas Hauptstadt Caracas entsandt. Die USA gewannen die Goldmedaille ungefährdet, nachdem sie unter anderem in den ersten beiden Turnierrunden erst gar nicht spielen mussten, weil die gegnerischen Mannschaften nicht antraten. Die umkämpfteste Partie entschieden die USA mit 87:79 Punkten gegen Kanada für sich, angeführt von 22 Punkten Woodards. Im Finalsieg über Puerto Rico steuerte Woodard mit 20 Punkten ebenfalls die meisten Zähler zum Endstand von 112:65 bei. Sie beendete das Turnier mit 19,0 Punkten pro Spiel nur knapp hinter der Topscorerin Cheryl Miller (19,8).

Olympische Sommerspiele 1984
Im Jahr nach der siegreichen Teilnahme an den Panamerikanischen Spielen stellte sich Woodard auch den Vorauswahlen für den Olympiakader. Sie erhielt einen Platz in der Startaufstellung der Mannschaft und wurde zur Spielführerin ernannt, gemeinsam mit Cheryl Miller. Im Gegensatz zu den teilweise umkämpften Wegen zu den Gold- und Silberplatzierungen im Jahr 1983 gewannen die USA alle sechs Ansetzungen des olympischen Turniers mit großem Vorsprung. Der durchschnittliche Punkteabstand zu den Gegnern betrug 32,7. Die Offensivleistung verteilte sich gleichmäßig auf die gesamte Mannschaft, mit Woodard als zweitbester Punktesammlerin hinter Miller mit 16,5 Punkten pro Spiel. In sechs Spielen erzielte Woodard 10,5 Punkte und 4,0 Rebounds im Schnitt, bei einer Feldwurfquote von 46,3 Prozent.

Weltmeisterschaften und Goodwill Games 1990
Nachdem Woodard 1985 von den Harlem Globetrotters als Profispielerin unter Vertrag genommen worden war, führte sie ihre Nationalmannschaftskarriere erst 1990 wieder in ein US-Auswahlteam. Mit 30 Jahren war sie älteste Spielerin beim Titelgewinn der USA bei den Weltmeisterschaften 1990 in Malaysia. Nur neun Tage später traten die USA beim Basketballturnier der Goodwill Games im heimischen Seattle an. Obwohl Woodard in der Auftaktpartie gegen Südkorea nur von der Bank kam, verhalf sie mit zehn Punkten kurz vor Ende der ersten Halbzeit, einen unerwarteten Rückstand der geschwächten Mannschaft aufzuholen. Die USA gewannen die Partie schließlich deutlich und sicherten sich in der Folge durch vier weitere Siege die Goldmedaille. Woodard erzielte in fünf Einsätzen durchschnittlich 8,6 Punkte pro Spiel.

Profikarriere

1985–1987 Harlem Globetrotters
Nach dem Ende ihrer Collegekarriere galt Woodard als sicherer Neuzugang für die Profiliga WBL. Dort kam es allerdings zu keinem einzigen Einsatz, da die Liga 1981 den Betrieb einstellen musste. Woodard siedelte stattdessen nach Übersee um, um für die Kleinstadtmannschaft von Schio in der italienischen Damenliga zu spielen. Obwohl sie mit durchschnittlich 31 Punkten beste Korbjägerin der Saison 1981/82 wurde und ihre Mannschaft zum ersten Meistertitel führen konnte, fühlte sich Woodard in Italien unwohl und isoliert, so dass sie nach nur zwei Spielzeiten zurück in die USA kehrte. Ohne Chance, dort professionell Basketball spielen zu können, beschäftigte sich Woodard erst nach dem Olympiasieg 1984 wieder ernsthaft mit der Perspektive, den Sport beruflich auszuüben. Per Brief fragte sie ihren Cousin Hubert Ausbie, der Mitglied der Harlem Globetrotters war, was er von der Idee halten würde, wenn sie sich als weibliches Teammitglied der Showtruppe bewerben würde. Nachdem er ihr nicht antwortete, kontaktierte ihn Woodard telefonisch: Ausbie gab ihr zu verstehen, dass er nicht daran glaubte, dass die Mannschaft oder das Management zu solch einem Schritt bereit wären. Nur sechs Wochen später las Woodard jedoch in der Zeitung davon, dass die Globetrotters tatsächlich ein Auswahlverfahren für ein weibliches Mannschaftsmitglied beginnen wollten.

In den finalen Runden des Auswahlverfahrens tat sich Woodard unter insgesamt 18 Kandidatinnen hervor. Unter den letzten neun Kandidatinnen entschied sich bei einem zweiten Vorspielen die Wahl. Woodard hatte sich wochenlang mit Ausdauer-, Sprint- und Gewichtstraining vorbereitet. Als älteste aller Kandidaten erhielt sie schließlich einen Vierjahresvertrag, der ihr im ersten Jahr 35.000 US-Dollar garantierte. Die offizielle Entscheidung für Woodard fiel am 7. Oktober 1985 und damit nur wenige Wochen, nachdem ihr Cousin Ausbie nach 24 Jahren als Mannschaftsmitglied der Globetrotters nicht mehr für das Team berücksichtigt wurde. Ausbie verklagte die Globetrotters in der Folge wegen Vertragsbruch. Er gab zu Protokoll, das Management habe Woodard in die Mannschaft genommen, aber ihn und den ebenfalls entlassenen Mitspieler Curley Neal dafür entlassen.

Unter den Spielern der Globetrotters selbst wurde die Entscheidung des Managements, das Team um eine Frau zu erweitern, mit Skepsis aufgenommen. Hintergrund der Verpflichtung war es, die Zielgruppe der Showbasketballer um Frauen und weibliche Teenager zu erweitern. Nachdem die Mannschaft Woodard hatten spielen sehen, wurde sie schließlich von den Teammitgliedern akzeptiert. Für zwei Jahre tourte sie mit den Globetrotters als professionelle Basketballerin, bevor sie 1987 ihren Vertrag aufgrund gescheiterter Verhandlungen vorzeitig kündigte. Als Grund für ihren Ausstieg gab Woodard an, dass sie ihre Vertragsbedingungen als zu eng gefasst empfand, weil ihr unter anderem keine Werbeverträge gestattet waren.

Obwohl Woodards Engagement vorzeitig endete, läutete ihre Verpflichtung eine neue Ära für die Harlem Globetrotters ein. Das gestiegene öffentliche Interesse veranlasste die Mannschaft, bereits zum Saisonstart 1988 zwei weitere Profispielerinnen einzustellen. Zusätzlich wurde mit Nancy Lieberman noch eine Starspielerin zum Dauergegner der Globetrotters geholt, den Washington Generals.

1987–1992 Internationale Karriere
Den Weggang von den Globetrotters nutzte Woodard, um als Spielerin nach Italien zurückzukehren. Dort gewann sie 1989 mit Enichem Priolo die italienische Meisterschaft. 1990 verließ sie Italien, um in Japan für Daiwa Securities zu spielen. 1992 konnte die Mannschaft mit Woodard einen Divisionstitel erringen. Im gleichen Jahr trat Woodard vom aktiven Basketball zurück.

1997–1999 Comeback in der WNBA
Im Alter von 37 Jahren kehrte Woodard noch einmal als Profispielerin für das Team der Cleveland Rockers in der neu formierten WNBA zurück. Sie konnte sich als eine der besten Verteidigerinnen der Liga profilieren und erzielte 1998 im Schnitt 1,64 Steals pro Spiel. 1999 trat sie nach einem Gastspiel bei den Detroit Shock endgültig als Spielerin zurück. In der Folge wurde sie an der University of Kansas bis 2004 als Assistenz- und später Interimscheftrainerin tätig.

Siehe auch
 Liste der Mitglieder der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame

Weblinks

 Lynette Woodard in der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Auf: Hoophall—Website; Springfield, MA, 2018. Abgerufen am 19. April 2018 (in Englisch).

Einzelnachweise

Mitglied der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Mitglied der Women's Basketball Hall of Fame
Harlem Globetrotters
Sieger bei den World University Games (Basketball)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1979
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Basketballnationalspieler (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1959
Frau
Universiadeteilnehmer (Vereinigte Staaten)
Basketballspielerin (Famila Basket Schio)
Basketballspielerin (Cleveland Rockers)
Basketballspielerin (Detroit Shock)

Lynette Woodard


El XXVI Campeonato Mundial de Tiro se celebró en Estocolmo (Suecia) en el año 1929 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Sueca de Tiro Deportivo.

Resultados

Masculino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales en el banco de datos de la ISSF (en inglés)

Campeonatos mundiales de tiro deportivo

Campeonato Mundial de Tiro de 1929


Compact Disc ya da Yoğun Disk (İngilizce: Compact Disc, CD), Philips ve Sony ortaklığı ile geliştirilmiş sayısal optik veri saklama ortamıdır. 1982'de Sony şirketinde çalışan Norio Ogha tarafından icat edilmiş ve aynı yıl 1 Ekim 1982'de satışa çıkan ilk disk ve yürütücü sırasıyla Billy Joel'in 52nd Street'i ve Sony'nin CDP-101'i idi. CD'ler bu tarihten sonra ticari olarak günümüze kadar satılmaya devam edilmiştir.

Standard CD'ler 120 milimetrelik çapa sahiptirler. Standard bir CD 80 dakikaya kadar sıkıştırılmamış ses verisini saklayabilir (700 MB). Mini CD'lerin çapları 60 ile 80 mm arasında değişebilir. Mini CD'ler yaklaşık 24 dakikalık ses verisi depolayabilirler (200 MB).

CD-ROM'lar ve CD'ler bilgisayar sektoründe çok yaygın bir biçimde kullanılan teknolojiler olarak yerlerini korumuşlardır. 2004 yılında, Dünya çapında satılan CD sayısı yaklaşık olarak 30 milyara yükselmiştir. 2007'ye kadar bu rakam Dünya çapında 200 milyara ulaşmıştır.

Fiziksel detaylar
CD, 1,2  mm kalınlığında, 15-20 gram ağırlığında ve polikarbonat plastikten yapılmıştır. İçten dışa doğru sırasıyla merkezî delik (15 mm), ilk-geçiş bölgesi, sıkma alanı, ikinci geçiş bölgesi (ayna grubu), program (veri) alanı ve çerçeveden oluşur. İçerideki program alanı 25 ilâ 58  mm arasında bir yarıçapı kaplar.

Başlıca türleri
 Blu-ray
 CD-ROM
 CD-RW
 DVD

İlk Aşama: Öncelikle temiz bir ortamda yaklaşık 130  mm çapında, pürüzsüz, dairesel, fotoresist katmanla kaplı, cam hazırlanır. Kaynak materyal bilgisayar kontrolündeki bir makine yardımıyla belirli bir formatta yakılır. Böylece ana cam oluşturulur. Nikel plazma formuna getirilerek cama ince film olarak tutturulur.

Kalıp Hazırlama Aşaması: Daha sonra ana cam elektro (electroforming) kaplama tekniği ile 0,3 mm (300 µm) kalınlığında nikel ile kaplanarak, damga kalıp (stamper) üretimi gerçekleştirilir.

Baskılama Aşaması: Her bir damga kalıp bir plastik enjeksiyon makinesinde CD kalıplarına monte edilir. Erimiş polikarbon CD kalıbı içine enjekte edilir ve damga kalıp üzerindeki izler polikarbon materyale aktarılırken yoğun disk de üretilmiş olur. Bu aşamada üretilen yoğun disk şeffaftır ve okuyucularda damga kalıptan aktarılan izlerin okunabilmesi için yansıtıcı alüminyum film ile kaplanır. Son olarak da koruyucu vernik spin kaplama (yüksek hızda çevirerek) tekniği ile alüminyum filmin üzerine uygulanır.

Ayrıca bakınız

 CD Sürücü
 DualDisc
 HDCD
 SACD
 Super Video CD
 XRCD

Kaynakça

Veri depolama
Ses depolama ortamları
Hollandalı icatları
Japon icatları

CD


María Mercedes Cagigas Amedo (Santander, Cantábria, 15 de agosto de 1979) é uma ex-ciclista de estrada espanhola. Representou a Espanha no Campeonato Mundial de Ciclismo em Estrada entre 1997 e 2005. A sua equipa profissional foi o Bizkaia-Durango durante as temporadas 2005-2006.

Biografia
Seu treinador pessoal foi Matias Cagigas Fernández. Em 1996 ganhou o Campeonato da Espanha Júnior em estrada, o que a permitiu disputar o Campeonato Mundial Júnior na especialidade de contrarrelógio, sendo sexta classificada. Ao ano seguinte conseguiu ganhar no Campeonato da Espanha nas especialidades de rota e contrarrelógio, pelo que acedeu a.C.mpeonato do Mundo, onde foi terceira em contrarrelógio e quinta em estrada. Em 1998 voltou ao Campeonato Mundial Junior, sendo 34.ª classificada na contrarrelógio e quinta novamente na modalidade de rota.

Disputou os Jogos Olímpicos no ano 2000. O seu resultado foi o 48.º posto com um tempo de 3 horas 28 minutos e 29 segundos. Em 2002 foi terceira no Campeonato da Espanha de Ciclismo em Estrada, só por trás de Arantzatzu Azpiroz e de Anna Ramírez. Em 2004 foi novamente terceira no Campeonato da Espanha, ainda que na especialidade contrarrelógio. No Campeonato Mundial de Ciclismo em Estrada de 2004 seu resultado foi de 30.º posto, enquanto no Campeonato Mundial de Ciclismo em Estrada de 2005 não terminou a corrida. Chegou a ser líder da Copa da Espanha de Ciclismo em 2005 depois de impor no Troféu Roldán, mas finalmente adjudicou-se o título Alicia Palop.

Resultados
 1996
  Campeã da Espanha júnior de rota
 1997
 3.ª no Campeonato Mundial júnior de contrarrelógio
  Campeã da Espanha júnior de rota
  Campeã da Espanha júnior de contrarrelógio

Referências

Ligações externas

 Perfil em Procyclingstats.com

Ciclistas da Espanha
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2000
Espanhóis do século XX
Espanhóis do século XXI

María Mercedes Cagigas Amedo


Mesudiye şu anlamlara gelebilir:

Yerler
Mesudiye, Ordu iline bağlı ilçe
Mesudiye, Datça, Muğla ili Datça ilçesine bağlı mahalle
Mesudiye, Efeler - Aydın ili Efeler ilçesine bağlı mahalle
Mesudiye, İnegöl - Bursa ili İnegöl ilçesine bağlı mahalle
Mesudiye, Mahmudiye, Eskişehir ili Mahmudiye ilçesine bağlı mahalle
Mesudiye, Uşak, Uşak ili merkez ilçesine bağlı köy.

Araçlar
 Mesudiye (zırhlı), 1875 yılında denize indirilmiş ve 1914 yılında batırılmış olan gemi

Mesudiye (anlam ayrımı)


ستيفانو غالفاني  هو لاعب كرة مضرب من إيطاليا.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بادوفا
لاعبو كرة مضرب إيطاليون
مواليد 1977
مواليد في بادوفا

ستيفانو غالفاني


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Jugoslavija

|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatska

Ivan Mustapić (Posušje, 9. srpnja 1966.), hrvatski atletičar iz Bosne i Hercegovine. Aktualni hrvatski rekorder u bacanju koplja s 82.70m. Također je vlasnik najboljeg državnog rezultata u inačici koplja s ozubljenim repom koja se koristila od 1986-91 sa 79.64m. Prvi hrvatski atletičar koji je kopljem (bilo kojim modelom) prebacio 80m (1992.) i 70m (1986.).

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1992. u bacanju koplja i osvojio 17. mjesto.

Na Mediteranskim igrama 1987. kao reprezentativac Jugoslavije osvojio je srebrnu medalju u bacanju koplja. Na MI 1993. u istoj disciplini osvaja zlatnu medalju za Hrvatsku.

Bio je član tuzlanske Slobode, beogradskog Partizana, splitskog ASK-a i zagrebačke Mladosti.

Izvori

Hrvatski bacači koplja
Životopisi, Posušje
Hrvatski športaši iz Bosne i Hercegovine
Hrvatski atletičari olimpijci

Ivan Mustapić (bacač koplja)